Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Na een break van een week is het tijd om te beginnen aan de verdedigende posities. We trappen af met de defensive lineman, misschien wel de minst ingevulde positie van de aankomende NFL Draft. Naast Barmore is Levi Onwuzurike de andere kanshebber op een status als first round pick.
LEVI ONWUZURIKE – WASHINGTON
Leeftijd: 23 | Lengte: 1.90 m | Gewicht: 130 kg | Senior
Levi Onwuzurike heeft er drie speeljaren bij Washington opzitten, waarvan twee als starter. In 2018 en 2019 gingen zijn statistieken, zeker qua tackles, er op vooruit. Onwuzurike is niet de pass rusher die Barmore is, maar als het aankomt op run defense blinkt Onwuzurike elke wedstrijd uit. Zijn power rush bezorgde veel PAC-12 QB’s tevens veel problemen. In 2020 kwam Onwuzurike niet in actie. Ondanks dat hij heeft zich bij veel scouts en in veel lijstjes genesteld als DL2 in deze DL class.
THE GOOD: RUN DEFENSE | POWER RUSH | KRACHT | LOWER BODY STRENGTH | ACTIEF | DOORZETTINGESVERMOGEN | BLESSUREGESCHIEDENIS
Laten we beginnen met de absolute kracht van Onwuzurike: zijn run defense. Daar waar het zeker nog consistenter kan (stond soms verkeerd gepositioneerd of timede verkeerde), is hij een beter run defender als Barmore. Met zijn kracht en formaat kunnen RB’s heel lastig door Onwuzurike heen komen. Zeker als hij plotseling ineens voor je neus staat.
Maar zijn beste trade is misschien wel zijn timing. Hij weet meestal goed mee te lopen met de line of scrimmage (zijn atletisch vermogen komt hier goed tot uiting) en komt bijna altijd op het juiste moment van zijn block af om de RB te stoppen. Dit maakt hem als run defender nu al heel erg goed.
PASS RUSH
Daar waar zijn pass rush vooral qua statistieken en variatie niet in de buurt komt van Christian Barmore, is Onwuzurike zeker wel een factor. Het is niet altijd terug te zien in de statistieken, maar in de PAC-12 forceerde hij vaak QB’s uit de pocket te rennen of gehaaste throws te maken. Dit deed hij vooral door zijn snelheid/atletisch vermogen vanaf de snap te gebruiken of door constant actief te blijven, ook wanneer hij in eerste instantie in zijn momentum wordt tegen gehouden.
Zijn andere manier van pass rush is zijn pure kracht (waarover hij meer beschikt dan Barmore). Er waren zat momenten waarop hij de center/guard achteruit duwt richting zijn eigen QB. Deze techniek verklaart deels ook waarom hij minder sacks heeft (is voorspelbaarder en dus makkelijker tegen te houden dan bijvoorbeeld de techniek van Barmore), maar er zullen zeker een paar momenten per wedstrijd zijn waarin hij het OL op deze manier lastig maakt. Vooral zijn lower body strength helpt hier enorm bij. Met zijn voeten kan hij constant zijn tegenstander naar achter blijven duwen. Of dit in de NFL ook zo zal zijn, is natuurlijk nog even afwachten.
BLESSUREGESCHIEDENIS
Net zoals Christian Barmore heeft Onwuzurike eigenlijk geen blessuregeschiedenis. Hij moest tijdens de afgelopen Senior Bowl wel even toekijken met een lichte blessure, maar net zoals bij Barmore (knie) is dit niet iets waar scouts zich al te druk over zullen maken. Al met al (voor beide spelers) een goede situatie.
THE BAD: VOORSPELBARE PASS RUSH | CONSISTENTIE |ALLEEN PAC-12 WEERSTAND GEHAD
Het is, zoals hierboven wel duidelijk is, zeker niet zo dat Onwuzurike geen factor is in pass rush. Hij weet QB’s onder druk te zetten, zonder dat dit daadwerkelijk in de statistieken terug is te zien. Toch is Onwuzurike ondanks zijn atletisch vermogen voorlopig nog gelimiteerd als pass rusher. Dit komt vooral omdat hij voorspelbaar is. Onwuzurike beschikt niet over de armtechniek die bijvoorbeeld Barmore wel al onder de knie heeft. Als hij erlangs komt, is dit vanwege zijn atletisch vermogen of puur op kracht. Als hij eenmaal gestopt is, blijft het wel constant in beweging maar weet hij er op basis van techniek amper tot niet meer langs te komen. Dit zal in de NFL moeten verbeteren om zijn voorspelbaarheid op dit gebied te verminderen.
Daarnaast zal Onwuzurike ten opzichte van bijvoorbeeld Barmore wat consistenter moeten worden. Het scheelt absoluut niet veel, want statistisch gezien zit hij (op sacks na) al behoorlijk in de buurt van Barmore. Verschil is wel dat Barmore dit deed vs tegenstanders in de SEC en in de playoffs, terwijl Onwuzurike het deed tegen teams als California en Oregon State. Met al het respect van de wereld, maar qua niveau is dat wel een groot verschil.
Onwuzurike heeft zichzelf ondanks dat hij in 2020 niet in actie kwam bij veel mensen stevig gemanifesteerd als DL2 in deze class. Ons gaat het nog wat te ver om hem boven het pure talent van Barmore te zetten, maar Onwuzurike zal voor een lange tijd een starting DL zijn in de NFL.
‘Let’s play ball’. Op donderdag 1 april gaat het geweld in MLB weer losbarsten. 162 wedstrijden in 185 dagen, vol met actie en spektakel. Teams kunnen nu nog dromen van de fall classic, maar na 1 april moeten dromen omgezet worden in realiteit. Dit zijn de 10 storylines die je in de gaten moet houden voor opening day.
1. SCHERZER VS DEGROM
Een pitching matchup om je vingers bij af te likken voor het begin van het seizoen. Drievoudig Cy Young-winnaar Max Scherzer (Washington Nationals) tegen tweevoudig Cy Young-winnaar Jacob deGrom (New York Mets) staan tegenover elkaar in de Opening Day-wedstrijd tussen de beide ploegen. De laatste keer dat de twee sterpitchers tegenover elkaar stonden tijdens Opening Day was in 2019. Toen kwamen de twee samen tot 22 strikeouts in 13.2 innings. Daarbij is deGrom nog harder gaan gooien dan hij al deed en heeft Scherzer (3.74 ERA en 3.46 FIP) wat te bewijzen na één van zijn slechtste seizoenen uit zijn carrière.
New York Mets @ Washington Nationals | 02-04-2021, 01:09 uur (Nederlandse tijd)
2. HOE KOMT CY YOUNG SHANE BIEBER UIT DE STARTBLOKKEN?
De American League Cy Young van vorig jaar mag het seizoen beginnen voor de Cleveland Indians tegen de Detroit Tigers. Shane Bieber gooit graag tegen de Tigers. Vorig seizoen verzamelde hij 21 strikeouts en kreeg hij slechts drie runs tegen in twee starts. Of hij zijn Opening Day-start van vorig seizoen gaat evenaren, is de vraag. Hij noteerde toen 14 strikeouts in zes innings. Het gaat in ieder geval een goed meetpunt zijn hoe het verdere seizoen van de topwerper gaat verlopen.
Cleveland Indians @ Detroit Tigers | Comerica Park, Detroit | 01-04-2021, 19:10 uur Nederlandse tijd
3. TEGEN WIE SPELEN DE KONINGSRIJKJONGENS EN HOE GAAN ZIJ HET DOEN?
Andrelton Simmons (Minnesota Twins) Tekende afgelopen offseason bij de Minnesota Twins voor één jaar $10.5 miljoen. Hij gaat daar samenspelen met onder andere Josh Donaldson en Miguel Sano. Samen met de Twins hoopt hij tegen de White Sox te gaan strijden voor de divisie titel in de AL Central. Vorig seizoen sloeg hij 297/.346/.356 en voor volgend seizoen voorspeld baseball-reference.com hem op .266/.320/.382.
Minnesota Twins @ Milwaukee Brewers | American Family Field, Milwaukee | 01-04-2021, 20:10 uur Nederlandse tijd
Didi Gregorius (Philadelphia Phillies) 2020 was een bounceback jaar voor Didi Gregorius (.284/.339/.488). Na een teleurstellend 2019 (.238/.276/.441) en een Tommy John-operatie vertrok hij uit New York. Hij tekende in het offseason van 2019/2020 een éénjarig contract bij de Phillies en kwam weer op zijn oude niveau. Dat leverde hem een tweejarige verlenging in de City of Brotherly Love op. Hij is dus wel op zijn plek in Philadelphia en mag het met de Phillies tijdens Opening Day opnemen tegen mede-koninkrijkspeler Ozzie Albies.
Atlanta Braves @ Philadelphia Phillies | Citizens Bank Park, Philadelphia | 01-04-2021, 21:05 uur Nederlandse tijd
Ozzie Albies (Atlanta Braves) Kwakkelde vorig seizoen met zijn fitheid door een botkneuzing in zijn pols. Het was dan ook een seizoen met twee gezichten voor Ozzie Albies. De eerste elf wedstrijden sloeg hij .159/.196/.273, met één homerun en zes RBI’s en in de laatste achttien wedstrijden sloeg hij .338/.372/.581, met vijf homeruns en 13 RBI’s. Blijft Albies fit kan hij de volgende stap nemen richting de absolute top, maar een ongeluk zit in een klein hoekje.
Atlanta Braves @ Philadelphia Phillies | Citizens Bank Park, Philadelphia | 01-04-2021, 21:05 uur Nederlandse tijd
Xander Bogaerts (Boston Red Sox) Door het vertrek of pensioen van een aantal vaste krachten is Xander Bogaerts nu één van de leiders bij de Boston Red Sox. Vorig seizoen onttrok hij zich als één van de weinige spelers in Boston aan de malaise. Hij sloeg 300/.364/.502 en was bij 22% van de runs betrokken. Dit jaar keert manager Alex Cora weer terug van een schorsing, maar zoals wij in onze preview schreven: “Komend jaar zal succesvoller zijn dan 2020, maar de kans dat men in New York, Tampa of Toronto wakker liggen van deze Red Sox, lijkt klein.”
Baltimore Orioles @ Boston Red Sox | Fenway Park, Boston | 01-04-2021, 20:10 uur Nederlandse tijd
Kenley Jansen (Los Angeles Dodgers) Won vorig jaar een World Series ring en hoopt dat dit seizoen te herhalen. Toch zal Kenley Jansen een beter seizoen moeten neerzetten dan in 2020. Hierin had hij problemen met zijn pitchsnelheid en controle. Niet alleen zijn baan als closer is in gevaar, maar ook een contract voor volgend seizoen. Zijn vijfjarige deal loopt na het komende seizoen af en dus moet er gepresteerd worden.
Los Angeles Dodgers @ Colorado Rockies | Coors Field, Denver | 01-04-2021, 22:10 uur Nederlandse tijd
Jonathan Schoop (Detroit Tigers) Vond pas als laatste speler van het Koninkrijk der Nederlanden onderdak voor het seizoen 2021. Jonathan Schoop tekende een éénjarig contract voor $4.5 miljoen bij de Detroit Tigers, het team waar hij in 2020 ook voor speelde. In Detroit hoopt men op een goed seizoen, zodat zij hem naar alle waarschijnlijkheid kunnen traden voor jonge talenten. De Tigers zijn immers bezig met een rebuild.
Cleveland Indians @ Detroit Tigers | Comerica Park, Detroit | 01-04-2021, 19:10 uur Nederlandse tijd
Jurickson Profar (San Diego Padres) Ooit een absolute topprospect in de sport, maar inmiddels is Jurickson Profar gesettled als een handig manusje-van-alles bij de San Diego Padres. Hij sloeg vorig jaar .278/.343 met een .771 OPS in 128 slagbeurten en zal weer een belangrijk onderdeel worden van de spelersrotatie bij een ploeg die er hard op wil knallen in 2021. Hij opent het seizoen in eigen huis tegen de Arizona Diamondbacks.
Arizona Diamondbacks @ San Diego Padres | PETCO Park, San Diego | 01-04-2021, 22:10 uur Nederlandse tijd
Chadwick Tromp (San Francisco Giants), Carter Kieboom (Washington Nationals) en Sherten Apostel (Texas Rangers) zullen niet vanaf Opening Day te bewonderen zijn in MLB. Zij beginnen het seizoen in de minor leagues, maar misschien zien wij ze later weer op het hoogste niveau.
4. DE PITCHING VAN DE DODGERS
De Dodgers willen het World Series-kunstje van vorig seizoen herhalen en hebben daarvoor een pitchingstaff verzameld die er niet om liegt. Clayton Kershaw/Trevor Bauer/Walker Buehler/Julio Urias/Dustin May, waarbij David Price, Tony Gonsolin en slot op de deur Kenley Jansen nog uit de bullpen kunnen komen. De vraag is alleen: is deze pitching zo goed als het lijkt? Kershaw is 33 en zijn prestaties gaan een keer verminderen, kan Bauer opleven tot zijn hype en vallen de jonkies niet plots terug in een mindere fase?
Los Angeles Dodgers @ Colorado Rockies | Coors Field, Denver | 01-04-2021, 22:10 uur Nederlandse tijd
5. KE’BRYAN HAYES
De Pirates gaan komend seizoen geen hoge ogen gooien. Toch is er nog één speler die een beetje hoop geeft aan Pirates-fans: Ke’Bryan Hayes. Hayes in één van de favorieten voor Rookie of The Year in de National League, ook onder de SportAmerika MLB-redactie. In Spring Training ging hij vrolijk verder met waar hij in 2020 was gebleven: .431/.463/.745 met twee homeruns en negen RBI’s. Hij opent zijn jacht naar de individuele prijs op Wrigley Field.
Pittsburgh Pirates @ Chicago Cubs | Wrigley Field, Chicago | 01-04-2021, 20:20 uur Nederlandse tijd
6. GEVULDE STADIONS
Waar in 2020 alleen bij de NLCS en World Series een klein aantal fans toegelaten werden, zijn zij er dit seizoen vanaf Opening Day bij. In alle stadions zullen fans aanwezig zijn, maar niet overal evenveel. Over het algemeen ligt het percentage ergens tussen 20 tot 40%, met twee uitschieters.
De twee Texaanse teams onderscheiden zich met de hoeveelheid mensen die zij binnenlaten. Bij de Houston Astros mag 50% van de stoeltjes gevuld zijn, ongeveer 20.000 mensen. Bij de Texas Rangers mag het hele stadion gevuld worden, ongeveer 40.000 mensen. Beide teams openen echter hun seizoen buitenshuis.
BREAKING: The Rangers will allow 100 percent occupancy – masks required – at Globe Life Field for opening day the team announces. More to come.
Lindor sloeg in spring training .370/.433/.630, en tekende op Opening Day een monstercontractverlenging, maar opent zijn seizoen tegen Max Scherzer. Tegen die pitcher heeft hij maar drie officiële slagbeurten, met twee hits en één strikeout.
New York Mets @ Washington Nationals | Nationals Park, Washington | 02-04-2021, 01:09 uur Nederlandse tijd
Arenado speelt met zijn nieuwe team de St. Louis Cardinals meteen zes uitwedstrijden, iets waar hij normaal gesproken moeite mee heeft. Zo sloeg hij in dienst van de Colorado Rockies in 534 uitwedstrijden .263/.322/.471, terwijl hij in 543 thuiswedstrijden (op Coors Field) .322/.376/.609 noteerde. Stroef uit de startblokken komen is geen optie voor Arenado, want dat zal de discussie over zijn slagkwaliteiten buiten Coors Field weer opzwellen.
St. Louis Cardinals @ Cincinnati Reds | Great American Ball Park, Cincinnati | 01-04-2021, 22:10 uur Nederlandse tijd
8. MIKE TROUT VS LUIS ROBERT
Een battle of the ages in het buitenveld. Aan de ene kant misschien wel de beste speler die ooit het veld betrad in MLB, Mike Trout. Aan de andere kant Luis Robert, een supertalent dat in zijn eerste seizoen een Gold Glove won, tweede werd in Rookie of The Year en qua skillset veel op Trout lijkt en met hem wordt vergeleken. De potentie voor spektakel is in dit duel hoog.
Chicago White Sox @ Los Angeles Angels | Angel Stadium of Anaheim, Anaheim| 02-04-2021, 04:05 uur Nederlandse tijd
9. HOMERUNS?
Na het seizoen 2019 stelde MLB een commissie in die moest onderzoeken waarom er een enorme stijging was in homeruns. Zo werden er in 2019, 6776 homeruns geslagen. Dat komt neer op een slagbeurt-per-homerun-ratio van 6.6%. In 2020 daalde ondanks het verkorte coronaseizoen het percentage maar met 0.1 naar 6.5%. De vraag is nu gaat de nieuwe bal vanaf de eerste dag verandering brengen aan het aantal ballen dat over de muur eindigt, of blijft alles bij het oude? In Spring Training vlogen de ballen minder ver dan ooit, als je de exit velocities vergeleek met voorgaande jaren.
⚾️ | Na meerdere seizoenen vol extreme homerunaantallen heeft MLB genoeg gezien: in 2021 wordt er op het hoogste niveau met aangepaste honkballen gespeeld. #SportAmhttps://t.co/X59i5j3ENH
Twee mannen die terugkeren in het honkbal zijn Alex Cora en A.J. Hinch. Beide hebben hun schorsing voor verschillende sign stealing schandalen uitgezeten. Cora keert terug als manager van de Boston Red Sox, de ploeg die hij in 2018 aan een World Series hielp en A.J. Hinch wordt manager van de Detroit Tigers. Een warm welkom zullen beide heren vast niet krijgen, de vraag is alleen hoe gaat de reactie van de fans gaat zijn.
Vanaf het moment dat de New York Mets Francisco Lindor naar de Big Apple haalden, ging het maar over één ding: kan nieuwe eigenaar (en multimiljardair) Steven A. Cohen de 27-jarige kortestop overhalen om in ruil voor een gigantisch bedrag in Queens te blijven? Na een wilde week, waarin Cohen zich op Twitter regelmatig mengde in de geruchten, is er nu vlak voor de opening van het seizoen witte rook: Lindor is het komende decennium een Met.
Aan de tienjarige overeenkomst, die na dit seizoen ingaat, hangt naar verluidt wel een stevig prijskaartje. De Mets zullen van 2022 tot 2032 een slordige $341 miljoen overmaken naar de bankrekening van de Puerto Ricaanse ster. Dat bedrag maakt van Francisco Lindor meteen de op twee na bestbetaalde speler in Major League Baseball op basis van totale contractwaarde. Hij moet alleen Mike Trout ($426,5 miljoen) en Mookie Betts ($365 miljoen) voor zich dulden. De recente contractverlenging van Fernando Tatis Jr. ($340 miljoen) staat op plek vier.
Francisco Lindor has a 10-year, $341 million deal with the New York Mets, source tells ESPN.
Daar is ook meteen de reden dat de onderhandelingen tussen Lindor en de Mets relatief lang duurden: Lindor vindt dat hij meer waard en meer bewezen is dan Tatis. ‘Kamp Lindor’ hield dus de poot stijf toen de Mets met een eerder uitgelekt bod van rond de $320 miljoen over de brug kwam: ‘Frankie’ moest en zou boven Tatis uitkomen. Door één miljoen dollar meer te bieden dan het contract van Tatis waard is, hebben de Mets nu bewerktstelligd waarvoor Lindor naar New York werd gehaald.
Er is een nieuwe bouwsteen voor de toekomst, een opvolger van voormalig face of the franchiseDavid Wright. Cohen wil maar één ding en dat is de Mets langdurig competitief mee laten doen in de league. Zo’n traject begint met een speler als Lindor, die ook door MLB al enige tijd veelvuldig naar voren wordt geschoven als gezicht van de sport.
Er was enige urgentie voor de Mets om een deal voor elkaar te krijgen voor het seizoen zou beginnen, want Lindor had aangegeven tijdens het seizoen niet te willen onderhandelen. Aangezien zijn vorige contract na dit jaar af zou lopen, zou dat hebben betekent dat de Mets hun vers aangetrokken ster weer kwijt zouden kunnen raken.
Lindor kon die eis vrij eenvoudig stellen, want ook dit jaar hoefde hij niet op een houtje te bijten. Afgelopen winter tekende hij een eenjarige verlenging bij de Mets ter waarde van $22,3 miljoen. Dat bedrag was het op drie na grootste in de geschiedenis van de sport voor een arbitration eligible speler. Alleen Mookie Betts ($27 miljoen in 2019), Nolan Arenado ($26 miljoen in 2019) en Josh Donaldson ($23 miljoen in 2018) deden het ooit pre-Free Agency beter.
STER IN CLEVELAND, NU OOK IN NEW YORK?
Spannend is het wel voor Mets-fans om te kijken of Frankie Lindor in hun stad net zo groot kan worden als hij in Cleveland was. Bij de Indians, in een kleine markt zonder al te grote druk, sloeg Lindor in zes seizoenen carrièregemiddeldes van .285 met 29 homeruns, 86 RBIs en 21 steals bij elkaar. Hij won ook twee Gold Gloves en speelde in vier All-Star Games. De media in New York zijn echter wel van een ander kaliber dan de lokale journalistiek in Ohio.
En voor de mensen die het zich afvroegen: ja, de Mets betalen nog steeds één miljoen per jaar aan Bobby Bonilla nadat het contract van Lindor in 2032 afloopt.
Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Na een break van een week is het tijd om te beginnen aan de verdedigende posities. We trappen af met de defensive lineman, misschien wel de minst ingevulde positie van de aankomende NFL Draft. We beginnen met een van de twee D-Lineman die een kans maakt om de eerste ronde te halen: Christian Barmore
CHRISTIAN BARMORE – ALABAMA
Leeftijd: 21 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 140 kg | Sophomore
Christian Barmore is een beetje de Penei Sewell van de DL class. Een ruwe diamant met weinig ervaring als starter maar een complete en veelzijdige defensive lineman met enorm veel puur (technisch) talent. Hij veroverde in de twee jaar die hij bij Alabama speelde nooit een basisplaats, maar maakte als ‘back-up’ wel een enorm goede en consistente indruk. Barmore is ruw, maar op basis van de 22 wedstrijden die hij tot nu toe gespeeld heeft behoort hij absoluut tot de beste DL van deze class met de potentie om uit te groeien tot een all pro defensive lineman. Let bij alle beelden op #58, meestal opgesteld als linker DL in het 4-3 systeem van Alabama.
THE GOOD: LENGTE & WINGSPAN | TECHNISCH | ZOWEL PASS RUSH ALS RUN DEFENDER | GEEN BLESSUREGESCHIEDENIS | CONSISTENTIE
Wat Barmore na 22 al zo goed maakt, naast zijn opvallende consistentie, is zijn veelzijdigheid al speler. Daar waar hij in 2020 de grootste stap zette was als pass rusher. Barmore ging van 2.0 sacks in 2019 naar 8.0 sacks in 2020. Daarnaast gingen zijn tackles for a loss van 6.0 naar 9.5 in 2020. Dit doet hij vooral door zijn explosiviteit en atletisch vermogen te combineren met al vergevorderde armtechniek. De momenten dat hij bij de QB weet te komen, ontstaan dan ook vooral op deze manier.
Naast de sacks noteerde Barmore ook enorm veel pressures en zette hij QB’s flink onder druk. Statistieken die niet in de sack-categorie staan maar wel van hele grote waarde zijn voor het ontregelen van een offense. Bij dit soort actie komt zijn lengte en wingspan ook goed van pas. Dit verklaart ook de drie pass deflections die hij afgelopen jaar noteerde.
RUN DEFENSE
Maar Barmore is niet alleen maar een pass rush defensive lineman. Hij liet in zijn 22 wedstrijden als back-up namelijk ook zien als run defender zijn rol prima te kunnen vervullen. Hij kan zeker nog beter worden (vooral qua positionering), maar hij liet al vaak genoeg zien ook bij vroege downs (en niet alleen als 3rd down specialist) opgesteld te kunnen worden.
En ook bij dit soort momenten laat hij zien dat hij enorm atletisch is voor iemand van 190 cm en 140 kilo. Iets wat helpt bij het onder druk zetten en achtervolgen van QB’s, maar ook bij het volgen en tackelen van RB’s.
BLESSUREGESCHIEDENIS
Die is gering. Hij had begin van het 2020-seizoen wel een lichte knieblessure die ervoor zorgde dat hij het openingsduel moest missen, maar verder heeft hij alle wedstrijden gespeeld die hij kon spelen. Hij had gedurende het 2020-seizoen ook geen last van deze blessure. Al met al een goede status dus op dit gebied.
THE BAD: PURE KRACHT | WEINIG WEDSTRIJDERVARING | GEEN STARTER
De punten die we hier nu gaan noemen laten zien dat Barmore echter nog een behoorlijk ruw talent is. Een ruw talent dat nu al op een niveau zit dat hem, zonder een starter te zijn geweest, al een status als first round pick heeft opgeleverd. Hij was namelijk geen starter bi de uiteindelijke kampioen van het 2020 college football-seizoen. Daarnaast heeft hij in totaal 22 wedstrijden gespeeld, waarvan geen een als starter. Met meer speeltijd kan Barmore zich alleen maar nog meer gaan ontwikkelen tot een fantastische defensive lineman.
Wat Barmore in ieder geval niet is, is een power defensive lineman. Ondanks dat hij wel kracht heeft, gebruikt hij deze kracht nog niet effectief genoeg om hem ook een power defensive lineman te noemen. De momenten dat hij het verschil maakt, doet hij dit toch vooral dankzij zijn atletisch vermogen en al ver ontwikkelde armtechniek.
Kortom: Barmore is een ruwe diamant op de DL-positie die zich met geringe speeltijd al een plekje bij de eerste ronde van de aankomende draft heeft gespeeld. Barmore kan in een 3-4 systeem fungeren als een DE, daar waar hij in een 4-3 systeem zowel een van de twee DL als DE-posities kan invullen vanwege zijn pass rush-kwaliteiten en zijn atletisch vermogen. Een veelzijdig en compleet wapen voor elk team dat versterking zoekt voor de line of scrimmage.
Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag alweer het laatste team in de reeks. De titelverdediger voor komend seizoen, de Los Angeles Dodgers.
2020: LANGVERWACHTE TITEL
De Los Angeles Dodgers slaagden er in 2020 eindelijk in om de World Series te winnen. De zevende titel in de clubgeschiedenis en de eerste sinds 1988. In het reguliere seizoen liet de ploeg uit de city of angels al zien veruit de beste te zijn met een 43-17 record; genoeg voor de achtste NL West divisietitel op rij. Het team voerde in 2020 de MLB op veel fronten aan. Zo was L.A. aanvallend het team dat de meeste runs scoorde, de meeste homeruns sloeg en twede was in OPS. Ook de bullpen bleek ijzersterk. Het gezelschap in de ‘pen was tweede in ERA, eerste in WHIP en eerste in hits per nine in MLB. De vraag is hoe lang deze hegemonie in de NL West nog gaat voortduren, aangezien de concurrentie in de vorm van de San Diego Padres steeds sterker wordt.
Alhoewel de prijzige tienjarige contractverlenging van Mookie Betts pas vanaf 2021 ingaat, betaalde de komst van Betts zich in 2020 al wel uit. De man uit Nashville moest namelijk het ontbrekende stukje van de puzzel zijn om de World Series te winnen. Betts was in zijn debuutjaar goed voor een team high WAR van 3.0 en OPS+ van 149. Qua awards leverde het hem een silver slugger en Gold Glove op. Betts eindige als tweede in de MVP-race.
POSTSEASON
In het postseason denderden de Dodgers door. De Milwaukee Brewers en San Diego Padres werden vrij eenvoudig gesweept. In de NLCS waren de Atlanta Braves bijna de spelbreker op weg naar de World Series titel. Een 3-1 achterstand in de series werd echter omgebogen in een knappe 4-3 winst. Vervolgens werden de Tampa Bay Rays verslagen met 4-2 en bereikte de ploeg het ultieme doel: een titel.
Critici zullen vast beginnen over de waarde van de titel vanwege het verkorte seizoen in 2021. Gezien de dominantie van de afgelopen jaren en de verloren finale tegen de Houston Astros in 2017 is het een argument om weinig aandacht aan te besteden, maar wellicht dat het de Dodgers toch motiveert om dit jaar opnieuw te bewijzen dat de club de beste in MLB is. L.A. zou het eerste team sinds de New York Yankees zijn (1998 – 2000) dat een titel weet te prolongeren.
Van een aantal spelers van het kampioensteam is vanwege een aflopend contract afscheid genomen, onder wie Enrique Hernandez, Alex Wood, Joc Pederson, Russell Martin en Pedro Baez. Toch is het team in grote lijnen hetzelfde gebleven en qua potentie ijzersterk. Met Mookie Betts, Cody Bellinger en misschien zelfs Corey Seager (vorig seizoen na Mookie Betts het hoogste WAR met 2.1 en OPS+ van 152) hebben de Dodgers drie spelers in de line-up die in potentie MVP-kandidaat zijn.
Ook is de meest besproken man van de World Series game 7, Justin Turner, in Los Angeles gebleven nadat hij vlak voor het seizoen bijtekende. Max Muncy, AJ Pollock en Chris Taylor zijn ook nog steeds van de partij. Het relatief nieuwe gezicht in de line-up is de talentvolle Gavin Lux die dit seizoen eindelijk moet gaan doorbreken.
TREVOR TIME IN L.A.
In de rotatie zijn veel bekende namen te vinden met Clayton Kershaw, Walker Buehler en Julio Urias. Los Angeles wist de rotatie te versterken door de grootste vis van de free agent markt op te vissen. NL Cy Young Award-winnaar Trevor Bauertekende voor drie seizoenen in Californië. Daarmee krijgt de rotatie die vorig jaar tweede in ERA, eerte in WHIP en tweede in hits per nine was een upgrade. Met de komst van Bauer is er wat meer zekerheid voor manager Dave Roberts, naast blessuregevoelige spelers als Kershaw. Overigens lijkt David Price (vorig seizoen niet gespeeld vanwege pandemie) plek te nemen in de bullpen. Dustin May krijgt vooralsnog de voorkeur in de rotatie.
Ondanks de sterke statistieken van de bullpen in het reguliere seizoen, oogden de relievers wat onbetrouwbaar in het postseason. Wellicht was dat de aanleiding dat een trade is gemaakt met de Milwaukee Brewers om Corey Knebel toe te voegen als versterking. Daarnaast werd Tommy Kahnle gecontracteerd, maar hij herstelt nog van een Tommy John-operatie.
Manager Roberts gaf overigens al aan dat Kenley Jansen het seizoen begint als de closer van Los Angeles. Die rol was Jansen vanwege wat mindere optredens aan het eind van het seizoen kwijtgeraakt.
CONCLUSIE
De Los Angeles Dodgers zijn nagenoeg onveranderd ten opzichte van vorig seizoen en hebben bovendien de NL Cy Young Award winnaar toegevoegd in Trevor Bauer. Het team is er zodoende sterker op geworden en zo gebouwd dat titelprolongatie een reële doelstelling is. De concurrentie uit het zuiden van Californië zit niet stil. De San Diego Padres lijken een serieuze uitdager in de divisie en in de National League. Vooralsnog lijken de papieren en statistieken in het voordeel van de Dodgers te spreken.
Onder Rod Brind’Amour hebben de Carolina Hurricanes een paar jaar geleden de weg omhoog ingezet, maar dit seizoen is het de Bunch of Jerks ernst. Wat maakt deze ploeg zo sterk? In de Top 5 komen we opmerkelijke doelpuntenmakers tegen en in het wekelijkse Ronde langs de Divisies is er mooi nieuws over Daniel Sprong.
HURRICANE ALERT!
In 2006 wonnen de Carolina Hurricanes onder Peter Laviolette de Stanley Cup. Daarin waren ze te sterk voor de Edmonton Oilers. Vier jaar eerder moesten de Canes, toen nog onder Paul Maurice, de Cup aan de Red Wings laten. Het waren mooie tijden voor de fans in Raleigh, maar na de winst op de Oilers braken de magere jaren aan. Ja, in 2009 waren ze nog dichtbij de Stanley Cup Final, maar het nieuwe decennium bracht de franchise louter teleurstellingen. Tot in 2018 een voormalig publiekslieveling het roer overnam van Bill Peters. Rod Brind’Amour, de captain van het team in 2006, werd door de organisatie voor de leeuwen gegooid en daar hebben de partijen nog geen moment spijt van.
Brind’Amour nam het in 2018 over van Peters en kreeg een jonge groep onder zijn hoede, maar wel één met ontzettend veel talent. Als we de cijfers van dat jaar erbij pakken, dan valt vooral de aanvalslust op. Wat SOG betreft zaten de Canes onder Peters ook al boven het gemiddelde in de league, maar onder Brind’Amour ontwikkelde de ploeg zich pas echt tot een schietgrage machine. Ruim 2820 keer schoot Carolina op doel en dat was bijna 250 schoten boven het gemiddelde in de NHL dat jaar. Dat dit niet ten koste hoeft te gaan van de verdediging bewezen de zes shutouts in 2018-2019.
De ploeg eindigde als vierde in de Metropolitan, klopten in de eerste ronde van de play-offs verrassend titelverdediger Washington en zagen zelf hun run pas in de Conference Final eindigen. De geslepen Boston Bruins hadden slechts vier potjes nodig om de jonge honden van Brind’Amour opzij te zetten, maar ze hadden de league alvast gewaarschuwd.
ONVERWACHTE DOORBRAAK
Hoewel de kern van de groep een jaartje ouder was, liepen de Canes in het vreemde vorige seizoen zich opnieuw stuk op de Bruins. Dit keer legden ze het in vijf in plaats van vier wedstrijden af. Toch leek het ook in de bubbel al een kwestie van tijd tot de Hurricanes zich definitief tussen de elite zouden scharen. Afgelopen week lieten ze in ieder geval al aan de Tampa Bay Lightning weten dat het ze menens is. Daarover later meer.
Het seizoen begon met een domper. Petr Mrazek viel eind januari weg met een vervelende blessure aan zijn duim en samen met James Reimer was hij toch een bijzonder betrouwbaar tandem onder de lat. Af en toe ligt de oplossing zo voor de hand dat je ‘m in eerste instantie niet ziet. Alex Nedeljkovic werd in 2014 al in de tweede ronde van de draft door Carolina opgepikt, maar slaagde er maar niet in zijn belofte in te lossen.
Nedeljkovic werd eerder dit jaar zelfs op waivers gezet. Carolina zal ontzettend opgelucht zijn dat niemand hem destijds wilde, want bij afwezigheid van Mrazek laat de 25-jarige goalie zien een meer dan capabele backup te zijn. Zijn .927 sv% en 2.05 GAA in 13 wedstrijden bieden de Canes zelfs wat zekerheid nu de contracten van Reimer en Mrazek aflopen.
Het zijn onder de lat misschien niet de klinkende namen. Sterker nog, met name Reimer heeft een geschiedenis als backup. Een zeer betrouwbare weliswaar, maar toch een backup. Toch doen de goalies van de Canes het prima. Het gezamenlijke save percentage staat op .918 en daarmee zitten ze niet ver onder de Islanders of de Lightning. De spelers voor hen helpen de sluitposten een handje door relatief weinig doelpogingen toe te staan.
SPREIDING
De blauwe lijn is een belangrijke reden voor het succes van de Hurricanes. Dougie Hamilton is daar wederom de grote man. Hamilton is doorgaans wel goed voor een punt of 40. Het moet raar lopen wil hij dat dit seizoen niet opnieuw halen. Opvallend is wel dat hij deze jaargang zo weinig scoort. De laatste zes seizoenen haalde Hamilton de dubbele cijfers. Nu, over de helft van de competitie, staat zijn aantal op 3 goals. Brett Pesce, Jake Bean en Jaccob Slavin hebben als verdediger ook al minimaal 10 punten achter hun naam. De Canes zijn daarmee een van de weinige teams met vier blueliners in de dubbele cijfers. Overigens hebben deze vier samen slechts 8 goals gemaakt.
De goalies doen hun werk dus uitstekend, de verdediging doet het naar behoren, maar de echte blikvangers zijn de aanvallers. Sebastian Aho voert momenteel de topscorerslijst aan in Raleigh met 15 goals en 33 punten. Martin Necas, bezig aan zijn tweede volledige seizoen, ontwikkelt zich stormachtig en is dit seizoen een welkome aanvulling op de eerste lijn gebleken. Andrei Svechnikov is de jongste van het stel, maar misschien ook wel de talentvolste. Hij werd door Carolina in 2018 als tweede gekozen tijdens de draft. De Sabres mochten als eerste kiezen en besloten hun pijlen op Rasmus Dahlin te richten.
Wat Brind’Amour goed voor elkaar heeft, is dat elk van zijn vier lijnen bestaat uit een mix van ervaring en jong talent. De komst van Nino Niederreiter was daarbij niet onbelangrijk. Twee jaar geleden werd de iets goedkopere Victor Rask naar de Wild gestuurd in plaats van de veelzijdige Zwitser en Niederreiter laat zich dit seizoen echt gelden. De winger scoorde vorig jaar 11 keer in 60 wedstrijden. Nu heeft hij er al drie meer en het seizoen is net over de helft.
Vorige maand zorgde ook de komst van Cedric Paquette voor wat meer ervaring en vastigheid. Je komt voor de aanvaller niet naar het stadion, maar een coach kan wel op hem bouwen. Paquette leverde in 377 wedstrijden slechts 69 keer de puck in bij de tegenstander. Martin Necas deed dit bijvoorbeeld 68 keer in 102 duels.
Dan hebben we nog de special teams. En wat voor special teams! In bijna 30% van de gevallen schiet de powerplay met scherp en daarmee voeren ze de NHL aan. Een domper is echter wel dat Vincent Trocheck, de man met 6 goals op de PP, momenteel geblesseerd is. Het is nog onduidelijk wanneer Trocheck terugkeert in de line-up. Het wegvallen van Trocheck was extra vervelend omdat eerder ook al Teuvo Teravainen en Jake Gardiner geblesseerd raakten. Teravainen kampt met een hersenschudding en is naar verwachting nog wel enige tijd uit de roulatie. Overigens doet de PK het met ruim 82% ook prima en ook dat onderdeel behoort tot de betere in de league.
MACHTSOVERNAME?
In een divisie met de Tampa Bay Lightning zijn de Carolina Hurricanes niet de huizenhoog favoriet. De titelverdediger mist weliswaar Nikita Kucherov nog altijd, maar dat lijkt de Lightning niet te deren. Afgelopen zaterdag stonden de Canes en de Lightning voor de zesde keer dit seizoen tegenover elkaar. Wat dreigde uit te draaien op een simpele zege voor Tampa Bay werd een zwaarbevochten overwinning voor de Hurricanes. Daarmee versloegen ze de regerend kampioen voor de derde keer dit seizoen. Tegen de overige teams in de divisie verloren de Lightning in totaal zes keer.
In de tweede helft van april staan in Tampa Bay de twee laatste clashes op het programma. Waarschijnlijk zijn beide teams dan al lang en breed zeker van de play-offs en weten ze ook al dat ze elkaar in de eerste ronde niet zullen treffen. Hoewel het wel erg ver vooruitkijken is, zal Tampa Bay niet met een gerust hart aan een serie tegen Carolina beginnen. De Hurricanes slaagden er als enige team in de Lightning van het scorebord te houden en deden dit zelfs back-to-back.
Het keurkorps van Rod Brind’Amour is zeker niet onverslaanbaar, getuige ook de 3-game losing streak eerder deze maand. De coach zal hopen dat, tijdens het postseason, het druistige uit ’t spel van zijn jonge team verdwenen is. Carolina heeft dan meer dan genoeg wapens om het elke tegenstander ontzettend lastig te maken én het is ook nog eens erg leuk om naar dit team te kijken.
TOP 5
De Top 5 van deze week lijkt een ode aan de unsung heroes van de NHL. Eerst was het Andrew Copp die zichzelf overtrof met vier goals in één wedstrijd en een dag later volgde Rocco Grimaldi zijn voorbeeld. Twee spelers die niet bekend staan als goalgetters pur sang, maar deze week hun moment of fame kenden. Mika Zibanejad voegde weer een hoofdstuk aan zijn eigen geschiedenisboek toe en Phil Kessel zette een eigen kroon op zijn 1100e wedstrijd. Met een beauty van Adam Henrique sluiten we deze rubriek dit keer af.
Geen naam die we wekelijks in deze rubriek tegenkomen, maar wel een erg nuttige speler voor de Winnipeg Jets. Andrew Copp is bezig aan zijn zevende seizoen in de NHL, allen in dienst van de Jets, maar op een enorme doelpuntenproductie konden we de center nog niet betrappen. In 2018-2019 scoorde Copp 11 goals en dat was zijn persoonlijke record. Een hattrick had hij in al die jaren ook nog niet mogen bijschrijven. Tot vorige week woensdag. In zijn eentje slachtte Copp in Vancouver de Canucks. Winnipeg won daar met 5-1 en Andrew Copp nam maar liefst vier treffers voor zijn rekening. Dankzij de eclatante zege meldden de Jets zich aan kop van de divisie, al moesten ze die op dat moment delen met Toronto en Edmonton.
Heel stiekem zijn de Nashville Predators bezig aan een opmars. Met slechts 6 wins in hun eerste 16 wedstrijden begonnen de Preds vrij beroerd, maar halverwege de maand maart lijkt er wat meer gang in te zitten. Dat was afgelopen donderdag zeker het geval bij Rocco Grimaldi. Als de 28-jarige Amerikaan op doel schoot, gingen de alarmbellen niet af bij de concurrentie. Toch blijkt de center wel degelijk een scoring touch te hebben. Zijn verhaal lijkt wel een beetje op dat van Andrew Copp. Ook Grimaldi had nog nooit een hattrick gescoord, maar tegen de Red Wings had hij aan slechts één periode genoeg om er drie achter de vijandelijke goalie te prikken.Nashville zette een ouderwetse zevenklapper op het bord dankzij de geldingsdrang van hun center. Ze versloegen de Wings met 7-1 en wonnen nu vier van de zes onderlinge duels.
Ze zijn in Philadelphia he-le-maal klaar met Mika Zibanejad. Vorige week was de 27-jarige Zweed al een plaag voor de Flyers met zes punten en dit bleek niet eens een incident. Vorige week stonden zijn Rangers opnieuw tegenover de Flyers op wederom verzamelde Zibanejad 6 punten. Deed hij het de eerste keer in één periode, dit keer spreidde de aanvaller zijn goals en assists over de volle 60 minuten. Zibanejad is nu naast Sidney Crosby de enige nog actieve speler met meerdere six-point games en hij is pas de eerste in bijna 80 jaar die het ook nog eens twee keer in hetzelfde seizoen tegen dezelfde tegenstander deed. Met 8-3 werd het overigens opnieuw een strafexpeditie voor de zwalkende Philadelphia Flyers.
PHIL KESSEL vs SAN JOSE SHARKS
Phil Kessel pushes the Arizona lead to 5-1 in the third with a power play goal in his 1,100th game!#Yotespic.twitter.com/ccPgtGYRdr
Door naar de Desert Dogs te verkassen, lijkt Phil Kessel een beetje van de voorpagina’s te zijn verdwenen. De voormalig aanvaller van Boston, Toronto en Pittsburgh doet ’t op zijn oude dag echter nog naar behoren in de woestijn van Arizona. Afgelopen vrijdag luisterde Kessel zijn mijlpaal van 1100 wedstrijden op met zijn 382e treffer in de NHL. En zijn 11e van het seizoen. Daarmee legt Kessel zijn criticasters voorlopig even het zwijgen op. Vorig seizoen kwam Kessel in 70 wedstrijden niet verder dan 14 goals. Voor iemand die er zijn hand niet voor omdraait om minimaal 20 goals te scoren, was dat toch een fikse tegenvaller. Of de 33-jarige winger die 20 dit seizoen wel haalt, moeten we afwachten, maar hij is in elk geval goed op weg.
Het is voor de Anaheim Ducks een seizoen om snel te vergeten, maar deze actie van Adam Henrique moeten ze even op de harde schijf opslaan. De assist van Max Jones mocht er overigens ook zijn. Voor Henrique was het zijn tiende van het seizoen en de beauty betekende de 2-2 in de derde periode. De laagvliegende Ducks versloegen de Blues in OT uiteindelijk met 3-2 en voor St. Louis betekende het de negende nederlaag in elf wedstrijden. Tijdens deze matige reeks werden alleen de Sharks twee keer verslagen. De Blues, twee jaar geleden nog winnaar van de Stanley Cup, dreigen in de West Division de grip op de zaak te verliezen. Vegas, Minnesota en Colorado zijn gevlogen en de Coyotes en Kings liggen op de loer. De komende acht wedstrijden speelt St. Louis tegen de Top 3 in de divisie, dus eenvoudiger wordt het niet.
RONDJE LANGS DE DIVISIES
In de West Division moeten we heel goed zoeken naar noemenswaardige hoogtepuntjes van de San Jose Sharks. De gewezen contender is bezig met een zogenaamde “reset” en daardoor vallen de resultaten nogal tegen. Toch was er afgelopen maandag wel iets positiefs te melden. Patrick Marleau speelde zijn 1757e wedstrijd in de NHL en is daarmee nu Mark Messier voorbij op de lijst met spelers met de meeste wedstrijden. Het record van Gordie Howe (1767) is nu de volgende opdracht van Marleau. Dankzij uitblinker Erik Karlsson versloegen de Sharks Minnesota (4-3 SO) op deze bijzondere avond. Met name de strijd om de vierde plaats is interessant. De Blues verloren hun laatste vier wedstrijden en voelen nu de adem van de hongerige Coyotes steeds heter worden. De huidige winning streak komt in Arizona dan ook goed van pas.
Daniel Sprong is blijven staan na de terugkeer van Tom Wilson. Nadat hij goed presteerde tijdens diens schorsing houdt Peter Laviolette vast aan de Amsterdammer en dat legt de Caps geen windeieren. Vorig week tegen de Devils (4-3 winst) was Sprong goed voor twee assists. De tweede was op de grote baas (en later maatje op de eerste lijn), Alex Ovechkin, zelf. De Caps hebben de koppositie weer in handen in de East Division. Ze zagen dinsdag echter wel een 3-game winning streak eindigen. Washington verloor van de Rangers en Sprong (4 SOG, -1) stond 12 minuten op het ijs. In Buffalo wordt het plaatselijke eendje met de dag lelijker. De Sabres verloren nu 18 keer op rij en evenaren daarmee de onthutsende reeks van de Penguins uit 2004. Verliezen de Sabres woensdag van Philadelphia, dan is ’t de langste losing streak in de moderne NHL.
Back with a bang! Zo kunnen we de rentree van de Montreal Canadiens wel typeren. De ploeg moest vanwege Covid-19 noodgedwongen een pauze inlassen, maar tegen de Edmonton Oilers bleek uit niets dat ze wedstrijdritme misten. De Oilers hadden vier van de laatste vijf gewonnen, maar waren volkomen kansloos tegen de Habs: 4-0. Aan de hand van Auston Matthews en de prima Mitchell Marner gaan de Leafs in deze North Division nog altijd aan de leiding. Als er geen gekke dingen gebeuren, lijken Toronto, Winnipeg en Edmonton al zeker van een play-offticket. De Canadiens hebben het een en ander in te halen en als ze daar goed doorheen rollen, is het vierde en laatste startbewijs voor hen. Calgary begon veelbelovend onder Darryl Sutter, maar verloor vijf van de laatste zes en dreigt buiten de boot te vallen.
Het hele seizoen hadden we het op deze plek over de teleurstellende Nashville Predators. De mannen van John Hynes laten nu echter zien waar een 6-game winning streak je in dit format kan brengen. De Preds staan opeens op een gedeelde vierde plaats in de Central Division. Met nog veel wedstrijden tegen Chicago en Dallas hebben de Preds hun lot helemaal in eigen hand. Voor GM David Poile breken lastige weken aan. Op 12 april is de trade deadline en moet Nashville onder de huidige omstandigheden afscheid nemen van toekomstige free agents Erik Haula en Mikael Granlund of juist niet? Detroit is in deze divisie het enige team dat zich nu al volledig kan richten op 2021-2022, maar dat zal niemand verbazen.
Cover photo: Jaylynn Nash/Icon Sportswire via Getty Images
De SportAmerika MLB-redactie produceerde de afgelopen week een gezamenlijke lijst met voorspellingen voor het aankomende MLB-seizoen. Gemist? De American League en National League staan voor je klaar. Nu zijn enkele redacteuren individueel de klos en maken ze hun picks openbaar, met uitleg. Vandaag de beurt aan Dennis Bakker.
AMERICAN LEAGUE WEST
1. Houston Astros 2. Oakland Athletics 3. Los Angeles Angels 4. Seattle Mariners 5. Texas Rangers
Onderbuikgevoelens. Daar heb ik grotendeels de rangschikking van de AL West op gebaseerd. Van de gehele American League zit deze divisie aan de bovenkant het dichtst bij elkaar. Voor elk van de top-drie teams is er naar mijn mening een case te bouwen waarom ze juist wel, of juist niet de divisie gaan winnen.
De Athletics stelden vorig seizoen aanvallend behoorlijk wat records scherp. Toch was het over de gehele breedte met een 25e plek in de Major League niet veel soeps. Daar komen de onderbuikgevoelens de hoek om kijken. Het kan aanvallend alleen maar beter worden zou je denken. Zeker als onder meer Matt Chapman en Matt Olson hun niveau van 2019 weer kunnen halen. Als ze de lijn van Spring Training door kunnen trekken: Fasten your seatbelts.
Over de Texas Rangers en de Seattle Mariners kan ik erg kort zijn: Nope.
AMERICAN LEAGUE CENTRAL
1. Chicago White Sox 2. Minnesota Twins (wildcard) 3. Cleveland Indians 4. Kansas City Royals 5. Detroit Tigers
Een divisie die een minder lang verhaal nodig heeft is de AL Central. ‘Mijn’ Chicago White Sox gaan er met de winst vandoor. De Pale Hose zijn in vrijwel alle facetten beter en dieper dan de overige teams in de divisie. Toch is mijn euforie met de langdurge afwezigheid van Eloy Jimenez iets minder geworden. Desalniettemin loop ik met Jose Abreu, Luis Robert, Tim Anderson, Yasmani Grandal, Yoan Moncada en Nick Madrigal in de lineup nog altijd polonaise.
De rotatie behoeft ook geen uitgebreide uitleg: Lucas Giolito met een no-hitter in 2020, Dallas Keuchel, de van de Texas Rangers afkomstige Lance Lynn, een Carlos Rodon die op Spring Training lights-out is en het vijftal compleet maken met Michael Kopech. Denk je aan slag alles gehad te hebben, trekt Tony La Russa nog even het blik genaamd bullpen open: Voor Liam Hendriks hoef je weinig woorden te gebruiken en achter hem een zestal kanonskogels met fastballs van 98+mph en een Garret Crochett met 100+mph. Let’s go offense..
De Minnesota Twins worden best of the rest in deze divisie. Vorig seizoen werd de divisie met enige moeite gewonnen en dit offseason hebben er geen shocking moves plaatsgevonden. Toch verwacht ik dat de Twins een wildcard pakken om vervolgens in het postseason weer na één ronde klaar te zijn.
De Cleveland Indians worden drie. Prima selectie, maar niet goed genoeg om het de White Sox en Twins over een heel seizoen lastig te maken. De Kansas City Royals kunnen met een aantal uitspattingen dit seizoen het de Indians zomaar lastig maken, maar verwacht dat eerlijk gezegd niet. Bij de Detroit Tigers is het toverwoord rebuild.
AMERICAN LEAGUE EAST
1. New York Yankees 2. Toronto Blue Jays (wildcard) 3. Tampa Bay Rays 4. Boston Red Sox 5. Baltimore Orioles
Meest lastige aan deze divisie is vooral de strijd om de tweede plaats. De New York Yankees gaan zich dit seizoen voor de 20e keer kronen tot kampioen van de AL East. De Bronx Bombers zijn aanvallend onnavolgbaar, mits iedereen gezond en fit blijft. Daar schort het de laatste jaren in de Big Apple weleens aan. De rotatie is naar mijn mening het grootste vraagteken bij de Yankees. AceGerrit Cole is de ab-so-lute nummer één en tevens winnaar van de AL CY Young in 2021. Achter Cole vinden we vraagtekens genaamd Corey Kluber (36.2 innings in de afgelopen drie seizoenen) en Jameson Taillon (tweemaal Tommy John).
Pitching wise hebben de Rays bij mij een streepje voor. Blake Snell en Charlie Morton spelen niet meer in Tampa Bay, maar met Chris Archer, Luis Patino en Shane McClanahan — die in Spring Training behoorlijk smijtwerk laat zien — schat ik ze hoger in dan de Blue Jays.
De Boston Red Sox en de Baltimore Orioles spelen dit seizoen voor spek en bonen. Hoewel AL Rookie of the Year 2021 Ryan Mountcastle te bewonderen is bij de Orioles.
AMERICAN LEAGUE AWARDS
ROOKIE OF THE YEAR: Ryan Mountcastle (Baltimore Orioles) Ryan Mountcastle was één van de sensaties in de Orioles-lineup van 2020. De eerstehonkman behaalde een .386 OBP en een OPS+ van 140 en lijkt nu dan eindelijk uit zijn schulp gekropen. Het was een lastige keuze tussen Mountcastle en Randy Arozarena, maar toch krijgt Mountcastle van mij de voorkeur.
CY YOUNG AWARD: Gerrit Cole (New York Yankees) Beste pitcher in de Major League. Planet of the Aces. Schoorsteenmantel heeft al een plaats gereserveerd. Al heb ik met mijn zwart-witte bril serieus overwogen om Lucas Giolito hier te noteren. Die komt op plek 1.5.
MOST VALUABLE PLAYER: Mike Trout (Los Angeles Angels) Geen verdere uitleg nodig dan de woorden Mike en Trout. Met een beetje fortuin mag hij zijn kunsten ook in het postseason vertonen. Mochten de Angels het halen, is de MVP al helemaal voor Trout.
MANAGER OF THE YEAR: Charlie Montoyo (Toronto Blue Jays) Charlie Montoyo mag zich kronen tot AL Manager of the Year. Mede door een ijzersterk offseason zijn mijn verwachtingen voor de Blue Jays komend seizoen behoorlijk hoog. Mocht het ook daadwerkelijk leiden tot een postseason run, is Montoyo dé te kloppen man in deze race.
NATIONAL LEAGUE WEST
1. Los Angeles Dodgers 2. San Diego Padres (wildcard) 3. San Francisco Giants 4. Arizona Diamondbacks 5. Colorado Rockies
Het offseason van de spierballen tonen. Blake Snell en Yu Darvish naar San Diego. Trevor Bauer naar de Dodgers. Yikes, wat een moves en vooral wát een geld. De afstand tussen de top twee en de overige drie is levensgroot. Met een rotatie Walker Buehler, Trevor Bauer, Clayton Kershaw, Julio Urias, Tony Gonsolin, David Price en Dustin May zie ik de Dodgers uiteindelijk de divisie en vervolgens ook de World Series winnen. De Padres zullen in de NLCS de tegenstander zijn.
De overige drie teams hartelijk dank voor de moeite en inzet.
NATIONAL LEAGUE CENTRAL
1. St. Louis Cardinals 2. Milwaukee Brewers 3. Chicago Cubs 4. Cincinnati Reds 5. Pittsburgh Pirates
De NL Central valt bij mij in de iene miene mutte categorie. Ook in deze divisie valt er voor elk van de drie bovenste teams een case te bouwen waarom zij zich tot winnaar gaan kronen. Uiteindelijk zie ik de St. Louis Cardinals er met de divisietitel vandoor gaan. Nolan Arenado verkaste begin februari van de Mile High State naar de Show-me State. Tel daarbij nog de namen Paul Goldschmidt en Yadier Molina op en je hebt een goede basis voor de nummer één positie. Defensief is Arenado fenomenaal, nu hopen dat zijn aanvallende statistieken ook buiten Colorado omhoog geschroefd worden.
Bij de Brewers kan en zal het in 2021 alleen maar beter gaan. Ster Christian Yelich zal zich ongetwijfeld van zijn dramatische seizoen 2020 willen revancheren. Met daarnaast nog Jackie Bradley Jr., Lorenzo Cain, Avisail Garcia en NL Rookie en Reliever of the Year 2020 Devin Williams mag de Brew Crew zich dit jaar weer eens opmaken voor het postseason.
De Cubs? Die hebben naar mijn smaak teveel ingeleverd. Yu Darvish vertrok naar de Padres, Kyle Schwarber vertrok naar de Nationals, Tyler Chatwood pakte het vliegtuig naar Toronto en Jose Quintana staat inmiddels op de rotatie bij de Angels. Kris Bryant die in Spring Training niet Kris Bryant is. Toch heb je met Javier Baez en Anthony Rizzo natuurlijk nog genoeg achter de hand, maar alles zal in het komende seizoen mee moeten zitten om zich eerste of tweede te mogen noemen in de divisie.
De Cincinnati Reds hebben een leuk team, maar over 162 wedstrijden niet sterk genoeg. Kijk de Pittsburgh Pirates aub alleen als Ke’Bryan Hayes aan slag is.
NATIONAL LEAGUE EAST
1. New York Mets 2. Atlanta Braves (wildcard) 3. Washington Nationals 4. Philadelphia Phillies 5. Miami Marlins
Ik heb lang getwijfeld over de nummers één en twee. De Braves waren onder leiding van MVP Freddie Freeman vorig seizoen waanzinnig en in de lineup is er weinig veranderd. In het offseason werd Charlie Morton toegevoegd aan de rotatie. Ja, de Braves gaan ook komend seizoen flink huishouden.
Toch ben ik ervan overtuigd dat er in de Big Apple voor het eerst sinds 2015 weer een divisietitel binnengehaald word. De Mets hebben niet stilgezeten: Francisco Lindor, Carlos Carrasco, James McCann en Trevor May mogen zich allen in een blauw-oranje tenue hijsen. Een rotatie met komend CY Young winnaar Jacob DeGrom, Marcus Stroman, Carrasco en Noah Syndergaard die na Tommy John weer back in town is. Alles zal goed moeten vallen bij de Mets om de Braves voor te blijven. Iets waar ik stiekem wel op hoop.
De Nationals op de derde plaats. Prima selectie, maar een rotatie met onvoldoende diepte. Stephen Strasburg is de laatste tijd meer geblesseerd dan op de heuvel te vinden en met alleen Strasburg, Patrick Corbin en Max Scherzer red je het niet.
Bij de Marlins is het komend seizoen vooral uitkijken naar een talentvolle rotatie onder aanvoering van Sixto Sanchez en Sandy Alcantara. Daarbij bulken de Fish ook in de Minor Leagues nog van genoeg talent.
NATIONAL LEAGUE AWARDS
ROOKIE OF THE YEAR: Ke’Bryan Hayes (Pittsburgh Pirates) Als je écht niet meer weet wat je op televisie moet kijken en je volledig in de rats zit omdat je favoriete honkbalteam ’s nachts om 3:00 uur speelt, zelfs dan raad ik het je af om de moeite te nemen om de Pittsburgh Pirates op te zetten. Schakel alleen in op het moment dat Ke’Bryan Hayes aan slag is, of als er defensief een bal richting derdehonk geslagen word. Hayes was vorig seizoen top, is top en wordt alleen nog maar meer top. Mijn NL Rookie of the Year.
CY YOUNG AWARD: Jacob DeGrom (New York Mets) Het was een lastige keuze tussen Jacob DeGrom en Yu Darvish. Beide zijn absolute sterren. De tegenstand van Darvish zal zwakker zijn, toch denk ik dat de meeste stemmen uitgaan naar DeGrom. Zeker nu ze de titel gaan pakken in de NL East. Word het alsnog Darvish, ben ik net zo tevreden.
MOST VALUABLE PLAYER: Mookie Betts (Los Angeles Dodgers) Ik vond de NL MVP wellicht nog de lastigste keuze van allemaal. Halfgod Fernando Tatis Jr. wordt door alles en iedereen al als MVP behandeld: Grootste contract, de cover van MLB the Show ’21, ga zo maar door. Freddie Freeman won de prijs vorig jaar en zal ook dit jaar op zijn minst in de top vijf eindigen. Teamgenoot Ronald Acuna Jr. is ook één van de favorieten bij de bookies.
Toch ga ik voor Mookie Betts. Zijn overstap van de Boston Red Sox heeft de rechtsvelder geen windeieren gelegd. In zijn debuutjaar voor de Dodgers wonnen ze voor het eerst sinds 1988 maar meteen de World Series. Betts won de Golden Glove en Silver Slugger en eindigde achter Freeman op een tweede plaats in de NL MVP verkiezing. Hij heeft een jaar kunnen “wennen” in LA, komend seizoen gaat 28-jarige Amerikaan helemaal los.
MANAGER OF THE YEAR: Luis Rojas (New York Mets) De titel in de NL East en de run in het postseason betekent voor Luis Rojas de prijs voor Manager of the Year. In debuutseizoen 2020 was het zaaien, in 2021 wordt het oogsten.
Dat #1 Gonzaga zich als absolute topfavoriet vannacht plaatste voor de Final Four mag geen verrassing heten. Maar dat #11 UCLA vanuit de First Four naar de Final Four gaat mag wel een verrassing heten. De Bruins, die in 2008 voor het laatst tot de laatste vier kwamen, deden dat ten koste van #1 Michigan.
WEST-REGION
#1 GONZAGA – #6 USC 85-66
Wie kan Gonzaga stoppen? Momenteel lijkt het antwoord op die vraag: niemand. Ook #6 USC was niet opgewassen tegen het aanvallende geweld van de Bulldogs. En dat terwijl USC de voorgaande wedstrijden juist defensief excelleerde. Van begin tot eind had Gonzaga echter een comfortabele leiding die nooit in gevaar kwam.
Vooral Drew Timme had binnen een mum van tijd elf punten genoteerd waarmee USC al binnen enkele minuten tegen een achterstand van dubbele cijfers aan keek. Timme eindigde uiteindelijk met 25 punten, maar kreeg ook voldoende hulp van toekomstig NBA-spelers Jalen Suggs (19) en Corey Kispert (19). De Trojans konden daarentegen alleen in de tweede helft de offense van Gonzaga bijbenen. De Mobley-broertjes (Isaiah met 19 en Evan met 17) konden echter het verschil niet meer maken om een comeback op stelten te zetten.
Gonzaga keert daarmee voor de tweede keer in de geschiedenis terug naar de Final Four en is nu 30-0. En buiten het record om lijkt er nog steeds geen andere gedoodverfde titelkandidaat zich te presenteren buiten de Bulldogs om.
EAST-REGION
#11 UCLA – #1 MICHIGAN 51-49
Sinds de introductie van de First Four in 2011 was er slechts een ploeg (VCU, 2011) die van daaruit ook nog eens de Final Four had gehaald. Met #11 UCLA is daar nu een tweede ploeg bij gekomen. Hoewel stadsgenoot USC een paar uur eerder niet was opgewassen tegen Gonzaga, zorgden de Bruins alsnog voor een feestje in Los Angeles. #1 Michigan kwam in een nek-aan-nek-race net tekort en sluit een mooi seizoen zodoende af in de Elite Eight.
Bij UCLA ging het vooral over de gloeiend hete Johnny Juzang. Al in de eerste helft trok hij met 19 (!) punten zijn ploeg over het dode punt heen. Want buiten Juzang om, hadden zijn teamgenoten moeite om te scoren, met name in die eerste helft. Daarentegen stonden ze defensief wel hun mannetje waardoor Michigan de gehele tweede helft in de achtervolging moest. Dit kwam ook vooral door de turnovers (14 om 8) waar de Bruins gretig gebruik van maakten.
Een ander probleem bij Michigan was dat geen van de sterspelers de wedstrijd wist over te nemen zoals Juzang (28 punten) dat voor UCLA deed. Buiten Hunter Dickinson (11 punten) om scoorde niemand meer dan negen punten. In de slotfase, toen Michigan de kans kreeg om een late voorsprong te pakken, werd dit nog het beste geïllustreerd door de air ball die Franz Wagner (4 punten) produceerde. Juzang gooide er daarna nog een vrije worp in waarmee de wedstrijd – na nog een misser van Michigan at the buzzer – was gespeeld. En zo gaat UCLA alsnog, met elf titels op zak, nu als grootste outsider richting de Final Four.
De Orlando Magic hebben afgelopen week hun sterkhouders tijdens de trade deadline verscheept. Nikola Vucevic ging naar de Chicago Bulls, Aaron Gordon naar de Denver Nuggets en Evan Fournier naar de Boston Celtics. Met die drie trades kwam er een einde aan een lange rebuild periode en gaan ze het opnieuw proberen.
TERUG NAAR AF
De Orlando Magic haalde in 2009 de NBA Finals en verloren daar met 4-1. Drie jaar later was superster Dwight Howard het zat en vroeg om een trade. Het team was niet meer wat het was, en hij wilde naar een team wat voor de titel kon spelen. Hoe dat is afgelopen weten we allemaal. Net na de trade begon de rebuild voor Orlando.
MAGERE JAREN
Als gevolg van de trade van Dwight Howard kwamen er een hoop spelers naar Orlando. Zo kwamen Arron Afflalo, Al Harington, Maurice Harkless, vijf draft picks en de grote naam Nikola Vucevic naar Orlando. Met een matig team kwamen ze het seizoen 2012-13 niet goed door. Met een 20-62 record waren ze zelfs het slechtste team in de NBA. Het was de eerste keer dat ze de playoffs misten sinds 2006. Het slechte seizoen resulteerde in de tweede pick in de NBA draft. Met die pick kozen ze Victor Oladipo. In de tussentijd was ook Tobias Harris richting Florida gekomen door midden van een trade met de Milwaukee Bucks.
Het seizoen daarna was ook niet om over naar huis te schrijven. Met een 23-59 record waren ze het op twee na slechtste team in de NBA. Toch treurden de Magic niet want ze zaten in een rebuild. Dat kost nou eenmaal tijd. Met de vierde keus in de draft werd gekozen voor Aaron Gordon en met de twaalfde keus in dezelfde ronde werd Dario Saric gekozen. Saric werd, direct na de draft, getraded voor Elfrid Payton.
Ook in het seizoen 2014-15 ging het NBA-leven van de Magic-fans niet over rozen. Een 25-57 record resulteerde in de vijfde pick, waarmee ze Mario Hezonja kozen. Na drie jaar rebuilden begonnen de trades te komen voor de volgende fase. Allereerst werd Tobias Harris naar de Pistons gestuurd in ruil voor Brandon Jennings en Ersan Ilyasova. Ook kwam er een nieuwe coach die al gepresteerd had: Frank Vogel. Vogel had al teams gecoacht die in de playoffs waren geweest. Van de zes jaar die hij bij de Pacers coach was, ging hij vijf keer naar de playoffs. Precies wat de Magic nodig hadden.
OP WEG NAAR SUCCES
De Magic waren vol aan het doorselecteren. Draft pick Damantas Sabonis en Oladipo werden naar de Oklahoma City Thunder gestuurd in ruil voor ster Serge Ibaka. Ook gingen ze vol door in free agency. Zo werd Evan Fournier behouden en werden Bismack Biyombo, Jeff Green en D.J. Augustin binnen gehengeld.
In de zomer van 2017 werden er nog meer veranderingen doorgevoerd. Nu in de front office. General Manager Rob Hennigan werd ontslagen en Jeff Weltman kwam in zijn plaats. Weltman ging door waar Hennigan gebleven was: de rebuild omzetten naar succes. Zo werd Jonathan Isaac gedraft met de zesde pick. Ook werden bekendere namen onder contract gezet. Zo kwamenoude bekende Aaron Afflalo en Marreese Speights naar Orlando. Ook Jonathon Simmons en Khem Birch werden gesigned.
Toch hadden alle keuzes niet tot succes geleid. Met een 25-57 record waren ze het vijfde slechtste team van de NBA. Ook hier kwam een high lottery pick uit: Mohammed Bamba.
PLAYOFFS
Het seizoen 2018-19 was eindelijk het seizoen waarin de successen behaald werden. Zo werd Vucevic benoemd tot All-Star reserve voor het eerst sinds Howard ook een all-star was in 2012. Ook werd voor het eerst sinds 2012 door Orlando weer eens in het naseizoen gebasketbald. Door een 42-40 record werd een zevende plek afgedwongen en werd zelfs de Southeast divisie voor de zesde keer in club geschiedenis gewonnen. In die playoffs troffen ze in de eerste ronde de latere kampioen van dat seizoen: de Toronto Raptors van Kawhi Leonard.
De eerste wedstrijd werd nog gewonnen met 104-101. Het was de eerste playoff-overwinning sinds 2011 (game 1 tegen de Pacers). Na de eerste wedstrijd tegen de Raptors ging het toch de verkeerde kant op. Alle vier de wedstrijden daarna gingen verloren, waardoor de Magic zo in de eerste ronde kansloos werden uitgeschakeld. Toch was er reden tot blijdschap. De playoffs waren behaald, de rebuild was voorbij en op het succes kon worden geteerd.
WEER NA EERSTE RONDE AL UITGESCHAKELD
Na het behalen van de playoffs wilden de Magic meer. Zo werden Vucevic, Ross, Carter-Williams en Birch langer vastgelegd en werd Al-Farouq Aminu binnengehaald. Toen de NBA in maart werd stilgelegd door het coronavirus gingen de Magic met een 30-35 de stop in. Ze waren een van de 22 teams die door de NBA werden uitgenodigd om in de NBA bubbel te spelen. Mede door blessures speelde Bamba en Isaac niet. Ook Fournier en Ross konden niet meespelen door blessures.
Na de seeding-games hadden ze een 33-40 record, goed voor de achtste plek. De playoffs leken wel een beetje op die van het jaar daarvoor. Dit keer speelden ze tegen de Milwaukee Bucks. Ook hier wonnen ze de eerste wedstrijd (122-110), maar verloren ze vervolgens weer vier duels op rij. De playoffs waren wederom na de eerste ronde al voorbij.
TRADE DEADLINE TRADES
In het 2020-21 seizoen werd gehoopt op het behalen van de derde playoffs op rij, maar al snel werd duidelijk dat dat niet zou lukken. Met een 15-29 record dacht Weltman dat het niet meer ging. Er kwamen geruchten dat Gordon en Vucevic beschikbaar zouden zijn. Tegen de trade deadline aan werden de geruchten sterker en sterker dat de Magic aan een volgende rebuild zouden gaan beginnen. Dat werd goed duidelijk toen eerst Vucevic getrade werd. Samen met Al-Farouq Aminu gingen ze naar de Bulls. Wendell Carter Jr. en Otto Porter Jr. bewandelde de omgekeerde weg. Ook werden er twee first round picks naar Orlando gestuurd.
Here's the deal: The Bulls land Nikola Vucevic and Al Farouq Aminu for Otto Porter, Wendell Carter Jr., and two first-round picks. Huge addition for Chicago, who remains in pursuit of Lonzo Ball. The Magic are moving toward a rebuild now with Aaron Gordon deal on deck.
Niet veel later kwam het nieuws dat Fournier getraded werd naar de Boston Celtics voor twee second round picks en Jeff Teague (die inmiddels al gereleased is door de Magic). De Magic hielden er ook een $17 miljoen trade exception aan over. Een paar minuten later was de nieuwe rebuild een feit: Gordon werd naar Denver verscheept. In ruil kwamen Gary Harris, RJ Hampton en een first round pick naar Orlando.
EEN JONGE, GETALENTEERDE MAAR BLESSUREGEVOELIGE CORE VOOR DE TOEKOMST
De Magic hebben al een goede basis voor een sterke rebuild. Zo hebben ze met Isaac, Bamba, Markelle Fultz al jonge spelers met potentie. Ook hun draft pick voor aankomende draft kan goed uitpakken. Een hoop overwinningen zullen ze niet meer pakken en de rest van het seizoen weggooien kan gunstig zijn.
Voordat we de Magic terug gaan zien in de playoffs kan nog wel even duren. Het scheelt dat de basis goed is, en met goede picks en een goede ontwikkeling van jong talent kan het zomaar sneller gaan dan gedacht. Probleem is echter wel dat de core van dit team, Isaac, Fultz, Bamba en Carter Jr, allemaal ook al een enorme lijst aan blessures achter hun naam hebben staan. En geen kleintjes ook. Kortom: de rebuild is ingezet, maar de toekomst is nog vrij onzeker.
Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. We hebben nog twee teams te gaan: de World Series-deelnemers van vorig seizoen. Als eerste de verliezend finalist Tampa Bay Rays.
2020: GEEN GELD, GEEN PROBLEEM
Het lelijke eendje van Major League Baseball, zo zijn de Tampa Bay Rays wel te omschrijven. De ploeg speelt in het lelijkste stadion in Amerika, opereert met één van de laagste salarishuizen in de league, maar heeft toch elk jaar genoeg intern talent om mee te doen om de play-offs (of zelfs een titel). In 2020 was dit opnieuw het geval.
Voorafgaand aan het seizoen hielden de Rays stevig huis op de spelersmarkt. De Japanse outfielder Yoshi Tsutsugo kwam over uit de NPB en een stevige trade met San Diego brachten Hunter Renfroe, Xavier Edwards en een Player To Be Named Later naar Florida. Tommy Pham en latere Rookie of the Year-kandidaat Jake Cronenworth bewandelden de omgekeerde weg.
De grootste move van het off-season kwam echter in december, toen de Rays en Cardinals een (achteraf) stevige trade completeerden. St. Louis stuurde eerstehonkman Jose Martinez en een onbekende Cubaanse outfielder genaamd Randy Arozarena naar Florida, in ruil voor prospectwerper Matthew Liberatore en catcher Eduardo Rodriguez. Martinez liep op niets uit, maar over Arozarena was het laatste woord niet gezegd.
POSTSEASON-HELD
In een notendop kun je het Rays-seizoen 2020 samenvatten in twee onderwerpen: Arozarena en ‘de pitching change’. Het verkorte regular season verliep namelijk glad voor de Floridianen. Op 17 september clinchte de ploeg al een playoffplek en een week later wonnen de Rays de American League East. Met 40 overwinningen en 20 verliespartijen lieten de Rays de Yankees (33-27) in het stof achter zich en met zeven wedstrijden voorsprong bestond er geen twijfel: Tampa Bay behoorde in 2020 bij de top van de American League.
In de American League wildcard ontdeden de Rays zich eenvoudig van de Blue Jays (2-0), waarna divisierivaal Yankees ook over de knie ging. Na een spannende serie trokken de Rays met 3-2 aan het langste eind. Daarmee was het nog niet gedaan met een zware weg naar de World Series, want de Houston Astros hadden ook ambities. Toch waren het opnieuw de Floridianen die met 4-3 de zegetocht voort konden zetten, aangevoerd door die onbekende outfielder die de club een paar maanden eerder had binnengehaald.
Randy Arozarena won de ALCS MVP Award en brak alle offensieve postseasonrecords. De man die pas op 30 augustus aan het Major League-team was toegevoegd, sloeg in de playoffs alles en iedereen aan gruzelementen. Van de eerste wildcardwedstrijd tot het laatste World Series-duel, in 86 plate appearances, noteerde hij een .377 slaggemiddelde, .831 SLG, en een 1.273 OPS met 10 (!) home runs, drie tweehonkslagen en 14 RBI’s.
Zelfs een buitenaardse Arozarena kon echter niet voorkomen dat de Los Angeles Dodgers een treetje te hoog waren gegrepen voor de mannen van Kevin Cash. In de World Series ging de overwinning met 4-2 naar de Californiërs en na afloop ging het vooral over een dubieuze beslissing van Cash om zijn sterwerper Blake Snell vervroegd naar de kant te halen, maar puntje bij paaltje stonden de Rays, na een geweldig seizoen, met lege handen.
2021: (NOG STEEDS) GEEN GELD, NU OOK GEEN SNELL
In het off-season duurde het niet lang voordat de Rays weer aan het traden sloegen. Op één dag verhandelde de club Jose Alvarado naar de Phillies en sterpitcher Blake Snell naar de Padres. Vooral de laatste move deed wat wenkbrauwen fronsen. Voor Snell ontvingen de Rays Minor League-catcher Blake Hunt, werpers Cole Wilcox en Luis Patino en Major League-catcher Francisco Mejia. Uiteraard is dit geen magere opbrengst, maar het moet gestoken hebben in Tampa Bay dat er opnieuw vroegtijdig afscheid moest worden genomen van een sterspeler.
Halverwege december zond de club ook Nate Lowe, Jake Guenther en een PTBNL weg, deze keer naar Texas in ruil voor meer minor leaguers. Er wordt dus al hard aan de toekomst gedacht, maar ook in 2021 wil de club zich niet zomaar gewonnen geven.
VEEL VERTROUWDE GEZICHTEN
Naast het feit dat het merendeel van de startende lineup terugkeert in Tampa Bay in 2021, ziet dit seizoen ook de retournering van Chris Archer naar St. Petersburg. Archer werd in 2018 naar de Pittsburgh Pirates getrade, wat toen al hoogst twijfelachtig was (en door de jaren heen alleen maar erger werd). Austin Meadows en Tyler Glasnow groeiden in Florida uit tot sterren, terwijl Archer in Pittsburgh ERA+’s noteerde van 92 en 84. In 2020 kwam de werper niet van de bank in zijn huis af. Nu keert hij op 32-jarige leeftijd terug op het nest waar hij wel successen boekte, maar ook dat succes dateert alweer van vier seizoenen geleden.
Archer vult de plek van de vertrokken Charlie Morton op in de rotation, maar het is maar de vraag of het resultaat ook vergelijkbaar is. Hetzelfde geldt voor de rest van de rotation, want achter Glasnow en Ryan Yarbrough regent het vraagtekens in Tampa Bay. Archer, Michael Wacha en een 41-jarige Rich Hill completeren de rotation. Alledrie zijn deze werpers veelvuldig geblesseerd (geweest), dus veel vertrouwen wekt dit trio niet.
BULLPEN EN OFFENSE
Het zal dus allemaal van de offense en de bullpen moeten komen. Die zijn dan wel weer prima voor de Rays, hoewel reliever Nick Anderson tot halverwege het seizoen is uitgeschakeld met een armblessure. Talent genoeg in de ‘pen verder. Pete Fairbanks, Diego Castillo, Chaz Roe, Cody Reed: slechts een kleine greep uit een relieverkorps dat iedere offense aan gort kan gooien.
Aanvallend gezien verandert er weinig. Tsutsugo krijgt een plek bovenaan de slagvolgorde en Randy Arozarena is een Rookie of the Year-kandidaat. Meadows, Manuel Margot, Brandon Lowe, Joey Wendle en Willy Adames laten ook genoeg aanvallende capaciteiten zien. En mocht hij vergeten zijn: nr. 1 prospect in baseball, Wander Franco, loopt ook nog bij de Rays in de Minor League rond.
CONCLUSIE
Op pitchinggebied hebben de Rays een stevig jasje uitgedaan en er is onvoldoende teruggehaald om de klap van het vertrek van Morton en Snell op te vangen. Hoewel dit geen slecht team is, blijft het de vraag of het collectief goed genoeg is om de Yankees en Blue Jays af te troeven. Wij denken van niet en verwachten dan ook dat de Rays dit jaar geen nieuwe World Series-run kunnen maken.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
