Home Blog Pagina 326

MLB Picks 2021: Sander Grasman

0

De SportAmerika MLB-redactie produceerde de afgelopen week een gezamenlijke lijst met voorspellingen voor het aankomende MLB-seizoen. Gemist? De American League en National League staan voor je klaar. Nu zijn enkele redacteuren individueel de klos en maken ze hun picks openbaar, met uitleg. Na de keuzes van Jasper Roos en Mick van der Nat gisteren, nu die van Sander Grasman.

AMERICAN LEAGUE WEST

1. Houston Astros
2. Los Angeles Angels
3. Oakland Athletics
4. Seattle Mariners
5. Texas Rangers

Dit zijn niet meer de Houston Astros die de afgelopen jaren de AL West domineerden. Gerrit Cole en Charlie Morton waren vorig jaar al weg, Justin Verlander zit al meer dan een jaar in de lappenmand en deze zomer vertrok ook Postseason-held George Springer. De blessuregevoeligheid van Jose Altuve en Carlos Correa maakt het er bovendien niet beter op voor de Texanen. Waarom ik ze toch de divisie laat winnen? Wanneer ze fit blijven en Yordan Alvarez en Alex Bregman, in wie ik een outsider voor de MVP zie, hervinden hun oude vorm, dan is dit nog altijd een geweldige slagploeg.

Vorig jaar leken de werpers van de Astros vooraf niet goed genoeg, maar ze slaagden erin al hun jonge pitchers boven verwachting te laten presteren. Hun manier van pitchersontwikkeling blijft enorme successen opleveren, zoals ze daar in het verleden ook met bijvoorbeeld Ryan Pressly in slaagde.

De belangrijkste uitdagers zijn wat mij betreft de Los Angeles Angels. Ten opzichte van de Oakland Athletics hebben zij zich in mijn ogen beter versterkt. Daarnaast zie ik Anthony Rendon in zijn tweede jaar in de schaduw van Mike Trout een topseizoen draaien, maar daarover later meer. Koppel dat aan de terugkeer van Shohei Ohtani en ze mogen in Anaheim hopen op een herkansing voor Trout in de playoffs.

AMERICAN LEAGUE CENTRAL

1. Chicago White Sox
2. Minnesota Twins (wildcard)
3. Cleveland Indians
4. Kansas City Royals
5. Detroit Tigers

De blessure van Eloy Jimenez brengt deze voorspelling wel enigszins aan het wankelen. Net als de A’s in de AL West mis ik bij de Twins de stappen om echt tot de top van de American League door te stoten. De rotatie zou positief kunnen verrassen met een herhaling van Kenta Maeda, de definitieve doorbraak van Jose Berrios en een heel seizoen Michael Pineda. Om de nieuwe starters AJ Happ en Matt Shoemaker hangen mij echter iets te veel vraagtekens.

Dan zie ik het momentum vooral aan de Southside van Chicago liggen. Weinig teams kunnen zich meten met het jonge talent waarover Tony La Russa dit jaar kan beschikken. Met Andrew Vaughn lijkt de organisatie weer een jongeling in te kunnen passen. Ze lijken de afgelopen jaren toptalent aan de lopende band te produceren in Chicago: recentelijk riepen zij al Nick Madrigal, Eloy Jimenez, Luis Robert, Garrett Crochet op en eerder waren daar al al Michael Kopech en Yoan Moncada.

Zelfs bij de Detroit Tigers en Kansas City Royals kan de blik weer omhoog gericht worden. Beide organisaties lijken aardig wat talenten in de pijpleiding te hebben zitten en die zullen waarschijnlijk in de loop van de komende jaren naar de Major League overgeheveld worden. Nu komt een echte aanval op de Twins en White Sox te vroeg en ook de Cleveland Indians beschikken, zelfs zonder Francisco Lindor, over te veel kwaliteit om dit jaar al gepasseerd te worden door de Royals of Tigers, maar houd beide organisatie na 2021 zeker in de gaten.

AMERICAN LEAGUE EAST

1. New York Yankees
2. Toronto Blue Jays (wildcard)

3. Tampa Bay Rays
4. Boston Red Sox
5. Baltimore Orioles

Als de Yankees fit blijven — of in sommige gevallen worden — dan zijn zij met spelers als Aaron Judge, Giancarlo Stanton en Gerrit Cole de beste ploeg in de AL East. Die fitheid is in het verleden echter wel een spelbreker geweest in de Bronx. Daarnaast zal het veldspel van catcher Gary Sanchez en kortestop Gleyber Torres manager Aaron Boone hoofdpijn bezorgen. In het outfield beschikt hij met Clint Frazier, Aaron Hicks en Judge dan wel weer over Gold Glove-kandidaten.

Aangezien ik mijn traditionele onderschatting van de Tampa Bay Rays graag in stand wil houden, zet ik de Toronto Blue Jays op twee. De jonge selectie van de Canadezen kreeg er een pak aan ervaring bij in George Springer en Kirby Yates, maar zag die laatste in de seizoensvoorbereiding alweer wegvallen. Met Teoscar Hernandez beschikt de ploeg over een van de meest onderschatte slagmannen. Bijna niemand raakte de ballen harder dan Teoscar Op de heuvel blijft het echter wat achter bij de Yankees.

De Boston Red Sox zijn beter dan hun record van vorig jaar doet vermoeden. Xander Bogaerts, Rafael Devers en JD Martinez vormen een sterk trio in het midden van de lineup en de start van Verdugo in Beantown was meer dan hoopvol. Aan slag ligt dan ook in 2021 waarschijnlijk niet het probleem. Hoe komt Eduardo Rodriguez terug van de hartproblemen die hij opliep na zijn coronabesmetting? Blijft Nate Eovaldi een jaar fit? En zien we deze zomer al een scherpe Chris Sale terug? Het zijn te veel vraagtekens om de Red Sox hoger dan op plek vier te plaatsen.

De slagploeg van de Baltimore Orioles kwam vorig jaar verrassend goed voor de dag, maar ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om ze weer boven de Red Sox te laten eindigen.

AMERICAN LEAGUE AWARDS

ROOKIE OF THE YEAR: Ryan Mountcastle (Baltimore Orioles)
Het is geen Adley Rutschman, maar Ryan Mountcastle lijkt eindelijk zijn belofte in te lossen. De eerstehonkman was vorig jaar al goed en kan nu voortbouwen op die sterke prestaties.

CY YOUNG AWARD: Gerrit Cole (New York Yankees)
In zijn tweede seizoen in The Big Apple verwacht ik dat we een geweldige Gerrit Cole voorgeschoteld gaan krijgen. Vorig jaar moest hij te veel homeruns slikken, maar als hij dat aantal dit seizoen kan reduceren, moet Shane Bieber van goede huize komen om Cole van de Cy Young af te houden.

MOST VALUABLE PLAYER: Anthony Rendon (Los Angeles Angels)
De meeste aandacht in Anaheim gaat natuurlijk uit naar Mike Trout, al heeft hij in Shohei Ohtani een geduchte concurrent gekregen. De two-way-player zou ook een goede optie zijn, maar daarvoor vind ik zijn fysieke gestel nog een te grote onzekerheid. Daarom opteer ik voor de andere topper in de lineup van de Angels: Anthony Rendon. De Angels kunnen weleens in de buurt komen van de playoffs dit jaar en een goede Rendon zou daar enorm bij helpen.

MANAGER OF THE YEAR: Charlie Montoyo (Toronto Blue Jays)
Van Aaron Boones Yankees wordt verwacht dat ze de divisie gaan winnen. Als Charlie Montoyo het ze moeilijk kan maken met zijn jonge Jays, dan zal de tweedejaars manager daar waarschijnlijk meer krediet voor krijgen dan zijn collega in New York.


NATIONAL LEAGUE WEST

1. Los Angeles Dodgers
2. San Diego Padres (wildcard)
3. San Francisco Giants
4. Arizona Diamondbacks
5. Colorado Rockies

De wapenwedloop tussen de Padres en de Dodgers stuwt beide organisaties naar ongekende hoogte. De Friars haalde Yu Darvish, LA counterde met Trevor Bauer. Op deze manier blijven men in Hollywood de concurrentie net voor, want ook de lineup van de Dodgers vind ik dieper dan die van San Diego.

Daarachter zie ik ook de Giants en D’backs dicht bij elkaar eindigen. San Fran slaagde er vorig jaar in om onbekende spelers als Mike Yastrzemski en Donovan Solano ijzersterk voor de dag te laten komen. Waren dit toevalstreffers of doen de hitting coaches in Oracle Park iets heel goed? Ik gun ze het voordeel van de twijfel en laat ze net voor het team uit Phoenix eindigen.

Er zijn teams die volledig ingecalculeerd hebben dat ze veroordeeld zijn tot een rebuild en al hun aandacht en energie investeren in de toekomst. Dat die teams laag eindigen is zeker geen schande. De Rockies daarentegen zijn een afgrijselijk gerunde organisatie die door mismanagement veroordeeld zijn tot de absolute kelder van de National League.

NATIONAL LEAGUE CENTRAL

1. St. Louis Cardinals
2. Milwaukee Brewers
3. Chicago Cubs
4. Cincinnati Reds
5. Pittsburgh Pirates

De NL Central is misschien wel de moeilijkst te voorspellen divisie van allemaal. Dat is het eigenlijk al enkele jaren. Als een eeneiige drieling blijven de Cardinals, Brewers en Cubs gezamenlijk optrekken. Inmiddels doen ze dat echter wel in de schaduw van een twee reuzen in het westen en de ambitieuze teams in de NL East. Nolan Arenado, Paul Goldschmidt en Jack Flaherty gaan in mijn voorspelling met de prijs lopen, terwijl Yelich en co nog mogen hopen op een Wild Card. De Cubs worden de huilende derde en vangen vermoedelijk achter het net.

Voor de fans van de Cincinnati Reds is er absoluut hoop op verbetering ten opzichte van vorig jaar. Ze zijn dan wel Bauer kwijtgeraakt, maar hun slagploeg kan het onmogelijk nog een keer zo laten afweten als in het verkorte seizoen van vorig jaar. Mike Moustakas en Nick Castellanos zullen hun cijfers ongetwijfeld verbeteren.

NATIONAL LEAGUE EAST

1. Atlanta Braves
2. New York Mets (wildcard)
3. Philadelphia Phillies

4. Washington Nationals
5. Miami Marlins

Na de trade van Francisco Lindor en Carlos Carrasco verwacht iedereen wonderen van de Mets. Ik deel dit enthousiasme, maar weiger te geloven dat alles bij de Mets een keer goed zal gaan. Carrasco is al geblesseerd en het zal niet de laatste kinderziekte zijn waarmee de Mets te maken gaan krijgen. De Braves waren vorig jaar al de beste en zijn er niet zwakker op geworden. Freddie Freeman en Ronald Acuña Jr. mogen allebei dromen van een MVP Award en de jonge rotatie oogt ook hoopgevend.

De Phillies hebben een goede rotatie en lineup, maar hun bullpen was historisch slecht. Dat kan dus alleen maar beter, maar of beter goed genoeg gaat zijn om een echte uitdager van de Braves en Mets te vormen, vermoed ik niet. Wel houden ze de Nationals achter zich, al zullen die marges klein zijn.

De vijfde plek van de Marlins klinkt erger dan die bedoeld is. De concurrentie is simpelweg moordend in de NL East. Toch zouden zij zomaar weer de grote verrassing kunnen worden. Hun jonge rotatie biedt alvast hoop voor een mooie toekomst in Zuid-Florida.

NATIONAL LEAGUE AWARDS

ROOKIE OF THE YEAR: Cristian Pache (Atlanta Braves)
Ender Inciarte is deze Spring Training geblesseerd geraakt en dat maakt de weg vrij voor het grootste talent in de Braves’ organisatie om iets eerder dan verwacht de overstap naar Truist Park te maken. De Dominicaan was vorig jaar al een september call up en ik denk dat hij ditmaal een blijvertje is. Wil hij Ke’Bryan Hayes achter zich laten, heeft hij wel een heel goed seizoen nodig, maar mocht de zoon van oud-Phillie Charlie een sophomore slump kennen, dan zal Cristian Pache toe kunnen slaan.

CY YOUNG AWARD: Jacob DeGrom (New York Mets)
Jacob DeGrom is al een paar jaar een van de beste pitchers in de National League en ook dit seizoen zal hij die status bevestigen. Yu Darvish lijkt iets zwakkere tegenstanders te hebben in de NL West, maar ik geef hem een jaartje om te acclimatiseren in San Diego.

MOST VALUABLE PLAYER: Ronald Acuna Jr. (Atlanta Braves)
Ronald Acuna Jr. gaat dit jaar 40 homeruns slaan en 40 honken stelen. Daarmee presteert hij dan iets waar weinigen voor hem in geslaagd zijn. Aangezien stemmers gevoelig zijn voor dit soort unieke prestaties, gaat hij Fernando Tatis Jr. van de MVP afhouden.

MANAGER OF THE YEAR: Jayce Tingler (San Diego Padres)
Hier zou ik eigenlijk mijn betoog voor Charlie Montoyo kunnen plakken, maar dan losgelaten op Jayce Tingler. San Diego gaat zich dit seizoen definitief opwerpen als tweede supermacht in de National League en die prestatie wordt meer gewaardeerd dan de consolidering door de Dodgers, die bovendien over wel heel veel talent beschikken.

Coverfoto: Dale Zanine/USA Today Sports

Houston en Baylor voor het eerst sinds 37 en 71 jaar weer naar Final Four

Zowel Baylor als Houston hebben afgelopen nacht een einde gemaakt aan een flinke Final Four-droogte. Houston plaatste zich voor het eerst sinds 1981 voor de laatste vier door Oregon State te verslaan, terwijl Baylor de Arkansas Raizorbacks aan de kant schoof en voor het eerst sinds 1950 naar de Final Four mag.


MIDWEST


#2 HOUSTON – #12 OREGON STATE: 67-61

De eerste universiteit die zijn ticket naar de Final Four kon gaan boeken was Houston. De Cougars bereiken dankzij een 61-67 overwinning op de #12 Oregon State Beavers voor het eerst sinds 1984 de laatste vier van het NCAA Tournament. Zo kroonde Houston zich als winnaar van de dit jaar knotsgekke Midwest Region.

Eigenlijk stond Houston vanaf het begin van de wedstrijd al op een voorsprong. Deze voorsprong varieerde van twee a drie punten tot tien punten en kwamen eigenlijk pas in de slotfase echt in gevaar. Oregon State naderde met nog een minuut of vijf te gaan de Cougars, waardoor de slotfase nog spannend werd. Ethan Thompson (11 PTS) en Maurice Calloo (13 PTS) waren de topscoorders bij de Beavers. Oregon State schoot gedurende de wedstrijd een stuk beter dan Houston (47% om 32% FG, 38% om 34% 3PT), maar liet het in andere categorieën liggen.

De belangrijkste hiervan was rebounding (29-41). Specifiek de offensive rebounding (7-19), waardoor Houston ondanks mindere shooting wel 15 meer schotpogingen kreeg dan Oregon State. Bij Houston, dat met de free throw game het duel tijdens de slotfase uiteindelijk in het slot gooide, blonk het duo Marcus Sasser (20 PTS) en Quinten Grimes (18 PTS) ook in dit duel weer uit. Houston dus door naar de Final Four, waar het zaterdagnacht zal spelen tegen de Baylor Bears.


SOUTH


#1 BAYLOR – #3 ARKANSAS: 81-72

De Baylor Bears, die zich voor het eerst sinds 1950 (71 jaar!) hebben geplaatst voor de Final 4 van het NCAA Tournament. Baylor was als #1 seed de grote favoriet in de South region en heeft deze status waargemaakt. In de Final Four werd Arkansas met 81-72 verslagen.

Baylor begon met een 8-0 run aan het duel en was vooral tijdens de eerste tien minuten zowel aanvallend als verdedigend niet te stoppen. Topscoorder bij de Baylor Bears was Macio Teague, goed voor 22 punten. Baylor was aanvallend sowieso extreem goed in vorm tijdens dit duel: 48% FG, 53% 3PT (!). Het laat ook meteen het grootste mankement van Arkansas zien: fantastische en explosieve offense, geen fantastisch defense.

Arkansas kwam richting het einde van de eerste helft terug van die bijna 20 punten achterstand en bracht het gat voor rust terug tot acht punten. In de tweede helft liep Baylor echter weer uit en viel de topscoorder vaan de Raizobacks, JD Notae (14 PTS), uit dankzij zijn vijfde foul. Arkansas deed gedurende het duel aanvallend niet veel fout, maar had gewoon geen antwoord op de offense van de Baylor Bears. Daarnaast viel de offense van Arkansas (48% FG, 27% 3PT) in de slotfase stil en waren er teveel turnovers (15, tegenover 9 van Baylor), waardoor Baylor uiteindelijk het duel kon uitspelen. Zo plaatste Baylor zich dus voor de Elite 8, waar het dus Houston tegen zal komen.

Photo: Jenna Watson/USA TODAY Sports

Season preview 2021: San Diego Padres

0

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag richten we ons vizier op het team dat misschien wel de meest spraakmakende winter doormaakte: San Diego Padres.

2020: DE DEFINITIEVE OMMEKEER

In 2019 eindigden de San Diego Padres nog als allerlaatste in de NL West op een straatlengte achterstand van de Los Angeles Dodgers. Afgelopen jaar werd al een groot deel van dat gat gedicht, maar de Dodgers willen nog van geen wijken weten. Hoewel de Friars in het verkorte seizoen dus een prachtige sprong maakten van een .432 winstpercentage (70-92) naar .617 (37-23) smaakt de ontwikkeling die zij doormaakten in 2020 voornamelijk naar meer. Dat bewees men afgelopen winter door nog maar een keer een enorme zak met geld en talenten richting versterkingen te gooien.

PITCHING

Afgelopen jaar bleek de achilleshiel van de ploeg vooral de jonge en onervaren rotatie. Chris Paddack kende een jaar eerder nog een geweldig debuutseizoen, maar maakte in 2020 een lichte sophomore slump door. Met een ERA+ van 91 kon hij de verwachtingen als nieuwe ace bij lange na niet waarmaken. Die nieuwe ace vonden ze wel in Dinelson Lamet. De inmiddels 27-jarige Dominicaan leefde helemaal op en eindigde zelfs op een vierde plek in de Cy Young-verkiezing. Gedurende het seizoen kwam Mike Clevinger over van de Cleveland Indians, maar de langharige werper viel weg met een blessure en zal ook 2021 voor een groot deel vanuit de lappenmand moeten toekijken.

LINEUP

De Padres konden vanuit bijna elke positie in hun lineup rekenen op bovengemiddelde productie. Alleen catcher Austin Hedges bleef wat achter, maar ook daar grepen de beleidsmaker nog tijdens het seizoen in. Van de Seattle Mariners kwam Austin Nola over. De backstop was in de eerste maanden van het seizoen aanvallend van grote waarde geweest voor de M’s, maar in Californië vielen zijn prestaties wat tegen. Het zal niemand verrassen dat de belangrijkste knuppels in de slagploeg die van Fernando Tatis Jr.en Manny Machado waren. Dat Wil Myers zijn talentvolle ploeggenoten kon bijbenen, was vooraf minder verwacht. De 29-jarige outfielder slaagde erin de klok enigszins terug te draaien naar 2013, toen hij veel indruk maakte als rookie bij de Tampa Bay Rays.

WARME WINTER

San Diegans hebben in het zuiden van Californië al niet te klagen over een strenge winter, maar dit jaar ging het er wel heel erg heet aan toe. Met de komst van Yu Darvish, Blake Snell en Joe Musgrove kreeg de rotatie een injectie waar Barry Bonds jaloers op zou zijn geweest. De twee voormalige Cy Young-winnaars en de oud-Pirate halen de druk een beetje weg bij Lamet en Paddack, die nu in hun schaduw aan de eigen ontwikkeling kunnen werken. Fangraphs verwacht van deze Padres zelfs de meeste WAR vanaf de heuvel, nog voor de illustere rotatie en bullpen van de buurman uit Hollywood.

In aanvallend opzicht was het monstercontract voor Tatis Jr. natuurlijk de belangrijkste ontwikkeling. Er is de organisatie duidelijk veel aangelegen om de kortestop voorlopig in zuidelijk Californië te houden. Aangezien Manny Machado de komende tijd ook nog wel vastligt in Petco Park, lijkt de middle of the lineup in de nabije toekomst duidelijk.

LINEUP

In tegenstelling tot de rotatie veranderde er in de slagploeg niet veel. Nola was zoals gezegd vorig jaar al gekomen en verder is alleen Ha-seong Kim een nieuwe naam aan het offensieve firmament. De Koreaan lijkt zijn eerste seizoen in Amerika nog vooral als utility player gebruikt te worden. Toenmalig rookie Jake Cronenworth heeft vorig jaar genoeg gedaan om voorlopig zeker te zijn van zijn plekje naast Tatis. Onze landgenoot Jurickson Profar kan eventueel ook bijspringen op de meeste posities in het binnenveld, maar lijkt vooral de backup te zijn van outfielders Tommy Pham en Wil Myers. Trent Grisham completeert het buitenveld van de Padres.

ROTATIE

Trevor Rosenthal was een andere speler die halverwege het jaar kwam, maar hij trok inmiddels weer door naar Oakland. Zijn plekje naast Drew Pomeranz, Emilio Pagan en Craig Stammen wordt ingenomen door Mark Melancon. Een tweede versterking aan de bullpen is Keona Kela, die overkwam van de Pirates. Het is daarnaast mogelijk dat talenten als Mackenzie Gore en Ryan Weathers een steeds belangrijke rol gaan spelen in de bullpen. Ondanks het vertrek van hun gewaardeerde closer is dit dus nog altijd een van de beste bullpens in de majors.

VERWACHTINGEN

De Padres hebben de afgelopen maanden hun ambities kracht bijgezet met daden. Hoewel het gat met de achtervolging in de NL West met een reuzensprong is toegenomen, blijven de Dodgers alle zeilen bij zetten om hun koppositie in de divisie te verdedigen. De beide rotaties zijn inmiddels nagenoeg elkaars gelijke, maar aan slag zijn de Dodgers nog een maatje te groot. Dat de Padres de playoffs gaan halen lijkt echter zeker, want in hun vele duels met de rest in de NL West moeten genoeg overwinningen te boeken zijn.

Het is niet ondenkbaar dat de Padres rond de trade deadline weer ambitieus zullen handelen. Dan valt bijvoorbeeld te denken aan een offensieve versterking. Er zullen tegen die tijd zeker een paar teams uit de running zijn die misschien wel iets zien in één van de talenten uit de Padres-organisatie.

CONCLUSIE

Over 162 wedstrijden wordt het lastig om de Dodgers voorbij te streven, maar de playoffs moeten zeker gehaald kunnen worden door dit San Diego. Met een rotatie van Darvish, Snell, Musgrove, Paddack en Lamet maak je in een serie altijd kans. Zo kunnen ze misschien hun divisie niet winnen, maar alsnog een goede gooi doen naar de World Series. Het zou een droomscenario zijn als poster boy Tatis in november met de Commissioner’s Trophy in zijn handen staat.

Voorspelling: Tweede in de NL West, maar met een Wild Card is alles mogelijk in de playoffs.

Coverfoto: Orlando Ramirez/USA Today Sports

MLB Picks 2021: Mick van der Nat

0

De SportAmerika MLB-redactie produceerde de afgelopen week een gezamenlijke lijst met voorspellingen voor het aankomende MLB-seizoen. Gemist? De American League en National League staan voor je klaar. Nu zijn enkele redacteuren individueel de klos en maken ze hun picks openbaar, met uitleg. Mick van der Nat volgt Jasper Roos op, die het spits afbeet.

AMERICAN LEAGUE WEST

1. Los Angeles Angels
2. Houston Astros (wildcard)
3. Oakland Athletics
4.Seattle Mariners
5. Texas Rangers

Het seizoen 2021 wordt het jaar van de Los Angeles Angels in de American League West. Dat klinkt misschien raar, omdat de Angels de AL West sinds 2014 al niet meer hebben gewonnen, maar met een fitte Mike Trout en Shohei Ohtani gaan ze een serieuze gooi doen. Daarbij kunnen Anthony Rendon (.286/.418/.497) en Albert Pujols (.224/.270/.395) ook nog een aardig balletje slaan en hebben de Angels ook nog prospect Brandon Marsh (.231/.286 /.538 in 11 wedstrijden Spring Training) in de gelederen. Beslissende factor gaat de pitching worden. Als de rotation Dylan Bundy/Griffin Canning/Andrew Heaney/Alex Cobb/Jose Quintana/Ohtani zich staande houdt komend seizoen, gaat 2021 het jaar worden dat de Angels weer eens de divisie winnen.

Dan de Astros. Hoewel Justin Verlander dankzij zijn blessure waarschijnlijk ook niet in actie gaat komen in 2021 zullen de The Stros genoeg wedstrijden winnen om een wildcard te pakken. Een team waarin slagmensen als Jose Altuve, Carlos Correa en Alex Bregman zitten, kan niet stil blijven. Daarbij hebben heel wat spelers nog wat recht te zetten na vorig seizoen. De Astros mogen dan wel de AL Championship Series gehaald hebben, maar veel topspelers presteerde onder niveau. Zo sloegen zij een gemiddelde OPS+ van 94 en leidden zij de AL in strikeouts. 2021 wordt het jaar van een grote revanche tour, waarna de Astros een wildcard pakken.

Helaas zal er vanuit mijn Texas Rangers bril dit jaar nog niet veel te juichen zijn. Wel trokken de Rangers David Dahl, Nate Lowe en pitchers Kohei Arihara en Dane Dunning aan. Op die laatst genoemde kom ik zo nog terug, want hopelijk zal Dunning in zijn eerste jaar toch nog hoop geven aan de toekomst van de Rangers.

AMERICAN LEAGUE CENTRAL

1. Chicago White Sox
2. Minnesota Twins
3. Cleveland Indians
4. Kansas City Royals
5. Detroit Tigers

Voordat het seizoen begonnen is, kunnen de White Sox zich al bijna kampioen van de AL Central noemen. De Detroit Tigers, Kansas City Royals en Cleveland Indians hebben verreweg te weinig kwaliteit om mee te draaien in de divisie en de Minnesota Twins voegden dit offseason niets toe aan hun lineup. De weg naar dominantie van de divisie is dus vrij voor de White Sox.

Het zou ongeacht de slechte kwaliteit van de AL Central al moeilijk zijn de White Sox in toom te houden. Tim Anderson, Yoan Moncada, Jose Abreu, Eloy Jimenez (helaas lang uitgeschakeld met een blessure), Yasmani Grandal en Luis Robert hadden in 2020 samen een gemiddeld OPS+ van 123, sloegen 68 homeruns en raapten 648 totale honken bij elkaar.

Offensief zit het dus wel goed, maar op pitchinggebied ligt de lat even hoog. Een rotation met Lucas Giolito (7e in Cy Young 2020 en een no-hitter), Dallas Keuchel (5e in Cy Young 2020) en Lance Lynn (6e in Cy Young 2020) is al beestachtig, doe daarbij de zeven bullpenwerpers die 98 mph of harder gooien en closer Liam Hendriks en je hebt een pitching staff waar je u tegen zegt.

AMERICAN LEAGUE EAST

1. New York Yankees
2. Toronto Blue Jays (wildcard)
3. Tampa Bay Rays
4. Boston Red Sox
5. Baltimore Orioles

In de AL East zal de strijd vooral tussen de Toronto Blue Jays en de New York Yankees gaan. De Orioles en de Red Sox komen namelijk nog steeds te kort. De Tampa Bay Rays hebben teveel pitching kwaliteit ingeleverd met de trade voor Blake Snell en het verlies in free agency van Charlie Morton. Hierdoor zullen zij lang meedoen voor de wildcard, maar toch buiten de boot vallen.

De Blue Jays versterkten zich dit offseason wel met onder andere George Springer en Marcus Semien. In combinatie met de talenten Valdimir Guerrero Jr. Bo Bichette, Cavan Biggio en Lourdes Gurriel Jr. gaan de Jays de Yankees onder druk zetten voor de divisie titel. Ik schreef hier meer over in mijn preview over de Blue Jays. Uiteindelijk zullen zij net te kort komen, want de Yankees hebben in de breedte meer kwaliteit lopen, maar de wildcard gaat wel gewonnen worden. Dit door de enorme slagkracht in de Canadese lineup.

Gedoodverfde nummer één in de East zijn de Yankees. Het sterrenensemble uit de Bronx zal op offensief gebied niet te volgen zijn, mits iedereen fit blijft. De Bronx Bombers kampen al twee seizoenen met veel blessures. Als dit probleem verholpen wordt, zullen de problemen van de rotation achter Gerrit Cole ook zichzelf verhelpen. Immers: als je meer scoort dan de tegenstander, win je.

AMERICAN LEAGUE AWARDS

ROOKIE OF THE YEAR: Dane Dunning (Texas Rangers)
Een pick met een gekleurde bril, maar Dane Dunning kan echt een aardig balletje gooien. Hij werd door de White Sox samen met prospect Avery Weems naar de Texas Rangers getraded en in ruil ontvingen de White Sox Lance Lynn. De 25-jarige Dunning gooide in 2020 al zeven wedstrijden, waarin hij kwam tot een ERA van 3.97, 35 strikeouts en een ERA+ van 113. Zet hij deze vorm door naar 2021, kan hij mee gaan doen om Rookie of the Year.

CY YOUNG AWARD: Lucas Giolito (Chicago White Sox)
Het zal een bittere strijd worden met New York Yankees pitcher Gerrit Cole, maar Giolito heeft de stuff om voor hem te blijven. Vorig jaar liet hij dat al zien met een no-hitter en in spring training gaat hij vrolijk verder met waar hij was gebleven in 2020. In 17.1 gegooide innings kreeg hij maar acht hits en drie homeruns tegen. Ook kregen de 68 slagmensen die hij tegenover zich zag, in 32% van de gevallen een strikeout om de oren. Het zou voor Gio en de White Sox ook gewoon is leuk zijn dat een White Sox pitcher de Cy Young wint. Laatste keer dat dit namelijk gebeurde, was in 1993 met Jack McDowell.

MOST VALUABLE PLAYER: Mike Trout (Los Angeles Angles)
Mike Trout, meer hoeft er niet gezegd te worden. Dat Trout meedoet om in de MVP race is net zo zeker als dat de zon elke dag opkomt en wanneer de Angels de AL West winnen kan hij voor de vierde keer de MVP trofee gaan ophalen.

MANAGER OF THE YEAR: Charlie Montoyo (Toronto Blue Jays)
In zijn derde jaar aan het roer bij de Blue Jays, gaat Charlie Montoyo met een verbeterde lineup een gooi doen naar de World Series. Hij doet dit met veel jong talent en wanneer deze spelers progressie laten zien, gaat Montoyo er vandoor met de Manager of the Year. 


NATIONAL LEAGUE WEST

1. Los Angeles Dodgers
2. San Diego Padres (wildcard)
3. San Francisco Giants
4. Arizona Diamondbacks
5. Colorado Rockies

De NL West gaat niet spannend worden. De Rockies kunnen er helemaal niets van en de Diamondbacks en Giants gaan het uitvechten om plek drie. In San Diego zal men zich achter de oren krabben hoe het kan dat wanneer je een fantastisch offseason hebt, het alsnog gaat over dat andere team in de divisie – de Dodgers. De World Series kampioenen van 2020 strooiden met geld, vooral voor Trevor Bauer en bouwden verder aan hun sterrenteam. De Dodgers zullen ver voor de rest van de divisie eindigen en de Padres zullen makkelijk een wildcard pakken.

NATIONAL LEAGUE CENTRAL

1. Chicago Cubs
2. Milwaukee Brewers (wildcard)
3. St. Louis Cardinals
4. Cincinnati Reds
5. Pittsburgh Pirates

Waar de NL West niet spannend is, is de NL Central het tegenovergestelde. Het enige team dat niet mee gaat doen om de divisie titel zijn de Pirates, maar die zijn dan ook heel erg slecht.

Het wordt een comeback jaar voor de Cubs. Javier Baez (62 OPS+ in 2020) en Kris Bryant (76 OPS+ in 2020) hebben wat recht te zetten na de dramatische prestaties van afgelopen seizoen. Met het aantrekken van Joc Pederson en Jake Arrieta en het aanblijven van Anthony Rizzo hebben de Cubs genoeg ervaring om de divisie te winnen. Hiermee blijven zij de Brewers en de Cardinals voor.

Voor de Brew Crew geldt hetzelfde als voor de Cubs. 2021 is een jaar van de wederopstanding. Christian Yelich zal zich gaan herpakken van een matig 2020 en zal ondersteund moeten worden door mede-ster Lorenzo Cain en Avisail Garcia, Jackie Bradley Jr. en Kolten Wong. De Brewes blijven de Cardinals voor, omdat Nolan Arenado niet gaat opleven tot zijn hype in St. Louis. Arenado kan namelijk niet buiten Coors Field slaan.

Hij sloeg tijdens thuiswedstrijden in 2020 .271/.304/.505 en in uitwedstrijden .227/.302/.333, dat is significant minder en dat gaat niet beter worden in het nieuwe seizoen. Zonder hun nieuwe aanjager gaan de Redbirds de wildcard race niet winnen van de Brewers.

NATIONAL LEAGUE EAST

1. New York Mets
2. Atlanta Braves
3. Philadelphia Phillies
4. Washington Nationals
5. Miami Marlins

Ja, de Braves hebben een fantastische lineup met Ronald Acuña, Ozzie Albies, Freddie Freeman, Marcell Ozuna en Travis D’Arnaud. Ook pitchers Max Fried, Charlie Morton en Ian Anderson (mijn Rookie of The Year) mogen er wezen, maar goede individuele prestaties maken nog geen goed team. Iets wat in mijn ogen beter is geregeld bij de New York Mets.

Zo haalde New York Francisco Lindor en Carlos Carrasco in een trade naar Queens en tekenden James McCann en Trevor May in het offseason. Daarbij bevat de selectie nog altijd homerunkanon Pete Alonso, en on-base-monsters Brandon Nimmo en J.D. Davis. Al met al in mijn ogen een lineup die even sterk is dan de Braves en misschien is hij net iets minder, maar dan is daar nog altijd de rotation. Jacob deGrom (de beste pitcher van de NL), Marcus Stroman, Taijuan Walker en dan ook de van Tommy John terugkerende Noah Syndergaard.

De Mets gaan de divisie nipt winnen en de Braves halen de playoffs niet. Ook al heb ik lang zitten twijfelen over de Braves en hun kansen voor een wildcard. Ze zijn erg sterk en erg goed, maar tja once you have made a decision, there is no turning back.

NATIONAL LEAGUE AWARDS

ROOKIE OF THE YEAR: Ian Anderson (Atlanta Braves)
Hij gooide zes wedstrijden in 2020, won er drie en verloor er twee, had een ERA van 1.95, gaf 41 spelers een drie slag en kreeg maar één homerun tegen. Ian Anderson liet in 32.1 innings al zien hoe goed hij eigenlijk is en gaat verder aan de weg timmeren in 2021. Ik heb genoten van hem in 2020 en hoop dat ook te doen in 2021, zijn stuff is op sommige momenten unhittable en daarmee wint hij Rookie of the Year.

CY YOUNG AWARD: Jacob deGrom (New York Mets)
Zoals ik eerder al zei, Jacob deGrom is de beste pitcher van de National League. Fastballs, sliders, curveballs en changeups, het maakt niet uit en het is allemaal goed. Daarbij heeft hij dit jaar run support van een verbeterde Mets lineup, waardoor zelfs de oude mannen van de Baseball Writers’ Association tevreden gesteld worden als hij meer wins krijgt.

MOST VALUABLE PLAYER: Cody Bellinger (Los Angeles Dodgers)
Cody Bellinger liet in 2019 al zien een MVP te kunnen winnen en naar mijn voorspelling gaat hij dit ook doen in 2021. Want waarom niet?

MANAGER OF THE YEAR: Jayce Tingler (San Diego Padres)
2021 wordt pas het tweedee jaar dat Jayce Tingler met de scepter zwaait bij de Padres. In zijn eerste jaar behaalde hij de playoffs en dat gaat hij ook in het tweede jaar doen. Fernando Tatis Jr., het gezicht van MLB speelt bij de Padres en er is enorm veel hype. Kort gezegd, Jayce Tingler wint Manager of the Year.

Coverfoto: Smiley N. Pool / Staff Photographer

MLB Picks 2021: Jasper Roos

0

De SportAmerika MLB-redactie produceerde de afgelopen week een gezamenlijke lijst met voorspellingen voor het aankomende MLB-seizoen. Gemist? De American League en National League staan voor je klaar. Nu zijn enkele redacteuren individueel de klos en maken ze hun picks openbaar, met uitleg. Mick van der Nat, Mike van Dijk, Sander Grasman, Dennis Bakker en Justin Kevenaar volgen nog, maar hoofdredacteur Jasper Roos bijt het spits af.

AMERICAN LEAGUE WEST

1. Los Angeles Angels
2. Oakland Athletics
3. Houston Astros
4. Seattle Mariners
5. Texas Rangers

There, I said it: de LA Angels gaan de divisie winnen en de Astros missen de play-offs. Gestrekt been erin, nietwaar? Het is waarschijnlijk het enige bespreekbare uit deze divisie, dus here we go.

Natuurlijk, Houston heeft een All-Star infield met Yuli Gurriel, Jose Altuve, Alex Bregman en Carlos Correa. Daar kan het Angels-binnenveld met Albert Pujols, David Fletcher, Jose Iglesias en Anthony Rendon — hoewel niet slecht — natuurlijk niet tegenop. Toch, datzelfde Astros-infield heeft sinds het trashcan-schandaal amper een bal geraakt en de bank is zo ondiep als het maar kan. Dat is best een risico als je kortestop elke drie weken geblesseerd is en je twee andere ankers behoorlijk geslumpt hebben. Aledmys Diaz is oké, maar serieus: Taylor Jones? Freudis Nova? Robel Garcia? Abraham Toro? Doe mij dan maar de upside van Jared Walsh, Luis Rengifo, Franklin Barreto en Matt Thaiss.

Om het over het verschil in outfield maar niet te hebben. De 33-jarige Michael Brantley wordt vergezeld door…. Chas McCormick? Myles Straw? Kyle Tucker? (Oké, Kyle Tucker!) Dit is niet meer je Brantley/Springer/Reddick All-Star trio. Als je dat collectief tegen Justin Upton, Mike Trout en Dexter Fowler opweegt, met Brandon Marsh, Taylor Ward en top prospect Jo Adell erachter, dan weet ik het wel.

De pitching zal elkaar niet teveel ontlopen. Zonder Justin Verlander is de Astros-rotation in essentie Zack Greinke, Lance McCullers, Jake Odorizzi, Jose Urquidy en een willekeurige ‘vijf’, nu Framber Valdez geblesseerd is. De Angels zetten daar waarschijnlijk Dylan Bundy/Griffin Canning/Andrew Heaney/Alex Cobb/Jose Quintana tegenover. De upside in Houston is hoger, maar de vloer is ook lager. Oh, en zal ik LA’s dubbele joker er dan nu maar ingooien? Shohei Ohtani is terug, volledig fit, in bloedvorm in Spring Training en klaar om een gooi te doen naar een MVP Award. Daar is je difference maker.

AMERICAN LEAGUE CENTRAL

1. Chicago White Sox
2. Minnesota Twins (wildcard)
3. Cleveland Indians
4. Kansas City Royals
5. Detroit Tigers

Hier hoef ik niet zo lang bij stil te staan, toch? De Twins zijn een goed team, maar deze White Sox zijn op papier beter, dieper, gretiger en overall gewoon interessanter om te volgen. De lineup is een regelrechte murderers row: Tim Anderson, Yoan Moncada, Jose Abreu, Eloy Jimenez, Yasmani Grandal, Luis Robert… Daar zit geen rustige at-bat tussen. Helaas verloor de club in de laatste week van Spring Training wel Jimenez, die 5 maanden uitgeschakeld is met een gescheurde pectoral muscle.

Een rotation waarvan je top-3 bestaat uit Lucas Giolito, Dallas Keuchel en Lance Lynn, daar kun je mee beginnen. Oh en dan nog de bullpen: zeven jongens met fastballs van 98 mph of harder, vier van hen die de 100 mph aantikken over zelfs overschrijden en de beste reliever in de sport in Liam Hendriks.. Prettige wedstrijd.

De Twins hebben vrijwel niemand toegevoegd aan het team dat vorig jaar met moeite de divisie won (J.A. Happ gaat kapotgebeukt worden door de lefty mashers aan de South Side), terwijl de White Sox de beste bullpen in de AL hebben gebouwd, stabiliteit aan de rotation toevoegden, een voormalig All-Star als backup catcher vonden om James McCann te vervangen (hoi, Jonathan Lucroy) en en passant Michael Kopech ook weer terugkregen. Als de White Sox deze divisie niet winnen, is er iets gruwelijk foutgegaan. De Twins worden wel de beste nummer-twee in de AL en pakken een wildcard.

Cleveland zal moeten knokken voor plek drie, want de Royals zijn sneaky beter dan we allemaal denken. Detroit… I don’t know. Moeilijk te peilen, maar die zitten meer aan de ‘begin van een rebuild’-kant dan aan het einde. Dat zijn meestal de lelijkste jaren.

AMERICAN LEAGUE EAST

1. New York Yankees
2. Toronto Blue Jays (wildcard)

3. Tampa Bay Rays
4. Boston Red Sox
5. Baltimore Orioles

Ook hier is weinig verrassends aan, denk ik. De Yankees zijn het beste team in de East, met een ruime marge. De enige plek waar het fout kan gaan, is in de pitching rotation achter Gerrit Cole. Ik schreef daar in de Yankees Season Preview uitgebreider over.

De race om de tweede plek zal veel interessanter zijn. Hoewel ik absoluut niet denk dat de Rays slecht zijn (sterker nog, die zijn amper verzwakt na vorig seizoen), gok ik het erop dat Toronto de langere adem heeft. De toevoeging van George Springer aan die lineup gaat waanzinning belangrijk zijn. Zijn ervaring zal voor een enorme sprong zorgen bij jongens als Vladimir Guerrero Jr., Bo Bichette, Cavan Biggio en Lourdes Gurriel Jr. Ook het aantrekken van Marcus Semien moet niet worden onderschat.

Op pitchinggebied verloren de Rays Charlie Morton, maar is Brent Honeywell weer zo goed als fit (team screwball represent!) en keerde Chris Archer terug op het oude nest, Shane McClanahan trapt de deur zowat in tijdens Spring Training en oh, dan heb je ook nog jongens als Luis Patino rondlopen. Of de Blue Jays rotation daar tegenop kan, vraag ik me af, hoewel Nate Pearson een dark horse is voor Rookie of the Year.

Het wordt een knetterspannende race tussen die twee teams en één van beide pakt een wildcard. De Red Sox en Orioles doen er niet toe, hoewel Ryan Mountcastle in Baltimore een serieuze Rookie of the Year-kandidaat is. Hij stond in Spring Training te beuken.

AMERICAN LEAGUE AWARDS

ROOKIE OF THE YEAR: Garrett Crochet (Chicago White Sox)
Na de winst van Devin Williams in de National League in 2020, durf ik het aan om een reliever als Rookie of the Year aan te wijzen. Garrett Crochet heeft alles in zich om een nieuwe Williams te worden: een reliever waar iedereen met ongeloof naar kijkt en die volslagen onaantastbaar is. Er is ook het nodige risico verbonden aan de lefty. Hij heeft al wat pijntjes te verwerken gehad en heeft nooit een Minor League-seizoen gedraaid. Toch: 21 jaar jong, 100+ mph en een wipeout slider? Yes sir.

Ik heb serieuze overweging gegeven aan Ryan Mountcastle van de Orioles, van wie ik al echt jaren gecharmeerd ben. Ook overwoog ik Toronto’s Nate Pearson, die ik heel hoog heb zitten, en een post-hype-kandidaat in de vorm van Michael Kopech, die nog steeds bij de beste prospects in baseball hoort. Vlak ook Andrew Vaughn niet uit. De jonge White Sox-slugger staat de boel aan gort te slaan in Spring Training en wordt genoemd als de mogelijke vervanger voor Eloy in linksveld. Veel White Sox in dit rijtje, maarja… daar zit dan ook nogal veel jong talent.

Binnen de redactie werd ook nog meermaals voor Randy Arozarena en Jarred Kelenic gekozen, maar ik verwacht een behoorlijke terugval voor Arozarena en van Kelenic weten we niet wanneer hij naar de Majors komt.

CY YOUNG AWARD: Lucas Giolito (Chicago White Sox)
Weer een White Sox. Sue me. Lucas Giolito was behoorlijk lights-out in 2020 — hij gooide een no-hitter — en is in Spring Training tot nu toe misschien nog wel beter. Het zal echt moeilijk voor hem worden om Gerrit Cole voor te blijven, al was het alleen maar op naam, maar er zijn maar drie of vier starters in de American League die qua stuff op ieder moment volledig unhittable kunnen zijn: Gerrit Cole, Shohei Ohtani, Shane Bieber en Lucas Giolito. Gimme Gio.

MOST VALUABLE PLAYER: Mike Trout (Los Angeles Angels)
Als de Angels inderdaad, zoals ik voorspel, de playoffs halen, is de kans 99% dat Mike Trout daar in grote mate verantwoordelijk voor is en hij dus de MVP Award wint. Ik overwoog hier ook zijn teamgenoot Shohei Ohtani in te vullen en heb een fractie van een seconde naar een Yankee gezocht, maar kon niemand vinden die tegen Trout op kon. Zelfs geen White Sox, hoewel daar ook voldoende MVP-potentie rondloopt.

MANAGER OF THE YEAR: Joe Maddon (Los Angeles Angels)
Ik ben de eerste om te zeggen dat Joe Maddon overgewaardeerd wordt in baseball, maar als hij voor het eerst in een decennium de Angels (en Mike Trout) de playoffs in loodst, wint hij deze award met twee vingers in zijn neus. Een fractie van een seconde overwoog ik hier Tony La Russa, want wát een verhaal zou dat zijn, maar nee.


NATIONAL LEAGUE WEST

1. Los Angeles Dodgers
2. San Diego Padres (wildcard)
3. San Francisco Giants
4. Arizona Diamondbacks
5. Colorado Rockies

Voor elke donderende stap vooruit die de Padres in het off-season zetten, kwamen de Dodgers met een overtreffende trap over de brug. “Oh, jullie halen Yu Darvish? Wacht, even Trevor Bauer’s agent bellen”. De Dodgers en Padres steken mijlen- en mijlenver boven de rest van deze divisie uit. Hoewel de strijd tussen de beide teams heet zal worden, denk ik dat de Dodgers routinematig naar een divisietitel kunnen lopen. Fernando Tatis Jr. tegen Mookie Betts voor de MVP?

NATIONAL LEAGUE CENTRAL

1. St. Louis Cardinals
2. Milwaukee Brewers
3. Chicago Cubs
4. Cincinnati Reds
5. Pittsburgh Pirates

Hier wijk ik af van onze consensus, hoewel de Brewers en Cardinals één punt uit elkaar eindigden in onze stemming. Ik denk dat de Cardinals de divisie winnen, maar ben het met ons eens dat het spannend kan worden tussen beide teams. Dé verhaallijn wordt de strijd tussen Christian Yelich en Nolan Arenado. Yelich was vorig seizoen geens schim van de MVP-kandidaat die we hebben leren kennen, terwijl Arenado buiten Coors Field steeds slechter begon te presteren (en het was al niet goed). Als Yelich op alle fronten weer klikt, zullen de Cardinals ‘Coors’-Arenado nodig hebben om bij te kunnen blijven.

Op papier zijn beide lineups aan elkaar gewaagd, met sterren aan beide kanten (Yelich en Cain aan de ene kant, Goldschmidt/Arenado/Molina aan de andere kant), aangevuld met nuttige rolspelers en jong talent (Avisail Garcia, Jackie Bradley Jr., Kolten Wong, Keston Hiura bij de Brewers; Matt Carpenter, Paul DeJong, Harrison Bader, Dylan Carlson bij de Cardinals).

Met meer dan genoeg pitching in rotations en bullpens, lijkt de strijd tussen Milwaukee en St. Louis een stevige te worden. De Cubs, verwacht ik, kijken van een afstandje toe. Dat team heeft een serieus jasje uitgedaan. Geen Kyle Schwarber, geen Yu Darvish, geen Tyler Chatwood, geen Jose Quintana, onrust rondom Kris Bryant, noem maar op. Hoewel er nog talent zat in Chicago rondloopt, kan de club zich een tweede flopjaar op rij van Anthony Rizzo, Javier Baez en Bryant niet veroorloven. Alles moet goed gaan voor de Cubs om mee te kunnen doen (en het recente verleden wijst uit dat dat op Wrigley niet automatisch zo is).

Eén licht voordeel: de Cubs staan weer even in de schaduw van de White Sox, waar ongelooflijk veel hype omheen hangt en aandacht naar uit gaat. Misschien kunnen de Cubbies van de luwte profiteren.

NATIONAL LEAGUE EAST

1. Atlanta Braves
2. New York Mets (wildcard)
3. Philadelphia Phillies

4. Washington Nationals
5. Miami Marlins

Ik was, eerlijk gezegd, verbaasd dat de Mets als divisiewinnaar uit de bus kwamen in onze onderlinge stemming. Natuurlijk, het is een goede ploeg, maar de Atlanta Braves waren redelijk oppermachtig in 2020 en zijn op papier alleen maar sterker geworden in het off-season. Waarom zouden de Braves dan niet alsnog gewoon de divisie winnen?

De Mets voegden Francisco Lindor, Carlos Carrasco, James McCann en Trevor May toe: drie bovengemiddelde spelers en een absolute ster. Dat maakt je team beter. Intussen visten ze ook gewoon naast het net voor George Springer en Trevor Bauer. De Braves verloren intussen niemand van het team dat vorig jaar de East op een hoopje speelde en voegde en passant Charlie Morton ook nog toe aan een rotation die al uit zijn voegen barst van talent. Tel daar de regerend MVP Freddie Freeman en MVP-kandidaat Ronald Acuna Jr. bij op en ik begrijp niet zo goed dat slechts drie van de negen redacteuren de Braves op plek 1 hadden staan.

Er werd ook veel gehusseld tussen de Nationals en Phillies, maar daar snap ik wel wat meer van. De Nationals stelden hopeloos teleur in 2020, maar hebben op papier nog steeds een prima team. Het feit dat Stephen Strasburg in Spring Training weer wat blessures te verwerken kreeg, is wel problematisch. Ik denk dat er onvoldoende pitchingdiepte is bij Washington om eventuele blessures op te vangen.

Daarbij is de offense, ondanks de toevoeging van Josh Bell, niet van het niveau van de Phillies. Didi Gregorius, Rhys Hoskins, Alec Bohm, Bryce Harper, Jean Segura, Andrew McCutchen: serieuze fire power. Daar kunnen Trea Turner en Juan Soto nog wel in mee, maar voor de rest heeft Washington’s offense niets in de melk te brokkelen, vergeleken met Philly.

NATIONAL LEAGUE AWARDS

ROOKIE OF THE YEAR: Ke’Bryan Hayes (Pittsburgh Pirates)
Meer dan genoeg om uit te kiezen in de National League, maar ik bleef (net als de consensus) bij Ke’Bryan Hayes. Hij was zó goed in korte tijd in 2020 en het is gewoon een enorm leuke speler om naar te kijken. Grappig genoeg overwoog ik van alle andere genoemde namen alleen Sixto Sanchez. Niemand van ons stemde op Dylan Carlson van de Cardinals, maar dat is wel een speler naar wie ik met plezier zal kijken. Vlak ook Philadelphia’s Spencer Howard niet uit.

CY YOUNG AWARD: Yu Darvish (San Diego Padres)
De enige maat die in 2020 op Yu Darvish stond, was (awards-gewijs) Trevor Bauer. Van die twee speelt er maar één komend seizoen in een enorm pitcher-friendly stadion en dat is de Japanner. Jacob deGrom is natuurlijk een uitzonderlijk goede kandidaat om Darvish naar de kroon te steken, maar ik zie niet in hoe iemand komend jaar beter gooit dan de voormalig Cub. Ik kan niet wachten om Darvish weer bezig te zien.

MOST VALUABLE PLAYER: Fernando Tatis Jr. (San Diego Padres)
Ik was verrast dat ik als enige voor Fernando Tatis Jr. koos als NL MVP, maar er zijn natuurlijk genoeg kandidaten in de NL die met een goed jaar de prijs in de wacht kunnen slepen. Ik koos voornamelijk voor Tatis omdat ik denk dat de hypetrein hem naar de top brengt. Het gaat al het hele off-season over hem. Hij tekende het miljoenencontract, staat op de cover van MLB The Show en zelfs als hij op de bank zit, praten commentatoren over hem alsof hij de Heer hemzelf is. Heel MLB zoekt naar die jonge ster, dus ze gaan Tatis over de top brengen in 2021.

MANAGER OF THE YEAR: Jayce Tingler (San Diego Padres)
Hét hypeteam van de NL is San Diego, dus gaan drie van mijn Awards naar hetzelfde team. Jayce Tingler is in essentie (nog) geen uitzonderlijke manager, maar hij gaat niet zoveel moeite hebben deze ploeg naar een playoffplek te loodsen. Ik snap volkomen waarom Luis Rojas de aandacht krijgt van onze redactie die hij krijgt, overigens, maar ach. Je moet toch iets kiezen?

Coverfoto: MLB.com

Favorieten Michigan en Gonzaga maken geen fout richting Elite Eight, PAC-12 dendert door

Van de 68 teams die begonnen zijn er nu nog maar acht over. Met Gonzaga en Michigan zijn drie #1 seeds ieder geval door naar de Elite Eight. Aan de andere kant is de PAC-12 voor het eerst sinds 2001 (!) met drie teams vertegenwoordigd bij de laatste acht. Een unicum dat het vooral had te danken aan de stunt van #11 UCLA. De Bruins begonnen in de First Four en maken nu een goede kans op de Final Four.


WEST REGION


#1 GONZAGA – #5 CREIGHTON: 83-65

En zo blijven de #1 Gonzaga Bulldogs nog een wedstrijd langer ongeslagen. Ook de #5 Creighton Blue Jays waren niet in staat om de machine uit Spokane, Washington bij te benen. En het moet gezegd worden, wanneer een tegenstander bijna 60% van zijn schoten raak schiet (en bijna 40% van zijn driepunters) wordt het ook wel een onmogelijk karwei.

Voor de Bulldogs was de wedstrijd in grote lijnen vergelijkbaar met die in de vorige ronde tegen #8 Oklahoma. Ook Creighton testte Gonzaga bij tijd en wijlen maar tot een echte bedreiging kwam het niet. Cruciaal daarin was de breedte waar de ploeg van Mark Few over beschikt. Want hoewel veel ogen weer waren gericht op mannen als Jalen Suggs, Corey Kispert en Jay Ayaji was Andrew Nembhard misschien wel het belangrijkst. De Florida-transfer, die doorgaans niet als eerste wordt genoemd bij de Bulldogs, scoorde 17 punten en leverde acht assists af.

Naast Nembhard was ook de man met de beste snor in Indianapolis, Drew Timme, weer ouderwets dominant met 22 punten. Dat alles maakte het teveel voor Creighton en sterspeler Marcus Zegarowski, dat terug mag kijken op een prima seizoen maar net niet goed genoeg was om mee te komen met de grote jongens.

#6 USC – #7 OREGON: 72-58

Waar #12 Oregon State zich gisteren plaatste voor de Elite Eight, daar konden de buren uit Eugene, Oregon dat kunststukje niet herhalen. De Ducks van #7 Oregon waren niet opgewassen tegen het talent van PAC-12 concurrent #6 USC.

Voor USC is het de eerste keer sinds 2001 dat de universiteit weer eens een Elite Eight haalt. Lange tijd zaten de Trojans in het slop maar coach Andy Enfield heeft ze daar na vele jaren uitgetrokken. Vooral de defensie is daarin van groot belang geweest, want na #11 Drake en #3 Kansas kwam ook Oregon er totaal niet doorheen. Het maakt het team van Enfield, met NBA-prospect Evan Mobley in de gelederen, een interessante matchup voor Gonzaga.

Want als je iets nodig hebt om Gonzaga af te stoppen, dan is het wel defense. Juist in dat opzicht zullen de Bulldogs nu hun zwaarste test krijgen. Al moet ook de offense van de Trojans niet onderschat worden. Want maar liefst 48% van de driepunters ging er tegen Oregon in. Als USC dat kunststukje weet te herhalen tegen Gonzaga, dan kan het weleens een hele boeiende Elite Eight worden…


EAST REGION


#1 MICHIGAN – #4 FLORIDA STATE: 76-58

Als er nog twijfels waren over #1 Michigan als grote favoriet, dan heeft de ploeg van Juwan Howard die twijfels tegen #4 Florida State weggenomen. Ondanks dat bekend werd dat senior forward Isaiah Livers vanwege zijn blessure definitief niet meer terugkeert, bleek dat geen probleem tegen de normaal zo stugge Seminoles.

Mede daarom lijkt Michigan met recht genoemd te mogen worden in het rijtje van Gonzaga en Baylor als absolute favoriet voor de eindwinst. De Wolverines kregen de wedstrijd al snel onder controle en gaven die controle vervolgens ook niet meer weg. Zeven spelers scoorden tussen de zes en 14 punten waaruit, net als bij Gonzaga, blijkt hoe diep dit team is. Zelfs Jace Howard, de zoon van de coach, mocht aan het einde nog scoren toen de wedstrijd al lang en breed was gespeeld.

Florida State kwam er daarentegen geen enkel moment in. Aanvallend was bijna elke poging tot scoren een flinke onderneming en ook toekomstig NBA-speler Scottie Barnes kon het verschil niet maken. Het toonde aan hoe compleet Michigan kan zijn, dat zowel aanvallend als verdedigend afrekende met een tegenstander die als een gevaarlijke outsider werd gezien.

#11 UCLA – #2 ALABAMA: 88-78

In de volgende ronde moet Michigan het opnemen tegen een team dat voor dit toernooi nog vier wedstrijden op rij verloor. Maar #11 UCLA heeft sinds de First Four iets gevonden en is ondanks die late vormcrisis één wedstrijd verwijderd van een Final Four. Ondanks dat #2 Alabama in de slotseconden overtime wist af te dwingen, bleven de Bruins rustig richting een 88-78 overwinning. Zodoende is het een goede avond geweest voor Los Angeles, met zowel USC als UCLA in de Elite Eight.

Bij Alabama zullen ze vooral terugdenken aan de vele gemiste kansen. Minder dan de helft van de vrije worpen ging erin. Vrije worpen die uiteindelijk cruciaal bleken te zijn richting het einde van de wedstrijd. Aan de andere kant bleef UCLA constant van zich af bijten. Zoals de PAC-12 al het hele toernooi doet, stegen ook zij continu boven zichzelf uit. Zes spelers hadden tien punten of meer en ook forceerden ze dubbel zoveel turnovers (7 om 14).

De Crimson Tide sluiten op deze manier een geweldig seizoen in mineur af. Coach Nate Oats had graag een kans gekregen tegen #1 Michigan, maar die kans gaat nu naar #11 UCLA. Een team dat – ironisch genoeg – 11 nationale kampioenschappen heeft gewonnen. En resultaten zoals deze laten zien dat het team van Mick Cronin niet onderschat moet worden. Zelfs al liggen de glorietijden van UCLA – dat voor het laatst zo ver kwam in 2008 – in het verre verleden, lijkt het team klaar om nog een keer te stunten.

Coverphoto: NCAA Photos

LaMarcus Aldridge tekent in Brooklyn, nederlagen in Miami

0

Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.

21 MAART – 27 MAART


DE STAND


Atlantic Division: 1. Philadelphia 76ers (32-14), 2. Brooklyn Nets (31-15), 3. New York Knicks (24-22), 4. Boston Celtics (23-23), 5. Toronto Raptors (18-27)

Central Division: 1. Milwaukee Bucks (29-16), 2. Indiana Pacers (21-23), 3. Chicago Bulls (19-25), 4. Cleveland Cavaliers (18-28), 5. Detroit Pistons (12-33)

Southeast Division: 1. Charlotte Hornets (23-21), 2. Atlanta Hawks (23-22), 3. Miami Heat (22-24), 4. Washington Wizards (16-28), 5. Orlando Magic (15-30)


IN DE SPOTLIGHTS


NETS VERSTERKEN ZICH MET LAMARCUS ALDRIDGE

De Brooklyn Nets zullen in de aankomende dagen LaMarcus Aldridge vastleggen tot het einde van het seizoen. De center zal een contract tekenen in New York City, zodat zijn contractontbinding met de San Antonio Spurs volledig is afgerond.

Het lukte de Spurs niet om een geschikte tradepartner te vinden, nadat Aldridge al niet meer in actie kwam voor de ploeg. Na de trade deadline kwamen ze overeen om zijn contract te ontbinden, waardoor Aldridge vrij is om te tekenen waar hij wilt. Bij de Nets zal hij te maken krijgen met zware concurrentie. DeAndre Jordan, Jeff Green, Blake Griffin, Nicolas Claxton en ook Kevin Durant maakten al minuten als center dit seizoen.

Ook zonder Aldridge zijn de Nets in goede vorm. Deze week werd er drie keer gewonnen, met dank aan James Harden, die gemiddeldes noteerde van 31.7 punten en 11 assists per wedstrijd noteerde. Ook Nicolas Claxton, die sinds zijn terugkeer na zijn blessure de vierde beste defensive rating heeft in de NBA, is in vorm.

CARIS LEVERT DEFINITIEF TERUG BIJ INDIANA

Caris LeVert komt steeds beter terug in vorm. De guard maakte op 13 maart zijn rentree in de NBA, maar toonde in de wedstrijd tegen Detroit Pistons zijn klasse. Hij eindigde met 28 punten, 6 rebounds, 4 assists en de beslissende driepunter.

Na de trade waarin James Harden naar de Brooklyn Nets vertrok, ging LeVert naar Indiana. Tijdens de medische keuring die daarop volgde werd er een ‘massa’ gevonden op zijn nieren. Hij werd geopereerd, waarbij de massa werd verwijderd. Sindsdien keek hij tot vorige week toe vanaf de zijlijn.

Sinds de terugkeer van LeVert doen de Pacers het aardig goed. Van de zeven wedstrijden werd er vijfmaal gewonnen, waaronder tegen de Phoenix Suns en Dallas Mavericks. Na een matige seizoenstart staat Indiana nu op een gedeelde achtste plaats met de Miami Heat.


DE TEGENVALLER


KOSTBARE NEDERLAGEN MIAMI HEAT

Twee weken geleden vochten ze zich terug in de playoffs, maar na een matige week met vier nederlagen staan ze weer gelijk met de Indiana Pacers, die op de negende plaats staan in de Eastern Conference.

Ondanks sterke wedstrijden van Jimmy Butler (21 punten, 15 rebounds en 7 assists) en Bam Adebayo (29 punten en 10 rebounds) werd de week geopend met een nederlaag tegen de Indiana Pacers. Twee dagen later ging de ploeg onderuit tegen de Phoenix Suns.

In de laatste thuiswedstrijd van de week ontbrak Jimmy Butler wegens ziekte. Desondanks was het een spannende wedstrijd tegen de Portland Trail Blazers, waarbij de bezoekers nipt wisten te winnen: 125-122. Met Butler terug in de ploeg werd er ook nog verloren van de Charlotte Hornets.


SPELER VAN DE WEEK


James Harden is verkozen tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. De point guard van de Brooklyn Nets leidde zijn team naar een 3-1 week, waarin hij de Eastern Conference aanvoerde in zowel punten als assists per wedstrijd. Harden noteerde gemiddeldes van 31.7 punten en 11 assists per wedstrijd.

In de wedstrijd tegen de Detroit Pistons moest hij het doen zonder zijn ploeggenoten Kyrie Irving en Kevin Durant, maar leidde hij zijn ploeg naar de zege met indrukwekkende statistieken. Hij was goed voor 44 punten, 14 rebounds en 8 assists in een 113-111 overwinning in Detroit.


VOORUITBLIK


Veel interessante wedstrijden tussen teams uit de Eastern Conference zijn er deze week niet. De meeste teams nemen het in de tweede seizoenshelft op tegen teams uit de Western Conference, dus het zullen vooral wedstrijden zijn voor de echte nachtbrakers. Wel staan er toch nog twee mooie wedstrijden op de planning. De Miami Heat nemen het in de nacht van maandag op zondag op tegen de New York Knicks en twee nachten later staat de wedstrijd tegen de Indiana Pacers op de agenda.

Photo: Michael Reaves/Getty Images

Season Preview 2021: Houston Astros

0

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag aandacht voor Public Enemy Number 1: Houston Astros.

De Astros zijn inmiddels de meestgehate organisatie in baseball. Na het vuilnisbakschandaal, de Front Office-medewerker die vrouwelijke journalisten onprettig behandelde, de schorsingen voor Jeff Luhnow en A.J. Hinch, plus de verhalen over het gebruik van kleverige middelen om pitchers beter te laten gooien: in Houston nemen ze het niet zo nauw met de regels.

Toch ging het leven door en moesten de Astros, na een uitgebreide persconferentie aan het begin van Spring Training in februari 2020, zo goed en zo kwaad als het ging weer aan de bak. Misschien wel gedreven om de honkbalfans te bewijzen dat de titel in 2017 niet alleen d.m.v valsspelen was behaald. Tijdens Spring Training werden de spelers overal waar ze kwamen keihard uitgejoeld. Dat was ongetwijfeld tijdens het seizoen doorgegaan… als er een normaal seizoen was geweest.

2020: GOED, MAAR NIET GOED GENOEG

Uiteindelijk profiteerden de Astros misschien wel het meest van de coronasituatie. Een uitgestelde seizoenstart en de pandemie verlegden de aandacht van de valsspelerij en zonder fans in de stadions konden ze ook niet uitgejoeld worden. Intussen hadden de ‘Stros nog wel andere problemen tijdens het seizoen.

Sterpitcher Justin Verlander raakte in Spring Training geblesseerd aan zijn arm. Ondanks een paar maanden extra tijd om te herstellen, kreeg JV te maken met een terugslag die uiteindelijk, op 1 oktober, resulteerde in een Tommy John-operatie. Prognose: 12-15 maanden herstellen. Voor een 37-jarige werper aan het eind van zijn loopbaan lijkt dit veel, maar Verlander lijkt goed te herstellen. Vijf maanden na de operatie gooide hij de eerste bal alweer.

De Astros moesten het in 2020 dus zonder Verlander doen, maar ook zonder Rookie of the Year 2019 Yordan Alvarez. De jonge slugger raakte besmet met het coronavirus en was langere tijd uitgeschakeld. Twee wedstrijden na zijn terugkeer op het veld raakte hij geblesseerd aan zijn knie en was het einde seizoen voor de jonge ster. Alvarez was overigens niet de enige die het seizoen grotendeels aan zich voorbij moest laten gaan. Ook closer Roberto Osuna en betrouwbare reliever Joe Smith zagen het seizoen komen en gaan.

TOCH WEER DE PLAYOFFS

Intussen was er natuurlijk nog genoeg talent over om een run voor de postseason te maken. George Springer, Yuli Gurriel, Jose Altuve, Alex Bregman, Carlos Correa, Zack Greinke: grote namen te over in de lineup en op het veld. Aangevuld met jonge jongens als Framber Valdez en Jose Urquidy in de rotation en Blake Taylor, Andre Scrubb en Enoli Paredes in de bullpen, moest de pitching knokken voor wat het waard was. Kyle Tucker moest het gat dat Alvarez achterliet invullen en de 23-jarige deed dat naar behoren: 56 honkslagen, zes driehonkslagen, 42 RBI’s en acht steals. Ander voordeel: in de eigen divisie zaten alleen de Athletics als serieuze uitdager.

Houston redde het uiteindelijk op het tandvlees en werden pas de tweede ploeg in de geschiedenis die de play-offs ingingen na een losing record in het reguliere seizoen. De Kansas City Royals uit 1981 haalden de playoffs door 50-53 te gaan (verkort stakingsseizoen). De Astros gingen 29-31 en de 2020 Brewers voegden zich kort daarna in hetzelfde rijtje met hetzelfde record.

NET NIET

Uiteindelijk droeg onder meer play-off-koning George Springer (.895 OPS in 260 postseasonslagbeurten) de club weer een flink stuk op weg door de oktoberwedstrijden. De Twins werden in de Wildcardserie met 2-0 aan de kant gezet, waarna ook de Oakland A’s in vier wedstrijden aan de zegekar werden gebonden (3-1). Wat volgde was een epische strijd tussen de gehate Astros en de jonge, populaire underdogs van de Tampa Bay Rays.

Na een bijna onwaarschijnlijk snelle 3-0 achterstand in de ALCS rechtten de Texanen de rug en wonnen ze drie wedstrijden op rij. Zodoende dwongen de Astros een zevende wedstrijd af, waarin de Rays uiteindelijk te sterk waren. Tampa Bay ging naar de World Series, Houston moest gaan plannen voor 2021.

2021: ONE LAST HURRAH?

Dat plannen was een must, want van meerdere dragende spelers liep het contract na het seizoen 2020 af. Michael Brantley en George Springer mochten bijvoorbeeld hun waarde testen op de Free Agency-markt, net als Josh Reddick, Chris Devenski, Brad Peacock en Roberto Osuna.

Brantley bleef uiteindelijk binnen de deur en tekende een contractverlenging om in Texas te blijven, ondanks herhaaldelijk geflirt met het nieuwe team van zijn goede vriend George Springer, die een megacontract tekende bij de Toronto Blue Jays. Als versterkingen contracteerden de ‘Stros werpers Ryne Stanek en Pedro Baez, catcher Jason Castro en outfielder Stephen Souza Jr (minor league contract met invite) werden aan de selectie toegevoegd.

De Astros werden ook gelijk het laatste team dat een ‘grote’ Free Agent vastlegde. Pas in maart haalde de club Jake Odorizzi op, nadat werper Framber Valdez zijn vinger brak in Spring Training.

NIEUWE GEZICHTEN

Er zijn dus veel nieuwe gezichten te vinden binnen de Astros-selectie. Niet alle gaten zijn adequaat opgevuld, dus dit team is op papier zwakker dan vorig jaar. Het infield is ongewijzigd: Yuli Gurriel, Jose Altuve, Carlos Correa en Alex Bregman zijn op papier het top infield in de American League. Vorig seizoen was Bregman echter nergens te bekennen en was ook Altuve niet in goede doen. Houston moet hopen op betere jaren van de sterren om zo opnieuw mee te kunnen doen.

Het outfield is gedecimeerd. Waar vorig jaar het kwartet Alvarez/Brantley/Springer/Reddick de drie plekken invulden, wordt dat dit jaar anders. Brantley en Alvarez zullen waarschijnlijk om en om DH en LF invullen. Kyle Tucker lijkt (eindelijk!) een full-time kans te krijgen, maar de strijd om de derde outfieldplek gaat tussen Myles Straw en Chas McCormick. Geen niveau-Springer, zegmaar.

Ook de rotation is een tikje gemankeerd. Zack Greinke, inmiddels ook alweer 37, voert het geheel aan. Hij wordt gevolgd door Jake Odorizzi en Lance McCullers, maar daarna wordt het troebel. Jose Urquidy en Framber Valdez zijn, mits fit, de voorlopers, terwijl ook Josh James zou kunnen starten. Er komt wel veel op de schouders van de jongelingen te liggen.

CONCURRENTIE

Intussen is ook de concurrentie toegenomen in de AL West. De Athletics zullen net als altijd weer meedoen, maar ook de Angels zijn behoorlijk versterkt. Het is dus geen garantie dat de Astros net zo eenvoudig met de divisietitel aan de haal gaan als we de laatste jaren gewend zijn.

Als alles klikt kunnen Dusty Baker en zijn mannen aan het eind van het seizoen een nieuwe vlag ophangen in het eigen stadion. Er is echter vrijwel geen foutmarge. Eén of twee kritieke blessures en het gebrek aan diepte wordt meteen pijnlijk duidelijk.

Voorspelling: winnaar AL West.

Coverfoto: video still ABC13

SportAmerika’s MLB picks 2021: American League

0

Het honkbalseizoen staat op het punt van beginnen, dus is het de hoogste tijd dat de MLB-experts van SportAmerika hun consensusvoorspellingen doen voor het komende jaar. Hieronder lees je welke teams volgens onze redactie in 2021 hoge ogen gaan gooien, wie er Rookie of the Year wordt, wie de MVP en Cy Young Awards winnen en welke manager zijn team het beste laat spelen. Later deze week volgen de individuele lijsten (met toelichting). We beginnen met de American League (dus de linkerkant van de coverfoto, voor de oplettende lezer).

Vooraf: hoe kwamen deze lijstjes tot stand? De afgelopen week leverden alle redacteuren een lijstje in: 5 punten voor de divisiewinnaar, 4 voor de nummer twee, 3 voor de nummer, 2 voor de nummer vier, 1 voor de nummer vijf. Tel die punten bij elkaar op en je hebt de consensus rankings per divisie. Verder selecteerden we allemaal vier wildcard-teams en de belangrijkste awards.

De uitslag staat hieronder, met het totaal aantal behaalde punten erachter. Alle negen redacteuren stemden mee: Justin Kevenaar, Mike van Dijk, Lionel Stute, Sander Grasman, Hans Mulder, Jimmy Driessen, Mick van der Nat, Dennis Bakker en Jasper Roos. Er waren dus 45 punten te verdienen. Zitten we er volgens jou naast? Laat jouw ideeën achter in de comments!

AMERICAN LEAGUE WEST

  1. Houston Astros (40)
  2. Oakland Athletics (35)
  3. Los Angeles Angels (33)
  4. Seattle Mariners (18)
  5. Texas Rangers (9)

Geen verrassingen hier, hoewel de bovenste teams individeel nog wel eens verschilden. Van de Texas Rangers verwachten we dit jaar helemaal niets. De Texanen ontvingen negen last place votes. Acht redacteuren hadden de Astros op plek één of twee. Eén persoon dropte de Houstonians naar plek drie…. Lees later de persoonlijke lijstjes om te zien wie gelooft in het ‘Maddon-effect’ in LA.

AMERICAN LEAGUE CENTRAL

1. Chicago White Sox (43)
2. Minnesota Twins (38)
3. Cleveland Indians (26)
4. Kansas City Royals (18)
5. Detroit Tigers (10)

Zeven van de negen redacteuren verwachten dat de White Sox de AL Central gaan winnen. Slechts één verwacht dat de Tigers niet laatste worden. De Twins ontvingen van alle nummers twee in de American League wel de meeste punten, dus de ploeg wordt niet onderschat.

AMERICAN LEAGUE EAST

1. New York Yankees (45)
2. Toronto Blue Jays (33)
3. Tampa Bay Rays (30)
4. Boston Red Sox (18)
5. Baltimore Orioles (9)

Een afgetekende overwinning in de East voor de Yankees, waar elke redacteur voor de New Yorkers kiest. Op gepaste afstand de strijd tussen de Blue Jays en de Rays, die door de Canadezen wordt gewonnen. Geen plek in de play-offs dus voor de World Series-finalist van afgelopen seizoen…

AMERICAN LEAGUE WILDCARDS

Als we uitgaan van een normaal playoffsysteem, zijn er twee wildcards te vergeven. Elke redacteur wees dus twee teams die hij naar de postseason ziet gaan. De eer gaat naar de Toronto Blue Jays en Minnesota Twins. Zes redacteuren gaven de Jays de voorkeur, terwijl nog eens vijf de Twins aanwezen. De Tampa Bay Rays werden vier keer gekozen. De Oakland Athletics, Chicago White Sox en Houston Astros kregen één stem.

AMERICAN LEAGUE AWARDS

ROOKIE OF THE YEAR
De redactie kon het niet eens worden over de American League Rookie of the Year. Maar liefst zes spelers ontvingen stemmen. Drie van hen eindigden op een gedeelde eerste plek: Ryan Mountcastle (Baltimore Orioles), Randy Arozarena (Tampa Bay Rays) en Jarred Kelenic (Seattle Mariners). Eén van de stemmers die níet op één van deze drie spelers heeft gestemd, gaf aan dat Mountcastle voor hem ‘optie 1b’ was, dus… zullen we de prijs maar aan de Oriole hangen? Hebben die tenminste ook wat te vieren in 2021.

Garrett Crochet (White Sox), Dane Dunning (Texas Rangers) en Triston McKenzie (Cleveland Indians) ontvingen allemaal ook één stem voor Rookie of the Year in de AL.

CY YOUNG
Het was lang een strijd tussen twee werpers, maar met één stem verschil gaat de AL Cy Young (niet onverwacht) naar Gerrit Cole van de New York Yankees. Hij ontving vier stemmen. Lucas Giolito (White Sox) kreeg er drie. Lance Lynn (eveneens White Sox) en Chris Sale (Red Sox) ontvingen de resterende twee. Geen enkele stem ging naar de top 3 van afgelopen seizoen. Shane Bieber, Kenta Maeda en Hyun Jin Ryu worden dus niet gezien als nieuwe kanshebbers.

MANAGER OF THE YEAR
Vijf managers ontvingen stemmen voor Manager of the Year, maar de prijs gaat uiteindelijk volgens onze glazen bol naar Charlie Montoyo van de Toronto Blue Jays. Hij ontving vier stemmen. Bob Melvin (Oakland A’s) eindigde op plek twee met twee stemmen, terwijl Joe Maddon (Los Angeles Angels), Tony La Russa (Chicago White Sox) en Rocco Baldelli (Minnesota Twins) ieder één stem kregen. Er is een gerede kans dat de stem voor Maddon uit dezelfde hoek kwam als de divisietitel voor de Angels.

MOST VALUABLE PLAYER
Mike Trout. Duh. Zeven keer bovenaan binnen de redactie. Matt Chapman (Oakland Athletics, één stem) en Anthony Rendon (Los Angeles Angels, één stem) weerhielden Trout van een sweep. Geen plek voor regerend MVP Jose Abreu, die in januari een tijdje ziek was en corona bleek te hebben. Als hij daar langer last van ondervindt, lijkt een repeat niet voor de hand te liggen.

Coverfoto: MLB.com

Oregon State stoomt door, exit Nederlanders Oral Roberts en Syracuse


SOUTH REGION


#1 BAYLOR – #5 VILLANOVA: 62-51

In de south region was het favoriet Baylor dat met flink wat moeite als eerste in de regio de Elite 8 haalde. #5 Villanova, dat vorig weekend ondanks veel blessures toch #12 Winthrop en #13 North Texas versloeg, leek lang een kans te maken op een upset. De laatste tien minuten van Baylor waren echter te sterk, waardoor de Wildcast alsnog naar huis moesten: 62-51.

Nadat Baylor met een voorsprong van zeven punten fantastisch aan het duel was begonnen, kwam Villanova richting het einde van de eerste helft met een enorme run terug in de wedstrijd. Sterker nog: het kwam zelf op een voorsprong van zeven punten. Ook tijdens de beginfase van de tweede helft konden de Wildcast deze voorsprong dankzij Jermaine Samuels (16 PTS) en de slechte dag van Baylor vanaf de 3PT-lijn (3-19, 16%) lang vasthouden. De zone defense van Villanova deed zijn ding.

Baylor ging tijdens de laatste tien minuten van de wedstrijd echter steeds meer naar de basket, met succes. Combineer dit met het enorme aantal turnovers van Villanova (16) en de 8-0 run van Baylor waardoor de Bears op een voorsprong van ongeveer tien punten kwamen is verklaart. Bij Baylor, dat dus doorgaat naar de Elite 8, was guard Davion Mitchell (14 PTS) de topscoorder.

#3 ARKANSAS – #15 ORAL ROBERTS: 72-70

Helaas stond de eerste dag van de Sweet Sixteen ook in het teken van de uitschakeling van de drie overgebleven Nederlanders. Twee daarvan, Jamie Bergens en Ismael Plet, spelen bij Oral Roberts. Oral Roberts is de grote verrassing van dit jaar, nadat ze tijdens het openingsweekend #2 Ohio State en #7 Florida versloegen. Afgelopen nacht kwam er echter een einde aan het sprookje. #3 Arkansas bleek een brug te ver: 70-72.

Oral Roberts, dat bekend staat om het bizarre aantal driepunters die het schiet en ook maakt, schoot in de eerste helft uit de startblokken en had op een gegeven moment zelfs een voorsprong van bijna tien punten. Oral Roberts schoot in deze wedstrijd echter maar 8 van zijn 31 driepunters raak (26%), wat niet genoeg is tegen een team dat zelf ook flink kan scoren. Topscoorder bij Oral Roberts was Max Abmas (25 PTS), de NCAA leader in scoring van dit seizoen. De Nederlanders, Bergens en Plet, kwamen helaas niet in actie.

Arkansas kwam tijdens de tweede helft een stuk beter voor de dag. Het was nog steeds niet heel overtuigend, maar dankzij Jalen Tate (22 PTS) en een flink voordeel qua rebounds (35-46) trokken de Raizorbacks de zege uiteindelijk met moeite de zege over de streep. Oral Roberts kreeg aan het einde namelijk nog een kans om met een driepunter de wedstrijd te winnen, maar deze ging er niet in. Arkansas dus door naar de Elite 8, waar het maandagnacht zal spelen tegen Baylor.

Elite 8: #1 Baylor – #3 Arkansas | 03:57 NL-tijd


MIDWEST REGION


#8 LOYOLA – #12 OREGON STATE: 58-65

De Sweet Sixteen werd zaterdagavond afgetrapt door twee teams die tijdens het toernooi al een paar keer verrast hadden. #12 Oregon State versloeg tijdens het openingsweekend #5 Tennessee en #4 Oklahoma State, terwijl #8 Loyola zich langs #9 Georgia Tech en #1 Illinois speelde. Voor Loyola bleek de Sweet Sixteen echter einde verhaal. Geen kans op de Final Four zoals in 2018. Oregon State won: 58-65.

Beide teams waren, zeker in de eerste helft, verdedigend gezien fantastisch. Uiteindelijk zouden beide teams 41% en 33% respectievelijk schieten, en die percentages gingen aan het einde van de tweede helft pas echt omhoog. Oregon State stond vanaf het einde van de eerste helft eigenlijk constant met meer dan drie punten voor. Bij de Beavers was sterspeler Ethan Thompson met 22 punten, 4 rebounds en 4 assists de uitblinker. Zeker in de tweede helft liep Oregon State dankzij een paar runs flink uit. De grootste voorsprong bedroeg op een gegeven moment iets meer dan tien punten.

Loyola deed aan het einde van de wedstrijd nog wel een verwoede poging om terug te komen. Drie spelers kwamen namens Loyola boven de tien punten uit, maar het was uiteindelijk niet voldoende. De 58-65 uitslag betekend dat we afscheid moeten nemen van Sister Jean en Loyola. Oregon State is slechts de tweede #12 seed ooit die de Elite 8 weet te bereiken. Maandagnacht nemen de Beavers het tijdens deze Elite 8 op tegen #2 Houston.

#2 HOUSTON – #11 SYRACUSE: 62-46

Ook de laatste overgebleven Nederlander, Jesse Edwards, werd in de Sweet Sixteen uitgeschakeld. #11 Syracuse, dat vorig weekend vriend en vijand verraste met zeges op #6 San Diego State en #3 West Virginia en bekend staat om zijn explosieve offense, zag zijn offense compleet uitgeschakeld worden door de fantastische defense van #2 Houston. De Cougars wonnen mede dankzij deze fantastische defense met 62-46.

Syracuse, waar Jesse Edwards 19 minuten speelde (5 PTS, 6 REB), schoot 28% van het veld en 22% van de driepuntlijn. Hun topschutter, Buddy Boeheim, kwam niet verder dan 12 punten. Na de eerste helft had Houston al een voorsprong van tien punten afgedwongen. In de tweede helft liepen de Cougars vervolgens alleen maar verder uit. Houston schoot zelf niet eens zo fantastisch (38% FG, 27% 3PT), maar het was ruim voldoende. Dit kwam ook omdat Houston de rebounds domineerde (31-40) en in totaal tien schoten meer nam dan Syracuse. Houston gaat zo dus door en mag het maandagnacht in de Elite 8 gaan opnemen tegen de huidige verrassing van dit toernooi: Oregon State.

Elite 8: #2 Houston – #12 Oregon State | 01:15

Photo: AP Photo/Jeff Roberson