Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.
4 APRIL – 10 APRIL
DE STAND
Atlantic Division: 1. Philadelphia 76ers (36-17), 2. Brooklyn Nets (36-17) , 3. Boston Celtics (27-26), 4. New York Knicks (26-27) , 5. Toronto Raptors (21-32)
Central Division: 1. Milwaukee Bucks (32-20), 2. Indiana Pacers (24-27), 3. Chicago Bulls (22-29), 4. Cleveland Cavaliers (19-33), 5. Detroit Pistons (16-37)
Southeast Division: 1. Charlotte Hornets (27-24), 2. Atlanta Hawks (28-25), 3. Miami Heat (27-25), 4. Washington Wizards (19-33), 5. Orlando Magic (17-35)
IN DE SPOTLIGHTS
DURANT TERUG BIJ DE NETS
Kevin Durant heeft na lang blessure leed weer zijn eerste minuten gemaakt. Door een hamstringblessure kwam de superster maar liefst 23 wedstrijden niet in actie. In de wedstrijd tegen de New Orleans Pelicans (111-139 winst) kwam hij haverwege de tweede helft, vanaf de bank, in het veld.
Durant speelde in totaal 19 minuten mee en was daarin goed voor 17 punten, 7 rebounds, 5 assists en een geblokt schot. Hij schoot 100% van zijn worpen raak (5-5FG, 2-2 3FG, 5-5FT) en van een roestig begin was dus geen sprake.
Na die overwinning gingen de Nets aan de leiding van de Eastern Conference. Toch konden ze daar niet lang van genieten omdat de wedstrijd tegen de Lakers verloren ging (126-101) en de 76ers wonnen van de Thunder (117-93). Daardoor staan beide teams op gelijke hoogte. Aankomende woensdag spelen de teams tegen elkaar, dus er is nog alles om voor te spelen.
CAREER NIGHTS LAVINE EN TATUM
Spelers die meer dan vijftig punten scoren zien we al niet zo vaak, maar als twee spelers het op dezelfde avond doen mag dat toch wel bijzonder genoemd worden. Ook nog omdat het voor beide spelers een career high was. Voor Jason Tatum en Zach LaVine was het prijs schieten tegen respectievelijk de Minnesota Timberwolves en de Atlanta Hawks.
Tatum was goed voor maar liefst 53 punten, 10 rebounds en 4 assists. Tegen de Timberwolves was wel een overtrime periode nodig om de overwinning uit het vuur te slepen, maar Tatum deed dat voor zijn Celtics. Hij scoorde maar liefst 18 punten in het vierde kwart en in de overtime-periode. Vooral die punten waren belangrijk omdat de Celtics maar liefst 17 punten achter stonden in het derde kwart.
Zach LaVine deed het de andere kant op. Hij schoot letterlijk uit de startblokken en had in de eerste helft maar liefst 39 punten. Met die 39 punten staat hij direct achter Kobe Bryant (42)en Klay Thompson (40)als het gaat op meest gescoorde punten in een helft over de afgelopen 25 jaar. Hij had maar 19 schoten nodig, waarvan hij er 13 raak schoot. Van die 13 rake schoten waren er zes driepunters raak. Hij nam er negen. Ook schoot hij zes van zes van de vrijeworp lijn raak. Toch was het niet allemaal hosanna bij LaVine en de Bulls, omdat de wedstrijd werd verloren. De Hawks trokken namelijk aan het langste eind (108-120).
PACERS BLIJVEN MEEDOEN VOOR PLAY-IN GAME
Doordat de NBA voor het tweede achtereenvolgende jaar een play-in game heeft, hebben niet de eerste acht maar de eerste tien teams van elke conference kans op een plek in de playoffs. De Indiana Pacers hebben daar wel trek in, want van de laatste vier wedstrijden werden er drie gewonnen. Met de sterke week staan ze weer was sterker om in die play-in games te komen.
Tegen de Spurs (139-133), Timberwolves (137-141) en Magic (106-111) werd gewonnen. Alleen tegen hun directe concurrent, de Chicago Bulls, werd verloren (113-97). De reden dat de Pacers goed bezig waren deze week is echt een team effort. Maar liefst acht (!) spelers scoorden gemiddeld meer dan tien punten. Als we dan toch naar individueel niveau gaan kijken waren Caris LeVert (18,8)en Aaron Holliday (16)belangrijk voor de punten productie van de Pacers.
DE TEGENVALLER
BUCKS MISSEN GIANNIS
De Bucks maken een moeilijke periode door dit seizoen. Waar ze vorig seizoen nog duidelijk de leider in het oosten waren, moeten ze dit jaar achter de Nets en Sixers plaats nemen op de derde stek. Zo hebben ze in de laatste tien wedstrijden maar vier keer gewonnen. Met de verliespartijen die voorkomen hadden kunnen worden, hadden de Bucks nog mee kunnen doen om de eerste plek. De slechte uitreeks komt voornamelijk door het missen van Giannis Antetokoumnpo.
De wedstrijd waarin het nog net goed ging was tegen de Sacramento Kings. De hele wedstrijd lagen de Bucks en de Kings dicht bij elkaar, maar in het vierde kwart leek het mis te gaan voor de Bucks. Maar doordat Jrue Holiday een goede wedstrijd speelde (33-11-7) kwamen de Kings één punt te kort om overtime af te dwingen (129-128)
Daarna was het de beurt om op bezoek te gaan bij de Warriors, die dit seizoen erg wisselvallig presteren. Weer zonder Giannis leken de Bucks op weg naar een overwinning, maar dit keer waren 12 punten voorsprong niet genoeg om de overwinning over de streep te trekken. Khris Middleton’s 28 punten samen met Holliday’s 29 punten waren niet genoeg, waardoor de Warriors met één punt verschil wonnen: 121-122.
De roadtrip was echter nog niet klaar voor de Bucks, want Dallas was het volgende team. Ook hier leken de Bucks af te streven op een overwinning (84-80 na drie gespeelde kwarten), maar het team stortte in het vierde kwart helemaal in elkaar. Er werden 17 punten gescoord, maar ze gaven er wel 36 weg. Dat zorgde voor een 101-116 nederlaag. Opvallend was dat Middleton (14 punten) en Holiday (13 punten) het moeilijk hadden.
Tegen de Hornets misten de Bucks niet alleen Giannis, maar ook Middleton en Holiday door knieblessures. Ook DiVincenzo (heup) Lopez (rug) en Tucker (kuit) speelden niet. Daardoor kregen de andere spelers meer speeltijd, maar een overwinning zat er geen moment in. De 24 punten die second round rookie Jordan Nwora scoorden zorgden er niet voor dat de Bucks langszij kwamen: 127-119.
SPELER VAN DE WEEK
Jason Tatum is verkozen tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. De small forward van de Boston Celtics behaalde met zijn team een 3-1 week. Tatum schoot 52,6% van zijn schoten raak en was daarmee goed voor gemiddeld 30 punten per wedstrijd. Ook met 8 rebounds en 4,3 assists vulde hij de box score. Daarnaast heeft Tatum zijn career high verbeterd. Zijn vorige stond op 43 punten.
VOORUITBLIK
Deze week zijn er niet veel hoogstaande wedstrijden voor het oosten, maar degene die er zijn mogen er ook direct wezen. Zo gaat de nummer twee Nets op bezoek bij de nummer een Sixers. Donderdagnacht rond 01:00 word de eerste bal in de lucht gegooid. Een dag later is het tijd voor de langste rivaliteit in de NBA: de Boston Celtics gaan op bezoek bij de Los Angeles Lakers. Vrijdagnacht om 04:00 uur barst de strijd los. Zaterdagnacht 01:00 is het weer aan de Sixers is het volgende topaffiche. De Los Angeles Clippers komen op bezoek.
Met het grote aantal wedstrijden dat elke dag gespeeld wordt in de Major League is het soms lastig om het overzicht te bewaren en de krenten uit de pap mee te pikken. Daarom gaat SportAmerika dit seizoen elk weekend één pareltje eruit lichten. Deze week blikken we vooruit op het duel van zondagavond tussen de onverwachte koplopers in de AL East, de Baltimore Orioles en de Boston Red Sox.
OP HERHALING
Voor de start van het seizoen zagen we in beide teams lagervliegers in niet alleen de sterke AL East, maar zelfs de gehele Major League. Hoewel er pas een week gespeeld is, mogen we toch wel zeggen dat we enigszins verrast zijn door de hoge notering van zowel de Red Sox als de Orioles. Vooral gezien de manier waarop beide hier belandden. De O’s vlogen uit de startblokken met een sweep in Fenway Park, maar verloren vervolgens nipt hun serie van de Yankees. Dat de Red Sox na hun desastreuze start nu alweer boven Baltimore staan, danken zij aan een sindsdien gestarte winning streak van vijf duels. Ze rekenden op niet mis te verstane wijze af met de regerend kampioen in de American League, de Tampa Bay Rays, en revancheerden zich in de eerste twee duels van deze serie.
OFFENSE ONTWAAKT
De slagploeg van de Red Sox bevond zich gedurende de sweep in Fenway Park duidelijk nog in een diepe winterslaap. Goede starts van Nathan Eovaldi en Tanner Houck konden door een gebrek aan run support niet worden omgezet in overwinningen. De wedstrijd waarin Garrett Richards het vertrouwen kreeg van manager Alex Cora was echter een heel ander verhaal. Hoewel de 32-jarige righty slechts twee innings op de heuvel stond, was de wedstrijd al voor zijn vertrek gelopen. Dat het met Josh Taylor naderhand van kwaad tot erger ging, deed eigenlijk niet meer ter zake.
OPENING SWEEP
Het seizoen van de organisatie uit Baltimore verloopt nagenoeg gespiegeld met dat van de Red Sox. Ze lieten zich van hun beste kant zien in Boston met goede optredens in zowel offensief als verdedigend opzicht. Onder anderen John Means, Cedric Mullins en Pedro Severino toonden aan dat de Orioles misschien niet zo makkelijk aan de kant geschoven konden worden als vooraf verwacht. Nadien is er echter wat zand in de motor gekomen en inmiddels ligt hun aanvallende productie ver achter op dat van de komende tegenstander; van OPS (.742 om .589) tot gescoorde punten (38 om 27) en bijna alle categorieën daar tussenin.
STARTENDE WERPERS
We gaan de wedstrijd van zondag in met twee startende werpers onderuit de rotaties. We zouden ons dus mogen opmaken voor veel aanvallend geweld en gescoorde punten. Tenzij Jorge Lopez en Nick Pivetta ons weten te verrassen, natuurlijk. Dat die laatste hiertoe in staat is, liet hij zien in zijn eerste duel van dit jaar tegenover de slagploeg van de Rays. De 28-jarige Lopez heeft zijn goede reputatie als talent nooit waar kunnen maken. Na enkele zwakke seizoenen als veredelde opvulling bij de Kansas City Royals vecht hij nu voor zijn laatste kans in Maryland. Hij heeft geen minor league options meer, dus een demotie zou zijn vertrek bij de organisatie kunnen betekenen.
Young man Darren O’Day Ks Maikel Franco to finish the top of the 6th. Game is still scoreless. Jorge López certainly held his own vs Cole (5 IP, 2H, 3Ks, 1BB) #Yankees#Oriolespic.twitter.com/RGl5yBNg4Q
In zijn carrière gooide de Puertoricaan een ERA van 6.06 bij elkaar. Tijdens zijn eerste start van dit seizoen ging het hem zelfs nog iets slechter af. In 4.2 innings scoorden de Yankees maar liefst 4 runs. Krachtpatser Aaron Judge raakte de righty het hardst en sloeg een 4-seam fastball van Lopez de tribunes in. De pitcher koos in het duel met de Yankees opvallend vaak voor zijn fastball (44%). Dit ging voornamelijk ten koste van zijn favoriete worp van vorig seizoen, de sinker. Of dit een structurele verandering is of een eenmalige tactische keuze zal komende zondag moeten blijken.
DEVERS
Rafael Devers moest lang wachten op zijn eerste homerun van het seizoen, maar donderdagavond had hij hem dan eindelijk te pakken. Op het gooien van Matt Harvey brak hij in de eerste helft van de eerste inning de ban voor de Red Sox met een 2-run homer. Hij mag hopen op een vervolg op zondag, want in het verleden wist hij Lopez goed te raken. Hoewel zij slechts driemaal tegenover elkaar stonden, spreken de cijfers boekdelen. Waar één at bat eindigde in een vrije loop voor de Dominicaan, kon hij het de andere twee keer even rustig aan doen al moest hij daarvoor wel iets verder lopen. Beide malen sloeg hij de bal namelijk het veld uit.
Het is maar de vraag of de Red Sox kunnen beschikken over JD Martinez. De slugger kampt met een verkoudheid en het protocol schreef zaterdag voor dat hij op de COVID related IL geplaatst moest worden. Het is een hinderlijke onderbreking voor de slugger, die er tot nu toe alles aan deed om het vorige seizoen zo snel mogelijk te vergeten. In elk van de eerste zeven wedstrijden van dit seizoen sloeg hij een extra base hit. Bovendien was hij goed voor twaalf RBI’s.
VAZQUEZ
Mocht Martinez ontbreken, dan komt de aanvalskracht van Boston misschien wel uit onverwachte hoek. Christian Vazquez is al een paar jaar een van de beste offensieve catchers in de majors en hij onderstreept die reputatie met een goed begin van 2021. Zijn OPS (1.333) doet zelfs maar een fractie onder voor die van JD (1.335). Een andere speler voor wie Lopez op zijn hoede moet zijn, is onze landgenoot Xander Bogaerts. Tot nu toe blijft hij met slechts één double wat achter met extra base hits, maar zijn slaggemiddelde van .375 is desalniettemin uitstekend.
PIVETTA
De opponent van Lopez, Nick Pivetta, gooit net als hij graag zijn heater. In zijn eerste start combineerde de Canadees die worp opvallend vaak met een slider. Het leverde hem tegen de Rays een puntloos optreden op, al kwam hij daarbij wel enkele keren goed weg. Vooral zijn controle liet het bij tijd en wijle afweten. Hij incasseerde in 5 innings slechts twee hits, maar stond wel vijf vrije lopen toe. Dat aantal zal hij tegenover de O’s omlaag willen brengen, al is een dergelijke uitkomst natuurlijk verkiesbaar boven een homerun. In 2019 en ’20 kreeg de rechtshandige werper er daarvan weer veel te veel tegen. Over die seizoenen liep hij namelijk gemiddeld een homerun per vier innings.
De Orioles beschikken niet over een uitgesproken angstgegner van Pivetta, zoals Devers dat voor Lopez is. Pivetta’s statistieken uit het verleden zijn dan ook een stuk hoopvoller, dan die van zijn Puerto Ricaanse opponent. In 34 plate appearances van de huidige Orioles lineup gooide de Red Sox-werper 12 strikeouts. Slechts tweemaal eindigde een at bat in een homerun. Pat Valaika en de van darmkanker genezenTrey Mancini namen die voor hun rekening en weten dus hoe ze Pivetta pijn kunnen doen. De derdehonkman had daar zelfs maar twee pogingen voor nodig.
SEVERINO
Catcher Pedro Severino en Chance Sisco zullen deze zondag hopen op verbetering. Zij kwamen op het werpen van Pivetta niet alleen nog nooit tot een honkslag, maar vooral hun Whiff Rate – het percentage dat zij naar een bal sloegen, maar misten – is opvallend hoog: 80% voor Sisco en 62,5% voor Severino. Toch is die laatste dit seizoen een van de offensieve pijlers onder het succes van Baltimore. Hij is samen met Cedric Mullins de enige in de selectie met een bovengemiddeld OPS+.
Cedric Mullins is on a tear to start the season, looking much like the player many hoped he'd become.
But it's been an arduous, unpredictable path to success at the big league level for the center fielder. pic.twitter.com/fLp2m3YhmC
Mullins is dé aangename verrassing in de lineup van de Birds dit jaar. De jonge midvelder doet het in 2021 allemaal: honken stelen, homeruns slaan, maar bovenal rijgt hij de hits aaneen. Alleen al in de eerste zeven wedstrijden kwam hij tot 13 honkslagen. Het levert hem voorlopig een slaggemiddelde van .448 op. In bWAR houdt hij daarmee zelfs gelijke tred met Mike Trout. Niet verkeerd voor iemand wiens WAR tot dit seizoen zelfs met een minteken begon.
VERWACHTING
In een slugfest verwacht je dat de bredere lineup van de Red Sox de bovenliggende partij zou moeten zijn. Jorge Lopez is op papier bovendien de mindere van de twee werpers. Toch zijn we slechts een paar dagen verwijderd van een overtuigend sweep van de O’s in Fenway Park en maken zij het Boston al een paar jaar bijzonder lastig. Ook in die confrontaties waren zij aanvankelijk de underdog, dus hoeveel dat zegt moet maar blijken.
De wedstrijd tussen de Orioles en Red Sox is te kijken via MLB.tv of ESPN. De eerste bal zal zondagavond rond de klok van 19:00 gegooid worden.
Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. De tweede verdedigende positie die we bespreken is DE/EDGE. We sluiten de EDGE-week zoals altijd af met de overige namen. Namen als Jaelon Phillips, Azeez Ojulari en Joseph Ossai, die ook allemaal de eerste ronde van deze draft kunnen gaan halen.
JAELON PHILIPPS, AZEEZ OJULARI EN JOSEPH OSSAI
JAELEN PHILLIPS: EXPLOSIEVE, ATLETISCHE EN TECHNISCHE PASS RUSHER MET FLINKE BLESSUREGESCHIEDENIS
Jaelan Phillips heeft het aan zijn blessuregeschiedenis te danken dat hij momenteel niet de DE/EDGE 1 is in deze draft. Afgelopen seizoen, zijn eerste volledige seizoen, noteerde hij in de ACC 45 tackles, 15.5 tackles for a loss en 8 sacks. De grootste kwaliteit van Phillips is dan ook zijn pass rush. Hij is technische gezien al veel verder dan de eerder deze week besproken Paye en teamgenoot Rousseau en heeft dezelfde explosiviteit en atletisch vermogen. Daarnaast heeft hij in het backfield het geduld om bij handoffs niet in de war te raken en de juiste man op te pakken. Misschien wel zijn beste trade.
Als we dan over de speler Phillips wat te klagen moeten hebben, is het zijn run defense. Het is alles behalve slecht en zijn geduld en inzicht zal ervoor zorgen dat hij op lange termijn een hele goede run defender kan worden, maar momenteel ontbreekt het op dat gebied aan consistentie. Met goede coaching op het volgende niveau zal hij ook daar heel erg goed in kunnen worden.
De grote rode vlaggen hangen echter boven het hoofd van Phillips als we het over blessures moeten hebben. Zijn carrière bij UCLA werd eigenlijk ronduit verpest door blessures. Het lijstje: pols, enkels, kuit en drie hersenschuddingen. Vooral dat laatste is natuurlijk zorgwekkend. Phillips heeft maar een volledige seizoen mogen meemaken en kon dus maar een seizoen echt laten zien waar hij toe in staat is. Dit tast, hoe oneerlijk het ook is, zijn draft-waarde wel aan. Want de vraag, zeker voor een first round pick, is: hoe lang en hoeveel kan hij fit blijven? Hij kan in ieder geval in zowel een 3-4 als 4-3 systeem prima uit de voeten (kan in zowel twee/drie techniek als staand aan een play beginnen), wat hem dan wel weer een veelzijdige optie maakt.
AZEEZ OJULARI: ALLROUNDER MET CONSISTENTIE PRESTATIES OP SEC-NIVEAU
Net zoals Jaelan Phillips heeft ook Azeez Ojulari al een blessure gehad. In 2018 ging zijn freshman-seizoen dankzij een ACL-blessure verloren. In 2019 presteerde hij vervolgens uitstekend voor Georgia, waarna hij er in 2020 nog een schepje bovenop deed. Hij noteerde 31 tackles, 12.5 tackles for a loss en 9.5 sacks. Ojulari zit nog niet helemaal op het technische niveau van Jaelan Phillips, maar is al verder gevorderd dan Paye en Rousseau en heeft het tevens bewezen op het allerhoogste college-niveau: de SEC. Hij maakt zijn plays vooral dankzij zijn explosiviteit, snelheid en atletisch vermogen. Hierdoor staat hij meestal in no time voor de QB of voor de line of scrimmage om een play compleet te verpesten.
Er zijn natuurlijk wel wat vraagtekens. Zijn run defense is prima (zeker achter de line of scrimmage), maar net zoals bij Phillips zal het nog consistenter moeten. Ook bij Ojulari zijn alle tools daar, ook al zal hij vooral wat geduldiger en inzichterlijker moeten worden. Hij maakte plays verder nog te vaak niet af, terwijl hij daarvoor wel in de juiste positie was. Kun je nagaan hoe zijn statistieken er dan uit zouden zien. Daarnaast is hij niet de langste rusher en mist hij tevens wat kracht/gewicht om ook op die manier offensive lineman te verslaan.
Ojulari is in een 3-4 systeem waarschijnlijk een outside linebacker, een positiek die hij zowel als twee als drie techniek prima in kan vullen. Daarvoor is hij namelijk, in tegenstelling tot de meeste EDGE-spelers in deze class, meer dan prima in coverage. Dat krijg je er dus ook nog eens bij. Gewoon als bonus. In een 4-3 systeem kan Ojulari verder prima de DE-positie invullen. Zeker als hij nog beter wordt als run defender.
JOSEPH OSSAI: POWER RUSHER EN TURNOVERMACHINE MET VEEL DOORGROEIMOGELIJKHEDEN
Joseph Ossai is misschien wel de ruwe diamant van deze EDGE class. De afgelopen twee seizoenen speelde hij in het 4-3 systeem van Texas als DE, maar kwam hij ook vaak in coverage terecht. Zijn kwaliteit bleek echter het forceren van turnovers. Vooral fumbles zijn een specialiteit van Ossai, die dit voornamelijk veroorzaakt dankzij zijn fysieke speelstijl. Dit is dan ook de manier waarop hij in pass rush functioneert. Hij is niet de meest technisch-begaafde speler in deze class, maar krijgt het met zijn explosiviteit, atletisch vermogen en power voor elkaar om tackles for a loss (15.5) en sacks (5.5) te noteren en turnovers te forceren. Dit komt deels ook door zijn grote inzet, want Ossai is overal op het veld te vinden.
Mede hierdoor is hij soms nog iets te enthousiast en mist hij soms wat makkelijke plays, maar dit zal met ervaring en leeftijd alleen maar gaan afnemen. Daarnaast moet er ook rekening gehouden worden met zijn schouderblessures die hij in 2020 en 2019 opliep. Het waren geen ernstige blessures (hij kon er doorheen spelen), maar teams zullen dit wel moeten monitoren.
Als Ossai zijn consistentie kan verbeteren en beter kan worden in coverage, dan kan hij zowel als OLB als EDGE/DE in actie komen in een 3-4 of 4-3 systeem (meest effectief als hij rechtop staat en niet in een twee/drie techniek). Ossai is een borderline first round pick die waarschijnlijk in de tweede ronde zijn nieuwe team zal gaan vinden.
OVERIGE DE/EDGE CLASS
PATRICK JONES EN CARLOS BASHAM JR
Patrick Jones II is misschien wel de meest underrated pass rusher in deze draft class. Dit komt mede omdat hij bij Pittsburgh enorme concurrentie had. Toch is Patrick Jones een van de beste pure pass rushers in deze draft class. Zijn run defense kan zeker nog beter en consistenter, maar zijn combinatie van techniek en fysieke kracht is in pass rush bijna niet te stoppen. Als hij nog effectiever om kan gaan met zijn fysieke kracht en zijn voetenwerk wat kan verbeteren, dan is Patrick Jones II straks in de NFL een pass rusher om rekening mee te houden.
Carlos Basham Jr is samen met Jayson Oweh het meest interessante pass rush talent in deze draft. Basham heeft afgelopen seizoen een minder jaar gehad, terwijl hij het jaar daarvoor bij Florida State meer dan 10 sacks noteerde. Zijn run defense kan, net zoals bij Patrick Jones, nog stukken consistenter worden, maar als pass rusher is en gaat hij lastig te stoppen zijn. Hij is echter fysiek gezien niet de sterkste, kan ook zijn voetenwerk nog verbeteren en daarnaast is hij soms nog iets te enthousiast (zoals Ossai dat ook is), waardoor hij plays mist of zijn positionering niet goed is. Allemaal dingen die met ervaring zullen verdwijnen.
OVERIGE OPTIES
JAYSON OWEH EN JOE TRYON
Jayson Oweh heeft dankzij blessures en andere oorzaken maar weinig ervaring opgedaan in college. In 2019 presteerde hij prima, maar afgelopen seizoen was hij niet bepaald in vorm. Hij noteerde zelfs geen enkele sack, wat als pass rusher natuurlijk niet helemaal de bedoeling is. Oweh is een fysiek freak met een bizarre combinatie van kracht, atletisch vermogen en explosiviteit. Het probleem is dat hij nog niet zo goed weet hoe hij daar mee om moet gaan. Zijn techniek (zeker als pass rusher) laat nog te wensen over en is te inconsistent. Het team dat Oweh draft gaat een project aan met een ruw talent dat kan uitgroeien tot een soliede starter in de NFL.
Voor Joe Tryon geldt dat hij afgelopen seizoen bij Washington gespeeld heeft. Dat gegeven alleen maakt je eigenlijk al een hele goede verdediger. Tryon is niet de grootste atleet uit deze draft class en is ook niet de meest technische of explosieve. Wat hij echter wel heeft is doorzettingsvermogen, fysieke kracht en prima positionering. Dat laatste helpt hem vooral in run defense. Tryon zal nog consistenter moeten worden en is, zoals dat in mindere mate voor Rousseau ook geldt, gelimiteerd zijn tot een bepaald scheme, maar zal zeker voor teams die een toevoeging aan bijvoorbeeld een playoffs-team zeer interessant zijn.
RASHAD WEAVER EN QUINCY ROCHE
Tot slot twee DE/EDGE die vooral uitblinker in run defense. Quincy Roche is daar een van. Hij kwam afgelopen seizoen uit bij, jawel, Miami. Daar waar zijn pass rush-kwaliteiten gelimiteerd zijn (desondanks daar wel degelijk productief in), blinkt hij uit in run defense en zijn positionering/inschattingsvermogen. Daarnaast kan Roche ook prima in coverage spelen, iets wat hij bij Miami al liet zien. Het ontbreekt Roche misschien wat aan fysieke kracht, maar elk NFL-team dat een multifunctionele DE/EDGE zoekt zit bij hem prima.
Rashad Weaver is geen grote atleet en zal je ook niet verrassen met zijn explosiviteit of snelheid. Weaver is echter misschien wel de meest slimme en ervaren speler in deze class en beschikt over fantastische tape. Weaver is zo’n speler die bij een playoff-team meteen zou kunnen functioneren en kan produceren. Zijn plafond is niet extreem hoog en ook van zijn pass rush moet niet al te veel verwacht worden, maar inzet en doorzettingsvermogen krijg je bij Weaver zeker.
Als je voorafgaand aan dit honkbalseizoen zou hebben gevraagd: “Wie gooit dit jaar de eerste no-hitter uit het clubbestaan van de San Diego Padres?”, dan waren de antwoorden waarschijnlijk Yu Darvish of Blake Snell geweest. Het werd echter het derde nieuwe gezicht in de Padres-rotation, Joe Musgrove. De rechtshandige werper uit El Cajon, Californië — 25 kilometer buiten San Diego — gooide in zijn tweede start voor de Padres een bijna perfecte wedstrijd tegen de Texas Rangers,waarmee de Padres ‘van de nul’ af zijn. De club was de laatste professionele organisatie in MLB zonder een no-hitter.
Musgrove was vanaf de eerste pitch volledig in de zone, maar toch begon de no-hitter-watch pas later in de wedstrijd. De reden was simpel: het was nog nooit een Padres-werper gelukt een no-hitter te gooien. Al 8.205 wedstrijden lang, vanaf het ontstaan van de club in 1969 tot de wedstrijd van vannacht, stond de teller op nul. Al 30 keer waren de Padres er dichtbij en stond er na negen innings één honkslag op het bord. Steve Arlin kwam in 1972 één uit tekort voor een no-hitter. Joe Musgrove behaalde de prestatie dus wel, hetgeen ook door snelle Padres-fans op Wikipedia niet onopgemerkt bleef.
Padres-fans riepen Musgrove op Wikipedia direct uit tot legende (screenshot SportAmerika)
De kapitein van Musgrove’s no-hitter, catcher Victor Caratini, zat ook achter de plaat bij de vorige no-hitter in MLB. Cubs-werper Alec Millsgooide vorig seizoen zijn onwaarschijnlijke no-hitter met Caratini achter de plaat. Het is opvallend dat Caratini eigenlijk Yu Darvish‘ persoonlijke catcher is en als zodanig deze winter samen met de Japanse ace van de Cubs naar de Padres werd getrade. Caratini heeft nu back-to-back no-hitters aangestuurd, maar geen van beide door Darvish gecompleteerd. Hij is wel de eerste catcher in de geschiedenis die twee no-hitters achter elkaar en voor verschillende clubs achter de plaat zat.
TEXAS RANGERS DE KLOS
Het was voor de Texas Rangers de tweede keer in 14 jaar dat de club een no-hitter tegen zich gegooid kreeg. In 2007 was het White Sox-ace Mark Buehrle die het kunstje presteerde, toen tegen een lineup gevuld met sterren als Ian Kinsler, Nelson Cruz, Michael Young, Mark Teixeira en Sammy Sosa. Net als Musgrove vannacht maakte Buehrle maar één fout in die wedstrijd die hem van een perfect game weerhield: hij gooide vier wijd op Sammy Sosa. Buehrle was nog steeds in staat het minimumaantal slagmensen tegenover zich te houden, want hij gooide Sosa met een pick-off van het eerste honk af. Twee jaar na zijn no-hitter gooide Buehrle alsnog een Perfect Game, toen tegen de Tampa Bay Rays.
Musgrove’s Sosa-moment kwam in de tweede helft van de vierde inning. Outfielder Joey Gallo, één van de weinige tot-de-verbeelding-sprekende namen in de huidige Rangers-lineup, kreeg een first-pitch cutter tegen zijn lichaam en bereikte het honk door een hit by pitch. Musgrove herstelde zichzelf echter direct en was foutloos in de volgende vijf innings. Met 10 strikeouts en verder alleen maar nullen op het bord gooide hij de Padres eindelijk van de no-hitter-nul af.
REPERTOIRE
Het meest opvallende aan de laatste vijf perfecte innings van Musgrove, was het pitchingrepertoire waarmee de werper de Rangers bestreed. Halverwege de wedstrijd gooide Musgrove zijn fastball overboord en gooide hij vrijwel uitsluitend breaking pitches, cutters en een paar changeups. Van zijn laatste 50 pitches was er geen enkele een four-seam fastball.
NO-HITTER HISTORY
Opvallend genoeg is de huidige Texas Rangers GM, Chris Young, één van de werpers die in de recente geschiedenis dichtbij een no-hitter voor de Padres is geweest. Young gooide van 2006 tot 2010 voor de Padres en was in 2006 twee nullen verwijderd van de eerste no-hitter in de clubgeschiedenis. Joe Randa van de Pittsburgh Pirates sloeg met één uit in de negende inning de honkslag die de no-hitter opbrak.
Musgrove’s no-hitter is de derde sinds juli 2020. De eerdergenoemde Alec Mills en White Sox-aceLucas Giolito gingen Musgrove over de laatste maanden voor.
Het nieuwe seizoen in de MLB is voor de meeste teams een week onderweg. Ook dit seizoen kun je de verrichtingen van de Kingdom-spelers weer volgen in de Dutch Watch. Dat seizoen begon voor de internationals met wisselend succes. Andrelton Simmons is best leuk begonnen bij zijn nieuwe werkgever, maar Ozzie Albies stond nog even in de slaapstand. En dan is er nog de hernieuwde kennismaking met Carter Kieboom. De infielder mocht deze week opdraven in de hoofdmacht van de Washington Nationals.
Stat line: 2-uit-22, .091/.130/.091, .221 OPS, .111 BAbip, 1 RBI, 1 BB, 4 K
De Atlanta Braves en hun fans zouden bijna wensen dat ze het geheugen van bepaalde politici hadden. Dan waren ze die sweep in Philadelphia nu alweer vergeten. Helemaal nieuw was het niet voor de titelverdediger in de NL East. Twee jaar geleden gebeurde precies hetzelfde. Ook toen begonnen Ozzie Albies en de zijnen hun seizoen in Philadelphia en werden ze drie keer op een nederlaag getrakteerd.
Als nog relatief onbekende tweedehonkman kwam Ozzie Albies in die serie tot 3 hits. Daar had onze landgenoot vorig weekend achteraf ongetwijfeld voor getekend. De infielder begaf zich 12 keer naar het slagperk en even zo vaak keerde hij onverrichter zake terug naar de dug-out. Albies werd door de vijandelijke pitchers niet weggeblazen met de ene na de andere strikeout. Alleen zijn allereerste at-bat van het seizoen eindigde in drie slag.
Daarna kreeg hij telkens zijn knuppel tegen de bal, maar het eerste honk bereikte hij daar niet mee. Weggeblazen werden ook de Braves niet. Het eerste duel eindigde na tien innings in 2-3, vervolgens gingen ze met 0-4 onderuit en de Phillies trokken zondag het slotstuk met 2-1 naar zich toe.
VAN DIE HATELIJKE NUL
Het zag er na de eerste serie wat sneu uit. De Braves waren 0-3 en Albies wachtte na 12 at-bats nog op zijn eerste hit. Of walk. In Washington dreigde het aanvankelijk al niet veel beter te worden. Heel voorzichtig begonnen de bats van de Braves op gang te komen, maar 5 runs in de openingswedstrijd tegen de Nationals was niet genoeg voor een eerste vermelding in de win column: 5-6. Albies had met deze runs overigens niets van doen. Zijn knuppel weigerde opnieuw vier keer dienst en zijn slaggemiddelde kwam nog altijd niet boven de .000 uit.
IT HAPPENED! Ozzie Albies has reached base for the first time this season. It only took him 20 tries.
Tijdens de doubleheader op woensdag, ook dit seizoen gespeeld over 7 innings, begon de zon opeens te schijnen voor zowel de club als onze landgenoot. Eerst liet Albies, ondanks een out, starter Max Fried scoren in de tweede inning. Vervolgens was er in deze zevende zijn eerste hit én zijn eerste gescoorde run van het seizoen. Daarmee droeg Albies tevens bij aan de eerste overwinning (7-6) voor de Braves in 2021. De tweede zou een paar uur later al volgen. Hun tweedehonkman noteerde in de eerste inning zijn tweede hit van het jaar, waardoor zijn BA op .091 staat na twee series. In de zevende inning besliste Pablo Sandoval dit duel met een 2-run homerun.
Stat line: 9-uit-24, .375/.400/.417, .817 OPS, .475 BAbip, 2 RBI, 1 BB, 5 K
Met alle vormen van genoegen waren we positief aan de eerste Dutch Watch van het seizoen begonnen, maar net als bij Ozzie Albies gaven de resultaten van Xander Bogaerts daar aanvankelijk geen aanleiding toe. Sterker nog, de Boston Red Sox hadden na hun eerste weekend het schaamrood op de kaken staan. Nog maar drie jaar geleden wonnen ze de World Series in Beantown. Nu begonnen ze aan het seizoen met drie nederlagen tegen de Baltimore Orioles. De cijfers waren ook veelzeggend. De BoSox scoorden zelf 5 runs en kregen er 18 om de oren.
Het geluk leek Xander Bogaerts in zijn eerste AB nog toe te lachen. Door een error van Maikel Franco belandde de kortestop op de honken, maar verder dan dat kwam hij niet. De seizoensouverture ging voor de Red Sox met 3-0 verloren en in de tweede krachtmeting van het weekend verging het ze al niet veel beter. In de vierde inning daarvan tekende Bogaerts wel voor zijn eerste hit van het seizoen. Hij bleef 1-for-4 en zag de Red Sox opnieuw tekortkomen: 2-4. Bogaerts begon als cleanup hitter aan de jaargang, maar zondag zakte hij naar de vijfde plek in de batting order. Met 0-for-4 was het opnieuw een wedstrijd om snel te vergeten. De smadelijke 11-3 nederlaag versterkte dit gevoel nog eens.
REVANCHE
Na drie nederlagen tegen de Baltimore Orioles kan het eigenlijk alleen maar beter gaan. Niemand in Boston zal echter hebben verwacht dat de Red Sox daarna drie keer van de Rays zouden winnen. In het eerst duel van dit drieluik kreeg Xander Bogaerts zijn knuppel aan de praat. De kortestop mocht in de vijfde inning z’n eerste RBI noteren. Dit begon als een double, maar defensief geklungel van Tampa Bay promoveerde deze tik tot een run. Met 4-for-5 kon onze landgenoot meer dan tevreden terugkijken op dit eerste duel.
Met 1-for-4 was Xander Bogaerts minder op dreef in de tweede wedstrijd, maar in de elfde inning kreeg hij wel de gelijkmakende run achter zijn naam. In de twaalfde namen de Red Sox definitief afstand van de Tampa Bay Rays: 6-5. Afgelopen woensdag werkte Bogaerts wel weer aan zijn batting average. Na zijn 3-for-3 stond dit na twee series op .417 en in de vierde inning kwam de infielder tevens door met zijn tweede RBI van het seizoen. Spannend werd het dit keer niet: 9-2.
Stat line: 7-uit-23, .304/.346/.435, .781 OPS, .400 BAbip, HR, 2 RBI, 2 BB, 8 K
Eindelijk een international die wel met een goed gevoel op de eerste serie van het seizoen terugkijkt. In het geval van Didi Gregorius zag het daar aanvankelijk echter niet naar uit. De geboren Amsterdammer begon ronduit slecht aan slag, maar zag zijn Philadelphia Phillies wel drie uit drie pakken tegen de Braves. In elk van die drie wedstrijden kwam Gregorius door met een hit, maar daar staan in totaal ook al 6 K’s tegenover. Het was, op z’n zachtst gezegd, nogal wisselvallig wat de kortestop in het eerste weekend liet zien.
Gregorius was niet geheel ongeschonden door ST gekomen. Hij kreeg een bal tegen de achterkant van zijn helm en miste daardoor een paar wedstrijden. Met regular season voor de deur stond Sir Didi er weer, maar zijn eerste at-bats waren geen succes. Hij opende het seizoen met drie keer drie slag, maar op Opening Day kon hij in de achtste inning toch ook zijn eerste hit afvinken. In extra innings versloeg hij met de Phillies de Braves met 3-2. In de tweede ontmoeting draaide Gregorius het om. Dit keer opende hij met een hit om dit te laten volgen door een strikeout, een HBP en een ground out. Philadelphia maakte nu het verschil in de vijfde en zesde inning: 4-0.
Afgelopen zondag maakten de Phillies de sweep compleet. Tegenover de infield single van Didi Gregorius in de vierde inning stonden twee strikeouts en een ground out. De pitchers hielden de Braves opnieuw in bedwang en hielpen de Phillies aan een 2-1 zege. Met een .273 batting average begon onze landgenoot aan de series tegen de New York Mets.
LONG BALL
De zeer bescheiden hitting streak werd al in de tweede inning van de eerste wedstrijd verlengd. Een single naar het linksveld zette Gregorius op ’t eerste honk, maar voor de Phillies kwam het echte vuurwerk pas in de achtste inning. Een 2-0 achterstand werd omgezet in een 5-2 voorsprong en die vijfde run werd middels een sac fly door Didi Gregorius binnengeslagen.
Philadelphia was de eerste vier wedstrijden van het seizoen zonder kleerscheuren doorgekomen, maar in de vijfde ging het mis. Dit lag niet aan onze landgenoot, want die kwam in de vierde inning door met zijn eerste homerun van deze jaargang. Met 2-for-5 zag Gregorius zijn slaggemiddelde stijgen naar .316. Na zijn ene hit in de derde ontmoeting daalde dit naar .304, maar de Phillies wonnen wel weer: 8-2.
Stat line: 3.2 IP, 2.45 ERA, 1.36 WHIP, 1 H, 1 ER, 0 HR, 4 BB, 1 K
Kenley Jansen is sinds een paar maanden in het gelukkige bezit van een wereldtitel. Hoewel de omstandigheden een groot feest in de weg stonden, maakten de Dodgers er toch maar het beste van. Die titel staat inmiddels beschreven in de geschiedenisboeken en sinds vorige week schrijven de Dodgers aan een nieuw hoofdstuk dat uiteindelijk moet leiden tot een happy end en een volgende titel. Kenley Jansen had het vorig seizoen bij tijd en wijle moeilijk als closer, maar Dave Roberts sprak zijn vertrouwen uit in de international. Jansen zal, ondanks de aanwezigheid van bijvoorbeeld een Blake Treinen, ook in 2021 de closer van de LA Dodgers zijn.
De eerste twee wedstrijden van dit seizoen had Roberts zijn closer niet nodig. Dat dit niet altijd goed nieuws betekent, bleek wel op Opening Day. Op Coors Field kregen de Dodgers klappen van de Rockies (5-8), maar in het tweede duel diende het herstel zich al aan (11-6). Tijdens de derde wedstrijd mocht Jansen zich eindelijk naar de heuvel begeven. Niet, zoals te doen gebruikelijk, in de negende inning, maar al in de achtste. Victor Gonzalez hield het slechts 0.1 inning uit en Jansen werd aan het werk gezet.
UITERSTEN
Voor Roberts en de Dodgers zou het ideaal zijn als onze landgenoot de laatste vijf outs kon maken en dat was precies wat Kenley Jansen deed. Hij had 24 pitches nodig, gaf één vier wijd op en werd niet geraakt. Mede dankzij een inside-the-park homerun van Zach McKinstry won LA met 6-5. En Jansen had zijn eerste save te pakken.
Helaas hoefde de international ook niet lang op zijn eerste blown save te wachten. Zijn tweede outing, tegen de Oakland A’s, ging deze week nog naar behoren. Weliswaar stond hij opnieuw vier wijd toe, maar in gevaar kwam Jansen niet. Dit was wel het geval in de derde en laatste wedstrijd tegen de Athletics. Bij een 3-2 voorsprong stond er wat druk op dit keer en de negende inning verliep bepaald niet naar wens voor Jansen. Twee keer vier wijd en een earned run betekenden een 3-3 tussenstand en zijn eerste blown save. Het ERA schoot omhoog naar 2.45 en in de tiende inning trokken de A’s dit duel ook nog eens naar zich toe: 4-3.
Stat line: 0-uit-1, 1 BB, 1 K
Een betrekkelijk nieuwe naam in deze rubriek, maar wel één waar ze in Washington hoge verwachtingen van hebben. Of hadden misschien wel. Carter Kieboom, ruim 23 jaar geleden geboren in Marietta in Georgia, was voor Washington de beoogde derdehonkman voor dit seizoen. De club pikte de infielder met Nederlandse roots op in de eerste ronde van de draft in 2016. Kieboom debuteerde twee jaar geleden al in de majors, maar ontwikkelde zich nog niet tot een vaste waarde.
Tijdens Spring Training was het aan Kieboom om een plek af te dwingen, maar met een slaggemiddelde van .133 kon de infielder geen potten breken. De jongste zoon van voormalig jeugdinternational Alswinn Kieboom had tijdens het off-season ’t nodige werk verzet, maar zijn prestaties waren niet voldoende om de Nats te overtuigen. Een paar concurrenten kwamen echter op de injured list terecht en zo kon het gebeuren dat Carter Kieboom eerder deze week zijn opwachting mocht maken tegen de Atlanta Braves.
WISSELEND SUCCES
Dinsdag kwamen de Nationals pas voor het eerst dit seizoen in actie. Dit had alles te maken met de zogenaamde covid-protocols. In de zevende inning, bij een 5-4 achterstand, mocht de infielder met een dubbele nationaliteit zich voor het eerst naar het slagperk begeven. Zonder succes was dit niet, want Kieboom dwong vier wijd af. Het bleef voor hem bij deze AB, maar vanuit de dug-out zag Kieboom zijn ploeg dankzij een walk-off single van Juan Soto in de negende wel met 6-5 winnen.
De doubleheader van woensdag verliep minder succesvol voor de Nats. Hun start was voortreffelijk getuige de 4-1 voorsprong na de eerste inning. Daarna zwegen de knuppel uit Washington lange tijd, terwijl die uit Atlanta juist ontwaakten. Kieboom kreeg in de zesde inning weer een kans, maar nu was een strikeout zijn deel. Deel 1 van deze doubleheader ging met 7-6 naar de Braves en het tweede deel met 2-0. Daarin was geen rol weggelegd voor Carter Kieboom, waardoor hij op 2 AB’s bleef staan.
Stat line: 5-uit-17, .294/.364/.412, .775 OPS, .278 BAbip, 3B, 2 RBI, 3 BB, 1 K
Het was een interessante winter voor Jurickson Profar. Niet alleen besloten de San Diego Padres zijn contract te verlengen, maar de organisatie toonde ambitie. Dit door onder meer Fernando Tatis Jr.lang, heel lang, aan zich te binden, maar ook door Yu Darvish en Blake Snell te contracteren. Het moet er nu maar eens van komen in dit deel van Californië en één van de Koninkrijkspelers mag dit vanaf de eerste rang bekijken. Hoewel veelzijdigheid ook in je nadeel kan werken, lijkt het Profar voorlopig goed uit te komen. Het infield van de Friars is zonder hem ijzersterk, maar als outfielder kan onze landgenoot ook prima uit de voeten.
Op Opening Day was Profar de leftfielder van de Padres en als zevende stond zijn naam genoteerd in de batting order. Hij begon het seizoen met een walk, maar vooral zijn vierde en laatste AB was van belang. Met een sacrifice fly sloeg hij Jake Cronenworth binnen en dit leverde San Diego een 8-7 zege op. Hetzelfde deed Profar in de tweede wedstrijd tegen de Diamondbacks, maar nu al in de tweede inning. Eric Hosmer kon daarop de score openen. Zijn eerste hit scoorde hij als pinch-hitter in de zevende inning van de derde wedstrijd. De Padres wonnen opnieuw, dit keer met 7-0, en konden het seizoen dus beginnen met een sweep. Dit liep anders. Profar was weliswaar met twee singles 2-for-3 in het vierde duel, maar Arizona redde de eer dankzij een 3-1 overwinning.
DOMPER
Het goede nieuws is, dat Jurickson Profar in de eerste wedstrijd tegen de Giants goed was voor 2 runs en een triple. Dit woog echter niet op tegen het slechte nieuws. Niet alleen verloren de Friars hun tweede wedstrijd op rij (2-3), maar vooral het geblesseerd uitvallen van superster Fernando Tatis kwam hard aan. Het team herstelde zich knap met een 3-1 overwinning in de tweede wedstrijd. Profar, nog altijd als leftfielder, bleef hierin 0-for-3 waardoor zijn slaggemiddelde duikelde naar .286. Met een hit, een walk en een run tilde hij dit in de derde ontmoeting tegen de Giants weer naar .294, maar onze landgenoot kon een 2-3 nederlaag na tien innings niet voorkomen.
Stat line: 3-uit-20, .150/.217/.150, .367 OPS, .214 BAbip, 1 RBI, 2 BB, 7 K
De verhuisdozen konden dit keer onaangeroerd in de kelder blijven, want Jonathan Schoop bleef de Detroit Tigers trouw. Wat zijn positie in het veld betreft, moest Schoop zich wel voorbereiden op een verhuizing. De international toont zich al jaren een begenadigde tweedehonkman, maar zal naar verwachting dit seizoen regelmatig opduiken op het eerste honk.
Jonathan Schoop has never played first base before today.
Schoop begon het seizoen vorige week echter op zijn vertrouwde tweede honk en was er getuige van hoe, in de sneeuw, ploeggenoot Miguel Cabrera de eerste homerun van 2021 sloeg. De international was 1-for-3 met een walk en twee strikeouts in deze seizoensouverture, waarin de Tigers een verrassende 3-2 zege boekten op de Cleveland Indians. Dat dit geen louter toeval was, bewees Detroit in de tweede ontmoeting. Schoop, dit keer vanaf het eerste honk, noteerde zijn eerste RBI. Middels een sac fly in de zevende inning sloeg hij Robbie Grossman binnen voor een 4-1 voorsprong. De Tigers zegevierden uiteindelijk met 5-2. De 0-for-3 in de derde deed het slaggemiddelde van Schoop (.111) geen goed. Het zelfvertrouwen van de Tigers kreeg ook een tik, want Cleveland was met 9-3 te sterk.
WACHTEN OP TOPVORM
Nadat de Indians uit Detroit waren vertrokken, werden de Tigers door de Twins opnieuw op het rooster gelegd. Na vijf innings stond er al een duidelijke 11-1 in het voordeel van Minnesota op het bord en daar zou het niet bij blijven. Schoop kwam in de negende inning nog door met een single en een run, maar dit kon een 6-15 oorwassing niet voorkomen. Door de 0-for-3 in de tweede wedstrijd tegen zijn oude club daalde het slaggemiddelde van Schoop naar .125. Twee keer liep hij aan tegen een strikeout, maar er werd in extra innings wel gewonnen: 4-3.
De Tigers sloten hun eerste week af met een 3-2 nederlaag tegen Minnesota. Jonathan Schoop mocht in de tweede inning zijn derde hit van het seizoen bijschrijven, maar met een .150 batting average is zijn eerste week niet om over naar huis te schrijven. Er zal manager AJ Hinch veel aan gelegen zijn de knuppel van Schoop in de line-up te houden, maar dan moet deze wel snel ontwaken uit zijn winterslaap.
Stat line: 6-uit-15, .400/.571/.467, 1.038 OPS, .545 BAbip, 2B, 3 RBI, 5 BB, 4 K
Het zal even wennen zijn voor Andrelton Simmons. De kortestop debuteerde in Hotlanta, werd verscheept naar het prettige klimaat in Californië, maar koos deze winter zelf voor het frisse Minnesota. Hij zette zijn krabbel onder een contract dat hem voor één seizoen speler van de Twins maakt en Simba gaat daarin $ 10,5 mlijoen verdienen. Simmons treedt daarmee in de voetsporen van onder meer Bert Blyleven. De Hall of Famer speelde in totaal 11 seizoenen voor de Twins en was tot vorig jaar werkzaam als commentator bij hun wedstrijden.
In tegenstelling tot een aantal ploeggenoten van het Koninkrijksteam is de bat van Andrelton Simmons wel goed uit de winterslaap gekomen. Op Opening Day waren zijn eerste twee AB’s goed voor twee singles. Z’n derde resulteerde in een walk en pas in de late innings kregen de Brewers vat op Simba. Diens run in de vierde was niet voldoende voor een mooi resultaat, want in extra innings sleepte Milwaukee de pot met 6-5 uit het vuur. De enige hit van Simmons in de tweede ontmoeting mondde uit in een belangrijke insurance run voor de Twins, die hun eerste win van het jaar boekten: 2-0. Met een double in de achtste inning van de derde en laatste wedstrijd tegen Milwaukee tekende Simmons voor zijn eerste RBI van ’t jaar. Hij zou zelf even later de eindstand op 8-2 bepalen met zijn derde run van de serie.
EEN GOED BEGIN…
Simmons en de Twins lieten niets heel van de Tigers in hun eerste clash van dit seizoen. Zijn 1-for-2 vertelde maar een deel van het verhaal, want hij kreeg ook nog drie keer vier wijd. Daarbij scoorde Simba 2 runs en sloeg hij zelf in de vijfde inning 2 runs over de thuisplaat. Die RBIs betekenden op dat moment een 9-0 voorsprong op weg naar een 15-6 overwinning. Manager Rocco Baldelli gaf zijn Oranje-international wat rust in de tweede wedstrijd tegen Detroit. Als pinch-hitter kwam hij nog wel één keer aan slag, maar voor het eerst dit seizoen zonder succes. In extra innings kwam er ook een einde aan de bescheiden 3-game winning streak van de Twins: 3-4.
Afgelopen woensdag weigerde Simmons in zijn eerste slagbeurt genoegen te nemen met een single. Zijn poging hier een double van te maken werd hem fataal op het tweede honk, maar het deed de Twins uiteindelijk geen pijn. Minnesota won voor de vierde keer in zes wedstrijden en mag zich voorlopig even koploper van de AL Central noemen. Met 6 hits in 15 AB’s, 3 RBIs en een .400 batting average mag Simmons met een tevreden gevoel terugkijken op de eerste week in dienst van de Twins.
De eerste week van het MLB seizoen zit erop. 176 gespeelde wedstrijden leverden genoeg spraakmakende momenten op. Er is dus genoeg gebeurd om zomaar even vijf willekeurige zaken uit te lichtenin onze nieuwe rubriek ‘Off-speed pitches’.
DE 14 RBI’S VAN NATE LOWE
Nate Lowe was in vorm. De 25-jarige eerstehonkman van de Texas Rangers is een RBI-machine geworden, sinds de Tempa Bay Rays hem deze winter in een trade naar de Rangers stuurden. Hij sloeg in zes wedstrijden tijd veertien runs over het thuishonk. Hiermee is hij zijn totaal van 2020 (11 RBI’s) al voorbij en leidt hij op dit moment MLB in deze categorie. Ook sloeg hij in 25 slagbeurten drie homeruns, terwijl hij dat in de 219 voorgaande slagbeurten maar elf keer voor elkaar kreeg. Het lijkt er dus op dat Lowe zijn nieuwe thuis wel waardeert.
Akil Baddoo kwam al voorbij in de SportAmerika Rookie Watch, maar de Rule 5 draftpick van de Detroit Tigers is nog geen versnelling lager gaan spelen. Zo sloeg hij de dag na zijn debuutwedstrijd een grand slam, waarmee hij de eerste Ghanees-Amerikaanse speler werd die dat deed in MLB. Tevens was hij ook de eerste speler van de Tigers die in zijn eerste twee wedstrijden een homerun sloeg en de eerste speler die een grand slam sloeg binnen zijn eerste twee duels.
Akil Baddoo is your new favorite baseball player. #SportAm
Eveneens is Baddoo de eerste speler in de MLB-geschiedenis die vanuit de negende positie in de slagvolgorde twee homeruns sloeg. Alsof dat nog niet genoeg was, mepte hij in zijn derde wedstrijd de winnende loper over de plaat met een single, waardoor de Tigers met 3-4 wonnen van de Minnesota Twins. Akil Baddoo beleeft een sprookjesachtige debuutweek, het is alleen wachten hoe hij hierop gaat voortborduren.
Akil Baddoo’s first three MLB games:
– First MLB HR – First MLB Grand Slam – First MLB walk-off
Waar Akil Baddoo boven verwachting presteerde, zijn het de Oakland A’s die tot nu toe het meest tegenvielen. Aan het begin van het seizoen verwachtte de SportAmerika-redactie nog dat zij als tweede zouden eindigen, net achter de Astros (maar voor de Angels). Na de eerste week honkbal is daar niet veel van terug te zien. Zeven van de acht gespeelde wedstrijden gingen verloren voor de A’s. Eerst kwamen de Astros op bezoek in het Oakland Coliseum en die wonnen met gemak allevier de wedstrijden (1-8, 5-9, 1-9 en 2-9).
Daarna waren de World Series-kampioenen van de Los Angeles Dodgers voor drie wedstrijden in Oakland en de eerste twee gingen weer simpel verloren (3-10 en 1-5). In het laatste duel van de series met de Dodgers stonden de A’s weer achter. In de negende inning moest Kenley Jansen de deur dichtgooien en de 2-3 voorsprong intact houden. Dat lukte hem niet, waardoor er extra innings volgden. In de 10e inning sloeg Mitch Moreland van de A’s een honkslag, waardoor Mark Canha binnen kon lopen en eindelijk één week na het begin waren de Oakland Athletics van de nul af.
De eerste wedstrijd uit een nieuwe serie met de Astros ging vannacht ook alweer verloren, dus de komende dagen moeten de Oakland Athletics proberen om revanche te halen en verder te komen dan de ene overwinning die tot nu to op het bord staat.
SHANE BIEBER GAAT VROLIJK VERDER
De American League Cy Young-winnaar van vorig seizoen, Shane Bieber, ging in zijn eerste twee wedstrijden van 2021 vrolijk verder waar met waar hij in 2020 gebleven was. Op Opening Day kregen twaalf Detroit Tigers een strikeout om de oren en vijf dagen later moesten twaalf Kansas City Royals hetzelfde lot ondervinden.
De twaalf K’s tegen de Royals betekenden de veertiende wedstrijd op rij voor Bieber met acht strikeouts of meer in één wedstrijd. Hiermee voegde hij zich bij Corey Kluber en Randy Johnson. Die bezetten nu samen met Bieber de vierde plaats in het klassement voor langste reeks van acht strikeouts of meer. Het record staat nog steeds op naam van de eerder genoemde Johnson. The Big Unit gooide van september 1999 tot juni 2000 in zeventien opeenvolgende duels acht strikeouts of meer.
Het zal een moeilijke kluif worden voor Bieber, maar wie weet kan hij het record van Johnson na 21 jaar eindelijk uit de boeken gooien.
CINCINNATI REDS SCOREN ER OP LOS
Het ging in Cincinnati na afloop van de eerste week vooral over de schorsing die Nicholas Castellanosopliep na de zaterdagwedstrijd tegen de St. Louis Cardinals, maar er was ook iets anders aan de hand. De Reds scoorden in zes wedstrijden tijd 57 runs, twaalf meer dan de nummer twee de Houston Astros. Het was de eerste keer sinds 1975 dat de Cincinnati Reds boven de 51 runs scoorden in de eerste zes wedstrijden. Een clubrecord werd dus verbroken.
Diezelfde Nicholas Castellanos en linksvelder Tyler Naquin sloegen allebei vier homeruns in de eerste zes wedstrijden. De Reds werden hiermee het vierde team in de geschiedenis van MLB die twee spelers hadden met vier of meer homeruns.
De volgende zes wedstrijden worden de eerste uitwedstrijden voor de Reds dit seizoen. Ze gaan op bezoek bij de Arizona Diamondbacks en San Francisco Giants. Of het een zelfde soort offensieve uitbarsting wordt als de vorige zes wedstrijden moet blijken. Ze zijn in ieder geval in vorm.
Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. De tweede verdedigende positie die we bespreken is DE/EDGE. We vervolgen de EDGE-week met het grootste draft-talent uit Michigan dit jaar: Kwity Paye.
KWITY PAYE – MICHIGAN
Leeftijd: 21 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 123 kg | Senior
Kwity Paye heeft er twee volledige jaren en een halfjaar bij Michigan opzitten. Zijn 2020-seizoen was kort maar krachtig vanwege een blessure, maar vooral in het duel vs Minnesota liet hij zien nog steeds de Paye te zijn die in 2019 zo fantastisch speelde. Er zijn nog wat vraagtekens als het aankomt op zijn techniek en zijn consistentie, maar over het algemeen lijkt Paye al verder in zijn ontwikkeling te zijn dan Rousseau. De vraag die dan rest: is hij beter?
THE GOOD: EXPLOSIVITEIT | ATLETISCH VERMOGEN | VEELZIJDIG PASS RUSH-TALENT | RUN DEFENSE | KRACHT
Wat er bij Kwity Paye meteen uitspringt is zijn explosiviteit en atletisch vermogen. Op dit gebied zijn er in deze draft class niet veel spelers die bij hem in de buurt komen. Dit maakt hem op dit moment bijna niet tegen te houden in pass rush. Wanneer hij namelijk uit de startblokken schiet, is het voor elke offensive tackle heel lastig om überhaupt bij hem in de buurt te komen. Overigens geldt dit ook voor zijn run defense.
PASS RUSH
Net zoals Rousseau heeft ook Paye nog wat technische dingen die beter kunnen. Paye is op dit gebied echter al wel verder en veelzijdiger. In combinatie met zijn atletisch vermogen en explosiviteit is een simpele handbeweging soms voldoende om langs de offensive tackle te komen. Deze drie sacks achter elkaar (in dezelfde gif hieronder) vs Minnesota laten goed zien wat hem als pass rusher zo fantastisch maakt.
RUN DEFENSE
Daar waar hij als pass rusher al wat verder is dan Rousseau, is hij waarschijnlijk gelijkwaardig aan (of net iets minder dan) de EDGE van Miami. Er zijn (zie the bad) nog wat positioneringsproblemen, maar over het algemeen staat Paye in run defense zijn mannetje.
Zijn atletisch vermogen helpt ook om vanuit pass rush zo naar run defense te gaan en een rennende QB te kunnen tackelen of vanaf de edge naar binnen te kruisen en de offensive line in verwarring te brengen. Paye heeft daar het lichaam en het reactievermogen voor.
THE BAD: POSITIONERING | COVERAGE | CONSISTENTIE | BLESSURE IN 2020
De grootste ‘flaw’ op dit moment is zijn positionering. Vooral in de running game vergeet hij soms nog wel eens de edge te zetten en komt de pure pass rusher in hem naar boven. Net op het moment dat dit niet de bedoeling is. Er waren momenten dat hij liet zien dit wel te kunnen, maar het gebeurt nog te vaak dat RB’s aan de zijkant veel ruimte zagen ontstaan omdat Paye naar binnen ging in plaats van de buitenkant te controleren en de RB naar binnen te forceren.
Ook dit heeft allemaal te maken met consistentie. Er zijn momenten dat Paye eruit ziet als een top-10 pick, maar er zijn ook momenten dat je denkt: zou hij wel een first round talent zijn? Sommige wedstrijden had hij geen enkele invloed en was hij onzichtbaar, en in sommige wedstrijden (zoals vs Minnesota afgelopen seizoen) sloopte hij in zijn eentje de offensive line van de tegenstander. Als Paye deze consistentie het gehele seizoen kan brengen en ook technisch gezien goed gecoacht kan worden op NFL-niveau, dan is Paye een homerun van een pick in de 15-30 range.
BLESSURE EN COVERAGE
Nog twee andere side notes: in 2020 speelde Paye maar vier duels vanwege een blessure. Het is ook de enige blessure die hij tot nu toe heeft meegemaakt, maar het is wel iets om rekening mee te houden. Verder is Paye, net zoals Rousseau, niet geschikt voor coverage. In een 4-3 systeem zal hij dan ook eerder als DE staan dan als EDGE, maar met Paye heb je (in tegenstelling tot Rousseau) wat dat betreft wel wat meer veelzijdigheid in huis. In een 4-3 systeem kan hij (als drie techniek of gewoon staand) zowel als DE als DT fungeren vanwege zijn functionele kracht.
Kwity Paye heeft net zoals Rousseau zeker nog wat stappen te zetten, maar heeft al wel meer wedstrijdervaring (op een wat hoger college-niveau) en is tevens wat veelzijdiger en verder als speler dan Rousseau is. Ook voor Paye geldt dat hij in de NFL met goede coaching een all-pro kan worden. Net zoals bij Rousseau (en veel van deze EDGE-rushers in deze class) kan het NFL-team dat hem draft echter ook de andere kant van de medaille te zien krijgen.
Waarom gemakkelijk doen als het ook moeilijk kan? Dat lijkt momenteel het credo van de St. Louis Blues. De ploeg leek voorbestemd om zich eenvoudig een weg naar de play-offs te banen, maar dit valt met name de laatste twee maanden vies tegen. In de Top 5 vinden we onder meer onze eigen Daniel Sprong terug. Ook hebben we daar aandacht voor iets waar ijshockeyminnend Buffalo al een maand naar smachtte. Een paar dagen voor de trade deadline vergeten we ook niet een ronde langs de divisies te maken.
FEELING BLUE
In de West Division gingen vijf teams strijden om één plek in de play-offs. Drie teams, zo was de verwachting, zouden er met kop en schouders bovenuit steken. Ergens klopt dit ook wel. Colorado, Vegas en Minnesota zijn inderdaad al hard op weg naar de play-offs, maar de Wild zijn een vreemde eend in deze bijt. De meeste kenners hadden op die plek de St. Louis Blues verwacht, maar juist de kampioen van twee jaar geleden moet alle krachten aanspreken om überhaupt in aanmerking te komen voor het postseason. Craig Berube en zijn mannen zijn al ingehaald door de Coyotes, maar ook de Kings en zelfs de Sharks mengen zich in de debatten.
De seizoensouverture verliep nog zo goed voor de Blues
Hoe anders zag de wereld er in St. Louis eind januari nog uit. Het team dat twee jaar geleden, met het kenmerkende fysieke ijshockey, de NHL veroverde, leek op een missie. Van de eerste 10 wedstrijden werden er 7 gewonnen en in 8 ervan werden punten gepakt. Na die eerste 10 wedstrijden volgde, door een samenloop van omstandigheden, een hele rits wedstrijden tegen de Coyotes. Het coronavirus schopte her en der de schema’s in de war, maar toen de kruitdampen waren opgetrokken, hadden de Blues al gewaarschuwd moeten zijn. Arizona won vier van de zeven duels en toonde daar al aan dat dit St. Louis rekening moest houden met de Desert Dogs.
BONT EN BLUE
Tegenover de terugkeer van Vladimir Taraseno stonden de nodige blessuregevallen. En helaas voor Berube en de zijnen waren het niet de minsten. Colton Parayko, één van de betere blueliners, raakte in februari geblesseerd en zijn afwezigheid bleef niet zonder gevolgen. Met Parayko op het ijs kreeg St. Louis gemiddeld 3.0 goals tegen. Dit was inclusief de 8-0 tegen de Avs op de tweede speeldag. Dit cijfer steeg naar 3.4 op het moment dat Parayko geblesseerd raakte. Ook met starter Jordan Binnington ging het bergafwaarts zonder Parayko. De eerste maand van het seizoen kwam Binnington tot een .917 sv%. Vanaf half februari komt de revelatie van het kampioensjaar niet verder dan .882. De rentree van Colton Parayko lost vast iets op, maar het is niet ’t medicijn tegen alle klachten.
Aanvallend hapert de motor ook meer dan eens na die eerste succesvolle serie van tien wedstrijden. Tijdens die reeks scoorden de Blues gemiddeld 3,6 goals per wedstrijd. Dit viel daarna terug tot een krappe 2,5 goals per duel. Als je er gemiddeld meer dan 3 tegen krijgt, hoef je geen wiskundige te zijn om te beseffen dat het lastiger wordt om wedstrijden te winnen. Ook hier kan Berube wijzen naar blessures, maar hij zal toch ook moeten toegeven dat de goals niet van spelers als Ivan Barbashev moeten komen. Vladimir Tarasenko is onder normale omstandigheden wel iemand die pucks tegen de touwen jaagt, maar de Rus heeft de laatste seizoenen nauwelijks gespeeld. Van hem mag je ook (nog) niet verwachten dat hij het hele spul bij de hand neemt.
TELEURSTELLEND
Mike Hoffman is daar wel de aangewezen persoon voor, maar hij lijkt zijn productiviteit in Florida te hebben achtergelaten. De voormalig Senator scoorde 65 keer in 151 wedstrijden voor de Panthers, maar in St. Louis wil het nog niet vlotten. Hoffman scoorde afgelopen vrijdag tegen de Avalanche pas zijn tweede goal sinds 5 maart. De Blues kwamen daarna 11 keer in actie. Het is niet eens dat Hoffman het vizier niet op scherp heeft staan, want zijn schotpercentage wijkt nauwelijks af. De Canadees krijgt gewoonweg minder kansen dit seizoen.
Jaden Schwartz was het goudhaantje in de run die St. Louis twee jaar geleden de Cup bracht. Met 12 goals en 20 punten in 26 wedstrijden was de aanvaller van onschatbare waarde. Ook Schwartz miste dit seizoen de nodige wedstrijden, maar 2 goals in 23 wedstrijden is voor zijn begrippen vrij karig. Met een schotpercentage van 4.8% zit hij wel ver onder zijn gemiddelde. Schwartz en de Blues kunnen wel hoop putten uit het feit dat dit twee jaar geleden tijdens het reguliere seizoen net boven de 6% lag. In het postseason kwam het toen voor Schwartz helemaal goed. Zo ver is het nu echter nog lang niet. Ze moeten die play-offs eerst nog maar eens zien te bereiken.
PROOI WORDT JAGER
Afgelopen vrijdag gebeurde het onvermijdelijke. De Coyotes wonnen van Anaheim en daar de Blues onderuit gingen in Denver passeerde Arizona de kampioen van ’19 in de divisie. Het was voor St. Louis de vijfde nederlaag op rij. Met nog 18 wedstrijden te gaan, heeft Berube nog de tijd om wat recht te zetten. Echter speelt hij 14 keer tegen een team dat uit Vegas, Colorado of Minnesota komt. Ook betreffen het veel thuiswedstrijden. Dat is normaal iets om je als team op te verheugen, maar dit seizoen voelen de wedstrijden in het eigen Enterprise Center als een loden last. Slecht 4 van de 16 wedstrijden trokken ze thuis naar zich toe.
Na de vijfde nederlaag volgde zaterdag de zesde verliespartij in successie. Tegen de ijzersterke Avalanche ging het helemaal niet zo beroerd, maar als je in de bekende hoek van de klappen zit, krijg je op de slechtste momenten een goal tegen. Een puntje leek voor het grijpen, maar in de slotminuut ramde Cale Makar de winnende achter backup Ville Husso. Opnieuw een nederlaag, maar Berube zal ongetwijfeld aanknopingspunten hebben gezien.
Deze waren maandag, thuis tegen de Golden Knights, ver te zoeken. Opnieuw ging St. Louis onderuit en dit keer met klinkende cijfers: 6-1. Het gebrek aan scorend vermogen liet zich wederom voelen. De Blues ondernamen 32 schoten en slechts één sloeg tegen het net. Vegas was met 6 goals uit 33 SOG een stuk effectiever. St. Louis verloor nu 12 van de laatste 14 wedstrijden en scoorde 8 goals in de laatste 7 wedstrijden.
Wat mogelijk nog een groter probleem is, is het leiderschap binnen de groep. Bij de Knights speelde Alex Pietrangelo mee. De laatste jaren captain in St. Louis. Toen Joe Pavelski vorig seizoen vertrok uit San Jose werd het daar een chaos in de kleedkamer. Mogelijk is het gebrek aan leiderschap en duidelijkheid ook een reden waarom de Blues nu bezig zijn aan zo’n abominabele serie. En de play-offs dreigen te missen.
TOP 5
Het nummer dreigde onder een dikke laag stof te verdwijnen, maar vorige week mocht Eels met Losing Streak dan eindelijk gespeeld worden in de kleedkamer van de Buffalo Sabres. Ook waren er deze week weer hattricks van spelers van wie je het niet direct verwacht. Daniel Sprong spreekt inmiddels een aardig woordje mee bij de Washington Capitals en onze landgenoot liet zich ook deze week weer niet onbetuigd.
RILEY SHEAHAN vs PHILADELPHIA FLYERS
Riley Sheahan with a terrific defensive effort turned into a great offensive effort, dropping one to Curtis Lazar who slams one home! 2-0 Buffalo!#LetsGoBuffalopic.twitter.com/q8b2RQmCY6
Sinds vorige week moeten de Pittsburgh Penguins de langste losing streak (18 wedstrijden) delen met de Buffalo Sabres. In 2004 mochten de Pens na een hele rits nederlagen eindelijk weer ’t zoet van een overwinning proeven en de Sabres zijn ook van het juk verlost. In eigen huis stuitte de geplaagde formatie op een team waar het ook niet vanzelf gaat. De Flyers kregen wat tikken op de kin van Mika Zibanejad en de Rangers, maar hadden juist wat vertrouwen getankt door twee wedstrijden op rij te winnen. Dat vertrouwen daalde in Buffalo weer tot onder het vriespunt. De ploeg die maar liefst 18 wedstrijden op rij niet wist te winnen, haalde Philadelphia door de gehaktmolen: 6-1. Bijna de gehele maand maart moesten de Sabres het zonder zege stellen, maar op de valreep gebeurde het alsnog.
De Colorado Avalanche deden hun naam alle eer aan in de eerste periode tegen de Coyotes vorige week woensdag. Ze verpletterden de Desert Dogs in de eerste tien minuten van de wedstrijd en het was niet eens één van de grote jongens die het voortouw nam. Vijf keer scoorden de Avs in de openingsfase en drie goals kwamen van de stick van Joonas Donskoi. Ruim drie minuten had de Fin nodig voor zijn tweede hattrick in de NHL. Zijn eerste treffer scoorde Donskoi na 4.04 minuten. Na 7.31 in de eerste stond er 5-1 op het bord en had Donskoi de vijandelijke goalies al drie keer geklopt. De teller stokte uiteindelijk bij 9-3 en de eclatante zege hielp de Avs voorbij de Golden Knights in de West Division. Voor Colorado was het de tiende overwinning in de laatste twaalf wedstrijden.
Lucky Number 7 voor onze landgenoot vorige week! Daniel Sprong mocht dan van de eerste lijn gehaald zijn, maar het weerhield hem er niet van te scoren. Nadat de Amsterdammer drie wedstrijden droog stond, tekende hij tegen de Islanders voor een goal en een assist. Zijn zevende treffer van het seizoen kon een nederlaag van de Capitals echter niet voorkomen. Bij New York speelde deze avond namelijk iemand die in zijn eentje al goed was voor 3 goals en 2 assists. Er stond geen maat op Mathew Barzal, die de Isles naar een duidelijke 8-4 overwinning leidde. Met Jakub Vrana en Lars Eller vormde Daniel Sprong de derde lijn. De Nederlander stond 14 minuten op het ijs en noteerde 3 shots on goal. Van zijn lijn was Sprong de meest productieve speler. Vrana en Eller mochten elk, net als Sprong, een assist aan hun totaal toevoegen.
ALEX WENNBERG vs COLUMBUS BLUE JACKETS
On the same day that Alex Wennberg announced he was going to be a dad, he gets a @Enterprise hat trick.
Het was zaterdag een erg bijzondere dag voor Alex Wennberg. De Zweedse aanvaller kondigde gezinsuitbreiding aan en alsof het zo moest zijn, prikte hij tegen de Blue Jackets ook nog zijn eerste hattrick binnen. Een pikante hattrick, want tot en met vorig seizoen was Wennberg speler van Columbus. Als free agent tekende de center in oktober voor de Panthers en daar heeft Wennberg geen spijt van gekregen. Met zijn huidige werkgever heeft hij een play-offticket voor het grijpen en individueel gaat het ook crescendo. Zowel op als naast het ijs. In 2016-2017 kwam Wennberg namens Columbus tot 13 goals in 80 wedstrijden, maar dat persoonlijke record staat op omvallen. Dankzij deze hattrick kwam de teller voor dit seizoen al op 11 treffers te staan. Voor de Panthers betrof deze 5-2 de zesde overwinning op rij. Columbus daarentegen leed de zesde nederlaag in zeven duels.
JAKOB CHYCHRUN vs ANAHEIM DUCKS
This is a night Jakob Chychrun (@j_chychrun7) will never forget.
Al jaren een meer dan gewaardeerde kracht bij de Coyotes en gezien zijn leeftijd is dat erg knap. Jakob Chychrun werd vorige week pas 23, maar is al bezig aan zijn vijfde seizoen in de NHL. Dat hij het klappen van de zweep inmiddels kent, bewijzen ook zijn speelminuten. Hij staat gemiddeld ruim 23 minuten op het ijs. Meer dan elke andere Desert Dog. Hij krijgt dus meer speeltijd dan routiniers als Alex Goligoski of Oliver Ekman-Larsson. Afgelopen zondag beleefde de blueliner een primeur. Tegen de Anaheim Ducks scoorde hij zijn eerste hattrick in de NHL en met zijn prestatie treedt Chychrun in de voetsporen van Derick Brassard en Phil Kessel. Beide dertigers schoten vorige maand al in één wedstrijd drie keer met scherp. Arizona versloeg de Ducks met 3-2 in dit duel en daarmee namen ze de vierde plaats in de divisie wat steviger in handen.
RONDJE LANGS DE DIVISIES
Het gaat niet goed in Vancouver. Niet op het ijs, maar de laatste tijd ook zeker niet naast het ijs. Niet minder dan 16 (van de 22) spelers werden (vrij zwaar) getroffen door het coronavirus en de NHL zag zich genoodzaakt de schema’s behoorlijk overhoop te gooien. Dit weekend worden de Canucks terug op het ijs verwacht, maar het wordt nog een hele toer om aan de 56 wedstrijden te komen. De Montreal Canadiens wachtten de trade deadline niet af en haalden Eric Staal naar Quebec. Hij maakte zich maandag direct populair bij zijn nieuwe fanbase door in OT de winnende te scoren tegen de Oilers. Het moet raar lopen willen de Leafs, de Jets, de Oilers en de Canadiens zich vanuit de North Division niet plaatsen voor de play-offs. Zij hebben inmiddels een gapend gat geslagen.
In de East Division begonnen de Philadelphia Flyers als één van de favorieten, maar met de trade deadline in het verschiet, moeten zij ernstig rekening houden met een rol als seller. Helemaal kansloos is de ploeg van Alain Vigneault nog niet. De achterstand op Boston, dat momenteel vierde staat, is echter fors. De Bruins hebben vijf punten meer dan de Flyers en ook nog twee wedstrijden minder gespeeld. Adam Fox en de New York Rangers zijn de laatste tijd bezig aan een opmars. De Blueshirts wonnen 6 van hun laatste 10 wedstrijden en zijn op gelijke hoogte gekomen met de hoger aangeslagen Flyers. David Quinn beschikt over het jongste roster in de NHL. Dit seizoen is een ticket voor de play-offs nog te hoog gegrepen, maar de komende jaren moet de concurrentie weer serieus rekening houden met het gezelschap uit Madison Square Garden.
Wie de wedstrijd niet had gezien, dacht aan een 1 aprilgrap met veel vertraging, maar het gebeurde zondagavond echt. De Tampa Bay Lightning kregen met maar liefst 5-1 klop van de Detroit Red Wings. Ze zullen in Florida echt niet meteen in de vlekken schieten, maar opmerkelijk was het wel degelijk. Dat het pas de vierde overwinning buiten Detroit was, geeft de zege nog wat meer cachet. De Wings zijn in de Central Division het enige team dat niet in aanmerking komt voor de play-offs. Of ze moeten nog met een gigantische winning streak op de proppen komen. Nashville heeft zich knap omhoog gewerkt, maar de Predators voelen de hete adem van de Blackhawks en zeker van de Stars. Dallas heeft nog steeds wat wedstrijden tegoed en voert de druk inmiddels behoorlijk op.
Third of the year for Valtteri Filppula, potting the Glendening dish to double the Red Wings' lead over the Lightning!#LGRWpic.twitter.com/HHqxe9JJaI
Het wordt steeds interessanter in de West Division. Aan de hand van goalie Adin Hill hebben de Arizona Coyotes grote stappen in de richting van de play-offs gezet deze week. De al beschreven losing streak van de Blues werkt hier ook in het voordeel van de Coyotes. San Jose won vorige week vier wedstrijden op rij, maar de Sharks beten zich dinsdag stuk op de Ducks. Daardoor blijft het gat met Arizona vijf punten. De relatief jonge LA Kings klopten na hun 6-game winning streak eind februari ook op de deur, maar zij haken even af na hun nederlagen tegen de Sharks. Colorado is de trotse koploper in de divisie. Nathan MacKinnon en de zijnen wonnen 13 van de laatste 15 wedstrijden en verwijzen de Knights voorlopig even naar de tweede plek in deze divisie.
Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. De tweede verdedigende positie die we bespreken is DE/EDGE. We beginnen met een van de vele Miami Hurricanes pass rushers in deze draft class: Gregory Rousseau.
GREGORY ROUSSEAU – MIAMI
Leeftijd: 21 | Lengte: 2.01 m | Gewicht: 120 kg | Sophomore
Gregory Rousseau was, als hij wat meer wedstrijdervaring had gehad en tevens in 2020 gewoon had gespeeld, met kop en schouders boven deze EDGE class uitgestegen. De vraagtekens die bij hem heersen zijn namelijk vooral buiten het veld, en niet per se de speler zelf. Rousseau noteerde in 2019, zijn eerste volledige seizoen in college football, fantastische cijfers. Cijfers die hem meteen bij iedereen hoog op het lijstje zette. Probleem is dat dit echter ook zijn enige jaar is en dat hij het beste team in de ACC, Clemson, nooit is tegengekomen. Dit zorgt ervoor dat de rest van deze EDGE class wat dichterbij is gekomen. Rousseau is technisch gezien nog een work in progress, maar qua puur talent is er eigenlijk geen beter in deze class dan Rousseau.
THE GOOD: LENGTE | ELITE RUN DEFENSE | PRIMA PASS RUSHER | CONSTANT ACTIEF | GEEN BLESSUREGESCHIEDENIS
Waar blinkt Rousseau in uit? run defense. Dit zou je niet meteen zeggen, aangezien er in 2019 maar liefs 15.5 sacks achter zijn naam staan. Toch gaat hij, zeker op NFL-niveau, hierin uitblinken. En sommige van deze tackles zijn QB-runs, waardoor het automatisch als sack meetelt. De combinatie van zijn atletisch vermogen en het constant in beweging blijven zorgt ervoor dat hij bijna altijd in de goede positie is om een RB of een QB te stoppen. Als extra-tje doet hij dit dan meestal ook nog eens voor de line of scrimmage. Je verrast Rousseau niet snel met handoffs, dat is in ieder geval zeker.
Maar zoals we al zeiden heeft hij dus ook fantastisch inschattingsvermogen. Hij weet meestal precies wanneer hij van zijn block moet komen om een tackle te maken of wanneer hij van pass rush naar een run defense-houding moet gaan.
PASS RUSH
Maar: de sacks achter zijn naam zijn natuurlijk geen fluke. Ook op het hogere niveau zal Rousseau zeker tussen de 5 en 10 sacks per seizoen kunnen gaan noteren. Een elite pass rusher is hij, ondanks die statistieken (tegenstanders tellen hierin vooral mee), niet. Echter heeft hij wel degelijk de kwaliteiten om offensive lineman door middel van zijn handtechniek en atletisch vermogen achter zich te laten. Soms is zelfs een double team niet voldoende om het indrukwekkende lichaam van Rousseau tegen te houden.
Dan nog even zijn atletisch vermogen, iets wat wel goed zit en waarom hij in een 4-3 systeem als DE/EDGE prima kan functioneren. Hij kan, wanneer een QB of een RB probeert naar de outside te gaan, prima achtervolgen en tevens zijn handen gebruiken om het zijn tegenstander zo lastig mogelijk te maken.
BLESSUREGESCHIEDENIS
Daar kunnen we heel kort over zijn: in 2018 had hij een fractured ankle die al naar een duel een einde maakte aan zijn 2018-seizoen. Verder is Rousseau amper tot niet geblesseerd geweest.
THE BAD: TECHNISCH NOG BEHOORLIJK RUW | WEINIG WEDSTRIJDERVARING EN WEERSTAND | PURE KRACHT | COVERAGE
Als we puur naar de speler Rousseau kijken, valt er weinig uit te lichten wat negatief is. Je zou het op zijn pure kracht kunnen gooien. Iemand van 2.01 die 120 KG weegt heeft hier hoe je het wend of keert nog wel wat ruimte voor verbetering. In het 4-3 systeem van Miami kwam hij het best tot zijn recht, omdat hij als EDGE niet zijn pure kracht en bull rush maar zijn handtechniek en voetenwerk kon gebruiken. Dit maakt van Rousseau potentieel een 4-3 systeem-only fit. Want zodra hij in een 3-4 systeem meer power moet gaan gebruiken om langs guards te komen, kan hij het lastig gaan krijgen.
Nog een reden waarom hij in een 3-4 bijvoorbeeld niet de OLB-positie zou kunnen invullen, is omdat hij in coverage er alles behalve comfortabel uitziet. Hij mocht het bij Miami zo af en toe doen, en de basisdingen kan hij ook wel uitvoeren, maar qua wendbaarheid hoort hij daar gewoon niet thuis. Een speler die meer dan twee meter is gaat in coverage meestal niet zo goed werken. Plus: het is schreeuwen om het opzoeken van mismatches namens de tegenstander.
Zoals in de intro al verteld is, is het aantal duels dat hij gespeeld heeft ten opzichte van zijn concurrentie niet bepaald indrukwekkend te noemen: 13. Een volledig seizoen, met als beste tegenstander een rondom .500 bungelend Viriginia team dat vooral verdedigend erg goed was. Kortom: echt fantastische weerstand heeft hij in dat ene jaar ook niet gehad. Dit kan de indruwekkende statistieken van Rousseau wel wat naar beneden halen. Daarnaast heeft het ook zijn ontwikkeling tijdens wedstrijden gestopt, iets waar zeker Rousseau als pass rusher (vooral qua techniek) wel baat bij had gehad.
CONCLUSIE
Toch komen die statistieken niet voor niets achter zijn naam te staan en had hij op de D-Line van Miami genoeg concurrentie. Het is dus te gemakkelijk om de statistieken van Rousseau uit het raam te gooien, maar het relativeren van de statistieken is wel nodig. Rousseau is een top 30 pick in deze draft en zal op NFL-niveau vooral in een 4-3 systeem als outside rusher en run defender fantastisch tot zijn recht gaan komen. Als het team dat hem draft de tijd en energie steekt in het ontwikkelen van zijn football IQ en technische vaardigheden, dan kan Rousseau uitgroeien tot een all-pro. De andere kant van de medaille is bij Rousseau echter niet ver weg.
Hij werd op 21 oktober 1983 geboren in Orlando, Florida, excelleerde als tiener in tennis en golf, maar koos er uiteindelijk voor om te gaan honkballen. Dit seizoen speelt Zack Greinke zijn achttiende seizoen in MLB en hij is nog steeds even uniek.
VUURDOOP BIJ DE ROYALS
In 2002 werd de 18-jarige Zack Greinke vanuit Apopka High School in de eerste ronde als zesde gedraft door de Kansas City Royals. Na twee jaar in het Minor League-systeem werd hij in mei 2004 opgeroepen naar het MLB-roster. Waar het normaal een feestelijke aangelegenheid moet worden, vertelde Greinke aan manager Mike Jirschele van de Omaha Storm Chasers (Triple-A) dat hij liever terug werd geplaatst naar Single-A om daar als kortestop te spelen. De Royals verkochten Greinke echter ‘nee’ als antwoord en dus maakte hij op 22 mei 2004 zijn debuut in Oakland tegen de Athletics.
Het was het startsein voor een moeilijke periode voor Greinke. Hij eindigde nog wel vierde in de Rookie of the Year-verkiezing in 2004, maar in 2005 verloor hij de meeste wedstrijden van alle pitchers in de American League (17, om precies te zijn) en in 2006 barstte de bom in Spring Training.
EEN MENTALE STRIJD
De Royals brachten in het voorjaar van ’06 naar buiten dat Greinke om “persoonlijke redenen” Spring Training had verlaten. Deze redenen betroffen de angststoornis van Greinke, die zo erg opspeelde dat hij niet verder kon en naar een psycholoog werd gestuurd. In 2006 kwam Greinke dus maar tot 6.1 gegooide innings met een 4.26 ERA, waarna hij de rest van het seizoen niet meer in actie zou komen. Tijdens deze periode dacht hij er zelfs aan er geheel mee te stoppen en iets te gaan doen waarbij interactie met mensen geen vereiste was.
Toch keerde Greinke na zijn jaar afwezigheid in 2007 terug in MLB. Hij gooide 52 wedstrijden, waarvan hij er 14 startte. Het seizoen daarna plaatsten de Royals hem weer full-time in de rotation. Hij gooide in een kleurloos seizoen voor de Royals (vierde in de AL Central), maar presenteerde wel zijn beste seizoen tot dan toe. In 32 gestarte wedstrijden gooide hij een 125 ERA+, met een 13-10 record en één complete wedstrijd.
2009: DOMINANTIE
Niets wees er na het rookie-jaar in 2004 op dat Greinke de hoge verwachtingen waar zou maken. tót het seizoen 2009. Toen liet Greinke zien uit welk hout hij gesneden was. In een wederom slecht seizoen voor de Royals (gedeeld laatste in de AL Central met de Indians) was hij de grote man in Kansas City.
Hij stond in 33 wedstrijden vanaf het begin op de heuvel, won er zestien en verloor er acht, leidde MLB in ERA (2.16), ERA+ (205) en FIP (2.33) en was de beste in de American League in WHIP (1.073) en HR/9 (0.4). De Baseball Writers Association of America verkoos hem dan ook met grote overmacht tot Cy Young van de American League. Greinke ontving 25 van de 28 stemmen voor de eerste plaats en drie voor de tweede. Felix Hernandez (Seattle Mariners) moest hierdoor genoegen nemen met een tweede plaats op 54 punten achterstand.
Greinke was niet geheel blij met de trofee. Met het winnen van de Cy Young komt natuurlijk media-aandacht, iets wat hij het liefst vermijdt. Zo nam hij zijn telefoon niet op toen er gebeld werd om te melden dat hij de prijs had gewonnen. Hij herkende het nummer namelijk niet en moest er via een ingesproken voicemail achter komen dat hij vanaf 17 november 2009 door het leven ging als Zack Greinke, Cy Young-winnaar.
OP AVONTUUR
Na een slecht 2010 (10-14 record en 4.17 ERA) wilde Greinke vertrekken uit Kansas City. Hij wilde niet langer spelen voor een team dat bezig was met rebuilden, maar voor een team dat gefocust was op het winnen van een World Series. Hij werkte zich daarom op een niet geheel nette manier uit de deur bij de Royals en belandde in Milwaukee bij de Brewers.
Ondanks dat zijn statistieken niet veel minder waren dan in Kansas City (16-6 en 3.83 ERA en leider MLB in SO/9), was de klik er niet tussen de Brewers en Greinke. De playoffs werden dan wel met gemak gehaald, maar er werd verloren in de NLCS van de latere winnaar de St. Louis Cardinals. Voor Greinke zat het probleem alleen niet in het spel, maar in het stadion. Miller Park is een hitter friendly stadion en dat was terug te zien in zijn Homerun/Flyball percentage. Dit steeg naar 13.6% en was het hoogste van zijn carrière. Na anderhalf jaar scheidden de wegen van beide partijen dan ook weer. Kort voor de trade deadline stuurden de Brewers hem naar de Los Angeles Angels in ruil voor prospects Jean Segura, Johnny Hellweg en Ariel Pena.
Uiteindelijk speelde Greinke maar een half jaar voor de Angels. De playoffs werden niet behaald en hij was in de winter van 2012 voor het eerst een free agent. De Los Angeles Dodgers boden hem het meeste salaris en dus verkoos hij deze club boven de Texas Rangers. Op het moment van tekenen was zijn zesjarige deal ter waarde van $147 miljoen de duurste deal ooit voor een rechtshandige pitcher.
GOUDEN JAREN
Zijn jaren in Dodger blue (2013-2015) waren de beste opeenvolgende jaren uit zijn carrière. Hij werd drie jaar op rij verkozen in de top tien van de Cy Young award, ontving in 2014 en 2015 een Gold Glove, werd in 2014 en 2015 uitgeroepen tot All-Star en won in 2013 een Silver Slugger award. In al deze drie jaren won hij vijftien wedstrijden of meer en verloor er niet meer dan tien.
Al hoewel hij geen Cy Young won in 2015, was het zijn beste seizoen uit zijn carrière. Hij won negentien wedstrijden en verloor er maar drie. Dat is drie overwinningen meer dan in 2009 en vijf verliespartijen minder. Tevens leidde hij MLB in ERA met 1.66, in ERA+ met 222 en in WHIP met 0.844. De Cy Young ging in 2015 naar Chicago Cubs-pitcher Jake Arrieta met het kleine verschil van 22 punten.
Toch stapte Greinke na dit beestachtige 2015 uit zijn contract via een opt-out clausule en werd hij weer een free agent. Hij besloot te tekenen bij divisiegenoot Arizona Diamondbacks, voor zes jaar en $206 miljoen. Na drieënhalf seizoen was het echter al weer klaar voor hem in Arizona. Greinke speelde maar twee postseason wedstrijden en werd getrade naar de Houston Astros voor prospects Seth Beer, J.B. Bukauskas, Corbin Martin en Josh Rojas. Met de Astros bereikte hij eindelijk zijn doel, de World Series. Deze ging alleen in zeven wedstrijden verloren tegen de Washington Nationals, hoewel Greinke z’n werk deed: 1-1, 11.0 IP, 3 ER, 5 BB, 9 K, 2.45 ERA.
SLAAN KAN HIJ OOK
Als er één ding duidelijk is, is het dat Zack Greinke niet een doorsnee mens is. Zo is hij als pitcher ook ontzettend goed in slaan. In zijn achttien jaar durende carrière slaat hij een gemiddelde van .225/.263/.337, een OPS van .600 met negen homeruns en 34 RBI’s en won hij twee Silver Slugger Awards. Tevens heeft Greinke negen gestolen honken achter zijn naam staan; dat is het meeste van alle pitchers die op dit moment actief zijn in MLB.
BOZE TEGENSTANDERS
Greinke heeft in zijn achttien jaar in MLB genoeg vijanden gemaakt. Hij brak op 11 april 2013 zijn sleutelbeen door een aanstormende Carlos Quentin van de San Diego Padres. Hij had voor de tweede keer in vier jaar tijd Quentin geraakt en deze viel hem aan, wat leidde tot een grote vechtpartij op het veld. Na een operatie was hij snel weer de oude en een kleine maand later stond hij weer op de heuvel.
Ook Pat Neshek is geen goede vriend van hem. Tijdens de All-Star Game van 2017 had Greinke beloofd honkbalplaatjes te voorzien van een handtekening, want Neshek is een fervent verzamelaar. Tot grote verbazing van de Phillies werper zei Greinke nee en toen hij hem confronteerde met de afspraak vertelde hij: “I wouldn’t even sign for your kid if he asked”. Later bleek dat Neshek op verschillende forums voor honkbalplaatjesverzamelaars onder een pseudoniem Greinke zwart aan het maken was na deze afwijzing.
TOEKOMST
Het seizoen begon dit jaar voor de Astros met een serie tegen de Oakland A’s. Greinke is bij afwezigheid van de geblesseerde Justin Verlander de ace en dus startte hij op Opening Day. Na zes innings zonder een run tegen te krijgen en vier strikeouts werd hij van de heuvel gehaald.
Het misschien wel het laatste jaar dat Greinke te bewonderen is in Houston. Zijn zesjarige deal loopt in 2022 af en het is maar de vraag wat hij dan gaat doen. In ieder geval zal de 37-jarige werper vanavond weer te bewonderen zijn tegen de Angels, waar Dylan Bundy als starter op de heuvel zal staan. De wedstrijd begint om 22:10 uur Nederlandse tijd en zal alleen via MLB.TV uitgezonden worden in Nederland.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
