Met het grote aantal wedstrijden dat elke dag gespeeld wordt in de Major League is het soms lastig om het overzicht te bewaren en de krenten uit de pap mee te pikken. Daarom gaat SportAmerika dit seizoen elk weekend één pareltje eruit lichten. Het is wel eens lastiger geweest dan dit weekend om het neusje van de zalm te vinden, met de eerste serie tussen de Los Angeles Dodgers en de San Diego Padres op het programma.
STERKE START
Dat de Dodgers en de Padres in de NL West zouden uitmaken wie er met de titel vandoor zou gaan, was na de spectaculaire winter van de organisatie uit San Diego al wel duidelijk. Waar in andere divisies de wereld op zijn kop staat na twee weken, stellen de Padres en Dodgers absoluut niet teleur. Alleen een sterke start van de San Francisco Giants voorkomt dat de twee teams zich nu al hebben afgescheiden van de rest. De Dodgers sloten onlangs hun eerste serie in eigen huis zelfs af zonder nederlaag.
BLESSURES
Toch is het zeker niet alles goud wat er blinkt. Beide clubs worden geteisterd door blessures. De Dodgers moesten het al meerdere wedstrijden doen zonder Cody Bellinger en Mookie Betts, terwijl het blessureleed van Fernando Tatis Jr. overal al breed is uitgemeten. Die laatste maakte gisteravond in het eerste duel van de serie echter alweer zijn comeback. In hoeverre het verstandig is om al zo vroeg in zijn carrière een kapotte schouder te riskeren, valt te bezien, maar voor deze serie kan het de Padres zeker helpen.
RIVALITEIT
De twee teams troffen elkaar vorig jaar in de NLDS. Gedurende die serie ging het er niet bepaald vriendelijk aan toe. Het vieren van mooie of belangrijke plays schoot meermaals bij de opponent in het verkeerde keelgat en er werd dan ook het nodige over en weer geschreeuwd. Bijna alle spelers die destijds bij de onvriendelijkheden betrokken waren zullen er ook ditmaal bij zijn. Zelfs Brusdar Graterol, de reliever van de Dodgers die vorig jaar zijn blijdschap niet onder stoelen of banken schoof, lijkt op tijd hersteld om acte de présence te geven dit weekend. Trent Grisham, een van die andere instigatoren, raakte al eerder fit.
MACHTIGE MATCHUPS
In Los Angeles beweren ze dat het vooral de Padres zijn die uitkijken naar deze series, maar het is niet geheel toevallig dat zij Walker Buehler, Clayton Kershaw en Trevor Bauer op de rol hebben staan voor de drie onderlinge confrontaties. Door blessures moesten de Padres het op vrijdag doen met rookie Ryan Weathers, maar in het weekend kunnen zij beschikken over Yu Darvish en Blake Snell. Het beloven dus prachtig pitching duels te gaan worden in Petco Park.
GAME 1
Heel dicht kwamen de Padres vannacht bij de zege, maar uiteindelijk glipte de overwinning alsnog tussen hun vingers door. Nadat zij in de negende inning de stand gelijk trokken, waren ze tweemaal 90 feet verwijderd van winst, maar in de twaalfde inning ging het helemaal mis. Corey Seager sloeg een worp van reliever Tim Hill – de negende werper die Jayce Tingler naar de heuvel stuurde – over de hekken, waarna de Dodgers in een chaotische inning nog drie runs zouden scoren. De nederlaag zal een zure nasmaak achterlaten in San Diego en de Padres zijn dus extra gebrand op revanche in de resterende twee duels.
BAUER
Trevor Bauer heeft er een drukke winter opzitten, maar vooralsnog lijken zijn prestaties daar niet onder te lijden. In de drie starts die hij dit seizoen maakte, kwam hij tot 20 innings waarin hij 29 strikeouts gooide en zes punten (3 homeruns) toestond. Het is nog niet de dominantie van vorig jaar, maar een enorme verbetering ten opzichte van zijn prestaties in spring training, waar hij vooral de aandacht trok door met één of beide ogen dicht te gooien.
MACHADO
Waar Bauer met zijn staat van dienst tegen veel opponenten goede papieren kan voorleggen, geldt dat niet tegenover Manny Machado. De toenmalige Cleveland-speler schreeuwde het van de daken toen Machado twee jaar geleden uit de American League vertrok. De cijfers zijn dan ook wel hallucinant. Op het gooien van Bauer komt Machado namelijk tot de volgende statistieken: 10 uit 17 met 4 homeruns, 2 doubles en een 1.412 SLG (dus niet OPS!). Ga er dus maar eens goed voor zitten als Machado richting het slagperk sloft.
SNELL
De start van het seizoen van Blake Snell is minder florissant. In zijn derde en voorlopig laatste start in 2021 kwam hij zelfs de eerste inning niet door. Nota bene de Pittsburgh Pirates hadden op dat moment al drie man over de thuisplaat laten komen. Een start om snel te vergeten dus. Dat geldt op een bepaalde manier ook voor zijn laatste optreden tegen de Dodgers, want we kunnen het niet over een confrontatie tussen de ploeg uit LA en Snellzilla hebben zonder Game 6 van de afgelopen World Series te bespreken. In dienst van de Tampa Bay Rays hield hij de sterke slagploeg in toom, maar manager Kevin Cash besloot hem toch te vervangen. De rest is, zoals ze dat zeggen, history, en inmiddels prijkt er een exorbitante World Series-ring om de vinger van de Dodgers.
BETTS
Waar Machado Bauers kryptonite is, kent de lineup van de Dodgers ook een achilleshiel voor Snell. Al in hun gezamenlijke tijd in de AL East was Mookie Betts Snells angstgegner, al blijven zijn cijfers wel achter op die van Machado. In 27 slagbeurten sloeg Betts één homerun en twee doubles. Het is wel een stuk beter dan de prestaties van zijn teamgenoten. Max Muncy, Justin Turner en Corey Seager kwamen samen in dertien pogingen maar tot één schamele honkslag. Daar kan de pitcher van de Padres dus hoop uit putten.
CONCLUSIE
Een series tussen de beste teams in de National League, en misschien wel de hele majors, biedt natuurlijk al entertainment genoeg. Tel daarbij op de regionale animositeit en je hebt een stevige cocktail van emotie. Maar als zij dan ook nog eens de sterkste werpers tegen elkaar uitspelen, dan is dat helemaal de olijf in de martini. Dichter bij ‘must watch’-televisie gaat het in het reguliere seizoen niet komen, dus maak de agenda leeg, haal iets lekkers in huis en ga er zondagavond maar eens goed voor zitten. Make it MAJOR!
De wedstrijd tussen de Dodgers en Padres is te kijken via MLB.tv. De eerste bal zal zondagavond rond de klok van 22:00 gegooid worden.
Nu DeMarcus ”Boogie” Cousins zijn tweede 10-day contract bij de Clippers heeft gekregen, was dat voor ons aanleiding om zijn bijzondere carrière eens uit te lichten. Want van het binnenkomen van de NBA, zijn gedrag tegen coaches tot zijn 10-day contracts bij de Clippers ging het allemaal niet vanzelf.
SACRAMENTO KINGS
Enfant Terrible
DeMarcus Cousins werd in 2010 als vijfde gedraft door de Sacramento Kings. De Kings, die het jaar daarvoor een 15-67 record, hadden dringend behoefte aan een speler die scorend vermogen bracht. Cousins deed dat. Hij was bij Kentucky bijna goed voor een double-double met 15,1 punten en 9,8 rebounds. Hij tekende een vierjarige rookie deal, waarmee hij tijdens zijn eerste twee seizoenen $7 miljoen verdiende. De andere twee jaar waren team options. Als rookie was hij bezig met een sterk seizoen, waarin hij 14 punten en 8 rebounds per wedstrijd noteerde. Hij werd beloond met een All-Rookie first team in hetzelfde jaar.
Toch was het niet allemaal goed nieuws bij het enfant terrible van de Kings. Hij werd meerdere keren door de Kings geschorst omdat hij niet op dezelfde lijn als het team zou zitten. De eerste keer was in zijn tweede jaar in de NBA. Na zijn eerste schorsing kwamen er meteen verhalen dat hij getraded wilde worden, wat Cousins tegen sprak. In zijn derde jaar werd het nog erger. Hij werd door de NBA geschorst zonder betaling en werd ook nog door de Kings geschorst omdat hij zich niet professioneel gedroeg. Dat was ook het jaar waarin hij de NBA leidde in technical fouls (16) en meerdere keren van het veld werd gestuurd.
Ongestoord verder
Toch waren die schorsingen voor de Kings geen reden om niet verder te willen met Cousins. Hij was namelijk goed voor 17 punten en bijna 10 rebounds per wedstrijd. De Kings boden hem in 2013 een vierjarig contract aan ter waarde van $62 miljoen. Om welwillend over te komen zei hij bij het tekenen dat hij $1 miljoen zou doneren aan families in Sacramento. Toch was het nog niet voorbij met het gedrag van ”Boogie” Cousins.
In stukken die journalisten schreven over het gedrag van Cousins ging hij er altijd hard tegenin. Ook op de trainingen van coach Mike Malone ging het er hard aan toe. Een bekend verhaal is tijdens het 2014-15 seizoen. Malone wilde een flinke training geven waarin de spelers fysiek erg belast zouden worden, onder andere door sprints. Cousins was het daar niet mee eens en deed niks. Malone was daar niet blij mee, liep naar Cousins toe en riep dat hij mee moest doen. Cousins riep terug dat hij dat écht niet ging doen. Malone vond het prima en stuurde Cousins vervolgens weg.
Meer problemen met coaches
Het jaar daarna was het weer raak. De Kings hadden, alweer, een nieuwe coach. De vierde in vijf jaar. Tijdens een filmsessie met interim coach Corbin werd naar de verdediging gekeken en hoe dat beter kon. Na een paar minuten riep Cousins door de zaal waarom ze niet gingen kijken naar alle fouten die Corbin maakte. Corbin verzekerde hem dat het niet ging om elke fout uit te lichten maar wat er beter kon. Cousins was onverbiddelijk en riep nog een keer dat hij de fouten van de coach wilde zien. Cousins was ook niet meewerkend op trainingen en deed vaak wat anders dan gezegd werd.
Toch was Corbin niet de laatste coach waar Cousins problemen mee had. Toen Corbin het veld moest ruimen was George Karl kandidaat om hem op te volgen. In eerste instantie wilde Cousins niet dat Karl de coach werd, en de Kings stelden hem gerust: we nemen Karl niet als coach. De verrassing was vervolgens groot toen Karl tóch werd aangesteld. Cousins voelde zich verraden door de Kings. Karl was gewend om in de NBA te coachen en wist hoe de vork in de steel zat. Dat dacht hij tenminste.
Botsing tussen George Karl en DeMarcus Cousins
In de eerste periode ging het nog wel maar al snel kwamen de uitspraken dat Cousins de meest respectloze speler was waar hij ooit mee samen had gewerkt. In februari 2016 belde General Manager Vlade Divac DeMarcus op om te vertellen dat ze Karl zouden ontslaan in ‘de komende dagen’. Boogie was uiteraard blij, omdat de verstandshouding tussen beiden gerust slecht te noemen was. Toch duurde het nog tot april voordat ze Karl uiteindelijk ontsloegen. Ook hier liep het vertrouwen van Cousins een deuk op en de berichten van een vroegtijdig afscheid van de Kings zwelden aan.
Toch was dat seizoen voor hem op wedstrijd-niveau wel erg sterk. Zo had hij in februari 2016 een wedstrijd waarin hij goed was voor 37 punten en 20 rebounds, waarmee hij het record verbrak voor meeste double-doubles met 20+ punten en rebounds voor de Kings. Over het hele jaar was hij was goed voor 26,9 punten en 11,5 rebounds per wedstrijd, wat hem een All-Star plekje opleverde.
De Kings wilde na alle ophef en het hele debacle opnieuw beginnen. De vraag was of je met Cousins een succesvol team kon zijn. Er werd gesproken van een rebuild waarin Cousins mee zou doen tot aan een waarbij ook hij weg zou moeten. Uiteindelijk werd het de laatste, waarin het geld wat bij zijn contract verlenging betaald moest worden het grootste breekpunt was.
NEW ORLEANS PELICANS
Succesvol jaar
In 2017 was daar dan eindelijk de trade die er al vanaf het tweede seizoen aan zat te komen. In februari 2017 werd Cousins samen met Omri Casspi naar de New Orleans Pelicans gestuurd. Tyreke Evans, Buddy Hield, Langston Galloway en beide 2017 picks gingen de andere kant op. Voor Cousins was het dé uitgelezen kans op eerherstel. Goed gedrag en succes op het veld werden de belangrijkste meetpunten.
Cousins werd samen met Anthony Davis het gezicht van de Pelicans. Dat samenspelen leek leuk, maar in het begin waren er toch wat opstartproblemen. Cousins was gewend om de eerste optie van het team te zijn, maar Davis was dat ook. Het duurde even voordat duidelijk werd hoe het spel gespeeld werd. Ook bleef Boogie doorgaan met het ophalen van technical fouls. In zijn derde wedstrijd voor de Pelicans kreeg hij zijn 18de technische fout van het seizoen toegewezen, met een wedstrijd schorsing als gevolg. Toch was het seizoen een goede. De playoffs werden niet gehaald, maar met 24,4 punten en 12,4 rebounds deed Cousins toch goede dingen voor de Pelicans. Zij hoopten dat de fundatie gelegd was voor een succesvolle periode.
Hoge emoties blijven, blessures maken debuut
Het jaar daarna ging het ook goed met Boogie: 25,2 punten per wedstrijd en daarnaast nog een career high 12,9 rebounds per wedstrijd. Het spel samen met Davis ging ook stukken beter en hij hield zijn emoties beter in bedwang. Voor het eerst in jaren had hij geen wedstrijd schorsing opgelopen door het teveel aan technical fouls (9). Toch waren die emoties soms sterker dan het gezonde verstand. Zo kreeg hij het met Kevin Durant aan de stok. Het ging zelfs zo ver dat hij, nadat hij van het veld af was gestuurd, richting de kleedkamer van de Warriors liep om zijn gelijk te halen. Meerdere beveiligers moesten hem vervolgens tegenhouden.
De eerste vier maanden van het seizoen liepen zoals gezegd op rolletjes: Cousins werd samen met Davis gekozen tot All-Star starters, en hij had een historische triple-double met 44 punten, 23 rebounds en 10 assists. Daarmee was hij de eerste speler sinds Kareem-Abdul Jabbar die dat in 1972 ook deed. Een paar wedstrijden daarna ging het toch allemaal de verkeerde kant op. In de wedstrijd tegen de Rockets liep hij een ernstige ACL-blessure op waarmee zijn seizoen erop zaten. Het was de eerste fysieke tegenslag die Cousins zou meemaken, en zeker niet zijn laatste. Omdat het zijn laatste contract jaar was, was de vraag of hij zijn laatste wedstrijd als Pelican had gespeeld. Dat bleek uiteindelijk wel het geval te zijn.
VEEL BLESSURES EN KORTE CONTRACTEN
Golden State Warriors
Cousins was een free agent tijdens het offseason dat volgde en was opzoek naar een grote zak met geld. Maar geen enkel team meldde zich na de verschrikkelijke blessure bij DeMarcus Cousins om gebruik te maken van zijn diensten. Na een tijdje ging de knop om bij Boogie. Hij was niet langer op zoek naar een grote zak met geld, maar naar succes. Het tekenen bij een team wat meedeed om de titel was zijn nieuwe doel. Toen dat nieuwe doel bekend werd voor de teams in de NBA, waren de Warriors wel geïnteresseerd. Met hun $5,3 miljoen mid level exception wilden ze Cousins wel hebben. Cousins ging daarmee akkoord en zo werd een nóg beter team gebouwd. Samen met Curry, Thompson, Durant en Green waren ze de topfavorieten, iets wat Boogie wel zag zitten.
Toen het nieuws bekend werd waren de reacties van de basketbal-fans niet mals. Er werd vaak gezegd dat de NBA niet meer eerlijk was door het vormen van super teams. De Warriors en Cousins trokken zich daar niets van aan en gingen maar voor één doel: het kampioenschap.
Blessures gooien weer roet in het eten
Door zijn revalidatie kon Cousins niet meteen meedoen in de NBA, maar speelde vanaf december 2018 in de G-league mee. Toen hij zijn debut maakte tegen de Clippers in januari 2019 was hij goed voor 14 punten. De wedstrijd duurde wel iets te lang, want in de laatste minuten pakte hij zijn zesde fout en moest hij eerder douchen. Met gemiddelden van 16,3 punten en 8,2 rebounds was hij niet meer de Cousins van eerder, maar hij deed nog goed mee en was nuttig voor de Warriors. Toch bleef er een ding terugkeren: blessureleed. In de tweede ronde van de playoffs scheurde hij zijn dijbeen spier, waardoor hij pas in de eerste wedstrijd van de Finals weer mee kon spelen. Tegen de Raptors ging het niet zoals gehoopt en, mede door blessures van Thompson en Durant, werd de titel niet gewonnen. Cousins was weer een free agent.
Korte stints met Lakers, Rockets en Clippers
De volgende geintereseerde waren de Lakers. In juli 2019 tekende Cousins een eenjarig contract. Maar ook hier gooide een zware blessure roet in het eten. Voordat hij een wedstrijd in het purple and gold speelde scheurde hij, in een pick-up game, zijn kruisband volledig af. weer volgde een lange periode van revalidatie.
De Rockets waren na de revalidatie van Cousins ook heel wat van plan met hem, al bleek dat wel een vooropgezet plan. Cousins tekende 1 december 2020 een eenjarig contract in Houston. Een dag daarna werd John Wall ook naar Houston gehaald. Een verrassing mocht het hele plan niet heten, want de twee waren ex-teamgenoten in college en goede vrienden. Toen Cousins toch niet goed bleek te passen bij dat wat Houston wilde, werd hij gewaived. Na 25 wedstrijden zat zijn avontuur er in Houston op.
Het laatste team wat geïnteresseerd was in Cousins waren de Clippers. Met een 10-day contract wilden ze kijken of de samenwerking succesvol kon zijn. In twee gespeelde wedstrijden liet Cousins genoeg upside zien om hem afgelopen week een tweede 10-day contract te geven. Saillant detail: Cousins heeft nu voor alle vier de teams gespeeld die in Californië spelen. Ook Rajon Rondo is geen vreemde meer. Hij heeft al vier keer samen met hem in hetzelfde team gezeten (Kings, Pelicans, Lakers, Clippers).
Wat de toekomst voor Boogie Cousins inhoud is afwachten. Een groot contract gaat hij nooit meer krijgen, maar met een paar one year deals zou hij nog wel even mee moeten kunnen. Een ding is zeker: dankzij zijn karakter isseus en vervolgens de blessure hebben we helaas nooit de volledige potentie van Cousins gezien. En dat zal eeuwig zonde zijn.
Het was opnieuw een week met wisselend succes voor de spelers van Team Kingdom. Zo kon Albies aanvallend eens iets betekenen voor de Braves, won Bogaerts met de Red Sox de ene na de andere wedstrijd en zagen we een ouderwets dominante Kenley Jansen. Helaas was het niet allemaal goed nieuws. Andrelton Simmons was goed aan het seizoen begonnen, maar testte deze week positief op Covid-19.
Het was pet met onze kleine infielder in de eerste week van het seizoen. Zijn Braves leken niet meer te kunnen winnen en Albies leek niet meer te kunnen slaan. In Washington zagen we al een glimp van de oude Albies en in het eigen Truist trok hij die lijn door. Heel voorzichtig begon zijn slaggemiddelde aan de weg omhoog en de resultaten mochten er in het eerste weekend voor eigen publiek ook zijn.
UIT DE WINTERSLAAP
Nee, het was niet best wat Albies in de eerste week van het seizoen liet zien. Tijdens de tweede serie tegen de Phillies, dit keer in eigen huis, toonde de tweedehonkman beterschap. Hij timmerde nog altijd niet de ene na de andere bal het stadion uit, maar in tegenstelling tot z’n eerste AB’s wist hij de bal in elk geval te raken. Albies was in deze serie 3-for-14, met 2 doubles en in totaal 4 runs. Atlanta opende dit drieluik met twee overwinningen en in de derde sloeg Albies zijn eerste homerun van het seizoen. In de eerste inning, met Ronald Acuna Jr. op de honken, zette hij de Braves met één klap op een 2-0 voorsprong. Door een gemiste call van de arbitrage sloot Atlanta deze serie af met een 6-7 nederlaag.
Die blown call leek de spreekwoordelijke zwarte kat voor de Braves te zijn, want tegen de Marlins ging er deze week bar weinig goed. Ozzie Albies sloeg in de tweede van vier wedstrijden weliswaar zijn tweede homerun, maar dat was een heel klein doekje voor het bloeden vanwege de 14-8 nederlaag. Hij was 2-for-11 met ook nog eens 5 walks, waarvan 3 in de derde ontmoeting. Z’n laatste vier wijd kreeg Albies in de negende inning van de laatste wedstrijd. Met de honken vol kon Ender Inciarte de gelijkmakende run scoren. Het leverde Albies zijn 8e RBI op. Elke run telt, maar de infielder zal deze toch vooral graag met de knuppel binnenslaan. Vanwege z’n wisselvallige slagbeurten is hij inmiddels gedaald in de batting order.
We kunnen niet anders zeggen dan dat de Boston Red Sox zich op meesterlijke wijze hebben hersteld van de waardeloze eerste serie van het seizoen. Dit kan ook zeker gezegd worden van Xander Bogaerts. De kortestop begon met 1-for-12 aan deze jaargang, maar vond al snel de weg omhoog. Vorig weekend, opnieuw tegen de Orioles, lieten zowel de Red Sox als Bogaerts zien dat de openingsserie van dit seizoen een schoonheidsfoutje was. De winning streak, ingezet tegen de Tampa Bay Rays, kreeg een vervolg tegen de O’s.
De eerste uitwedstrijd van dit seizoen bekeek Xander Bogaerts vanuit de dug-out. Daar zag hij zijn Red Sox de O’s met 7-3 verslaan. Het tweede duel, dit keer met onze landgenoot in de line-up, ging eveneens naar Boston al hadden ze voor hun 6-4 wel tien innings nodig. Bogaerts verscheen vijf keer in het slagperk, kreeg twee keer vier wijd, maar kwam niet tot een hit. Zijn walk in de eerste inning resulteerde echter wel in een run. De wedstrijd van zondagavond werd een waar slugfest. Samen scoorden de teams maar liefst 23 runs en 14 daarvan kwamen op het conto van de BoSox. Met 3-for-5, een run in de achtste en zijn tweede double van het seizoen ontbrak ook de naam van Bogaerts niet op het scoreformulier. Met een slaggemiddelde van .375 nam hij afscheid van Camden Yards.
GOED, MAAR NOG NIET OUDERWETS
In het noorden van de VS bleef het vervolgens crescendo gaan met de Boston Red Sox. Het was de bedoeling dat de serie afgelopen maandag begon, maar vanwege de protesten tegen het politiegeweld in Minneapolis werd de eerste bal op dinsdag gegooid. Boston bouwde inmiddels aan een imposante winning streak. Ze kwamen met zes zeges op rij naar Minnesota en dinsdag kwam daar een zevende bij. Bogaerts was 1-for-4 met een strikeout in het duel dat met 4-2 naar de bezoekers ging. Tijdens de doubleheader van woensdag werkte de knuppel van X-Man beter. Met 3-for-7 en een walk lukte het hem echter niet productief te zijn. De winning streak stond hierna op negen.
Daar stokte de teller ook. Minnesota, dat vijf wedstrijden op rij verloor, won donderdag het vierde duel met 4-3. Een infield single in de zevende inning was het enige wapenfeit van Xander Bogaerts deze dag. Daardoor wacht hij na twee weken nog altijd op zijn eerste homerun en staan er pas 2 RBIs achter zijn naam. Zijn slaggemiddelde van .370 geeft wel vertrouwen dat de (home)runs snel komen.
Didi Gregorius begon zijn seizoen met een hit in elk van de eerste zes wedstrijden van zijn team. Dat dit geen toeval was, bewees de Amsterdammer in Atlanta. Daar schaarde hij zich afgelopen weekend in een erg selectief groepje spelers dat een hit had in elk van de eerste negen wedstrijden van hun team. In het voor hem zo bekende New York bouwde hij dit vervolgens uit tot elf wedstrijden. Een road trip to remember voor onze landgenoot, maar zijn team zal ’t snel willen vergeten.
Ondanks zijn mooie streak was Gregorius in de eerste week nog niet al te productief geweest voor de Phillies. Dit veranderde vorig weekend in Atlanta. In de eerste wedstrijd kreeg Philly met 8-1 een draai om de oren, maar daarna wilde Gregorius zijn team aan de hand nemen. In de eerste inning van de tweede wedstrijd zette de kortestop zijn team al in de eerste inning op voorsprong. Zijn single was genoeg voor 2 runs, maar niet voor de overwinning. Deze ging met 5-4 naar de Braves. Afgelopen zondag pakte Sir Didi zijn moment in de vierde inning. Zijn tweede homerun van het seizoen bracht 3 runs over de thuisplaat. Toch kreeg zijn sac fly in de negende meer aandacht. De tik van Gregorius stelde Alec Bohm in staat de winnende run te scoren. Of dat was althans het oordeel van de arbitrage.
Zo goed het aanvallend gaat met Gregorius, zo matig is zijn defensieve werd dit seizoen. Na de serie in Atlanta stonden er al 3 errors achter zijn naam. Na zijn eerste twee seizoenen in New York, toen hij respectievelijk 13 en 15 keer in de fout ging, wist hij dit aantal te beperken tot 6 of 7 errors per seizoen. Tegen de Mets hield Joe Girardi hem in de derde wedstrijd aanvankelijk aan de kant. In de eerste twee duels, een doubleheader, was Gregorius 3-for-7 aan slag met een RBI in de eerste wedstrijd.
Het was voor de kortestop z’n 9e RBI van het seizoen en zijn hitting streak kwam op 11 wedstrijden te staan. Beide duels werden door Philadelphia wel verloren. Dat gold ook voor de derde, waarin tevens een einde kwam aan de streak van Sir Didi. Met een reeks van 11 wedstrijden voert de Amsterdammer voorlopig wel de National League aan op dit gebied. Gregorius en de Phillies kregen donderdag niet de kans nog een wedstrijd af te snoepen van de Mets, want door de vierde ging een streep.
De LA Dodgers gaan vrolijk door met waar ze vorig jaar gebleven waren: winnen. Voor Kenley Jansen de uitgelezen mogelijkheid om zijn aantal saves wat op te vijzelen. Dan moet hij echter wel de kans krijgen van manager Dave Roberts en dat was vorig weekend tegen de Nationals niet altijd het geval. Toen Roberts wél een beroep op zijn closer deed, kreeg de manager daar bepaald geen spijt van.
DOMINANT
Na een 7-game road trip keerde de kampioen van 2020 vorig weekend eindelijk thuis. Het was niet mis wat de eigen fans voorgeschoteld kregen, want de tegenstander tijdens die eerste serie kwam uit Washington. De kampioen van 2019 inderdaad. Het openingsduel werd beslist door één run, gescoord in de zesde inning door de Dodgers. Toch kwam de save niet op naam van Kenley Jansen. De international kreeg rust en Corey Knebel trok de zege over de streep. Jansen kreeg wel de bal in de negende inning van de derde wedstrijd. Het werd, bij een 3-0 voorsprong, een ongelijke strijd voor de Nats. Jansen oogde enorm scherp in deze outing. Slechts 8 pitches had hij nodig voor twee strikeouts en een ground out. De Dodgers hadden hun sweep op de Nationals en Jansen zijn tweede save.
De derde save liet niet lang op zich wachten. Nadat de Colorado Rockies in ’t eerste duel met 7-0 waren verslagen, moest Jansen woensdag in de tweede ontmoeting aan de bak. Bij een 4-2 voorsprong kreeg hij de bal in de negende inning. Dit keer bleef hij niet helemaal foutloos, want hij gaf vier wijd aan Dom Nunez. Daarna keerde de dominante Kenley Jansen terug. Met drie K’s op rij stelde hij de tiende zege van de Dodgers veilig en had hij zijn derde save te pakken. De titelverdediger is daarmee tevens ’t eerste team dat tot tien overwinningen komt.
Seizoensstats: 0-uit-1, walk, strikeout
Vorige week maakten we opnieuw kennis met Carter Kieboom, maar zijn avontuur in de majors lijkt ook nu maar van korte duur. Vorige week werd Kieboom vervangen door Jordy Mercer en naar de alternate training site van de Nationals gestuurd. De jonge infielder blijft daarom staan op een strikeout en een walk dit seizoen.
De San Diego Padres willen een bedreiging vormen voor de LA Dodgers en dan moet je het in wedstrijden tegen de Texas Rangers niet laten liggen. Dat deden Jurickson Profar en consorten afgelopen weekend dan ook niet. Het was voor hen een succesvolle start van de road trip en Profar kreeg 13 AB’s achter zijn naam. Het voormalig toptalent kwam daarin tot 4 hits. Op doorreis naar Pittsburgh verliep het heel wat minder succesvol voor Profar en de zijnen.
Veelzijdigheid heeft zo z’n voordelen. De San Diego Padres speelden vorig weekend drie wedstrijden tegen de Texas Rangers en Jurickson Profar speelde drie keer op een andere positie. Vanaf het eerste honk zag Profar Joe Musgrove een no-hitter gooien tijdens de eerste, met 3-0 gewonnen, ontmoeting. Een dag later vond hij zichzelf terug in het outfield, om vervolgens de serie te besluiten op het tweede honk. Aan slag was Profar met name in de tweede wedstrijd van waarde. Met 3-for-5 en een run had hij een aandeel in de 7-4 zege. Met een knap slaggemiddelde van .346 begon Profar zondag aan de laatste van drie wedstrijden. Hierin bleef hij echter steken op 0-for-4 waardoor zijn batting average duikelde naar .300.
EASY RBI
De ontwerper van het schema had het deze week goed voor met de Padres, want na een bezoek aan Texas volgde een serie van vier wedstrijden in Pittsburgh. In de eerste ontmoeting bleef Profar, voor de tweede wedstrijd op rij, zonder hit. Wel dwong de outfielder twee walks af en één daarvan resulteerde in de zevende inning in een run. De Friars opende de serie met een 6-2 zege en brachten de winning streak daarmee op vier wedstrijden.
Daar hield het ook direct op. Met 8-4 en 5-1 gingen de volgende duels naar de Pirates. Jurickson Profar was hierin 2-for-7 met twee walks en een RBI in de tweede wedstrijd. Helaas voor onze landgenoot hoefde hij hier zelf niet veel voor te doen, want hij kreeg één van zijn walks met de honken bezet. Tevens sloeg hij de bal twee keer in een dubbelspel. San Diego sloot de road trip donderdag af met een 8-3 overwinning. Profar fabriceerde hierin 2 hits en 2 runs. In de tweede inning kwam hij door met zijn eerste double van het seizoen, deze leidde uiteindelijk tot een run en een 6-0 voorsprong. Met een slaggemiddelde van .295 begint de veelzijdige international dit weekend aan de serie tegen de LA Dodgers.
Waar enkele ploeggenoten van het Koninkrijksteam duidelijk aan de beterende hand waren deze week, daar lukte het Jonathan Schoop nog niet een versnelling hoger te schakelen. Zijn Tigers hebben een week van uitersten achter de rug. Ze kregen een sweep te slikken tegen Cleveland, maar tot ieders verrassing pakte Detroit vervolgens zelf de bezem erbij in Houston. Hier leek ook de bat van Jonathan Schoop voorzichtig, heel voorzichtig, op gang te komen.
Detroit opende het seizoen met twee verrassende overwinningen op de Cleveland Indians. Daar begonnen ze afgelopen week ook de road trip, maar de Indians hadden nu hun huiswerk gedaan. Cleveland pakte de bezem en trok de drie wedstrijden in dit drieluik naar zich toe. Ook voor Schoop hield het in deze serie niet over. Onze landgenoot speelde alleen de eerste en de derde wedstrijd en was 2-for-7 in zijn at-bats. Deze kwamen in de eerste en zevende inning van de derde wedstrijd. Tegenover zijn 2 hits stonden 3 K’s. Schoop tilde zijn slaggemiddelde naar .185, maar wachtte na deze serie al zes wedstrijden op een RBI. Een homerun, toch wel een beetje zijn handelsmerk, zat er helemaal nog niet in.
HOW SWEEP IT IS!
Daar wacht Schoop ook na de serie in Houston nog altijd op. Hij verliet Texas deze week wel met een slaggemiddelde dat voor de tweede keer dit seizoen boven de .200 ligt. De eerste keer was na Opening Day, toen de infielder 1-for-3 was. Ook voor het eerst dit seizoen wist hij meerdere wedstrijden op rij tot minimaal een hit te komen. En daarbij was Schoop ook nog eens goed voor in totaal 4 runs. In de met 6-2 gewonnen eerste ontmoeting kreeg de tweedehonkman drie keer drie slag, maar na een single in de vijfde inning wist hij te scoren. Dit overkwam hem in het tweede duel (8-2) in de vierde inning na een homerun van Renato Nunez.
Het bezoek aan Houston werd afgesloten met een 6-4 overwinning en nu was Schoop betrokken bij 2 gescoorde runs. In de tweede inning bereikte hij de honken na vier wijd en scoorde hij even later de 2-0. Twee innings later passeerde hij opnieuw de thuisplaat, dit keer nadat hij met een single het eerste honk had bereikt. Schoop zorgde op dat moment voor een 5-0 voorsprong en die run bleek geen overbodige luxe.
Andrelton Simmons staat vooral bekend om zijn defensieve acties, maar als je het seizoen begint met een 5-game hitting streak heb je aan slag ook niets te klagen. Deze week maakte de kortestop voor het eerst kennis met de eigen fans. De home opener tegen de Seattle Mariners beloofde veel goeds, voor zowel Simba als de Twins, maar helaas voor de fans werd die belofte niet ingelost.
Met 3 hits, 2 doubles en een run in de zevende inning begon Andrelton Simmons sterk voor eigen publiek. De Twins gaven een vervolg aan wat ze al een tijdje doen: het slaan van homeruns. Luis Arraez timmerde de bal er in de zevende inning uit en nam Simba mee over de thuisplaat. Dit betekende het slotakkoord van een wedstrijd die eenvoudig met 10-2 gewonnen werd. Het was ook de enige wedstrijd in deze serie van drie die gewonnen werd. De Twins leken hun kruit verschoten te hebben in de eerste wedstrijd en ook Simmons kwam in de volgende 7 AB’s nog maar tot één hit. Minnesota leed een nederlaag in elk van de volgende twee duels met de Mariners en die serie werd doorgetrokken tegen Boston.
POSITIEF
De ijskoude Twins troffen de bloedhete Red Sox en voor Andrelton Simmons zou deze serie weinig goeds betekenen. Alleen in de met 4-2 verloren eerste wedstrijd verscheen de kortestop vier keer aan slag. In de vierde inning kwam hij door met zijn 11e hit van het jaar. Dit bracht zijn slaggemiddelde op .355 en daar zal het voorlopig nog wel even op blijven staan. Simmons testte deze week positief op het coronavirus en is minimaal anderhalve week uit de roulatie. Zijn Twins riepen de losing streak donderdag overigens een halt toe door Boston met 4-3 te verslaan.
Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. We kruipen langzaam maar zeker richting de SportAm Mock Draft. Voordat we dat gaan doen, zijn er echter nog twee posities te bespreken. Deze week staan de linebackers in de schijnwerpers. We gaan verder met de grootste uitdager van Micah Parsons en ook de enige andere linebacker die op papier zeker is van een plek in de eerste ronde: Jeremiah Owusu-Koramoah.
JEREMIAH OWUSU-KORAMOAH – NOTRE DAME
Leeftijd: 21 | Lengte: 1.85 m | Gewicht: 97 kg | Senior
Is Jeremiah Owusu-Koramoah de beste linebacker van deze class? Ja en nee. Na zijn blessure in 2018 liet hij in 2019 en 2020 in toenemende mate zien een fantastische speler te zijn die op elke down het verschil kan maken en een enorme motor en inzet heeft. Technisch gezien is Parsons een stukje verder dan Owusu-Koramoah, maar dat de linebacker van Notre Dame op alle andere plekken niet onder doet of zelfs beter is dan Parsons is ook een feit.
THE GOOD: ENERGIE/INZET | EXPLOSIVITEIT/SNELHEID | ATLETISCH VERMOGEN | COVERAGE
Het eerste wat bij Owusu-Koramoah meteen opvalt (naast zijn heerlijke naam) is de energie waarmee hij over het veld vliegt. Daar waar de bal is, is hij meestal ook te vinden. Geen speler in deze draft die dit kan matchen (hooguit Nick Bolton). Soms is het ook wat ongecontroleerd (zie the bad), maar over het algemeen gebruikt hij deze energie op een effectieve manier.
Ook het atletisch vermogen springt er bovenuit. Net zoals Parsons heeft hij het vermogen om met receivers, running backs en mobiele QB’s mee te lopen of te achtervolgen. Dit is, vanuit welke positie dan ook, voor Owusu-Koramoa geen probleem.
RUN DEFENSE
Bij Notre Dame speelde hij in 2020 precies op de plek waar hij het beste was: slot linebacker. Op deze positie komen zijn drie kwaliteiten het beste tot zijn recht. Ten eerste: run defense. Owusu-Koramoa doet hierin amper tot niets onder voor Parsons. Sterker nog: Owusu-Koramoa is al beter in het zetten van de edge zodat de RB naar binnen geforceerd wordt. Parsons kan wat dat betreft nog veel leren van Owusu-Koramoa.
Toch is Owusu-Koramoa ook inside een soliede run defender. Zijn combinatie van atletisch vermogen en inzicht zorgen ervoor dat hij altijd de RB in de gaten houdt en maar zelden positioneel gezien wordt verslagen door een block of een running back.
BLITZ/PASS RUSH
Het tweede wat hij vanuit de SLB-positie fantastisch kan, is blitzen. Met de combinatie van zijn snelheid, explosiviteit en wendbaarheid staat hij in no-time voor de RB of QB. Dit is de ideale manier van pass rush voor Owusu-Koramoa, aangezien hij 1-vs-1 in pass rush niet zo goed is als Parsons. Op deze manier is hij als pass rushers toch effectief.
COVERAGE
Tot slot: coverage. Owusu-Koramoa was afgelopen seizoen een van de beste slot-verdedigers in college football. Dat zegt wel genoeg over zijn kwaliteiten in coverage. Hij werd soms zelfs als safety opgesteld, maar kwam meestal op de slot receiver op TE te staan. Soms, zoals hieronder, verdedigde hij zelfs RB’s als Travis Etienne.
Owusu-Koramoa is in een 3-4 of 4-3 systeem op zijn best als hij vanaf de zijkant zijn run defense, pass rush/blitz en coverage uit kan spelen. De basics kunnen nog verder ontwikkeld worden, maar zijn atletisch vermogen en inzet/energie maken op dit moment enorm veel goed.
BLESSUREGESCHIEDENIS
Hier kunnen we tot slot vrij kort over zijn. In 2018 miste Owusu-Koramoah het hele seizoen vanwege een blessure. Sindsdien heeft hij niks meer aan zijn blessurelijst toegevoegd, is het niet gebleken dat hij nog last heeft van de blessure en is er tevens niks raars gebeurt buiten het veld. Een prima track record dus, zeker vergeleken met Micah Parsons.
THE BAD: BODY/KRACHT | CONSISTENTIE PASS RUSH | TECHNIEK
Owusu-Koramoah is niet de meest technisch begaafde speler in deze draft class. Zijn basis is soms all over the place, en zeker in pass rush komt dit snel naar boven. Van 5.5 sacks in 2019 naar 1.5 sacks afgelopen seizoen is sowieso geen fantastisch teken, en Parsons is op dat gebied dan ook een veel betere speler. Nou is dit geen groot probleem en kan dit prima in de NFL gecoacht worden, maar het is wel extra werk waar de trainers energie in moeten steken, iets wat bij Parsons wat minder het geval is.
Daarnaast was de consistentie vooral in 2020 ver te zoeken. Hij was in sommige duels overal te vinden (vooral tegen de sterkere tegenstanders als Clemson en Ohio State), maar soms was hij (ondanks zijn effort) nauwelijks tot niet aanwezig. Ook dit is een gebied waar Parsons als een stukje verder is. Tot slot ook nog iets over zijn postuur. Hij weegt maar 97 KG, wat niet veel is. Als hij boven de 100 KG zou kunnen komen en wat functionele kracht zou kunnen toevoegen, maakt hem dit alleen maar een betere speler.
Kortom: Owusu-Koramoah is een zekere first round pick die het eigenlijk verdient om in de top 15 te gaan. Qua talent geeft hij niet veel toe op Parsons, maar Parsons is een stukje verder qua techniek en volwassenheid/football IQ. Dit levert hem dan ook een top 10 status op, daar waar Owusu-Koramoa het waarschijnlijk met een plek ergens in de 15-30 range moet doen.
Na een lange tijd van onzekerheid staat het nieuwe MLS-seizoen op het punt van beginnen. Vanwege de aanhoudende coronaperikelen was de startdatum van het 26e seizoen van de Major League Soccer al meerdere keren uitgesteld. Na een lange periode van rust voor de spelers(de finale en dus laatste wedstrijd van het vorige seizoen werd al op 13 december jl. gespeeld) kunnen ze zich eindelijk opmaken voor competitief voetbal. Op zaterdag 17 april zal er weer worden afgetrapt.
NIEUW SEIZOEN, NIEUWE WINNAAR?
Een nieuw MLS-seizoen betekent over het algemeen dat er ook een nieuwe winnaar zal komen. In de 25 voorgaande seizoenen kwam het namelijk slechts 3 keer voor dat een club de MLS-titel wist te prolongeren. Enkel DC United, Houston Dynamo en Los Angeles Galaxy kregen het voor elkaar om twee achtereenvolgende seizoenen de Philip F. Anschutz Trophy omhoog te houden. Het lukte overigens nog geen enkele MLS-franchise om de titel 3 keer of vaker achter elkaar te winnen. Ondanks deze statistieken zal Columbus Crew, dat in december het tweede kampioenschap in de clubgeschiedenis pakte, er alles aan doen om de titel te prolongeren.
EXPANSION TEAM
Net als het vorige seizoen staat ook het komende seizoen helaas vooral in het teken van het heersende coronavirus. Echter, waar er het vorige seizoen vooral in lege stadions werd gevoetbald, is het de bedoeling dat er bij het gros van de wedstrijden weer fans toe worden gelaten. Volle stadions gaan we voorlopig nog niet zien, maar de meeste clubs hebben aangegeven graag een percentage van de volledige stadioncapaciteit te willen vullen. Daarnaast dient er rekening gehouden te worden met het geldende inreisverbod van Canada. Dit betekent dat de Canadese teams Montreal CF, Toronto FC en Vancouver Whitecaps voorlopig hun wedstrijden zullen spelen op Amerikaans grondgebied.
Ook staat de start van het nieuwe seizoen in het teken van een debuterende franchise. In februari 2019 kondigde de MLS namelijk aan dat Austin FC in 2021 toe zou gaan treden tot de hoogste Amerikaanse voetbalcompetitie. Met de expansion van dit seizoen kent de MLS 27 deelnemende franchises. De ploeg uit de staat Texas zal zijn wedstrijden gaan spelen in het Q2 Stadium. Voor 2022 staat er overigens wederom een expansion op de rol: Charlotte FC zal toe gaan treden.
Our @MLS journey begins on Saturday, and LAFC is up first on the schedule. #MatchPreview x @Lexus
Uiteraard zijn er in het komende seizoen weer een aantal Nederlandse voetballers te vinden op de Amerikaanse voetbalvelden. Zo zullen Columbus Crew-spelers Vito Wormgoor en Eloy Room hun kampioenschap proberen te prolongeren. Daarnaast kennen we Johan Kappelhof (Chicago Fire), Jamiro Monteiro (Philadelphia Union), Maikel van der Werff (Cincinnati FC), Jurgen Locadia (Cincinnati FC), Danny Hoesen (Austin FC), Kai Korenuik (Los Angeles Galaxy), Kenneth Vermeer (Los Angeles FC) en Kelvin Leerdam (Inter Miami) nog van het vorige seizoen.
Na een lange periode van onderhandelingen maakte ook Sylvester van der Water de overstap naar de MLS. De voormalige buitenspeler van Heracles Almelo zal naar alle waarschijnlijkheid samen met MLS-sterren Nani en Alexandre Pato de voorhoede gaan vormen bij Orlando FC. Ook maakte Feyenoord-keeper Nick Marsman onlangs bekend de Eredivisie in te ruilen voor de MLS. Na het huidige Eredivisieseizoen zal hij de overstap maken naar Inter Miami en dus teamgenoot worden van Kelvin Leerdam.
In de nacht van vrijdag 16 op zaterdag 17 april zal het 26e MLS-seizoen worden afgetrapt. Alle teams zullen in het reguliere seizoen 34 wedstrijden spelen, waarvan de helft thuiswedstrijden zullen zijn. Na het reguliere seizoen zullen de play-offs uit gaan maken welk team met de titel aan de haal gaat.
Chicago White Sox-werper Carlos Rodon heeft afgelopen nacht een no-hitter gegooid. De 28-jarige linkshandige pitcher hield de Cleveland Indians op nul honkslagen, een paar dagen nadat Joe Musgrove de Texas Rangers van de honken hield. Voor Rodon maakt de no-hitter onderdeel uit van een bijna ongelooflijke metamorfose die de pitcher afgelopen winter heeft ondergaan. Zijn carrière was namelijk in groot gevaar nadat de laatste nul in de World Series was gevallen en de Free Agent-markt open ging. Rodon’s contract bij de White Sox liep af en hij had zich nou niet bepaald onmisbaar gemaakt in het seizoen 2020.
Het laatste beeld van Rodon op de heuvel in 2020, was in de beslissende wedstrijd tegen de Oakland Athletics, Game 3 van de AL Wildcard. Rodon kwam uit de bullpen en moest zijn club in het duel houden. Dat mislukte echter op een pijnlijke manier. Rodon kon, net als eerder in het seizoen in een belangrijk duel tegen de Cleveland Indians, vrijwel geen slagbal gooien. Zijn fastball haalde krap de 91 mph, zijn ooit zo gevreesde slider brak niet. Rodon leek op 27-jarige leeftijd kapot.
Een paar weken later moesten de White Sox beslissen of ze Rodon wilden ’tenderen’ of ‘non-tenderen’. Moesten ze hem een contract aanbieden of niet? Die keuze was, op basis van de statistieken, eenvoudig. Rodon, jaar in jaar uit geteisterd door zware blessures, gooide in 2019 en 2020 bij elkaar opgeteld slechts 42.1 innings. De stats: 5.74 ERA, 20 walks, 52 strikeouts, 1.46 WHIP, 80 ERA+. Toch hebben de Sox twee keer moeten nadenken over het ‘dumpen’ van de werper. Rodon was tenslotte een kind van de club.
OPGELEID EN VASTGEHOUDEN
In 2014 draften de Chicago White Sox een grote linkshandige werper van North Carolina State University in de eerste ronde van de draft. De in Miami geboren Carlos Rodon is dan al twee seizoenen één van de beste collegewerpers van het land en maakte in 2012 nog furore met Team USA op de Honkbalweek in Haarlem. De White Sox kiezen hem als derde overall, maar hij blijkt achteraf eigenlijk de defacto nummer-1-overall pick. De Houston Astros selecteren als eerste Brady Aiken, de high-schoolwerper die uiteindelijk niet tekent. Tyler Kolek, de 100 mph high school-arm van de Miami Marlins op twee, is vijf jaar later nog niet uit Single-A opgeklommen.
Rodon wordt echter in sneltreinvaart voor de leeuwen gegooid. De White Sox zitten middenin een laatste krampachtige poging om een kampioensteam om Chris Sale en Jose Abreu te bouwen. Die winter haalt de club Jeff Samardzija, Melky Cabrera, David Robertson en Adam LaRoche. De ploeg komt moeizaam uit de startblokken en op 21 april is het dan zo ver: de club’s top prospect Carlos Rodon wordt opgeroepen, in een poging de boel vlot te trekken. Slechts een paar maanden na zijn draft staat hij op de heuvel in Chicago, tegen…. de Cleveland Indians.
BLESSURES
Het duel markeerde gelijk één van de laatste keren dat Rodon een ovatie zou krijgen van zijn eigen fans. Hoewel hij in 2015 en 2016 bij vlagen uitstekend gooide, was hij vooral te weinig constant. Daarbij begonnen na 2016 de blessures elkaar in rap tempo op te volgen. Tijdens Spring Training 2017 liep hij zijn eerste kwetsuur op; een stress-reactie in zijn arm. Hij stond dat jaar in juni voor het eerst weer op de heuvel, maar in september onderging hij een schouderoperatie die hem tot de volgende zomer uitschakelde.
In 2018 startte Rodon 20 keer, met weinig succes. De strikeoutpitcher leek verdwenen. Hij gooide in 120 innings slechts 90 keer drie slag, gooide 55 keer vier wijd en kreeg 56 runs tegen. Na slechts zeven starts (34 innings) in 2019, viel het doek voor Rodon opnieuw. Hij scheurde zijn UCL en onderging een Tommy John-operatie.
‘Dankzij’ de uitgestelde start van het seizoen 2020 kon Rodon vanaf de eerste wedstrijd weer meedoen met zijn team, maar na zijn tweede start verdween hij opnieuw naar de Injured List, deze keer met een rugblessure. Richting het einde van het seizoen keerde hij terug, maar hij leek meer een batting practice pitcher dan een big leaguer.
AFSCHEID NEMEN BESTAAT NIET
Toen kwam dus het beslismoment: to tender or to non-tender? De White Sox kiezen er uiteindelijk voor om Rodon geen contractverlenging aan te bieden, om de geplaagde werper geen league-conforme loonsverhoging te moeten betalen. GM Rick Hahn zegt echter wel direct dat de club de lijn met Rodon’s kamp open wil houden. Hij houdt woord, want eind januari leggen de White Sox Rodon opnieuw vast, nu voor één jaar en slechts $3 miljoen.
Rodon komt gelijk in de nieuw vormgegeven White Sox-pitchingfabriek terecht. Nieuwe pitching coach Ethan Katz zoekt contact met de werper en gooit de boel om. Rodon moet anders gaan gooien. Meer onderlijf, meer benen, minder arm en schouder.
WEDEROPSTANDING
In Spring Training staat er ineens een heel andere Carlos Rodon. Hij gooit tijdens de voorjaarstraining 14 innings en de cijfers liegen er niet om: 2 hits, 3 walks, 16 strikeouts. Het belangrijkste is misschien nog wel de fastballsnelheid. In september topte Rodon nog op 91 mph, maar in Spring Training tikt hij met regelmaat de mid-to-high-90s aan.
Tijdens zijn eerste start van het seizoen 2021 zet hij die trend voort. In en tegen Seattle gooit de lefty 5.0 innings, met 3 walks, 9 strikeouts en slechts 2 hits tegen. Zijn volgende start verregent en wordt uitgesteld en het eerstvolgende moment dat Rodon weer op de rol stond… is hij ziek. Twee dagen later, met negen dagen rust tussen zijn starts, neemt Rodon het opnieuw op tegen de Indians, net als precies zes jaar en één week geleden.
Rodon is ongenaakbaar. Zijn fastball gooit hij, net als steeds meer White Sox-pitchers, met succes hoog in de zone. Zijn backfoot slider tegen rechtshandige slagmensen is zo nasty, dat geen slagman in de buurt komt van het projectiel. Na acht volledige innings is Rodon nog ‘perfect’: geen enkele hitter heeft het honk bereikt.
SPANNENDE NEGENDE INNING
Zoals elke no-hitter vaak één of meer defensieve sleutelplays heeft, zo was deze niet anders. De heldenrol van vannacht ging naar de aanvoerder van het sterrenteam, Jose Abreu. De Cubaanse eerstehonkman moet in de negende inning met een uiterste stretch voorkomen dat Josh Naylor safe op één is.
Met één uit in de negende inning gooit Rodon opnieuw een frisbee-slider, maar deze schiet iets te ver door. Roberto Perez krijgt de bal op zijn schoen en de Perfect Game is ten einde. De no-hitter is echter nog intact. Rodon gooit zijn zevende strikeout van de dag op Yu Chang. Zijn 110e pitch van de wedstrijd klokte in op 99 mijl per uur; de hardste pitch van Rodon’s wedstrijd en een far cry van zijn 91 mijl per uur uit september vorig jaar.
From third overall pick to shoulder woes to bottoming out at 91.5 mph on his average fastball and needing Tommy John surgery to getting nontendered to coming back to Chicago anyway to hitting 99 in the ninth inning of a no-hitter, Carlos Rodón has had one hell of a baseball ride.
Van het diepste dal tot de hoogste berg: Carlos Rodon is weer terug. De zoon van de club, gedraft, opgeleid en begeleid in Chicago, gooide vannacht de 20e no-hitter uit de clubgeschiedenis. De White Sox is pas de tweede club in de geschiedenis van de sport die in back-to-back seizoenen een no-hitter produceert, nadat Lucas Giolito het een paar maanden geleden deed. De Oakland A’s presteerden hetzelfde kunstje, met Sean Manaea in 2018 en Mike Fiers in 2019.
De Rodon no-hitter kan de boost zijn die de White Sox, die moeizaam uit de startblokken komen, nodig heeft. De club won de wedstrijd van de Indians met 8-0, mede dankzij een 3-run homerun van revelatie Yermin Mercedes. Verder zat voormalig firstrounder Zack Collins achter de plaat, voor pas zijn 16e start als catcher. Na veel twijfels aan de catchercapaciteiten van Collins, behaalt hij nu iets wat Yadier Molina in 2.000 wedstrijden achter de plaat nooit bereikte: hij callde een no-hitter.
Voor Rodon is de cirkel rond. Na zoveel moeilijke jaren heeft hij nu twee honkslagen tegengekregen in 14.0 innings. Drie keer vier wijd. 16 strikeouts. In zijn no-hitter verzamelde hij 19 swinging strikes. 75 van zijn 114 pitches waren strikes. De voormalig top-3-draft-pick loste vannacht op 28-jarige leeftijd zijn grote belofte in.
Van een selectie in de zevende ronde op een onbekende positie naar één van de beste play-off receivers aller tijden, een drievoudig Super Bowl-kampioen én een Super Bowl MVP erbovenop. Julian Edelman is misschien wel de grootste overachiever in de geschiedenis van de NFL. Na twaalf opmerkelijke jaren zit zijn carrière erop.
Julian Edelman: drievoudig Super Bowl-kampioen, Super Bowl-MVP en de lieveling van de grootste quarterback aller tijden. Had je ‘Jules’ die accolades verteld toen hij in 2009 uitgefloten werd door fans van de Patriots toen hij in training camp sukkelde om punts terug te lopen, had hij je wellicht voor gek verklaard. Hij stond toen al verder dan hij ooit had gehoopt; in die grote NFL. Edelman begon zijn football carrière namelijk als een quarterback die geen offers kreeg om in college te spelen. Daarom trok hij maar naar een community college in San Mateo om vervolgens drie jaar lang QB te spelen voor Kent State.
Bill Belichik had de frêle Edelman in 2009 opgepikt in de zevende ronde van de draft, als 232ste. Klein, smal en op een positie die niet de zijne was: de NFL leek heel hoog gegrepen. Belichik zag in hem een slot receiver, zelfs af en toe een defensive back. Terwijl hij nog nooit op die posities gespeeld had. Gelukkig leerde hij Tom Brady kennen. Een quarterback die als 199ste gekozen werd door New England en uitgroeide van underdog naar het gevaarlijkste monster uit de geschiedenis van de NFL. Brady herkende zichzelf in de werkethiek en underdogmentaliteit van Edelman en ze werden vrienden.
Op het veld bleef de chemie eerst uit: na vier jaar mocht Edelman zelfs de free agency markt op, maar enkel de New York Giants waren half geïnteresseerd. Edelman keerde terug naar de Patriots op een eenjarige deal met positief en negatief nieuws: Wes Welker was vertrokken naar de Broncos en Danny Amendola kreeg een bom geld. Nog maar eens de underdog spelen: ‘Jules’ was het beu en ontplofte. In dat prove it jaar vloog hij naar 105 catches voor 1056 yards. Het kleine contractje werd er één van vier jaar en zeventien miljoen dollar.
Superbowls
Een jaar later hield Edelman voor het eerst de Lombardi Trophy omhoog als Super Bowl-kampioen, een wedstrijd die hij zelf doodmaakte door met twee minuten te gaan een TD te scoren. Hij leidde dat seizoen ook alle receivers in catches en receiving yards in de play-offs; iets wat hij de jaren nadien meermaals deed.
Twee jaar later vond in een nieuwe Super Bowl ‘The Catch’ plaats; een play die net als zijn carrière voor onmogelijk geacht werd. In het vierde kwart ving hij een afgeweken pass tussen drie verdedigers en dankzij het been van Alford. Een dikke centimeter boven de grond, maar ‘Jules’ had zojuist “the greatest catch in Super Bowl history” op zijn naam geschreven.
In zijn derde Super Bowl, in 2018, zou hij andermaal een stapje hogerop zetten in de geschiedenisboeken door ook de MVP-prijs te pakken na tien catches voor 141 yards. Er is maar één receiver die in de play-offs statistisch meer presteerde dan Edelman; zijn naam is Jerry Rice. Volgens velen de beste receiver ooit, waardoor de Hall Of Fame-discussie over Edelman voor eeuwig zal woeden. Tenzij David Baker ooit effectief op de deur van Edelman klopt, natuurlijk.
Blessures
Doorheen zijn carrière vocht Edelman zich meermaals terug van blessures. In 2017 bijvoorbeeld, het jaar na ‘The Catch’ werd hij betrapt op dopinggebruik in een poging om sneller en beter terug te keren voor het seizoen van 2018. Hij werd vier weken geschorst, maar zou later dus MVP in de Super Bowl worden. Het blijft een smet op zijn carrière; dat geeft de man ook zelf toe.
Mede daardoor stopt de carrière van Edelman. Hij miste vorig seizoen door een blessure en faalde begin deze week voor de medische testen. Een technische beslissing om op pensioen te kunnen gaan, zo bleek even later. “Niets in mijn carrière werd me makkelijk gemaakt”, stelde Edelman in een afscheidsvideo. “Het is geen verrassing dat ook dit niet makkelijk is. Ik heb altijd gezegd dat ik zou blijven gaan tot de wielen eraf vielen. Wel, ze zijn gevallen. Door een blessure vorig jaar maak ik officieel bekend dat ik stop met football”, klinkt het emotioneel. “Het was een zware, maar de juiste beslissing. Voor mezelf, maar ook voor mijn familie. Ik ben vereerd en zo trots om als een Patriot met pensioen te kunnen gaan. Het waren de beste twaalf jaren van mijn carrière. Het was a helluva run. Foxboro Forever.”
De NFL-wereld zal Edelman vooral herinneren als één van de strafste underdogprestaties uit de geschiedenis van de NFL. Zijn coach Bill Belichik omschreef het zo: “Elke dag was Julian dezelfde: voluit gaan. In de belangrijkste momenten, met kampioenschappen als inzet, steeg hij boven zichzelf uit met fantastische prestaties. Wat ik het meest apprecieer aan Julian is het feit dat hij voor mij een throwback player was die alles deed voor het team: catch, run, throw, block, return, cover en tackle. Het was een privilege om Julian te mogen coachen. Weinig spelers kunnen zijn historische carrière evenaren, dankzij zijn legendarische wil om te winnen en zijn mentale en fysieke weerbaarheid.”
We hebben de trade deadline achter de rug en in deze editie zetten we de belangrijkste trades even op een rijtje. Het leek een relatief rustige dag te worden, maar Washington besloot tijdens de laatste uren de boel nog even wakker te schudden. In de Top 5 komen we dit keer wat onbekende namen tegen, maar dit maakt het niet minder interessant. Ook deze week sluiten we weer af met een Rondje langs de Divisies.
TRADES!!!
Het was de week van de trade deadline en al heel snel legden de New York Islanders hun kaarten op tafel. A.J. Greer en Mason Jobst werden bedankt voor bewezen diensten en op de metro naar New Jersey gezet. In hun bagage namen ze voor de Devils ook nog een first round pick voor 2021 mee. Met name die laatste is voor de rebuilding New Jersey Devils interessant, maar het was ook niet niks wat de Islanders van hen vroegen.
Kyle Palmieri en Travis Zajac zijn twee door de wol geverfde routiniers die de defensief ijzersterke Isles aanvallend wat meer mogelijkheden geven. En ze komen van de buurman, dus hadden ze niets te maken met coronamaatregelen, quarantaines en noem het maar op. Palmieri en Zajac werden donderdag wakker als Devil en stonden ’s avonds op het ijs voor de Islanders. Met hun nieuwe werkgever versloegen ze die avond na een shootout de Flyers met 3-2.
Palmieri scoorde zondag tegen de Rangers zijn eerste goal voor zijn nieuwe werkgever en op diezelfde dag kreeg hij er nog een nieuwe teamgenoot bij. Braydon Coburn verlaat de Canadese hoofdstad voor een (waarschijnlijk) laatste kunstje in The Big Apple. De inmiddels 36-jarige Coburn won vorig jaar met de Lightning de Stanley Cup en die ervaring neemt hij nu meer naar Long Island. Als wisselgeld voor de veteraan ontvangen de Senators een seventh-round pick in de draft van volgend jaar.
TOPTEAMS WILLEN ERVARING
De Colorado Avalanche sloten een verloren zoon in de armen door Patrik Nemeth terug te halen. De blueliner speelde tussen 2017 en 2019 al in Denver, maar maakte daarna de overstap naar Detroit. Colorado weet dat ze van hun Zweedse aanwinst geen goals hoeven te verwachten, want in ruim 350 wedstrijden in de NHL vond Nemeth slechts 7 keer het net. Nemeth kan wel voor wat ervaring zorgen op de overwegend jonge blauwe lijn van Colorado. Detroit ontving een fourth-round draft pick in 2022 voor de verdediger. De Avs waren daarmee nog niet klaar, want in ruil voor verdediger Greg Peteryn en een fifth-round draft pick namen ze goalie Devan Dubnyk over van de Sharks. Dubnyk moet als ervaren backup gaan fungeren in Mile High City. In Carl Soderberg haalden de Avs op de slotdag nog een oude bekende terug.
Twee topteams in de Central verstevigden eveneens hun blauwe lijn. Die van de Lightning was al best goed, maar met het aantrekken van David Savard wordt deze nog beter. Aanvallend voegt Savard niet veel toe, maar tijdens zijn jaren in Columbus bewees hij defensief uitermate betrouwbaar te zijn. Om onder de salary cap te blijven, werd ook Detroit betrokken in de trade, die naast Savard ook wat draft picks en wat mindere goden bevatte. Jon Cooper weet dat hij z’n aanwinst ook in de play-offs wel om een boodschap kan sturen. Savard speelde namens de Blue Jackets al 37 keer in het postseason. Daarin scoorde hij één goal.
Concurrent Florida zal bijzonder tevreden zijn met de komst van Brandon Montour. De Panthers zagen Aaron Ekblad wegvallen met een beenblessure, maar Montour kan dit gat prima opvullen. De Sabres ontvangen een third-round draft pick voor de verdediger, die gemiddeld ruim 20 minuten op het ijs stond voor de ploeg uit Buffalo. Op z’n verjaardag, 11 april, maakte Montour dus de overstap van een bottom dweller naar een contender. Tussen 2016 en 2018 deed hij als speler van de Ducks al de nodige ervaring op in de play-offs. Joel Quenneville zal dit tegen die tijd goed kunnen gebruiken. Vorig seizoen was ‘t voor het eerst sinds 2016 dat de Panthers het postseason bereikten. Tijdens de laatste uren wisten ze ook Sam Bennett nog op te halen uit Calgary.
HALL NAAR BEANTOWN
Jeff Carter leek de laatste jaren van zijn loopbaan te slijten bij de Kings in de krochten van de West Division. Niets is echter zo veranderlijker als het weer en de sport, want zondag was daar opeens een belletje uit Pittsburgh. In ruil voor een third-round draft pick in 2022 en een fourth-round in 2023 mag Carter gaan proberen de Pittsburgh Penguins aan een Cup te helpen. De 36-jarige center was bij de Kings dit seizoen goed voor 8 goals en 19 punten. De komst van Carter geeft Pittsburgh wat meer mogelijkheden nu onder meer Evgeni Malkin en Brandon Tanev nog steeds in de lappenmand zitten.
To one of the most clutch playoff performers in LA Kings history. A major influence on our Championship identity. You did it all, on and off the ice.
In diezelfde divisie sloeg Boston een slag met de komst van Taylor Hall. Tijdens het off-season hengelde de voormalig speler van Edmonton, New Jersey en Arizona naar een vet meerjarig contract, maar hij belandde uiteindelijk met een 1-jarig contract in Buffalo. Dat dit niet werd wat Hall en de Sabres ervan hadden verwacht, moge duidelijk zijn. Om nog iets over te houden, werd Hall samen met Curtis Lazar naar Beantown verscheept. Anders Bjork bewandelt de omgekeerde weg en neemt een second-round pick mee. Met 2 goals in 37 wedstrijden was het ronduit teleurstellen wat Hall in Buffalo liet zien. De Bruins hopen op de Taylor Hall van 2017-2018 toen hij MVP werd en 39 keer scoorde.
FOLIGNO VERSTERKT STERKE AANVAL
Ook Toronto zat niet stil de laatste dagen. Middels een vrij complexe constructie, waarbij ook de Sharks en Stefan Noesen betrokken werden, versterkten de Leafs hun aanval met Nick Foligno. De Blue Jackets krijgen een first-round en een fourth round draft pick voor Foligno, terwijl de Sharks voor Noesen een fourth-rounder krijgen. Het was de tweede deal die Toronto met de Blue Jackets sloot, want Riley Nash werd ook al naar Ontario gehaald in ruil voor een seventh-round pick. Beide spelers moeten, voor ze in actie kunnen komen, eerst in quarantaine. Voor Nash zal dit nog wat langer duren vanwege zijn knieblessure.
— Columbus Blue Jackets (@BlueJacketsNHL) April 12, 2021
Dat het de Leafs dit jaar (opnieuw) menens is, merkten ook de Calgary Flames. Zij raakten op de slotdag backup David Rittich kwijt. De Leafs hebben een keepersprobleem nu Frederik Andersen is uitgeschakeld, maar met Rittich hebben ze dit gat nu gevuld. Hij zal Jack Cambell af en toe aflossen onder de lat. Ben Hutton komt eveneens de gelederen in Toronto versterken. De bijna 28-jarige blueliner komt over van Anaheim, waar hij gemiddeld ruim 18 minuten per wedstrijd kreeg en in 34 wedstrijden 1 goal en 5 punten noteerde. De Ducks ontvangen een fifth-round pick voor 2022 in ruil voor hun verdediger.
SPRONG ZIET TEAMGENOTEN GAAN
Eén van de meest interessante trades kwam niet lang voor het verstrijken van de deadline. Daniel Sprong kreeg er in Anthony Mantha een nieuwe teamgenoot bij, die tevens een concurrent van hem is op de flanken. Het was niet mis wat de Capitals opgaven voor de 26-jarige Mantha. Jakub Vrana, Richard Panik, een second-round pick in 2022 én een first-rounder in 2021 komen naar Motown. Dat is betrekkelijk veel, maar Mantha bewees al twee keer de grens van 20 goals te kunnen breken.
In Washington zullen ze daar nog aan toevoegen dat hun aanwinst nu ook nog veel betere spelers om hem heen heeft. En daar valt geen speld tussen te krijgen. Wat cap space betreft, zijn ze in Washington na deze trade duurder uit. Het wordt erg interessant om te zien hoe ze dat gaan managen nu Alex Ovechkin in het bezit is van een aflopend contract. In Detroit zullen ze niet ontevreden zijn met deze trade. Wat statistieken betreft, is Vrana niet veel minder dan Mantha, Panik is een bruikbare speler en met de draft picks kan GM Steve Yzerman zich richten op de toekomst.
Voor Daniel Sprong lijkt deze trade goed nieuws te betekenen. Hij startte, bij het debuut van Mantha voor de Caps, dinsdag op de derde lijn en was tegen de Flyers goed voor een assist. De Amsterdammer stond ruim 12 minuten op het ijs. Mantha sloot zijn debuut af met een goal en een assist en vierde dit met een klinkende 6-1 overwinning op de Flyers. Het was voor de Caps de derde zege op rij. Sprong en consorten voeren de East Division weer aan.
TOP 5
In deze Top 5 maken we kennis met twee spelers die we niet wekelijks tegenkomen. Ilya Lyubushkin is eindelijk van de nul in de NHL en Yakov Trenin maakte reclame voor zichzelf in het shirt van de Predators. Kevin Fiala en Ryan O’Reilly mochten een hattrick begroeten en Patrik Laine toonde eindelijk weer eens een glimp van zijn oude zelf.
Kevin Fiala was vorig seizoen al lekker bezig in Minny, maar met wat betere spelers (lees: Kirill Kaprizov) om zich heen, laat de Zwitser zich ook deze jaargang gelden. De Colorado Avalanche hadden 13 van de laatste 15 wedstrijden gewonnen en hadden zelfs in elk daarvan een punt gepakt. In Minnesota maakten de Wild op hardhandige wijze een einde aan die fraaie reeks. Aan de hand van Kaprizov en Fiala liet de verrassing in het westen niets heel van de Avs. Kaprizov scoorde twee keer en Fiala mocht voor het eerst in zijn NHL-loopbaan hoofddeksels vanaf de tribunes begroeten. Colorado werd met 8-3 verslagen door het ontketende Minnesota en de Wild mogen zelfs nog dromen van de koppositie in deze divisie.
Hij moest er even op wachten, maar in de vorm van een laat verjaardagscadeau mocht het resultaat er zijn. Ilya Lyubushkin maakte twee seizoenen geleden zijn debuut in de NHL en de Russische verdediger speelde toen 41 wedstrijden voor de Coyotes. Vorig seizoen kwamen er daar nog 51 bij. Overdreven productief was hij niet met 8 assists in zijn eerste twee jaar. De blueliner moet het dan ook hebben van blocks en hits en dat kun je aan hem wel overlaten. Het is echter altijd fijn om ook eens te scoren op het allerhoogste niveau en sinds vorige week woensdag kan de 27-jarige Rus daar ook over meepraten. Een dag na zijn verjaardag zette hij de Coyotes in de eerste periode op een 2-0 voorsprong, maar een ijzersterke derde van de Kings hielp LA voorbij Arizona: 4-3.
We hadden op deze plek ook kunnen kiezen voor de hattrick van Viktor Arvidsson uit dezelfde wedstrijd, maar de keuze is gevallen op deze beauty van Yakov Trenin. De 24-jarige Rus pendelde vorig jaar al tussen de NHL en de AHL, maar lijkt dit seizoen voorzichtig te ontwikkelen tot een basisklant in de hoofdmacht. De geplaagde Predators zijn de laatste weken aan de beterende hand en dat bleek vorige week wel in Detroit. Nashville liet met 7-1 geen spaan heel van de tegenstander en won voor de negende keer in tien wedstrijden. Deze knappe treffer van Trenin betekende het slotakkoord op deze succesvolle avond voor de Predators. Voor de Rus was het zijn derde goal van dit seizoen. In 21 wedstrijden kwam hij vorig jaar tot 2 treffers in de NHL.
Het schiet deze week alle kanten op. In deze rubriek beweerden we zojuist nog dat de Wild een outsider voor de divisietitel was, maar afgelopen vrijdag werden diezelfde Wild de oren gewassen door de St. Louis Blues. En dat is dan weer een team waarvan we vorige week nog beweerden dat ze een chronisch gebrek aan scorend vermogen hadden. Al in de eerste periode tegen Minnesota bewezen de Blues het ongelijk. Mede dankzij twee goals van Jaden Schwartz begonnen ze met een 4-1 voorsprong aan de eerste pauze. Vanaf de tweede periode sprak ook O’Reilly een woordje mee. De captain had anderhalve periode nodig voor zijn hattrick. Het was pas zijn tweede in de NHL. Zijn eerste scoorde O’Reilly in 2018 tegen de Hurricanes, ook toen al in dienst van de Blues.
Ze hadden zich toch wat anders voorgesteld van dit seizoen. De Columbus Blue Jackets dachten een serieuze rol te spelen in de strijd om de play-offs. Dit vuurtje werd nog eens extra aangewakkerd toen Patrik Laine aan het begin van het seizoen overkwam uit Winnipeg. Dat Laine het spel nog niet verleerd is, bewijst hij met deze prachtige goal tegen de Blackhawks. Het was zijn derde in twee wedstrijden, maar daarvoor stond Laine een maand droog. Het keurkorps van John Tortorella verloor overigens maandag, ondanks deze prachtgoal, wel in OT van Chicago. Na dit duel bezette de ploeg de zevende plaats in de Central en zelfs Detroit lijkt in aantocht. Sterkhouders als Zach Werenski en Gustav Nyquist zijn al enige tijd geblesseerd, dus excuses zijn er wel. Dit maakt het echter niet minder teleurstellend.
RONDJE LANGS DE DIVISIES
Door de coronagevallen bij de Vancouver Canucks heeft de NHL het einde van de reguliere competitie met een week opgeschoven. Op 16 mei zullen de laatste wedstrijden worden gespeeld, waardoor de Canucks de tijd hebben om hun zeven uitgestelde wedstrijden te spelen. Komende vrijdag zal het geplaagde team voor het eerst weer in actie komen. Edmonton is dan de tegenstander. De Toronto Maple Leafs hebben deze North Division in een houdgreep. Auston Matthews, die zaterdag tegen de Sens z’n derde hattrick in de league scoorde, heeft een belangrijk aandeel, maar dat geldt zeker ook voor Jack Campbell. De goalie boekte in diezelfde wedstrijd zijn elfde overwinning op rij. Carey Price begon een seizoen ooit met tien zeges op rij, maar dat record is de Canadees nu kwijt. Overigens stokte het daarna, want de Habs klopten Campbell en de Leafs maandag met 4-2.
https://www.youtube.com/watch?v=zrMCGjyyMrg
In de East Division zullen er vier teams zijn die met een voldaan gevoel terugkijken op de trade deadline. Washington haalde Mantha, de Islanders versterkten hun aanval, Carter moet Pittsburgh een stapje verder helpen en Boston strikte misschien wel de grootste naam van allemaal. Hoewel de Rangers en de Flyers er misschien nog anders over denken, konden die vier clubs die deals ook met een gerust hart maken. Zij lijken al behoorlijk zeker van ’t postseason en dan begint het spel om de knikkers pas echt. Philadelphia heeft nog vijf wedstrijden tegoed tegen de Devils en als deze allemaal gewonnen worden, kunnen ook de Flyers zich zomaar weer in de debatten mengen. Gezien de wisselvalligheid van dit team is er echter geen enkele garantie dat die duels tegen de laagvlieger ook daadwerkelijk in winst worden omgezet.
Het wordt spannend voor de Dallas Stars in de Central Division. De ploeg had veel wedstrijden in te halen en was daardoor in theorie een grote kanshebber op die vierde plaats. De meeste van die inhaalwedstrijden zijn inmiddels weggewerkt en de Stars vinden zich nog altijd terug op de zesde plaats. Het verschil met het opgeleefde Nashville is zeven punten, dat met Chicago is drie punten. De Predators hebben drie duels meer in de benen, terwijl Chicago er twee meer heeft. Aan kop wordt het een strijd tussen Carolina, Tampa Bay en Florida. Zij hebben een startbewijs voor het postseason stevig in handen en moeten zich alleen nog zorgen maken over de plaatsing. Van dit drietal hield Carolina zich het rustigst tijdens de trade deadline.
In de West Division lijkt niemand die vierde plek te willen. St. Louis heeft die belangrijke plaats nu in handen, maar we hebben de Blues nog niet op enige regelmaat kunnen betrappen. Vorige week werden zij immers gepasseerd door de Arizona Coyotes, maar die maken weer pas op de plaats na nederlagen in de laatste vier wedstrijden. San Jose dreigt telkens in de buurt te komen, maar de Sharks gooien hun glazen in door in een week tijd twee keer te verliezen van de Ducks. Bovenaan is het heel wat overzichtelijker. De Avalanche en de Golden Knights zijn in een strijd om de eerste plaats verwikkeld. In Vegas was het deze week feest voor Max Pacioretty, die zijn 300e goal in de NHL scoorde. Bij de Avs werkt Nathan MacKinnon aan een 10-game point streak.
Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. We kruipen langzaam maar zeker richting de SportAm Mock Draft. Voordat we dat gaan doen, zijn er echter nog twee posities te bespreken. Deze week staan de linebackers in de schijnwerpers. Te beginnen met misschien wel een top-10 pick: Micah Parsons.
MICAH PARSONS – PENN STATE
Leeftijd: 21 | Lengte: 1.90 m | Gewicht: 111 kg | Junior
Micah Parsons. Puur op atletisch vermogen en talent de beste verdedigende speler in deze draft. In 2018 begon zijn carrière bij Penn State meer dan prima, maar in 2019 deed hij er een flinke schep bovenop. Hij eindigde met 109 tackles, 14 tackles for a loss, 5 sacks en 4 forced fumbles. In 13 wedstrijden. Dat zijn nummers die je, zeker spelend in de BIG Ten, normaal gesproken zeker in de top-10 brengen. Het feit dat hij afgelopen seizoen niet speelde en zijn problemen buiten het veld zorgen er echter voor dat hij mischien wel buiten de top-10 van de 2021 NFL Draft gaat eindigen. Qua talent eigenlijk te bizar voor woorden, maar gezien het complete plaatje zeker niet zo gek. Let bij alle beelden hieronder op #11 van Penn State, meestal als ILB en soms als OLB.
THE GOOD: RUN DEFENSE | EXPLOSIVITEIT | ATLETISCH VERMOGEN | BASIC COVERAGE | ZOWEL OLB ALS ILB
De grootste kracht van Parsons is zijn enorme explosiviteit en atletisch vermogen. Zijn explosiviteit of the snap zorgt ervoor dat hij in no-time (zowel vanaf de zijkant als aan de binnenkant) door de OL heen kan en achter de line of scrimmage staat.
Dit vertaalt zich vooral in de running game, waar hij elke wedstrijd enorme tackles for a loss noteert. Hij schat (meestal) handoffs goed in en kan vervolgens RB neerleggen alsof ze 25 kilo wegen. Soms veroorzaakt hij met zijn plotselinge vertoning ook voor fumbles (vier vorig jaar).
Maar wat Parsons tevens goed maakt in de run game, is zijn gevoel voor wat de RB gaat doen. Hij kan op het juiste moment van blocks afkomen om de RB zijn run te stoppen of in ieder geval te limiteren
PASS RUSH
Met vijf sacks liet Parsons in 2019 zien te zijn verbeterd ten opzichte van het jaar daarvoor. Parsons is zeker geen elite pass rusher op de positie, maar zijn combinatie van atletisch vermogen en de eerder besproken explosiviteit om snel in het backfield te komen zorgt ervoor dat hij altijd een gevaar is om snel bij de QB te komen of hem in ieder geval uit de pocket te forceren.
Parsons mist de techniek van een echte pass rusher, maar dit kan in de NFL altijd nog aangeleerd worden. En elk NFL-team zal een stuk of vijf a zes sacks van zijn OLB/ILB altijd prima vinden.
PASS COVERAGE
Van Parsons moet niet verwacht worden dat hij hele lastige coverages kan spelen, maar basic coverage kan hij meer dan prima. Als slot linebacker kan hij prima TE’s en slot receiver bijhouden of uitschakelen en zelf down field volgen. Met zijn lengte en wingspan kan hij tevens pass deflections veroorzaken. Hij is in ieder geval geen linebacker waar je als offense een mismatch mee probeert te forceren. Dat gaat je meestal niet lukken.
POSITIE?
Dat lijkt ILB te zijn. Parsons zou echter ook prima op OLB kunnen spelen. Niet per se omdat Parsons nou zo’n elite pass rusher is, maar vooral omdat zijn explosiviteit en zijn kwaliteit om snel in het backfield te komen toch het beste tot zijn recht komt bij de line of scrimmage of vanaf de zijkant. Daarnaast heeft hij aangetoond prima in coverage met TE’s en slot receivers mee te kunnen. Als ILB kan hij zeker ook uit de voeten, ook al moet hij daar als ILB wat conservatiever zijn en kan hij minder vaak zijn explosiviteit gebruiken. Hij zal voor die positie ook nog wat beter moeten worden in zijn inschattingsvermogen en timing (zie kopje the bad) om als ILB een elite run defender te zijn.
THE BAD: TIMING/INSCHATTINGSVERMOGEN | OFF FIELD ISSUES
Puur kijkend naar de speler Micah Parsons is er niet veel om geen fan van te zijn. Sterker nog: zijn grootste minpunt zorgt ervoor dat zijn statistieken eigenlijk alleen maar beter hadden kunnen zijn. Nog beter. Er waren namelijk momenten dat hij plays niet volledig afmaakte, tackles miste of de QB of RB onder druk zette zonder dat dit echt in de statistieken terug te zien is. Vooral de eerste twee punten hebben te maken met zijn timing en inschattingsvermogen. Dit is nog te inconsistent (zeker voor een ILB) en kost hem soms tackles en big plays.
Plays zoals hieronder, waarin hij zichzelf dankzij zijn eerder besproken atletisch vermogen en explosiviteit keurig in positie brengt om een play te maken, schat hij de run de van de RB gewoon verkeerd in. Hij wordt vervolgens of geblokt of mist de tackle, waardoor de RB een flinke gain kan maken.
Soms kiest hij ook de buitenweg, waardoor er bij de binnenkant (waar hij meestal verantwoordelijk voor is) een groot gat ontstaan voor de RB om doorheen te lopen. Hij moet de RB eerder naar de buitenkant forceren, omdat daar meestal nog een andere verdediger staat. Dit gebeurt hem nog iets te vaak.
PROBLEMEN BUITEN HET VELD
Toch is het grootste probleem van Parsons niet per se op het veld, maar daarbuiten. Eigenlijk vanaf high school werd hij onder meer van school gestuurd omdat hij ‘rellen’ had veroorzaakt. Ook op social media ging Parsons soms de fout in, terwijl hij volgens reports ook bij Penn State wel eens wat rare dingen deed. Daardoor zijn scouts zijn character gaan betwisten, en dat is voor de draft stock van een speler nooit goed. Parsons zegt zelf dat iedereen rond zijn 18de levensjaar fouten maakt en dat iedereen (inclusief hijzelf) daarvan moet leren. Het is voor Parsons te hopen dat scouts hier ook van overtuigd zijn.
De problemen buiten het veld daar gelaten is Parsons een top 10 prospect en waarschijnlijk (samen met Patrick Surtain II) de beste verdediger in deze draft. De vraag is echter of de top 10 (met de Broncos en Lions als beste fits) een gok durft te wagen, of dat hij buiten de top 10 en in de top 20 terecht komt.
Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.
De Golden State Warriors staan tiende in de Western Conference. Het verschil met de Memphis Grizzlies, die achtste staan, is wel ontzettend klein. Met maar drie nederlagen meer is het seizoen nog lang niet voorbij. Afgelopen week was Curry goed voor 41, 32 en 38 punten tegen de Bucks, Wizards en Rockets. De Warriors verloren alleen van Washington met een verschil van maar drie punten. De race voor een plek in de playoffs zet zich voort en als het zo doorgaat, zullen de Warriors in het play-in toernooi moeten strijden om daadwerkelijk in de playoffs te komen.
LAKERS WINNEN ZONDER STERSPELERS VAN DE NETS
Kevin Durant is sinds deze week weer actief bij de Nets na een lange afwezigheid. Hij heeft 26 duels gemist, maar tegen de Pelicans en de Lakers was hij er weer bij. Van New Orleans werd nog gewonnen, maar de Lakers hebben de basketbal wereld verbaast door te winnen. De Nets waren ook niet op volle oorlogssterkte, want LA moest het doen zonder LeBron James, Anthony Davis en Kyle Kuzma. Bij Brooklyn stonden Kevin Durant, Kyrie Irving en LaMarcus Aldridge gewoon op de vloer. De Lakers maakten gezamenlijk 19 driepunters tegenover de vijf van de nets. The Purple & Gold verbraken hun eigen Franchise Record voor meeste driepunters in een reguliere wedstrijd (overtimes niet meegeteld). Het record voorheen was 18, wat in februari werd behaald. De recent vastgelegde Andre Drummond maakte 20 punten als topscorer van de Lakers. De wedstrijd werd uiteindelijk met 126-101 gewonnen.
ZION HERPAKT VORM
Zion Williamson begon de week langzaam met slechts 16 punten tegen de Brooklyn Nets. De Pelicans verloren dat duel ook, maar daarna was Zion goed voor 37 en 38 punten tegen de 76ers en Cavaliers. Die wedstrijden werden allebei gewonnen door New Orleans. De High-Flying Dunk sensatie is heel het seizoen al goed bezig met een mooi gemiddelde van 26,8 punten per wedstrijd. Met de Pelicans zelf gaat het alleen niet heel best. De playoff-race is zeker nog niet voorbij, maar ze moeten wel opschieten met winnen als ze het nog willen halen. Ze staan 11e met twee overwinningen minder dan de huidige nummer tien.
DE TEGENVALLERS
JAMES WISEMAN ZWAAR GEBLESSEERD
Weinig verliezers deze week in het westen. Behalve James Wiseman dan. Wiseman, de rookie van de Warriors, kwam verkeerd neer tijdens het duel met de Houston Rockets. Dit seizoen wordt hij niet meer terugverwacht. Na zes minuten speeltijd moest hij het veld al verlaten na een mislukte dunkpoging. Het blijkt om een gescheurde knieschijf te gaan. Het zou wel eens een jaar kunnen duren voordat we de rookie weer in actie zien.
SPELER VAN DE WEEK
We hebben hem al besproken in dit artikel. De speler van deze week van de Western Conference van SportAmerika is niemand minder dan Stephen Curry. Met een gemiddelde van 37 punten in de afgelopen week heeft hij er alles aangedaan om voor overwinningen te zorgen. De tweevoudig MVP is de reden dat de Warriors nog in leven zijn. Giannis Antetokounmpo deed weliswaar niet mee in het duel met Golden State. Dat neemt niet weg dat Curry een geweldige wedstrijd speelde.
Paul George, Donovan Mitchell, Zion Williamson zijn de honorable mentions die het deze week net niet zijn geworden.
VOORUITBLIK
Vannacht mogen we al een leuk duel verwachten met de Kings tegen de Pelicans. Beide ploegen zullen het beter moeten doen en hebben veel te bewijzen. De’Aaron Fox en Zion Williamson komen allebei in actie en staan gegarandeerd voor hoogtepunten. De Lakers nemen het vannacht op tegen de Knicks in de roadtrip, terwijl de Warriors het opnemen tegen de Denver Nuggets. Utah Jazz krijgen de Washington Wizards op bezoek. Geen enkel duel is echter op een redelijk tijdstip, maar zowel vrijdag als zaterdag en zondag zijn er genoeg NBA-duels op mooie tijden om voor te gaan zitten. Pacers-Nets op vrijdag om 9 uur bijvoorbeeld om een weekend vol basketbal mee te beginnen.
Coverfoto: Daniel Shirey / Getty Images, via Yahoo Sports
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
