Home Blog Pagina 321

NFL 4-on-4: tijd voor de Draft

0

We naderen de 2021 NFL Draft en dat betekent dat we weer wat dichter bij het nieuwe NFL-seizoen komen. Hoog tijd om de redactie opnieuw aan het woord te laten. We blikken vooruit op de aankomende Draft, maar bekijken ook de speelkansen van Deshaun Watson en de winstkansen van de Tampa Bay Buccaneers. Dit en meer en in een nieuwe NFL 4-on-4!

Coverfoto: John Bazemore/Associated Press

1. Over een kleine tien dagen is het zover. Dan is het weer tijd voor de NFL Draft. We zijn er bij SportAmerika al weken naar aan het uitkijken. Dat er meteen veel quarterbacks van het bord zullen gaan, lijkt evident. Krijgen we echter vier quarterbacks met de eerste vier picks? Of komt er zich nog een talent op een andere positie tussen mengen?

Laurens van Heuverswijn: “Neen. De Atlanta Falcons hebben de komende twee jaar nog te veel geld geïnvesteerd in Matt Ryan. Een jonge QB twee jaar laten zitten is daarbij niet meer van deze tijd. Kyle Pitts is een bouwsteen die ook bij de volgende QB kan gebruikt worden zonder jaren te verspillen.”

Jurian Ubachs: “Ja. De gekte gaat toeslaan als meerdere teams omhoog lijken te willen traden om een goede QB te kunnen draften. Dat domino-effect gaat de Falcons fijne return opleveren op hun 4th pick. Het zorgt er ook voor dat de spelverdelers inderdaad de eerste vier plekken van de NFL Draft zullen bezetten.”

Lars Leeftink: “Lastig. Als ik de Falcons was, zou ik terug-traden (met een team dat op vier dan vervolgens een QB kiest) of Kyle Pitts of Penei Sewell kiezen. Gezien de speelstijl van Matt Ryan, zijn consistentie en het feit dat Ryan bijna nooit geblesseerd is, zou ik als ik de Falcons-GM was hier geen QB kiezen. Het is wat dat betreft te hopen dat ze geleerd hebben van de Packers vorig jaar. Valt het uit te sluiten dat een Fields of een Lance naar de Falcons gaat? Dat dan weer niet.”

Chris van Dijk: “Ik denk het niet. De beste niet-quarterback is Kyle Pitts. Een wapen dat zowel Atlanta, Cincy als de Eagles goed kunnen gebruiken. Terwijl al die teams in ieder geval hun quarterback voor volgend seizoen lijken te hebben. Terug-traden betekent waarschijnlijk dat je kunt fluiten naar Pitts. Uiteindelijk gaan de Falcons die gok niet nemen en blijven ze op plek 4.”

NBA 5-on-5: het play-in toernooi en de MVP-status van Joel Embiid

0

Nu het seizoen richting het einde loopt en steeds meer kaarten geschud zijn, is er toch nog genoeg spannends te vinden in de NBA. Van MVP-race met Embiid, play-in toernooi tot verrassingen en nog meer. In deze 5-on-5 leggen we vijf vragen voor aan de NBA redactie.

NHL weekly: Rangers zijn in aantocht

0

De laatste jaren duurde het seizoen voor veel Rangers-fans te lang. De aanhang zag als een berg op tegen elke wedstrijd, want de resultaten waren ronduit slecht. Deze jaargang is voor diezelfde fans waarschijnlijk te kort. Met de finish al in zicht begint hun veelbelovende team te draaien. In de Top 5 komen we de van corona herstellende Canucks tegen en natuurlijk vergeten we het wekelijkse rondje niet.  

OPMARS VAN DE RANGERS

Nog niet eens zo heel lang geleden kregen de fans van de New York Rangers een brief. In wat een soort van excuus was, schreef de organisatie dat de achterban voorlopig maar even niet op resultaten moest rekenen. De bezem ging door de selectie en alles werd weer praktisch vanaf nul opgebouwd. Met de brief schiep de club duidelijkheid en vroeg het tevens aan de fans of ze alsjeblieft geduld konden hebben. Betere tijden zouden komen. Maar voorlopig niet.

Het is inmiddels drie jaar geleden dat die bewuste brief is gepost. In de tussentijd is er veel gebeurd. Niet alleen in de wereld, maar zeker ook in Madison Square Garden. Rick Nash, Mats Zuccarello, Michael Grabner, Ryan McDonagh en JT Miller zijn zomaar wat namen die mochten/moesten vertrekken uit New York. Chris Kreider stond ook op dat lijstje, maar hij is nog altijd te bewonderen in MSG. Dit tot grote vreugde van de club en de fans. Met 19 goals is de routinier in het gezelschap ook dit seizoen weer heel belangrijk.

REBUILD

De Rangers namen afscheid van gevestigde namen en het rebuilden kon beginnen. Via trades werden Ryan Strome, Jacob Trouba en de talentvolle Adam Fox naar The Big Apple gelokt. Alexis Lafreniere, K’Andre Miller en Kaapo Kakko werden al heel vroeg gedraft, maar de belangrijkste van allemaal kwam gewoon als free agent aanwaaien. Artemi Panarin had kunnen kiezen voor meer geld en snel succes, maar de Rus koos voor het plan van de Blueshirts. In 2019 verliet Panarin zijn eerste liefde voor zijn grote liefde in New York en het huwelijk klopt voorlopig aan alle kanten.

Met de brief van februari 2018 werden de fans voorbereid op een betrekkelijk lange periode zonder succes. De aanhang van de Rangers is trouw, fanatiek, maar ook zeker veeleisend. Je zou kunnen zeggen dat de organisatie zich een beetje indekte voor zeven magere jaren. We zijn nu drie jaar verder en heel voorzichtig kan de conclusie worden getrokken dat de Rangers voor op schema liggen. Na de achtste plaats in 2018 en zevende plaatsen in 2019 en 2020 mogen de Blueshirts in 2021 heel, heel voorzichtig dromen van de play-offs. Waarschijnlijk wordt het een mission impossible, maar de jonge garde van David Quinn roert zich.

KANSLOZE ACHTERVOLGING

Onlangs passeerden de Hurricanes al de revue. Over hen zeiden we ook dat het een jonge groep was, maar vergeleken met de Rangers is Carolina gemiddeld nog ruim 15 maanden ouder. Het is dan ook erg knap dat de ploeg van Quinn in dit ingekorte seizoen nog altijd kans maakt op de play-offs. Zeker ook omdat ze van hun eerste 14 wedstrijden er slechts 4 wonnen. De Rangers zijn gedurende het seizoen steeds beter en beter geworden en hebben nu al veel meer wedstrijden gewonnen (23-17-6) dan ze verloren.

Als we naar de hele droge cijfers kijken, dan behoren de Blueshirts tot de topteams in de league. Ze hebben veel scorend vermogen (4e in de NHL), hebben het defensief op orde (9e) en de PK is elite. Dit is ergens begin maart ontstaan, maar helaas voor de Rangers was het seizoen toen al anderhalve maand onderweg. Door die eerste serie van 14 wedstrijden lopen ze nu constant achter de feiten aan. Boston, dat vierde staat, heeft vier punten meer en twee wedstrijden minder gespeeld. Voor de Rangers lijken alleen de Bruins nog te achterhalen en zelfs dat is schier onmogelijk. Aan het einde van ’t reguliere seizoen komen deze teams elkaar nog twee keer tegen, maar voor de Rangers is dat waarschijnlijk al te laat.

STAR-TEMI

Het postseason halen mag dan mislukken, maar de jonge Rangers zijn wel bezig de harten van de neutrale fans te veroveren. Dit is ook voor een groot deel te danken aan Panarin. In Chicago en Columbus was de Rus al goed, maar in New York bewijst hij dat het nóg beter kan. Met 32 goals en 95 punten in 69 wedstrijden bevestigde Panarin vorig seizoen al zijn status als superster. Ondanks wat privéproblemen in Rusland, waardoor hij wat wedstrijden miste, doet hij ’t dit seizoen allemaal dunnetjes over. En de jonge gasten volgen het voorbeeld van hun toch ook nog maar 29-jarige leermeester. Om even aan te geven hoe jong het roster in New York is: Kreider en Panarin zijn met hun 29 jaar de oudste aanvallers.

Hoe geweldig hun Rus voor hen is, werd deze week maar weer eens duidelijk. In de jaren negentig liepen ze in New York weg met Mark Messier. Aan de hand van de Hall of Famer wonnen de Blueshirts in 1994 hun laatste Stanley Cup. In zijn eerste 100 wedstrijden vestigde Messier met 92 assists en 137 punten een clubrecord. Geen enkele Ranger voor of na Messier kon dit evenaren. Tot Artemi Panarin deze week. Op 13 april speelde Panarin zijn 100e wedstrijd in het blauw. De Rangers versloegen de Devils en Panarin noteerde in dat duel zijn 138e punt.

Panarin is een belangrijk onderdeel van de op toeren geraakte motor van Quinn, maar hij is zeker niet het enige onderdeel. De reeds genoemde Chris Kreider is al langer een sterkhouder en dit geldt ook voor Mika Zibanejad, van wie ze met name in Philadelphia nog nachtmerries krijgen. Adam Fox breekt dit seizoen definitief door en de blueliner is vooral ongelooflijk sterk op de PP. Van zijn 36 assists kwamen er maar liefst 19 op de powerplay.

Pavel Buchnevich ontwikkelt zich ook ijzersterk. De Rus vierde eerder deze week zijn 26e verjaardag en mag binnen deze jonge spelersgroep dus al tot de routiniers gerekend worden. Buchnevich, winger van beroep, is bezig aan zijn vijfde jaar in de NHL nadat hij in 2013 in de derde ronde werd gedraft. Zijn minuten lopen de laatste twee seizoenen gestaag op en Buchnevich beschaamt het vertrouwen van Quinn niet. Hij noteert een uitstekende +13 rating, heeft naast zijn 19 goals al meer dan 20 assists en scoorde afgelopen weekend zijn eerste hattrick in de NHL.

VERDER ZONDER KING

Hoewel de rebuild drie jaar geleden al werd ingezet, vond de grootste verandering pas afgelopen najaar plaats. Voor anderhalf decennium behoorde de crease van de New York Rangers toe aan Henrik Lundqvist. De laatste jaren leek het beste er bij King Henrik al af en de organisatie nam het moeilijke, maar moedige besluit afscheid van ‘t clubicoon te nemen. Alexandar Georgiev deed al dienst als backup en moest het nu maar gaan uitvechten met Igor Shesterkin. Hoewel laatstgenoemde wat ouder is dan Georgiev maakte Shesterkin vorig seizoen pas zijn debuut en heeft hij nu nog de rookie-status.

De cijfers tonen aan dat de erfenis van King Henrik bij hen in goede handen is. Georgiev zit op een .902 sv% en Shesterkin tikt na 27 wedstrijden de .925 aan. Alexandar Georgiev zit daarmee iets onder het gemiddelde in de league, terwijl de Rus statistisch gezien tot de betere goalies in de NHL behoort. Shesterkin begon wat weifelend aan ’t seizoen en kwam in de eerste maand niet verder dan een .894 sv%. Hij pakte de draad daarna formidabel op en was in maart met .941 zelfs bijna niet te passeren. Het is dan ook geen toeval dat de Rangers beter zijn gaan presteren op het moment dat Shesterkin beter ging keepen. Dinsdag gaf de Rus niet thuis en prompt kregen de Rangers er 6 om de oren tegen de Islanders.

TOP 5

Mede dankzij hun Deense bliksemschicht mogen de Jets nog altijd dromen van de titel in het noorden. Nikolaj Ehlers is lekker bezig dit seizoen en was ook deze week weer trefzeker. Taylor Hall hoefde niet lang op zijn eerste goal als een Bruin te wachten en Patrice Bergeron scoorde een bijzondere goal voor die club. De Canucks stonden ook eindelijk weer eens op het ijs en deden dit niet onverdienstelijk.

NIKOLAJ EHLERS vs TORONTO MAPLE LEAFS

Dat Nikolaj Ehlers rap is, is geen nieuws. Dat de man een neusje voor de goal heeft, was ook al wel bekend. Donderdag tegen de Toronto Maple Leafs spreidde de 25-jarige Deen zijn defensieve kwaliteiten ten toon. De Jets versloegen hun concurrent in Ontario met 5-2 en Ehlers tikte zijn 20e van het seizoen binnen. Het was zijn vijfde in vijf wedstrijden en het heeft er alle schijn van dat de snelle Ehlers een volgende stap heeft gezet. Hij is geen onbekende met 20-goal seasons. In 2017-2018 schoot de Deen al eens 29 keer met scherp. Daar had hij echter wel een volledig seizoen over 82 wedstrijden voor nodig. Voor Winnipeg was deze zege al de vijfde op Toronto dit seizoen. De twee teams komen elkaar de komende weken nog drie keer tegen in het reguliere seizoen.

TAYLOR HALL vs NEW YORK ISLANDERS

In Edmonton hadden ze wat meer van hem verwacht. Bij de Devils leek zijn talent definitief tot bloei te komen toen hij MVP werd drie jaar geleden. Daarna werd hij al vlot op ’t vliegtuig naar Arizona gezet, waar hij maar even bleef om vervolgens te tekenen in Buffalo. Het verhaal van Taylor Hall is inmiddels bekend. Ooit als gigantisch talent in de league beland, maar slechts sporadisch zagen we een glimp van zijn klasse. De Bruins pikten hem vlak voor de trade deadline op in Buffalo in de hoop hem langer vast te leggen. Hall liet donderdag tegen de Islanders zien wat ze in Beantown van hem mogen verwachten. Hij scoorde in zijn tweede wedstrijd en hielp de Bruins aan een 4-1 overwinning.

BO HORVAT vs TORONTO MAPLE LEAFS

Ze moesten er heel lang op wachten, maar eindelijk mochten de Vancouver Canucks afgelopen weekend weer het ijs op. Topfit waren de spelers allerminst. Daarvoor had het coronavirus er toch te veel ingehakt. Vrijwel de gehele spelersgroep kreeg te maken met Covid-19 en er ging bijna een hele maand voorbij dat de Canucks niet in actie konden komen. Op 24 maart verloren ze met 5-1 van de Winnipeg Jets en pas op 18 april speelden ze hun volgende wedstrijd. Het logische gevolg is dat Vancouver nu zes of zeven wedstrijden minder heeft gespeeld dan het gros in deze divisie. Des te knapper is het dat de ploeg zondag won van de koploper. Zoals het een goede captain betaamt, leidde Bo Horvat de geplaagde Canucks naar een overwinning op de Maple Leafs. Ondanks de 33e goal van Auston Matthews verloren de Leafs voor de vierde keer op rij.

PATRICE BERGERON vs WASHINGTON CAPITALS

De Boston Bruins behoren al jaren tot de elite in de NHL. In het huidige tijdperk met onder meer de salary cap is dat ontzettend knap. Die goede prestaties hebben de B’s mede te danken aan Patrice Bergeron en Brad Marchand. De laatste mag door zijn rare fratsen dan misschien niet de meest geliefde speler in de league zijn, maar ijshockeyen kan hij wel. Bergeron kan op wat meer sympathie rekenen en het kwam de captain deze week dan ook toe dat juist hij voor de 21.000e goal in de historie van de Bruins mocht zorgen. Dat dit gebeurde na een knappe aanval waarbij ook David Pastrnak en Brad Marchand betrokken waren, maakte het plaatje compleet. Voor Bergeron was ’t zijn tweede van de avond en z’n 18e van het seizoen. De B’s wonnen uiteindelijk met 6-3 van Daniel Sprong en de Caps.

NICO HISCHIER vs NEW YORK RANGERS

Er gaat de laatste jaren veel niet goed bij de New Jersey Devils. De trade rond PK Subban werd niet helemaal wat ze ervan hoopten en Corey Crawford stopte al nog voor hij goed en wel begonnen was. Door de tegenvallende resultaten krijgen de Devils het etiket van seller opgeplakt tijdens de trade deadlines. Zo ook vorig jaar. Een paar weken voor de coronastop werd Blake Coleman in ruil voor een first-round pick én Nolan Foote naar de Lightning verscheept. Foote is de zoon van Adam Foote, die jarenlang furore maakte bij de Quebec Nordiques en opvolger Colorado Avalanche. In de WHL behoorde zoonlief Nolan tot de betere spelers, maar een debuut in de NHL bleef uit. Tot afgelopen zondag. Tegen de New York Rangers vinkte Nolan Foote maar direct zijn eerste assist af. Hij was als aangever betrokken bij de 3-3 van Nico Hischier.

RONDJE LANGS DE DIVISIES

  • Natuurlijk ging het deze week in Las Vegas over het record van Patrick Marleau, maar in diens schaduw bouwden Mark Stone en de Golden Knights verder aan een knappe reeks. Op de avond van Marleau wonnen de Knights na een shootout met 3-2 van de Sharks. Niet alleen was het de zevende zege op rij voor de Knights, maar voor Stone was het voor de vijfde achtereenvolgende keer dat hij twee punten in één duel noteerde. In de West Division hebben de Knights alleen iets van de Avalanche te duchten, maar daar sloeg deze week het coronavirus weer toe. St. Louis heeft nu weer de beste papieren voor de vierde plaats. De Blues hebben weliswaar een punt minder dan Arizona, maar ook nog drie duels tegoed. San Jose, bezig aan een 6-game losing streak, en de Kings lijken definitief afgehaakt.
  • We hadden zo onze twijfels bij de trade die Anthony Mantha naar Washington bracht, maar voorlopig is het voor de Capitals een schot in de roos. De voormalig Red Wing speelde sinds zijn komst vier wedstrijden voor de Caps en hij scoorde in elk van die duels. Zelfs bouwt hij aan een 5-game scoring streak, want ook in zijn laatste wedstrijd voor Detroit vond Mantha al het net. Met Daniel Sprong wilde het deze week niet vlotten. Zijn speelminuten werden (weer) beperkt en punten zaten er dit keer niet in voor de Amsterdammer. Voor de Caps breken belangrijke weken aan. Eerst staat de ploeg drie keer tegenover de Islanders en daarna volgen twee wedstrijden tegen de Penguins. Geen van deze teams maakt zich zorgen over een plek in de play-offs, maar plaatsing is ook van belang.
  • Montreal lacht, Montreal huilt. Eerder deze maand raakten de Canadiens goalie Carey Price weer kwijt door een lower-body injury, maar tegen de Senators stond Price zaterdag weer onder de lat. Een warm welkom kreeg de sluitpost niet, want Ottawa was met 4-0 te sterk. Twee dagen later mocht Price het opnieuw proberen. Tegen de Edmonton Oilers was hij twintig minuten lang foutloos. Helaas voor Price en de Habs moest hij daarna opnieuw afhaken. Jake Allen kon Connor McDavid en consorten lang in toom houden, maar in de derde periode ging het mis. Voor het eerst dit seizoen scoorde McDavid tegen de Canadiens en met een 4-1 zege zetten de Oilers hun jacht op Winnipeg en Toronto voort.
  • In de Central Division wordt het een three horse race tot aan de finish. Carolina, Florida en Tampa Bay doen weinig tot niets voor elkaar onder. Van dit drietal lijken de Panthers de grootste outsider, maar een serie tegen Aleksander Barkov en de zijnen zal bij de meeste concurrenten niet hoog op het verlanglijstje staan. Achter deze drie ontwikkelt zich een volgende three horse race voor de laatste plek die recht geeft op de play-offs. Na een serie met goede resultaten mogen de Predators weer hopen, maar dit geldt ook voor de Stars. Die club mist de rest van dit seizoen Ben Bishop en Alexander Radulov, maar lijkt nu pas hersteld van de gevolgen van de coronabesmettingen. In deze race is Chicago de outsider. Veel werd van de Blackhawks niet verwacht, maar ze houden nog altijd vol.

Cover photo: David Kirouac/Icon Sportswire via Getty Images

2021 NFL Draft DB Prospects: Patrick Surtain II

0

Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. We kruipen langzaam maar zeker richting de SportAm Mock Draft. De laatste positie-week is aangebroken: de defensive backs. Wat zijn de beste cornerbacks en safety’s van deze draft? Het zijn voornamelijk cornerbacks, en we beginnen met de beste: Patrick Surtain II.


PATRICK SURTAIN II – ALABAMA

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.88 m | Gewicht: 91 kg | Junior


Patrick Surtain II is de meest complete en ervaren cornerback in deze draft. Surtain, de zoon van voormalig Dolphins en Chiefs cornerback Patrick Surtain, speelde drie volledige jaren in de basis bij Alabama. Op het allerhoogste college-niveau (SEC en Playoffs) liet hij zien met de allerbeste mee te kunnen. In 2019 vs Ja’Marr Chase gaf hij maar twee catches op, terwijl hij meerdere andere elite WR ook uitschakelde. Elk jaar weer liet Surtain zien zich op allerlei vlakken te verbeteren, wat nu resulteert in het zijn van een top 15 (en misschien zelfs wel top 10) pick.

THE GOOD: FOOTBALL IQ | INSCHATTINGSVERMOGEN | OUTSIDE COVERAGE | LENGTE/WINGSPAN | ZOWEL TECHNISCH ALS FYSIEKE COVERAGE | BLESSUREVRIJ

Er zijn twee dingen die bij Patrick Surtain meteen opvallen. Ten eerste zijn football IQ. Surtain speelt met een bepaalde slimheid die je van een junior uit college eigenlijk nog niet verwacht. Surtain weet als geen ander de QB te lezen en schat meestal goed in naar welke receiver hij in sommige situaties moet gaan om zijn safety of mede cornerback te ondersteunen en van zijn eigen man af te gaan. Een zeer waardevolle skill die hem ook in de NFL interceptions en big plays op gaat leveren.


OUTSIDE COVERAGE

Waar Surtain echter de master in is, is outside coverage. Zijn speed is bedenkelijk (zie kopje te bad), maar technisch gezien valt er op consistente basis helemaal niks aan te merken op zijn uitvoering. Hij doet precies zoals het je geleerd wordt. Hij forceert (of dit nou vanuit slot coverage of outside coverage is) de receiver goed naar de buitenkant en neemt positie aan de binnenkant. Vervolgens forceert hij de receiver met zijn positionering (en soms met fysieke kracht) naar de buitenkant en gebruikt hij de zijlijn als extra verdediger.




In de gevallen van hierboven levert het een interception of pass break-up op, maar het zorgt er ook voor dat hij toe kan staan dat receivers de bal vangen. Surtain is geen god en kan niet elke pass voorkomen, maar hij zorgt er op deze manier wel voor dat hij het de receiver zo lastig mogelijk maakt. Het beeld van hieronder (receiver vangt de bal out of bounds) zagen we de afgelopen drie jaar dan ook vaak.

TACKLING, RUN DEFENSE EN PASS RUSH

Hier kunnen we vrij kort over zijn. Qua tackling zijn er af en toe momenten dat hij zijn tackle na goede positionering niet afmaakt, maar dit komt echt zelden voor. Meestal positioneert hij zich prima en maakt hij de tackles ook af. Soms (zie de 3.5 tackles for a loss) gebeurt dit ook al voor de line of scrimmage.


Verder valt hij qua run defense en pass rush niet op. Dit is ook niet per se de belangrijkste taak van een cornerback (en het is ook goed dat hij niet in negatieve zin opvalt), dus een groot probleem zal het niet zijn. Maar verwacht (mede vanwege het ontbreken van pure snelheid en explosiviteit) niet dat hij vaak via een blitz naar de QB of RB wordt gestuurd.

BLESSUREGESCHIEDENIS

Ten opzichte van Caleb Farley, zijn enige concurrent in deze draft class, is Patrick Surtain II een enorm gezonde speler. In zijn drie jaar bij Alabama heeft hij niet te maken gehad met ernstige blessures of problemen buiten het veld. Kleine pijntjes zijn er altijd, maar Surtain is tot nu toe behoorlijk blessurevrij weten te blijven.

THE BAD: SLOT COVERAGE | DOWNFIELD SPEED

Het grootste probleem bij Patrick Surtain II is zijn elite speed. Die speed is er namelijk niet. Surtain is slim, fysiek en lang, maar niet snel. Tijdens zijn drie jaar bij Alabama werd hij vaak door receivers deep verslagen. Die leverde niet altijd een completion op, maar het was (samen met de slot) wel de plek waar hij het meest verslagen werd en catches moest toestaan. Dit heeft niet met techniek of wat dan ook te maken, maar gewoon met pure snelheid. De enige manier om dit op te lossen is door hem uit press coverage (waar hij juist elite in is) te halen en hem meer ademruimte te geven.


Daarnaast, en dit is altijd iets tricky’s om te beoordelen, had hij ook flink wat moeite met het coveren van slant routes en routes die naar de binnenkant van het veld gaan. Surtain is elite in het uitschakelen van de outside pass, maar de binnenkant kan hij zeker nog verbeteren. Nou hebben veel cornerbacks moeite met deze route en is de route per definitie in het voordeel van de receivers vanwege zijn korte en snelle aard, maar bij Surtain gebeurde het iets te vaak. Een speler als Ja’Marr Chase (zie eerste voorbeeld hieronder) weet daar wel raad mee.




Deze problemen zijn deels op te lossen door hem wat fysieker te laten spelen en ze handen wat meer te laten gebruiken. Probleem is wel dat dit automatisch (zeker in de NFL) meer flags op zal leveren.



Al met al is Surtain alles behalve een foutloze en compleet ontwikkelde cornerback, maar dat was Henderson vorig jaar ook niet. We weten allemaal hoe hij (en bijvoorbeeld Trevon Diggs en Jaylon Johnson) het vorig jaar deden: behoorlijk goed. Surtain zal wel eens verslagen gaan worden in deep coverage, maar zal vooral wat consistenter moeten worden in slant coverage als hij op all-pro niveau wil komen. Op dit moment lijkt hij op zijn best als outside cornerback, waar hij minder kwetsbaar is vs speed receivers en waar hij gebruik kan maken van zijn elite positionering. Als slot cornerback is hij net nog iets te wisselvallig vs slant routes. Daarnaast is hij gewoon geen factor als blitzer, wat hem ook een betere fit maakt aan de buitenkant. Al met al genoeg positionele opties in ieder geval.

Photo: Vasha Hunt/AP

Steph Curry haalt Wilt Chamberlain in, Mavs geen baas in eigen huis

0

Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.


DE STAND


Northwest Division: 1. Utah Jazz (42-15), 2. Denver Nuggets (36-20), 3. Portland Trail Blazers (32-24), 4. OKC Thunder (20-37), 5. Minnesota Timberwolves (15-43)

Pacific Division: 1. Phoenix Suns (40-16), 2. LA Clippers (40-19), 3. LA Lakers (35-22), 4. GS Warriors (28-29), 5. Sacramento Kings (23-34)

Southwest Division: 1. Dallas Mavericks (30-26), 2. Memphis Grizzlies (29-26), 3. SA Spurs (27-28) , 4. New Orleans Pelicans (25-32), 5. Houston Rockets (15-42)


IN DE SPOTLIGHT


CURRY NIEUWE ALL-TIME LEADER WARRIORS

Steph Curry begon vorige week gelijk enorm goed met 53 punten tegen de Denver Nuggets. Dat was ruim voldoende om Wilt Chamberlain in te halen op de All-Time Leading Scorers -lijst van de Golden State Warriors. Wilt the Stilt speelde nog voor de Warriors toen ze in Philadelphia speelden en vervolgens verhuisden naar San Fransisco. Hij verzamelde 17783 punten tussen 1959 en 1965. Curry staat inmiddels op de eerste plaats in de lijst met 17940 punten. Chamberlain heeft nog steeds meer field goals met 7216 stuks. Hij speelde wel in het tijdperk zonder driepunters dus het is logisch dat Curry hem wel met punten al heeft ingehaal. Op dit moment heeft The Chef 6182 field goals en staat daarmee ook nog achter Rick Barry die er 6466 heeft.


DE TEGENVALLERS


MAVS MOEITE MET THUIS WINNEN

De Mavericks hebben op dit moment vier duels op rij verloren. De negatieve reeks begon zondag 11 april, nadat ze drie dagen eerder nog indrukwekkend van de Bucks wonnen. De Spurs, 76ers, Knicks en Kings wisten allemaal een overwinning te boeken in Dallas, Texas. Luka Doncic deed er met 37 punten in de laatste wedstrijd tegen Sacramento nog alles aan om te winnen. Dat was lang niet genoeg, aangezien het 121-107 werd in het voordeel van de Kings. Uit wonnen de Mavs wel, op 14 april van de Memphis Grizzlies. Het werd 114-113 dankzij een magische game-winner van Luka Doncic.

LAKERS VERLIEZEN VAN AARTSRIVAAL

De Lakers namen het op tegen de Celtics zonder hun twee grootste sterren. LeBron James en Anthony Davis zitten nog altijd aan de kant. Toch werd het geen grote blowout win voor Boston. De eindstand was 121-113, met name dankzij de 40 punten van Jaylen Brown. Een echte grote tegenvaller is het door blessures dus niet voor de Lakers, maar het is nooit leuk om van je grootste aartsrivaal te verliezen. De Lakers wonnen na het duel met de Celitcs nog wel knap van de Jazz in overtime (127-115). Utah speelde zonder Donovan Mitchell en Rudy Gobert. Andre Drummond, Caldwell-Pope en Schroder scoorden minimaal 25 punten voor de overwinning


SPELER VAN DE WEEK


Net als vorige week is Steph Curry de SportAmerika Speler Van De Week van de Western Conference. Hij begon al enorm sterk met de 53 punten tegen de Mavericks om Wilt Chamberlain in te halen op de topscorerslijst van de Warriors. Verder maakte Curry 36 driepunters. Dat zijn er drie meer dan de Orlando Magic en Sacramento Kings, zeven meer dan de Washington Wizards en zelfs 10 meer dan de New Orleans Pelicans. Nou kun je het uiteraard over speelstijl hebben met deze vergelijking, maar het blijft knap. In vier wedstrijden behaalde hij een gemiddelde van 43,8 punten per wedstrijd. Na de Nuggets maakte Curry 42, 33 en 47 punten tegen de Thunder, Cavs en Celtics. Uiteindelijk won Boston als enige: 119-114.


VOORUITBLIK


De afgelopen week hadden we een aantal duels op mooie tijdstippen. Ook met Western Conference-ploegen. Deze week is het een stuk minder. Alleen op zondag komen de Phoenix Suns in actie tegen de Brooklyn Nets om 21.30 en de Portland Trail Blazers nemen het om 22.00 op tegen de Memphis Grizzlies.

Photo: KYLE TERADA/USA TODAY SPORTS

MLB Rookie Watch 2021: week 3

0

Het seizoen dendert door en daarmee is het weer tijd voor de SportAmerika MLB Rookie Watch. In de afgelopen week verlaagde Dane Dunning zijn ERA naar 0.60 en is Jazz Chisholm de rijzende ster bij de Miami Marlins. Verder nog acht andere rookies die opvielen vanwege hun prestaties, in willekeurige volgorde.

YERMIN MERCEDES (CHICAGO WHITE SOX)

Stats: .280 (7-uit-25), 2 HR, 5 RBI’s, .840 OPS

Yermin Mercedes ging na zijn recordbrekende eerste week gewoon verder met waar hij gebleven was. In 25 slagbeurten sloeg hij zeven keer een honkslag, waardoor zijn seizoentotaal op 22 honkslagen kwam. Hiermee voert hij op dit moment de American League aan. Ook waren daar nog de vijf RBI’s en twee homeruns.

Drie van de vijf RBI’s werden binnengeslagen door zijn homerun tegen de Cleveland Indians. In de tweede helft van de eerste inning, met lopers op het eerste en derde honk, eindigde een fastball van Zach Plesac ver over de hekken. Maar liefst 431 feet (131.4 meter) verderop daalde de bal neer. Mercedes droeg met zijn klap bij aan de latere feestvreugde van Carlos Rodon, die diezelfde avond een no-hitter gooide.

Oh ja, en hoewel we de maandag eigenlijk niet meenemen in deze Rookie Watch, is het het vermelden waard dat Mercedes in de Patriots Day-wedstrijd tegen de Red Sox ook op de heuvel verscheen, als werper. Wat kan de Dominicaan niet?


DANE DUNNING (TEXAS RANGERS)

Stats: 10.0 IP, 10 K’s, 2 BB, 7 H, 0 ER

Zoals we in de 2021 preview van de Texas Rangers al schreven, is Dane Dunning een van de spelers om naar uit te kijken dit seizoen bij de Texanen. Ondanks de hoge verwachtingen presteerde Dunning naar behoren in de eerste weken. Zo startte hij afgelopen week twee wedstrijden en gooide hij in totaal tien innings zonder een run tegen te krijgen. Daarmee kwam zijn ERA op 0.60, het laagste in de American League.

In zijn laatste start tegen de Baltimore Orioles stond hij zes innings op de heuvel en kregen vijf O’s een strikeout om de oren. Helaas voor Dunning en de Rangers ging de wedstrijd alsnog met 6-1 verloren.


MICHAEL KOPECH (CHICAGO WHITE SOX)

Stats: 4.1 IP, 6 K’s, 2 BB, 2 H, 2 ER

Michael Kopech gooide in de afgelopen week 4.1 innings, waarvan drie op 18 april tegen de Boston Red Sox. In de tweede wedstrijd van de doubleheader startte hij voor het eerst sinds 2018 een wedstrijd.

Kopech die de afgelopen twee seizoenen miste door Tommy John-operatie (2019) en persoonlijke problemen (2020) liet manager Tony La Russa zien een kandidaat te zijn voor de toekomstige rotatie. Vier strikeouts, één earned run (ook nog inherited) en één vrije loop tegen moeten de hardgooiende Texaan goed hebben gedaan.


TYLER STEPHENSON (CINCINNATI REDS)

Stats: .375 (3-uit-8), 3 RBI’s, .880 OPS

De 24-jarige catcher Tyler Stephenson, die de positie moet delen met Tucker Barnhart, sloeg in de tweede wedstrijd van de serie tegen de Cleveland Indians in de tiende inning een walk-off honkslag. Hiermee wonnen de Reds 3-2.

Het was de eerste walk-off-honkslag in de nog prille carrière van Stephenson. Verder kwam hij in de andere twee wedstrijden ook op de honken en sloeg hij nog twee andere teamgenoten veilig de thuisplaat over. Zijn carrièretotaal aan RBI’s steeg hierdoor van twee naar vijf en hij sloeg .375/.500/.375 in de tweede week van het seizoen.


ZACH MCKINSTRY (LOS ANGELES DODGERS)

Stats: .316 (6-uit-19), 2B, 1 HR, 3 RBI’s, .876 OPS

SportAmerika hoofdredacteur Jasper Roos zei het afgelopen weekend al in onze MLB podcast: “Men was blij dat Enrique Hernández eindelijk vertrok uit de National League, maar nu krijgen ze Zach McKinstry ervoor terug.” McKinstry en Hernández zijn beide spelers die vanuit veelal lage posities in de slagvolgorde belangrijk kunnen zijn en dat bleek afgelopen week ook weer eens.

McKinstry werd geraakt door een pitch van Yu Darvish, waarna hij één van de twee runs binnenliep in de tweede wedstrijd tegen de Padres. In de eerste wedstrijd tegen de Swinging Friars ging hij 3-uit-6 met twee RBI’s. Beide keren werd er gewonnen en beide keren had McKinstry een belangrijk aandeel. Niet gek voor de nummer 1.001 overall Draft pick van de Dodgers uit 2016.


TREVOR ROGERS (MIAMI MARLINS)

Stats: 5.0 IP, 7 K’s, 3 BB, 3 H, 2 ER

Trevor Rogers was in vorm tegen de Atlanta Braves. De ploeg met onder andere de MVP van vorig seizoen, Freddie Freeman, plus Ronald Acuna Jr. en Ozzie Albies kwam in vijf innings niet verder dan een tweepuntenhomerun van Acuna Jr. Verder kregen zeven Braves drie slag en waren er drie hits.

In totaal gooide Rogers in vijftien innings aan werk dit seizoen al 23 strikeouts. Hiermee is hij al over de helft van zijn seizoentotaal van 2020. Toen gooide hij in 28 innings 39 strikeouts. Tevens kreeg de in Carlsbad, New Mexico geboren lefty maar vier earned runs tegen, terwijl hij vorig seizoen bijna het vijfvoudige aantal tegen kreeg (19).


EMMANUEL CLASE (CLEVELAND INDIANS)

Stats: 3.1 IP, 4 K’s, 1 BB, 6 H, 0 ER

Een cutter is al een moeilijke pitch voor een slagman, maar de cutter van Indians werper Emmanuel Clase lijkt bijna unhittable. Meer dan 100 mph zeilt de naar links afwijkende fastballvariant. Met zijn 4-seam fastball haalde de Dominicaan ook al meerdere keren snelheden boven de 100 mph. De Cincinnati Reds en Chicago White Sox scoorden dan gezamenlijk wel drie keer tegen Clase, maar geen enkele run was een earned run. Uiteindelijk hengelde de closer twee saves binnen in de series.


TRISTON MCKENZIE (CLEVELAND INDIANS)

Stats: 9.0 IP, 13 K’s, 6 BB, 7 H, 4 ER

De 23-jarige Triston McKenzie stond afgelopen week twee keer als starter op de heuvel. Hij begon in de openingswedstrijd in de serie tegen de White Sox (4.0 IP, 6 K’s, 3 ER) en acteerde ook in een duel tegen de Cincinnati Reds (5.0 IP, 7 K’s, 1 ER). Beide wedstrijden leverden hem een no-decision op, maar hij heeft zijn niveau weer wat omhoog gekrikt na de teleurstellende eerste start. Tegen de Kansas City Royals kwam hij toen niet verder dan 3.1 innings en vijf strikeouts.


NICK MADRIGAL (CHICAGO WHITE SOX)

Stats: .412 (7-uit-17), 2B, 3 RBI’s, .859 OPS

Weer een White Sox speler op de lijst van deze week, maar ook de laatste. Nick Madrigal, de tweedehonkman, is goed in vorm. Hij sloeg zeven honkslagen (zes singles en een tweehonkslag), waarbij drie teamgenoten over de thuisplaat liepen. Madrigal is geen powerhitter, maar hij maakt contact zoals geen ander. De kleine rookie heeft een waanzinnige 98.2% (!) contact rate in de strikezone, met afstand het hoogste in de Majors. Inclusief de maandagwedstrijd heeft Madrigal dit hele seizoen pas twee swings-and-a-miss. Als hij swingt, maakt hij dus vrijwel altijd contact. Hij kreeg dit seizoen ook pas één keer drie slag en zijn bijnaam in Chicago is inmiddels ‘Nicky Two-Strikes’, omdat hij met twee strikes vrijwel altijd contact maakt. Een unieke speler in deze tijd van homeruns en strikeouts.


JAZZ CHISHOLM (MIAMI MARLINS)

Stats: .450 (9-uit-20), 2 2B, 2 HR, 4 RBI’s, 1.410 OPS

Het lijkt wel alsof er bij de Miami Marlins een sprintende smurf over de honken vliegt, maar het blijkt Jazz Chisholm te zijn. Met zijn blauwe haar is hij een vertoning op zich. De tweedehonkman, die een paar weken geleden nog moest vechten voor zijn plekje in de selectie, is Miami’s rijzende ster.

Chisholm heeft een hitting streak van zeven wedstrijden, sloeg twee tweehonkslagen, twee homeruns, kreeg vier vrije lopen, werd geraakt door een pitch en stal een honk. Al met al een drukke week voor de Bahamaan, maar met zijn plezier en het lef waarmee hij speelt is hij zeker het kijken waard.

Coverfoto: Mary Holt/USA TODAY SPORTS

NHL: Patrick Marleau stoot Gordie Howe van de troon

0

Bijna 60 jaar stond het record van meeste wedstrijden in de NHL op naam van Gordie Howe. Na 1.767 wedstrijden sloot Mr. Hockey zijn indrukwekkende loopbaan af. Een loopbaan die begon in het seizoen 1946-1947 en eindigde in 1980. Af en toe wankelde het record van Howe, maar nooit werd het geëvenaard of verbroken. Tot deze week. Zaterdag speelde Patrick Marleau tegen de Wild zijn 1.595e wedstrijd voor de San Jose Sharks. En zijn 1.767e in de NHL. Afgelopen nacht, in de wedstrijd tegen de Vegas Golden Knights, werd het record van Howe door Patty Marleau dan eindelijk verbroken.

IN DE BUURT

Op 11 april 1980 speelde Gordie Howe zijn laatste play-offwedstrijd in de NHL. Vijf dagen eerder speelde Mr. Hockey, uitgerekend tegen zijn geliefde Detroit Red Wings, zijn laatste duel in het reguliere seizoen. Dit was voor Howe zijn 1.767e in de league. Een duizelingwekkend record waarvoor hij 26 seizoenen, gespreid over vijf decennia, nodig had. Na hem kwamen spelers in de buurt van dit record. Mark Messier, die debuteerde in het laatste seizoen van Howe, stopte na 1.756 wedstrijden.

Ron Francis, debuterend in 1981-1982, kwam in de buurt, maar hing na 1.731 duels zijn schaatsen aan de wilgen. Tussen deze grootheden in vinden we Jaromir Jagr. De Tsjech verdween uit de league in 2008, pakte de draad een paar jaar later weer op en speelde zijn laatste NHL-wedstrijd op Oudejaarsavond 2017. Met Calgary won hij die avond, in zijn 1.733e wedstrijd, met 4-3 van Chicago.

Een maand voor Gordie Howe aan zijn laatste seizoen zou beginnen, mocht de familie Marleau uit het Canadese Swift Current een jonge zoon verwelkomen. De kleine Patrick, want die naam kreeg hij mee, groeide op in de buurt van Aneroid op de boerderij van zijn familie. Zoals veel families in Canada zat ’t gezin zaterdags aan de buis gekluisterd voor Hockey Night in Canada. Natuurlijk volgden ze de verrichtingen van de legendarische Gordie Howe. De Hall of Famer met vier Stanley Cups, die na de jaarwisseling zou beginnen aan zijn vijfde decennium in de NHL. Nooit zal de familie Marleau hebben gedacht dat ’t kleine hummeltje, dat hen ’s nachts vast af en toe wakker hield, ooit het record van deze legende zou verbreken.

EARLY YEARS

Daar in Saskatchewan zagen ze al snel het talent van Patrick Marleau. Het was ook praktisch onmogelijk om dit niet te zien. In 1993-1994 speelde de jonge Marleau in de U18 van de Swift Current Legionnaires. Hij was zelf toen nog maar 14. Het weerhield hem er echter niet van 72 keer te scoren in 53 wedstrijden. Bij verschillende scouts zullen ongetwijfeld de alarmbellen af zijn gegaan.

Toen Marleau in de WHL als speler van de Seattle Thunderbirds zijn status als goalgetter bevestigde, wisten ze in de NHL genoeg. Deze speler zou al heel snel worden opgepikt in de draft en in 1997 werd het geduld van de toen 16-jarige Patrick Marleau inderdaad niet lang op de proef gesteld. Joe Thornton werd, door de Boston Bruins, als eerste gekozen en een jonge franchise uit San Jose was er als de kippen bij om Patrick Marleau als tweede te kiezen.

De rest, zoals dat zo mooi heet, is geschiedenis. De Sharks werden tot over de oren verliefd op Patty Marleau en dit gevoel was geheel wederzijds. Marleau maakte de opmars van de franchise niet alleen mee, maar was zelf een essentieel onderdeel van die opmars. Al in ’97 debuteerde hij in de league, in 2002 mocht hij de “A” op zijn shirt plakken en een jaar later werd de toekomstige Mr. San Jose Shark de captain van de ploeg. Dit bleef hij tot 2009-2010, toen coach Todd McLellan besloot om de “C” aan routinier Rob Blake te geven. Nu overigens als GM zijn baas in LA, maar dat terzijde.

KRITIEK

Was Marleau geen goede captain? Daar valt natuurlijk over te twisten. De Sharks reikten jaarlijks tot de play-offs, maar langzaam maar zeker kregen ze de naam van underachievers. Patrick Marleau is in elk geval geen groot spreker. Heel stil is hij niet, maar de aanvaller kiest zijn woorden zorgvuldig. Daarnaast had en heeft hij een wat verlegen uitstraling. Voormalig teamgenoot Jeremy Roenick liet online en als commentator geen spaan heel van Marleau. Roenick vond hem niet hard genoeg, niet consistent genoeg en vooral te aardig om een leider te zijn. Patrick Marleau had het niet in zich zijn team naar grootse prestaties te leiden. Hij kon, of kan, zich simpelweg niet kwaad genoeg maken.

Het is iets dat als een rode draad door zijn loopbaan loopt. Boordevol talent. Een begenadigd schaatser en bloedsnel. Een goede afmaker ook. Er wordt Marleau echter wel vaker een gebrek aan passie verweten. Dit gebeurde voornamelijk tijdens zijn hoogtijdagen. Nu de man 41 jaar is, nog steeds dagelijks op het ijs staat met spelers die zijn kinderen hadden kunnen zijn en dit niet voor het geld doet, kun je niet anders concluderen dan dat Patrick Marleau ontzettend van het spelletje houdt. En van de San Jose Sharks. Hij toont het alleen op een andere manier.

Naast de al genoemde kwaliteiten is er nog iets dat Marleau kenmerkt. Je kunt onmogelijk tot zo’n ongelooflijk aantal wedstrijden komen als je niet ontzettend fit bent. Tussen 2009 en 2019 miste de veelzijdige aanvaller, als dertiger, geen wedstrijd in het reguliere seizoen. Zelfs vorig seizoen, toen hij bij de seizoensstart niet eens een club had, speelde Marleau nog 66 wedstrijden. Daarvan 58 in het shirt van zijn Sharks en 8 voor de Penguins.

AFFAIRE

Het huwelijk tussen Patrick Marleau en zijn San Jose Sharks geen ook bepaald niet altijd over rozen. Er waren die verwijten aan zijn adres. Vaak van fans, maar een enkele keer zelfs vanuit de organisatie. Patty Marleau moest méér brengen tijdens de play-offs of opstaan zoals het een leider betaamt. Toch kwam het altijd weer goed tussen speler en organisatie. Al begon Marleau in 2017 aan een affaire met de Maple Leafs. Daar dacht hij eindelijk de Stanley Cup te kunnen winnen. Met de Sharks greep hij er al zo vaak naast en daar leken de kansen verkeken. In San Jose kwam hij wél vaak voorbij de eerste ronde en dat was hem in Toronto dan weer niet gegeven. Na twee jaar keerde hij, zonder Cup, terug naar de Bay Area.

PALMARES

Een titel in de Western Conference, de nodige All-Star Games, vrijwel alle records van de Sharks en natuurlijk die geweldige olympische titel in Vancouver. Met toenmalig ploeggenoten Dany Heatley en Joe Thornton werd hun lijn bij Team Canada al snel de HTML-lijn gedoopt. En sinds maandag 19 april heeft hij een record in handen, dat 59 jaar aan Gordie Howe toebehoorde. Marleau is nog altijd niet klaar met zijn carriere. Hij is niet meer de goalgetter van weleer en de veertiger heeft ook aan snelheid ingeboet. Dit seizoen moet hij ’t doen met 4 goals en 8 punten. Met zijn ervaring is hij echter nog wel degelijk van waarde voor de Sharks, die bezig zijn met een zogenaamde reset.

Vorig seizoen dwong Marleau nog een trade af naar een contender. Aan de zijde van Sidney Crosby en Evgeni Malkin mocht Marleau in dat vreemde seizoen een gooi naar de Cup doen. Opnieuw zonder succes. Dit seizoen zat die trade er niet in. Daardoor verkleint de kans op die zo gewenste Cup, maar kon hij het belegen record van Howe breken in het shirt van zijn geliefde San Jose Sharks.

Op bezoek bij de Wild evenaarde Marleau de 1.767 wedstrijden en twee dagen later, uitgerekend op bezoek bij de rivaal uit Sin City, verwees hij Mr. Hockey naar de tweede plaats. Beide thuisclubs lieten het historische moment niet onopgemerkt voorbij gaan, maar waren wel allebei te sterk voor Marleau en de Sharks. Voor hen wordt het heel moeilijk om nog de play-offs te bereiken.

Cover photo: Tony Avelar/Associated Press

LAUdible: Julian Edelman is een HOF-er, of niet

Elke maandag schijnt redacteur Laurens zijn eigenzinnig licht op de NFL en het nieuws. Vandaag frustreert hij zich over de Hall Of Fame-discussie over Julian Edelman.

Een stoffige hotelgang. Een gezette man in een deftig pak. Enkele klopjes op je deur. Als je geen fan bent van de NFL, dan schrijf je nu al je #MeToo-tweet. Een NFL-fan weet beter: David Baker komt je vertellen dat je in de Pro Football Hall of Fame terechtkomt; wat een eer.

Een bronzen buste van je eigen smoel, een gouden vest die nooit past en een speech die niet langer dan een kwartier mag duren. Ik weet het: ik bezoedel de aankondiging en de introductie in de Hall Of Fame. Dat doe ik echter met een reden. Ik vind namelijk dat Julian Edelman’s fin de carrière onbewust werd bezoedeld met diezelfde Hall Of Fame.

Een quarterback in de zevende ronde die twaalf jaar later statistisch gezien de tweede beste receiver in de play-offs wordt: die lofzang heb ik al achter de rug in een vorig artikel. Voor mij is ‘Jules’ een voorbeeld. Doorzetten tussen de vraagtekens, nadien winnen tussen de uitroeptekens. Er staat ook nu weer een vraagteken achter zijn naam: is Julian Edelman een kandidaat voor de Hall of Fame?

Hier komt het, denkt u nu. Laurens gaat ons zijn mening vertellen. Wordt Edelman ooit vereeuwigd in een bronzen beeld in Canton? Zeg het ons, Laurens.

Wel… Het kan me eigenlijk niets schelen, want iedereen wil zijn mening erover kwijt. Het is verdikke het eerste waar men aan denkt als een door blessures getergde man na drie Super Bowls beslist om de cleats aan de wilgen te hangen. Dat vind ik zo verschrikkelijk spijtig. Toen Edelman zijn pensioen aankondigde, ging niet zijn naam, maar die van Wes Welker viraal op Twitter. Omdat er zoveel gediscussieerd werd over zijn al dan niet HOF-carrière in vergelijking met die van Edelman. Kijk, ik snap dat, maar mag ik het dan oneerlijk noemen net na een pensioen?

Ik wil een carrière vieren als die erop zit. Herinner je je het pensioen van Eli Manning nog? Of recenter: dat van Philip Rivers? De eerste vraag in talkshows: is hij een Hall Of Fame-kandidaat? Het is cynisch om net na het einde van een carrière diezelfde carrière helemaal uit elkaar te halen en te analyseren naar jouw eigen visie. Het is een negatieve manier om na te denken over de waan van de dag.

Ik wil een afspraak maken met u, beste lezer. Als Tom Brady ooit stopt, – neen, hij wordt niet de eerste tachtiger in de Super Bowl – vraag u dan niet af of hij een groter Amerikaans sporticoon is dan Michael Jordan. Stel jezelf en je vrienden niet de vraag of Patrick Mahomes het ooit beter zal doen. Want hoe waanzinnig deze vraag klinkt: ze is al gesteld. Maar verdikke, durf niet te antwoorden. Open gewoon Wikipedia en lees het palmares. Ga op YouTube en bekijk hoogtepunten. Dompel je onder in ’s mans carrière in plaats van ze te ontmantelen. En kom, net als mij, tot de vaststelling dat dit veel leuker is.

Dank bij voorbaat.

Coverfoto: Charles Krupa/AP

Bulls, Wizards en Raptors strijden om 10de plek, LaMarcus Aldridge stopt per direct

0

Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.

11 APRIL – 17 APRIL


DE STAND


Atlantic Division: 1. Philadelphia 76ers (39-17), 2. Brooklyn Nets (38-18), 3. Boston Celtics (31-26), 4. New York Knicks (30-27), 5. Toronto Raptors (23-34)

Central Division: 1. Milwaukee Bucks (35-21), 2. Indiana Pacers (26-29), 3. Chicago Bulls (23-33), 4. Cleveland Cavaliers (20-36), 5. Detroit Pistons (17-40)

Southeast Division: 1. Atlanta Hawks (30-26), 2. Miami Heat (28-28), 3. Charlotte Hornets (27-28), 4. Washington Wizards (23-33), 5. Orlando Magic (18-38)


IN DE SPOTLIGHTS


ALDRIDGE STOPT WEGENS HARTPROBLEMEN

LaMarcus Aldridge heeft per direct een punt achter zijn NBA-carrière gezet. De center van de Brooklyn Nets kampte tijdens en na het duel tegen de Los Angeles Lakers met hartritmestoornissen. Het was niet de eerste keer voor Aldridge dat hij hier problemen aan ondervond, maar dit keer was het zo heftig dat hij besloot direct te stoppen.

De carrière van Aldridge begon in 2006, toen hij als tweede gedraft werd door de Chicago Bulls. In een trade werd hij naar Portland gestuurd, waar hij negen seizoenen actief was. Bij de Trail Blazers kwam hij nooit verder dan de eerste ronde van de playoffs. In de zomer van 2015 tekende hij een contract bij de San Antonio Spurs, waar hij bijna zes jaar actief zou blijven.

In San Antonio behaalde hij direct in zijn eerste jaar de tweede ronde van de play-offs en het jaar daarna de Western Conference Finals. Dit seizoen raakte Aldridge uit de rotatie bij de ploeg van coach Popovich, waarna zijn contract werd ontbonden. Bij de Brooklyn Nets ging zijn droom verder om NBA-kampioen te worden, maar daar kwam na vijf wedstrijden snel een einde aan. In zijn laatste wedstrijd leek Aldridge vooral verdedigend heel kwetsbaar en zwak, wat hem op veel kritiek kwam te staan. Achteraf bleek daar dus een ernstige reden voor te zijn.

Aldridge was in zijn carrière goed voor gemiddeldes van 19.4 punten en 8.2 rebounds per wedstrijd. De center/power forward stond bekend voor zijn ‘ouderwetse’ spel. Ouderwets met de rug naar de basket en aan de slag. Het leverde hem zevenmaal een All-Star selectie op. Ook werd hij vijf keer verkozen tot ‘All-NBA’. Drie keer het derde team, twee keer het tweede team.

76ERS STEVENEN AF OP EERSTE PLAATS

De Philadelphia 76ers hebben een grote stap gezet richting de eerste plaats in de Eastern Conference. Woensdagnacht wonnen ze voor de tweede keer in drie ontmoetingen van de Brooklyn Nets, waardoor bij een gelijke stand de ’tiebreaker’ nu in hun voordeel is.

De 76ers traden op een gunstig moment aan tegen Brooklyn. De Nets hadden een dag eerder de wedstrijd tegen de Minnesota Timberwolves ingehaald, die een dag daarvoor niet door ging door onrustigheden in de stad. Mede daardoor bleven Kevin Durant en Blake Griffin aan de kant bij Brooklyn, vanwege ‘injury management’. Verder ontbraken ook LaMarcus Aldridge en James Harden nog bij Brooklyn. Kyrie Irving deed wel mee bij Brooklyn.

Ondanks het ontbreken van veel spelers bij de Nets hadden de Sixers hun handen vol aan de ploeg van Steve Nash. Kyrie Irving noteerde 37 punten en was bijna niet te stoppen. Gelukkig voor Philly hebben zij zelf ook zo’n superster in de vorm van Joel Embiid. De center was goed voor 39 punten en 13 rebounds. De Sixers trokken uiteindelijk aan het langste einde: 117-123.


DE TEGENVALLER


LAVINE AAN DE KANT VANWEGE CORONAPROTOCOL

De Chicago Bulls hebben de afgelopen dagen meerdere klappen moeten ontvangen. De ploeg van coach Billy Donovan ging deze week drie keer onderuit (1-3) en moet daarbij ook nog sterspeler Zach LaVine missen door de coronaprotocollen van de NBA.

De Bulls openden de week op bezoek bij de Memphis Grizzlies. Lang ging de wedstrijd gelijk op, maar in het vierde kwart nam de thuisploeg de controle over. Ze wonnen het kwart 16-31, waarna de eindscore uitkwam op 90-101. Twee dagen later kwamen de Orlando Magic op bezoek in Chi-town. De ploegen waren eerder dit seizoen al betrokken bij de trade van Nikola Vucevic die naar Chicago kwam vanuit Orlando, maar sindsdien hebben de Magic meer wedstrijden gewonnen dan de Bulls. Ook nu wist Orlando weer te winnen. Wendell Carter Jr. was tegen zijn oude ploeg goed voor 19 punten en 12 rebounds.

Ook de tweede ontmoeting van de week tegen de Memphis Grizzlies werd verloren. Met 30 punten was Dillon Brooks de grote man voor Memphis. Het werd 126-115. De week werd echter afgesloten met een 106-96 zege op de Cleveland Cavaliers, waardoor de Bulls nog net op de tiende plek (en dus de laatste plek in het play-in toernooi) staan. De Wizards hebben hetzelfde record als de Bulls en de Raptors staan maar 0.5 wedstrijden achter op de twee teams. Kortom: een van deze drie teams gaat de laatste plek voor het play-in toernooi van de Eastern Conference weten te bemachtigen. De vraag is alleen of dat de Bulls, Wizards of Raptors gaat worden.


SPELER VAN DE WEEK


Julius Randle is verkozen tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. De power forward van de New York Knicks kende zowel op individueel- als teamniveau een fenomenale week. De New York Knicks wonnen vier keer op rij en Randle behaalde daarin gemiddeldes van 34 punten, 9 rebounds en 5.3 assists per wedstrijd.

Vooral in de wedstrijd tegen de Dallas Mavericks kende Randle een sterke wedstrijd. In een 117-109 zege, was de forward goed voor 44 punten, 10 rebounds en 7 assists in 40 minuten. Daarnaast had hij een schotpercentage van 55.2% van het veld en 54.5% van achter de driepuntslijn.


VOORUITBLIK


Het wordt smullen geblazen aankomende week! In de nacht van donderdag op vrijdag om 1 uur nemen de Philadelphia 76ers het op tegen de Milwaukee Bucks. Omdat de NBA ook inziet dat het geen ideale tijd is, nemen ze het op zaterdagavond om 21:30 uur Nederlandse tijd nog een keer tegen elkaar op.

Photo: Wendell Cruz/USA TODAY Sports

2021 NFL Draft LB Prospects: Zaven Collins, Nick Bolton en de rest

0

Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. We kruipen langzaam maar zeker richting de SportAm Mock Draft. Voordat we dat gaan doen, zijn er echter nog twee posities te bespreken. Deze week staan de linebackers in de schijnwerpers. We sluiten de LB-week af met Zaven Collins, Nick Bolton, Chazz Surratt en de rest van de getalenteerde linebacker class van dit jaar.


ZAVEN COLLINS VS NICK BOLTON


ZAVEN COLLINS: TURNOVERMACHINE EN ALLROUND LB MET VEEL WEDSTRIJDERVARING OP BEDENKELIJK NIVEAU

Zaven Collins werd afgelopen jaar in college uitgeroepen tot beste verdediger van het jaar. Na drie fantastische seizoenen, waarvan zijn laatste seizoen met afstand zijn beste was, besloot hij bij Tulsa weg te gaan en te declaren voor de NFL Draft. Dit doet hij als borderline first round pick.

Zijn kwaliteiten? Run defense en coverage. Zijn football IQ is wellicht het hoogste van alle LB in deze class (Werner zit op een vergelijkbaar niveau) en dit in combinatie met zijn atletisch vermogen zorgt ervoor dat RB’s hem lastig kunnen verrassen. Dit zou hem in een 4-3 of 3-4 systeem ook een prima ILB/MLB maken. Dit komt mede ook omdat zijn coverage meer dan prima is. Hij zit zeker niet op het niveau van Owusu-Koramoa, maar kan er zeker vertrouwt worden. Dit bewees hij afgelopen seizoen met maar liefs drie interceptions, waarvan er twee uiteindelijk een touchdown opleverde.

De beste pass rusher is hij zeker niet (3.5 sacks in zijn eerste 24 wedstrijden), maar afgelopen seizoen liet hij in deze categorie verbetering zien door 4.5 sacks te noteren. Meer dan de twee jaar daarvoor hij bij elkaar verzameld had. Daarnaast heeft Collins ook geen blessurelijst en heeft hij tevens enorm veel ervaring qua wedstrijdritme, zeker vergeleken met de LB om hem heen.

MAAR HOE GOED WAS DE WEERSTAND?

Dat is de vraag. Deze wedstrijdervaring kwam namelijk wel op een wat lager niveau dan de LB om hem heen. Dit is dan ook een groot ‘minpunt’ rondom Collins. Het niveau waarop hij dit heeft laten zien was vrij bedenkelijk te noemen. Zeker niet slecht, maar minder dan de ACC, BIG Ten, PAC-12, SEC of BIG 12. Teams als UCF waren meestal de hoogtepunten van het schema van Tulsa, dat verder tegen universiteiten als Tulane en East Carolina moest spelen. Dat is wel wat anders dan Georgia, Florida, Alabama of Michigan. Toch zullen NFL-teams Collins vanwege zijn profiel aan het einde van de eerste of begin tweede ronde graag willen oppikken.

NICK BOLTON: VEELZIJDIGE LB MET GELIMITEERD ATLETISCH VERMOGEN EN VEEL ERVARING OP HOOGSTE COLLEGE-NIVEAU

Nick Bolton strijdt samen met Zaven Collins voor de status als LB3. In onze ranking wint Collins het net van Bolton, maar het scheelt niet veel. Bolton heeft drie volledige jaren gespeeld bij Missouri zonder grote blessures en tegenover de beste universiteiten in college football.

Zijn grootste kwaliteit is, net zoals bij Collins, zijn combinatie van run defense en coverage. Afgelopen seizoen had hij vijf pass deflections in coverage, het jaar daarvoor zeven. Zeker in zone coverage, maar ook in man-to-man is hij uitstekend. Zijn run defense is daarnaast vooral zo goed vanwege zijn inzicht en explosiviteit. Hij kan door gaten (die RB’s ook zien) schieten en zo voor de RB staan om hem te tackelen. Een 1-vs-1 zal hij niet snel verliezen. Een echte pass rush-specialist is Bolton niet, maar hij is wel beter dan zijn statistieken (2.0 sacks vorig jaar) doen vermoeden.

ATLETISCH VERMOGEN EN LENGTE EEN PROBLEEM?

Wat Bolton wel mist, is wat atletisch vermogen en lengte. Het is in college amper tot geen probleem gebleken, maar in de NFL zou dat wel eens anders kunnen zijn. Voor de rest speelt Bolton soms iets te ongecontroleerd. Hij vliegt, net zoals Owusu-Koramoah, over het veld heen en is eigenlijk altijd in de buurt van de bal te vinden. Soms kost hem dit echter wel wat standaard plays, iets waar hij in de NFL aan zal moeten werken. Professionals zullen hier namelijk maar al te graag gebruik van maken (penalty’s, big plays enz).


OVERIGE LB CLASS


DYLAN MOSES EN CHAZZ SURRATT

Dylan Moses behoort tot de beste coverage LB in deze draft class. Afgelopen seizoen stond hij vooral tegenover slot receivers zoals Elijah Moore en TE’s zoals Kyle Pitts en Kenny Yeboah. En dit deed hij met plezier en op de meeste momenten na behoren. Verder is Moses, nogal belangrijk voor een ILB/MLB, een prima run defender. Zijn pass rush (6 sacks in drie volledige seizoenen) is echter vrij impactloos en zijn blessuregeschiedenis is ook niet misselijk. Hij moest het seizoen 2019 overslaan vanwege een ACL-blessure en had in 2020 ook last van zijn knie. Hier speelde hij echter wel gedurende het seizoen doorheen. Hij heeft al zijn minuten echter op het hoogst mogelijk college-podium (SEC en CFB Playoffs) gemaakt, wat zijn status als 2nd round pick versterkt.

Chazz Surratt is de beste ILB/MLB van deze LB class en waarschijnlijk ook de beste allrounder. Na blessuregevoelige start bij North Carolina als QB besloot hij in 2019 over te gaan op LB. Dit deed hij fantastisch. In zijn eerste seizoen noteerde hij 115 tackles, 15 tackles for a loss en 6.5 sack. Afgelopen seizoen was hij wederom fantastisch en liet hij zien een soliede second round pick te zijn. Surratt kan eigenlijk alles. Hij blinkt uit in coverage, maar is ook een uitstekende run defender en pass rusher (zie zijn aantal sacks en pressures). Een alleskunner dus die puur atletisch gezien misschien niet zo goed is als de rest maar dit goed maakt met zijn positionering en football IQ.

Naast inside linebacker kan Surratt ook prima uit de voeten als outside linebacker. Multifunctioneel dus. Hij zal de positie (die hij nog maar twee jaar speelt) nog wat beter moeten leren, maar over het algemeen heeft Surratt in die twee jaar enorm veel indruk en groei doorgemaakt.

PETE WERNER

Pete Werner is samen met Zaven Collins de LB in deze class met het hoogste football-IQ. Een toekomstige leider van een defense. Werner heeft een paar jaar op het hoogste mogelijk college-niveau (de playoffs) gespeeld en blinkt vooral uit in het zijn van een allround LB. Hij is erg goed in coverage, staat zijn mannetje in run defense en kan ook de QB rushen. Er is, ondanks zijn gelimiteerde atletisch vermogen, weinig wat Werner niet kan en blessure heeft hij ook niet echt gehad. Een ideale pick voor de tweede of derde ronde.

OVERIGE OPTIES

BARON BROWNING EN JAMIN DAVIS

Baron Browning, teamgenoot van Werner bij Ohio State, blinkt vooral uit als coverage LB en pass rusher. Zijn run defense is prima, maar (nog) niet op het niveau van de andere LB in deze draft class. Daarnaast is Browning niet de meest atletische LB van deze draft en mist hij pure snelheid. Hij is waarschijnlijk wel de meest krachtige LB van deze draft en heeft daarnaast veel ervaring in de BIG Ten en in de CFB playoffs. En: weinig blessureleed. Allemaal dingen die in het voordeel Baron Browning spreken.

Jamin Davis is waarschijnlijk de meest underrated LB van deze draft class. Hij heeft flink wat wedstrijdervaring op het allerhoogste college-niveau (SEC) en noteerde tevens fantastische statistieken. Er zijn er maar weinig beter als coverage LB (drie interceptions afgelopen jaar) en run defender. Zijn pass rush is gelimiteerd, maar vraag het aan hem en hij doet het en voert het meestal ook prima uit. Net zoals Zaven Collins en Pete Werner een toekomstig leider. Vraag is wel: was dit ene fantastische seizoen een fluke of was dit de echte Jamin Davis? Die vraag zal in de NFL beantwoord moeten worden.

JABRIL COX JR

Jabril Cox Jr is het meest ruwe talent van deze LB class. Hij maakte afgelopen jaar de overstap van North Dakota State (D2) naar LSU (SEC) en deed het daar prima. Dit levert hem een status op als pick in de tweede of derde ronde. Hij is lang en speelt met een fysieke speelstijl, speelt met veel energie (soms ongecontroleerd) en blinkt vooral uit in coverage. Hij zal zijn positionering en inschattingsvermogen (wat met ervaring alleen maar beter kant worden) nog wel moeten verbeteren om een betere en effectievere run defender en pass rusher te worden.

NFL SPORTAM LB RANKINGS

Photo: Julio Aguilar/Getty Images