Net als na week 4 is er in week 5 een nieuwe koploper in de Wicked Wood SportAmerika Football Pool. Luuk Nieuwenhuis nam namelijk het stokje over van Ivo Kuijpers en voert nu de lijst in zijn eentje aan. Net als vorige week scoorden de deelnemers erg hoog. Maar liefst acht spelers voorspelden 14 duels goed en gingen dus slechts twee keer in de fout. De weekwinnaar was Remy van de Camp. Hij had 14 duels goed en zat met 51 het dichtst bij de MNF-totaalscore van 56. Tot slot nog een eervolle vermelding voor iedereen die MNF goed had: Erik Mendel, Julius Groenendaal en Dennis Gerritse.
Wicked Wood SportAmerika Football Pool top 10 na week 5
Als er hoge scores zijn, zijn er ook vaak veel duels die (bijna) collectief goed voorspeld werden. Ditmaal gold dat voor overwinningen van de Rams, Falcons, Vikings, Packers, Buccaneers, Patriots, Titans, Cowboys, Cardinals en Ravens. Tweemaal ging bijna de gehele Football Pool in de fout. Dat was bij overwinningen van Chicago op Las Vegas en Philadelphia op Carolina. Laatstgenoemde was op voorhand een coin toss, maar bij de eerste leek de kans op een overwinning voor de Bears vrij klein. Bij de overige vier duels waren de meningen verdeeld en daarmee werd het verschil gemaakt. Deelnemers die de Broncos, Saints, Chargers en Bills zagen winnen, eindigden steevast in de bovenste regionen.
In week 6 staan er weer een paar — op het eerste oog — zekerheidjes op het programma. Overwinningen voor de Buccaneers, Bengals, Packers, Colts, Chiefs en Rams lijken welhaast zeker. Iets minder zeker — maar wel waarschijnlijk — zijn overwinningen van Buffalo bij Tennessee en Miami bij Jacksonville. De overige duels zijn omgeven met meer onzekerheid. Neem bijvoorbeeld krakers als de Chargers op bezoek bij de Ravens en Arizona bij Cleveland. Tenslotte lijken de rollen in de ontmoetting tussen Pittsburgh en Seattle na week 5 omgekeerd. Door de blessure van Russell Wilson en een sterk optreden van Pittsburgh tegen Denver zitten de Steelers ineens in de favorietenrol.
Heel veel succes in de zesde week van de Wicked Wood SportAmerika Football Pool!
Wicked Wood SportAmerika Football Pool top 10 van week 5
Week 6 van college football was tot nu toe de meest spectaculaire en meest bizarre week van het seizoen. Er gebeurde van allerlei dingen die niet zo vaak gebeuren, zoals de QB1 van de 2022 NFL Draft die gebenched wordt en Alabama dat verliest. De vijf vragen die zijn ontstaan dingen na een bizarre week 6.
ALABAMA MOET EERSTE NEDERLAAG IN 680 DAGEN SLIKKEN, ZORGEN BIJ CRIMSON TIDE?
Je leest het goed: 30 november 2019 vs Auburn. Dit was de laatste keer dat Alabama met een nederlaag van het veld stapt. Afgelopen weekend was het weer eens zover, en nog wel tegen Jimbo Fisher en unranked Texas A&M. Van tevoren werd er verwacht dat de Aggies alleen een kans zouden hebben als het een defensieve battle zou worden, maar ze versloegen afgelopen zaterdag de Crimson Tide met offense.
Vervolgens is het opvallend om te zien dat dit niet met de run game, zowel de kracht van Texas A&M als verdedigend de zwakke plek van Alabama, maar met de passing game gebeurde. Aggies QB Zach Calzada (21-31, 285 yds, 3 TD’s, int) speelde een uitstekende wedstrijd en kon mee met Heisman Trophy-favoriet Bryce Young (28-48, 369 yds, 3 TD’s, int). Isaiah Spiller, RB van A&M, noteerde maar 46 yards en kon weinig to niets klaarspelen tegen Alabama.
Het moet gezegd: Alabama miste veel mogelijkheden om alsnog te winnen en zag aan het einde verschillende receivers ballen droppen die gevangen moeten worden, maar toch. Een enorme knappe zege, en een die niemand van tevoren aan zag komen. Zorgen bij de Crimson Tide? Nog niet. De playoffs gaan waarschijnlijk nog steeds eenvoudig gehaald worden. Maar: Alabama is niet onaantastbaar. Zoveel is duidelijk.
RATTLER WEER OP DE BANK GEZET TIJDENS RED RIVER RIVALRY, GEEN STARTER MEER?
Het is nog niet het seizoen van Oklahoma QB Spencer Rattler, en afgelopen weekend werd het niet veel beter. Tegen Texas werd hij, net zoals vorig jaar, op de bank gezet na weer een paar momenten waarop hij teveel wou doen. Vervanger Caleb Williams bracht Oklahoma vervolgens terug van een 28-7 achterstand en ging 15-24 voor 211 yards en twee touchdowns. Daarnaast rushde hij voor 99 yards en een touchdown, waardoor hij samen met running back Kennedy Brooks (217 yds en 2 TD’s) Texas domineerde.
Oklahoma won na een bizarre wedstrijd met 55-48 van rivaal Texas en is zo op een of andere manier nog steeds ongeslagen. Het was een duel waarin alles zat. Van dieren op het veld tot bizarre rushes (Bijan Robinson), fantastische catches (Marvin Mims), punt blocks, interceptions en grote plays. Uiteindelijk was het Brooks die Oklahoma met nog een seconde te gaan de overwinning zou schenken.
In totaal had deze wedstrijd 1178 offensieve yards, een bizar aantal. Bijan Robinson noteerde 137 rushing yards en een touchdown, terwijl Texas QB Casey Thompson (20-34, 388 yds en 5 TD’s) een fantastische wedstrijd speelde. Het was echter niet voldoende, waardoor Texas nu de #25 is van het land. Of dit betekent dat Rattler zijn plek als starter kwijt is geraakt aan Williams? Wellicht. Lincoln Riley heeft gezegd de knoop voor het duel van komend weekend vs TCU nog niet doorgehakt te hebben. Het is hoe dan ook verrassend dat Rattler als potentiële QB1 voor de 2022 NFL Draft in deze situatie is gekomen.
MATT CORRAL BLIJFT OP KOERS VOOR HEISMAN NA BIZAR DUEL VS ARKANSAS, WIE IS DE FAVORIET?
De strijd om de Heisman Trophy lijkt dit seizoen te gaan tussen C.J. Stroud (Ohio State), Bryce Young (Alabama) en Matt Corral van Ole Miss. Ole Miss, nu #13 van het land, won na een spectaculair duel met 51-52 van Arkansas. Een gemiste two point conversion zorgde ervoor dat de Red Rebels nu 4-1 zijn en voorlopig alleen van Alabama hebben verloren.
Corral was weer uitstekend. De Ole Miss QB gooide 14-21 voor 287 yards en twee touchdowns en noteerde weer een duel zonder interceptions. Het grote probleem van vorig jaar lijkt daarmee opgelost of in ieder geval gelimiteerd te worden. Een belangrijk ontwikkelpunt voor Corral. Daarnaast heeft Corral de meeste rushing touchdowns in de SEC. Oftewel: hij is niet alleen goed met zijn arm, maar ook met zijn benen.
Achter de drie QB’s doen RB’s Bijan Johnson (Texas), Kenneth Walker (Michigan State), Brijan Robinson (Alabama) en TreVeyon Henderson (Ohio State) ook mee om de Heisman. Toch krijgen QB’s meestal de voorkeur als het gaat om deze prijs. Wat dat betreft lijkt Corral nu de frontrunner, maar met Young en Stroud achter hem kan hij zich momenteel geen mindere wedstrijd veroorloven.
IS IOWA DAADWERKELIJK EEN PLAYOFF-KANDIDAAT?
Afgelopen weekend won Iowa met 23-20 met moeite in eigen huis van Penn State, waardoor het nu 6-0 is en de #2 is in de AP Poll. Het schema van Iowa is tot nu toe, gezien het zwakke seizoen van bijvoorbeeld Indiana en Iowa State, nog niet echt zwaar geweest. Het programma dat de Hawkeyes nog gaan krijgen is ook niet bepaald indrukwekkend te noemen.
De vraag is dus of Iowa met zijn defense en running game qua schema genoeg in huis heeft om de playoffs te halen. Wanneer het team ongeslagen het seizoen doorkomt lijken de playoffs binnen. Als ook Georgia en Oklahoma hun seizoen ongeslagen eindigen, zullen zij vanwege hun schema voor Iowa eindigen. Dan moet Iowa dus een one loss Ohio State en Alabama, die en veel zwaarder programma hebben gehad, voor zich houden. Met een ongeslagen seizoen lijkt dat mogelijk.
Kortom: Iowa zal het seizoen ongeslagen moeten eindigen en hopen dat de andere grote universiteiten morsen. Verliest Iowa een wedstrijd, dan lijkt alle hoop op het bereiken van de playoffs de prullenbak in te kunnen.
HOE REALISTISCH IS DE KANS OP PLAYOFFS VOOR CINCINNATI?
De situatie van Cincinnati is eigenlijk vergelijkbaar met die van Iowa. Cincinnati is 5-0 en heeft al gewonnen van Indiana en Notre Dame, maar het schema is niet indrukwekkend. Zeker Indiana is echter geen indrukwekkende zege meer, terwijl Notre Dame tot nu toe ook alles behalve indruk maakt. Gezien het eenvoudige conference schema dat Cincinnati heeft moet het met zekerheid ongeslagen eindigen om überhaupt een kans te hebben op de playoffs.
Daarnaast heeft Cincinnati ook te maken met de status van een ‘group of five team’. Met andere woorden: een team dat niet in de ACC, BIG Ten, BIG 12, PAC-12 of SEC speelt. De laatste jaren is gebleken dat group of five teams niet zo serieus genomen worden door de commissie die de playoff-teams uitkiezen. Zelfs bij een ongeslagen seizoen van Cincinnati moet er dus rekening gehouden worden met het feit dat Ohio State en Alabama bijvoorbeeld met een nederlaag voor Cincinatti worden gezet vanwege hun schema. Daarnaast is dat financieel gezien interessanter.
Kortom: het enige wat Cincinatti, de huidige #3 van de AP Poll, kan doen is alle wedstrijden winnen en 12-0 eindigen. Vervolgens is het aan de commissie om te bepalen of ze het verdiend hebben of niet. Het is dat, of teams zoals Georgia, Alabama en Ohio State moeten nog gaan morsen dit seizoen. Dan ligt de weg naar de playoffs voor Cincinnati wagenwijd open.
De NFL is na twee jaar weer terug in Londen. Het is echter geen feestelijke hereniging, want de clubs die de Engelse hoofdstad bezoeken vind je allemaal in het onderste kwart van de NFL Power Rankings. Wie staat waar? Dat lees je hieronder.
1. (1) Buffalo Bills
De meeste punten voor, de minste tegen. De Buffalo Bills zijn op dit moment de terechte nummer één. Bovendien hebben de Bills ook nog één van de gemakkelijkste resterende programma’s in de NFL. Het lijkt nu al duidelijk: de weg naar de Super Bowl gaat voor de overige ploegen in de AFC door Buffalo.
2. (2) Arizona Cardinals
Kyler Murray speelde voor het eerst dit seizoen een mindere wedstrijd. Voor het resultaat maakte het niet uit, want de defensie stond er op de momenten dat het moest. Hierdoor werd het een krappe, maar belangrijke zege voor de Cardinals, want een plek in de top twee in deze zware divisie ligt voor het oprapen.
3. (3) Los Angeles Rams
De Rams hebben zich hersteld van de nederlaag tegen de Cardinals met een ruime zege op de Seahawks. Met het eenvoudigere gedeelte van het schema voor de boeg lijken de Rams in staat om een belangrijke slag te slaan in de strijd om de play-offplaatsen.
4. (4) Tampa Bay Buccaneers
Maak een Hollywoodfilm over de loopbaan van Tom Brady en niemand gaat kijken. Dit script is te ongeloofwaardig voor het grote publiek, maar het is echt waar. TB12 haalt nog steeds nieuwe hoogtes. Zo gooide hij zondag voor het eerst in zijn leven voor 400 passing yards en vijf touchdowns. Waar ligt zijn top als hij straks echt in zijn prime komt?
5. (10) Los Angeles Chargers
Normaal is het na een kwart van het seizoen te vroeg om een prijs uit te reiken, maar er is een uitzondering. Brandon Staley is de coach van het jaar. Het vertrouwen dat hij in Justin Herbert stelt door zelfs op eigen helft er op 4th down voor te gaan, is nog nooit vertoond in de NFL. En het betaalt zich uit, want de Chargers slaagden in zeven van de acht pogingen. Alleen een mislukte fake punt werd niet verzilverd. Dit succes is voor een groot deel op het conto van de coach te schrijven.
6. (5) Baltimore Ravens
De streak met 100 rushing yards is over. De streak aan overwinningen niet; door een fantastische Lamar Jackson in het vierde kwart en overtime. Het feit dat de verdediging al grote moeite had met het afstoppen van Carson Wentz baart wel zorgen. Zeker als Justin Herbert je volgende tegenstander is.
7. (9) Dallas Cowboys
De Cowboys zijn de ploeg die de fans elk jaar van Dallas verwachten, maar is het ook een titelkandidaat? Wedstrijden tegen de Eagles, Panthers en Giants zijn niet echt een graadmeter. Zondag moet de ploeg in New England aantreden en ook dit is een duel dat de Cowboys inmiddels aan hun stand verplicht zijn eenvoudig te winnen. De Cowboys lijken in ieder geval met de Bills te strijden wie het eerst de divisie binnen heeft.
8. (6) Green Bay Packers
Het was een grote slapstick in Cincinnati. Mason Crosby miste maar liefst drie field goals die zijn ploeg de zege kon bezorgen. Het gebeurt in de NFL niet vaak dat je dan alsnog een kans krijgt, maar bij de Bengals ging het al net zo slecht. Hierdoor werd Crosby toch nog de matchwinner. Voor zover je daarvan kunt spreken na het foutenfestival.
"I'm proud of Mason [Crosby]. He's made so many big kicks for us over the years. It wasn't his best day, but to make a 50 yarder to win it… It feels good to be 4-1." 🙌@AaronRodgers12 shared his thoughts with @lindsayczarniak after a WILD OT win for the @packers! pic.twitter.com/LGhe4Rxv8F
Er lijkt weinig aan de hand met de arm van Baker Mayfield. Hij wist zijn ploeg met groot gemak over het veld te leiden en de Browns scoorden maar liefst 47 punten. Alleen bij de twee laatste drives, toen de overwinning echt op het spel stond, ging het fout. Met als gevolg een spectaculaire, maar toch wel onnodige nederlaag voor Cleveland.
10. (8) Kansas City Chiefs
Met wedstrijden tegen de Browns, Ravens, Chargers en Bills hebben de Chiefs een enorm zwaar programma achter de rug. Het wordt de komende weken dan ook iets beter. De grote vraag is of de verdediging van Kansas City dan wel in staat is om iemand te tackelen of van het scoren af te houden. Want dat er ook aan de mogelijkheden van Patrick Mahomes een limiet ziet, hebben de eerste vijf weken van het seizoen wel bewezen.
11. (18) New Orleans Saints
De Saints zijn een team om rekening mee te houden. Niet eens zo zeer op basis van het spel tot nu toe, maar vooral vanwege de potentie. Na de bye van komende week mogen onder meer Michael Thomas, Tre’Quan Smith, Wil Lutz en Erik McCoy weer spelen. Dat is een flinke boost voor een team dat nu al drie van zijn vijf wedstrijden heeft weten te winnen.
12. (16) Tennessee Titans
De Titans hebben meer overwinningen dan de rest van de AFC South bij elkaar. Daarom is het nauwelijks voor te stellen dat ze de divisie niet gaan winnen. Zolang Derrick Henry maar fit blijft. De runningback was goed voor drie touchdowns en 159 yards. Het waren dan misschien maar de Jaguars, het blijven indrukwekkende cijfers. Zeker omdat iedereen hun verdedigingsplan volledig aan hem aanpast.
13. (12) Las Vegas Raiders
Het is een ongebruikelijke manier, maar niemand in Las Vegas heeft het nog over de verrassende nederlaag tegen de Bears. Jon Gruden stapte maandag onverwacht op nadat homofobe en racistische e-mails van hem naar buiten kwamen. De loopbaan van Gruden is ongetwijfeld over, maar grote kans dat ook de Raiders deze klap dit seizoen niet meer te boven komen.
14. (13) San Francisco 49ers
Trey Lance leidde zijn ploeg in rushing yards, maar het zorgde niet echt voor punten. De kleine nederlaag zou normaal voor wat optimisme moeten zorgen, maar het is te hopen dat de opmerkingen van Kyle Shanahan dat Jimmy Garoppolo na de bye weer de quarterback is niet meer dan een rookgordijn is om de Colts wat zand in de ogen te strooien. Met Jimmy G. gaat dit team namelijk zeker nergens heen.
15. (14) Cincinnati Bengals
Evan McPherson heeft zijn ploeg al twee keer de zege bezorgd. Toch zal het beeld dat mensen van hem houden vooral zijn hoe hij zijn gemiste field goal viert omdat hij dacht dat zijn schot tussen de palen doorging. Joe Burrow blijft groeien, maar een ploeg hoort te profiteren als de tegenstander zo veel beslissende field goals blijft missen.
De aanval van de Steelers zag er voor het eerst in weken weer een keer goed uit. Vooral rookie Najee Harris laat zien waarom de club veel vertrouwen in hem heeft. Toch was er ook een flinke tegenslag in het duel met de Broncos. JuJu Smith-Schuster raakte geblesseerd en zal de rest van het seizoen moeten toekijken. Dat in een aanval dat alle wapens nodig heeft om tot punten te komen.
17. (25) Chicago Bears
Matt Nagy mag dan wel een tijd onder vuur liggen, hij slaagt er toch steeds in de Bears boven hun stand te laten presteren. De zege op de Raiders laat zien dat Chicago opnieuw een verdediging heeft om rekening mee te houden. Een overwinning op de gehate Packers zou de Bears zelfs aan kop van de NFC North brengen.
18. (11) Seattle Seahawks
Er waren al twijfels of de Seahawks het nog wel in zich hadden en verder konden groeien en dan moeten ze het de komende weken overleven met Geno Smith als quarterback. Russell Wilson moest al boven zichzelf uitgroeien om dit team naar zeges te leiden. Met Smith wordt die missie natuurlijk onmogelijk. Grote kans dat het seizoen van Seattle al over is als Wilson over een paar weken weer terug is.
19. (19) Minnesota Vikings
Kirk Cousins is flink afgekoeld na zijn goede start. Vorige week scoorden de Vikings maar zeven punten. Dit keer was het vooral aan kicker Greg Joseph te danken dat er punten op het bord kwamen. Dat tegen de Lions, de minste defensie in de league, al was de afwezigheid van Dalvin Cook wel een verzachtende omstandigheid. Al klinken er geluiden dat Cook wel eens het hele jaar last kan houden van zijn blessures.
20. (24) Philadelphia Eagles
De Eagles verrasten de goed aan het seizoen gestarte Panthers. Niet alleen Jalen Hurts stond in de tweede helft op, ook de defensie en special teams hadden een belangrijk aandeel in de zege. De ploeg kan hierdoor met vertrouwen toewerken naar donderdag, als kampioen Tampa de tegenstander is. Dat zal wel een heel ander verhaal worden voor Philly, al houden ze goede herinneringen aan het spelen tegen Tom Brady.
21. (15) Denver Broncos
Teddy Bridgewater slaagde er in de slotminuut niet in om de endzone te vinden op het belangrijkste moment in de wedstrijd. Een geval dat niet op zich staat. Het verklaart waarom Denver de ploeg blijft die altijd wordt genoemd als er een goede quarterback beschikbaar komt. De Broncos blijven hopen op Aaron Rodgers, Deshaun Watson of Russell Wilson.
22. (17) Carolina Panthers
De Panthers zijn weer terug op aarde. Als de ploeg van Matt Rhule serieus aan de play-offs had willen denken, had het deze voorsprong tegen de Eagles nooit weg mogen geven. Met de rentree van CMC voor de deur is het seizoen (uiteraard) nog niet verloren, maar van de volgende vier duels (Vikings, Giants, Falcons, Patriots) moeten er eigenlijk wel drie gewonnen worden.
23. (20) New England Patriots
Tot diep in het derde kwart lagen de Patriots op koers voor een vernederende nederlaag tegen de Texans. Tot Mac Jones en Nick Folk de ploeg bij de hand namen en de zege nog uit het vuur wisten te slepen. Het bevestigt echter wel dat de Patriots tekort komen om echt mee te doen om een wildcard ticket.
24. (22) Indianapolis Colts
Carson Wentz was driekwart wedstrijd de betere quarterback in het duel met Lamar Jackson, maar uiteindelijk ging laatstgenoemde er met alle eer en de overwinning vandoor na een geweldige comeback. Die comeback mag vooral op het conto geschreven mag worden van (de geblesseerde) Rodrigo Blankenship. Dit duel hadden de Colts moeten winnen, ook om nog wat druk op de Titans te houden.
25. (28) Atlanta Falcons
De Falcons lijken eindelijk ontdekt te hebben waarom ze Kyle Pitts hebben gedraft. Hij was niet te houden voor de Jets en een belangrijke reden dat de Falcons Londen verlieten met een overwinning. Misschien dat ze de komende weken meer op dit soort plays kunnen trainen nu ze mogen genieten van hun weekje vrij.
26. (23) Washington Football Team
De verdediging van Washington is de grootste teleurstelling dit seizoen. Juist omdat de verwachting was dat deze unit een nieuwe stap voorwaarts zou maken. Alleen de Hail Mary die de Saints met succes uitvoerden zou al een ontslag op kunnen leveren. Spelers van Washington gaven na afloop toe totaal verrast te zijn door de wanhoopspoging van New Orleans.
JAMEIS COMPLETES THE HAIL MARY TD TO MARQUEZ CALLAWAY! 😱
De Dolphins lijken Tua Tagovailoa zondag weer tot hun beschikking te hebben. Dat komt precies op tijd, want als de Dolphins nog iets van hun seizoen willen maken, moet dat nu gebeuren. Drie van de vier komende wedstrijden zijn thuis tegen de Jaguars (in Londen), de Falcons en de Texans. Met drie zeges ziet alles er een stuk beter uit.
28. (27) New York Giants
De blessures van Daniel Jones, Kenny Golladay en Saquon Barkley lijken mee te vallen, maar de kans is groot dat ze het duel met de Rams moeten missen. Ook met deze drie spelers erbij zou het een lastig karwei worden, maar dat geldt voor een groot deel van het programma van de komende weken van de Giants, want dat belooft niet veel goeds.
29. (30) Detroit Lions
De tweede pijnlijke nederlaag van de Lions dit seizoen na een field goal van de tegenpartij. Het zorgde voor een emotionele Dan Campbell na het duel. De beelden zorgden voor veel hilariteit, maar de spelers lijken de aanpak te pikken. De ploeg speelt hard en had ook tegen de Vikings een kans om te winnen. Alleen zijn de spelers gewoon niet goed genoeg.
30. (29) New York Jets
Het was geen reclame voor American Football wat de Jets in Londen lieten zien. Een week na de knappe zege op de Titans lijkt alle momentum alweer weg. Wel heeft Robert Saleh een weekje vrij met zijn ploeg. Een goede evaluatie van de eerste weken kan zeker geen kwaad, want Zach Wilson zal nog wel flink wat stappen moeten maken om een goede NFL-quarterback te worden.
31. (32) Houston Texans
Het leek even of Deshaun Watson teruggekeerd was bij de Texans, want ze stonden halverwege het derde kwart op een ruime voorsprong tegen de Patriots. Gelukkig haalde Houston snel weer het bekende niveau. Illustrerend voor het seizoen was een punt van Cameron Johnston tegen de rug van een teamgenoot voor -2 yards. Het bezorgde de Patriots een fieldgoal. Drie punten die uiteindelijk het verschil in de wedstrijd bleken te zijn.
32. (31) Jacksonville Jaguars
De Jaguars hebben nu twintig wedstrijden op rij verloren. De ideale kans om deze streak te beëindigen is zondag, want de Dolphins hebben ook een tegenvallend seizoen. De tekenen zijn gunstig voor de Jaguars, want ze zijn nog altijd de NFL-ploeg met de meeste overwinningen in Londen (3). Dat dit komt omdat ze er ook veruit het vaakst hebben gespeeld, zeggen we er dan maar even niet bij.
Met hun ruggen tegen de muur, was de opdracht voor de Dodgers simpel. Er moest gewonnen worden in Game 4 om niet uitgeschakeld te worden in het Postseason. Dat lukte. Mede door twaalf hits en een fantastische bullpen werd met 7-2 gewonnen.
PITCHING PROBLEMS BIJ DE GIANTS
Al vroeg kwam startende pitcher Anthony DeSclafani voor de Giants in de problemen. Trea Turner sloeg met Corey Seager op het eerste honk een single, waardoor Seager scoorde. Hiermee startte de Dodgers sterk en na één inning hadden zij al de voorsprong. Het werd een korte avond voor DeSclafani, want de volgende inning zat zijn werkdag erop. Door een sacrifice fly van Chris Taylor kwamen de Dodgers op 2-0 en koos manager Gabe Kapler na 1.2 innings al voor zijn bullpen.
Kapler koos voor Jose Alvarez, maar de 32-jarige linkshandige werper bleek één van de vele pitchers die gebruikt zou gaan worden in Game 4. Uiteindelijk gebruikte de Giants op de jonge pitcher Camilo Doval, die in Game 3 de save bijschreef, na alle pitchers (zeven in totaal). Toch gooide alleen Zack Littell meer dan 2.0 innings.
DODGERS VERDUBBELEN
Na één inning stil gebleven te zijn, mede door een fantastische vangbal van LaMonte Wade, verdubbelde de Dodgers hun score in de onderste helft van de vierde inning. Een fout van pitcher Jarlin Garcia zorgde ervoor dat Walker Buehler, de pitcher van de Dodgers, het eerste honk bereikte. Mookie Betts kwam vervolgens aan slag. Garcia gooide een fastball aan de buitenkant van de plaat, maar Betts stuurde de bal over de hekken in het rechtsveld.
De Giants deden nog wel wat terug. In de inning die volgde na de homerun van Betts sloeg Evan Longoria een single en kreeg Steven Duggar een vrije loop. Beide mannen schoven één honk op toen ook Tommy La Stella een single sloeg, dit allemaal terwijl er één uit was. Darin Rug sloeg vervolgens Longoria binnen, maar verder dan één run kwamen de Giants niet. Echter werd het gat weer vier runs, nadat Betts een sacrifice fly sloeg in de inning na de score van de Giants.
OERSTERKE BULLPEN
Waar Anthony DeSclafani de Giants maar 1.2 innings gaf, hield Walker Buehler voor de Dodgers het iets langer vol. Na 4.1 innings koos ook manager Dave Roberts vvoor zijn bullpen. Het bleek een juiste keuze van de manager van de Dodgers, want de bullpen van de Dodgers leek unhittable. De Giants scoorde nog één run door een groundout RBI van Kris Bryant. Verder dan dat en vier hits kwamen zij niet. Het was een dominante wedstrijd van: Joe Kelly (0.2 IP), Brusdar Graterol (1.0 IP), Alex Vesia (0.2 IP), Blake Treinen (1.1 IP) en Phil Bickford (1.0 IP).
KERS OP DE TAART
Als afsluiter en echte beslissing van de wedstrijd sloeg catcher Will Smith in de onderste helft van de achtste inning nog een homerun. Met Corey Seager op het eerste honk door een single sloeg de 26-jarige ‘Smitty’ een two-run homerun. Jake McGee gooide een fastball over het midden van de plaat die 396 feet later neerdaalde voor een 7-2 voorsprong. Een kers op de taart voor Dodgers fans.
UP NEXT
De alles beslissende vijfde wedstrijd gaat donderdag nacht om 3:07 (Nederlandse tijd) gespeeld worden in Oracle Park, de thuishaven van de Giants. Logan Webb (San Francisco Giants) en Julio Urias (Los Angeles Dodgers) zullen de bal krijgen als starter. Beide mannen zijn de enige twee startende pitchers die tot nu toe in deze serie een overwinning hebben kunnen bijschrijven. De laatste keer dat de Giants de NLCS haalde was in 2014. Dat was ook het laatste jaar dat de World Series gewonnen werden. Dit terwijl de Dodgers hun derde opwachting in de NLCS op rij kunnen veilig stellen bij winst.
En toen waren er écht 32 teams in de NHL. De Seattle Kraken maakten afgelopen nacht hun debuut in de league en ze deden dat tegen die andere nieuwe franchise, uit Las Vegas. Wij blikken terug op deze eerste wedstrijd van de Seattle Kraken en op de stress die er was in aanloop naar het duel in Sin City. Helemaal zonder problemen verliep de voorbereiding namelijk niet. Om het maar zacht uit te drukken.
NIET ALLE BEGIN IS MOEILIJK
De Kraken hadden de wind aardig in de zeilen. Vanaf het moment dat de franchise formeel het levenslicht zag, zat veel -zo niet alles- mee. Een gelikt introductiefilmpje, een tenue dat in de smaak viel, de expansion draft die vrij aardig verliep. Nee, de Kraken voelden zich als een vis, zeemonster in dit geval, in het water.
Dave Hakstol kon zich met zijn manschappen richten op het eerste seizoen in de geschiedenis van de franchise. Iets van druk was er wel degelijk, want 102 jaar geleden streed een voorloper van de Kraken, de Seattle Metropolitans, al eens om de Stanley Cup tegen de Canadiens. Een finale die, vanwege de Spaanse Griep, nooit werd gespeeld overigens. Dit was twee jaar nadat Seattle de titel pakte.
Na de draft en free agency kwam het trainingskamp. Op 26 september volgde de eerste oefenwedstrijd. Thuis werden de Vancouver Canucks, na een 2-0 achterstand, met 5-3 verslagen. Riley Sheahan had de eer de eerste goal in de geschiedenis van de franchise te scoren. Weliswaar in een oefenpotje, maar toch leuk meegenomen. Seattle sloot de oefencampagne af met vier overwinningen en twee nederlagen.
TEGENSLAG
Afgelopen maandag, een dag voor het begin van de competitie, stond er een volgend belangrijk moment op de agenda. Het was de dag waarop Mark Giordano werd benoemd tot eerste captain in de historie van deze nieuwe franchise. Jordan Eberle, Jaden Schwartz, de van een operatie herstellende Yanni Gourde en Adam Larsson zullen al roulerend de “A” op hun shirt dragen. Het zou voor de betreffende spelers een dag vol goed nieuws moeten worden, maar dit pakte allemaal heel anders uit.
Joonas Donsoi, Jamie Oleksiak, Calle Jarnkrok, Jared McCann en Marcus Johansson trokken de aandacht naar zich toe. Ook positief, maar dan op het gebied van corona. Hakstol deelde mee dat dit vijftal de openingswedstrijd moest missen. Het levert de coach een complexe puzzel op om toch een representatief team op de been te brengen in Vegas.
Het begon dit weekend allemaal met Jarnkrok. Hij was vrijdag afwezig vanwege de zogenaamde Covid-protocols. Zaterdag nam ’t team even een break, maar zondag stond iedereen weer op het ijs. Op Jarnkrok na. Na zondag komt ook in Seattle de maandag en opeens was er paniek in de tent. Naast Calle Jarnkrok ontbraken nog vier spelers vanwege de al gememoreerde Covid-protocols.
VOORZICHTIG
Iedereen werd opeens voorzichtiger. De mondmaskers gingen weer op en de interviews werden via video-meeting gegeven. Alles om er maar voor te zorgen dat er geen serieuze uitbraak zou komen, als dat al niet het geval was. Om aanvallend wat meer mogelijkheden te hebben, werd Alex Barre-Boulet geclaimed van waivers. Hij komt over van de Lightning en kwam daar niet direct in aanmerking voor een plek in de hoofdmacht.
Zo gesmeerd het de afgelopen maanden verliep, zo vol obstakels was de weg richting de eerste wedstrijd. En dan ook nog tegen één van de favorieten voor de Cup. Voor Hakstol viel de puzzel uiteindelijk nog mee. Alleen Jarnkrok was afwezig in Sin City en zonder de voormalig Predator begonnen de Kraken aan hun avontuur in de NHL. Eenvoudig zou dit niet beginnen, want de Golden Knights zijn traditioneel ijzersterk in hun eigen arena.
HET LANGVERWACHTE DEBUUT
Al te hartelijk was het welkom niet op deze Opening Night. De Golden Knights waren niet van plan om een goede gastheer te zijn en zetten de debutant al binnen zeven minuten op een 2-0 achterstand. Max Pacioretty opende de score voor de thuisploeg en Jonathan Marchessault verdubbelde de marge. Na deze openingsfase ging de storm wat liggen en kregen de Kraken gelegenheid om adem te halen.
Dave Hakstol en zijn mannen kregen heel voorzichtig het idee dat er misschien toch iets mogelijk was, maar na de 3-0 van (opnieuw) Pacioretty zag het er donker uit voor de nieuwe franchise. Het was voor Seattle heel gemakkelijk geweest om de handdoek te werpen. Zeker na de chaotische laatste dagen. De ploeg bleek echter over een gezonde portie mentale weerbaarheid te beschikken en knokte zich terug in de wedstrijd.
RYAN DONATO! FIRST GOAL IN SEATTLE KRAKEN FRANCHISE HISTORY!
Halverwege de tweede periode scoorde de Kraken de eerste goal in de geschiedenis van de franchise en Ryan Donato was de man die deze bijzondere treffer op zijn naam kreeg. Ze moesten ruim 30 minuten op de eerste wachten, maar de tweede lag 72 tellen later al achter Robin Lehner. Nu was het Jared McCann die scoorde.
Schudde dit dan de favoriete Knights wakker? Nee, daar was nog een derde goal voor nodig. Vanuit geslagen positie worstelden de Kraken zich naar 3-3. Een knappe prestatie gezien de omstandigheden, maar ook deze sterke tegenstander. Ze moeten het echter doen met ’t stempel van morele winnaar.
Ruim een halve minuut na de gelijkmaker hielp de schaats van Chandler Stephenson de Knights alsnog aan de zege: 4-3. Max Pacioretty was dit keer als aangever betrokken en Mark Stone tekende voor zijn derde assist van de avond. Bij Seattle stonden acht verschillende spelers op het scoreformulier. Geen van de Kraken noteerde meer dan één punt op deze historische avond.
VERRASSING IN TAMPA BAY
Het duel in Vegas was niet de opening van het nieuwe seizoen. Die eer kwam de titelverdediger toe. In Tampa Bay vierden de Lightning nogmaals het behalen van hun tweede kampioenschap in successie, maar van een echte feestavond was geen sprake. De Pittsburgh Penguins gedroegen zich als die nare oom die ongevraagd op het feest verschijnt en versloegen de matige Bolts met 6-2.
Danton Heinen scoorde na 12 tellen in de tweede periode de eerste goal van het nieuwe seizoen. Brian Boyle, wiens handtekening op het contract nauwelijks opgedroogd was, liet eveneens het net bollen namens Pittsburgh. De Penguins misten op Opening Night onder meer Jake Guentzel, Sidney Crosby en Evgeni Malkin.
In navolging van de Boston Red Sox konden woensdagavond (Nederlandse tijd) ook de Houston Astros en de Atlanta Braves zich plaatsen voor de Championship Series. Houston moest daarvoor in Chicago afrekenen met de White Sox, terwijl de Braves thuis de Milwaukee Brewers op de knieën moesten krijgen.
MILWAUKEE BREWERS @ ATLANTA BRAVES
Door Hans Mulder
In Game 3 deed Brian Snitker een beroep op één van zijn jonge starters, maar voor Game 4 was Charlie Morton de aangewezen man. De veteraan was goed in Game 1, maar bleef net te lang staan. Rowdy Tellez sloeg, met een man aan boord, een homerun in de zesde en maakte daarmee een einde aan het optreden van Morton. Het waren ook de enige runs van Milwaukee in deze serie tot dusver.
Craig Counsell geeft de bal aan Eric Lauer. Waar Morton door de wol geverfd is in het postseason, daar debuteert Lauer. De leftie kwam voor het laatst op 1 oktober in actie en zag de Dodgers op die dag 5 runs scoren in 5.0 IP. Op 14 mei maakte Lauer voor het eerst kennis met de Braves en incasseerde toen 3 runs in 3 IP. Hij startte dat duel overigens niet.
REPETEREND VERHAAL
Morton had drie dagen rust na Game 1 en startte niet best. Zijn tweede pitch raakte Kolten Wong en na een single van Willy Adames vond de tweedehonkman zich terug op voor hem bekend terrein. Morton kwam echter terug en trakteerde Christian Yelich op een strikeout. Voor de routinier was dit een voorbode op wat komen ging. Morton hield de Brewers van scoren en Milwaukee liet opnieuw runners achter in scoring position. Ze begonnen de avond met 0-for-16 in die situatie en dit werd er niet beter op.
Jorge Soler testte positief op Covid-19 en Snitker besloot van Dansby Swanson zijn leadoff hitter te maken. Met een double betaalde de kortestop het vertrouwen terug. Zijn teamgenoten wisten hem echter niet over de thuisplaat te krijgen. Waar de Brewers veelvuldig faalden met RISP, daar deden de Braves het in deze serie niet veel beter. Zij lieten, ook in deze wedstrijd, de nodige kansen liggen. Net als in Game 3 maakte Adam Duvall een fout met honklopen, wat de Brewers opnieuw aan een dubbelspel hielp.
MORTON BREEKT
Atlanta hoopte vooraf op minimaal drie innings van Charlie Morton en die drie innings gaf hij zijn team. Helaas voor de Braves was de tank in de vierde leeg. Avisail Garcia kwam door met een hit, Luis Urias volgde en de Brewers kregen wederom een kans om te scoren. Voor het eerst in deze NLDS lieten ze deze mogelijkheden niet onbenut. Omar Narvaez en Lorenzo Cain sloegen de twee honklopers binnen voor een 2-0 voorsprong. Jesse Chavez was Charlie Morton inmiddels komen vervangen. In Game 1 bleef de veteraan een inning te lang staan en dit leek nu weer het geval.
OOK LAUER IN DE PROBLEMEN
Eric Lauer bewoog zijn vrij eenvoudig door de eerste drie innings, maar kreeg het in de vierde ook voor zijn kiezen. Austion Riley was de eerste die op de honken kwam, maar derdehonkman werd gevolgd door Travis d’Arnaud en Guillermo Heredia. Hunter Strickland moest de rotzooi voor zijn starter opruimen, maar hij kon niet voorkomen dat Eddie Rosario, met een broken bat, het evenwicht terug in deze wedstrijd bracht.
Huascar Ynoa werd in de vijfde inning de derde pitcher voor de Braves. Hij begon het seizoen uitstekend, maar kon als reliever niet voorkomen dat de Brewers weer op voorsprong kwamen. Met zijn tweede 2-rum homerun van het seizoen zette Rowdy Tellez de bezoekers uit Milwaukee weer op voorsprong. Atlanta moest weer in de achtervolging en met één uit en de honken vol kregen ze in de vijfde inning een uitgelezen kans om iets terug te doen.
STILTE VOOR DE STORM
Joc Pederson kreeg één run over de thuisplaat en Travis d’Arnaud maakte er met een RBI-single 4-4 van. Met nog altijd twee honken bezet, maar twee uit kreeg Aaron Ashby te maken met pinch hitter Ehire Adrianza. Diens klap naar het derde honk werd de derde out in de inning. Waar de runs in de eerste wedstrijden duur waren, daar begonnen de teams nu met 4-4 aan de zesde inning.
Aan A.J. Minter de taak om dat zo te houden voor Atlanta en de reliever deed z’n werk voortreffelijk met drie snelle nullen. Ashby, die mocht blijven staan, leek met twee vlotte K’s het voorbeeld van Minter te volgen, maar werd geraakt door Freeman en Albies. Met twee uit en twee honken bezet werd Brandon Woodruff als reliever aan het werk gezet. Hij had slechts één pitch nodig voor die gewenste derde out.
MV-FREE!
De relievers van beide teams hadden het in de late innings goed voor elkaar. Brandon Woodruff bleek ook als reliever vrijwel niet te raken en Luke Jackson en Tyler Matzek hielden op hun beurt de Braves in de race. In de achtste inning was het woord aan Josh Hader. De closer moest iets eerder aan de bak dan hij gewend was, maar kende geen problemen. Al rap stonden er twee nullen op het bord en Freddie Freeman moest de derde worden. De eerstehonkman was 2-for-4 tot dit moment en hij besloot het duel 3-for-5. Deze klap was echter vele malen belangrijker dan die andere twee.
Een solo homerun zette Atlanta voor het eerst deze avond op voorsprong en Will Smith moest die 5-4 én een plek in de NLCS veiligstellen. De Braves-closer begon niet goed, maar noteerde daarna drie outs op rij. Tegen alle verwachtingen in gaat Atlanta voor het tweede jaar op rij naar de NLCS.
UP NEXT
In de NLCS stuiten de Braves op de winnaar van de serie tussen de LA Dodgers en de San Francisco Giants. Deze serie zal donderdag worden beslist in San Francisco. Bij winst van de Giants begint de NLCS zaterdag aan de westkust. Weten de Dodgers Game 5 naar zich toe te trekken, dan is Atlanta zaterdag gastheer van Game 1. Voor de Braves zal Max Fried waarschijnlijk starten.
HOUSTON ASTROS @ CHICAGO WHITE SOX
Door Jasper Roos
Na het spektakelstuk van zondag, waarin 45.000 in het zwart geklede fans tot laat in de avond de Chicago White Sox naar een vermorzeling van de Houston Astros schreeuwden, verregende het vierde duel dat op maandag gepland stond. Dinsdag werd de nieuwe speeldag en het was overduidelijk dat de Houston Astros het minste moeite hadden met die verplaatsing.
MCCULLERS OPNIEUW TE STERK
Vier keer eerder stond Lance McCullers dit seizoen tegenover de White Sox; vier keer verpletterde hij de club. Door de rainout op maandag kon manager Dusty Baker plotseling toch zijn ace opstellen en daar maakte hij dan ook gebruik van. De White Sox, een club die als geheel incapabel is tegen goede curves, vielen plat op hun gezicht, als waren ze Dansby Swanson in de NLDS van later op de avond.
Carlos Rodon kreeg de start voor de White Sox. De vlammenwerper, eerder dit seizoen goed voor een no-hitter en tot 1 september een serieuze Cy Young Award-kandidaat, maakte een stroeve laatste maand van het seizoen door. De 99 mph fastball verdween als sneeuw voor de zon — hij topte in zijn laatste start, vier weken geleden, uit op 90 mph. Toch leek Rodon zich te hebben hervonden in de eerste inning.
De lefty blies meerdere 99 mph fastballs langs verschillende Astros in de eerste inning en toen rookie Gavin Sheets de Southsiders in de tweede inning op 1-0 had gezet met een bom van een homerun, leek de upset in de maak. Niets was echter minder waar.
KAARTENHUIS
Rodon gaf in de inning na de voorsprong direct alles weg. De boel om hem heen stortte vervolgens als een kaartenhuis in. Carlos Correa sloeg de Astros in de derde inning op een 2-1 voorsprong, nadat Rodon ineens vrijwel geen enkele call van de homeplate umpire kreeg. Martin Maldonado en Alex Bregman maakten er een inning later tegen reliever Michael Kopech een 5-1 voorsprong van. Met die marge vond Dusty Baker het wel goed voor McCullers.
Yimi Garcia, Phil Maton, Ryne Stanek, Kendall Graveman en Ryan Pressly kregen in de vijf innings die volgden slechts twee honkslagen tegen en gooiden vier keer drie slag. De White Sox slagploeg stortte als een kaartenhuis in. Tot overmaat van ramp moest Luis Robert geblesseerd inrukken, terwijl de rest van de aanval de laatste vier innings nooit het idee gaf ergens in te geloven.
TOO LITTLE, TOO LATE
In de achtste inning was er nog wat spektakel, toen Jose Abreu (opnieuw) met een pitch werd geraakt. Aangezien Jose Altuve eerder in de wedstrijd een bal op zijn rug had gekregen, nam Sox-manager Tony La Russa aanstoot aan de HBP voor Abreu en hij ging even stevig tekeer, misschien in een poging zijn team op te peppen. Dat was echter veel te laat. Sterker nog, een driepuntenhomerun van Jose Altuve in de negende inning tegen Liam Hendriks
We kunnen een boek volschrijven over alle fouten die La Russa in de ALDS heeft gemaakt, maar daarmee zou je de Astros tekort doen. Houston pitchte beter, sloeg (veel) beter en speelde betere defense. Tuurlijk, ze leken constant te weten welke pitch eraan kwam, vooral met een loper op het tweede honk, maar dat mag de feestvreugde voor hen niet drukken.
UP NEXT
Houston wacht nu een treffen met de Boston Red Sox. Vrijdag 15 oktober om 02:00 uur Nederlandse tijd is het zo ver. Eventuele startende pitchers zijn nog niet bekend.
Eindelijk wijst de kalender de datum van 12 oktober aan! De start van een nieuw seizoen in de NHL. De Tampa Bay Lightning opent vandaag het bal met een thuiswedstrijd tegen de Pittsburgh Penguins. Bij SportAmerika nemen we elke divisie onder de loep, kijken naar de kanshebbers en de kanslozen. Vandaag is het de beurt aan de Atlantic Division, de divisie van de titelverdediger, maar ook die van uitdagers uit Sunrise, Boston en Toronto.
Het reguliere seizoen bleek slechts voorspel voor de Tampa Bay Lightning. Pas in de play-offs kwam, met een fitte Nikita Kucherov in de gelederen, hun ware aard naar boven. De Bolts sloten de toenmalige Central Division af met een derde plaats. Achter Carolina en Florida. In ’t postseason werden de Panthers in zes en de Hurricanes in vijf wedstrijden opzij gezet. De Islanders sputterden nog wat tegen en wisten de uiteindelijke kampioen drie keer te verslaan. In de Stanley Cup Final waren de Canadiens dan weer geen partij voor de Lightning.
AFSCHEID
Er kwam wel wat creatief boekhouden bij kijken. Dat wel. Zo werd diezelfde Kucherov aan de kant gehouden tijdens het gehele reguliere seizoen om onder de salary cap te blijven. De Rus was inderdaad lang geblesseerd, maar ’t kwam de organisatie niet ongelegen. In ’t postseason telt dat plafond niet, waardoor Tampa Bay zoveel sterker voor de dag kon komen.
Nu het hele spul weer fit is, kan dit foefje niet nog eens uitgehaald worden. Gewaardeerde krachten als Tyler Johnson, Barclay Goodrow en Yanni Gourde hun heil ergens anders moesten zoeken. Johnson verkaste, in ruil voor de zwaar geblesseerde Brent Seabrook naar Chicago. Goodrow is een Ranger en Gourde ging via de expansion draft naar Seattle.
THREE-PEAT?
In de breedte is Tampa Bay dan ook iets minder sterk. Toch heeft Jon Cooper geen reden tot klagen. Hij kan nog altijd over Kucherov, Steven Stamkos en Brayden Point beschikken. Tel daar Victor Hedman en Andrei Vasilevskiy nog bij en de Lightning mogen zich ook dit seizoen weer tot de betere teams in de NHL rekenen.
Three more years of Cooooop!
We have signed head coach Jon Cooper to a three-year contract extension through the 2024-25 season.
De Russische goalie heeft in Brian Elliott een nieuwe backup, defensief is Zach Bogosian aan het roster toegevoegd en aanvallend hebben de Bolts in routiniers Corey Perry en Pierre-Edouard Bellemare nieuwe gezichten. Het is er dus niet jonger op geworden, maar met twee Cups in de koffer doet niemand de Lightning wat. Ze plukken voorlopig even de dag in Florida en maken zich geen zorgen over morgen. Dan doen ze zeker niet over de coach, want Jon Cooper verlengde maandag zijn contract tot medio 2025.
TORONTO MAPLE LEAFS (35-14-7 in 2021)
Ze wisten het zeker. Het zou het jaar van de Maple Leafs worden! Het is een jaarlijks terugkerende zin, maar ook een eliminatie in de eerste ronde van de play-offs is iets dat elk jaar terugkeert. Dat de Leafs bulken van kwaliteit staat buiten kijf, maar toch slagen ze er maar niet in te pieken op het juiste moment. Is het de druk vanuit de achterban? De fans snakken al ruim 50 jaar naar een Stanley Cup en hebben met onder meer Auston Matthews, John Tavares, Mitch Marner en William Nylander goud in handen.
Al dit goud was echter vorig seizoen niet genoeg om een 3-1 voorsprong in de eerste ronde over de streep te trekken. Uitgerekend tegen Montreal gooiden de Leafs hun seizoen te grabbel. Tandenknarsend zullen ze in Toronto hebben toegekeken hoe de Canadiens zich een weg naar de SCF baande.
ZIT ER NOG REK IN?
Nieuwe ronde, nieuwe kansen in 2021-2022. Als we naar het roster van de Leafs kijken, naderen we de houdbaarheidsdatum van deze gevleugelde uitspraak. Het klopt dat de vier genoemde sterkhouders nog jaren verbonden zijn aan het blauw-wit, maar het klopt ook dat ze een grote portie van de cap space tot zich nemen. Samen zijn ze goed voor bijna 50% van het totaal. Zetten we daar Jake Muzzin ook nog bij, dan komen we al aan 55% voor vijf spelers.
In 2022 loopt het contract van Morgan Rielly af en het zal een lastige puzzel worden om ook die tevreden aan boord te houden. Nick Ritchie werd deze zomer vastgelegd om iets van het gemis van Zach Hyman op te vangen. Tijdens trainingskamp zijn wat spelers uitgenodigd en bij hen is het hopen op een voltreffer.
EINDELIJK DIE EERSTE HORDE?
Toronto denderde vorig seizoen relatief eenvoudig naar de winst in de “Canadese” divisie. Die rode loper ligt in de Atlantic niet voor ze klaar, maar met al hun vuurkracht konden ze er ook zomaar met deze divisie vandoor gaan. Een belangrijke reden daarvoor staat onder de lat. De laatste jaren hadden ze in Toronto een keepersprobleem. Jack Campbell deed ’t zeker niet slecht, maar Frederik Andersen was eigenlijk de beoogde starter. En die viel vaker tegen dan mee. Met Petr Mrazek hopen ze het keepersvraagstuk opgelost te hebben. Of dit de Leafs voor het eerst sinds 2004 weer eens voorbij de eerste ronde helpt, zal de toekomst uitwijzen.
FLORIDA PANTHERS (37-14-5 in 2021)
De Florida Panthers moeten zich voelen als Badr Hari de laatste jaren. Telkens die hoge verwachtingen, telkens gezien worden als die uitdager die de zittende macht omver gaat werpen en ook telkens weer tekortschieten. Met Aleksander Barkov en Jonathan Huberdeau als de dragende krachten zat het vorig seizoen aanvallend goed in elkaar. De Panthers scoorden 189 goals en slechts vier teams deden het beter. Defensief viel er ook niet veel aan te merken op het keurkorps van Joel Quenneville.
Grootverdiener Sergei Bobrovsky viel opnieuw tegen met een .906 sv% en gemiddeld bijna drie tegengoals per wedstrijd, maar Chris Driedger en Spencer Knight bleken prima alternatieven onder de lat. Florida streed tot het laatste moment mee om de divisietitel, maar moest deze aan Carolina laten. Na zes wedstrijden in de eerste ronde maakten de Lightning een einde aan hun seizoen.
AANVALLEND NOG BETER?
In het off-season raakten de Panthers Driedger kwijt aan de Kraken. Het is nu aan de piepjonge Spencer Knight om een goed tandem te vormen met Bobrovsky. Ook Alexander Wennberg verhuisde naar Seattle. Hij deed dit als free agent. Het contract van Keith Yandle liep af en de veteraan vervolgt zijn loopbaan in Philadephia.
Het is niet niks wat Florida deze zomer de deur uit zag lopen. Toch hoeft de franchise, die onlangs het contract van captain Barkov verlengde, niet te wanhopen. Sam Reinhart werd opgehaald in Buffalo en zorgt voor meer scorend vermogen. Joe Thornton is ook een nieuwe naam in de line-up. De toekomstig Hall of Famer mist nog altijd een Stanley Cup op zijn palmares en hoopt in Sunrise dit gat alsnog op te vullen.
CUP VOOR JUMBO?
Coach Q heeft in 2021-2022 opnieuw een team tot zijn beschikken dat meedoet om de eerste drie plekken in de Atlantic. Als het meezit, kunnen ze Toronto en Tampa Bay bedreigen. Zit het tegen, dan behoort een wildcard nog altijd tot de mogelijkheden. Naast de al genoemde versterkingen keert ook Aaron Ekblad terug. De blueliner raakte in maart zwaar geblesseerd en kwam daarna niet meer in actie.
🎥 Today’s full press conference with GM Bill Zito and Captain Aleksander Barkov to announce Barky's eight-year extension!https://t.co/lZ8pjy9Ne3
Tevens kloppen jonge spelers als Grigori Denisenko al voorzichtig op de deur. Of dit alles voldoende is om Thornton alsnog aan zijn felbegeerde Cup te helpen, valt te betwijfelen. Het is dit jaar 25 jaar geleden dat de Panthers de finale van de Stanley Cup haalden. Dit is ook de laatste keer dat ze een eerste ronde in de play-offs overleefden…
BOSTON BRUINS (33-16-7 in 2021)
Als je niet tegen druk kunt, is Boston niet de beste club om te gaan spelen. De druk is hoog bij de Bruins, maar dat heeft de organisatie aan zichzelf te danken. Patrice Bergeron en consorten zijn een vaste waarde in de play-offs en vorig seizoen was geen uitzondering. Ook in ’t postseason lag de lat weer hoog en die werd nog wat hoger gelegd toen in de eerste ronde eenvoudig werd afgerekend met de Capitals.
In 2011 wonnen de Bruins hun laatste Stanley Cup en heel voorzichtig begonnen de fans al te dromen. De New York Islanders schudden hen echter ruw wakker. Die serie ging aanvankelijk gelijk op, maar de B’s hadden uiteindelijk geen antwoord op het fysiek sterke ijshockey van de tegenstander. Een domper voor de Big Bad Bruins, die toen al wisten dat een kans op een volgende Cup er niet groter op wordt de komende jaren.
GEEN TUUUUUU
Het zal voor de volgers wennen zijn dat Tuukka Rask niet onder de lat staat in Boston. De Finse goalie was meer dan tien jaar lang een meer dan gewaardeerde kracht, maar is nu nog altijd free agent. Met Jaroslav Halak vormde hij vorig jaar een sterk tandem, maar de twee dertigers moesten het stokje overdragen. Linus Ullmark en de jonge Jeremy Swayman moeten nu het doel schoon zien te houden.
Daarbij hoeven ze niet te rekenen op David Krejci, want ook de 35-jarige center is niet meer in het shirt van de Bruins te bewonderen. Met Erik Haula, Nick Foligno en Tomas Nosek heeft Don Sweeney dit niet slecht opgevangen en hij wist Taylor Hall te behouden. De B’s ontberen echter een goede center voor de derde lijn. Charlie McAvoy en Brandon Carlo moeten voor de defensieve zekerheid zorgen.
EINDE VAN EEN TIJDPERK LONKT
Met ’t verlies van Krejci en Rask hebben de Bruins wel een jasje uitgedaan. De ploeg lijkt nog wel sterk genoeg om zich met de beste teams in deze divisie te meten. Die aanval is, naast David Pastrnak, nog wel voor een groot deel afhankelijk van Patrice Bergeron en Brad Marchand. Beide sterkhouders zijn de dertig inmiddels gepasseerd en van Bergeron loopt het contract na dit seizoen af. Wat betreft de toekomst van de franchise wordt het daar interessant. Jake DeBrusk en McAvoy zijn RFA in 2022 en de jonkies zullen een (fikse) salarisverhoging verwachten. Is er daarna nog ruimte voor een 37-jarige Bergeron, die nog bijna elke wedstrijd tot de uitblinkers behoort?
MONTREAL CANADIENS (24-21-11 in 2021)
We deden er vorig seizoen best een beetje lacherig over. Na 18 wedstrijden, waarvan er 9 werden gewonnen, kreeg Claude Julien zijn congé en moest Dominique Ducharme de traditieclub naar nieuwe successen leiden. Marc Bergevin zag schijnbaar iets in zijn roster dat velen niet zagen. Inmiddels kunnen we concluderen dat ’t vertrouwen van de general manager in zijn spelersgroep terecht was.
Dat de play-offs werden gehaald, was al een knappe prestatie. Dat de Habs vervolgens de Leafs, Jets en Knights aan de kant schoven, was nog veel meer dan dat. Het geeft aan wat je met vastberadenheid, een geweldige mentaliteit en een uitstekende goalie kunt bereiken. In de Stanley Cup Final eindigde het sprookje van de laatste Canadese Cup-winnaar. Verliezen van de Tampa Bay Lightning is echter geen schande.
GROTE NAMEN ONTBREKEN
Het ging de laatste weken vooral over de spelers die niet meer terugkeren. Blessureleed maakt waarschijnlijk een einde aan de loopbaan van captain Shea Weber, Jesperi Kotkaniemi verkast naar Carolina en Phillip Danault gaat het proberen bij de Kings. Je moet Bergevin nageven dat hij z’n best heeft gedaan om dit gemis op te vangen.
David Savard mag aanvallend lang niet zo productief zijn als Weber, maar de blueliner is wel oerdegelijk. Christian Dvorak en Mike Hoffman vinden de weg naar de goal doorgaans wel en moeten Danault en Kotkaniemi doen vergeten. De in potentie belangrijkste versterking stond al even op de loonlijst. Jonathan Drouin vocht tegen demonen in zijn hoofd en keert dit seizoen terug in de line-up.
Daarbij legden de Habs vlak voor aanvang van het seizoen aanvaller Nick Suzuki langer vast. De voormalig first rounder van de Knights is ook de komende acht seizoenen in het bleu-blanc-rouge te bewonderen.
ONZEKERE TOEKOMST
Wat mogen we van deze Canadiens verwachten? Waarschijnlijk weten ze zelf ook het antwoord op die vraag niet. Op papier zijn ze niet goed genoeg voor een plek bij de beste drie in de Atlantic en schurken ze aan tegen een wildcard. Vorig seizoen verbaasden ze vriend en vijand en mogelijk weet Ducharme opnieuw te toveren met dit roster.
Ze zullen het eerst nog wel zonder Carey Price moeten stellen. De vedette van Montreal is geopereerd aan zijn knie en het herstel duurt langer dan verwacht. Vorige week kwam daar nog het nare bericht over zijn mentale gezondheid bij. Om in aanmerking te komen voor de play-offs zal Montreal een topfitte en ijzersterke Price hard nodig hebben, maar het is de vraag of we de superster snel in actie gaan zien. Vooralsnog houden we er even rekening mee dat de finalist van vorig seizoen nu ’t postseason gaat missen.
DETROIT RED WINGS (19-27-10 in 2021)
Het is een ongelooflijk indrukwekkende lijst. Tussen 1991 en 2016 misten de Detroit Red Wings geen enkel seizoen de play-offs. Onderweg pakten ze vier keer de Stanley Cup en de organisatie werd een schoolvoorbeeld voor de rest van de league. Al die tijd zaten de Wings bovenop de apenrots, maar na 2016 donderde het geheel in elkaar.
Steven Yzerman, de captain van weleer, werd twee jaar geleden aangesteld als general manager en onder zijn bezielende leiding mogen de Red Wings weer voorzichtig naar boven kijken. Twee jaar geleden pakten ze nog geen 28% van het aantal beschikbare punten. Vorig jaar tikten ze bijna de 43% aan. Goed en spectaculair was het niet, maar taai waren de Wings in veel gevallen wel.
OP ZOEK NAAR GOALS
Detroit moest het hebben van de verdediging. Zelfs in aanvallend opzicht. Met 26 punten (en dat is geen tikfout) was Filip Hronek vorig seizoen topscorer van de Wings. De blueliner schoot 2 keer met scherp, maar was vooral de man van de assist. Goals kwamen van Anthony Mantha (11), Adam Erne (11) en Robby Fabbri (10). Mantha kreeg tijdens het seizoen een enkeltje Washington en in ruil voor hem kwam Jakub Vrana (voorlopig uit de roulatie) naar Motown.
In 11 wedstrijden was de Tsjech 8 keer trefzeker voor de Red Wings. Pius Suter werd deze zomer opgepikt bij de Blackhawks, waardoor Jeff Blashill aanvallend meer smaken heeft. Defensief zijn de Red Wings echter ook weer sterker geworden. Nick Leddy kwam over van de Isles, Alex Nedeljkovic is de nieuwe goalie en Moritz Seider is een veelbelovend talent uit Duitsland.
LAAT STEVE MAAR SCHUIVEN
Veel organisaties probeerden vroeger het beleid van de Red Wings te kopiëren. Wat Detroit ook deed, er zat altijd wel een gedachte achter. Als speler maakte Yzerman dit van dichtbij mee en sloeg het op in zijn brein. De GM met Nederlandse roots is als die broedende kip. Een rebuild kan de fans nooit snel genoeg gaan, maar ze moeten Yzerman rustig zijn werk laten doen en vooral niet storen.
De voormalig captain werkt aan een plan en dat moet er toe leiden dat de Red Wings weer toonaangevend worden in de NHL. Zover is het nu nog lang niet. De ploeg is nog lang niet sterk genoeg om een rol van betekenis te spelen, maar aan de horizon dienen de zeven vette jaren zich aan. Het is niet onwaarschijnlijk dat andere organisaties straks ook deze zeven magere jaren gaan kopiëren als voorbeeld van hoe een rebuild moet verlopen.
OTTAWA SENATORS (23-28-5 IN 2021)
Het is wat overdreven om te stellen dat D.J. Smith vorig seizoen met een veredeld jeugdteam op pad werd gestuurd, maar veel scheelt het toch ook weer niet. Op de Rangers (25.8) en Devils (25.9) na beschikten de Senators met hun gemiddelde leeftijd van 26.1 jaar over het jongste roster. In 2017 verloren ze de Conference Finals, maar daarna maakten ze er een puinhoop van in de Canadese hoofdstad.
General manager Pierre Dorion maakt het allemaal mee, was onderdeel van die rokende puinhoop, maar heeft het schip toch ook weer vlot weten te trekken. Vorig seizoen kwamen ze er alleen tegen de Oilers niet aan te pas (9 nederlagen), maar hielden de Sens gelijke tred met de Leafs en wonnen ze zelfs zes keer van zowel de Canadiens als de Flames.
Volgens het spreekwoord heeft de jeugd de toekomst en in Ottawa hebben ze zeker veel jeugd. Brady Tkachuk was met 17 goals en 36 punten topscorer. Joshua Norris, net als Tkachuk nu 22, deed met 35 punten nauwelijks voor hem onder. En er was natuurlijk die verrassing uit Duitsland. Tim Stutzle werd als derde gedraft in 2020 en debuteerde vorig seizoen met 12 goals en 29 punten in de league. Dan hebben we Drake Batherson en Thomas Chiabot nog niet eens behandeld. Deze zomer werden Michael Del Zotto en Nick Holden aangetrokken voor de broodnodige ervaring vanaf de blauwe lijn.
GEDULD
De Senators keren dit jaar weer terug in de vertrouwde Atlantic Division. Gezien de concurrentie lijkt een plek in het postseason nog wel te hoog gegrepen. Deze Sens kunnen op een goede dag echter wel een luis in de pels van een contender zijn. Zo wonnen ze vorig seizoen al zes van de negen wedstrijden van de Canadiens, de verliezend finalist in de SCF.
In 2021-2022 zal ook Shane Pinto, nog zo’n jonge hond, meer vlieguren gaan maken. De voormalig second rounder kwam vorig seizoen in 12 wedstrijden al tot 7 punten. Dorion is nog niet klaar met de rebuild. Het jonge grut moet nog rijpen, maar de club beschikt daarnaast over meer dan voldoende draft picks om de gelederen nog verder te versterken. De toekomst ziet er goed uit in Ottawa, maar voorlopig is geduld het toverwoord.
BUFFALO SABRES (15-34-7 IN 2021)
Die arme Jack Eichel. Hij nadert de beste jaren van zijn carrière en zit nog steeds in de slechtste kleedkamer in de NHL. Eichel zelf wil het huwelijk liever gisteren dan vandaag beëindigen, maar voorlopig zit hij nog vast aan z’n partner, al heeft die partner hem wel de “C” afgenomen. Tijdens de afgelopen draft pikte Buffalo de talentvolle Owen Power op, maar de blueliner geeft de voorkeur aan een extra seizoen in college.
We kunnen de jongeman geen ongelijk geven. De Sabres, met een langdurig geblesseerde Eichel, waren vorig jaar het lachertje van de NHL en ook het nieuwe seizoen voorspelt weinig goeds. Zo is Eichel vanwege zijn nekklachten al niet door de medische keuring gekomen. Een trade lijkt voor alle partijen het beste. Eichel wil worden geopereerd aan zijn nek, maar daar wil Buffalo niet aan. Daar staat weer tegenover dat een nieuwe werkgever zekerheid wil over een volledig herstel.
HOOP OP BETERE TIJDEN
Valt er dan niets positiefs te melden vanuit Buffalo? Ja, dat nog wel. Ze hebben in de trade van Reinhart, vorig seizoen nog clubtopscorer, een goede jonge goalie overgenomen van de Panthers. Devon Levi moet nog debuteren in de NHL, maar tijdens het WK U20 maakte de 19-jarige goalie indruk met een 0.75 GAA en een 0.964 sv%. De Canadees blijft in 2021-2022 echter nog even in de NCAA spelen. In diezelfde trade dwongen de Sabres tevens een first round pick af. De toekomst ziet er best rooskleurig uit, maar voor al die talenten zich aandienen moeten ze nog wel door een paar volgeladen pallets aan zure appels bijten.
OP NAAR VOLGENDE HOGE PICK
Don Granato, die vorig seizoen Ralph Krueger verving, heeft de ondankbare taak om met een matige ploeg de strijd aan te gaan. Onder de lat is het kiezen tussen Craig Anderson (40) en Aaron Dell (32). Niet direct goalies die het verschil gaan maken, dus de hoop is gevestigd op Levi. De hoop is sowieso gevestigd op de jeugd. Casey Mittelstadt werd langer vastgelegd en ook Rasmus Dahlin en Victor Olofsson moeten het fundament voor nieuw succes gaan vormen. Of Robert Hagg, overgekomen van de Flyers, daar ook toe gaat behoren, zal de toekomst uitwijzen. Rasmus Ristolainen, ooit één van de beoogde bouwstenen, bewandelde de omgekeerde weg.
Beide teams wonnen één wedstrijd in Oracle Park en begonnen aan Game 3 met een gelijke stand. Het werd een defensief en pitching spektakel, waarin de Giants uiteindelijk aan het langste eind trokken met een 1-0 overwinning.
PITCHING DUEL
In de eerste vier innings ontwikkelde zich een pitchingduel tussen beide starters. Met Max Scherzer op de heuvel voor de Los Angeles Dodgers en Alex Wood voor de San Francisco Giants stonden er twee kwaliteitspitchers als starter. Tevens hielpen de weersomstandigheden niet mee, want een lage luchtvochtigheid en stevige wind hielpen de slagmensen niet. Na een single van Buster Posey in de eerste inning, duurde het tot de onderste helft van de derde inning voordat er weer iemand op de honken verscheen. Dit keer sloeg Albert Pujols een single.
Vanuit deze single schoof Pujols uiteindelijk naar het derde honk. Dit kwam door een sacrifice bunt van Max Scherzer en een doorgeschoten bal. Met Mookie Betts aan slag dachten de Dodgers de score te kunnen openen, maar de rechtsvelder sloeg een hoge bal in het binnenveld die makkelijk gevangen kon worden door de tweedehonkman Tommy la Stella.
GIANTS BREKEN SCORE OPEN
In de bovenste helft van de vijfde inning was Evan Longoria de man die de score van Game 3 openbrak. Max Scherzer gooide een fastball, die de derdehonkman perfect timede en ondanks de sterke tegenwind over de hekken sloeg. Het was de eerste postseason homerun voor Longoria sinds 7 oktober 2013. Toen sloeg hij in Game 3 van de ALDS de Tampa Bay Rays op voorsprong.
Na de 1-0 voorsprong van de Giants kabbelde de wedstrijd voort, maar echt grote offensieve momenten kwamen er niet. Er waren nog mooie defensieve plays van onder andere twee keer midvelder Chris Taylor voor de Dodgers en midvelder Stevan Duggar van de Giants, maar verder dan dat kwamen beide teams niet. Voor Max Scherzer zat de wedstrijd er na 7.0 IP op, toen er voor hem werd gepinched hit in de onderste helft van de zevende inning. Hij gooide tien strikeouts en kreeg één vrije loop en de homerun van Longoria tegen.
In de onderste helft van de zevende inning, lukte het de Dodgers een rally te creëren. Het begon met pinch hitter Steven Souza die een single sloeg. Daarna kwam Will Smith aan slag en hij sloeg een single in het buitenveld, waardoor er twee man op de honken stonden voor de Dodgers met één uit. Vervolgens werd Austin Barnes een strikeout slachtoffer voor relief pitcher Jake McGee, waardoor toen Mookie Betts aan slag kwam nog altijd twee honken bezet waren.
Betts sloeg vervolgens met één wijd en nul slag de bal snoeihard naar het tweedehonk, waarbij het leek dat deze over het hoofd van Brandon Crawford zou gaan. De tweedehonkman van de Giants sprong echter op het perfecte punt, waardoor hij de bal ving. Hiermee voorkwam Crawford dat minimaal de gelijkmakende run over het honk kwam. De frustratie achteraf bij Mookie Betts gaf ook aan hoe belangrijk het moment van de sprong van Brandon Crawford was.
Na de reddende catch van Crawford kwamen de Giants ongeschonden uit de zevende inning. In de achtste inning deed manager Gabe Kapler iets onverwacht, hij zette Camilo Doval op de heuvel. Het werkte en de jonge werper gooide twee innings en hield de Dodgers daarin tot nul honklopers. Hij werd daarmee de eerste pitcher sinds Madison Bumgarner in de World Series van 2014, die meer dan 1.0 inning gooide voor een safe.
UP NEXT
Game 4 van de serie, waarin de Giants de NLCS kunnen clinchen, staat vannacht 3:07 (Nederlandse tijd) op de planning. Anthony DeSclafani zal de startende werper zijn voor de San Francisco Giants, terwijl de Dodgers nog geen starter bekend gemaakt hebben. Wie dat ook wordt, het is een must-win game voor de Dodgers, willen zij de hoop op back-to-back World Series kampioenschappen houden.
De Indianapolis Colts domineerden tijdens MNF voor driekwart het duel op bezoek bij de Baltimore Ravens. Het was niet voldoende, want door twee gemiste fieldgoals kreeg Lamar Jackson de kans zijn ploeg naar een verlenging te leiden. Daar kregen de Ravens de bal en was het al snel ballgame, 31-25 voor Baltimore.
De fans van de Colts zagen tijdens deze editie van MNF voor het eerst waarom de ploeg twee picks naar Indianapolis had gestuurd voor Carson Wentz. De quarterback leidde de aanval met goede passes naar een snelle touchdown en de Colts leken zelfs op weg naar een tweede score, tot een ongelukkige fumble de bal teruggaf aan de Ravens.
De thuisploeg kon daar aanvankelijk niets tegenover zetten. Vooral op third down had Jackson moeite om terreinwinst te boeken, waardoor het de Ravens lange tijd niet lukte om punten op het scorebord te zetten. Een field goal was de totale productie in de eerste helft, waardoor de Colts met een 7-3 voorsprong de rust in gingen.
ILLEGAL FORWARD PASS
De tweede helft had lange tijd hetzelfde beeld. Wentz wist steeds meer receivers te vinden en kon zijn ploeg hiermee eenvoudig over het veld leiden. Zo scoorden de Colts een nieuwe touchdown en na een fumble op de 1-yard line van Jackson leek het nog erger te worden, want de return werd na een lateral de endzone ingelopen voor een touchdown. Alleen werd deze score teruggedraaid vanwege een illegal forward pass.
Uiteindelijk maakte het voor de Colts niet veel uit, want de ploeg kreeg wel de bal en opnieuw had de verdediging van de Ravens weinig in te brengen tegen de aanval van Indianapolis. Een nieuwe touchdown bracht de score op 22-3. De Colts lieten in deze fase na om het verschil groter te maken. Kicker Rodrigo Blankenship raakte tijdens de warming-up geblesseerd en dat had grote invloed op het duel. Hij miste bij de eerste touchdown van het derde kwart de PAT, waardoor de Colts bij de tweede touchdown voor twee punten gingen, maar ook dit was zonder succes.
STREAK IS OVER
Het liet een klein deurtje open voor Jackson en de Ravens en die maakten hier optimaal gebruik van. Door de achterstand konden de Ravens niet meer vertrouwen op hun running game. Zo kwam de indrukwekkende streak van 43 wedstrijden met 100 rushing yards tot een einde. Toch kwamen de Ravens terug in de wedstrijd. De laatste drie drives in de reguliere speeltijd leverden allemaal touchdowns op.
De Ravens gingen steeds ook voor de twee punten, wat de eerste keer niet lukte, maar de twee keer erna wel. Dat dit genoeg was voor een verlenging kwam opnieuw door de problemen van de Colts bij het trappen van de field goals. Tussen de touchdowns door bracht Wentz zijn ploeg namelijk steeds in field goal range. De eerste wist Blankenship nog te maken, maar de tweede werd geblokt.
COIN TOSS
Na de gelijkmaker van Jackson had Wentz nog 39 seconden de tijd om de wedstrijd naar zich toe te trekken. Daar leek hij ook in te gaan slagen, want opnieuw leidde hij de Colts zonder al te veel weerstand over het veld, geholpen door een onnodige penalty van de verdediging van de Ravens. In de slotseconde kon Blankenship daarom aanleggen voor de zege, maar zijn kick ging aan de verkeerde kant langs de paal, waardoor er een verlenging nodig was.
In tegenstelling tot in week 1 tegen de Raiders wonnen de Ravens dit keer wel de coin toss, en daarmee was het duel beslist. Dit jaar zijn er namelijk acht wedstrijden naar een verlenging gegaan en alle acht keer heeft de ploeg die de toss won ook het duel gewonnen. Lamar Jackson had in het vierde kwart het recept gevonden om de defensie van de Colts te ontmantelen en deed dat ook in de verlenging en leidde zijn ploeg direct naar een touchdown en de vierde zege op rij.
Door de knappe comeback staan de Ravens nu alleen aan kop in de AFC North en voegden ze zich bij de Buffalo Bills en de Los Angeles Chargers als de leiders in de hele AFC. Die laatste ploeg komt zondag op bezoek in Baltimore. De Colts blijven door de nederlaag op een zege staan en zagen de Titans verder uitlopen in de AFC South. Het duel met de Texans van zondag is daarom cruciaal om in de strijd om de divisietitel te blijven.
Lees hier de recaps van de vroege duels van zondag en hier de recaps van de late duels op zondag.
De Tampa Bay Rays gingen de playoffs in met het beste record in de American League. Vannacht moesten ze echter winnen om hun postseason-dromen in leven te houden, terwijl de Red Sox graag de serie zouden beslissen in hun eigen Boston. Het kwam andermaal aan op de laatste slagman.
Tot nu toe slaagden de Rays er elke keer in om vroeg op voorsprong te komen, maar vannacht lukte dat niet. Eduardo Rodriguez kende een slechte start aan het postseason, maar toonde in Game 4 aan dat manager Alex Cora op hem kan bouwen. Net als Nathan Eovaldi een dag eerder hield E-Rod het vijf innings vol op de heuvel. Toen hij eenmaal vervangen werd, gaf hij de bal over met een 5-1 voorsprong.
Die stand hadden de Red Sox in grote mate te danken aan Rafael Devers. Hij sloeg in de derde inning de bal het veld uit en nam Christian Vazquez en Kyle Schwarber met zich mee over de thuisplaat. Omdat in diezelfde inning ook Xander Bogaerts en Alex Verdugo een punt binnenliepen, had Boston al vroeg een comfortabele marge.
At 20 years, 224 days, Wander Franco is the youngest player to have multiple HR in a single #postseason since Miguel Cabrera in 2003. pic.twitter.com/A7AjK4iaVX
De Rays zouden echter stukje bij beetje van die marge afsnoepen. Eerst sloeg Wander Franco zijn tweede homerun van de serie. Hij is de jongste slagman die in twee opeenvolgende playoff games een homerun slaat, sinds Miguel Cabrera dat in 2003 deed.
In de achtste inning brachten de Floridianen de stand zelfs helemaal in evenwicht. Eerst sloeg Kevin Kiermaier, die ook weer veel indruk maakte met zijn veldspel, met een double Mike Zunino binnen, waarna het natuurlijk Randy Arozarena was die de stand gelijk trok. Op zijn honkslag kon Kiermaier namelijk zelf ook een punt binnenlopen.
WALK-OFF
Na de sterke comeback leek het momentum gekeerd te zijn, maar het waren de Bostonians die het meest aanspraak bleven maken op de overwinning. Waar eerder al honklopers op 90 feet van de thuisplaat waren gesneuveld, kreeg Enrique Hernandez in de negende inning plots de kans om met een sacrifice fly de wedstrijd te beslissen. Zijn klap naar het outfield was ver genoeg om Danny Santana de winnende run te laten scoren en het feest in Boston te laten uitbarsten.
UP NEXT
Het seizoen komt zo tot een teleurstellend einde voor de Rays, terwijl de Red Sox nog mogen blijven hopen op een nieuwe titel. Zij moeten nu afwachten wie er in die andere ALDS komt bovendrijven. De Houston Astros verdedigen daarin een 2-1 voorsprong op de Chicago White Sox, die wel het derde duel overtuigend wisten te winnen. Het vierde duel in die serie werd vannacht uitgesteld in verband met regen en zal komende nacht hervat worden.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
