Las Vegas Raiders head coach Jon Gruden heeft zijn ontslag ingediend bij franchise owner Mark Davis. Dat werd geaccepteerd en daarmee komt er een einde aan het 10-jarige contract van 100 miljoen dollar. E-mails van Gruden met homofobe, racistische en vrouwonvriendelijke inhoud werden gevonden in het grote onderzoek dat loopt naar misstanden bij het Washington Football Team.
Vorige week berichtte The Wall Street Journal al over racistische opmerkingen gericht aan het adres van NFL Players Assocation (NFLPA) executive director DeMaurice Smith. “Dumboriss Smith has lips the size of Michelin tires” schreef Gruden in 2011 in een e-mail aan de voorzitter van Washington, Bruce Allen, ten tijde van de 2011 lockout tussen de NFL en de NFLPA.
MEER E-MAILS BOVEN WATER
Gisteren publiceerde de New York Times een artikel na inzage in meer e-mails waarin Gruden zich uitsprak tegen het aanstellen van vrouwelijke scheidsrechters, het draften van een openlijk homoseksuele speler en tegen de tolerantie voor spelers die knielden voor het volkslied. Een bron binnen de league bevestigde dit verhaal aan CNN. De league ontdekte de e-mails van Gruden zelf en deelde deze vorige week met NFL commissioner Roger Goodell. Op vrijdag kregen de Raiders de e-mails toegestuurd, om met Gruden te bespreken.
Gruden verstuurde de mails in de tijd dat hij color commentator was bij ESPN tijdens Monday Night Football. In één van zijn mails noemde hij Goodell een “pussy” en een “faggot”. In de e-mails met Washington-voorzitter Allen werd ook een foto van een topless cheerleader van het Football Team gevonden. Aan Michael Sam — een openlijk homoseksuele speler gedraft door de Rams — refereerde hij als “a queer”. In juni van dit jaar zei Gruden nog over de coming out van Carl Nassib “What makes a man different is what makes him great”.
Statement from Jon Gruden:
“I have resigned as Head Coach of the Las Vegas Raiders. I love the Raiders and do not want to be a distraction. Thank you to all the players, coaches, staff, and fans of Raider Nation. I’m sorry, I never meant to hurt anyone.”
Jon Gruden was al eerder coach van de Raiders tussen 1998 en 2001. Tussen 2002 en 2008 coachte hij de Buccaneers waarmee hij ook een Super Bowl won. In 2009 werd hij analist bij ESPN om in 2018 terug te keren bij de Raiders. Assistent head coach Rich Bisaccia neemt de taken van Gruden per direct over.
Maandagavond (Nederlandse tijd) stond Game 3 in de NLDS tussen de Atlanta Braves en de Milwaukee Brewers op het programma. In de eerste twee wedstrijden hadden de pitchers het voor het zeggen. Corbin Burnes hielp de Brew Crew aan winst in Game 1. Max Fried was ontzettend goed in Game 2 en leidde daarin de Braves naar de eerste winst in de play-offs. In Game 3, gespeeld in Truist Park, kan Atlanta pas echt zaken doen en het thuisvoordeel afpakken van Milwaukee.
MILWAUKEE BREWERS @ ATLANTA BRAVES
Ian Anderson was vorig seizoen een erg aangename verrassing in de rotatie van de Braves tijdens het postseason. Pas in zijn vierde wedstrijd, Game 7 van de NLCS tegen LA, incasseerde Anderson zijn eerste earned runs. Niet vreemd dat de lat hoog lag voor dit seizoen, maar de 23-jarige starter is wat aan het kwakkelen. Hele goede optredens worden afgewisseld met erg matige, maar zijn laatste twee wedstrijden van ’t reguliere seizoen waren hoopgevend. Brewers-manager Craig Counsell stuurt de twee jaar oudere Freddy Peralta naar de heuvel. Met een 2.81 ERA in 144.1 IP mag de conclusie zijn dat de werper uit de Dominicaanse Republiek een uitstekend regulier seizoen achter de rug heeft. Veel ervaring in het postseason heeft Peralta met 4.0 IP verdeeld over twee wedstrijden nog niet.
PITCHERS STARTEN STERK
Ian Anderson heeft het bij tijd en wijle lastig in de eerste inning en werd nu geraakt door Willy Adames voor een single. De kortestop noteerde zijn hit met één uit op het bord, maar Anderson herstelde zich knap met strikeouts voor Christian Yelich en Avisail Garcia. Peralta had nog minder tijd nodig om de zenuwen van zich af te gooien. De Brewers-starter maakte geen enkele fout en freewheelde door de eerste inning.
Dat gold ook voor Anderson in de tweede. Een Braves-legende daarentegen ging opzichtig de fout in bij een foul ball. Chipper Jones dacht de bal even simpel uit de lucht te plukken, maar ook voor de voormalig derdehonkman gaan de jaren tellen. De Braves op het veld zorgden snel voor afleiding, want na een infield single en een single van respectievelijk Austin Riley en Adam Duvall kregen zij met no outs het eerste en tweede honk in handen. Net als in Game 1 maakten ze echter een grove fout bij het honklopen. Een sac fly van Travis d’Arnaud leek voldoende om Riley te laten scoren, maar Duvall liep in een dubbelspel.
IN EN UIT DE PROBLEMEN
Anderson had negen batters op rij weggezet, maar Christian Yelich was hem in de vierde inning opnieuw de baas. De outfielder kwam wederom door met een single, wist het tweede honk te stelen, maar daar liep het -niet voor het eerst in deze serie- spaak voor de Brewers. In diezelfde inning probeerde Duvall z’n fout van eerder te compenseren. Hij raakte de bal hard, maar Lorenzo Cain ving de bal knap. Tot hij tegen de muur knalde en deze weer losliet. Duvall bereikte het derde honk, maar zijn ploeggenoten lieten hem daar achter.
MOMENTUM SWING
Die fout van Duvall werd in de vijfde extra pijnlijk. Het pantser van Ian Anderson begon wat scheuren te vertonen en Luis Urias en Omar Narvaez profiteerden. Cain kwam aan slag met het tweede en derde honk bezet, werd de eerste out en maakte daarmee en passant een einde aan de korte werkdag van de prima Peralta. Daniel Vogelbach kwam als pinch hitter in de wedstrijd, bereikte het eerste honk, maar zorgde wel voor een uit op drie. Dit was precies wat Anderson nodig had, want Kolten Wong werd even later de derde uit. Anderson worstelde zich uit een lastige situatie en de Brewers waren hun starter kwijt en lieten honklopers achter in scorings position.
Reliever Adrian Houser werd door Travis d’Arnaud begroet met een single en kortestop Dansby Swanson volgde dit voorbeeld. Het momentum behoorde weer toe aan de Braves, dat het eerste en tweede honk bezet had, terwijl Houser nog wachtte op zijn eerste out. Joc Pederson, goed voor een homerun in Game 1, werd gebracht als pinch hitter. Daarmee kwam ook een einde aan de wedstrijd van Ian Anderson, maar deze wissel verliep vele malen beter dan bij de Brewers. Was zijn homerun een paar dagen geleden goed voor één run, nu raakte Joctober de bal dusdanig hard dat de Braves in één klap 3 runs mocht bijschrijven. Houser herpakte zich, maar het leed voor zijn Brew Crew was al geleden.
OP SLOT
Ook in relief ging het voor de thuisploeg beter. Jesse Chavez loste Anderson af en had nog geen 10 pitches nodig om zijn slagploeg weer aan het werk te zetten. Diens vervanger Tyler Matzek incasseerde in de zevende inning een leadoff double van Eduardo Escobar. Daarmee kon Milwaukee het momentum weer laten kantelen en de spanning terug in de wedstrijd brengen. Matzek en de Braves raakten er niet van in de war en gingen met een 3-0 voorsprong de stretch in.
Joc Pederson is just the 5th player in MLB history with multiple pinch-hit HRs in the postseason for an *entire career* — let alone in the same series. Players w/ multiple pinch-hit HRs in same series:
In de achtste inning blaften de Brewers opnieuw. Nu met Luke Jackson op de heuvel voor Atlanta. Craig Counsell zag dat zijn ploeg het eerste en het derde honk in handen kreeg, maar een uitstekende actie van Swanson hielp Jackson en de Braves uit de inning. Met nog altijd die 3-0 voorsprong intact. Met een leadoff double dreigde Ozzie Albies daar verandering in te brengen. Net als bij de Brewers bleef het hier ook bij een dreigement en pakten de Braves niet door.
Het was nu aan Will Smith om deze wedstrijd in het slot te gooien. De closer begon wat aarzelend, maar kreeg hulp van Riley. Daarna ging het rap. Smith was tijdens het reguliere seizoen niet altijd even betrouwbaar, maar deed zijn werk nu goed. De Brewers waren niet bij machte iets terug te doen en staan nu met de rug tegen de muur.
UP NEXT
De Brewers weten wat hen te doen staat. Dinsdagavond 23.00 uur (Nederlandse tijd) staat de ploeg van Craig Counsell met de rug tegen de muur. Om te winnen zal er gescoord moeten worden en dat is nogal een dingetje voor Milwaukee. Ze wachten nu al twee duels op een run en zijn 0-for-16 met RISP. Op het moment van schrijven is nog niet duidelijk wie voor de Brewers de bal krijgt. De Braves krijgen dinsdag de mogelijkheid om zich voor eigen publiek voor het tweede jaar op rij te plaatsen voor de NLCS.
Morgen begint de NHL aan een nieuw seizoen. De Tampa Bay Lightning opent het bal met een thuiswedstrijd tegen de Pittburgh Penguins. Bij SportAmerika nemen we elke divisie onder de loep, kijken naar de kanshebbers en de kanslozen. Vandaag is het de beurt aan de Metropolitan Division, de divisie die als de zwaarste van de vier wordt bestempeld. Hoe vergaat het de teams uit the Big Apple? Wat verwachten we van de Carolina Hurricanes? Sidney Crosby voldoende hersteld van zijn operatie? Iene miene mutte, tien pot grutten.
NEW YORK ISLANDERS (32-17-7 in 2021)
Jaar na jaar hebben de New York Islanders zich een weg naar de play-offs gevochten, om daar door de Carolina Hurricanes en tot tweemaal toe door de uiteindelijke Stanley Cup winnaar Tampa Bay Lightning aan de kant gezet te worden. Het komende jaar kan daar — met een terugkeer van haar captain — zomaar eens verandering in komen.
TERUGKEER ANDERS LEE
Op 11 maart 2021 kregen de Islanders een flinke domper te verwerken. Captain en left wingerAnders Lee scheurde in de wedstrijd tegen de New Jersey Devils zijn voorste kruisband. Hierdoor miste de 31-jarige Amerikaan de rest van het reguliere seizoen, plus de play-off run. Op 23 september tijdens Training Camp, maakte hij zijn eerste minuten weer op het ijs. Tot aan zijn blessure stond de teller het afgelopen seizoen op negentien punten (zeven goals, twaalf assists) en lijkt het komende seizoen zijn vertrouwde plek op de first-line te krijgen. Hiermee zal hij herenigd worden met centre Mathew Barzal en is een fitte Lee wellicht het laatste duwtje in de richting van de Stanley Cup.
CIRCLE OF LIFE
In grote lijnen is het roster niet hevig onderworpen aan verandering. Toch is er met het verlies van right wingerJordan Eberle een belangrijke schakel vertrokken. Door nieuwbakken Seattle Kraken werd de 31-jarige Canadees in de NHL Expansion Draft opgepikt. De $5.5 miljoen dollar die de ploeg uit New York hiermee bespaard, werden vervolgens apart gelegd voor onder meer de terugkeer van een oud gezicht: Zdeno Chara.
De inmiddels legende in NHL werd in 1996 (!) gedraft door zijn nieuwe werkgever New York Islanders en maakte zijn debuut in het seizoen 1997 – 1998. In 2001 werd Big Z getrade naar de Ottawa Senators. Na vijf jaar Ottawa, veertien jaar Boston en een jaar Washington, maakt de 44-jarige Slowaak in the Big Apple de cirkel rond. In de afgelopen 25 jaar stelde de verdediger menig record veilig: Langste speler ooit in NHL — 2.06m –, eerste Oost-Europeaan ooit die als aanvoerder de Stanley Cup mocht optillen — Boston Bruins ’11 –, meeste Game 7 play-off wedstrijden ooit, oudste verdediger ooit — 42 jaar en 30 dagen — met een goal in postseason en met 42 jaar en 83 dagen de oudste verdediger ooit met een goal in de Stanley Cup finale.
Zijn waarde het komende seizoen ligt naar alle waarschijnlijkheid in de kleedkamer. Diezelfde rol vertolkte Chara vorig seizoen bij de Washington Capitals. Desalniettemin liet de Slowaak nog altijd zien ook op het ijs mee te kunnen.
RUSTIG OFF-SEASON
Naast de terugkeer van Chara, streek ook Wild-legende Zach Parise neer in New York. De 37-jarige forward kon bij de Minnesota Wid vertrekken, nadat de laatste vier jaren van zijn contract waren afgekocht. De laatste jaren wordt de productie van Parise beetje bij beetje minder. Desalniettemin noteerde de Amerikaan in 45 wedstrijden achttien punten (zeven goals, elf assists).
Verder werd Richard Panik — samen met een second-round pick getrade van de Detroit Red Wings — in rui voor Nick Leddy. Vertrok Andrew Ladd (eindelijk) naar Arizona Coyotes en zette Travis Zajac een punt achter zijn carrière.
JUNGLE WHERE DREAMS ARE MADE OF
De Islanders zullen dit seizoen alles op alles zetten om dan eindelijk voor de Stanley Cup te gaan strijden. Met een solide verdediging en een fitte Anders Lee terug in de line-up, ziet het er rooskleurig uit voor de fans uit New York. In de meest veelzijdige divisie liggen er echter een aantal kapers op de kust, dus zullen alle puzzelstukjes moeten passen voor een postseason run.
Door een verhuizing naar de UBS Arena in Elmont, zullen de Islanders tot 20 november (!) uitwedstrijden spelen. Met dertien in totaal is het de op één na langste serie buitenshuis ooit — Vancouver Canucks speelde er in het seizoen 2009 – 2010 veertien op rij –. Het is afwachten hoe zij hiermee om zullen springen en de start zal een belangrijke rol spelen in de strijd om de play-offs.
CAROLINA HURRICANES (36-12-8 in 2021)
Eén van de belangrijkste contenders komt uit North Carolina. Na een éénjarig uitstapje naar de Central Division, keren de Carolina Hurricanes weer terug naar de vertrouwde Metropolitan Division. Met een 4-3 overwinning op de Dallas Stars, pakten de Hurricanes op 26 april haar eerste divisietitel sinds 2006 (waarin ze uiteindelijk de Stanley Cup wonnen, red.). In de eerste ronde werden de Nashville Predators met 4-2 opzij gezet, alvorens in de tweede ronde haar Waterloo te vinden tegen Tampa Bay Lightning. Reiken ze dit jaar wel verder dan de tweede ronde?
STOOTTE DON WADDELL ZIJN HOOFD?
Aan het begin van het vorige seizoen was het al duidelijk dat dit off-season er één van de belangrijke beslissingen zou worden voor GM Don Waddell. Dougie Hamilton liep uit zijn contract, alle drie de doelmannen zouden UFA of RFA worden en Seattle Kraken stond te springen op het aantrekken van niet beschermde prospects.
Gaandeweg het seizoen werd het duidelijk dat met de breakout van Alex Nedeljkovic — 1.90 GAA en een .932 sv% met vijftien wins in 23 wedstrijden — het vraagstuk doelman zichzelf grotendeels zou beantwoorden. Op 22 juli verbaasde de General Manager vriend en vijand om diezelfde Ned te traden naar Detroit Red Wings — in ruil voor Jonathan Bernier en een 2021 third-round pick –. Wat volgde was een ware leegloop onder de lat en op de blue-line: Petr Mrazek tekende voor drie jaar in Toronto, James Reimer tekende voor twee jaar in San Jose, prospect Jake Bean vertrok naar Columbus en Jani Hakanpaa werd een Star in Dallas.
Als klap op de vuurpijl trok ook publiekslieveling Dougie Hamilton de deuren van de PNC Arena achter zich dicht. Na stukgelopen onderhandelingen verliet de free agent North Carolina, om voor zeven jaar lucratief te tekenen bij de New Jersey Devils — $63 miljoen dollar –.
Brock McGinn (Pittsburgh Penguins) en Morgan Geekie (Seattle Kraken) vertrokken eveneens uit Raleigh.
HELLO NEW HURRICANES
Het eerste vraagstuk betreffende het doel werd beantwoord met de komst van Frederik Andersen en Antti Raanta, die beide voor twee jaar werden vastgelegd. Ethan Bear verruilde Edmonton — in ruil voor Warren Foegele — om de defensie te upspicen. Ook enfant terible Anthony DeAngelo streek in Raleigh voor één jaar neer. In allerijl werd Jesperi Kotkaniemi van de Montreal Canadiens middels een offer sheet overgenomen. Het kost de Hurricanes een first-round en third-round pick in de 2022 NHL Entry Draft.
Verder kwamen ook Derek Stepan (Ottawa Senators), Josh Leivo (Calgary Flames), Ian Cole (Minnesota Wild), Stefan Noesen (Toronto Maple Leafs) en Brendan Smith (New York Rangers) als free agent naar de hoofdstad van North Carolina.
VERLENGING SVECHNIKOV
Niet bij alles wat Waddell in het off-season uitvoerde werden vraagtekens geplaatst. Zo verlengde één van de sterren in Andrei Svechnikov met acht jaar zijn contract. Met het behouden van de Russische winger is de first-line Andrei Svechnikov – Sebastian Aho – Teuvo Teravainen, nog minimaal drie jaar in Raleigh te bewonderen.
WIN OR BUST
Het stuivertje in North Carolina kan twee kanten op vallen. Vooral op de blue-line is het afwachten hoe ze zich tentoon zullen spreiden. Groot voordeel is, dat de aanval nagenoeg intact is gebleven en ook de contractueel komende jaren solide is. Ondanks alle ins en outs dit off-season, beschouwen wij bij SportAmerika de Hurricanes nog altijd als een gevaarlijke klant voor de divisie en wellicht meer.
PITTSBURGH PENGUINS (37-16-3 in 2021)
De Pittsburgh Penguins waren afgelopen seizoen voor het eerst sinds 2014 weer eens de beste in de divisie. In de gecreëerde East Division met vrijwel de gehele Metropolitan Division — m.u.v. Boston Bruins en Buffalo Sabres — werden de Penguins uiteindelijk op het aantal overwinningen eerste. Samen met de Washington Capitals werd het totaal aantal punten van 77 behaald. De ploeg van Mike Sullivan kon vervolgens één extra overwinning voorleggen. In de play-offs was de eerste ronde meteen het eindstation. Divisiegenoot New York Islanders was met 4-2 te sterk.
Het was alweer het vijftiende seizoen op rij, dat de ploeg uit Pittsburgh zich voor de play-offs plaatsten. In alle vier de Amerikaanse sportcompetities (NHL, MLB, NBA en NFL) is het op dit moment de langste, actieve streak van een franchise.
EASY PEASY PITTSBURGH
Al een aantal jaren veranderd er weinig in de kern van de Penguins gedurende het off-season. Ondanks het feit dat zowel Sidney Crosby (operatie pols), als Evgeni Malkin (operatie knie) de start van het seizoen missen, is er nog meer dan voldoende diepte en scorend vermogen aanwezig. Naar alle waarschijnlijkheid is Crosby binnen een week weer fit en mist Malkin nog minstens twee maanden.
Naast de twee bovengenoemde kleppers herbergt het roster nog een aantal andere spelers die allen op afspraak waren en nog altijd zijn: Kris Letang, Brian Dumoulin, Bryan Rust en Jake Guentzel. Guentzel eindigde vorig seizoen met 57 punten (23 goals, 34 assists) in 56 wedstrijden als tweede achter Sidney Cosby op het Penguins-roster. Verder brengen Jason Zucker, Jeff Carter en nieuwe aanwinsten Dominik Simon, Brock McGinn, Michael Chaput en Danton Heinen nog meer diepte aan de aanval. McGinn kwam de afgelopen zes jaar uit voor divisiegenoot Carolina Hurricanes en tekende voor vier jaar — $11 miljoen dollar –.
Het grootste vraagteken en struikelblok in Pittsburgh is de plek onder de lat. Sinds het vertrek van Marc-Andre Fleury in de 2017 Expansion Draft, is er nog geen waardige en stabiele factor gevonden. Tristan Jarry (.909 sv% en 2.75 GAA) en Casey DeSmith (.912 sv% en 2.54 GAA) waren okayish het voorbije seizoen, maar Jarry zakte door het ijs in de play-offs (.888 sv% en 3.18 GAA).
WAT TE VERWACHTEN
Het gemis van Crosby en Malkin is een fikse aderlating. Desondanks zullen de Penguins in staat zijn om zich te plaatsen voor de play-offs. Om echt mee te kunnen doen met om de divisietitel zullen heel wat stukjes van de puzzel goed in elkaar moeten vallen. Mits iedereen fit is en ook blijft, zien we de Penguins minimaal in de tweede ronde van het postseason terug.
WASHINGTON CAPITALS (36-15-5 in 2021)
Het seizoen voor de Capitals begon in januari als een droom. Met een 6-0-2 record bleef de ploeg uit Washington ongeslagen in reguliere speeltijd. Wisselvallige maanden volgden, waarin vooral de trade van Anthony Mantha noemenswaardig is. De 27-jarige right winger kwam over van Detroit Red Wings in ruil voor Jakub Vrana, Richard Panik, een first-round pick in 2021 en een second-round pick in 2022. In zijn eerste vier wedstrijden maakte hij iedere wedstrijd een doelpunt. Hij werd hiermee de allereerste speler uit de geschiedenis van de Capitals die deze prestatie behaalde.
De Capitals werden samen met all-time rivaal Pittsburgh Penguins gedeeld eerste in de divisie (77 punten). De titel ging echter richting Pittsburgh, daar de Penguins één wedstrijd meer in het reguliere seizoen wonnen (37 om 36). In de play-offs waren de Boston Bruins al in de eerste ronde met 4-1 te sterk.
KLEINE MOVES EN NIEUW CONTRACT VOOR ‘GREAT EIGHT’
Gedurende het off-season bleven blockbuster-moves ver weg uit het District of Columbia. Ondanks het rustige off-season, vertrokken er toch een aantal spelers uit de hoofdstad. Zo vloog Brenden Dillon naar de Winnipeg Jets — in ruil voor twee second-round picks in de 2022 en 2023 Draft –, werd Vitek Vanecek in eerste instantie in de Expansion Draft door Seattle Kraken opgepikt, om een week later terug getrade te worden voor een second-round pick in 2023 (verkregen in de Dillon-move, red.). Verder vertrokken Craig Anderson, Michael Raffl en Zdeno Chara naar respectievelijk Buffalo Sabres, Dallas Stars en New York Islanders.
De aanwinsten die in Washington neerstreken zijn one of the guys. Matt Irwin tekende voor één jaar, na als free agent bij Buffalo Sabres te zijn vertrokken. Ook Dylan McIlrath (Detroit Red Wings) tekende in de hoofdstad en kwamen Hunter Shepard en Lucas Johansen van satellietclub Hershey Bears in AHL.
Het grootste nieuws in het off-season kwam van de beste speler die het Capitals tenue ooit heeft gedragen. Alex Ovechkin tekende een vernieuwd, vijfjarig contract met een average annual value van $9.5 miljoen dollar bij de ploeg van Peter Laviolette. Niet dat men in Washington twijfelde aan een nieuw contract voor de Rus, maar officieel was de aanvaller free agent. Voor een 36-jarige speler is een vijfjarig contract wellicht wat aan de hoge kant, maar in de hoofdstad hopen ze dat hij het all-time goals record van Wayne Gretzky (894) kan evenaren. Voorlopig staat de teller bij de Rus op 730.
CAPS LOCK IN FOURTH
Iedere fan in Washington is ervan overtuigd dat dit roster andermaal mee kan doen om de Stanley Cup. Niet alleen aanvallend staat het solide, maar ook defensief hebben ze het prima voor elkaar. John Carlson is het zogeheten cement tussen de Capitals stenen. De 31-jarige verdediger wordt veelvuldig geroemd om zijn aanvallende inbreng — 44 punten in 52 wedstrijden –. Het koppel John Carlson – Dmitry Orlov wordt beschouwd als één van de beste duo’s op de blue-line in NHL.
Onze eigen Daniel Sprong staat op de voorlopige second-line. De in Amsterdam geboren right winger sloot het seizoen 2020 – 2021 af met twintig punten (dertien goals, zeven assists) in 42 wedstrijden.
NEW YORK RANGERS (27-23-6 in 2021)
New York Rangers is in de afgelopen maanden een fascinerend onderwerp van gesprek geworden. Het tekenen van first overall pickAlexis Lafreniere, Igor Shesterkin heeft de wind in de zeilen onder de lat en het één-tweetje in team rankings van Artemi Panarin en Mika Zibanejad. Met 27-23-6 en een vijfde plaats in de East Division als resultaat, was het een okay seizoen voor de ploeg uit the Big Apple. Desondanks was het record niet goed genoeg voor een plek in de play-offs. Buiten de poorten van Madison Square Garden was het echter kommer en kwel.
GOEDE TIJDEN, SLECHTE TIJDEN
De ellende begon in februari. Na een overtime nederlaag tegen Pittsburgh Penguins, meldde The Athletic dat verdediger en enfant terribleAnthony DeAngelo en goalie Alexandar Georgiev in een handgemeen waren geraakt. Dit incident was voor General manager Jeff Gorton de druppel die de emmer deed overlopen. Het was niet het eerste incident waarbij DeAngelo betrokken was en de club deed besluiten hem on waivers te plaatsen. Het was meteen zijn laatste optreden voor de Rangers.
De kers op de taart volgde op 3 mei tegen de Washington Capitals. Gedurende de wedstrijd deed Capitals-wingerTom Wilson dingen, die alleen Tom Wilson kan. Als een bulldozer zwaaide hij er met zijn stick op los en beukte Pavel Buchnevich tegen de grond. Geheel in stijl van de NHL dook teamgenoot Panarin op de doldwaze Wilson. Een worsteling volgde waarbij Panarin zijn helm af werd gedaan en vervolgens op de grond werd gesmeten. Uiteindelijk zou de Rus door deze actie de rest van het seizoen missen.
Nadat het NHL Department of Player Safety besloot om Tom Wilson voor zijn acties niet te schorsen, was de maat voor de Rangers vol. Naast een snoeihard statement tegen diezelfde organisatie, besloot Rangers eigenaar James Dolan President of Hockey Operations John Davidson en General Manager Jeff Gorton te ontslaan. En passant werd coach David Quinn aan de kant gezet, om Gerard Gallant als vervanger aan te stellen.
Kersverse GMChris Drury had maar één missie dit off-season. Rust terugbrengen en er kwalitatief op vooruit gaan. Op 17 juli maakte Drury meteen zijn eerste move: Barclay Goodrow werd voor zijn tekenrechten en een seventh-round pick in de 2022 Draft overgenomen van Tampa Bay Lightning. Vijf dagen later ondertekende de winger een zesjarig contract met een average annual value van $3.6 miljoen dollar. Pavel Buchnevich werd getrade naar St. Louis Blues in ruil voor Sammy Blais en een 2022 second-round pick.
Voor diepte op het roster werden free agentsGreg McKegg (één jaar), Dryden Hunt (één jaar) en Patrik Nemeth (drie jaar, $2.5 miljoen dollar AAV) getekend. Kiezelharde verdediger Jarred Tinordi volgde een dag later en tekende voor twee jaar bij de ploeg uit New York. Diezelfde dag streek Ryan Reaves , in ruil voor een third-round pick in de 2022 Draft, neer in Madison Square Garden.
Als klap op de vuurpijl was daar gisteren (10 oktober, red.) een nieuw contract voor Mika Zibanejad. De Zweed zou na dit seizoen een unrestricted free agent worden, dus de achtjarige contractverlenging ter waarde van $68 miljoen dollar komt als geroepen. Met de 28-jarige centre hebben de Rangers een stevig fundament op de first-line gelegd. Zibanejad leidt sinds het seizoen 2018 – 2019 het Rangersklassement in goals (95), assists (104), punten (199), schoten op doel (615) en gespeelde wedstrijden (195).
Mika Zibanejad, signed to an 8x$8.5M extension by NYR, is a top-line scoring centre who plays in all situations. He also has quite possibly the strangest analytical profile I've seen. The Rangers get few chances in the slot when he's on the ice, and give up quite a few. #NYRpic.twitter.com/j7Lhizo1Bq
Onder de vleugels van Gerard Gallant, zal er uit een ander vaatje getapt gaan worden. Meer fysieke power in het spel en als coach de geliefde vader zijn. Het jonge bloed is in overvloede aanwezig en de komende jaren gaat de ster genaamd Rangers alleen maar hoger op de rots schijnen. Nils Lundkvist, Adam Fox, Igor Shesterkin, Alexis Lafreniere en Kaapo Kakko. Tel daarbij kleppers Panarin en Zibanejad op en je hebt een serieuze outsider voor een run in de play-offs.
PHILADELPHIA FLYERS (25-23-8 in 2021)
Ups en downs. Zo kun je het voorbije seizoen van Philadelphia Flyers het beste omschrijven. Na een ijzersterke maand januari (7-2-1), een average maand februari (4-2-2), verprutsten Flyers in de resterende maanden van het seizoen de kansen op postseason. Met slechts 58 punten eindigden ze als zesde in de East Division en bleef het bij ijshockey in het reguliere seizoen. Kopzorgen? Ja, onder de lat is het bar en boos.
GOALIES ONDERMAATS
De tandem Carter Hart – Brian Elliott behaalden samen het laagste goals saved above average. Elliott noteerde -14.01 en jonge back-up Hart een pijnlijke -22.57. Niet geheel verrassend beëindigden de ploeg uit Philadelphia het seizoen met de meeste goals tegen (201). Aanvallend was het redelijk in orde bij de manschappen van coach Alain Vigneault. Met 163 goals bleven ze boven play-off teams Montreal Canadiens, New York Islanders en Nashville Predators. De aanval is de beste verdediging geldt met een waardeloze goalie in dit geval niet.
CHUCK FLETCHER MAAKT ER EEN POTJE VAN
Het is een prestatie op zich, om zowel je draft picks als je trades te verpesten. General Manager Chuck Fletcher slaagde voor dit project met vlag en wimpel. De Flyers stonden in de 2021 Draft als veertiende overall op de planning om een top prospect aan zich te binden, maar bleven tot plaats 46 (mid tweede ronde, red.) weg van een selectie. Robert Hagg verliet het Wells Fargo Center voor een avontuur bij Buffalo Sabres, samen met een first-round pick in 2021 en een second-round pick in 2023.
In ruil hiervoor streek de 26-jarige Rasmus Ristolainen neer in Philadelphia. Ten opzichte van Hagg hebben de Flyers zich defensief verbeterd, maar het is erg riskant om hier je toekomst voor op het spel te zetten. Zeker als je kijkt dat de Sabres in de eerste ronde Zweedse forward Isak Rosen oppikken.
POTJE NUMMER TWEE
Waar menig fan bij de Draft al vraagtekens plaatste, werden de inkomende en uitgaande spelers zo niet nog slechter ontvangen. Zo streek verdediger Ryan Ellis neer in Philadelphia – met een contract tot 2027 –. Hiervoor maakten Philippe Myers en second overall pick uit 2017 Nolan Patrick plaats. Hiermee hield de pret nog niet op.
Zo werd verdediger Shayne Gostisbehere – samen met een second-round en een seventh-roundpick – praktisch aan Arizona Coyotes weggegeven, in ruil voor future considerations. Publiekslieveling Jakub Voracek werd getrade naar Columbus Blue Jackets, waar Cam Atkinson de omgekeerde weg bewandeld. De twee verschillen niet veel in stats, maar van de twee is Voracek overall gezien getalenteerder en beter.
Keith Yandle, Adam Clendening, Nate Thompson en Derick Brassard kwamen allen als free agent richting Philadelphia. “Gelukkig” werd het contract van Brian Elliot niet verlengd en werd Martin Jones gecontracteerd als nieuwe goalie. Of men hier in Philadelphia op vooruit gaat? Nee. Jones eindigde het afgelopen seizoen op een -11.71 goals save against average, slechts drie plaatsen boven Elliott.
LICHTPUNTEN EN VOORUITZICHTEN
Natuurlijk hebben de Flyers nog de beschikking over het aanvallende trio Claude Giroux – Sean Couturier – Travis Konecny. Samen met Kevin Hayes – op dit moment herstellende van een schouderoperatie — en Ivan Provorov zullen zij de kar moeten gaan trekken in het Wells Fargo Center. De poging van Fletcher om de verdediging te versterken werkte weliswaar deels, maar met een wankelende goalie-tandem achter de blue-line is het afwachten hoe dit zich gaat ontwikkelen. Zowel Ryan Ellis als Keith Yandle zijn aanvallend ingestelde verdedigers, waarbij een turnover dodelijk gaat zijn.
In het doel kan het alleen maar beter gaan. Aanvallend is het redelijk steady en dieper geworden en ook verdedigend zijn ze er iets op vooruit gegaan. Toch vissen de Flyers ook dit jaar naast het net voor een plek in de play-offs. Hopelijk gaat bij Chuck Fletcher dan het juiste lichtje branden.
NEW JERSEY DEVILS (19-30-7 in 2021)
Als de nieuwe divisies voor één club als geroepen kwamen, dan was het voor de New Jersey Devils. Eindelijk eindigden zij eens niet onderaan in hun division, maar dat kwam vooral omdat de Buffalo Sabres nóg slechter waren. In New Jersey kijken de fans met weemoed naar de tijd dat Martin Brodeur nog wel eens een puck stopte of Patrik Elias juichte na weer een goal. Aanvallend hield het in de eerste helft van dit jaar niet over en verdedigend behoorden de Devils tot de slechtste teams in de NHL.
WEINIG UPS, VEEL DOWNS
Het was het eerste jaar van Lindy Ruff als hoofdcoach in New Jersey, maar de man die ooit met Buffalo en Dallas successen vierde, kon geen ijzer met handen breken. In de head-to-head rekenden de Devils vorig seizoen af met Buffalo. Dat is niet zo vreemd. Het is wel opmerkelijk dat ze vijf van de acht wedstrijden tegen de Bruins wonnen. Er was dus wel degelijk iets mogelijk met dit roster en in het off-season ging Tom Fitzgerald aan de slag. De general manager slingerde zijn hengel in de grote vijver met spelers en dit bleef niet zonder succes.
ROSTER IN DE STEIGERS
Nog voor de vijver met free agents geopend werd, had Fitzgerald al beet in Denver. Hij verleidde de Avalanche om Ryan Graves in ruil voor Mikhail Maltsev en een second-round pick naar het oosten te verschepen. De grootste vis ving Fitzgerald echter op de eerste dag van free agency. Voor $ 9 miljoen per jaar verlaat Dougie Hamilton de Canes en speelt hij tot en met 2028 in New Jersey. De twee aanwinsten gaan samen waarschijnlijk ’t eerste defensive pair vormen. Op dezelfde dag trokken de Devils in Jonathan Bernier ook een nieuwe goalie aan.
De 33-jarige Bernier zal met Mackenzie Blackwood gaan strijden om de rol van starter. Vanwege de zogenaamde Covid-protocols sloot Blackwood pas op het laatste moment aan bij de Devils. Met Graves, Hamilton en Bernier was Fitzgerald nog niet klaar. Begin augustus versterkte hij ook nog de aanval door Tomas Tatar voor twee seizoenen aan zich te binden. De Devils hebben een prima off-season achter de rug, maar die conclusie hebben we in het verleden wel vaker getrokken.
ANYONE’S GUESS…
Gezien de plaats in deze preview hebben we geen al te hoge pet op van de New Jersey Devils. Veel te vaak is er hoog van de toren geblazen en liep het seizoen weer uit op een bittere teleurstelling. We nemen de Devils tegen zichzelf in bescherming en leggen de lat niet al te hoog. Dan kan het uiteindelijk alleen maar meevallen. Gezien de namen op het roster moet dit team in staat zijn tegen een wildcard aan te schurken. Mogelijk zelfs hoger.
De defensie is flink versterkt en vanaf de blue-line is de ploeg met Hamilton in de gelederen nu nog gevaarlijker geworden. Het is voor de Devils te hopen dat P.K. Subban ook nog iets van vorm terug kan vinden.
Aanvallend is het woord aan de jonkies. Jack Hughes werd met veel poeha vastgelegd, maar zijn echte doorbraak moet nog komen. Nico Hischier, Pavel Zacha en Jesper Bratt zijn ook nog betrekkelijk jong en ook daar is de rek nog (lang) niet uit. Miles Wood lijkt een prima optie voor de derde lijn en Yegor Sharangovich mag bewijzen dat zijn 30 punten vorig seizoen geen toeval waren. De jonge Wit-Rus lijkt met Hughes en Tatar de eerste aanvalslijn te gaan vormen.
COLUMBUS BLUE JACKETS (18-26-12 in 2021)
Weinig goals voor en veel goals tegen. Dat is in een notendop het seizoen 2021 van de Columbus Blue Jackets. Het jaar begon al met het ruilen van de nogal ontevreden Pierre-Luc Dubois tegen de al even ontevreden Patrik Laine (en Jack Roslovic). De Fin eindigde het jaar met tien goals en bleef daarmee ver verwijderd van de 44 goals die hij in 2017-2018 namens de Jets produceerde. Weliswaar in een volledig seizoen, maar het leek ook een volledig andere Laine dat seizoen.
TOPPERS UITZWAAIEN
De club had vier jaar achtereen de play-offs gehaald en met name in 2019-2020 was dat knap. Coach John Tortorella zag in het off-season Sergei Bobrovsky en Artemi Panarin verkassen, maar maakte de Jackets toch nog tot een succesvol geheel. Hoe anders was dit vorig jaar. Ze eindigden gelijk met de Detroit Red Wings, een team dat middenin een rebuild zit. De play-offs werden bij lange na niet gehaald, Tortorella kon zijn koffers pakken en diens assistent Brad Larsen gaat nu de scepter zwaaien.
Jarmo Kekalainen zag de laatste jaren al veel sterkhouders vertrekken en besloot deze zomer er nog een paar de deur uit te doen. Seth Jones, toch jarenlang een gewaardeerde kracht in de defensie, werd voor Adam Boqvist en wat picks naar de Blackhawks verscheept. Cam Atkinson, in 2018-2019 nog goed voor 41 goals, ging in ruil voor Jakub Voracek naar de Philadelphia Flyers. Voor het salarishuis veranderde er niet veel. Boqvist verdient veel minder dan Jones, maar dit wordt dan weer gecompenseerd met het contract van de dure (ruim $ 8 miljoen per jaar) Voracek. Daarnaast kwam de jonge blue-liner Jake Bean over van de Hurricanes.
TRAGEDIE
Ook was er het tragische verhaal van Matiss Kivlenieks. De jonge Let had al zijn debuut gemaakt in de NHL en hoopte dit seizoen samen met landgenoot Elvis Merzlikins en Joonas Korpisalo te gaan strijden om een plek onder de lat. Begin juli bepaalde het lot anders. Op 24-jarige leeftijd kwam Kivlenieks om het leven bij een vuurwerk-ongeluk. Kivlenieks wist als peuter al dat hij naar de NHL wilde, maar helaas zullen we nooit weten hoe goed de Let daadwerkelijk kon worden. Hij speelde acht wedstrijden in de NHL, won er twee en kwam gemiddeld tot een .899 sv%.
KANONNENVOER?
We mogen dit seizoen geen wonderen verwachten van deze Blue Jackets. Larsen zal dit gezelschap niet naar de play-offs leiden, dat zullen we op deze plek alvast verklappen. Met Jones en Atkinson vertrokken twee spelers die vorig seizoen nog in de top 4 van de topscorerslijst stonden. Voracek kan dat in zijn eentje niet opvangen. Laine zou dat wel kunnen, maar dan de Fin wel weer de beste versie van zichzelf ergens zien terug te vinden.
Het is niet allemaal kommer en kwel in deze preview. Gustav Nyquist keert na een schouderoperatie terug in de line-up. De voormalig speler van Detroit en San Jose werd in november 2020 geholpen en miste het volledige vorige seizoen. Daarbij maken we mogelijk kennis met Cole Sillinger, een Amerikaanse tiener die als twaalfde werd gekozen tijdens de laatste draft.
In de voorbereiding was de powerplay van Columbus een traktatie voor het oog. Mede door de inbreng van de creatieve Voracek. Of dit alles genoeg is om ons, vanwege de prognose, door het stof te laten kruipen, valt te betwijfelen.
De Bills wisten zondagavond opnieuw te overtuigen, dit keer op bezoek bij de Kansas City Chiefs. De verdediging van de Bills wist maar liefst vier turnovers af te dwingen in een 38-20 overwinning. De Bills delen de koppositie met de Los Angeles Chargers, die in een shootout de Cleveland Browns versloegen.
BILLS DEFENSE MAAKT VERSCHIL IN KANSAS CITY
Buffalo Bills @ Kansas City Chiefs | 38-20
De Bills hebben een belangrijke overwinning geboekt op bezoek bij de Chiefs. Niet alleen in de strijd om het thuisvoordeel, maar ook om Kansas een keer te verslaan. Zondag was het vooral de defensie van de Bills die indruk maakte. Zo werden twee passes van Patrick Mahomes onderschept, waarbij Micah Hyde zijn interceptie zelfs terugliep voor een pick-six. Naast de twee intercepties verloren de Chiefs ook nog twee keer de bal door fumbles.
De aanval van de Bills profiteerde optimaal, ook omdat de Chiefs nog steeds niemand wisten af te stoppen. Josh Allen vond regelmatig een receiver volkomen vrij in of in de buurt van de endzone. Aangevuld met een efficiënte running game wisten de Bills de Chiefs hierdoor volkomen kansloos te laten, waardoor de Chiefs voor de derde keer in vijf wedstrijden onderuit gingen. De Bills daarentegen boekten hun vierde knappe zege op rij en gaan hierdoor aan kop in de AFC.
HERBERT VERSLAAT MAYFIELD IN HEERLIJKE SHOOTOUT
Cleveland Browns @ Los Angeles Chargers | 42-47
De Browns en Chargers waren samen goed voor meer dan duizend yards aan offense, waarbij Cleveland zelfs meer yards had dan de thuisploeg. Alleen toen het in de slotfase echt moest, wist Baker Mayfield zijn ploeg niet meer naar de endzone te leiden, waardoor de Chargers het heerlijke duel met 47-42 wonnen. Het was voor het eerst in de geschiedenis van de NFL dat een ploeg meer dan veertig punten wist te scoren, meer dan 500 yards haalde zonder turnover en toch niet wist te winnen.
De wedstrijd ging de hele tijd op en neer, waarbij de aanval bijna de hele tijd het betere had van de defensie van de tegenstand. Vijf minuten voor tijd kwamen de Browns op 42-35, maar Justin Herbert scoorde gelijk tegen. Door een gemiste PAT bleef Cleveland op voorsprong, maar de verdediging van de Chargers stond er net op tijd wel. Een snelle stop en een nieuwe touchdown brachten de eindstand op het bord, want in de laatste drive scoorden de Browns opnieuw niet.
OVERIGE DUELS:
San Francisco 49ers @ Arizona Cardinals | 10-17: De Cardinals waren niet indrukwekkend als in de voorgaande wedstrijden, maar tegen rookie Trey Lance deden ze net genoeg om ongeslagen te blijven. In zijn eerste start gooide Lance een interceptie en had hij moeite om zijn ploeg in de redzone te krijgen. De 49ers gaven hem genoeg kansen, want ze gingen er vier keer voor op 4th down, maar de defensie van de Cardinals wist drie van die pogingen af te stoppen. Uiteindelijk was het Kyler Murray die DeAndre Hopkins in de endzone vond voor de beslissende score en de vijfde overwinning op rij.
Chicago Bears @ Las Vegas Raiders | 20-9: De aanval van de Raiders is weer terug op aarde. Vooral de offensive line was een gewilde prooi voor de verdediging van de Bears, die hiermee een ideale basis legden voor Justin Fields. Even werd gevreesd dat hij een blessure opgelopen zou hebben, maar gelukkig viel het mee en kon Fields zijn eerste touchdown pass gooien en zijn ploeg naar een knappe zege in Sin City leiden.
New York Giants @ Dallas Cowboys | 20-44: Het was een dramatische avond voor de Giants in Dallas. De bezoekers verloren de wedstrijd, Daniel Jones, Saquon Barkley en Kenny Golladay. Het was te veel voor New York om een kans te maken in het duel, dat tot in het derde kwart nog spannend was. Daarna was het vooral de show van Dak Prescott, een jaar na zijn zware blessure. De Cowboys wonnen al voor de vierde keer en gaan hierdoor fier aan kop in de NFC East.
Lees hier de reviews van de vroege duels op zondag!
Een tweeluik op zondag in de American League was het decor van de Division Series. Alle ‘sokken’ kwamen in actie. De Boston Red Sox speelden hun derde wedstrijd van de DS tegen de Tampa Bay Rays met een 1-1 tussenstand in de serie. De White Sox keerden terug in eigen stadium met een 2-0 achterstand, opgelopen in Houston en tegen de Astros. De Southsiders vochten dus voor hun laatste kans.
GAME 3: TAMPA BAY RAYS @ BOSTON RED SOX
Door Sander Grasman
Net als in de vorige twee wedstrijden lieten de Rays er ook in Game 3 geen gras over groeien. Nog voor de toeschouwers in Fenway Park goed en wel hun plekje hadden gevonden, stonden de eerste punten van de AL East Champs op het bord. Nadat Nathan Eovaldi, de grote man in het gewonnen Wild Card-duel tegen de Yankees, een honkslag had opgegeven aan Wander Franco, zorgde Austin Meadows voor het eerste vuurwerk van de avond. De Rays hebben nu in alle drie de wedstrijden minimaal twee runs gescoord in de eerste inning.
EEN BOSTON MARATHON
Een voordeel voor Boston aan deze ’traditie’ is dat de ploeg hier niet meer van zal schrikken. Dat was ook gisteravond niet het geval. Al in de gelijkmakende slagbeurt richtten de mannen van Alex Cora alweer enigszins de rug. Het was zelfs openingsslagman Kyle Schwarber die met een homerun direct de achterstand halveerde. Het vormde de opmaak tot een vermakelijk gevecht dat nog tot diep in de Nederlandse nacht zou duren.
Drew Rasmussen hield de voorsprong van de Rays in stand tot de derde inning. Daarin regen de Red Sox vier honkslagen aaneen. De schade had voor de bezoekers nog veel verder op kunnen lopen als Josh Fleming, die Rasmussen in deze inning al was komen aflossen, Xander Bogaerts niet op een strikeout had getrakteerd, waarna diens vervanger Andrew Kittredge op zijn beurt JD Martinez met drie slag naar de kant stuurde. Wel nam de thuisploeg dankzij twee runs voor het eerste in de wedstrijd een voorsprong.
Die voorsprong werd in de vijfde inning nog verder uitgebreid. De zevende opeenvolgende hit van Enrique Hernandez – waarmee hij het clubrecord van opeenvolgende hits in het postseason afsnoepte van David Ortiz en Hanley Ramirez – was een solo shot over de Green Monster.
‘WONDER’ FRANCO
Eovaldi was na zijn opstartproblemen uitstekend in de wedstrijd gegroeid en hield de Rays tot en met de vijfde inning verder in toom. Dat lukte ook zijn collega’s Josh Taylor, Ryan Brasier en Austin Davis, maar op het gooien van Hansel Robles ging het in de achtste inning mis. Wander Franco sloeg zich met een homerun de geschiedenisboeken in als een van de jongste homerunhitters in de playoffs – een lijst die nog altijd wordt aangevoerd door Andruw Jones.
Wander Franco (20y, 223d) is the youngest player to hit a HR in the #postseason since Bryce Harper (19y, 362d) in NLDS Game 5 in 2012. pic.twitter.com/EoABLmLSb6
Meadows volgde het goede voorbeeld van zijn jonge teamgenoot met een double, maar Robles leek te ontsnappen dankzij een makkelijk te verwerken rollertje van Nelson Cruz en een strikeout voor Yandy Diaz. Randy Arozarena zou echter Randy Arozarena niet zijn als hij niet de beste versie van zichzelf boven wist te houden op deze playoff-avond. Met de tweede tweehonkslag van de inning zette hij de Rays op gelijke hoogte.
PIVETTA TO THE RESCUE
Nadat Garrett Whitlock Robles rommel had opgeruimd en vervolgens de boel ook in de negend inning aan kant hield, koos Cora ervoor om zijn potentiële starter van Game 4, Nick Pivetta, in te zetten. Wat die vervolgens presteerde deed denken aan de invalbeurt van Eovaldi in de World Series van 2018. Hoewel het soms met vallen en opstaan ging, hield hij de Rays vier innings lang van het scoren. Al kwamen zij vooral in de 13e inning dicht bij een nieuwe voorsprong.
Met twee uit en Diaz op één sloeg Kevin Kiermaier een bal over het hoofd van Hunter Renfroe, maar de bal caramboleerde via het lichaam van de rechtsvelder alsnog over het hek. Hoewel Diaz al op weg naar de thuisplaat was en Kiermaier het tweede honk gerond had, moesten beide honklopers halt houden omdat er door de umpires een ground rule double was gecalld. Het protest van de Floridianen mocht niet baten. De nasmaak daarvan zal des te zuur zijn, toen Mike Zunino uit ging op drie slag en de Rays dus met lege handen achterbleven.
WALK-OFF INTO THE NIGHT
Het is een harde wet in het honkbal: als de ene catcher de kans op run(s) niet grijpt, dan doet die aan de andere kant dat wel. Christian Vazquez kende een ongelukkig seizoen, maar zijn rake klap in de gelijkmakende dertiende inning zal veel daarvan goedmaken. Met zijn 2-run homerun maakte hij een einde aan de wedstrijd en zette daarmee bovendien zijn club op matchpoint in de ALDS.
Waarschijnlijk kiest Kevin Cash komende nacht voor een bullpendag. Dan helpt het dus niet dat hij vannacht bijna al zijn relievers het veld in moest sturen. Michael Wacha en oud-Red Sock (al was hij slechts op papier actief in Boston) Collin McHugh kwamen als enige niet in actie en zullen dus belangrijke pionnen zijn in dit maak-of-breek-duel voor de Rays.
Namens de Red Sox gaat Eduardo Rodriguez in Game 4 voor eerherstel. In het openingsduel van deze serie kwam hij de tweede inning niet uit en verloor zijn team uiteindelijk met 5-0. Met een overwinning zou Boston voor het eerst sinds hun succesvolle campagne in 2018 de ALCS bereiken.
GAME 3: HOUSTON ASTROS @ CHICAGO WHITE SOX
Door Jasper Roos
Na twee wedstrijden op rij hun gezicht ingeslagen te hebben gekregen in Houston, keerden de White Sox gisterenavond weer terug op het eigen Guaranteed Rate Field. Het was do or die voor de Southsiders, die zich geen enkele misstap meer konden veroorloven. Wat volgde, was een kolkende, legendarische honkbalavond die weinig fans — neutraal of niet — snel zullen vergeten.
BACK IN BLACK
De White Sox hadden voorafgaand aan de wedstrijd de toeschouwers opgeroepen om volledig in het zwart gekleed naar het stadion te komen; een saluut naar die andere legendarische blackout game uit 2008.
De fans gaven massaal gehoor aan de oproep en de White Sox zelf speelden ook in hun zwarte ‘alternate’ shirts. De club had wat goed te maken, na de twee dramatische wedstrijden in Houston. Gesteund door een rabiaat fanatiek publiek stormden de White Sox terug in de race.
OFFENSE TE OVER
Starters Dylan Cease en Luis Garcia, de twee jongelingen op de heuvel bij beide teams, hadden het enorm zwaar in de eerste postseasonstart van hun leven. Cease, die afgelopen seizoen derde in de AL eindigde in strikeouts, moest zich na 1.2 innings al overgeven. Hij kreeg twee honkslagen en drie runs tegen en gooide drie keer vier wijd. Garcia had dezelfde zenuwen. Hij mocht na 2.2 innings en vijf runs tegen (drie walks, drie strikeouts) inrukken.
De White Sox hadden in de eerste inning al direct een 1-0 voorsprong genomen via een RBI-single van Eloy Jimenez. Kyle Tucker en Jake Myers keerden een halve inning later echter al de score om in een 3-1 voorsprong voor de Astros. Diezelfde Tucker ramde in de derde inning de bal over de hekken voor zijn tweede homerun van de ALDS. De Astros stonden in de derde inning 5-1 voor en leken af te stevenen op een sweep.
LEURY LEGEND
Fans die dachten dat de champagne al open kon, kwamen echter bedrogen uit. In de tweede helft van de derde inning sloeg Yasmani Grandal de bal over de hekken met Luis Robert aan boord, waardoor Chicago’s achterstand terug werd gebracht tot twee runs. Singles voor Yoan Moncada en rookie Gavin Sheets veroorzaakten een waterval aan Garcia’s: Luis Garcia werd vervangen door Yimi Garcia, die Leury Garcia tegenover zich in het slagperk kreeg. Leury won.
De langstdienende White Sox-speler die, twee dagen na zijn blunder in het rechtsveld, de belangrijkste homerun uit zijn carrière slaat: je kunt het script niet beter schrijven.
De homeruns leken de ban te breken voor de White Sox-aanval, die in Houston geen enkele extra-base hit produceerde. Alex Bregman trok de stand nog wel gelijk in de vierde inning, maar RBI’s voor Jose Abreu en Eloy Jimenez, om een fielder’s choice van Yasmani Grandal (na een veelbesproken play op de honken) heen, zetten de White Sox op een 9-6 voorsprong.
De White Sox bullpen sloot de hekken vanaf dat moment. Relievers Ryan Tepera (2.0 IP, 3 K), Aaron Bummer (1.2 innings, 4 K), Craig Kimbrel (0.1 IP, 0 H) en Liam Hendriks (1.0 IP, 2 K) waren onaantastbaar. De drie extra runs die de White Sox in de latere innings scoorden (RBI-doubles van Andrew Vaughn en Leury Garcia, RBI-single Tim Anderson) waren eigenlijk niet eens meer nodig.
UP NEXT
De Astros zijn thuis een heel ander beestje dan in uitwedstrijden, zo merkte ook reliever Ryan Tepera na de wedstrijd op. De White Sox hopen dan ook vandaag de stand in de serie gelijk te trekken. Jose Urquidy (8-3. 3.62 ERA, 90 K) is de man die de Houstonians naar de ALCS moet gooien. Carlos Rodon (13-5, 2.37 ERA, 185 K, no-hitter in 2021) moet de White Sox de kans geven opnieuw naar Texas af te reizen voor een beslissende Game 5.
De wedstrijd begint — om wat voor reden dan ook — om 14:30 uur lokale Chicago-tijd, op een maandag…… Voor Nederlandse fans is dat wel mooi, want dat is 21:30 uur aan deze kant van de oceaan.
In speelronde 5 was vooral het late window er eentje om van te smullen. Daarin namen naast de Bills en Chiefs ook de Chargers en Browns het tegen elkaar op. De vroege duels stonden echter ook bol van de spanning. Zo gingen de Packers en Bengals naar overtime, verloor Detroit wederom op hartverscheurende wijze en kwamen de Patriots goed weg op bezoek bij de Texans. Het was overigens ook het weekend van het eerste duel in Londen. De Jets en Falcons kruisten daar de degens.
FALCONS VERSLAAN JETS IN LONDEN
New York Jets @ Atlanta Falcons | 20-27
De Atlanta Falcons en de New York Jets hebben er niet bepaald een topper van gemaakt in de eerste van twee NFL London games. Beide teams acteerden slordig, maakten fouten en zagen er uit alsof ze de jetlag niet helemaal verteerd hadden. Tussen al die fouten door waren het de Falcons die uiteindelijk het best omgingen met de kansen die ze kregen. Matt Ryan bleef op een zonnige namiddag in Londen foutloos en wierp 342 passing yards en twee touchdowns. Bij de rust stond het 3-20 dankzij de eerste touchdown in de NFL van Kyle Pitts en een touchdown van die andere tight end Hayden Hurst. Bij de Jets liep het offensief opnieuw voor geen meter. Het team van Robert Saleh zoekt nog steeds naar zijn eerste punten in een eerste kwart dit seizoen.
Na de rust leken de Jets een comeback op te zetten. Ty Johnson scoorde een rushing touchdown en vier punts en een fumble van de Falcons later kon de rookie running back Michael Carter ook een touchdown scoren. De Falcons leken opnieuw een voorsprong uit handen te gaan geven, maar ditmaal bleven ze kalm. Ze marcheerden het veld over en Mike Davis buffelde de bal over de doellijn voor een nieuwe touchdown. Dit konden zelfs de Falcons niet meer verkwanselen en dus mocht het team van Arthur Smith het vliegtuig op met een W.
JAMEIS WINSTON EXPERIENCE DRAAIT DOOR
New Orleans Saints @ Washington Football Team | 33-22
Het was geen eenvoudige overwinning voor de Saints, want tot aan het vierde kwart wist het Football Team nog redelijk bij te blijven. In dat laatste kwart gooide Winston twee touchdowns naar respectievelijk Marquez Callaway en Alvin Kamara. De running back speelde een sterke wedstrijd en dan zijn er weinig defenses die daar iets aan kunnen doen. Kamara was goed voor 71 rushing yards uit 16 pogingen en scoorde daaruit één touchdown. Winston bereikte hem vijf keer door de lucht waaronder de touchdown pass die het duel definitief in het slot gooide.
Het zou echter geen Saints game zijn als de Jameis Winston Experience niet op volle toeren draaide. In het tweede kwart passte hij naar Callaway voor 49 yards voor een touchdown. Deze pass had een kans op succes van slechts 9,9 procent waarmee het tot nu toe de meest onwaarschijnlijke touchdown van het seizoen is. De interceptie en fumble van Winston zijn onderdeel van de Experience en kostten de Saints ditmaal niet de kop. De Washington defense blijft namelijk worstelen en Taylor Heinicke (20/41, 248 yards, 2 INT) kan daar niet voor compenseren.
PACKERS HEBBEN OVERTIME NODIG OM BENGALS TE KLOPPEN
Green Bay Packers @ Cincinnati Bengals | 25-22 (OT)
Spektakel was er voldoende in Cincinnati. De thuisspelende Bengals hielden eerder verrassend gelijke tred met de Green Bay Packers. Ze dwongen het team van Aaron Rodgers zelfs tot overtime met een touchdown-run van Joe Mixon, gevolgd door een succesvolle 2-point conversion van Tee Higgins. Daarna volgden maar liefst drie gemiste field goals, waarvan twee door Mason Crosby. Crosby had tot die missers 27 keer op rij gescoord. In overtime kreeg Crosby nog eens de kans om aan te leggen, maar hij miste alweer. Het leek op een nachtmerrie uit te draaien voor Crosby en de Packers, maar nadat ook Evan McPherson een field goal-poging miste, mocht Crosby een laatste keer aanleggen. Ditmaal ging de bal wél tussen de palen en zo wonnen de Packers alsnog deze thriller.
Het had nochtans niet zover hoeven te komen voor Aaron Rodgers en co. De sterren deden wat ze moesten doen. Aaron Rodgers gooide voor 344 yards en twee touchdowns, terwijl running back Aaron Jones 103 rushing yards haalde. Dé man in vorm was echter wide receiver Davante Adams. Al in de eerste helft overschreed hij de grens van de 100 receiving yards en hij sloot zijn avond af met maar liefst 206 receiving yards en een touchdown. Ondanks die cijfers bleef Joe Burrow bij de Bengals knokken. Hij zocht en vond opnieuw de connectie met rookie Ja’Marr Chase, die 159 yards en een touchdown haalde. Het hield de Bengals in de wedstrijd, maar helaas voor Burrow en co leverde het net geen overwinning op.
PANTHERS VERLIEZEN OOK VAN EAGLES
Philadelphia Eagles @ Carolina Panthers | 21-18
Voor de tweede week op rij speelden de Panthers tegen een team dat wel iets kan. Voor de tweede keer resulteerde dat in een nederlaag. Overigens leek het er geruime tijd op dat Carolina naar een 4-1 record zou gaan. Bij rust stond het namelijk 15-6 en leek er geen vuiltje aan de lucht. In het derde kwart stortte quarterback Sam Darnold echter volledig in. Hij miste passes, werd in de gehele wedstrijd drie keer onderschept en wist zijn sterke defense zo niet te belonen. De 15 punten uit de eerste helft werden in de tweede helft met slechts drie punten uitgebreid naar 18.
De Philadelphia Eagles leken een compleet tegenovergesteld duel te spelen. In de eerste helft gaven de defense en offense beide niet thuis. Carolina kon naar hartelust aanvallen en de Eagles aanval strooide met fouten; een interceptie, fumbles en talloze penalty’s. Zoals vaker dit seizoen was Philadelphia zijn eigen tegenstander. In het derde kwart klikte er echter ineens iets. De aanval begon te draaien, Carolina had aanvallend niets meer in te brengen en zo kwam Philly in het derde kwart langszij. Net als zijn collega aan de andere kant had Jalen Hurts een lastig duel. In de tweede helft wist hij het tij echter te keren en leidde hij zijn team naar de overwinning.
OVERIGE DUELS
New England Patriots @ Houston Texans | 25-22: Bijna liepen de New England Patriots een serieus blauwtje in Houston tegen de Texans. Het liep voor geen meter bij de Patriots, die zo goed als de volledige wedstrijd op achterstand stonden. Bij de Texans had Davis Mills plots de goede vorm te pakken. Hij gooide 312 yards en drie touchdowns. Toch slaagden Mac Jones en de Pats er nog in om een achterstand van dertien punten goed te maken in de tweede helft, dankzij drie field goals van Nick Folk en een touchdown van Hunter Henry.
Miami Dolphins @ Tampa Bay Buccaneers | 17-45: Een clash tussen twee teams uit Florida is uitgedraaid op een overtuigende winst voor de regerende Super Bowl kampioenen. De Dolphins hielden een kwart lang gelijke tred met de Bucs, maar vanaf het tweede kwart gingen de sluizen open. Tom Brady gooide nog vier touchdown-passes naar Antonio Brown en Mike Evans en had eerder ook al een touchdown geworpen naar Giovani Bernard. Vijf touchdowns dus naast ook nog eens 411 passing yards. De G.O.A.T. was in topvorm en de Dolphins hadden er geen antwoord op.
Denver Broncos @ Pittsburgh Steelers | 19-27: De Pittsburgh Steelers weten weer wat winnen is. In eigen huis scoorde de offense van Big Ben Roethlisberger voor het eerst dit seizoen meer dan 17 punten. De Steelers grepen terug naar de run game en lieten Najee Harris het werk opknappen. Dat deed de rookie voortreffelijk met 122 yards en een touchdown. De Broncos zochten nog naar een comeback in het vierde kwart, maar de afstand was al te groot geworden.
Detroit Lions @ Minnesota Vikings | 17-19: Voor de tweede keer dit seizoen leden de Detroit Lions een hartverscheurende nederlaag in de laatste seconden van een wedstrijd. De mannen van Dan Campbell kwamen sterk terug en namen — met slechts een halve minuut te gaan — een 17-16 voorsprong na een geslaagde two point conversion. De footballgoden waren de moedige Lions echter wederom niet gunstig gezind en met slechts drie seconden te gaan, schoot Vikings-kicker Greg Joseph de bal tussen de palen.
Tennessee Titans @ Jacksonville Jaguars | 37-19: De New York Jets wonnen vorige week tegen de Titans hun eerste duel van het seizoen, dus in Tennessee vreesde men al voor een herhaling tegen de winloze Jaguars. De Titans begonnen dan ook wat weifelend aan het duel, maar namen in het tweede kwart afstand en keken niet meer achterom. One man offenseDerrick Henry had met 29 carries voor 130 yards en drie touchdowns weer een prettige zondagmiddag.
Het nieuwe NHL-seizoen staat voor de deur. Nog twee dagen tot de eerste puck het ijs raakt. Titelverdediger Tampa Bay Lightning kruist op 12 oktober de degens met de Pittsburgh Penguins. De gehele week blikken we uitgebreid vooruit op de vier divisies. Bij SportAmerika kijken we daarnaast naar de top tien kandidaten voor het winnen van de Calder Trophy in 2022. Wie wordt de opvolger vanKirill Kaprizov? Vandaag deel twee van het tweeluik.
5 | MORITZ SEIDER
CLUB: Detroit Red Wings POSITIE: Defence LENGTE / GEWICHT: 193cm / 94kg SCHIET: Rechts GEB. DATUM: 6 april 2001 GEDRAFT: 6e overall in 2019
Ook Duitsland is in onze Rookie Watch vertegenwoordigd. De 20-jarige Moritz Seider werd in de 2019 NHL Entry Draft als zesde gedraft door de Detroit Red Wings.
De Duitser zette zijn eerste stappen op het ijs van EHC Erfurt. Dat hij over talent beschikt werd al snel duidelijk. Als 12-jarige veroverde hij een basisplaats in het U16 team en speelde in de Schüler-Bundesliga. Hier werd hij met 57 punten in 43 wedstrijden — als verdediger — topscorer van de competitie.
Zijn prestaties werden ook opgemerkt door teams uit de Deutschen Eishockey Liga. Op 15-jarige leeftijd verkaste hij naar Adler Mannheim. Hier werd de rechterverdediger na een jaar in de U16 reeds bij de U19 voor de leeuwen gegooid en stelde niet teleur. Met twaalf punten in 22 wedstrijden was hij een belangrijke schakel in het uiteindelijke kampioenschap.
In het seizoen 2017 – 2018 mocht Seider reeds vier keer ruiken aan het grote werk in DEL. Om vanaf het seizoen daarop, als 17-jarige zijn plaats op de first-line op te eisen. Een Rookie des Jahres trofee in de hoogste klasse van het Duitse ijshockey, onderstreepte het talent dat er duidelijk vanaf spat.
DRAFT
Op 21 juni 2019 werd de Duitser als zesde overall door de Detroit Red Wings gedraft. Op 14 juli van datzelfde jaar tekende hij vervolgens een Entry-Level contract. Bij de Grand Rapids Griffins in de AHL — als één van de jongste in de league — noteerde Seider 22 punten (twee goals, twintig assists) in 49 wedstrijden.
Door de uitbraak van COVID-19, werd de Duitser uitgeleend aan zijn oude werkgever Adler Mannheim. Ook in Duitsland werd er geen ijshockey gespeeld, wat Seider deed uitwijken naar de Swedish Hockey League. Bij Rögle BK was hij een vaste waarde en kreeg en passant de prijs voor SHL verdediger van het jaar. De Duitser kwam in 41 wedstrijden uit op 28 punten (zeven goals, 21 assists).
INTERNATIONAAL EN VOORUITZICHTEN
Internationaal timmerde de 20-jarige verdediger ook stevig aan de weg. In 2019 maakte hij de meeste goals van alle verdedigers op het World Junior Championship Division IA. Het meest recente IIHF World Championship mocht Seider uiteindelijk ruimte maken in de prijzenkast voor een Best Defenceman trofee. Bovendien werd hij onderdeel van het WC All-Star Team.
In de Red Wings lineup is de jonge Duitser nu “verzekerd” van de second-line. Nu de ploeg uit Detroit in een rebuild zit, zullen ze vooral uitkijken naar de ontwikkeling van de top prospects in de franchise. Een ervaren kracht als Danny DeKeyser naast hem in de defensie, zal Seider’s ontwikkeling alleen maar positief ten goede komen.
4 | SPENCER KNIGHT
CLUB: Florida Panthers POSITIE: Doelman LENGTE / GEWICHT: 191cm / 87kg VANGT: Links GEB. DATUM: 19 april 2001 GEDRAFT: 13e overall in 2019
Niet alleen veldspelers, maar ook goalies zijn kanshebbers voor de Calder Trophy. Op plaats vier is dan ook doelman Spencer Knight terug te vinden. De 20-jarige Amerikaan is de eerste en tevens enige doelman binnen de top tien.
Knight speelde voor zijn overstap naar het United States National Team Development Program in 2017 voor de Avon Old Farms School. De privé kostschool bracht de afgelopen tientallen jaren reeds diverse NHL-spelers voort. Jonathan Quick, Chris Higgins, Cam Atkinson, Nick Bonino en Hall of Famer Brian Leetch waren allen onderdeel van de all-boys school. In het seizoen 2016 – 2017 speelde Knight onder meer met Trevor Zegras (verderop in dit artikel) samen. In 22 wedstrijden noteerde de goalie een sv% van .935 en een 1.89 GAA.
Vanaf 2017 tot en met zijn Draft in 2019 speelde de doelman voor het USNTDP, waarin de doelman in twee seizoenen slechts vijfmaal verloor. Een statline van 28-5-0 met een sv% van .903 en een GAA van 2.70.
DRAFT
Op 21 juni 2019 werd Knight als dertiende overall door de Florida Panthers gedraft. Het werd voor de Panthers de allereerste doelman ooit, die in de eerste ronde van de Draft werd geselecteerd.
Voordat de doelman op 31 maart 2021 een Entry-Level contract tekende, speelde hij twee jaar College Hockey bij de Boston College Eagles in de Hockey East. Al in zijn eerste jaar excelleerde de Amerikaan meteen. Met een 1.97 GAA, .931 sv% en 23-8-2 record — vijf shutouts — in 33 wedstrijden, leverde het hem een plaats in het conference All-Rookie Team en Second All-Star Team op.
Aan het einde van zijn tweede jaar stokte de teller bij een 2.18 GAA, .932 sv% en 21-4-1 met drie shutouts, alvorens het seizoen door COVID-19 beëindigd werd. Desalniettemin leverde het hem een CCM/ACHA First Team All-American verkiezing, top drie notering Mike Richter Award, top tien notering voor de Hobey Baker Award en een uitverkiezing tot Hockey East First Team All-Star op.
DEBUUT EN PERSPECTIEF
Nog geen twee maanden na het tekenen van zijn contract, maakte de twintigjarige doelman op 20 april zijn debuut in NHL. Met een 5-1 overwinning op de Columbus Blue Jackets noteerde Knight meteen zijn eerste win. Tevens werd hij de eerste doelman uit de 21e eeuw, die zijn debuut in NHL maakte. Na een 5-4 overwinning op 2 mei tegen de Dallas Stars, werd de doelman de jongste goalie in NHL ooit met een carrièrestart van 4-0. In de play-offs mocht hij in twee duels plaats nemen onder de lat, wat laat blijken hoeveel vertrouwen er in de rookie is.
Voor de startende plaats onder de lat, zal Knight — na het vertrek van Chris Driedger naar Seattle Kraken — de concurrentiestrijd met Sergei Bobrovsky aan moeten gaan. Op dit moment lijkt coach Joel Quenneville te kiezen voor zekerheid en zal Bobrovsky de starter worden. Het is echter maar de vraag, hoe lang Quenneville nog om Knight heen kan als hij zich zo (snel) blijft ontwikkelen. In de voorwedstrijd tijdens Training Camp tegen de Dallas Stars was de 20-jarige doelman fenomenaal. Van de 30 schoten tegen, stopte hij er 29 en bleef ook buiten zijn doelgebied op de been.
3 | ALEX NEWHOOK
CLUB: Colorado Avalanche POSITIE: Centre LENGTE / GEWICHT: 180cm / 88kg SCHIET: Links GEB. DATUM: 28 januari 2001 GEDRAFT: 16e overall in 2019
We blijven bij Boston College, want ook onze nummer drie op de lijst heeft daar zijn voetsporen verdiend. De twintigjarige Alex Newhook schoot daar als centre menig record aan gort.
Geboren in St. John’s — de oudste stad van Canada — werd het ijshockey met de paplepel ingegoten. Al op zijn vierde jaar speelde hij zijn eerste wedstrijd.
Voordat Newhook zich voor het seizoen 2017 – 2018 bij de Victoria Grizzlies in de British Columbia Hockey League voegde, speelde de centre voor de York-Simcoe Express U16 in de Eastern AAA Hockey League. In 33 wedstrijden schoot de centre ‘PlayStation-achtige’ cijfers bij elkaar: 43 goals en 31 assists. Bij de Grizzlies ging de Canadees vrolijk verder. Met 66 punten (22 goals, 44 assists) eindigde hij als tweede in het teamklassement.
Gedurende het seizoen daarop, schreef Newhook zijn Letter of Intent naar Boston College. Zijn tweede seizoen in Victoria was er één voor in de geschiedenisboeken. Met 102 punten (38 goals, 64 assists) in 53 wedstrijden werd hij de lijstaanvoerder van de League in goals en punten. Met afstand ontving de centre de Vern Dye Memorial Award als Most Valuable Player van de BHCL. Om hier een week later de trofee voor de Canadian Junior Hockey League MVP aan toe te voegen.
DRAFT EN COMMITMENT BOSTON
De twee uitmuntende seizoenen bij de Victoria Grizzlies, deed de Colorado Avalanche besluiten om hem in de 2019 NHL Entry Draft als zestiende overall op te pikken. Dat de ploeg uit Denver goud in handen heeft, liet de Canadees in zijn twee seizoenen bij Boston College zien.
Samen met onder meer medekandidaat en onze nummer vier in de lijst Spencer Knight, liet de centre zich vanaf de eerste minuut gelden. In zijn debuutjaar 2019 – 2020 noteerde hij een totaal van 42 punten (negentien goals, 23 assists). Als lijstaanvoerder in punten en goals in de Hockey East, nummer één in NCAA freshman goals en zevende overall in het gehele NCAA doelpuntenklassement, won hij de Tim Taylor Award (NCAA’S Most Outstanding freshman). Met zijn uitverkiezing werd hij de eerste student aan Boston College, die deze prijs in ontvangst mocht nemen. Bovendien werd Newhook Hockey East Rookie of the Year, Hockey East Second Team All-Star en opgenomen in het All-Rookie Team.
Op 31 maart 2021 tekende de centre een Entry-Level contract bij de Colorado Avalanche, waarmee er een einde aan zijn college carrière kwam. Zijn avontuur in AHL bij de Colorado Eagles bleef beperkt tot negen wedstrijden (vijf goals, negen assists). Op 2 mei werd Newhook overgeheveld naar de Avalanche, om op 5 mei zijn debuut te maken in een 3-2 nederlaag tegen de San Jose Sharks.
VOORUITZICHT
In Training Camp en vriendschappelijke wedstrijden posteerde coach Jared Bednar Newhook als left forward op de second-line. Met een Nathan MacKinnon en Nazem Kadri op het roster is het voor Newhook achteraan aansluiten in de strijd om de centre positie. Wellicht dat zijn plek aan de linkerkant net zo goed gaat (be)vallen als zijn magie als centre.
2 | TREVOR ZEGRAS
CLUB: Anaheim Ducks POSITIE: Centre LENGTE / GEWICHT: 183cm / 78kg SCHIET: Links GEB. DATUM: 20 maart 2001 GEDRAFT: 9e overall in 2019
Voor de tweede Mighty Duck in onze top tien, komen we terecht bij Trevor Zegras. Waar nummer acht Jamie Drysdale in de eerste ronde van de 2020 Entry Draft opgepikt werd, was deze eer in 2019 aan de Amerikaanse centre toebedeeld.
De 20-jarige Zegras bewandelde tot aan de Draft hetzelfde pad als onze nummer vier Spencer Knight. In het seizoen 2016 – 2017 kwam de centre uit voor de Avon Old Farms en in 28 wedstrijden was hij goed voor 42 punten (achttien goals, 24 assists). De twee seizoenen daarop speelde de multi-inzetbare Zegras voor het USNTDP. Zijn overall stat-line is er één om van te watertanden. Alle competities bij elkaar opgeteld kwam de Amerikaan uit op 218 punten (71 goals, 147 assists) in 174 wedstrijden.
In de jaren bij Avon Old Farms en het USNTDP, pakte de Amerikaan in 2017 goud op de World U17 Hockey Challenge en in 2019 brons op het IIHF World U18 Championship.
DRAFT EN JAARTJE BOSTON
Zijn waanzinnige statistieken bij het United States National Team Development Program, maakten van de centre een outsider voor de first overall draft-pick. Als negende overall hapten de Anaheim Ducks op 21 juni 2019 toe. Zegras had in 2016 reeds zijn commitment aan Boston University gegeven en startte het seizoen 2019 – 2020 dan ook in de Hockey East. Zijn enige jaar College Hockey bracht hem 36 punten (elf goals, 25 assists). Deze prestaties leverden hem uitverkiezingen in het NCAA All-Rookie Team en het NCAA Third All-Star Team op.
Op 27 maart 2020 tekende Zegras een Entry-Level contract bij de Anaheim Ducks. Zegras debuteerde op 5 februari 2021 bij de San Diego Gulls in AHL. Zijn impact op het spel in San Diego was meteen zo groot, dat zeventien dagen later de oproep naar NHL al op de deurmat lag. In de wedstrijd tegen de Arizona Coyotes maakte de centre zijn debuut, om op 18 maart zijn eerste goal tegen diezelfde Coyotes te maken.
Voor zijn start in AHL won Zegras met de Amerikaanse ploeg goud op het World Junior Championship. Met achttien punten (zeven goals, elf assists) werd de centre uitgeroepen tot Most Valuable Player van het toernooi. Zijn achttien punten waren ook goed voor een evenaring van het record van meeste punten voor Team USA ooit op een eindtoernooi. Die enige eer was tot dan toe toebedeeld aan Jordan Schroeder. Bovendien werd hij opgenomen in het WJC All-Star Team en voerde de klassementen in assists en punten aan.
MODUS PROSPECTUS
De Ducks zijn overtuigd. In alle previews en podcasts wordt de 20-jarige centre op de first-line gezet, samen met Max Comtois en Troy Terry. Als hij zijn goede spel van eind vorig seizoen en Training Camp kan doortrekken, is het passeren van de 50 punten-grens een haalbaar doel. Het zou voor het eerst sinds 2017 – 2018 weer iemand van Anaheim lukken dit te behalen. In dat seizoen verkregen Ryan Getzlaf (61) en Rickard Rakell (69) deze eer.
Groot voordeel is het feit dat Zegras zich op de linkervleugel ook als een vis in het water voelt. Een team dat scorend flink zal moeten verbeteren, kan een multi-inzetbare top prospect perfect gebruiken. Let vooral ook op zijn Powerplay.
1 | COLE CAUFIELD
CLUB: Montreal Canadiens POSITIE: Right Wing LENGTE / GEWICHT: 170cm / 75kg SCHIET: Rechts GEB. DATUM: 2 januari 2001 GEDRAFT: 15e overall in 2019
We zijn aanbeland bij onze nummer één. De man die door vele wedkantoren, Power Rankings, previews en artikelen als de te kloppen man in de strijd om de Calder Trophy wordt omschreven. Op 21 juni 2019 werd als vijftiende overallCole Caufield door de Montreal Canadiens gedraft.
De uitspraak ‘met de paplepel ingegoten’ past de 20-jarige winger als een jas. Opa was meer dan twee decennia actief als coach en manager van (jeugd)ijshockey en clinics in Milwaukee, wat hem in 2011 een introductie in de Wisconsin Hockey Hall of Fame opleverde. Vader Paul Caufield speelde universiteitshockey voor de Wisconsin-Stevens Point en is nog altijd all-time topscorer van de universiteit. Broer Brock speelde net als zijn vader voor de universiteit van Wisconsin.
Geboren in Mosinee, werd zijn supertalent vrij snel duidelijk. Sinds zijn dertiende jaar rijgt de Amerikaan de records in diverse divisies en leeftijdsklassen aaneen. Zo staan zijn recordaantal punten van 79 (50 goals, 29 assists) in 22 wedstrijden uit het seizoen 2016 – 2017 nog altijd in de geschiedenisboeken van de gehele United States High School League.
FOR THE RECORD(S)
Uiteindelijk speelde Caufield de volgende twee jaar onder de vleugels van het USNTDP in Michigan. Al in zijn eerste jaar kwam hij met 54 goals — gecombineerd over de U17 en de U18 — één goal tekort voor het all-time single season record van2016 first overall pick en huidig Maple Leaf centre Auston Matthews — iets wat hem in het seizoen daarop wel lukte –. In dat volgende seizoen 2018 – 2019 overtrof de winger op 15 maart 2019 het all-time goals record van Phil Kessel (105 goals), gevestigd tussen 2003 en 2005. In deze wedstrijd overtrof hij niet alleen dit record, maar was hij ook goed voor zes (!) goals. De teller bleef uiteindelijk steken op een totaal van 72 treffers.
MISTER WORLDWIDE
Ook internationaal vuurt hij menig record uit de boeken. Op de World U-17 Hockey Challenge, pakte hij goud en werd met dertien punten (acht goals, vijf assists) in zes wedstrijden werd hij topscorer van het toernooi en opgenomen in het All-Star Team.
Het 2019 IIHF World U18 Championship werd er ook één voor de eeuwigheid. Met elf goals in vier voorronde wedstrijden brak hij het oude record van negen goals, gevestigd door Brett Sterlin (2002) en Phil Kessel (2005). De uiteindelijke teller bleef op veertien goals steken — na de uitschakeling in de halve finale tegen Rusland –, waarmee Caufield het single tournament record van Alex Ovechkin uit 2002 louter evenaarde. Ondanks de bronzen medaille werd hij naast topscorer ook beste aanvaller (Directorate Award), All-Star en MVP van het toernooi.
DRAFT EN COMMITMENT WISCONSIN-MADISON
Voorafgaand aan de Draft werd zijn scoutingsrapport met een ‘A’ bestempeld. Menig franchise durfde het echter niet aan om Caufield aan zich te binden. Zijn geringe lengte van 1.75 meter speelde mee in de overweging en mede hierdoor viel de Amerikaan buiten de top tien. Vandaag de dag spreken sommige media van de Steal of the Decade.
Na de Draft begon de winger op het roster van de University of Wisconsin — commitment reeds in 2017 toebedeeld –. Alvorens op 27 maart 2021 bij de Canadiens te tekenen, won Caufield in zijn tweede en laatste seizoen de Hobey Baker Award als beste speler in College. Zijn overall statline bleef staan op 67 wedstrijden en 88 punten (49 goals, 39 assists). Naast de Hobey Baker Award, werd de Amerikaan opgenomen in het 2020 Big Ten All-Freshman Team, in beide seizoenen Big Ten First All-Star Team en werd in 2021 Big Ten Player of the Year. Hij leidde in zijn laatste seizoen de NCAA Division I in goals (30), punten (52), power-play goals (elf), power-play punten (24) en schoten op doel (165). En passant veroverde hij met Team USA goud op het 2021 IIHF World Junior Championship.
OPROEP EN VOORUITZICHT
Een kleine vier weken na het tekenen van zijn contract maakte Caufield op 26 april 2021 zijn debuut in een 2-1 overwinning op de Calgary Flames. Zijn eerste goal volgde op 1 mei, in overtime tegen de Ottawa Senators (3-2). Op 3 mei werd de 20-jarige winger pas de derde NHL-speler uit de geschiedenis, die zijn eerste twee carrièregoals in overtime maakte. Met vier goals en acht assists in de play-offs, zorgde Caufield er mede voor dat de Canadiens de eindstrijd om de Stanley Cup bereikten.
Ze kunnen er in Montreal inmiddels ook niet meer omheen. Caufield moet en zal de startende rechter winger worden. De klik met centre Nick Suzuki was al om van te watertanden en is tijdens Training Camp alleen maar scherper en beter geworden. Met een excellerende first-line zou een play-off plaats in het verschiet kunnen liggen.
Eervolle vermeldingen: Alex Nedeljkovic (Detroit Red Wings), Bowen Byram (Colorado Avalanche), Nicholas Robertson (Toronto Maple Leafs), Lucas Raymond (Detroit Red Wings), William Eklund (San Jose Sharks), Vitali Kravtsov (New York Rangers), Matt Boldy (Minnesota Wild), Jeremy Swayman (Boston Bruins).
In de NLDS werd afgelopen nacht de tweede wedstrijd afgewerkt. In Milwaukee hoopten de Brewers met een 2-0 voorsprong in de best-of-5 naar Atlanta te kunnen reizen. De San Francisco Giants hielden in Game 1 de Dodgers in bedwang en hadden dit opnieuw voor ogen in Game 2.
NLDS GAME 2: ATLANTA BRAVES @ MILWAUKEE BREWERS
Door Hans Mulder
Na de nederlaag in Game 1 voelde Game 2 al voorzichtig als een soort do-or-die voor de Atlanta Braves. Brian Snitker deed hiervoor een beroep op Max Fried. Een lefty die een geweldige tweede seizoenshelft achter de rug heeft en daarin een 1.74 ERA noteerde. Hij won daarbij 8 wedstrijden en verloor er slechts 2. Craig Counsell zette daar Brandon Woodruff tegenover. De 28-jarige starter draaide het juist om en was in de eerste maanden van het seizoen beter. Eind juli leed Woodruff in Atlanta zijn zesde nederlaag van het seizoen. In 5.1 innings stond hij 3 earned runs toe.
FRIED FORMIDABEL
Net als in Game 1 waren het de Braves met de eerste honklopers. Freddie Freeman kreeg vier wijd in de eerste inning en een bekeken bunt van Eddie Rosario deed hem op het eerste honk belanden. Woodruff kwam ijzersterk terug met een strikeout en een eenvoudige ground out. Er lagen opnieuw kansen voor Atlanta, maar wederom faalden de mannen van manager Brian Snikter. Christian Yelich was de eerste die zich namens de Brewers meldde in de hit-kolom, maar Max Fried en z’n defense lieten hem niet verder komen dan het eerste honk.
BRAVES PAKKEN DOOR
In de derde inning, met één uit, pakten de Braves dan eindelijk hun kans. Een double zette Jorge Soler op het tweede honk en een RBI-single van Freddie Freeman deed vervolgens de rest. Atlanta had nu de smaak te pakken. Ook Ozzie Albies kwam door met een tweehonkslag en wist daarmee Freeman over de thuisplaat te krijgen voor een tweede run. Albies werd op het tweede honk achtergelaten, maar in een serie waarin de runs duur zijn, waren de Braves blij met wat ze hadden.
Woodruff herstelde zich in de vierde inning van de teleurstellende derde inning, maar hij had ook de hulp van zijn aanval nodig. Die had niet veel in de melk te brokkelen. Max Fried gaf 2 hits op in de eerste vier innings en noteerde 6 strikeouts. De starter kreeg nog wat meer lucht in de zesde inning. Craig Counsell twijfelde even over Woodruff, liet hem staan en Austin Riley zette vervolgens met een solo homerun de Braves op 3-0.
Max Fried leek ook ongeschonden door de zesde inning te komen, maar een double van Willy Adames bracht de leftie toch even in verlegenheid. Er stonden op dat moment al twee nullen op het bord en Eduardo Escobar zou middels een strikeout de derde worden. Hunter Strickland verving Woodruff op de heuvel voor het begin van de zevende inning. Na twee snelle outs kwam pinch hitter Joc Pederson door met een single. Daarmee kwam er ook een einde aan de werkdag van Max Friend, die de Brewers domineerde, 3 hits opgaf en 9 K’s noteerde. Woodruff zette daar overigens 5 hits en 7 K’s tegenover.
BREWERS BLAFFEN, MAAR BIJTEN NIET
Reliever Luke Jackson leek in de zevende op weg naar een eenvoudige inning, maar na twee nullen begon de motor te haperen. Een single van Luis Urias en vier wijd voor Lorenzo Cain gaven de Brewers opeens de kans om met één klap terug in de wedstrijd te komen. Die klap kwam er niet. Tyler Matzek werd aangesteld als puinruimer en deed dit voortreffelijk. Diezelfde Matzek werkte zich in de nesten in de achtste inning. Met geen enkele uit had Milwaukee het eerste en tweede honk in handen. Weer kwam Matzek op de belangrijkste momenten met zijn beste pitches. De Brewers hadden runners in scoring position, maar deden hier niets mee.
We vallen in herhaling, maar in de negende was het van hetzelfde laken een pak. Closer Will Smith moest toezien hoe Christian Yelich vier wijd afdwong en vervolgens kwam Luis Urias door met een single. De Braves-fans begonnen al te zweten, maar dat was nergens voor nodig. Pinch hitter Luke Maile sloeg de bal in een dubbelspel en zo stelde het sterke infield de zege voor Fried en Atlanta veilig.
UP NEXT
Voor de twee volgende wedstrijden verplaatst het circus zich naar Atlanta. In zekere zin hebben de Braves het thuisvoordeel nu overgenomen van de Brewers en maandagavond (19.07 Nederlandse tijd) mag Ian Anderson proberen dat te verzilveren. Op het moment van schrijven is nog niet duidelijk wie van Craig Counsell de bal krijgt. De manager zal zijn Brew Crew er vooral ook op wijzen de kansen die hen worden geboden te benutten.
NLDS GAME 2: LOS ANGELES DODGERS @ SAN FRANCISCO GIANTS
Door Mike van Dijk
In Oracle Park te San Francisco verdedigden de Giants afgelopen nacht een 1-0 voorsprong in hun serie tegen de Los Angeles Dodgers. Startende werpers in game 2 waren Kevin Gausman (14-6, 2.81 ERA, 3.00 FIP) voor de Giants en Julio Urias (20-3, 2.96 ERA, 3.13 FIP) voor de Dodgers.
BEIDE TEAMS SCOREN IN TWEEDE INNING
De wedstrijd brak open in de tweede inning. Opvallend genoeg was het pitcher Urias (2021 AVG .203) die met een honkslag de eerste run van de wedstrijd over de thuisplaat bracht. Chris Taylor scoorde vanaf het tweede honk, nadat hij eerder in de inning een line-drive double had geslagen. Mookie Betts volgde Urias in het slagperk op met eveneens een RBI-single.
Julio Urías earned his 7th postseason win tonight. He talks about what worked for him in his five innings of work and knocking in the #Dodgers first run of the night. pic.twitter.com/UIipL3Zr2Y
In de tweede helft van de inning deden de Giants direct iets terug. De bal die tweedehonkman Donovan Solano naar het verre veld sloeg, werd weliswaar gevangen, maar hierdoor kon Wilmer Flores de eerste run van de Giants scoren, 2-1.
DOUBLE TROUBLE
Zonder overpowerende werpcijfers hielden starters Gausman en Urías tot de zesde inning de lineup van de tegenstander in toom. De avond van Gausman zat er na drie slagmensen in de zesde inning op (5.1 IP, 4 H, 4 ER, 3 BB, 7 K). Op dat moment waren de eerste twee honken bezet door een tweehonkslag van Trea Turner en een vrije loop aan Will Smith. Dominic Leone was de reliever, maar echte verlichting bood dat niet.
De eerste slagman ging met vier wijd naar het eerste honk, waardoor alle honken bezet waren. De Dodgers verzilverden de kans om te scoren. Cody Bellinger sloeg de bal diep in het gat tussen de left- en centerfielder voor een 2-RBI double. A.J. Pollock volgde Bellinger in het slagperk op met wederom een 2-RBI double. De Dodgers liepen zodoende uit naar 6-1.
GIANTS ADD A RUN
Na vijf innings zat de avond voor Urías erop (5.0 IP, 3 H, 1 R, 1 BB, 5 K). Hij werd vervangen door Joe Kelly. De Giants deden op het werpen van Kelly iets terug. Met LaMonte Wade Jr. op het derde honk en Wilmer Flores op het eerste honk, mepte kortestop Brandon Crawford de bal naar het rechtsveld richting Mookie Betts. Wade Jr. kwam over de thuisplaat, 6-2. Betts zag tijdig dat Flores in diezelfde play door liep naar het derde honk. Met een perfecte aangooi van Betts kon Justin Turner de Giants baserunner uittikken voor de derde uit van de inning.
Overigens sloeg Buster Posey in de inning een honkslag. Dat was zijn 54e postseason hit als San Francisco Giant, een franchiserecord. Door een velderskeuze ging hij uit.
INSURANCE RUNS VOOR DODGERS STELLEN ZEGE VEILIG
In de achtste inning scoorden de Dodgers nog eens drie runs, waaronder een solo homerun van Will Smith. De bullpen van LA stond in drie innings na Joe Kelly slechts één honklopers toe. Los Angeles trekt met een 9-2 overwinning de stand in de NLDS gelijk.
UP NEXT
De serie verplaatst van San Francisco naar Los Angeles. In de nacht van maandag op dinsdag is om 03:37u Nederlandse tijd de first pitch in Dodger Stadium. De voormalig Dodger Alex Wood (10-4, 3.83 ERA, 3.48 FIP, 9.9 K/9) staat namens San Francisco op de heuvel. Dit seizoen maakte Wood drie starts tegen de Dodgers. In alle drie de wedstrijden stond hij minimaal vijf innings op de heuvel. Slechts één van de starts was een quality start.
Los Angeles kan in game 3 weer een beroep doen op midseason-aankoop Max Scherzer (15-4, 2.46 ERA, 2.97 FIP, 11.8 K/9). Sinds de komst van Scherzer in LA is hij fantastisch met een 7-0 W-L, 1.98 ERA, 1.96 FIP en 11.7 K/9. De ace had één start dit seizoen tegen de Giants. Door een blessure moest hij toen na 12 pitches de wedstrijd verlaten.
Het nieuwe NHL-seizoen staat voor de deur. Nog drie dagen tot de eerste puck het ijs raakt. Titelverdediger Tampa Bay Lightning kruist op 12 oktober de degens met de Pittsburgh Penguins. De gehele week blikken we uitgebreid vooruit op de vierdivisies. Bij SportAmerika kijken we daarnaast naar de top tien kandidaten voor het winnen van de Calder Trophy in 2022. Wie wordt de opvolger van Kirill Kaprizov? Vandaag deel één van het tweeluik.
10 | SHANE PINTO
CLUB: Ottawa Senators POSITIE: Centre LENGTE / GEWICHT: 191cm / 87kg SCHIET: Rechts GEB. DATUM: 12 november 2000 GEDRAFT: 32e overall in 2019
We beginnen de voorbeschouwing in Ottawa, Canada. Daar streek na de NHL Entry Draft in 2019 de in Franklin Square, New York geboren Shane Pinto neer. De 20-jarige centre speelde de afgelopen twee seizoenen NCAA voor Universiteit van North Dakota en maakte behoorlijk indruk. In totaal kwam de Amerikaan tot 60 punten — 31 goals en 29 assist — in 61 wedstrijden en eindigde hij in zijn tweede jaar in de top drie van de Hobey Baker Award (uitgereikt aan de NCAA MVP, red). Bovendien werd hij de eerste speler in de historie die unaniem als speler van het jaar werd gekozen door de National Collegiate Hockey Conference. Voor aanvang van zijn college-carrière, won Pinto goud op de World Junior A Challenge en werd hij en passant tot tweemaal toe speler van de wedstrijd tijdens het toernooi.
Op 1 april 2021 tekende de centre een Entry-level contract bij de Ottawa Senators. Meteen in dezelfde maand mocht hij zijn eerste minuten op het ijs in Ottawa maken en in totaal was hij in twaalf wedstrijden NHL al goed voor zeven punten (één goal, zes assists).
POWERHOUSE
Eén van de sterkste wapens naast zijn fysieke kracht is voornamelijk het vermogen om de puck als een duivel uit een doosje op het doel af te vuren. Met zijn behendige techniek weet hij de puck in een split-second van links naar rechts te sturen en in de beweging te schieten.
In de voorlopige Senators line-up staat Pinto op de second-line ingedeeld. Naar verwachting gaat Pinto het komende seizoen volledig meedraaien en zich definitief op het roster vestigen. Op het moment van schrijven steekt de 20-jarige Amerikaan tijdens het trainingskamp in ieder geval in bloedvorm.
9 | VASILY PODKOLZIN
CLUB: Vancouver Canucks POSITIE: Right Wing LENGTE / GEWICHT: 185cm / 93kg SCHIET: Links GEB. DATUM: 24 juni 2001 GEDRAFT: 10e overall in 2019
In de top tien van SportAmerika is er ook ruimte voor Russisch bloed. Na een aantal spannende maanden wachten op een visum en de toestemming van de Canadese overheid om als niet-Canadees het land binnen te mogen komen, is Vasily Podkolzin dan eindelijk in Vancouver gearriveerd.
Podkolzin groeide op in Moskou en speelde tijdens zijn middelbare schooltijd bij Vityaz Podolsk. Hier kreeg de winger echter geen kans om uit te komen in de Junior Hockey League (MHL) en werd in 2018 opgepikt door SKA Sint-Petersburg. Op 12 november 2018 maakte hij zijn eerste minuten in de KHL en werd hiermee de eerste speler ooit in de KHL die in de 21e eeuw is geboren.
In 2019 loodste hij de Russische Juniorenploeg als captain naar een bronzen medaille op het World Junior Championships in Canada. Met zijn goede spel (acht goals en drie assists) trok hij de aandacht van vrijwel alle scouts in NHL. Voor aanvang de Draft stond hij op plaats twee van de internationale lijst achter second overallpickKaapo Kakko.
De 20-jarige Rus werd uiteindelijk als tiende overall geselecteerd door de Vancouver Canucks in de 2019 NHL Entry Draft. Aangezien zijn contract bij SKA Sint-Petersburgh nog twee jaar doorliep, bleef de Rus tot aan het einde van het vorige seizoen in Rusland spelen. In 36 KHL wedstrijden noteerde Podkolzin 22 punten (elf goals en elf assists). Op 30 mei van dit jaar tekende hij uiteindelijk een Entry-level contract bij de Canucks.
VEELZIJDIG EN SLIM
De kersverse Canucks Right Forward oogst veel lof met zijn veelzijdige kwaliteiten. Op snelheid is Vasily nagenoeg onklopbaar en heeft daarnaast een verfijnde stick-techniek met een zuiver schot. Zijn vermogen om in de vrije ruimtes te duiken en ploeggenoten in stelling te brengen met simpele doch efficiënte passes maken van hem één van de kanshebbers op de Calder Trophy dit jaar. Vooral zijn forechecking wordt veelvuldig geroemd.
In de Canucks line-up staat hij voorlopig op de third-line. Alles zal bij de Rus afhangen van zijn ontwikkeling gedurende het seizoen. Over het feit dat hij een rijzende ster is bestaat echter geen enkele twijfel.
8 | JAMIE DRYSDALE
CLUB: Anaheim Ducks POSITIE: Defence LENGTE / GEWICHT: 180cm / 77kg SCHIET: Rechts GEB. DATUM: 8 april 2002 GEDRAFT: 6e overall in 2020
Binnen onze top tien zijn er twee plaatsen aan spelers van de Anaheim Ducks vergeven. We beginnen bij Jamie Drysdale. De 19-jarige verdediger werd in de NHL Entry Draft van 2020 als zesde overall door de Ducks geselecteerd en mag zich dit seizoen definitief melden aan de poorten van NHL.
De in Toronto, Canada geboren Drysdale werd na slechts één wedstrijd voor de St. Michael’s Buzzers in de Ontario Junior Hockey League opgepikt door de Erie Otters (OHL). In twee seizoenen bij de Otters was hij goed voor een totaal van 87 punten (16 goals, 71 assists) en tijdens zijn debuutseizoen opgenomen in het OHL All-Rookie Team. In het seizoen 2019 – 2020 stak hij met kop en schouders boven de rest uit: Hij voerde de defense-rankings aan in goals, assists, punten, power-play assists (negentien) en power-play goals (drie) en werd en passant een OHL First-Team All Star.
Bovendien hielp Drysdale vorig jaar Canada mede aan goud tijdens de IIHF World Junior Championship. Met drie punten (één goal, twee assists) in zeven wedstrijden grafeerde hij hoogstpersoonlijk zijn naam stevig op de beker. De toen zeventien jaar en acht maanden oude verdediger werd bovendien de jongste Canadese verdediger ooit uitkomend op het Junior WC sinds Jay Bouwmeester in 2001.
DEBUUT IN NHL EN VOORUITZICHT
Op 7 november 2020 tekende de Canadese verdediger een Entry-Level contract bij de ploeg uit Anaheim. Nadat de OHL vorig seizoen vanwege de coronapandemie werd geannuleerd, mocht Drysdale sneller dan verwacht zijn opwachting maken in de AHL. Namens de San Diego Gulls was de verdediger goed voor tien punten met een moyenne van één op één in zijn eerste acht wedstrijden. Deze cijfers deden de Ducks in maart van dit jaar al besluiten hem over te hevelen naar NHL.
In de 24 resterende wedstrijden liet hij duidelijk zien niet over knikkende knieën te beschikken. Met acht punten en een gemiddelde ijstijd van 19.35 draaide Drysdale als een volleerd routinier mee in de Ducks line-up.
Met Josh Manson en Kevin Shattenkirk is de rechterkant van de Ducks-defense al meer dan behoorlijk bezet. Het ligt in de lijn der verwachting dat de rookie zich een plek in de third-line dient te verschaffen. Op powerplay-gebied zal er meer reden zijn om uit te kijken naar de kwaliteiten van Drysdale. In de prognose staat hij op het eerste powerplay formulier genoteerd, wat zijn verwachte speeltijd alleen maar doet toenemen.
7 | QUINTON BYFIELD
CLUB: Los Angeles Kings POSITIE: Centre LENGTE / GEWICHT: 193cm / 97kg SCHIET: Links GEB. DATUM: 19 augustus 2002 GEDRAFT: 2e overall in 2020
Ook op nummer zeven een speler uit de zonnige regionen van Californië. De 19-jarige Quinton Byfield streek na een second overall uitverkiezing in de NHL Entry Draft van 2020 bij de Los Angeles Kings neer. Als zoon van een Jamaicaanse vader en Canadese moeder werd hij met deze uitverkiezing de hoogst gedrafte zwarte speler ooit uit de geschiedenis van NHL. Een eer die tot dan toe aan Evander Kane (2009) en Seth Jones (2013) was toebedeeld (vierde overall, red.).
In 2018 werd de toen 16-jarige Byfield als first overall pick door de Sudbury Wolves gedraft en overgenomen van de Newmarket Hurricanes (OHJL), waar QB slechts één wedstrijd voor speelde.
Meteen in zijn eerste seizoen in OHL veegde de centre met iedereen de vloer aan. In 64 reguliere wedstrijden kwam Byfield tot 61 punten (29 goals, 32 assists) en werd hij zowel OHL Rookie of the Year als CHL Rookie of the Year. In het tweede seizoen bij de Wolves deed de in Newmarket, Ontario geboren Canadees met 82 punten(32 goals, 50 assists) er nog een schepje bovenop. Hij won de OHL Central Divison en eindigde bovenaan de Sudbury-klassementen met punten, assists en plus/minus. Zijn 1.82 punten per wedstrijd was goed voor een vijfde plaats in OHL.
Als toetje won hij samen met onder meer Jamie Drysdale goud op de IIHF Junior World Championship. Bovendien was hij met zijn zeventien jaar en twee maanden de allerjongste Canadees op het roster.
DRAFT EN BIJZONDERHEID IN AHL
Op 16 oktober 2020 tekende Byfield een Entry-Level contract bij de Los Angeles Kings. Zijn eerste minuten op het ijs maakte hij echter in Ontario, California. Namens de Ontario Reign was hij in 32 wedstrijden goed voor twintig punten (acht goals en twaalf assists).
Tijdens zijn eerste wedstrijd in AHL, zorgde Byfield mede voor een uniek moment. Samen met Akil Thomas en Devante Smith-Pelly werd hij de eerste, geheel zwarte aanvalslinie sinds het legendarische Black Aces trio Herb Carnegie, Ossie Carnegie en Manny McIntyre in de jaren veertig.
Op 28 april 2021 maakte QB zijn eerste minuten in NHL tijdens de met 3-2 verloren wedstrijd tegen de Anaheim Ducks. In totaal deed de Canadees in zes wedstrijden mee en bleef het beperkt tot één assist.
Het komende seizoen zal Byfield moeten knokken voor zijn plek. Anze Kopitar en nieuwe aanwinst Phillip Danault zitten gebeiteld voor de eerste twee plaatsen in de line-up. De centre in de third-line is echter nog blanco en samen met Gabriel Vilardi en Blake Lizotte is het dringen geblazen. De verwachting is dat Byfield gaandeweg het seizoen meer en meer speeltijd zal krijgen en zich definitief in de line-up zal vestigen.
6 | MARCO ROSSI
CLUB: Minnesota Wild POSITIE: Centre LENGTE / GEWICHT: 175cm / 84kg SCHIET: Links GEB. DATUM: 23 september 2001 GEDRAFT: 9e overall in 2020
De top tien heeft ook een flinke Europese inbreng. Naast Vasily Podkolzin komt ook nummer zes Marco Rossi van Europese bodem. Geboren in het pittoreske dorpje Feldkirch vlakbij de grens met Zwitserland en Liechtenstein, werd ijshockey hem met de paplepel ingegoten. Vader Michael speelde meer dan twintig jaar in de hoogste divisie in Oostenrijk.
Op dertienjarige leeftijd werd Rossi in de jeugdopleiding van de ZSC Lions in buurland Zwitserland opgenomen. In het seizoen 2017 – 2018 maakte de toen zestienjarige centre zijn debuut bij de GCK Lions (het satellietsteam van de ZSC Lions, red.). In achttien wedstrijden noteerde de Oostenrijker zeven punten.
Zijn goede spel in Zwitersland bleef niet onopgemerkt en Rossi werd door de Ottawa 67’s — uitkomend in de Ontario Hockey League — als achttiende overall in de Canadian Hockey League Import Draft opgepikt. De oversteek van de Atlantische Oceaan legde de Oostenrijker geen windeieren. In zijn eerste seizoen stokte de teller op 65 punten (29 goals, 36 assists) en nog eens 22 punten in de play-offs (zes goals, zestien assists). Bovendien werd hij opgenomen in de OHL Second All-Star Team.
In het seizoen 2019 – 2020 deed Rossi er nog een flinke schep bovenop. Met 120 punten (39 goals, 81 assists) in 56 wedstrijden voerde de Oostenrijker de rankings van zowel de OHL, als de gehele Canadian Hockey League aan. Het leverde hem de Eddie Powers Memorial Trophy (meeste punten), CHL Top Scorer Award (meeste goals), de Red Tilson Trophy (Most Valuable Player in OHL) en een uitverkiezing in het First All-Star Team van de OHL op. Hij werd hiermee de eerste Europeaan sinds Hall of Famer Stan Mikita (geboren in Slowakije, red.) in het seizoen 1958 – 1959 die de meeste goals in de OHL achter zijn naam had staan.
DRAFT EN VOORUITZICHTEN
Geroemd om zijn uitstekende prestaties in de OHL, werd Rossi voorafgaand aan de 2020 NHL Entry Draft getipt als outsider voor de first overall pick. Uitendelijk hapten de Minnesota Wild in de eerste ronde toe. Hij werd hiermee de tweede hoogst gedrafte Oostenrijker na Thomas Vanek in 2003.
Op 23 oktober 2020 werd er een Entry-Level contract overeengekomen en werd besloten om Rossi uit te lenen aan voormalig werkgever ZSC Lions tot het moment van Training Camp. Mede door een langdurige nasleep van een COVID-19 besmetting, bleef de centre langer in Europa om zich volledig op zijn herstel te focussen.
Voor de Wild-fans is het uitkijken naar de eerste minuten van Rossi op het ijs van NHL. Hij staat in menig preview als startend centre ingevuld met aan zijn huidig Calder Trophy houder Kirill Kaprizov en Mats Zuccarello. Het is afwachten hoe de Oostenrijker in NHL zal acclimatiseren. Zijn talent staat in ieder geval buiten kijf.
Nadat donderdag de American League al startte, was het vrijdag de beurt aan de teams in de National League. In Milwaukee ontving de kampioen van de NL Central de kampioen uit de NL East, de Atlanta Braves. Aan de westkust openden de San Francisco Giants als number one seed hun NLDS tegen titelhouder Los Angeles Dodgers.
NLDS GAME 1: ATLANTA BRAVES @ MILWAUKEE BREWERS
Door Hans Mulder
Op voorhand belooft deze NLDS een treffen te worden tussen de slagkracht van de Atlanta Braves en de pitching van de Milwaukee Brewers. Voorbeeld? Avisail Garcia voerde met 29 homeruns de lijst aan in Milwaukee. Bij de Braves stond de outfielder niet eens in de top 3. Ander voorbeeld? Max Fried is met een 3.04 ERA statistisch gezien de beste starter van Atlanta. Corbin Burnes (.2.43) en Brandon Woodruff (2.56) lachen om zulke cijfers. Over het algemeen heeft een team met de beste pitchers een voordeel in het postseason, dus krijgt in dit geval de Brew Crew de favorietenrol in de schoenen geschoven.
The Brewers are the 3rd team in MLB history to have 3 pitchers who made at least 25 starts and had a 150 ERA+ or better (Burnes, Woodruff, Peralta).
Corbin Burnes zocht in de eerste inning nog even naar de beste versie van zichzelf. Hij opende met twee walks en een wild pitch, waardoor de Braves direct wat druk konden zetten. De defense van de Brewers deed daarna prima werk met een dubbelspel naar de thuisplaat en hielpen hun starter zonder kleerscheuren door de inning. Charlie Morton had in zijn eerste inning de defensie niet nodig. Hij opende deze play-offs met drie opeenvolgende strikeouts.
BURNES KOMT LOS
De Braves kregen al snel spijt van hun gemiste kans in de eerste inning. Burnes kreeg de smaak te pakken en er ontwikkelde zich er prachtig duel tussen twee meesterlijke pitchers. Charlie Morton moest in de derde even slikken toen Lorenzo Cain hem raakte voor een single, maar de veteraan knipperde nauwelijks met de ogen en ging stoïcijns verder met het gooien van strikes. Na vier innings had Morton acht batters met een strikeout terug naar hun dug-out gedirigeerd.
Morton zag zijn team in de vijfde weer wat hits noteren. Eerst een bloop single van Eddie Rosario, maar zijn queeste naar de eerste run van de wedstrijd eindigde in een dubbelspel. Voor de Braves was dit een tegenvaller, want ook kortestop Dansby Swanson kwam door met een hit, maar ook deze leidde niet verder dan ’t eerste honk. Dat was ook het eindstation voor Omar Narvaez. De catcher verdubbelde het aantal hits tegen Morton, maar na vijf innigs en ruim 60 pitches van Morton had de Brew Crew nog niemand in scoring position gehad.
Corbin Burnes was de eerste starter die van het strijdtoneel verdween. Hij werd in de zevende vervangen door Adrian Houser (3.22 ERA). Voor de Braves veranderde er niet veel. Zij bleven steken op 2 hits en geen runs. Morton keerde wel terug in de zevende inning, maar de eerste barstjes werden al zichtbaar. Bij een 1-2 count raakte de starter Avisail Garcia en Rowdy Tellez strafte die fout ongenadig af. De infielder joeg de bal het stadion uit en maakte met een 2-run homerun een einde aan de werkdag van Charlie Morton. Luke Jackson (1.98 ERA) was zijn vervanger.
HADER SAVES THE DAY
In de achtste inning verdween die hatelijke nul voor de Braves van het scorebord. Een solo homerun van Joc Pederson zorgde voor aansluiting. Het probleem voor Atlanta was echter dat ze nog minimaal één run nodig hadden en in de negende tegenover Josh Hader kwamen te staan. Met 34 saves en een 1.23 ERA één van de allerbeste closers in de majors.
Hader opende de inning echter met vier wijd voor Freddie Freeman. Atlanta begon de dag met runners at the corners en zo eindigde Game 1 in de NLDS ook. Freeman belandde op het derde honk, maar na 18 pitches maakten Hader en z’n verdediging een einde aan dit duel. Het leverde Hader zijn eerste save in ’t postseason op.
UP NEXT
De bespiegelingen kwamen uit in Game 1 van deze NLDS. Pitching had de overhand en de Brewers kwamen daarmee als beste uit de strijd. Zaterdagavond (23.07 Nederlandse tijd) kan de Brew Crew een grote stap richting de volgende ronde zetten. Brandon Woodruff neemt het dan op tegen Max Fried. De Braves konden zich bijna geen betere pitcher wensen voor Game 2. In zijn laatste drie wedstrijden (23.0 IP) incasseerde Fried slechts één earned run.
NLDS GAME 1: LOS ANGELES DODGERS @ SAN FRACISCO GIANTS
Door Mike van Dijk
Eerder deze week namen de Los Angeles Dodgers hun eerste horde op weg naar titelprolongatie door de St. Louis Cardinals uit te schakelen in de wild card game. De volgende horde op de weg zijn de divisiegenoot en grote rivaal, de San Francisco Giants. De Giants wonnen verrassend genoeg de NL West met een minimale marge. Los Angeles is erop gebrand om te bewijzen dat zij het beste team zijn. Afgelopen nacht was de start van de serie.
Nadat Max Scherzer namens de Dodgers de wild card game als werper had aangevangen, was het in game 1 van de NLDS de beurt aan Walker Buehler. De 27-jarige righty was in het reguliere seizoen goed voor een 16-4 W-L, had een career low ERA van 2.47 (FIP 3.16) en gooide voor het eerst in zijn MLB-loopbaan 200+ innings.
In de eerste inning tegen de Giants kwam Buehler al snel in de problemen. Leadoff hitter Tommy La Stella kreeg vier wijd. Na twee snelle outs, kwam namens de Giants Buster Posey aan slag. Met een 3-0 count sloeg hij de eerstvolgende pitch via het rechtsveld het stadion uit. De Giants kwamen daarmee dus al vroeg op een 2-0 voorsprong.
LOGAN WEBB MASTERPIECE
De San Francisco Giants’ startende werper was de 24-jarige Logan Webb. Webb zette dit seizoen een flinke stap voorwaarts in zijn ontwikkeling. Na wisselvallige prestaties in 2019 en 2020, was Webb dit seizoen een redelijk sterke en stabiele kracht in de rotatie. In 27 optredens (26 starts) kwam Webb tot een 11-3 record, 3.03 ERA, 2.72 FIP een een K/9 van 9.6.
Webb moest het in zijn eerste postseason start ooit opnemen tegen een van de betere lineups uit MLB (4de in runs scored en 6de in OPS). De man uit Rocklin, California wierp echter fenomenaal deze avond. In 7.2 innings kreeg hij slechts vijf honkslagen tegen, waarvan geen enkele in dezelfde inning. Dankzij Webb en zeer fraai veldwerk achter hem bleef het aanvallende gevaar van de Dodgers beperkt. Bovendien zetten Logan Webb tien Dodgers aan de kant met een strikeout. Na een honkslag van Mookie Betts in de achtste inning, zat de historische avond van Webb erop.
Met de eerder genoemde statline staat Logan Webb direct in de geschiedenisboeken. Slechts in 30 play-off starts lukte het een werper om 7.2+ innings te werpen, vijf of minder hits tegen te kregen, 0 runs over de thuisplaat te laten komen en 10+ strikeouts te registreren. Webb is de derde San Francisco Giant na Tim Lincecum en Madison Bumgarner die dit weet te bewerkstelligen. Menig Giants fan ziet in Webb dan ook de nieuwe Bumgarner.
For some historical context here: What Logan Webb did tonight for the Giants was awfully rare and awfully special. In postseason history, only 30 times has a pitcher gone 7.2+, allowed 5 or fewer hits, 0 runs and struck out at least 10. Look at the names. An absolute who’s who. pic.twitter.com/bYAqZNIJX6
Buehler had na de eerste inning de lineup van de Giants redelijk onder controle, afgezien van linksvelder Kris Bryant. Bryant, die in juli via een ruil overkwam van de Chicago Cubs, slaagde erin om in al zijn slagbeurten op de honken te komen door middel van een hit. In de zevende inning was de hit een homerun naar het linksveld. Het publiek in Oracle Park was getuige van de tweede uitbarsting van vreugde deze avond. De avond van Buehler zat er kort daarna op (6 IP, 6 H, 3 R, 1 BB en 5 K).
In de achtste inning was het kortestop Brandon Crawford die opnieuw het publiek liet juichen met een homerun. Op het werpen van Alex Vesia werd de bal de Dodgers bullpen in gejaagd achter de muur in centerfield , 4-0. De Giants waren in het reguliere seizoen al het team met de meeste homeruns in de National League (241). In de play-offs wordt die lijn doorgetrokken. In het restant van de wedstrijd kwamen beide teams niet meer op de honken.
UP NEXT
Vanavond staat game 2 van de serie op het programma in San Francisco. Om 03:07u Nederlandse tijd gooit RHP Kevin Gausman namens de Giants de eerste bal richting de thuisplaat. Op 30-jarige leeftijd beleeft Gausman het beste seizoen uit zijn loopbaan (14-6, 2.81 ERA, 3.00 FIP, 227 K’s in 192 IP). Van zijn drie starts dit seizoen tegen de Dodgers, was slechts één een quality start. Voor de Los Angeles Dodgers staat Julio Urias (20-3, 2.96 ERA, 3.13 FIP) op de heuvel. In de vijf starts van Urías tegen de Giants dit seizoen, scoorden de Giants slechts één keer meer dan twee runs.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
