Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.
1 MAART – 21 MAART
DE STAND
Atlantic Division: 1. Philadelphia 76ers (29-13), 2. Brooklyn Nets (29-14), 3. New York Knicks (21-21), 4. Boston Celtics (21-21), 5. Toronto Raptors (17-25)
Central Division: 1. Milwaukee Bucks (27-14), 2. Indiana Pacers (19-22), 3. Chicago Bulls (19-22), 4. Cleveland Cavaliers (16-26), 5. Detroit Pistons (12-30)
Southeast Division: 1. Atlanta Hawks (22-20), 2. Miami Heat (22-21), 3. Charlotte Hornets (20-21), 4. Washington Wizards (15-26), 5. Orlando Magic (14-28)
IN DE SPOTLIGHTS
TOPTEAMS BLIJVEN WINNEN
Ook voor de NBA-redactie van SportAmerika was het even een ‘All-Star break’, maar net als de top 3 in de Eastern Conference zijn we nu weer terug in vorm.
Ondanks een blessure voor sterspeler Joel Embiid staan de Philadelphia 76ers nog steeds bovenaan in de Eastern Conference. Met acht zeges in de laatste 10 wedstrijden hebben ze een voorsprong van één zege op de dichtste achtervolgers: de Brooklyn Nets.
Ook Brooklyn doet het voorlopig zonder een sterspeler. Kevin Durant mistte al de laatste 17 wedstrijden van de ploeg en het is nog niet bekend wanneer hij terugkeert. In de laatste tien wedstrijden werd er ook acht keer gewonnen en twee keer verloren. De nederlagen kwamen tegen de Dallas Mavericks en Orlando Magic: twee teams met toen een winstpercentage minder dan 50%.
De nummer drie van de Eastern Conference, de Milwaukee Bucks, doen het nog net wat beter. Zij wonnen namelijk negen van de laatste tien wedstrijden, met daarin onder andere een wedstrijd tegen de Philadelphia 76ers. Met 32 punten en 15 rebounds was Giannis Antetokounmpo zoals verwacht de grote man bij de Bucks.
NATE MCMILLAN SUCCESVOL MET ATLANTA
De Atlanta Hawks hebben voor de All-Star break afscheid genomen van head coach Lloyd Pierce. Pierce was bezig aan zijn beste seizoen tot nu toe, maar werd toch de deur gewezen door general manager Travis Schlenk. Nate McMillan werd doorgeschoven van assistent coach naar interim head coach.
Met McMillan als hoofdcoach loopt het op rolletjes in Atlanta. Alle acht de wedstrijden werden gewonnen en de Hawks zijn omhoog geklommen naar de vierde plaats in de Eastern Conference. Afsluitend in de reeks werden de Los Angeles Lakers in Los Angeles verslagen met 99-94.
Verassend genoeg is het niet enkel Trae Young die de Hawks naar de zeges schiet. Hij heeft een gemiddelde van ‘slechts’ 22 punten per wedstrijd sinds de aanstelling van McMillan. John Collins en Danilo Gallinari doen nu ook hun duid in het zakje, met ruim 18 en 17 punten per wedstrijd.
DE TEGENVALLER
NEDERLAGEN VOOR TORONTO RAPTORS
Het wil dit seizoen nog niet vlotten voor de Toronto Raptors. De ploeg staat op de elfde plaats in de Eastern Conference en wist in de gehele maand maart maar één keer te winnen.
Het was niet dat de Raptors een zeer zwaar programma kenden, want er stonden ook wedstrijden op de agenda tegen onder andere de Detroit Pistons en Charlotte Hornets. Wel moet er ook gezegd worden, dat ze ook speelden tegen goede tegenstanders, als de Boston Celtics, Utah Jazz en Atlanta Hawks. Wat wel tegenzat bij de kampioen van 2019, was de afwezigheid van sterspelers Pascal Siakam en Fred VanVleet. Beiden mistten vijf van de zeven wedstrijden, doordat zij in contact waren gekomen met iemand die positief testte op het coronavirus.
Aan de statistieken van Norman Powell zal het in ieder geval niet gelegen hebben, want de guard was goed voor 28.4 punten en bijna 4 rebounds per wedstrijd met goede schotpercentages.
SPELER VAN DE WEEK
Kyrie Irving is verkozen tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. Hoewel het nu een langere periode was dan een week, bleef Irving presteren op topniveau. De guard van de Brooklyn Nets was de topscorer van de Eastern Conference, met gemiddeld 30.6 punten per wedstrijd. Daarnaast was hij ook nog goed voor 5.3 rebounds en 5 assists per wedstrijd en goede schotpercentages.
Zijn beste wedstrijd was tegen zijn oude werkgever: de Boston Celtics. In een wedstrijd die de Nets met 109-121 wisten te winnen, noteerde Irving 40 punten, 8 rebounds en 3 assists in 34 minuten. Daarnaast schoot hij 15 van zijn 23 schoten raak, waarvan 5 op 8 achter de driepuntslijn.
VOORUITBLIK
Net nu de Amerikaanse zomertijd is ingegaan en het tijdsverschil een uur minder is, spelen de meeste teams uit de Eastern Conference wedstrijden aan de westkust van de V.S. Enkel de Boston Celtics en Milwaukee Bucks blijven in het oosten, want ze nemen het zowel woensdag als vrijdag tegen elkaar op. De wedstrijden beginnen allebei om 0:30 uur, Nederlandse tijd.
Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag en morgen spenderen we in Chicago, met als eerste de North Siders.Hier is onze Chicago Cubs Preview.
2020: GEZOND, MAAR TOCH NIET
De Chicago Cubs waren in 2020 de beste in het Amerikaanse honkbal… in het vermijden van coronabesmettingen. Als enige organisatie in MLB liep geen enkele speler of medewerker COVID-19 op. Aan het begin van het jaar leek het allemaal nog zo geweldig, maar de 13-3 start aan het seizoen bleek niets meer dan een fata morgana. Na de geweldige openingsreeks gingen de Cubs 21-25 the rest of the way, sloegen geen deuk in een pak boter en werden in twee wedstrijden uit de playoffs gewipt door, of all teams, de Miami Marlins.
De Cubs produceerden deze documentaire, die een schitterende inkijk in hun seizoen 2020 geeft. Let op: hij duurt een uur.
Gedurende het seizoen bleek dat de club fysiek gezond was, maar dat het product op het veld verre van in orde was. De balans was zoek. De pitching deed er alles aan om de trein op de rails te houden, maar gaven de spelers die het team offensief zouden moeten dragen niet thuis. Ian Happ en Jason Heyward waren de beste slagmensen. Bij een team waar ook Kris Bryant, Anthony Rizzo, Javier Baez en Kyle Schwarber onder contract stonden, zou dat gegarandeerd succes op hebben moeten geleverd, maar niets was minder waar.
WISSELVALLIG STERRENENSEMBLE
Het All-Star-kwartet gaf niet thuis. Geen van hen tikte de .800 OPS aan en Bryant en Baez (.644 en .599 respectievelijk) kraterden volledig. Het viertal bleek ook niet in staat het roer te rechten, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Willson Contreras. De catcher begon dramatisch, maar groeide in het seizoen.
Het was dan ook bij de gratie van een pitching staff dat de Cubs überhaupt de playoffs haalden. Yu Darvish en Kyle Hendricks namen hun ploeg bij de hand. Darvish was een finalist voor de NL Cy Young Award, na een 2.05 ERA en 93 strikeouts in 76 innings. De Japanner was ook de grote ‘stopper’ van de club: zes van zijn acht winstpartijen kwamen nadat de Cubs de dag ervoor een wedstrijd hadden verloren.
Intussen voerde Hendricks de ploeg aan in innings (81.0) en verzamelde hij een 2.88 ERA. De oude vos Jon Lester gooide verdienstelijk, maar de toen 36-jarige werper was een beetje aan het eind van zijn latijn. De twee andere startende werpers op wie gebouwd moest worden, Jose Quintana en Tyler Chatwood, waren langdurig geblesseerd en moesten vervangen worden.
Alec Mills, ooit een college-walk-on, deed zijn uiterste best. Hoewel hij over de bank genomen niet flitsend gooide, presteerde hij het wel om een no-hitter te gooien tegen de Milwaukee Brewers. Toegegeven, het was geen indrukwekkende no-hitter (slechts vijf swinging strikes in 114 pitches — het laagste aantal ooit — en hulp van de umpire), maar een no-hitter is een no-hitter. Adbert Alzolay, één van de betere Cubs pitching prospects, gooide vier starts en was uitstekend. Hij noteerde een 2.95 ERA in 21.2 innings met 29 strikeouts. Ook de bullpen droeg een steentje bij, maar zoals gezegd: de absente offense was teveel voor de Cubs om ver te komen in het postseason.
TOCH EEN DIVISIETITEL
Ondanks de problemen op het veld hield manager David Ross de spelers bij de les en wonnen de Cubs toch ‘gewoon’ de NL Central. Je kunt hier ‘gewoon’ zeggen, omdat het de vijfde divisietitel van de club in zes seizoenen was. Voor het eerst leek dit echter te komen door de staat van de Central. De Brewers konden de boel al vrij snel niet meer bijbenen en eindigden ‘onder .500’. De Cardinals werden gedecimeerd door coronabesmettingen (maar werden toch nog tweede in de divisie), de Reds tikten voor het eerst in jaren weer de .500 winst% aan en de Pirates… wauw.
Uiteindelijk bemachtigden de Cubs de nummer-3-seed in de nieuwe playoffs, waardoor ze tegen de Miami Marlins uit moesten komen in de Wildcard. Dit liep uit op een debacle voor Chicago. In twee wedstrijden (5-1 en 2-0) werden de Cubs uitgeschakeld en kon het off-season beginnen. Al snel was duidelijk dat het een ‘off-season of change’ zou worden op Wrigley Field.
2021: NEW… AND IMPROVED?
Toen de rook van het seizoen was opgetrokken en de North Siders zich opmaakten voor Spring Training bleek de club op meerdere vlakken gekortwiekt. Succesarchitect Theo Epstein kondigde zijn vertrek bij de club aan. Jed Hoyer nam zijn baan over. Kyle Schwarber kreeg geen nieuw contract en Yu Darvish werd naar de San Diego Padres verhandeld. Als klap op de vuurpijl kondigde hét televisiegezicht van de Cubs, Len Kasper, onverwacht zijn vertrek aan. Na vijftien jaar verruilde de commentator de North Side voor de South Side. Hij is de komende jaren de radiostem van de stadsrivaal White Sox.
En nu moeten de Cubs 2021 in. Een nieuw gezicht in de booth (in de vorm van Jon ‘Boog’ Sciambi als opvolger van Kasper), een nieuw product op het veld. Waar nog wel veel bekende namen terugkeren, zijn er toch wat gaten gevallen.
DE MOVES
Yu Darvish vertrok naar de San Diego Padres, in ruil voor een collectie bijzonder jonge, enorm ver van de Majors verwijderde prospects en werper Zach Davies. Ook Darvish’ persoonlijke catcher Victor Caratini verruilde de Windy City voor Sunny San Diego.
Verder namen de Cubs afscheid van Kyle Schwarber. Hun voormalig first-round draft pick zag zijn contract niet verlengd worden en tekende uiteindelijk ook bij de Washington Nationals, die aan het kwartetten lijken met ex-Cubs. Ook Albert Almora vertrok uit Chicago en tekende bij de New York Mets. Hetzelfde geldt overigens voor eerstehonkman José Martinez.
KWANTITEIT OVER KWALITEIT
De Cubs legden vervolgens catcher Austin Romine, pitchers Kohl Stewart, Jake Arrieta, Brandon Workman en Trevor Williams, en outfielders Jake Marisnick en Joc Pederson vast. De belangwekkendste Free Agent-signing was Pederson, die voor één jaar en $7,75 miljoen tekende (met optie voor een tweede jaar). Voeg bij deze contracten een enorme reeks aan Minor League-contracten met invites voor Spring Training en het lijkt erop dat de Cubs niet per definitie heel druk zijn met bij voorbaat vastzetten van het Big League roster.
Alle tradegeruchten ten spijt bleef Kris Bryant uiteindelijk (voorlopig) bij zijn club. Met weinig zicht op een contractverlenging bestaat echter zomaar de kans dat hij in de loop van dit seizoen alsnog van club wisselt. Hoe de Cubs uit de startblokken komen in 2021 zal in grote mate bepalen hoe het seizoen gaat verlopen. Blijft de club een maand of anderhalf meedoen in de divisie (wat zich, gezien de dramatische staat van de NL Central, niet buiten het rijk der mogelijkheden bevindt), dan zal er weinig veranderen. Struikelen de Cubs over een horde of twee, zal de grote schoonmaak wel eens ingezet kunnen worden.
Op de derde dag van het 2021 NCAA Tournament waren er ineens nog maar 32 ploegen over en is de eerstvolgende schifting richting de Sweet Sixteen alweer gemaakt. Vooral in de Midwest-regio is in de Round of 32 alles aardig overhoop gehaald. Topfavoriet #1 Illinois verslikte zich in #8 Loyola Chicago terwijl ook outsider #3 West Virginia werd uitgeschakeld. In de South-region ging favoriet #1 Baylor wel door, maar ging het vooral over #15 Oral Roberts dat ditmaal #7 Florida uitschakelde.
MIDWEST REGION
#8 LOYOLA CHICAGO – #1 ILLINOIS: 71-58
Loyola Chicago is er pas voor de tweede keer sinds 1985 bij, maar net als in de editie van 2018 zijn ze de ultieme bracketbusters. Waar ze twee jaar geleden als #11 seed uit het niets de Final Four haalde, hebben ze nu de eer om de eerste topfavoriet uit te schakelen in #1 Illinois.
De burenruzie tussen de twee universiteiten uit dezelfde staat werd toch vooral gezien als een goede test voor Illinois, maar niet eentje waar de ploeg van coach Brad Underwood moeite mee zou hebben. Want ondanks de hogere ranking van de Ramblers in dit toernooi, zouden de Fighting Illini toch een maatje te groot moeten zijn. Het maakte het des te schokkender dat er vanaf het begin maar één team op een titelkandidaat leek, en dat was niet Illinois.
DOMINANTIE
De Ramblers van Loyola Chicago schoten meer dan 50% van hun schoten raak, pakten meer rebounds en forceerden maar liefst zeventien turnovers tegen een team dat normaal altijd zo foutloos opereert. Met name center Cameron Krutwig viel op met 19 punten, 12 rebounds en vijf assists. En dat terwijl hij tegen misschien wel de sterkste center in college basketball stond in Kofi Cockburn. Maar nog belangrijker was misschien wel hoe de Ramblers – die statistisch over de beste defensie in het land beschikken – Illinois point guard Ayo Dosumnu uit de wedstrijd haalde. Dosumnu scoorde maar negen punten en had zes turnovers.
Amerika is dus weer gewaarschuwd voor Loyola Chicago, dat nu 19 van zijn laatste 20 wedstrijden heeft gewonnen. In combinatie met de sterke defensie en de ervaring hebben ze in ieder geval één favoriet al eenvoudig aan de kant geschoven. Nu wordt alleen de vraag hoe ze het doen als ze de favoriet zijn. Iets wat in de volgende ronde het geval zal zijn als #12 Oregon State de tegenstander is.
#11 SYRACUSE – #3 WEST VIRGINIA 75-72
Maar de Loyola Chicago Ramblers zijn hiermee niet eens het laagst gerankte team in de Midwest-regio. Sterker nog: er zijn twee lager gerankte teams door, waaronder #11 Syracuse, dat op een of andere manier weer een manier heeft gevonden om als underdog de Sweet Sixteen te halen. Net als twee jaar geleden halen ze als #11 seed de Sweet Sixteen door ditmaal outsider #3 West Virginia aan de kant te zetten.
Ook in deze wedstrijd was er eigenlijk maar één ploeg die vanaf het begin de dienst uitmaakte. Met Buddy Boeheim – de zoon van coach Jim Boeheim – en zijn 25 punten voorop frustreerde de zone defense de Mountaineers van West Virginia al vanaf het begin. Richting het einde kwam er nog wel een comeback aan van West Virginia, waar vooral Sean McNeil met zijn driepunters de wedstrijd weer spannend maakte. Maar helaas voor de Mountaineers blijkt de #3 seed, waarmee ze in 2016 zelfs al in de eerste ronde werden uitgeschakeld, wederom niet bepaald iets wat ze geluk brengt.
OVERIGE UITSLAGEN
Even leek #11 Syracuse zich op te kunnen maken voor een ‘double-digit-duel’ tegen #10 Rutgers. Een duel dat eveneens een burenruzie had geweest tussen de universiteit uit New York tegen Rutgers uit New Jersey. Maar helaas voor #10 Rutgers ging het in de absolute slotfase toch fout tegen #2 Houston: 60-63. De Cougars keken bijna de hele wedstrijd tegen een achterstand aan, maar toen ze met minder dan een minuut terug kwamen, gaven ze het ook niet meer uit handen. Daardoor is niet #10 Rutgers, maar #2 Houston de tegenstander van #11 Syracuse in de Sweet Sixteen.
En dan was er ook nog de uitschakeling van Cade Cunningham en Oklahoma State, dat met 70-80 verloor van Oregon State. Waar iedereen uitkeek naar een duel tussen #1 Illinois en #4 Oklahoma State, wordt het nu #8 Loyola Chicago tegen #12 Oregon State. De Beavers, die in eerste instantie kansloos leken voor deelname aan het toernooi, wisten het PAC-12-toernooi te winnen en zijn nu ook uit het niets doorgestoten naar de Sweet Sixteen. Ook tegen Oklahoma State lieten ze er geen gras over groeien, want na een gigantische leiding te hebben gepakt deden Cunningham (24 punten) en co. wel wat terug, maar was het bij lange na niet genoeg om door te gaan. Cunningham’s college carrière eindigt zodoende in de tweede ronde van het NCAA Tournament.
SWEET SIXTEEN IN MIDWEST-REGION
Zaterdag 27 maart 19:40: #8 Loyola Chicago – #12 Oregon State
Zondag 28 maart 03:55: #11 Syracuse – #2 Houston
SOUTH REGION
#15 ORAL ROBERTS – #7 FLORIDA 81-78
Zoals gezegd ging in het zuiden ook niet alles zoals verwacht en dat had vooral te maken met #15 Oral Roberts. De Golden Eagles waren in de eerste ronde verantwoordelijk voor de grootste stunt van het toernooi door #2 Ohio State al uit te schakelen. Met #7 Florida werd de tweede grote universiteit aan de kant geschoven, waardoor ze voor de tweede keer sinds 1974 een Sweet Sixteen halen. Het is ook überhaupt de tweede keer in de geschiedenis dat een #15 seed zover komt. In 2013 was het Florida Gulf Coast dat het als eerste deed, dat ironisch genoeg toen in de Sweet Sixteen verloor van… Florida.
Toch leek het er lang niet op dat de Golden Eagles het voor elkaar gingen krijgen. Florida wist de voorsprong op een zeker moment tot elf punten uit te bouwen en leek een volgende upset zo te voorkomen. Maar toen Oral Roberts met forward Kevin Obanor (28 punten en 11 rebounds) en guard Max Abmas (26 punten) aandrong werd het een ren-je-rot-wedstrijd. Daarin leken de Gators na hun overtime-winst in de eerste ronde op Virginia Tech net niet fit genoeg om het nog bij te kunnen benen.
Beslissend was uiteindelijk de risicovolle beslissing van Oral Roberts om bij een minimale achterstand en met drie minuten te gaan de slechtste schutter van Florida te foulen. De strategie werkte, want na een gemiste vrije worp van Osayi Osifo nam Oral Roberts een leiding die het nooit meer zou weggeven. Florida kon geen schoten meer maken, en dus zijn het niet de Gators maar de Golden Eagles die nu de strijd aan zullen gaan met #3 Arkansas.
#6 TEXAS TECH – #3 ARKANSAS 66-68
Al moest ook #3 Arkansas alles uit de kast trekken om die Sweet Sixteen te halen. De jonge ploeg van Eric Musselman had alle moeite van de wereld om #6 Texas Tech van zich af te schudden. Maar een paar cruciale defensieve stops aan het einde maakten het verschil voor de Razorbacks.
Hoewel veel ogen waren gericht op de freshman Moses Moody – de NBA-prospect die 15 punten scoorde – was het senior Justin Smith die het verschil maakte. Defensief stond hij zijn mannetje en aanvallend was de forward topscorer met 20 punten. Voor Arkansas is het de eerste keer sinds 1996 (!) dat de universiteit weer eens bij de laatste zestien van het NCAA Tournament zit. En met #15 Oral Roberts op het programma, is Arkansas ineens een gevaarlijke outsider voor een Final Four.
OVERIGE UITSLAGEN
Waar #1 Illinois in de Midwest-region faalde, wist #1 Baylor in de South-region wel door te stoten tot de laatste zestien. #9 Wisconsin leverde af en toe problemen op, maar toen de machine eenmaal liep, waren de Bears niet te stoppen. Vooral het percentage driepunters dat werd raak geschoten (47%) was teveel gevraagd voor de Badgers. Het resulteerde in een 76-63 winst voor #1 Baylor en een plek in de Sweet Sixteen.
De #13 North Texas Mean Green kon niet stunten zoals #15 Oral Roberts eerder wel had gedaan in deze regio. De Texaanse universiteit had in de eerste ronde nog met #4 Purdue afgerekend, maar #5 Villanova tapte uit een ander vaatje en had halverwege al een gigantische voorsprong opgebouwd. Het eindigde uiteindelijk met een 84-61 overwinning, waarmee de Wildcats in goede vorm zich op kunnen maken voor een duel met #1 Baylor.
SWEET SIXTEEN IN SOUTH REGION
Zaterdag 27 maart 22:15: #1 Baylor – #5 Villanova
Zondag 28 maart 00:25: #3 Arkansas – #15 Oral Roberts
Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag staat de spotlight op de bekendste honkbalclub ter wereld: de New York Yankees.
De naam ‘Yankees’ staat al decennia symbool voor playoffhonkbal, voor kampioenschappen, voor Hall of Famers en voor andere grote successen. De laatste paar seizoenen kroop er echter een ander ’typisch Yankees’-kenmerk bij: blessures. De ene na de andere vaste kracht viel weg met korte of langere kwetsuren. Twee seizoenen geleden noteerden de Bronx Bombers maar liefst 3660 (!) bij elkaar opgetelde blessuredagen, verspreid over 30 verschillende spelers. Dat waren ruim 400 dagen meer dan dan de eerstvolgende club. De Yankees waren dat seizoen $118 miljoen kwijt aan spelers op de Injured List, meer dan het dubbele dat de nummer twee Chicago Cubs het afvoerputje in zagen gaan. Het was ronduit indrukwekkend dat de Yankees in 2019 überhaupt de playoffs haalden.
De extreme blessureproblemen bleven in het verkorte seizoen 2020 onder controle. Met slechts 393 blessuredagen op het roster stonden de Yanks in de lage middenmoot — hoewel de $19 miljoen die de club kwijt was aan geblesseerde spelers nummer drie in MLB was. Dat krijg je met zoveel dure spelers op je roster.
Als de Yankees in 2021 het blessurespook onder controle houden, staat er opnieuw een absolute powerhouse-aanval in de Bronx. Die aanval moet dan wel een pitching staff dragen waar meer vraagtekens dan uitroeptekens instaan. GM Brian Cashman gooit dit seizoen alles op een handvol ‘high risk, high reward’ jongens. Met weinig sterk verbeterde teams in de AL gaan de Yankees weer vol voor een titel.
2020: COLE ‘AS ADVERTISED’
Het off-season van 2019/2020 verliep voortvarend voor de Yankees. De club kwam als winnaar uit de strijd voor de diensten van super-Free-Agent-werper Gerrit Cole en legde een slordige $320 miljoen neer voor de diensten van de voormalig Astros-ace. Heel veel konden de Yankees-fans echter niet genieten van hun nieuwe superster, want na enkele korte Spring Training starts zag Cole, net als de rest van de honkbalwereld, de seizoensstart worden uitgesteld door COVID-19
Toen de boel in juni eindelijk toch begon, was Cole in elk geval as advertised. Hij debuteerde op Opening Night, tegen de regerend kampioen Washington Nationals en hun ace Max Scherzer. Op papier gooide Cole een complete game, ware het niet dat dit maar 5.0 innings betrof. De wedstrijd verregende, maar Cole’s statline was prima: 1 H, 1 R, 1 BB, 5 K, 1 HR, 1 HBP.
De start was het begin van een uitstekende reeks voor de vlammenwerper. Pas in zijn zevende Yankees-start verloor hij zijn eerste duel, na vier wins en twee no decisions. De Atlanta Braves torpedeerden Cole voor 5 runs in 5.0 innings. Toen de Rays daar 4 runs 5.0 innings bovenop gooiden in zijn volgende start, en Cole zijn season high aan walks gooide, leek de klad erin te komen, maar de werper herstelde zich en gooide uitstekend in het restant van het seizoen. Resultaat: een derde plaats in de Cy Young Award-verkiezing.
BLIKSEMSTART
De Yankees vlogen intussen uit startblokken en wonnen liefst acht van de eerste tien wedstrijden van het seizoen. Pas half augustus ging het mis. In een moeilijke reeks tegen de Rays, Braves en Mets verloren de Yankees zeven wedstrijden op rij. Herstel volgde echter snel en een maand later, in the heat of the race ratelden de New Yorkers een winning streak van tien wedstrijden af binnen de eigen divisie. De uitzonderlijk slechts Orioles en Red Sox, en de up-and-down presterende Blue Jays werden aan de zegekar gebonden, op weg naar de playoffs.
Toch konden de Yankees het tempo van de Tampa Bay Rays niet bijhouden, wat voornamelijk leek te liggen aan één Yankee-manco: de club kon simpelweg niet winnen in uitwedstrijden. ‘Thuis’ verzamelde het collectief een .710 winstpercentage (22-9), maar buiten de Bronx stortte de boel keer op keer als een kaartenhuis in (.379 winstpercentage, 11-18). Door de wisselvallige reeksen kwamen de Yankees krap boven een .500 winstpercentage uit in augustus en september; in beide maanden werden er 14 wedstrijden gewonnen en 13 verloren.
Toch haalden Aaron Boone’s mannen de playoffs, zij het via de Wildcard. Op 7.0 wedstrijden achter de Rays werden de Yankees tweede in de divisie en moesten ze zich eerst ontdoen van de Cleveland Indians voor een plek in de American League Division Series.
PLAYOFFS
De Wildcard werd een formaliteit voor de ontketende Yankees-aanval, die in twee duels 22 runs op het scorebord zette tegen latere Cy Young-winnaar Shane Bieber en de rest van de Indians-pitchers. Dat bracht de New Yorkers in de ALDS, waar de gevreesde Rays op het programma stonden.
Een waanzinnig spannende best of five resulteerde in een deceptie voor Yankees-fans. Aangevoerd door rookie Randy Arozarena versloegen de Rays hun rivaal uit New York met 3-2 in de serie. De laatste wedstrijd was een perfecte weerspiegeling van het treffen. In een spannend pitchersduel trokken de Rays laat in de wedstrijd met 2-1 aan het langste eind. Het seizoen voor de Yankees zat erop. Back to the drawing board.
2021: POGING II
Het was voor veel teams een raar off-season. Het mislopen van een groot deel inkomsten in het pandemieseizoen zorgde ervoor dat weinig teams grote financiële impulsen aan hun ploeg konden (of wilden) geven. De Yankees, toch één van de rijkste clubs in de league, zagen in eerste instantie ook meerdere spelers vertrekken, voor er serieus werk werd gemaakt van vervangers.
J.A. Happ, Brett Gardner, Erik Kratz, DJ LeMahieu, James Paxton, Jonathan Holder en Masahiro Tanaka lieten hun contract verlopen en besloten direct na het seizoen de Free Agent-markt op te zoeken. Het duurde vervolgens tot in januari 2021 voordat de Yankees nieuwe namen aan hun roster toevoegden. Greg Allen werd van de San Diego Padres gehaald en een reeks weinig inspirerende minor league-contracten volgde. Pas eind januari had Brian Cashman genoeg gezien en drukte hij het gaspedaal in.
NIEUWE GEZICHTEN
Op 24 januari stuurden de Yankees vier Minor Leaguers naar de Pittsburgh Pirates in ruil voor voormalig first round draft pick Jameson Taillon. Een dag later stuurde Cashman reliever Adam Ottavino naar divisierivaal Boston, om zo geld vrij te maken voor de twee Free Agents die twee dagen daarna hun John Hancock onder een Yankees-contract zetten. DJ LeMahieu keerde terug (voor zes jaar en $90 miljoen) en Corey Kluber verbond zich ook aan de Bombers.
Met dit contingent aan nieuwe gezichten moeten de Yankees in 2021 een gooi doen naar een nieuwe divisietitel. Gaat dat lukken?
A TALE OF TWO VISIONS
Met het oog op 2021 tekent zich een interessante splitsing af binnen de honkbalwereld. Je hebt een kant die de Yankees-rotation als top 5 in de AL ziet en je hebt een kant die minder te spreken is over de rotation van de Bombers. Full disclosure: wij zitten in kamp 2.
Kijk, iedere rotation met Gerrit Cole aan de bovenkant verdient het automatisch serieus genomen te worden. Cole is niet alleen de duurste pitcher in baseball (qua totale contractwaarde), maar ook één van de beste. Hij eindigde in 2020 weer in de top 6 van alle pitchingscategorieën, voerde de league aan in Complete Games (2) en shutouts (1) en eindigde als vierde in de Cy Young Award-verkiezing, achter Shane Bieber, Kenta Maeda en Hyun Jin Ryu (en vóór Dallas Keuchel, Lance Lynn en Lucas Giolito).
Achter Cole is het echter een heel ander verhaal. Zet één ding voorop: de Yankees-rotation heeft de potentie om goed te zijn. Het probleem is echter dat het sterk de vraag is of de potentie eruit gaat komen. De vier à vijf namen achter Cole zijn namelijk alles behalve betrouwbare performers, zeker na het vertrek van Masahiro Tanaka, die terugkeerde naar Japan.
ROTATION VOL VRAAGTEKENS
De ace wordt gevolgd door Corey Kluber, die dit off-season als Free Agent naar de Bronx kwam. Als je het positief bekijkt, is Kluber een tweevoudig Cy Young Award-winnaar (vier keer top-3) en drievoudig All-Star die van 2014 tot 2018 tot de beste werpers in de Major League behoorde. Dat de Yankees hem voor $11 miljoen vast konden leggen, lijkt dus een prima beslissing.
Realistisch gezien ligt de zaak echter anders. Sinds 2018 startte Kluber slechts acht wedstrijden — zeven in 2019 en één in 2020. Dan zijn we nog optimistisch, want die ene start in 2020 duurde precies één hele inning. Beter gezegd: hij gooide sinds 2018 slechts 36.2 innings. Hij was constant geblesseerd en wanneer hij wél fit was, bleven de resultaten uit. Een week na Opening Day wordt hij ook alweer 35.
Achter ‘vraagteken’ Kluber staat nieuwe aanwinst (/vraagteken 2.0) Jameson Taillon in de rotation. De voormalig first round draft pick van de Pirates heeft een carrière vol blessures achter de rug en gooide zijn laatste pitch ook alweer in 2019, waarna hij de tweede Tommy John-operatie uit zijn carrière onderging. Na zijn debuut op zijn 24e is hij inmiddels alweer 29 en heeft hij pas 466 Major League innings gegooid; illustratief voor hoe vaak de righty aan de kant stond.
Het is bij Taillon nooit een kwestie van talent geweest, maar wel van fitheid. Met Kluber samen gokken de Yankees dus op twee werpers die sinds 2019 een grand total van 1.0 inning hebben gegooid. Het kán werken, zeker als de verhalen over Taillon’s hernieuwde werpbeweging waar zijn, maar man, wat een gok.
KNOKKEN VOOR EEN PLEK
Op plek vier en vijf in de rotation knokken Jordan Montgomery, Domingo German en Deivi Garcia voor de laatste twee plekken. Montgomery lijkt, ondanks een aan de oppervlakte slecht 2020, de binnenbocht te hebben. De diepere statistieken uit het seizoen duiden op een herstelbare status voor de lefty, wiens xERA, SIERA en xFIP een beduidend positiever beeld schetsen dan zijn ERA. Hij is geen strikeout-artiest, dus is hij — als groundball-werper — enorm afhankelijk van zijn binnenveld. Vorig seizoen liet dat banged-up collectief hem, aangevoerd door Gleyber Torres, in de steek. Een team DRS van -1 en dead last in de Majors in Fielding Percentage (.976) vertellen het verhaal. Dit seizoen hoopt de werper op beter. Zo zijn veld vaart, vaart Montgomery.
German en Garcia hebben zo hun eigen haken en ogen. Eerstgenoemde miste het hele vorige seizoen wegens een schorsing die hij opgelegd kreeg voor het in elkaar slaan van zijn vriendin. Los van deze diskwalificatie was German in 2019 ook niet meer dan ‘redelijk’, zeker als je beschouwt dat zijn FIP (nog) hoger was dan zijn reeds lelijke ERA. Daarbij bivakkeert de Dominicaan in de bovenste regionen qua hard hit rate (40%). Wederom geen werper om een uitroepteken achter te zetten.
TALENT
Garcia is een groot talent en pas 21 jaar. Hij gooide vorig seizoen zes starts in de Majors en deed dat niet best, maar de schuld daarvan ligt misschien niet helemaal bij hem. Na een matige zes starts in Triple-A (5.40 ERA) werd hij noodgedwongen (te vroeg) opgeroepen naar de Majors, waar het niveau echt te hoog voor hem was. Dat gezegd: er is zeker talent bij de jonge Dominicaan, maar de vraag is of hij niet gewoon in Triple-A gestald moet worden.
Ohja, dan is er nog Luis Severino, maar die is geblesseerd. In het beste geval keert hij halverwege het seizoen weer terug, maar dit is een stretch. Als er een naam is om in de gaten te houden om mid-seizoen de Yankees-rotation te versterken (als het wegens blessures al niet eerder moet) is het Clarke Schmidt. De voormalig first-rounder heeft genoeg kogels in zijn arsenaal om uit te kunnen groeien tot een degelijke-tot-goede Major League-starter. Hij begint waarschijnlijk het seizoen in Triple-A, een niveau dat hij vorig jaar oversloeg om al te debuteren voor de Yankees.
BULLPEN
Met een beetje pech moeten de Yankees dus regelmatig terugvallen op hun bullpen. Gelukkig was die al sterk en hebben de Bombers weinig aan kwaliteit ingeboet. Met Aroldis Chapman beschikt New York nog steeds over één van de betere closers in baseball. Zack Britton, de setup-man extraordinaire, is helaas wel uitgeschakeld. Hij raakte in Spring Training geblesseerd aan zijn arm. Het herstel van die blessure duurt op zijn minst weken, waar hij daarna ook nog door zijn eigen Spring Training heen moet om fit te raken.
Kortom, de hier en daar zo opgehemelde starting rotation is eigenlijk gewoon één groot vraagteken. Dan moet de offense het dus maar weer doen voor de Yankees (zoals wel vaker het geval is geweest). Die offense is dan ook nog steeds/wederom indrukwekkend.
Gary Sanchez staat in Spring Training weer ouderwets bommen te slaan en Luke Voit keert terug op het eerste honk. Batting champ D.J. LeMahieu leek dit off-season te vertrekken, maar puntje bij paaltje tekende de tweedehonkman gewoon bij. Gleyber Torres en Gio Urshela vullen de linkerkant van het binnenveld. Het outfield zal waarschijnlijk worden bezet door het Aaron Judge, Aaron Hicks en Clint Frazier, die eindelijk een kans krijgt in de starting lineup. Veteraan Brett Gardner tekende weliswaar bij, maar de 37-jarige moet natuurlijk geen basisplaats meer krijgen boven de 26-jarige voormalig top prospect.
Giancarlo Stanton completeert als DH de uitstekende Yankees-offense, die terecht in de top-3 in de AL staat. Met vrijwel geen zwak punt in de lineup doen de Bronx Bombers ook dit jaar weer hun bijnaam eer aan.
Ook de tweede toernooidag van het 2021 NCAA Tournament, waarin de eerste ronde werd afgerond, was een spektakelstuk. Niet per se op het niveau van de eerste dag, maar er was wederom genoeg om te bespreken. Zo kunnen #3 Texas en #4 Virginia in navolging van #2 Ohio State, $4 Purdue, #5 Tennessee en #6 San Diego State al na de eerste ronde hun koffers pakken. #5 Creighton wist aan dit lot te ontsnappen.
EAST REGION
#14 ABIL CHRISTIAN – #3 TEXAS: 53-52
Net zoals de eerste dag van het toernooi zat ook de vrijdagavond/nacht vol met upsets. Daar waar het verder in de east region niet zo heel spectaculair was, vond de grootste upset van de tweede March Madness-dag wel in deze regio plaats. #3 Texas ging namelijk op pijnlijke wijze onderuit vs #14 Abil Christian: 53-52.
Abil Christian deed tijdens deze wedstrijd absoluut niet onder voor de grote favoriet, die het extreem lastig had met de goede defense van de Wildcats. Het was namelijk niet de offense, maar de defense die in deze wedstrijd het verschil maakte. Geen enkele speler kwam tijdens dit duel boven de 15 punten uit.
Het meeste spektakel vond dan ook plaats in de slotfase. Met nog twee seconden te gaan greep Abil Christian dankzij vrije worpen de leiding, vlak nadat Texas op voorsprong was gekomen. Texas was het niet helemaal eens met de foul call, maar hij bleef staan. Daarna kon Texas alleen nog maar een uiterst lastige poging kon doen om de wedstrijd te winnen. De bal moest namelijk vanaf de eigen zijlijn naar de middenlijn om een realistische kans op een basket te hebben. De bal werd onderschept door de Wildcast, waardoor Abil Christian het maandag mag gaan opnemen tegen UCLA.
#11 UCLA – #6 BYU: 62-73
De upset die eigenlijk alleen op papier een upset was, was die van UCLA tegen BYU. UCLA versloeg eerder Michigan State in de first four en maakte toen indruk, maar vooral BYU leek met een #6 seed behoorlijk hoog geranked te zijn. Te hoog. Matt Haarms en co werden afgelopen nacht kansloos gelaten: 62-73.
Eigenlijk vanaf het begin was UCLA de betere partij. Uitblinker bij de Bruins was Johnny Juzang, die zou eindigen met 27 punten. Matt Haarms kwam na 27 minuten uit op 11 punten en 10 rebounds. BYU deed aan het einde van de tweede helft nog wel een verwoede poging om terug te komen, maar het mocht niet baten. UCLA gaat door en treft maandag dus Abil Christian.
OVERIGE UITSLAGEN
#16 Texas Southern – #1 Michigan: 66-82
#9 St Bonaventure – #8 LSU: 61-76
#12 Georgetown – #5 Colorado: 73-96
#13 UNC Greensboro – #4 Florida State: 54-64
#15 Iona – #2 Alabama: 55-68
#10 Maryland – #7 UCONN: 63-54
ROUND OF 32 MATCHUPS
#8 LSU – #1 Michigan | #5 Colorado – #4 Florida State | #10 Maryland – #2 Alabama | #14 Abil Christian – #11 UCLA
WEST REGION
#12 UCSB – #5 CREIGHTON: 62-63
Het duurde tijdens de de tweede dag van het toernooi wel even voordat er daadwerkelijk wat spectaculairs gebeurde, maar Creighton besloot daar rond het midden van de avond samen met UCSB een stokje voor te steken. Net zoals Oral Roberts tijdens de openingsdag van dit toernooi ging ook UCSB goed mee met Creighton. Het was echter net niet voldoende: 62-63.
Bij UC Santa Barbara waren er vier spelers die meer dan tien punten scoorden. Sterker nog: Santa Barbara stond met vijf minuten te gaan zelfs vijf punten voor. Het was in de slotfase helaas niet voldoende om Creighton al vroegtijdig uit het toernooi te stoten. Dit had Creighton voornamelijk te danken aan sterspelers Marcus Zegarowski (17 punten) en Christian Bishop (15 punten, 11 rebounds) en een enorme misser van UNCB tijdens de laatste seconden van de wedstrijd. Creighton ontsnapt dus en mag in de volgende ronde gaan proberen Ohio te verslaan.
#13 OHIO – #4 VIRGINIA: 62-58
Een van de grootste upsets van dag twee van het NCAA Tournament was die van Ohio. Virginia had, voorafgaand aan dit duel, veel gedoe gehad rondom COVID-19 en was pas een dag voor de wedstrijd vs Ohio aangekomen in Indiana. In de eerste helft bleek dit vooral aanvallend gezien een probleem. De Cavaliers konden eigenlijk niet veel klaarspelen. Probleem: ook Ohio was aanvallend gezien niet in goede doen.
Daar kwam in de tweede helft echter verandering in. Onder leiding van sterspeler Jason Preston (11 PTS, 13 REB, 8 AST) en scherpschutter Ben Vander Plas (17 PTS, 3 driepunters) werd de achterstand van zeven punten omgezet in een voorsprong. Deze voorsprong werd in de slotfase met enorm veel moeite verdedigd. Hierdoor verliest Virginia, net zoals in 2018 (toen als eerste #1 seed ooit vs UMBC), in de eerste ronde en kan het al naar huis. Ohio mag het maandag dus gaan opnemen tegen Creighton.
#10 VCU – #7 OREGON: AFGELAST
Tot slot nog het moment waarvan waarschijnlijk wel iedereen wist dat het onvermijdelijk zou zijn: een COVID-19 gerelateerde afgelasting. VCU bleek, ruim drie uur voor aanvang van het duel tegen Oregon, vanwege safety protocols niet in actie te kunnen komen. Bij VCU waren er de laatste 48 uur meerdere besmettingen aan het licht gekomen, waarschijnlijk gerelateerd aan een besmette scheidsrechter tijdens het conference tournament van Ohio vorige week. Daardoor kon VCU niet in actie komen en gaat Oregon zonder te spelen een ronde verder. In de round of 32 nemen ze het maandag op tegen Iowa .
Mensen die VCU in hun bracket hebben gekozen: we leven met jullie mee.
Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag de Toronto Blue Jays.
Waar het rebuilden van een MLB team vaak heel wat seizoenen kost, lukte het de Toronto Blue Jays vorig seizoen eerder dan voorzien boven te drijven in de AL East. Het verkorte seizoen en de expanded playoffs zorgden voor de eerste postseasondeelname sinds 2016 en ook eindigde het team voor het eerst in vier jaar boven .500 (32-28/.533). Grote aanjagers van dit succes waren linksvelder Lourdes Gurriel Jr. en Hyun Jin Ryu. Gurriel Jr. sloeg .308/.348/.534 en was betrokken bij 20.2% van de runs van de Blue Jays. Dit terwijl Ryu derde eindigde in de race voor de AL Cy Young award met een record van 5-2 en 2.69 ERA.
Komend seizoen zullen de verwachtingen nog hoger liggen in Toronto, al zullen de Blue Jays naar alle waarschijnlijkheid gaan spelen in Dunedin, Florida. Zo haalde de nummer drie in gescoorde runs in 2020 de belangrijkste Free Agent-positiespeler binnen met George Springer en tekende ook Marcus Semien om de aanval te versterken. Verder zetten pitchers Kirby Yates (1 jaar, $5 miljoen) en Tyler Chatwood (1 jaar, $3 miljoen) hun krabbels onder goedkope deals en werd er ook nog gedeald voor Steven Matz, die in ruil voor twee prospects over kwam van de New York Mets. Dit alles om het zwaktebot, de pitching, van de Blue Jays aan te pakken.
In 2020 hadden de Blue Jays verreweg het jongste team in MLB. De gemiddelde leeftijd van de slagploegwas 25.9 jaar, terwijl het gemiddelde in MLB op 28.0 lag. Vooral talenten Vladimir Guerrero Jr. (21)en Bo Bichette (22) trokken de gemiddelde leeftijd sterk naar beneden. Buiten het jeugdige talent voegde ook Hyun Jin Ryu zich bij de Canadezen. Hij tekende in het offseason een contract voor vier jaar en $80 miljoen en zou later dat seizoen zijn dominantie laten zien met een derde plaats in de AL Cy Young.
AANVAL IS DE BESTE VERDEDIGING
Buiten de derde plaats als het gaat om gescoorde runs, scoorden de Blue Jays ook de vierde plaats in de AL in OPS (.766). Rechtsvelder Teoscar Hernandez en DH Rowdy Tellez hadden het grootste aandeel met respectievelijk een OPS van .919 en .886. Ook Guerrero Jr. (.262/.329/.462), Bichette (.301/.328/.512) en de derde musketier, Cavan Biggio (.807 OPS, 122 OPS+) droegen goed bij aan de offense.
Zo scoorden de Blue Jays in het seizoen 2020 ook zes keer meer dan tien runs in een wedstrijd. De meest memorabele wedstrijd waarin dit gebeurde, was in de tijdelijke thuisbasis van de Jays, Buffalo (New York) tegen de New York Yankees. Op 8 september sloegen de Jays in de onderste helft van de zesde inning tien runs binnen. Ze maakten hiermee de opgelopen 6-2 achterstand goed en wonnen uiteindelijk de wedstrijd met 12-7. Het was de eerste keer in tien jaar tijd, dat de Canadezen meer dan tien spelers over de plaat sloegen in één inning. De vorige keer was in 2010 tegen de Tampa Bay Rays, toen werd het record gezet op 11 runs.
RYU EN DE REST
De Zuid-Koreaanse pitcher Hyun Jin Ryu was één van de beste pitchers in de AL, maar buiten hem was er weinig goeds aan de rotation. Tanner Roark (6.80 ERA) en Chase Anderson (7.22 ERA) kwamen beiden niet boven een ERA+ van 65 en Matt Shoemaker gooide een 4.71 ERA, waarbij hij tweeëneenhalve homerun per negen innings tegen kreeg.
Grootste meevaller voor de Blue Jays waren de prestaties van Taijuan Walker. De pitcher die kort voor de trade deiadline overkwam voor een Player To Be Named Later, liet in zes wedstrijden zien dat hij na zijn schouderblessure van 2019 nog steeds een balletje kon gooien. Een ERA van 1.37, een 2-1 record en een ERA+ van 325 (in weliswaar slechts 26.1 innings), hebben mede mogelijk gemaakt dat hij als free agent voor $20 miljoen en twee jaar bij de New York Mets kon tekenen.
2021: CRUCIAAL SEIZOEN
De Toronto Blue Jays zullen komend seizoen een cruciaal jaar tegemoet gaan. Grote aanwinsten Springer en Marcus Semien, zullen jonkies Guerrero Jr., Bichette, Biggio en Tellez op sleeptouw moeten nemen om mee te kunnen doen in een divisie met de New York Yankees en Tampa Bay Rays.
De grootste winst kan echter geboekt worden in de pitching. Groot talent Nate Pearson klopt op de deur van de starting rotationen Steven Matz werd binnengehaald om het zorgenkindje aan te pakken. Voor de bullpen kwam ook versterking met Kirby Yates, Tyler Chatwood en David Phelps.
Als Hyun Jin Ryu zijn niveau van vorig seizoen weet door te zetten en de nieuwe aanwinsten het defensiever wat zekerder maken, kunnen de Blue Jays zich gaan mengen in de playoffs strijd. Alleen hoge verwachtingen kunnen ook voor extra druk gaan zorgen en dat op een nog steeds vrij jonge lineup. Hoe het seizoen gaat verlopen blijft nog gissen, maar toch zijn de Blue Jays een darkhorse dit seizoen.
Het 2021 NCAA Tournament is geopend en dat hebben weg geweten ook. Tijdens de eerste dag van March Madness kwamen de south en mindwest region in actie en waren er al zes upsets en drie overtimes te noteren. Onder meer favorieten Baylor en Illinois kenden hun vuurdoop en hadden daar geen enkele moeite mee. #2 Ohio State werd verrast door #15 Oral Roberts, Purdue werd verslagen door #13 North Texas en ook dit jaar was er weer de klassieke #12 – #5 upset. Een overzicht van dag 1 van het 2021NCAA Tournament.
SOUTH REGION
#10 VIRGINIA TECH – #7 FLORIDA: 70-75 OT
De eerste wedstrijd van het 2021 NCAA Tournament was meteen een spektakel. De #7 Florida Gators en de #10 Virginia Tech Hokies hadden overtime nodig om tot een beslissing te komen. Een beslissing die uiteindelijk in het voordeel was van de Gators: 70-75.
Tijdens de wedstrijd was het echter Virginia Tech dat eigenlijk tot het midden van de tweede helft op een voorsprong van vier of meer stond. Vooral Tyrece Radford (16 punten) en Nahiem Alleyne (30 punten) blonken in positieve zin uit, net zoals de defense van de Hokies. De Gators kregen echter na een schitterende comeback de kans om in de slotfase met free throws (en acht seconden te gaan) het duel in het slot te gooien. De Gators miste echter beide vrije worpen, waarna de eerder genoemde Alleyne het duel met een driepunter naar overtime schoot.
In overtime was het vervolgens toekomst NBA draft pick Tre Mann (14 punten) die de Gators aan de hand nam. Samen met center Colin Castleton (19 punten, 14 rebounds) zorgde hij ervoor dat de Gators na vijf extra minuten alsnog wonnen. Zij mogen het nu in de volgende ronde mogen gaan opnemen tegen Oral Roberts.
#15 ORAL ROBERTS – #2 OHIO STATE: 75-72 OT
Niet Ohio State, maar Oral Roberts dus. De #15 wint op deze manier voor de negende keer in de historie van het NCAA Tournament van een #2 seed. Het duel ging, en dat is al complimenten waard, eigenlijk vanaf de eerste minuut tot de laatste seconde van overtime constant gelijkop. Oral Roberts heeft de NCAA leading scorer, Max Abmas, in de gelederen. Hij was in de slotfase mede verantwoordelijk voor het afdwingen van overtime. Abmas zou eindigen met 29 punten en was samen met Kevin Obanor (30 punten, 11 rebounds) de uitblinker bij de #15 seed.
Bij Ohio State, dat dus verrast werd gisterenavond, zal sterspeler Duane Washington Jr zich wel een paar keer voor zijn hoofd slaan. Zowel aan het einde van reguliere speeltijd als in de laatste seconde van overtime kreeg hij een paar kansen om Ohio State op gelijke hoogte of op voorsprong te brengen. Sterker nog: Washington (18 punten, 10 rebounds), samen met E.J. Liddell de uitblinker bij de Buckeyes (23 punten, 13 rebounds), kreeg aan het einde van overtime de kans om een tweede overtime af te dwingen. Zijn driepunter ging echter mis, waardoor Ohio State na de eerste dag al klaar is. Oral Roberts gaat door en mag in de volgende ronde dus gaan spelen tegen Florida.
#13 NORTH TEXAS – #4 PURDUE: 78-69 OT
Purdue was vrijdag het volgende slachtoffer van een upset. Dit keer zonder Matt Haarms speelden de Boilermakers tegen North Texas eigenlijk constant met een achterstand. De Mean Green speelde constant boven hun kunnen en hadden eigenlijk na reguliere speeltijd al moeten winnen.
De eerste helft van North Texas, waarin het een voorsprong van meer dan tien punten had, was uitstekend. De tweede helft wist Purdue onder leiding van Jaden Ivey (23 punten) terug te komen en uiteindelijk met veel moeite overtime af te dwingen. Tijdens overtime was het echter toch weer North Texas dat de bovenhand had. Javion Hamlet (20 punten, 11 rebounds), Thomas Bell en Mardrez McBride (beide 16 punten) blonken uit en bezorgden de Mean Green uiteindelijk de verdiende maar verrassende zege. Voor North Texas wacht nu een ontmoeting met Villanova.
De klassieke 12-5 upset. Zoals zo vaak tijdens het NCAA Tournament is het ook dit jaar weer raak. Tijdens de openingsdag versloeg #12 Oregon State de #5 Tennessee Volunteers. Oregon State is sinds het begin van het PAC-12 conference tournament, dat het vorige week won, niet meer te stoppen. Zo ook niet door Tennessee, dat bovenop het goede spel van Oregon State zelf ook een dramatische wedstrijd speelde.
Daar waar Oregon State, onder leiding van Roman Silva (16 punten) en Jarod Lucas (14 punten), fantastisch schoot van achter de driepuntlijn, kon Tennessee de bal maar niet door de basket krijgen. Sterspelers Keon Johnson en Jaden Springen waren niet in vorm, iets waar de Beavers maar al te graag van profiteerden. Oregon State had eigenlijk constant een voorsprong van tien punten of meer en zou die ondanks een late push van de Volunteers ook niet meer weggeven: 70-56. Oregon State zal het in de volgende ronde gaan opnemen tegen toekomstig #1 draft pick Cade Cunningham en Oklahoma State.
#11 SYRACUSE – #6 SAN DIEGO STATE: 78-62
De meest overtuigende upset van de dag kwam op naam van de Syracuse Orange. De #11 seed van dit toernooi was wel een paar keer aangewezen als mogelijke upset pick vanwege hun explosieve offense, maar wat ze afgelopen nacht tegen San Diego State deden overtrof ieders verwachting: 78-62.
Aan het einde van de eerste helft begonnen de Orange na een gelijk opgaande eerste helft weg te lopen. In de tweede helft werd de situatie voor de Aztecs alleen maar erger. Op een gegeven moment stond het zelfs 60-36 voor Syracuse. San Diego State kon het gat nog wel een beetje verkleinen, maar veel meer dan dat zat er niet in.
Bij de Orange was Buddy Boeheim (30 punten) de absolute uitblinker. De zoon van de head coach van Syracuse schoot zeven driepunters binnen. Syracuse mag het dankzij deze overtuigende zege zondag gaan opnemen tegen West Virginia.
OVERIGE UITSLAGEN
#16 Drexel – #1 Illinois: 49-78
#9 Georgia Tech – #8 Loyola: 60-71
#13 Liberty – #4 Oklahoma State: 60-69
#14 Morehead State – #3 West Virginia: 67-84
#15 Cleveland State – #2 Houston: 56-87
#10 Rutgers – #7 Clemson: 60-56
ROUND 32 MATCHUPS
#1 Illinois – #8 Loyola | #12 Oregon State – #4 Oklahoma State | #11 Syracuse – #3 West Virginia | #10 Rutgers – #2 Houston
Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Tijdens week vijf krijgen de offensive lineman de aandacht die ze verdienen. Net zoals de twee namen die hiervoor zijn behandelt, zal ook Christian Darrisaw een goede kans hebben om in de top 15 van deze draft te eindigen. Hem bespreken we, samen met de rest van een loaded OL class.
CHRISTIAN DARRISAW VS SAMUEL COSMI
CHRISTIAN DARRISAW: SOLIEDE ALLROUNDER EN BESTE PURE TACKLE IN DEZE DRAFT CLASS
De namen die tot nu toe besproken zijn, Penei Sewell en Rashawn Slater, zijn allemaal beter als guard dan als tackle maar zouden ook op tackle in de NFL kunnen spelen. Zeker Slater. Christian Darrisaw is in deze draft waarschijnlijk de beste pure tackle die beschikbaar is. Sinds zijn freshman-seizoen is hij elk jaar beter en beter geworden en is hij uitgegroeid tot een ware allround en qua fundamentals soliede tackle.
Hij heeft de combinatie van lengte, lichaamsbouw, atletisch vermogen en explosiviteit die NFL-teams zoeken in een tackle. Naast dat hij meer dan soliede is n pass protection en amper tot geen pressures toelaat, is hij als run defender ook meer dan een toegevoegde waarde. Hij kan zelfs op de second level blocken waar nodig vanwege zijn atletisch vermogen, vergelijkbaar met Penei Sewell.
Daar waar hij zou kunnen verbeteren is zijn armtechniek nog wat stabieler en consistenter maken en ervoor zorgen dat hij wat functionele kracht toevoegt voordat hij aan zijn NFL-avontuur begint. Toch is Darrisaw bij elk NFL-team dat een starting tackle nodig heeft meteen een toegevoegde waarde en eigenlijk ook de beste pure tackle die beschikbaar is.
SAMUEL COSMI: 2 METER LANGE TACKLE MET ENORM VEEL RUW TALENT
Samuel Cosmi is de langste tackle die in deze draft class beschikbaar is. Er zijn maar weinig tackles in deze draft die in de buurt komen van zijn 2 meter. Zijn postuur en formaat helpen hem wat dat betreft ook meteen om in pass protection spelers die om of langs hem heen willen tegen te houden. Daarnaast beschikt Cosmi al over prima armtechniek en heeft hij tevens de run game blocking prima onder de knie. Zeker als hij on the move mag blocken is hij goed. Als hij echt gaten moeten creëren, wordt het wat lastiger (wat hem meteen ook elimineert als potentiele guard), maar overall is Cosmi voor een tackle een prima run blocker.
Waar Cosmi zijn grootste verbeterpunt echter komt kijken is zijn voetenwerk. Sowieso het onderste gedeelte van zijn lichaam is nog niet NFL-niveau waardig als het aankomt om fundamentals. Zijn explosiviteit is daar, maar hij wordt vervolgens nog te vaak uit balans gebracht door rushers waar dat niet nodig is. Als Cosmi de controle eenmaal heeft eindigen de rushers meestal op (of onder) de grond, maar wanneer hij niet vanaf het begin die controle heeft krijgt hij het lastig om zich aan te passen. Als hij dit kan gaan verbeteren, is hij (qua talent) een first round pick. Deze eerste ronde zal hij vanwege de altijd grote need voor offensive lineman sowieso wel gaan halen, maar qua talent moet hij nog laten zien of hij consistent genoeg zijn enorme talent ook daadwerkelijk op de mat kan brengen.
OVERIGE OL CLASS
ALIJAH VERA-TUCKER
Samen met Slater is Alijah Vera-Tucker de meest veelzijdige offensive lineman in deze draft. Hij heeft ervaring als center, guard en zijn laatste jaar bij USC als tackle. Hij is op zijn best als guard en center, maar afgelopen seizoen vulde hij de positie van left tackle meer dan prima in. Dit komt vooral vanwege zijn fantastische atletisch vermogen en snel en explosief voetenwerk. Zelfs snellere rushers hadden het lastig. Spelers om hem heen schijnen over de moon te zijn van deze man, en over zijn fundamentals valt eigenlijk niks slechts te zeggen. Hij zal normaal gesproken een top 15 pick zijn deze draft.
TEVEN JENKINS EN JAYLEN MAYFIELD
Dan twee ’tackles’ die net zoals Slater en Sewell beter lijken op de guard-posities. Beide spelers vulde hun posities als left tackle prima in, maar hadden het wel lastig met snellere spelers. In de run game vervullen ze hun rol fantastisch. Beide zijn fysieke run blockers die hun werk (als het moet na de whistle) afmaken en verdedigers het liefst voor schut zetten. Het ontbreken van puur atletisch vermogen en explosiviteit zorgt er echter wel voor dat ze beide, ondanks dat ze tackle prima kunnen invullen, beter uit de voeten zullen komen op de guard-positie.
LIAM EICHENBERG
Liam Eichenberg is een soliede plug-and-play NFL-starter. Hij kan meteen de tackle-positie invullen als dit nodig is. Eichenberg heeft als tackle veel ervaring opgedaan bij Notre Dame, waarmee hij vaak tegenover de beste rushers in college stond. Ondanks dat hij zeker technisch gezien in pass protection niet foutloos is (mede vanwege zijn twijfelachtige handtechniek), is zijn voetenwerk en explosiviteit goed genoeg om als tackle op NFL-niveau te kunnen fungeren. Tegen snellere tegenstanders zal hij het echter geregeld lastig gaan hebben, dus de binnenkant ceilen met een guard zou bij hem geen gek idee zijn.
OVERIGE OPTIES
CREED HUMPREY, JOSH MEYERS EN LANDON DICKERSON
Alle drie deze spelers zullen hun geld waarschijnlijk gaan verdienen als center. Ze hebben alle drie ook hetzelfde profiel. Fysiek sterk, explosief vanaf de snap, altijd bezig met slachtoffers zoeken en goede run blockers. Tevens hebben ze allemaal enorm veel snaps achter de rug op het hoogste college-niveau (Oklahoma, Alabama en Ohio State). Dickerson is van de drie de meest atletische en kan, in tegenstelling tot Humprey en Meyers, beter blocken op het second level. Grote probleem van Dickerson, in tegenstelling tot Humprey en Meyers, is dat hij al flink wat blessures achter de rug heeft. Dickerson heeft al een ACL-blessure een knieblessure en nog wat kleinere blessures gehad. Durability is bij hem dus een grote zorg, daar waar dat bij Humprey en Meyers niet het geval is.
DILLON RADUNZ EN JACKSON CARMAN
Dillon Radunz is samen met de eerder genoemde Samuel Cosmi de meest ruwe OL in deze class. Het talent, atletisch vermogen en de techniek zijn daar. De grote vraag is: kan hij de snap van D11 (North Dakota State) naar de NFL aan. En hoe snel?
Bij Jackson Carman, die naast tackle ook guard kan spelen, is dat een stuk minder het geval. Ondanks dat zijn ceiling een stuk lager ligt en hij niet in de buurt komt van het atletisch vermogen van Radunz, heeft hij al een paar jaar als starter bij Clemson achter de rug. En vraag maar aan Trevor Lawrence: die was daar behoorlijk blij mee. Een soliede OL die meteen zou kunnen starten in zijn rookie-seizoen.
SPORTAM OL RANKINGS
*De draft-posities naast de namen zijn de draft-posities die hun spelerswaarde volgens SportAm zouden weergeven. Dit zijn dus NIET de posities waarop wij denken dat ze gedraft gaan worden, maar puur het gebied waar de speler qua kwaliteit het beste zijn waarde vertegenwoordigd.
Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag de St. Louis Cardinals Preview.
Na het veroveren van de NL Central in 2019, waren de St. Louis Cardinals er op gebrand om in 2020 een repeat championship te behalen. Het corona-virus gooide roet in het eten, maar uiteindelijk wist St. Louis via wild card toch de play-offs te bereiken. In de eerste ronde waren de San Diego Padres in een korte serie met 2-1 een maatje te groot.
Begin 2021 hebben de Red Birds zich versterkt met Nolan Arenado. Daarmee zijn de Cardinals sterker geworden, maar lijken ze niet sterk genoeg voor de NL Pennant. Een meer realistische doelstelling voor manager Mike Shildt is om wederom mee te strijden voor de play-off plaatsen.
2020: CHAOTISCH SEIZOEN
De St. Louis Cardinals van 2020 zullen vooral herinnerd worden aan het team dat 53 wedstrijden in 44 dagen speelde. Door een corona-uitbraak vroeg in het seizoen, moesten veel wedstrijden namelijk worden ingehaald. Het uitspelen van het seizoen was zodoende al een knappe prestatie. Dat de Cardinals er bovendien in slaagden het seizoen met een winning record van 30-28 af te sluiten én een postseason plek, verdient respect.
Op basis van de statistieken van 2020 lijken de Cardinals enigszins geprofiteerd te hebben van het verkorte seizoen. De pitching presteerde redelijk goed, maar aanvallend gezien behoorden de Cards tot de zwakkere broeders in de MLB. De ploeg eindigde als 28e in runs scored, 26e in OPS en laatste in homeruns. De ploeg uit Missouri speelde weliswaar twee wedstrijden minder dan de rest, maar dat had voor deze statistieken weinig verschil gemaakt.
Positieve uitschieter in de line-up was overigens eerstehonkman Paul Goldschmidt. In zijn sophomore season in St. Louis kwam hij tot een OPS+ van 142 en wRC+ 146 en een team high 2.1 WAR. Qua pitching was het debuutseizoen van Kwang Hyun Kim het vermelden waard. In 39 IP had hij een ERA van 1.62 en 1.06 WHIP. Toch is het maar de vraag of de Koreaan met een FIP van 3.88 en K/9 van 5.5 de sterke resultaten in 2021 kan opvolgen.
2021: ARENADO ERA BEGINS
Na afloop van het seizoen leken de Cardinals de kosten te willen besparen. Opvallend genoeg werd namelijk afscheid genomen van tweedehonkman Kolten Wong. Wong was na Goldschmidt in 2020 de beste speler qua in WAR (1.3) en won een Gold Glove.
In januari 2021 werden de Cardinals ineens actief met een een blockbuster trade. Colorado Rockie Nolan Arenado kwam over naar St. Louis in ruil voor Austin Gomber en Elehuris Montero. Arenado zal naar verwachting niet dezelfde slagprestaties (career .293/.349/.541 slashline met gemiddeld een 4.89 WAR en 35 homeruns) noteren als in het hitter friendly Coors Field te Denver, maar zijn talent geeft ongetwijfeld een boost aan de line-up. Verder werd het contract van Yadier Molina met een jaar verlengd en werd Dexter Fowler geruild naar de Angels.
Om opnieuw mee te strijden om de play-off plaatsen in de competitieve NL Central zullen naast Arenado en Goldschmidt ook andere spelers hun steentje extra moeten bijdragen. Een van de spelers waar in dat kader het nodige van wordt verwacht is buitenvelder Dylan Carlson. In zijn laatste twaalf wedstrijden vorig seizoen was hij goed voor een .278/.325/.611 slashline. De vraag is of hij dat niveau een seizoen lang kan volhouden.
ZORGEN OM STARTING PITCHING
Menig voorspellingsmodel heeft twijfels over de startende werpers van St. Louis. Zo beleefde Jack Flaherty een teleurstellend seizoen in 2020. Hij wordt in de rotatie vergezeld door Kim (nog geen volledig MLB-seizoen gespeeld) en de 39-jarige Wainwright (contract werd één jaar verlengd). De overige twee rotatieplekken zijn nog te vergeven. Helaas kan St. Louis niet beschikken over talentvolle Dakota Hudson. Hij mist het seizoen als gevolg van Tommy John surgery. Miles Mikolas is op de weg terug van dezelfde operatie. Opening Day komt voor hem te vroeg. Hierdoor strijden John Gant, Daniel Ponce de Leon en Carlos Martinez om de laatste twee plekken in de rotatie. Deze is met die spelers niet slecht, maar behoort ook zeker niet tot de meer dominante in de MLB. De scepsis van de voorspellingsmodellen valt zodoende wel te begrijpen.
KRACHT VANUIT DE BULLPEN
Gelukkig kan men in St. Louis rekenen op een sterke bullpen. Giovanny Gallegos, Alex Reyes, Andrew Miller en Genesis Cabrera lieten vorig seizoen al zien te kunnen bijspringen wanneer nodig. Manager Shildt beschikt bovendien weer over vlammenwerper Jordan Hicks (speelde vorig seizoen niet i.v.m. pandemie). Hicks tikt met zijn pitches in spring training weer geregeld snelheden boven de 100 MPH aan.
.500 TEAM MET UPSIDE
De NL Central lijkt wederom een spannende divisie te gaan worden waar geen overduidelijke favoriet is. Meerdere teams kunnen de divisie winnen en de St. Louis Cardinals zijn daar op papier één van. De voorspellingsmodellen van PECOTA en Fangraphs komen uit op een team dat rond de .500 baseball speelt. Als de puzzelstukjes goed vallen, dan doen de Cardinals het nipt beter en evenaren ze de prestatie van vorig seizoen.
Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag aandacht voor de Cincinnati Reds.
2020: PITCHING TOP, OFFENSE FLOP
It was all about pitching. In het geval van de Cincinnati Reds was dat niet ten onrechte. Met Trevor Bauer, Sonny Gray en Luis Castillo hadden de Reds één van de beste 1, 2, 3’s in de majors. De verwachtingen waren hooggespannen en na een jarenlang verblijf in de duistere kelder van de NL Central zou deze franchise de zon weer eens zien! Ze hadden er in Cincy echter niet bij stilgestaan dat er bij honkbal meer komt kijken dan alleen pitching. Aanvallend hield het, ondanks de komst van Nicholas Castellanos en Mike Moustakas, bepaald niet over.
Bauer, Gray en Castillo begonnen geweldig aan het seizoen, maar de starters zagen hun relievers nogal knoeien. De bullpen maakte er aanvankelijk een potje van. Thuis op de bank zonk bij de fans de moed al in de schoenen op het moment dat de deur van de bullpen openzwaaide. Het duurde bijna een half seizoen voor dit euvel verholpen was. De aanval bleef echter het gehele seizoen een zorgenkindje. Volgeladen met goede bedoelingen begaven de Reds zich telkens naar het slagperk, maar alleen bij Eugenio Suarez en Nicholas Castellanos kwamen die bedoelingen er nog wel eens uit. Zij waren de enige spelers met meer dan 30 RBIs.
Hoe matig de aanval functioneerde, werd pijnlijk duidelijk in de NL Wild Card Series. Op de heuvel konden de Atlanta Braves zich meten met de Reds, die na een knappe tweede seizoenshelft als tweede waren geëindigd in de divisie. In twee wedstrijden legden de pitchers van de Braves de bats van Cincinnati het zwijgen op. Aangezien de kampioen van de NL East wél tot scoren kwam, zat het seizoen voor de Reds er na twee duels in het postseason op. Zoals vrijwel het gehele seizoen hadden de pitchers hun werk op orde, maar schoot het aanvallend tekort.
2021: VERDER ZONDER BAUER
Doorgaans gaat het bij teams en fans over spelers die zijn gehaald. In Cincinnati zal het deze weken nog vooral gaan over die ene speler die is vertrokken. Trevor Bauer startte slechts 21 wedstrijden voor de Reds, maar liet met name vorig seizoen een onuitwisbare indruk achter. Zijn record van vijf overwinningen en vier nederlagen was niet eens fameus, maar dat waren zijn 1.73 ERA, zijn twee complete games en zijn twee shutouts zeker wel. Hij ging dan ook aan de haal met de Cy Young Award. Helaas voor Cincy bleek de liefde van korte duur. Bauer koos voor het geld in LA en liet een onthoofde rotation achter. Of toch niet?
Castillo en Gray zijn gebleven en zorgen ervoor dat de top van de rotation nog altijd prima is. Wade Miley is in zekere zin ook een nieuweling. Hij droeg vorig jaar weliswaar al het uniform van de Reds, maar door een blessure bleef zijn bijdrage beperkt tot zes wedstrijden. Om enigszins in de voetsporen van Bauer te treden, zal Miley moeten herhalen wat hij in 2018 in dienst van Milwaukee deed. De southpaw startte 16 wedstrijden, gaf 3 homeruns op en noteerde een 2.57 ERA. Maar hij gooide ook slechts 80.2 innings. Overigens begon ST niet goed voor Miley. Vorige week moest hij vanwege hamstringklachten de wedstrijd tegen de White Sox voortijdig beëindigen.
Manager David Bell zal ook de naam van Tyler Mahle alvast op papier zetten. De starter herstelde zich vorig jaar van een matig 2019 (ERA 5.14) en is, zeker ha het vertrek van Bauer en DeSclafani, een zekerheidje in de rotation. De man uit Newport Beach is bepaald geen ace, maar je kunt hem er goed bij hebben. Dat geldt ook voor Michael Lorenzen. Het is bij hem alleen de vraag wáár je hem er goed bij kunt hebben.
Is Lorenzen een starter, een reliever of toch een outfielder? Lorenzen stond 268 wedstrijden op de heuvel en startte er daarvan 26. Een gemiddeld ERA van 3.97 over zes seizoenen biedt houvast, maar we moeten het toch ook in dit geval toegeven. Veelzijdige atleten hebben vaak één manco. Ze blinken nergens écht in uit en Lorenzen is geen uitzondering op die regel.
WEINIG NIEUWE SMAKEN
Het is tot nu toe veel van hetzelfde vergeleken met vorig jaar en dat verandert niet als we ons op de bullpen richten. Of misschien toch wel. Raisel Iglesias was de closer in Cincy, maar hij gaat zijn geluk beproeven aan de westkust bij de Angels. Voor zijn opvolger was geen lange zoektocht nodig. Amir Garrett schuift op en zal waarschijnlijk de nieuwe closer zijn.
Sean Doolittle kan die rol ook op zich nemen en de oplettende lezer heeft het al in de gaten. We zien hier eindelijk een nieuw gezicht in de formatie van Bell! Doolittle was lang een graag geziene gast in de bullpen van de Nats, maar in het geval van de reliever lijken de jaren al vroeg te gaan tellen. De 34-jarige leftie mag in Cincinnati het tegendeel gaan bewijzen.
In de bullpen ziet Doolittle ook Lucas Sims en Tejay Antone naast zich. Beide werpers zijn potentiële starters en Sims zou zelfs nog als closer dienst kunnen doen. Antone daarentegen lijkt de aangewezen man om vanuit de bullpen flink wat innings voor zijn rekening te nemen.
COPY, PASTE
De line-up kunnen we bijna één op één kopiëren van 2020. Of dat goed nieuws is voor de Reds zullen we pas over een half jaar weten. Aan slag was het behelpen vorig jaar en met name Luis Castillo zal hopen dat de knuppels wat meer herrie maken. Zoals gezegd was de starter uitstekend, maar het ontbrak hem veelal aan run support. De Reds scoorden gemiddeld nog geen 3 runs met Castillo op de heuvel. De pitchers hoeven er niet op te rekenen dat Shogo Akiyama de ene na de andere bal uit het stadion slaat. De eerste Japanner in dienst van de Reds verscheen geregeld op de honken, maar een .297 SLG% is niet iets om overdreven trots op te zijn. De eerlijkheid gebiedt wel te zeggen dat het in september beter ging met de Japanner.
In het outfield krijgt Akiyama opnieuw gezelschap van Castellanos en de voormalig Tiger en Cub bewandelde de omgekeerde route. Nicholas Castellanos, zoals zijn volledige naam luidt, deed ’t met 14 homeruns en 34 RBIs niet zo slecht, maar zijn slaggemiddelde was nog nooit zo laag in de majors. We weten echter van hem dat hij het kan. Jesse Winkler of Nick Senzel zullen het outfield completeren.
Winkler was vorig seizoen regelmatig de aangewezen slagman, maar die positie valt dit seizoen weer weg in de NL. Zijn meeste wedstrijd speelde de 27-jarige uit Buffalo in het linksveld. De organisatie zou zelf graag zien dat Nick Senzel terug te vinden is in het outfield. Dat zou namelijk betekenen dat de centerfielder fit is. Senzel heeft namelijk de onhebbelijke gewoonte regelmatig in de lappenmand te vertoeven. Ook Tyler Naquin geeft Bell wat meer opties in het outfield in 2021.
NOG EEN JAAR VOTTO
Het outfield ziet er overwegend hetzelfde uit, maar hoe zit dat met het infield? Ook daar hoeven de fans niet te wennen aan nieuwe namen. Zeker op het eerste honk vinden we iemand terug die daar al sinds mensenheugenis staat. De 37-jarige Joey Votto is een legende in Cincinnati, maar ook legendes ontsnappen niet aan de tijd. Aan slag beleefde hij zijn slechtste seizoen in z’n lange, lange loopbaan en in het veld was het ook al niet je van het. Er staat nog niet direct iemand klaar om Votto op te volgen, dus moeten de Reds hopen dat hun eminence grise zich in 2021 kan herpakken. Tijdens Spring Training werd de infielder getroffen door Covid, dus is het afwachten hoe hij hiervan zal herstellen.
Ook Eugenio Suarez wordt niet vrolijk als hij zijn slaggemiddelde van 2020 ziet. Dat (.202) bleef ver achter bij de cijfers die we van de derdehonkman gewend zijn. De ballen die Suarez raakte, raakte hij ook best goed. Met 15 homers schurkte hij aan tegen de top van de NL. Toch zal ook de Venezolaan wel degelijk het gevoel hebben dat hij iets goed heeft te maken. Als de Reds in 2021 een rol van betekenis willen spelen, zal dat ook zeker moeten.
MOOSE WIL REVANCHE
Daarbij wordt ook gekeken naar Mike Moustakas. Met de nodige poeha werd hij aangetrokken, maar met het gevaar dat we in herhaling vallen, kon ook Moustakas de verwachtingen, mede door Covid-19, niet waarmaken. Moose miste een groot deel van het seizoen en was geen schim van de speler die drie keer mocht opdraven in een ASG. De jonge José Garcia moet Freddy Galvis doen vergeten als kortestop.
Garcia maakte vorig seizoen 64 keer de gang naar het slagperk, maar zijn slaggemiddelde bleef steken op .194. In de minors was het wel wat beter, maar voor de broodnodige offense hoeven de Reds niet bij de Cubaan aan te kloppen. Mogelijk dat Kyle Farmer dit kan leveren, waardoor Garcia wat meer tijd om te rijpen krijgt.
Achter de plaat heeft Bell de beschikking over Tucker Barnhart. De catcher sloot de vorige jaargang af met een Gold Glove. Dit overkwam hem eerder al in 2017. Barnhart is defensief een sterkhouder, maar aan slag mogen geen wonderen van hem worden verwacht. Dit is wel het gebied waar de Reds zich moeten verbeteren ten opzichte van vorig jaar. Als dit hen lukt, dan kunnen ze zich ook zomaar melden in de debatten om een play-offticket.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
