Home Blog Pagina 329

Tien dingen die je moet weten over het 2021 NCAA Tournament

Justin Kevenaar
-
0
Tien dingen die je moet weten over het 2021 NCAA Tournament

Het NCAA Tournament zal anders zijn dan normaal vanwege de coronapandemie, maar het gaat tenminste door. Vorig jaar ging er vanwege de aanvang van de crisis een streep door het toernooi heen maar dit jaar is gekozen voor een gecontroleerde versie in de staat Indiana. Het betekent dat het de eerste keer in de geschiedenis zal zijn dat een toernooi in één staat wordt gehouden en daarmee verdwijnt ook het relatieve thuisvoordeel wat hooggeplaatste teams doorgaans krijgen.

Toch is er hopelijk weer genoeg om straks van te genieten tijdens March Madness. Maar voordat je aan de gang gaat met jouw bracket, geven we je nog even tien dingen mee om het komende toernooi op te letten. Op die manier ben je helemaal bij en voorbereid op de aankomende editie van March Madness!

1 – De ‘blue bloods’ nemen een tussenjaar

Het was in vele opzichten een bijzonder jaar en zo ook voor de ‘blue bloods’, oftewel de traditioneel sterke basketbaluniversiteiten. Ben je dus in de bracket op zoek naar Duke of Kentucky dan kan je lang zoeken, want die zijn er niet. De Blue Devils van Mike Krzyzewski maakten hun slechtste seizoen sinds 1995 door met een 13-11 record terwijl de Kentucky Wildcats (9-16) qua winstpercentage het slechtste seizoen hadden sinds 1927 (!). De jeugdigheid van beide teams plus het gebrek aan echte sterren brak de teams in hun sterke conferences op. Neem daar ook nog eens Indiana bij, dat al jaren een beetje de weg kwijt is, en drie van de vijf meest succesvolle universiteiten uit de geschiedenis van het NCAA tournament zullen er dus niet bij zijn.

Ook teams als Kansas, Michigan State en North Carolina maakten een lastig seizoen door, alleen wisten zij allemaal richting het einde van het jaar de boel recht te trekken. Met name Kansas had de smaak aardig te pakken en ging 8-1 richting het einde van het jaar dat eindigde in het Big 12-tournament, waar een coronabesmetting een mogelijke titelwinst in de weg zat.

2 – De beste NBA-speler speelt bij Oklahoma State

Kijk je vooral naar het NCAA Tournament omdat je de toekomstige sterren van de NBA aan het werk wil zien? Dan heb je geluk, want maar liefst tien van de huidige voorspelde lottery picks volgens ESPN komen uit tijdens March Madness.

Maar de man waar iedereen op zal letten is Cade Cunningham van Oklahoma State. Een lange point guard (6’8″) met een goed schot en goed overzicht maakt het dat hij een nachtmerrie is om te verdedigen. Het maakt hem niet alleen statistisch de beste scorer van de Oklahoma State Cowboys, maar ook heeft hij de meeste rebounds en assists per wedstrijd! Neem daarbij dat Cunningham zijn team bijna naar een Big 12-titel schoot, en je weet dat dit ‘must see-tv’ wordt tijdens March Madness.

Mocht je toch op zoek zijn naar alternatieven, dan zijn dit de overige top tien prospects die komende week zijn te zien in het NCAA Tournament: #2 Evan Mobley (USC), #5 Jalen Suggs en #7 Corey Kispert (Gonzaga), #6 Keon Johnson (Tennessee) en #10 James Bouknight (Connecticut). Kortom, genoeg talent om te bekijken!

3 – De beste speler van dit college seizoen speelt bij…Iowa!

Iowa staat vooral bekend als een universiteit die in de NFL veel sterke offensive linemen en tight ends produceert. Maar dit jaar was het ook de plek waar de beste speler in het college basketball speelde. Luka Garza zal in tegenstelling tot Cade Cunningham geen lottery pick worden in de NBA, maar hij zal waarschijnlijk wel de Wooden Award winnen voor beste speler van het jaar. Een award die vorig jaar nog naar Obi Toppin van Dayton ging.

Wat Garza gevaarlijk maakt is dat hij ondanks zijn gigantische frame – 2 meter 11 lang en 120 kilo schoon aan de haak – een zeer gevaarlijke schutter is die zowel van dichtbij als wat verder weg een gevaar vormt. Ook komt zijn kracht als rebounder van pas in dit Iowa-team, wat bomvol met schutters zit die maar al te graag driepunters schieten. Het maakt de Iowa Hawkeyes een team dat niemand tegen wil komen, waarbij Garza net als Cunningham fantastische televisie op zal gaan leveren.

4. Gonzaga is de absolute favoriet (en Baylor een beetje)

Gonzaga staat in de uitgebrachte bracket als absolute #1 seed geposteerd en dat is niet bepaald een verrassing. Ze zijn 26-0, hebben onderweg toppers als Kansas, Virginia, Iowa en West Virginia verslagen en hebben twee lottery picks binnen hun team. Kortom, dit team is de absolute favoriet om dit toernooi te winnen.

De enige reden dat mensen toch twijfel zullen gaan zaaien, is dat Gonzaga uit de minder bekende West Coast Conference komt. Maar de overwinningen op grote universiteiten aan het begin van het jaar tonen aan dat dit succes geen gevolg is van de makkelijke tegenstand. Let vooral op scherpschutter Corey Kispert (19 punten per wedstrijd), de klassieke big man Drew Timme en top prospect Jalen Suggs die samen met de Fransman Joel Ajayi het backcourt onder controle heeft.

Gonzaga is het meest compleet en weet (vooralsnog) niet wat verliezen is. Even leek het erop dat ze hun positie als favoriet moesten delen met Baylor. Maar de Bears gleden richting het einde van het seizoen uit over de bananenschil die Kansas heet. Daarna werden ze ook door Cade Cunningham uit het Big 12-tournament geknikkerd, waardoor Baylor nu de rol van topfavoriet moet overlaten aan de universiteit uit Spokane, Washington.

5. Als Gonzaga uitglijdt, let dan op de Big Ten!

Bijna elk team buiten Gonzaga om is dus een outsider. Waarbij Baylor misschien nog een halve topfavoriet is. Ben je dan toch op zoek naar de meest concrete outsiders, dan kom je al snel uit bij de Big Ten die met maar liefst 12 (!) teams deelneemt.

Allereerst beschikken ze over twee #1 seeds met Michigan en Illinois. Vooral Illinois wordt daarbij gezien als belangrijkste dark horse met de beste point guard in het land – Ayo Dosumnu – en de meest fysieke big man in Kofi Cockburn. Maar buiten deze twee teams om heb je ook het eerder besproken Iowa met Luka Garza, Ohio State dat bijna richting een #1 seed leek te gaan en ook Purdue zal als #4 seed zomaar ver kunnen komen.

Buiten de Big Ten om moeten we ook de Big 12 benoemen. Want die conference beschikt in Texas, West Virginia en Kansas over maar liefst drie #3 seeds naast het eerder genoemde Baylor, dat dus als eerste geplaatst is. Oh ja, en dan hebben ze dus nog #4 Oklahoma State met Cade Cunningham. Als de titel niet naar het westen gaat, zal die waarschijnlijk naar de Big Ten of Big 12 gaan!

6. Wat zijn de mogelijke Cinderella’s?

Elk jaar zijn ze er toch weer. De kleine universiteiten die als #12 of #13 seed de boel overhoop gooien. Helaas zit ook ondergetekende er doorgaans vaak weer naast wanneer die moet bepalen op welke #12 seed hij zijn geld ditmaal zal zetten. Toch zijn er wel een paar lager geplaatste teams die populaire keuzes zullen vormen bij het uitkiezen van een cinderella.

De Winthrop Eagles zijn waarschijnlijk de meest populaire keuze als #12 seed om meerdere redenen. Ze gingen 23-1 binnen hun Big South-conference en hun enige nederlaag was met slechts 2 punten! Vooral defensief zijn ze ontzettend vervelend en met vier spelers die gemiddelde 10 punten of meer scoren, zijn ze niet afhankelijk van één sterspeler. En dan komen ze ook nog eens tegen een gewond dier te spelen in #5 Villanova! Dat team faalde in het Big East tournament nadat het zijn een na belangrijkste speler verloor in Collin Gillespie. Kortom, Winthrop is de meest waarschijnlijke cinderella waar iedereen op zal letten.

Buiten Winthrop om is het vooral weer ontzettend gokken welke kleine universiteit ons zal verrassen. Opvallend is wel dat twee #12 seeds dit jaar uit grote conferences komen in Georgetown (Big East) en Oregon State (PAC-12). Beide teams hadden normaliter het toernooi nooit gehaald, maar wonnen wel ineens hun conference toernooi. En dan is er nog het kleine Loyola Chicago dat nu een #8 seed is. De Ramblers haalden in 2018 nog uit het niets de Final Four maar zullen ditmaal niet op onderschatting hoeven rekenen.

7. Doen er nog Nederlanders mee?

Zeker! Er doen er dit jaar maar liefst negen mee. In volgorde van seeding zijn het G Tristan Enaruna (#2 Kansas), F Alexander Strating (#5 Colorado), C Matt Haarms (#6 BYU), F David N’Guessan (#10 Virginia Tech), C Jesse Edwards (#11 Syracuse), F Bas Leyte (#13 UNC Greensboro), F Dylan van Eyck (#15 Iona), F Jamie Bergens en F Ismael Plet (#15 Oral Roberts).

Van dit negental lijkt de jonge Enaruna uit Almere de grootste kanshebber om de titel ook daadwerkelijk te winnen en tegelijkertijd zal hij, samen met Matt Haarms en Dylan van Eyck, waarschijnlijk ook de meeste speeltijd krijgen. Enaruna is bij Kansas nog steeds niet doorgebroken tot een basisspeler maar krijgt wel vanaf de bank zo’n tien minuten per wedstrijd voor een van de sterkste teams in het land.

Van Eyck, afkomstig uit Boskoop, is de grote onbekende. Bij het Iona van de ervaren Rick Pitino is hij een basisklant en zal hij in de eerste ronde erop uit zijn om met Iona te stunten tegen outsider Alabama. Iets bekender is de boomlange Matt Haarms uit Amsterdam, die in het verleden met Purdue al ver kwam in het NCAA Tournament. Haarms is een van de belangrijkste spelers nu bij BYU en hoopt ook nu weer minimaal tot de Sweet Sixteen te kunnen komen met de Cougars.

8. Alabama is niet alleen een football-universiteit (en de SEC geen football-conference)

Wie Alabama zegt, zegt Nick Saban en denkt meteen aan het onoverwinnelijke football-programma van de universiteit. Jaar in jaar uit produceert de universiteit ontzettend veel NFL-talent en zijn ze voor velen de maatstaaf voor excellentie op het veld. Maar vergis je niet, dit jaar is Alabama ook een ware basketbal-universiteit. Daarmee kunnen ze zomaar de dubbel pakken nadat de football-tak al het nationale kampioenschap won in het college football. Onder coach Nate Oats is deze #2 seed een ware scoringsmachine die bij iedereen angst inboezemt.

En wie vervolgens denkt dat Alabama geluk had met zijn eenvoudige conference heeft het ook verkeerd. Want de SEC was dit jaar aan de top zeer sterk, en dat terwijl Kentucky dus niet eens relevant was. Na Alabama is #3 Arkansas ook een zeer gevaarlijke klant met freshman Moses Moody voorop. Net als coach Oats van Alabama, is er ook hier een coach in Eric Musselman die in twee jaar een gevaarlijke ploeg heeft neer weten te zetten. Naast Arkansas en Alabama zit het totaal aantal SEC-deelnemers daarmee op zes, waarbij voor elke ploeg bijna wel wat valt te zeggen.

Want Moses Moody van Arkansas is niet de enige freshman die goed speelt en straks richting de NBA gaat. Ook #8 LSU en #5 Tennessee beschikken over aankomend NBA-talent. Bij LSU is het vooral Cameron Thomas die met 22 punten domineert, terwijl Tennessee een guard-duo heeft met Jaden Springer en Keon Johnson die allebei zomaar lottery picks kunnen worden. Kortom, de SEC heeft genoeg talent om tijdens dit NCAA Tournament in ieder geval een team in de Final Four af te leveren.

9. Texas is back met een feel good story

Texas is back. Alleen nog niet in football, maar wel in basketbal. Het is misschien niet helemaal wat de football-gekke staat het liefst ziet maar het is tenminste iets. Coach Shaka Smart – die ooit furore maakte met VCU – heeft er zes jaar voor nodig gehad maar lijkt eindelijk een team te hebben dat mee kan doen om de knikkers. De Longhorns zijn een #3 seed en zijn getuige hun Big 12-kampioenschap in topvorm.

Centraal in de comeback van Texas staan niet de twee sterke seniors (Matt Coleman en Jericho Sims) of de indrukwekkende freshman (Greg Brown). Nee, het gaat vooral om guard en topscorer Andrew Jones. Eind 2017 brak Jones zijn pols en omdat hij daarna een vermoeide indruk maakte, besloot het team hem nader te laten onderzoeken. Pas toen kwam iets veel ergers aan het licht: leukemie. Naast zijn carriere leek ook zijn leven in gevaar maar nog geen jaar later stond de Texaan alweer op het veld. En hoe, want de guard is ook dit seizoen de absolute leider van dit team die zich door niks – zelfs niet door een vreselijke ziekte – laat stoppen.

10. Hoe zit het dan met de titelverdediger? Virginia?

Goede vraag. Virginia is dit jaar ieder geval geen gedoodverfde favoriet en misschien ook niet eens een realistische outsider. De Cavaliers blijven weliswaar een vervelend team om tegen te spelen, maar de echte sterren van twee jaar geleden zijn weg. Tegelijkertijd beschikken ze met Jay Huff en Sam Hauser wel over twee ervaren grote mannen die iets kunnen brengen wat weinig teams maar hebben. Maar als #4 seed moge het duidelijk zijn dat Virginia niet een topfavoriet is.

Dat gezegd hebbende, is het sowieso goed om nog eens naar de conference te kijken waar ze vandaan komen: de ACC. Een conference die altijd wel een grote favoriet lijkt af te leveren, maar dit jaar dus een beetje achterblijft. Duke is er niet bij. North Carolina lijkt op z’n hoogst een Sweet Sixteen te kunnen halen. Virginia is een outsider op z’n best. En de winnaar van het ACC-toernooi, Georgia Tech, wordt ook als #9 seed eigenlijk door niemand echt als realistische outsider gezien.

Nee, Florida State is als #4 seed dan nog de ploeg met de meeste kansen. Ze hebben een ervaren coach in Leonard Hamilton, kwamen in de laatste twee toernooien altijd tot de Sweet Sixteen en hebben een toekomstige NBA-speler in Scottie Barnes. Neem daarbij een fysieke big man in Balsa Koprivica en een senior guard in M.J. Walker (ervaring kan nooit geen kwaad in het toernooi) en dit team lijkt ineens op een hele gevaarlijke outsider.

Coverphoto: ESPN

Season Preview 2021: Miami Marlins

Dennis Bakker
-
0
Season Preview 2021: Miami Marlins

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag de Miami Marlins.

Misschien wel dé verrassing van het seizoen 2020 is terug te vinden in de National League East. De Miami Marlins verbaasten vriend en vijand door met een 31-29 record voor het eerst sinds 2003 een ticket voor de playoffs te boeken. Na de Minnesota Twins in 2017 is het pas de tweede franchise in de historie van de MLB die zich voor het postseason plaatsten, na het seizoen ervoor minimaal 100 wedstrijden te hebben verloren.

Na het sprookje van 2020 is het voor de fans uit Miami te hopen dat het seizoen 2021 niet uitdraait op een deceptie.

2020: VALSE START

Niemand, werkelijk niemand had rekening gehouden met een playoff-ticket voor de Miami Marlins. Na een erbarmelijk seizoen 2019 — waarin de Fish met een 57-105 record voor de tweede keer in tien jaar tijd de grens van 100 nederlagen overschreden — kon het alleen maar beter gaan met de club van eigenaar Derek Jeter.

De voormalig Yankee-kortestop deed ook binnen de muren van Marlins Park aan een ware rebuild. Het scoutingsapparaat werd van zes nieuwe gezichten voorzien en daarbovenop werd bijna de gehele coaching staff overhoop gegooid. De meest in het oog springende naam was ongetwijfeld James Rowson, die als bench coach de Marlins offensief omhoog moest zien te stuwen.

Het seizoen kon echter niet slechter beginnen dan het seizoen van de Marlins. Op 24 juli arriveerden de manschappen van Don Mattingly in het Rittenhouse Hotel in Philadelphia, om zich voor te bereiden op Opening Day tegen de Phillies. Op de dag van Opening Day ontbraken er al vier spelers na het positief testen op COVID-19. Ondanks de risico’s werd er toch besloten om te starten tegen de Phillies. Toen de dag erna de chartervlucht van de Marlins geannuleerd werd, wist menig honkbalfan genoeg. In totaal 21 besmettingen met 17 spelers op de injury list.

VAN VALSE START NAAR POSTSEASON

Na zestig wedstrijden hing de vlag in Miami er echter heel anders bij. Met een 31-29 record mochten de Marlins voor het toetje afreizen naar Chicago voor de wildcard series tegen de Cubs. Op Wrigley Field zetten de Floridianen de Cubs met een 2-0 overwinning ogenschijnlijk eenvoudig aan de kant te zetten.

Mede door een excellerende starting rotation beëndigden de Atlanta Braves in de NLDS met een 3-0 overwinning het sprookje. Desalniettemin is het contrast tussen de voorbije drie seizoenen — de Marlins verzamelden in het seizoen 2018 en 2019 bij elkaar opgeteld 203 (!) verliespartijen — zelden zo groot geweest als in Miami en geeft het de fans uit Florida vooral hoop op betere tijden.

LICHTPUNT GENAAMD ROTATIE

Wat in 2020 wellicht nog het meest in het oog sprong was de uitstekend presterende rotatie van de Marlins. Van de zes startende werpers met minstens zes wedstrijden achter de kiezen was er slechts één die boven de leeftijd van 25 jaar uit kwam.

Venezolaan Pablo Lopez gooide het beste seizoen uit zijn carrière in de Major League met een 3.61 ERA en een 9.3 K/9. Sandy Alcantara volgde het goede voorbeeld van zijn teamgenoot met een 3.00 ERA, 39 strikeouts en een ERA+ van 149. En dan was daar nog Miami’s nieuwe oogappel Sixto Sanchez, in 2019 onderdeel van de J.T. Realmuto-trade. De Dominicaan beleefde met een 3.46 ERA en een K/9 van 7.6 een uitstekend seizoen en mocht zelfs op de heuvel beginnen in de eerste wedstrijd tegen de Cubs.

AANVALLEND ZOEKEN NAAR HOUVAST

Aanvallend was het echter nog niet van het niveau waar men in Florida zo graag naartoe wilt. Met een totaal van ‘slechts’ 263 runs en een .319 OBP eindigden de Marlins onder het NL-gemiddelde. Mede door de corona-uitbraak binnen de organisatie moest Don Mattingly beroep doen op een totaal van 61(!) spelers.

Kijken we naar individuele prestaties zijn er een aantal namen die in het oog springen. Zo kun je niet om kortestop Miguel Rojas heen. De Venezolaan viel met een .392 OBP en een OPS van .888 positief op in de lineup. Derdehonkman Brian Anderson voerde de teamrankings aan in binnengeslagen punten (38) en homeruns (11), maar was daarnaast met 66 strikeouts ook in negatieve zin lijstaanvoerder.

2021: RUSTIG OFFSEASON

Nieuw seizoen, nieuwe kansen. De Marlins zullen proberen de goede vorm van 2020 door te trekken naar Opening Day met een aantal nieuwe gezichten op het roster. Dit offseason stond vooral in het teken van meer diepte in de bullpen aanbrengen.

Achter de plaat krijgen de Marlins de beschikking over voormalig World Series-winnaar Sandy Leon. De catcher — die zich in 2018 met de Boston Red Sox tot kampioen mocht kronen — heeft een Minor League contract getekend met daarbij een uitnodiging tot Spring Training. Ook Adam Duvall is neergestreken in Florida. De multi-inzetbare buitenvelder speelde de afgelopen twee seizoenen voor de Atlanta Braves.

Met het aantrekken van Anthony Bass proberen de Fish het vertrek van closer Brandon Kintzler en reliever Brad Boxberger op te vangen. De 33-jarige Amerikaan was vorig seizoen met zeven saves lijstaanvoerder bij de Toronto Blue Jays. Daarnaast arriveerden ook pitchers Ross Detwiler, Dylan Floro en Adam Cimber in Florida. De meest in het oog springende naam van dit drietal is ongetwijfeld Floro. De 30-jarige werper komt over van de LA Dodgers en stond afgelopen seizoen driemaal op de heuvel tijdens de World Series.

MARLINS SCHRIJVEN HISTORIE

Dan was daar nog 13 november 2020. Met het aantrekken van Kim Ng als eerste vrouwelijke GM ooit schreven de Marlins historie. Ng deed de afgelopen decennia al flink ervaring op binnen de honkbalwereld en het is niet meer dan terecht dat ze de functie van GM mag gaan bekleden. Overigens is Ng niet de enige vrouw die actief zal zijn binnen de Marlins Front Office. Zo is Caroline O’Conner werkzaam als COO van de club.

TERUG OP AARDE

De Marlins waren het afgelopen seizoen misschien wel dé grootste verrassing van allemaal. Het komende seizoen zal het kwartje naar alle waarschijnlijkheid de andere kant op vallen. Het blik aan talentvolle pitchers is goed gevuld en met de komst van een aantal ervaren krachten is dit prima op orde. Toch is het maar de vraag hoe de Marlins zich gaan etaleren in de NL East. De overige vier teams hebben niet stilgezeten en met de Mets en de Braves heb je twee potentiële World Series-teams. Ook de Phillies zullen beter zijn dan vorig jaar en de kampioenskater bij de Nationals zal ook voorbij zijn. Het wordt moeilijk voor Miami om die vier ploegen voor te blijven.

Waar men in Miami het meest naar mag uitkijken, zijn de jonge talenten die nadrukkelijk op de poorten van de Major League bonken. Namen als JJ Bleday, Edward Cabrera, Braxton Garrett en Jesus Sanchez zullen het komende seizoen regelmatig vallen in Florida.

Voorspelling: Vijfde in de NL East

Coverfoto: Mitchell Leff / Getty Images

NHL weekly: de eerste helft van Sprong, de Top 5 en het Rondje

Hans Mulder
-
0
NHL weekly: de eerste helft van Sprong, de Top 5 en het Rondje

We vestigen deze week de aandacht op onze eigen Daniel Sprong. De Amsterdammer staat tegenwoordig op de loonlijst in Washington en mag aan de zijde van Alex Ovechkin op jacht naar de Cup. Hoe vergaat het ‘m in de eerste seizoenshelft in de hoofdstad en wat zijn de vooruitzichten? Diezelfde Ovechkin komen we trouwens tegen in de Top 5 en generatiegenoot Evgeni Malkin wordt tijdens het Rondje in het zonnetje gezet.

DE EERSTE HELFT VAN DANIEL SPRONG

Het goede nieuws voor Daniel Sprong kwam in september 2020. De Amsterdammer kreeg toen de gelegenheid om zijn krabbel te zetten onder een contract dat hem nog voor twee seizoenen in Washington hield. Met een gemiddeld jaarinkomen van $ 725.000 werd Sprong in Washington bepaald geen grootverdiener, maar er sprak wel iets van vertrouwen uit. Onze landgenoot kwam tijdens de play-offs weliswaar niet in actie, maar liet in de bubbel van Toronto wel een goede indruk achter. Dit gaf hij een vervolg tijdens het trainingskamp van begin dit jaar.

De geluiden waren veelbelovend in januari. Peter Laviolette leek wel iets te zien in die Nederlander en voor Brian MacLellan was Sprong een ideale optie. De Capitals zitten in de maag met wat vette contracten en een aflopende verbintenis van Alex Ovechkin, dus was het wel even fijn dat Sprong voor relatief weinig geld wilde tekenen. Met de winger hadden de Capitals een goedkope kracht in huis die het klappen van de zweep inmiddels wel kende. Dat lovende kritieken niet altijd betekenen dat je speelt, merkte Sprong al snel. Hij behoorde weliswaar tot de selectie, maar was in de eerste wedstrijden een healthy scratch.

NIEUWE START

Precies een jaar na zijn laatste wedstrijd in de NHL mocht Sprong op 17 januari voor het eerst zijn schaatsen onderbinden. Destijds speelde hij nog voor de Ducks, die hem op 24 februari traden naar Washington. In die organisatie maakte hij zijn minuten voor de Hershey Bears en deed dat met een goal en 6 punten in vijf duels zeker niet slecht. Het wachten was op een kans in de hoofdmacht, maar eerst gingen de NHL en de wereld op slot. Toen het spel eenmaal weer op de wagen ging, mocht Sprong hopen. Hopen op een kans in het postseason, maar die kans kwam niet. De Islanders waren al in de eerste ronde te sterk en het geduld van Sprong werd nog langer op de proef gesteld.

Op 17 januari was die kans daar dan eindelijk. Uitgerekend tegen de Penguins, de club die hem drafte in 2015 en waar hij zijn eerste minuten in de NHL maakte, debuteerde Sprong voor Washington. Een succes werd dit niet. De Capitals verloren, na een shootout, met 4-3 en onze landgenoot kreeg slechts 8 minuten om zich te bewijzen. Hij stond op het ijs bij één van de tegengoals, waardoor hij een -1 rating achter zijn naam kreeg. Het ontbrak hem aan shots on goal in dit duel. Twee dagen later, tegen dezelfde opponent, was het al veel beter. Sprong was betrokken bij de 4-2 van Evgeny Kuznetsov, speelde bijna 13 minuten en ondernam 4 doelpogingen. Helaas voor de Caps waren Sidney Crosby en de zijnen in OT met 5-4 te sterk.

DERTIENDE FORWARD

Bij die twee wedstrijden tegen de Pens bleef het niet voor Daniel Sprong. Een aantal ploeggenoten, onder wie Alex Ovechkin, liep tegen het coronavirus aan en dit gaf Sprong de kans om meer van zichzelf te laten zien. Op 26 januari wonnen de Capitals, mede dankzij de eerste goal van onze landgenoot, knap met 3-2 van de Islanders. Op 1 februari was het opnieuw raak voor Sprong. Dit keer scoorde hij tegen de Bruins, maar zijn treffer kon een nederlaag niet voorkomen. Een paar dagen later verdween de Amsterdammer weer uit de line-up, maar dit kondigde zich al aan. Laviolette gunde zijn winger op een gegeven moment nog maar 5 minuten per wedstrijd en waarschijnlijk voelde Sprong de bui al hangen.

De Capitals herstelden zich van het virus, werden weer fit en Daniel Sprong mocht na 7 februari plaatsnemen op de perstribune. Hij moest bijna drie weken op zijn volgende kans wachten, maar dat deze kwam, was geen verrassing. Er ontstond een beeld dat Laviolette de Nederlander zag als zijn dertiende aanvaller. Als er weer eens een gat in de line-up was, moest Sprong opdraven om dit op te vullen. Eind februari speelde de winger twee wedstrijden tegen de Devils en daarin vond hij opnieuw één keer de weg naar het doel. Ook dit was echter niet genoeg om een vaste waarde te worden. Hij verdween weer uit de line-up en had een schorsing nodig om terug te keren.

TOP 6

Tom Wilson had zich tegen de Bruins weer eens misdragen en werd voor zeven wedstrijden geschorst. Tijd voor de Amsterdamse Haarlemmerolie om weer zijn opwachting te maken. Dit keer werd Sprong op de tweede lijn gezet met Jakub Vrana en Evgeny Kuznetsov. Bepaald niet de minste spelers en voor Daniel Sprong een prachtige kans. Hij maakte op 7 maart tegen de Flyers zijn rentree en was er getuige van dat zijn Capitals met 3-1 wonnen. Sprong sloot de hernieuwde kennismaking af met een +1 rating en één shot on goal.

Onze landgenoot kreeg van zijn coach ruim 13 minuten. Twee dagen later tegen de Devils was dit iets minder, maar in de ruim 12 minuten (en 16 shifts) die hem gegeven waren scoorde Sprong wel zijn vierde van het seizoen. Op 11 maart stond er weer een treffen met de Flyers op het programma en Sprong leek zich steeds meer op zijn gemak te voelen op z’n nieuwe lijn. Hij was opnieuw belangrijk met een assist en stapte na 60 minuten met een +3 rating van het ijs. Laviolette gaf zijn winger een kleine 14 minuten en daar sprak vertrouwen in uit. Daarbij wonnen de Caps ook nog eens voor de derde keer op rij en voor de zevende keer in acht wedstrijden.

HARDLEERS

Helaas slaagde Sprong er niet in dit zaterdag door te trekken tegen Philadelphia. Hij opende weliswaar de score na bijna vijf minuten, maar daarna staken oude gebreken weer de kop op. Van Sprong wordt al jaren gezegd dat hij een prima schot heeft en aanvallend zijn mannetje staat. Met de puck of in defensief opzicht schiet de verantwoordelijkheid er echter nog wel eens bij in.

De eerste goal van de Flyers was daar helaas een goed voorbeeld van. In een poging Vrana te bereiken, stelde Sprong James Van Riemsdyk in staat de aansluitingstreffer te scoren. In de derde periode keerde Sprong niet terug op de tweede lijn en nam Conor Sheary zijn plek over. De Amsterdammer moest hij doen met 11 minuten speeltijd. Alleen Richard Panik speelde nog minder. Overigens wonnen de Caps wel weer: 5-4.

De Capitals sloten de eerste seizoenshelft maandag af met een wedstrijd tegen de Sabres. Laviolette gunde onze landgenoot ruim 16 minuten speeltijd en daar kreeg de coach geen spijt van. Het werd een speeltuin voor Sprong en de Capitals, want Buffalo werd op een 6-0 nederlaag getrakteerd. Voor de Sabres hun elfde op rij. Na een kwartier in de tweede periode schoot Daniel Sprong voor de zesde keer dit seizoen raak. Dit keer was ook zijn rating positief: +2.

Dinsdag zag Sprong hoe ploeggenoot Ovechkin zijn 718e in de NHL scoorde. Washington maakte met een 3-1 overwinning een einde aan de 9-game winning streak van de Islanders en de Nederlander vond zichzelf opnieuw terug op de tweede lijn. Met 13 minuten kreeg hij de minste speeltijd bij de Caps. Wilson zit nog één wedstrijd schorsing uit en dan zal Laviolette keuzes moeten maken. Met 3 goals in de laatste vijf wedstrijden liet Sprong een goede indruk achter. Echter kwam ook zijn zwakke punt weer af en toe bovendrijven. Na zaterdag, als Wilson terugkeert, zal duidelijk worden wat de rol van Daniel Sprong is. Blijft hij de dertiende aanvaller of schuift hij op ten koste van bijvoorbeeld Richard Panik?

TOP 5

Leon Draisaitl schoot uit zijn slof en de Ottawa Senators waren de dupe. De Duitser is, net als ploegmaatje Connor McDavid opnieuw bezig aan een prima jaar, maar het ontbreekt dit duo opnieuw aan hulp in Edmonton. In deze Top 5 komen we verder ook Dylan Coghlan en Ryan Strome nog tegen. Vanzelfsprekend besteden we aandacht aan de 717e symfonie van Ovechkin, die weer een plaats opschuift op de topscorerslijst. Tot slot dreigen we de persoonlijke fanside van Kirill Kaprizov te worden, want de Rus ontbreekt ook deze week niet.

LEON DRAISAITL vs OTTAWA SENATORS

Ze waren in Edmonton wel weer eens toe aan een lekkere, ruime overwinning. Deze zevenklapper tegen de Senators werd voorafgegaan door twee nipte zeges en daarvoor zaten drie dikke nederlagen tegen de Maple Leafs. Vorige week wilden ze tegen Ottawa echter een statement maken. Of eigenlijk wilde Leon Draisaitl dat. De Duitser tekende op 31 januari al voor 6 punten tegen deze tegenstander en dat was de aanvaller goed bevallen. In dat duel moest Draisaitl het echter doen met 6 assists. Dit keer was hij met 3 goals, zijn vierde hattrick in de NHL, en 2 assists het mannetje. Connor McDavid, die een paar dagen later als eerste dit seizoen de grens van 50 punten slechtte, moest genoegen nemen met 3 punten. Dat aantal verzamelde ook Tyson Barrie in deze met 7-1 gewonnen wedstrijd.

DYLAN COGHLAN vs MINNESOTA WILD

Een naam die we niet eerder tegenkwamen in onze Top 5. De reden daarvoor is simpel. Dylan Coghlan had nog niet eerder gescoord… Vorige week tegen de Minnesota Wild besloot de verdediger van Vegas de schade maar eens in te halen. Coghland debuteerde begin februari in het shirt van de Golden Knights en noteerde in zijn derde wedstrijd, tegen de Ducks, zijn eerste assist. Negentien dagen na zijn 23e verjaardag trakteerde Coghlan zichzelf op zijn eerste goal. En zijn tweede en derde. De scoringsdrift van de blueliner kwam niet helemaal uit de lucht vallen. In de WHL en AHL scoorde hij best vaak voor een verdediger, maar een hattrick in de NHL zag Coghlan waarschijnlijk ook zelf niet aankomen. De drie treffers hielpen de Knights overigens niet. De ploeg ging met 4-3 onderuit tegen Minnesota.

KIRILL KAPRIZOV vs ARIZONA COYOTES

En daar zijn we weer met ons wekelijkse blokje over Kirill The Thrill. Zijn heldendaden zijn reeds beschreven, maar er ontbrak nog iets aan het lijstje. Kirill Kaprizov had nog geen hattrick achter zijn naam, maar daar bracht technisch vaardige Rus afgelopen vrijdag verandering in. Thuis tegen de Arizona Coyotes had Kaprizov het op de heupen, maar niet alleen hij. Met Mats Zuccarello vormde hij ook deze avond weer een ijzersterk duo. De 33-jarige Noor was deze avond goed voor 3 assists en twee keer stond hij aan de basis van een door Kaprizov gescoorde goal. De Russische rookie had 25 wedstrijden nodig voor zijn eerste hattrick en stond na dit duel op 10 goals. Voor de Wild betekende het de derde overwinning op rij en de ploeg hijgt inmiddels de Golden Knights in de nek.

RYAN STROME vs BOSTON BRUINS

De New York Rangers verloren drie wedstrijden op rij, maar de terugkeer van Artemi Panarin deed wonderen. Panarin had privé wat anders aan zijn hoofd en verliet het team op 22 februari. Hoewel de Rangers zonder hun sterspeler nog 4 van de 9 wedstrijden wonnen, was zaterdag wel duidelijk dat Panarin wel degelijk veel toevoegt aan dit team. Ondanks de losing streak leken de Blueshirts met het nodige vertrouwen te spelen en dit resulteerde in een 4-0 overwinning op de Bruins. Scoren deed Panarin niet, maar hij verzorgde wel deze knappe assist op Strome. Voor de Rus was het zijn 14e assist. Strome scoorde zijn 10e goal van het seizoen. Daarmee had hij er na dit duel vier minder dan Chris Kreider, die tegen Boston zijn 14e maakte en daarmee clubtopscorer is.

ALEX OVECHKIN vs BUFFALO SABRES

Alex Ovechkin is een bijzonder kind. Daarmee zeggen we niets teveel. Sinds afgelopen maandag heeft hij daarvan weer een overtreffende trap gevonden. Tegen de Buffalo Sabres scoorde de Rus zijn 717e goal in de NHL en daarmee staat hij op gelijke hoogte met de legendarische Phil Esposito. De voormalig speler van de Blackhawks stond lang alleen op de zesde plaats van de all-time topscorerslijst, maar Esposito kreeg op 15 maart gezelschap van Ovechkin. De Rus is echter nog lang niet klaar in de league en heeft nu de blik gericht op Marcel Dionne. De Canadees speelde zijn meeste wedstrijden voor de Kings en kwam na 1348 wedstrijden uit op 731 goals. Brett Hull, de nummer vier op de lijst, heeft 10 goals meer.

RONDJE LANGS DE DIVISIES

  • De Calgary Flames zijn prima gestart onder hun nieuwe coach. Als we de verhalen mogen geloven, ging de zweep er even over toen Darryl Sutter het roer overnam, maar de resultaten zijn er dan ook naar. Sutter zag zijn ploeg eerst twee keer winnen van de Canadiens en afgelopen maandag moesten ook de Oilers eraan geloven. Het zal de nieuwe coach vooral bevallen dat er telkens nieuwe namen opstaan voor Calgary. Onlangs staken we nog de loftrompet over de Maple Leafs, maar momenteel vlot het even niet in Toronto. Auston Matthews en consorten wonnen slechts één van de laatste zes wedstrijden en zien Winnipeg naderen. De Jets lieten maandag echter na de druk nog meer op te voeren door zelf te verliezen van de Canadiens. Travis Green heeft de Canucks aan de praat gekregen. Vancouver won vijf van de laatste zes en mag weer hopen.
  • Ook in de East Division was de ene streak nog mooier dan de andere. Hier zijn het de Islanders, Capitals en Penguins die een demarrage plaatsten. De Bruins moeten in dit geweld even pas op de plaats maken en kregen afgelopen maandag met 4-1 nog een draai om de oren van Pittsburgh. In dit duel bereikte Evgeni Malkin een persoonlijke mijlpaal. De Rus scoorde, op de PP, in de tweede periode zijn achtste van het seizoen en daarmee tekende Geno voor zijn 1100e punt in de NHL. Ze zullen in Beantown nog zeker niet wanhopen. De Bruins lopen een paar wedstrijden achter en houden door de 2-1 zege op de Penguins van dinsdag aansluiting. Dat geldt ook voor de Flyers, die vijfde staan. Achter Philadelphia valt een gat naar de Rangers en de Devils. Het dolende Buffalo verloor er al 12 op rij en zette woensdagochtend coach Ralph Krueger op straat.
  • De Calgary Flames zijn prima gestart onder hun nieuwe coach. Als we de verhalen mogen geloven, ging de zweep er even over toen Darryl Sutter het roer overnam, maar de resultaten zijn er dan ook naar. Sutter zag zijn ploeg eerst twee keer winnen van de Canadiens en afgelopen maandag moesten ook de Oilers eraan geloven. Het zal de nieuwe coach vooral bevallen dat er telkens nieuwe namen opstaan voor Calgary. Onlangs staken we nog de loftrompet over de Maple Leafs, maar momenteel vlot het even niet in Toronto. Auston Matthews en consorten wonnen slechts één van de laatste zes wedstrijden en zien Winnipeg naderen. De Jets lieten maandag echter na de druk nog meer op te voeren door zelf te verliezen van de Canadiens. Travis Green heeft de Canucks aan de praat gekregen. Vancouver won vijf van de laatste zes en mag weer hopen.
  • Vegas, Minnesota en Colorado zijn in de West Division bezig aan een mooie reeks. De Golden Knights wonnen hun laatste drie wedstrijden, maar raken maar niet verlost van de Wild (vijf zeges op rij) en de Avalanche (vier op rij). In St. Louis zijn ze het noorden even kwijt. De kampioen van twee jaar geleden verloor de laatste vier wedstrijden. Twee keer werd van de Knights verloren, maar ook de Sharks en de Kings bleken te sterk. In San Jose krijgen ze de laatste tijd eindelijk de echte Erik Karlsson te zien. De voormalig winnaar van de Norris Trophy sukkelde met zichzelf en met de verwachtingen, maar voldoet sinds een paar weken eindelijk aan de verwachtingen. Of dit voor San Jose voldoende is voor de play-offs valt te bezien. Het gat naar de Blues, die vierde staan, is acht punten.  

Cover photo: Mary Altaffer/AP Photo

2021 NFL Draft OL Prospects: Rashawn Slater

Lars Leeftink
-
0
2021 NFL Draft OL Prospects: Rashawn Slater

Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Tijdens week vijf krijgen de offensive lineman de aandacht die ze verdienen. We gaan verder met een speler die de top 15 in de aankomende draft ook wel gaat halen: Rashawn Slater.

RASHAWN SLATER – NORTHWESTERN

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 142 kg | Senior

Daar waar Penei Sewell vaak als OL1 wordt gezien en qua talent waarschijnlijk ook terecht bovenaan staat, is Rashawn Slater qua speeltijd en ervaring een stuk verder en volwassener. Daar waar er bij Sewell veel vraagtekens zijn, heeft Slater zich de afgelopen twee jaar bij Northwestern in de kijker gespeeld. Zijn hoogtepunt? Het uitschakelen van NFL 2020 defensive rookie of the year Chase Young. Maar is Rashawn Slater daadwerkelijk zo goed en is hij eigenlijk niet gewoon OL1 in deze draft? Net zoals bij Penei Sewell staat hij bij de gifjes opgesteld als left tackle.

THE GOOD: SNELHEID | VOETENWERK | RUN BLOCKING | ZOWEL TACKLE ALS GUARD

Slater staat bij veel analisten bekend als iemand die zijn fundementals prima op orde heeft. Wie kijkt naar zijn beelden uit 2019, zal ook tot deze conclusie komen. Naast zijn fysieke traits is zijn voetenwerk next-level, en zeker verder ontwikkelt dan het voetenwerk van Penei Sewell. Dit heeft ook Chase Young in 2019 gemerkt.


Wat hem tevens al beter maakt als tackle is zijn snelheid en explosiviteit of the snap. Zijn reactievermogen (komen we later op terug) is niet eens van een hoog niveau, maar zijn fysieke skills en voetenwerk zorgen ervoor dat dit (in ieder geval op college-niveau) niet opviel.


Er waren zelfs momenten dat Slater met twee spelers tegelijkertijd bezig was. Zijn inzicht is wat dat betreft ook iets om zeker op prijs te stellen. Een tackle die in zijn eentje twee rushers uit kan schakelen is altijd mooi meegenomen.

RUN BLOCKING

Toch is ook Slater, net zoals Sewell, op zijn best als hij in run blocking actief is. Hij creëert gapende gaten waar zelfs de grootste RB nog makkelijke doorheen zou passen. Ook bij dit soort momenten is hij bereid om twee verdedigers uit de weg te ruimen.


Tot slot, om te laten zien dat hij qua atletisch vermogen op hetzelfde niveau zit als Sewell, even wat run blocking on the move.

THE BAD: REACTIEVERMOGEN | MIST MOBIELE KRACHT ALS TACKLE

Er zijn echter wel een paar flaws die ervoor zorgen dat hij, net zoals Sewell, misschien op het hogere niveau toch beter als guard dan als tackle uit de voeten kan. Het grootste probleem is dat Slater mobiele kracht mist. Daar waar het, net zoals Sewell, met zijn fysieke kracht wel prima is geldt dat een stuk minder voor zijn mobiele kracht. Hij is hier al wel een stuk verder dan Sewell, maar nog steeds is de consistentie wat dat betreft ver te zoeken. Zeker vs Ohio State bleek dit nogal een probleem te zijn. Hij werd vaak makkelijk naar achteren gedrongen, iets wat de pocket voor de QB van dienst alleen maar verkleind.


Daarnaast is ook zijn reactievermogen zeer inconsistent. Dat klinkt raar, maar zoals hierboven al te zien was heeft hij momenten dat het er goed uitziet en hij met atletische rushers prima meekan. Dit komt echter ook voor een groot deel door zijn vergevorderde voetenwerk en techniek. Zijn reactievermogen is eigenlijk niet snel en consistent genoeg om als tackle uit de voeten te kunnen. Zijn voetenwerk en atletisch vermogen maakt veel goed.


De conclusie is bij Slater eigenlijk hetzelfde als bij Sewell. Alhoewel Slater nu al prima als tackle in actie zou kunnen worden vanwege zijn vergevorderde voetenwerk en fundementals, kan hij nog een niveau hoger presteren als guard. De combinatie van zijn kracht en run blocking zouden hem daar, net zoals Sewell, een All Pro-toekomst op kunnen leveren. Slater is dus vrij diverse in te zetten (meer dan Sewell), maar lijkt op NFL-niveau zijn hoogste potentie te kunnen halen als guard.

Photo: Mitchell Layton/Getty Images

Season preview 2021: Milwaukee Brewers

Hans Mulder
-
0
Season preview 2021: Milwaukee Brewers

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag aandacht voor de Milwaukee Brewers.

2020: NIET GOED GENOEG

Na achtereenvolgens een tweede, eerste en tweede plaats gingen de fans in Milwaukee er in 2020 weer eens goed voor zitten. Natuurlijk, Yasmani Grandal was vertrokken, maar Omar Narvaez zou een meer dan capabele vervanger zijn. De catcher had in dienst van Seattle in 2019 de bal immers 22 keer het stadion uitgemept. Ze maakten er toch een druk off-season van in Milwaukee, want ook pitchers Brett Anderson en Josh Lindblom werden naar de Midwest gelokt. Het belangrijkste nieuws kwam echter in maart, vlak voor de pandemie de wereld een halt toeriep. Christian Yelich zette een krabbel onder een nieuwe deal die hem tot 2029 een lid van de Brew Crew maakt.

Er was veel om je op te verheugen, maar zoals we inmiddels gewend zijn, werd het geduld danig op de proef gesteld. Toen het seizoen eenmaal op gang kwam, leken de Brewers niet op de hoogte te zijn. Halverwege de jaargang keken ze aan tegen een losing record van 13-17. Hoewel het nog wel ietsje beter werd, verloren ze meer wedstrijden dan ze wonnen.

Eén van de oorzaken was opt-out van Lorenzo Cain. Een andere tegenvaller was het presteren van superster Yelich. Waar hij in ’19 nog een .329/.439/.671 slash line noteerde, daar moest hij het in 2020 met .205/.356/.430 doen. In de divisie hielden de Brewers alleen de abominabele Pirates achter zich en in het postseason kwam hen dit duur te staan. Ze kwamen al heel snel de Dodgers tegen en die maakten in twee wedstrijden een einde aan het teleurstellende seizoen van de Brew Crew.

2021: HEY HEY, WE’VE GOT JBJ

You can’t have enough pitching: een waarheid als een koe in het honkbal. Onlangs schreven de Brewers hun eigen versie van deze aloude wijsheid. Ze hadden al best goede outfielders, maar de organisatie besloot dat er ook nog wel plek was voor Jackie Bradley Jr. Als Lorenzo Cain weer ‘gewoon’ aan het werk gaat in 2021 zal dit betekenen dat Avisail Garcia zijn plek kwijt is. Avi is toch een speler die in 2019 nog 20 homeruns sloeg en twee jaar eerder 80 RBIs noteerde. Het aantrekken van Bradley Jr. zadelt manager Craig Counsell op met een luxeprobleem.

Keston Hiura bemande vorig jaar het tweede honk en deed dit naar behoren — als we zijn defensieve prestaties buiten beschouwing laten. De 24-jarige infielder uit Valencia (het Valencia in Californië, that is) begint straks aan zijn derde seizoen in de majors en sloeg al 32 homeruns. Helaas gaat het in het veld stukken minder, getuige zijn 22 errors in zijn eerste twee seizoenen. Kolten Wong moet dit probleem voor de Brewers op gaan lossen. De 30-jarige tweedehonkman speelde jaren voor St. Louis en hoeft dus niet te wennen aan de divisie. Counsell zal de knuppel van Hiura wel in zijn line-up willen houden en de jongeling verkast naar alle waarschijnlijkheid dan ook naar het eerste honk.    

Aanvallend is de line-up van de Brewers al ijzersterk. Dat wil zeggen: als de oude Yelich weer op komt dagen en Cain zijn gebruikelijke niveau haalt. Defensief waren ze vorig jaar een grauwe middenmoter. De komst van Wong en het vastleggen van JBJ moet dit euvel gaan verhelpen. Jordan Zimmerman en Travis Shaw zijn zomaar wat namen die de afgelopen tijd ook aan kwamen waaien. Shaw is mogelijk een kandidaat voor het derde honk. Zimmermann in goede doen zou een versterking op de heuvel zijn. Helaas voor de werper zijn er maar weinig die zich die vorm van hem nog kunnen herinneren.

TWEEKOPPIG MONSTER?

Brandon Woodruff en Corbin Burnes zullen in 2021 weer de top van de rotation vormen. Voor het eerst sinds 2017, zijn debuutjaar, verloor Woodruff in 2020 meer wedstrijden dan hij won (3 om 5). De inmiddels 28-jarige werper noteerde echter ook zijn beste ERA (3.05) in zijn loopbaan en pitchte voor het eerste een complete game. Dat hij dit deed in het eerste deel van een doubleheader, die over 7 innings ging, weet over een paar jaar niemand meer. Met Woodruff hebben de Brewers een solide pitcher in huis en zijn beste jaren moeten nog komen.

Dit geldt normaal gesproken ook voor Corbin Burnes. Vanuit de bullpen won Burnes in 2018 7 wedstrijden voor de Brewers en kwam hij tot een 2.61 ERA. In 2019 werd hij gebombardeerd tot starter, maar na vier wedstrijden ging dat plan de prullenbak in. Hij stond in die vier potjes 21 runs toe en verdween weer snel naar de bullpen. Het pleit voor de Brewers dat ze hem vorig jaar opnieuw de kans gaven.

Dit keer greep Burnes de mogelijkheid met beide handen aan. In 59.2 innings gunde hij de tegenstand 14 earned runs en met zijn 2.11 ERA mocht hij zeker thuiskomen. Aan het einde van dit seizoen wordt de pitcher 27, dus ook hier is de rek er nog niet uit. Als de laatste paar weken van 2020 een indicatie zijn van het niveau van de rechtshander, die als zesde eindigde in de Cy Young Award, kan 2021 wel eens een echt breakoutjaar worden.

STAPJE TERUG

Achter dit duo was het vorig jaar behelpen. Na een zeer acceptabel 2019 (3.72 ERA en 18 starts) was het in 2020 (5.30 ERA en 11 starts) teleurstellend wat Adrian Houser tentoon spreidde. Hij zal in 2021 willen laten zien dat dit een schoonheidsfoutje was. Eric Lauer is er nog zo één. De southpaw zal moeten vechten voor zijn plek, want de honden lusten geen brood van wat Lauer vorig jaar liet zien. Hij mocht twee keer starten, kreeg in 6.2 innings 13 runs tegen en eindigde met een 13.09 ERA. Dat het ook anders kan, bewees hij in 2018 (6-7 met 4.34 ERA) en 2019 (8-10 met 4.45 ERA) in dienst van de Padres. Dertigers Brett Anderson en Josh Lindblom zorgen niet alleen voor ervaring, maar ook voor de broodnodige degelijkheid in de rotation.

In de bullpen ontbreekt dit seizoen de naam van voormalig All-Star Corey Knebel. In Devin Williams diende zich echter al iemand aan die Knebel kan doen vergeten. Williams mocht na vorig seizoen de NL Rookie of the Year en de Reliever of the Year op z’n schoorsteenmantel zetten. Hij kwam 22 keer in actie en tekende voor een — ga er even goed voor zitten — ERA van 0.33. Closer Josh Hader mocht ook al twee keer naar de ASG, maar hij leek vorig seizoen niet helemaal zichzelf.

Zijn 3.79 ERA was hoger dan we van Hader gewend zijn, maar over de 26-jarige werper hoeven we ons geen zorgen te maken. Die komt ijzersterk terug. Met Freddy Peralta, Eric Yardley en Brent Suter, om zomaar een paar namen te noemen, zit het wel goed met de relievers. De bullpen mag dan ook in 2021 gezien worden als een sterk punt in Milwaukee.

THE ART OF FIELDING

Over een ander sterk punt zijn we het snel eens. In een normale wereld behoort het outfield van de Brewers tot de beste in de majors. Christian Yelich moet dan wel zijn vorm ergens terug zien te vinden en een volledig fitte Lorenzo Cain zal ook helpen. De outfielder is niet helemaal okselfris tijdens Spring Training, maar hoopt op tijd fit te zijn als de Brewers op donderdag 1 april het seizoen openen tegen de Twins.

Het infield heeft Counsell deels ingekleurd. Zeker nu er (voorlopig nog) geen aangewezen slagman is in de NL zal Hiura op het eerste honk gezet worden. Wong is een zekerheidje op het tweede. Daarna komen de twijfels. Shaw is een optie op het derde, maar daarvoor komen ook Orlando Arcia en Luis Urias in aanmerking. De jonge Mexicaan Urias bemande het derde honk vorig jaar 30 keer en deed dit naar behoren. Het lijkt dan ook waarschijnlijk dat hij de voorkeur krijgt. Arcia zwierf vorig jaar af en toe het hele veld over, maar Counsell zal hem toch het liefst zien als kortestop. Omar Narvaez zal het leeuwendeel van de wedstrijd plaatsnemen achter de thuisplaat.

Al met al heeft Craig Counsell een mooie groep tot zijn beschikking. Naast de al genoemde namen kan hij ook Daniel Vogelbach of Daniel Robertson moeiteloos inpassen. In Milwaukee hebben ze vorig jaar echter meegemaakt dat we met mensen te maken hebben en niet met robots. De vorm van de dag spreekt een woordje mee, zo weten de Brewers. Als die vorm goed is, berg je dan maar. In dat geval kan de concurrentie in de NL Central de borst nat maken.

VOORSPELLING: tweede in de NL Central

Coverfoto: Benny Sieu/USA TODAY Sports

Billy Splash? Spending spree in New England

Laurens Van Heuverswijn
-
0
Billy Splash? Spending spree in New England

Voor het eerst sinds 2008 de play-offs missen: het doet wat met een mens. Enkele uren na het openen van de ‘legal tampering’ periode in free agency is het duidelijk dat de New England Patriots erg agressief aan de slag gaan. In amper enkele uren hengelden ze Matt Judon, Jonnu Smith, Jalen Mills en nog meer grote namen binnen.

Van zodra de vlag naar beneden ging en de spelers ‘officieel’ konden onderhandelen met teams, viel de bedrijvigheid van de Patriots op. De Pats hadden eerder al de beslissing genomen om een jaartje langer door te gaan met quarterback Cam Newton en een akkoord met de Las Vegas Raiders om tackle Trent Brown opnieuw naar Boston te brengen. Met meer dan zeventig miljoen dollar op overschot onder de salary cap was het duidelijk dat Bill Belichick klaar was voor een rondje shoppen op de open markt.

TE Jonnu Smith

De eerste aankondiging was die van tight end Jonnu Smith, voordien aan de slag bij Tennessee Titans. Eén van de meest begeerde spelers op zijn positie en dat leverde dan ook een vierjarig contract van 50 miljoen (31,25 miljoen gegarandeerd) op. Ook al heeft Smith in zijn carrière nog nooit meer dan vijfhonderd yards in één seizoen verzameld, hij vindt met Belichick een coach die tight ends hoog in het vaandel draagt.

DT Davon Godchaux

Daarna volgde de aanwerving van nose tackle Davon Godchaux. Twee jaar voor in totaal 16 miljoen dollar, waarvan negen gegarandeerd. Godchaux komt van de Miami Dolphins, waar hij in 2017 belandde via een pick in de vijfde ronde. Vorig seizoen ging hij vroeg op IR na een operatie aan de biceps.

LB Matt Judon

Een pass rusher die de Patriots vorig jaar bijzonder hard misten. De voormalige Baltimore Raven gaat in Boston minstens 32 miljoen van 56 miljoen dollar verdienen. Vorig jaar beslisten de Ravens nog om hem te taggen, maar dat gebeurde dit jaar niet. Judon mocht de voorbije twee jaar naar de Pro Bowl en verzamelde in vijf jaar 34,5 sacks, zeven forced fumbles en 103 QB hits. Een uitstekende aanwinst, begeerd door vele andere teams.

S Jalen Mills

Gekleurde haren en een Super Bowl trofee met de Philadelphia Eagles: Jalen Mills komt naar de Patriots voor vier jaar en 24 miljoen dollar. Eerder een toevoeging aan de diepte van het team, want met Devin McCourty, Adrian Phillips en huidig rookie Kyle Dugger is het geen positie waar een grote leegte gaapt.

WR Nelson Agholor

Verketterd in Philadelphia, met pek en veren de stad uitgejaagd en uitgekomen in de woestijn van Las Vegas vorig jaar. Bij de Raiders ging het echter een stuk beter voor Agholor. 48 receptions voor 896 yards en acht touchdowns. De drops bleven achterwege en na één succesvol jaar krijgt hij in Boston nu een contract voor twee jaar met een maximale waarde van 26 miljoen dollar

WR Kendrick Bourne

Eén catch minder dan Agholor vorig jaar, maar Bourne is voor de casual fan misschien een mindere naam. De receiver komt van de San Francisco 49ers, waar hij vorig jaar een dikke 600 yards en twee touchdowns bijeen speelde. Geen nummer één dus, maar wel een zeer degelijke optie om het receiver corps aan te vullen. Met 22,5 miljoen dollar over twee jaar wordt ook hij de komende tijd stevig betaald.

Conclusie

New England maakt gebruik van de unieke situatie waarin ze zitten. Veel teams moeten dit jaar knokken om onder de salary cap te zitten. De jongens uit Boston hebben echter zeventig miljoen overschot. Daar zijn ze nu al ettelijke miljoenen van kwijt, maar de vraag is hoe dit hun toekomst bepaalt. Met Cam Newton staat toch nog steeds een vraagteken als quarterback. Naast Smith werd toch vooral de al degelijke tot goede defense van vorig jaar aangevuld. Die wordt nog eens uitgebreid met onder meer Dont’a Hightower.

De spending spree van de New England Patriots is een stevige stijlbreuk met de afgelopen twee decennia. Daarin passeerden zelden dergelijke contracten. De play-offs missen, was natuurlijk ook een stijlbreuk. Wellicht heeft de combinatie van veel ruimte in een uitzonderlijk jaar met de drang om weer relevant te zijn de Pats tot al deze aanwinsten geleid.

Cover foto: Steven Senn/Associated Press

2021 NFL Draft OL Prospects: Penei Sewell

Lars Leeftink
-
0
2021 NFL Draft OL Prospects: Penei Sewell

Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Tijdens week vijf krijgen de offensive lineman de aandacht die ze verdienen. Beginnend met een top 10 pick: Penei Sewell.

PENEI SEWELL – OREGON

Leeftijd: 20 | Lengte: 1.98 m | Gewicht: 149 kg | Junior

Samen met Rashawn Slater is Penei Sewell de beste offensive lineman van deze draft class. Daar waar Slater wellicht al wat completer en volwassener is, beschikt Sewell over het pure talent dat hem een top 10 pick maakt. Sewell speelde afgelopen seizoen niet namens Oregon, maar had daarvoor al een status opgebouwd als OL1 in deze draft. Hij is echter nog wel een ruwe diamant die flink wat werk te verrichten heeft op het volgende niveau. Hou bij het zien van de gifjes rekening met het feit dat Sewell #58 is en meestal als left tackle speelt.

THE GOOD: ATLETISCH | RUN BLOCKING | LENGTE

Waar Sewell echt in uitblinkt is zijn run blocking. Als left tackle was hij bij Oregon fantastisch in het zetten van de edge en het creëren van gaten voor een RB. Zeker geen automatisch gegeven voor een tackle, en zeker niet op 20-jarige leeftijd.


Daarnaast heeft hij ook het atletisch vermogen om achter de line of scrimmage door te lopen en on the move gaten te creëren. Dit is wanneer zijn relatieve snelheid en atletisch vermogen tot zijn recht komt.


Als pass protector was hij alles behalve consistent (zie kopje ’the bad’), maar er waren wel degelijk momenten waarop hij hoog niveau pass protection liet zien. Zeker wanneer hij zijn tegenstander vast kan pakken, laat hij de controle meestal niet meer los. Knappe vent die dan nog langs Sewell weet te komen.


Maar ook met voetenwerk liet hij zien rushers prima bij te kunnen houden. Het probleem is alleen dat goede momenten zoals het eerste moment hieronder te vaak worden afgewisseld met matige moment zoals het tweede moment van hieronder.

THE BAD: CONSISTENTIE | KRACHT | MATIG VS BETERE TEGENSTANDERS

Er zijn echter ook flink wat nadelen aan Sewell. Ten eerste is hij 20 jaar en heeft hij voor het laatst begin 2020 op het veld gestaan. Daarnaast bleek dat hij het, zeker tegen de sterkere tegenstanders in college, best lastig te hebben en was alles behalve consistent. Dit had dan vooral met zijn techniek te maken. Zij inzicht is, zeker voor een OT, echter alles behalve goed genoeg. Hij herkent pressure nog niet snel genoeg en vergeet soms gewoon wie zijn man is. Dit wordt zelfs op college-niveau afgestraft. Dit is een kwestie van tijd en coaching, maar het laat wel goed zien hoe ruw hij als talent nog is.


Zijn toekomst lijkt dan ook eerder als guard dan als tackle te zijn. Zoals bij de positieve punten te lezen en zien is, is Sewell al fantastisch als run blocker. Hij slaat in pass protection echte de plank nog vaak mis. Dit komt vooral vanwege zijn voetenwerk en balans, die vaak niet goed of snel genoeg is om de beste en meest atletische rushers tegen te houden.


Kortom: Sewell is een top OL in wording die, kijkend naar zijn plus en minpunten, zeker later in zijn carriere vroeg of laat de switch zal maken naar guard. Hij zal wellicht in de eerste jaren zijn atletisch vermogen nog kunnen gebruiken om als left tackle goed uit de voeten te komen, maar zijn krachten komen toch meer overeen met een guard. Een team dat versterking bij de offensive line nodig heeft, maar ook geduld heeft met de ontwikkeling van Sewell kan met hem een enorme slag slaan. De medaille kan echter ook de andere kant op vallen. Sewell is dan ook misschien wel het grootste hit or mis talent in deze draft.

(Photo: AP Photo/Ron Jenkins)

Season Preview 2021: San Francisco Giants

Mick van der Nat
-
0
Season Preview 2021: San Francisco Giants

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag onze San Francisco Giants Preview.

Waar de Giants van 2010 tot 2014 zichzelf drie keer tot World Series-kampioen kroonden, was 2020 het vierde jaar op rij dat er niet méér wedstrijden werden gewonnen dan verloren. Voor het eerst in dertien jaar zwaaide iemand anders dan Bruce Bochy de scepter en niet geheel onverdienstelijk. Nieuwe manager Gabe Kapler loodste de Giants naar 29 overwinningen en 31 verliespartijen. Alleen één verloren series tegen de Brewers stond het behalen van de playoffs in de weg.

Er is dus weer hoop vanuit de Bay Area. De Giants eindigden 2020 met uitstekende slagstatistieken, met top-tien-klasseringen voor het team in slaggemiddelde (5), On Base Percentage (7) en Slugging Percentage (6). Het zorgenkindje, de pitching, is in het offseason aangepakt met het behouden van Kevin Gausman en het vastleggen van Anthony DeSclafani, Aaron Sanchez en Alex Wood. Geen hoogvliegers, en blessuregevoelig, maar warm bodies zijn warm bodies. Hiermee hopen de Giants in 2021 eindelijk weer een positief record te behalen.

2020: NIEUW BLOED

2019 was geen goed jaar voor de Giants. De grote afscheidstour van Bochy eindigde op een vierde plaats in de NL West, 35 wedstrijden achter de Los Angeles Dodgers. In het seizoen 2020 moest dan ook een nieuw tijdperk beginnen. Gabe Kapler tekende voor drie jaar en met hem kwamen nog acht nieuwe stafgezichten. Hiervan was de nieuwe director of pitching Brian Bannister met 38 de oudste toevoeging. Tevens voegde Kapler Alyssa Nakken toe aan zijn coaching staff. Nakken mocht op 20 juli 2020 in een oefenpotje tegen de A’s plaats nemen bij het eerste honk. Ze werd daarmee de eerste vrouw ooit die in een MLB-wedstrijd coachte.

SLAAN LUKT AARDIG

Grootste ontbrekende naam voor de Giants voor het seizoen begon was Buster Posey. De catcher besloot niet deel te nemen aan het verkorte MLB seizoen. Hij en zijn vrouw hadden net een tweeling geadopteerd en hij wilde deze niet in gevaar brengen. Dit betekende echter het debuut voor één van de grootste talenten van de Giants: Joey Bart. De catcher, die nog nooit boven Double-A-niveau had gespeeld en het grootste gedeelte van het seizoen 2019 had gemist door twee verschillende handbreuken, deed het niet onverdienstelijk. Hij sloeg .233/.288/.320 en dat terwijl hij pas zijn eerste wedstrijd speelde toen het seizoen al een maand onderweg was.

Bart nam het stokje op de catcherspositie soort-van over van de Arubaan Chadwick Tromp, die het seizoen op het big league-roster begon. De 25-jarige, in Oranjestad geboren, Tromp speelde in 2019 nog voor Team Kingdom of the Netherlands op de Premier12. Hij debuteerde op 29 juli 2020 in de Major League tegen de San Diego Padres. Eén wedstrijd later sloeg hij zijn eerste honkslag en eerste RBI over de plaat. In zijn derde en vierde duel op het hoogste niveau waren homeruns één en twee een feit. Na een eerste zes uitstekende wedstrijden ging de ‘Trompical Storm’ liggen, maar dankzij een 3-uit-5 in de voorlaatste wedstrijd van zijn seizoen eindigde hij boven de Mendoza-lijn: .213/.219/.426 met vier homeruns en 10 RBI’s in 61 slagbeurten.

MEER MEEVALLERS

Niet alleen de debuten van beide catchers waren een opsteker voor de Giants. Ook de prestaties van rechtsvelder Mike Yastrzemski waren uitstekend. In zijn tweede jaar op het hoogste niveau sloeg hij .297/.400/.568, een OPS+ van 165, leidde hij de National League in driehonkslagen met vier en eindigde hij achtste in de MVP-race. Ook stelden veteranen Brandon Crawford (10 seizoenen), Brandon Belt (10 seizoenen) en Donovan Solano (7 seizoenen) niet teleur. Belt sloeg een OPS+ van 178, Solano won een Silver Slugger award en Crawford slugde zijn beste seizoen in zijn carrière.

PITCHING PROBLEMS

Toch zaten de grootste problemen voor de Giants in de pitching. Met een rotatie bestaande uit Johnny Cueto, Kevin Gausman, Tyler Anderson, Logan Webb, Drew Smyly en Trevor Cahill was er niet veel om naar uit te kijken. Het contract van oude rot Jeff Samardzija werd al na vier wedstrijden ontbonden. In die vier wedstrijden gooide Shark een ERA van 9.72 en een WAR van -0.7. Ace Cueto gooide één van zijn slechtste seizoenen uit zijn carrière (5.40 ERA, 1.374 WHIP) en alleen Tyler Anderson (4-3) wist meer wedstrijden te winnen dan hij verloor.

2021: END OF AN ERA

Er zijn nog drie spelers over van de gouden generatie van de Giants, Buster Posey, Brandon Belt en Brandon Crawford. Waarschijnlijk zullen zij alledrie aan het einde van het seizoen 2021 uit San Francisco vertrekken. De contracten van beide Brandons verlopen en Posey heeft een clubclausule in zijn contract van $22 miljoen. Die zal waarschijnlijk niet gelicht worden, want de nieuwe generatie staat al klaar. Bart mocht vorig seizoen zijn kunsten al laten zien, maar ook Marco Luciano, Heliot Ramos en Luis Matos zijn talenten die ergens in de komende jaren op de deur van de Giants kloppen.

MEEDOEN OF TOEKIJKEN?

Of de Giants komend seizoen weer mee kunnen gaan doen om de playoffs hangt af van de beslissing rondom de expanded playoffs. Toch probeerden de Giants hun selectie te versterken. Dit deden zij met relatief goedkope deals. Zo tekenden Anthony DeSclafani (1 jaar, $6 miljoen), Alex Wood (1 jaar, $3 miljoen) en Aaron Sanchez (1 jaar, $4 miljoen). Tommy La Stella en Kevin Gausman tekenden de grootste deals dit offseason. Gausman accepteerde een qualifying offer van één jaar en $18,9 miljoen en La Stella tekende in free agency voor drie jaar en $18,75 miljoen.

Er wordt dus gebouwd aan een toekomst in San Francisco. Onder leiding van Gabe Kapler krijgen talenten de kans. Met het binnenhalen van goedkope veteranen is er een goede mix van jong en oud. Of dat dit seizoen tot iets gaat leiden is de vraag. De Giants zijn wel een team om in de toekomst in de gaten te houden.

Voorspelling: Derde in de NL West.

Coverfoto: Randy Vazquez / Bay Area News Group

De grootste kleine quarterback: Drew Brees (42) gaat met pensioen

Laurens Van Heuverswijn
-
0
De grootste kleine quarterback: Drew Brees (42) gaat met pensioen

Drew Brees (42) heeft zondagavond zijn pensioen aangekondigd. Na een lange periode van onzekerheid over zijn toekomst is er dus toch het afscheid voor de quarterback van de New Orleans Saints, die binnen vijf jaar een bronzen buste en gouden kostuumvest in ontvangst mag nemen.

Het palmares van Brees is indrukwekkend: 13 Pro Bowls, twee keer AP Offensive Player of the Year, Walter Payton Man of The Year, het NFL-record van 80.358 passing yards, 571 touchdowns, een gemiddeld completion percentage over zijn ganse carrière van 67,7 procent, de Super Bowl én Super Bowl MVP. Daarmee verzeker je een prominente plaats in de Hall Of Fame.

Nochtans had Brees, geboren in het Texaanse Dallas, veel twijfels rond zijn naam toen hij in de NFL kwam vanuit Purdue. Hij had daar bewezen een talent voor de eerste ronde te zijn, maar viel door zijn statuur van 1,83 meter tot bij de eerste pick in de tweede ronde. De San Diego Chargers werden zijn nieuw team. Op 4 november 2001 speelde Brees zijn eerste wedstrijd voor de Chargers, toen Doug Flutie een hersenschudding opliep. Het zou de enige wedstrijd van Brees als rookie zijn.

Twijfels in San Diego

In zijn tweede jaar kreeg hij de starting job over Flutie. De Chargers startten uitstekend, maar vielen nadien als een kaartenhuis in elkaar in het seizoen van 2002. Het seizoen erna werd Brees even naar de bank verwezen toen de Chargers aan het seizoen begonnen met 1-7, maar uiteindelijk kon hij de starting job toch weer overnemen. De twijfels waren echter gezet in San Diego.

Brees kreeg het volgende jaar Philip Rivers naast zich, die door de Chargers heel hoog gedraft werd na de ruil met Eli Manning. Rivers begon als back-up na een hold-out, Brees legde de lat meteen enorm hoog door zijn team naar 12-4 te leiden. Na dat seizoen werd Brees een free agent, maar de Chargers besloten om hem een franchise tag op te leggen. Brees bleef de starter in het tweede jaar van Rivers, maar raakte geblesseerd aan de schouder toen hij een fumble probeerde op te rapen en hij onder Denver-tackle Gerard Warren belandde. De Chargers twijfelden over zijn blessure en legden wel nog een bod op tafel, maar uiteindelijk besliste Brees naar andere teams te luisteren. Bijna tekende de quarterback voor het Miami van toenmalig head coach Nick Saban, maar ook daar bleek de blessure spelbreker.

Sean Payton, head coach bij de Saints, gaf hem wél een kans. New Orleans kon na orkaan Katrina wel wat goed nieuws gebruiken. Dankzij het dynamische duo dat in de SuperDome aan de slag ging, lukte dat best goed. Eerst de play-offs, dan een NFC Championship Game, vervolgens twee magere jaren en uiteindelijk de winst in SuperBowl 44 tegen de Indianapolis Colts van Peyton Manning. In Miami, de stad die niet meer geloofde in zijn mogelijkheid als quarterback, gooide Brees voor een straffe 32 voor 39 met 288 yards en twee touchdowns waaronder de beslissende game winner naar Jeremy Shockey.

Recordman

De Saints waren voor Drew Brees arriveerde een pijnlijke franchise. Ze hadden tussen 1967 en 2005 zeven winnende seizoenen en vijf play-off optredens achter de rug. Met Brees under center haalden ze in vijftien jaar tijd negen keer de play-offs. Straffer nog: onder Brees eindigden de Saints nooit minder dan 7-9. Jaarlijkse excellentie dus, en dat leidde tot een pak NFL-records. Hij leidde de NFL zeven keer in passing yards, ging vijf keer over 5.000 yards in één seizoen en haalde 80.358 yards in totaal binnen. Niemand deed ooit beter. Vier van de vijf beste seizoenen voor een QB wat betreft completion percentage behoren toe aan Brees. Hij leidde ook even de all-time stand in het aantal touchdowns, maar omdat Tom Brady lijkt door te gaan tot hij de rit naar het stadion maakt vanuit het rusthuis heeft de QB van de Tampa Bay Buccaneers dat record.

Diezelfde Brady zou Brees uiteindelijk als allerlaatste kloppen in diens carrière. De New Orleans Saints verloren dit seizoen in de Divisional Round tegen ‘Tompa’ met 30-20 na drie onderscheppingen van Brees. Zijn pensioen lag nadien zo goed als zeker vast ondanks dat mindere einde, maar toch duurde het nog even voor dat officieel werd. Brees koos uiteindelijk symbolisch voor 14 maart 2021, exact 15 jaar nadat hij zijn eerste contract tekende bij de Saints.

Hartbrekers

Zijn laatste jaren in New Orleans braken het hart van Who Dat Nation met enkele grote ontgoochelingen in de play-offs. Eerst het Minneapolis Miracle met de onwaarschijnlijke score van Stefon Diggs, daarna de verschrikkelijke misser van de refs door geen pass interference te callen tegen de Rams om dat een jaar later fijntjes over te doen met eenzelfde fout voor de Vikings. Brees bleef mede daarom spelen tot zijn 42ste, maar zag uiteindelijk hoe zijn leeftijd hem inhaalde. De arm van Brees leek al enkele jaren eerder op pensioen te gaan, maar door zijn uitstekende tactische capaciteiten kon hij zijn team toch nog naar succesjes loodsen.

Drew Brees gaat de geschiedenis in als één van de beste quarterbacks uit de lange geschiedenis van de NFL. Vooral als je zijn beperkte statuur bekijkt. Hij is mede verantwoordelijk voor de kansen die jongens als Russell Wilson, Baker Mayfield en Kyler Murray na hem kregen.

Brees gooide gigantisch veel yards, een bijna-record aan touchdowns en was instrumentaal in de mentale recuperatie van New Orleans na orkaan Katrina. Ook mag hij zich tot de top van de gulste weldoeners in de NFL rekenen. Als rasechte familieman was het niet toevallig dat hij koos voor een aankondiging via zijn vier kinderen. “Ik ga niet met pensioen van New Orleans. Jullie hebben mij gemaakt tot wie ik ben, inspireerden mij en brachten mij een leven vol herinneringen. Die herinneringen zullen voor eeuwig gedeeld worden door ons.”

Vaarwel aan de klasbak die Drew Brees is en wélkom aan Drew Brees op zondagavonden bij NBC.

Lees hier onze recente artikelen over Brees

Cover foto: Derick E. Hingle/USA Today Sports

SportAmerika 2021 March Madness Bracket Challenge

Lars Leeftink
-
4
SportAmerika 2021 March Madness Bracket Challenge

Het is maart en dat kan maar één ding betekenen: March Madness. De tijd van het jaar waarin iedereen probeert om zo goed mogelijk de bracket van het NCAA Tournament te voorspellen. Net zoals elk jaar is er voor alle volgers en fans van SportAmerika een speciale Bracket Challenge! Daarin kan je het opnemen tegen de tientallen redacteuren van SportAmerika en tegen de vele andere fans, volgers en sportliefhebbers die stuk voor stuk pretenderen dat zij weten hoe het toernooi gaat verlopen.

HOE DOE IK MEE?

Heel simpel: klik op deze link om bij de pagina van de groep uit te komen. Nu heb je alleen nog een wachtwoord nodig: SportAmerika2021. Hierna kan je aan de slag met je bracket die je tot vrijdagavond 18 maart kan invullen. Vrijdagavond rond 17:00/18:00 barst het spektakel namelijk los. Vul dus voor die tijd je bracket volledig in, want daarna kan het niet meer!

In aanloop naar het NCAA Tournament zal SportAmerika een korte preview geven over het aankomende toernooi waarna er ook na elke speeldag de nodige updates zullen volgen over alle resultaten. Veel succes en alvast sterkte aan eenieder die al na enkele wedstrijden zijn bracket in duigen ziet vallen!

(Photo: Streeter Lecka/Getty Images)

1...328329330...805Pagina 329 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU