Home Blog Pagina 330

Season Preview 2021: Philadelphia Phillies

Jimmy Driessen
-
0
Season Preview 2021: Philadelphia Phillies

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag de Philadelphia Phillies Preview.

De Phillies waren in het verkorte seizoen van 2020 net zo teleurstellend als de voorgaande seizoenen. Wederom werden de torenhoge, maar misschien ongezonde, verwachtingen niet waargemaakt; iets wat inmiddels een bekend verhaal is voor de ploeg uit Philadelphia. Waar ze tussen 2007 en 2011 de absolute grootmacht binnen de NL East divisie waren, is het bolwerk meerdere keren afgebrokkeld en nooit meer goed opgebouwd. Het gevolg: de ploeg heeft al sinds 2011 niet meer in de play-offs geacteerd. Negen jaar dus, een record voor een National League-team.

2020: NEW BEGINNING, SAME ENDING

Ondanks dat de Phillies in 2019 het seizoen op .500 afsloten, was het tijd voor verandering. Weer werden de play-offs niet bereikt, ondanks een nieuwe aanwas van grote namen zoals Bryce Harper en J.T. Realmuto. Gabe Kapler, de manager die vooral zijn beslissingen nam op basis van data en analyse, werd de deur gewezen en daar kwam old school baseball guy Joe Girardi voor terug. Girardi bracht ook direct hoge verwachtingen met zich mee, aangezien hij nog nooit een regulier seizoen met een losing record had beëindigd. In 2020 moesten en zouden de Phillies er weer vol voor gaan.

Zelfs met behulp van nieuwe spelers zoals shortstop Didi Gregorius en pitcher Zack Wheeler wist Girardi niet voor de ommekeer te zorgen. Zoals het de Phillies de laatste seizoenen betaamt, kwam er weer een vrije val in september. Het resultaat was een wederom teleurstellend seizoen op de derde plaats in de divisie (28-32) zonder een play-off-plek. Dit alles betekende het einde voor GM Matt Klentak. Hij werd eind 2020 opgevolgd door de jonge Sam Fuld, die zijn eerste job als GM aanging.

2021: OP ZOEK NAAR DE WEG OMHOOG

De grootste oorzaak van de vrije val werd gevonden in de bullpen van de ploeg uit Pennsylvania. Met een gezamenlijke ERA van 7.06 en een WHIP van 1.790 was het de slechtste bullpen in MLB. Iedere voorsprong verdween als sneeuw voor de zon als de startende werper naar de kant werd gehaald. In maar liefst 14 wedstrijden werd een voorsprong van twee runs uit handen gegeven.

SO YOU THINK YOU CAN PITCH?

Om een beeld te schetsen wat voor een klucht de bullpen van de Phillies was: De gemiddelde statsline van hitters tegen de relievers was .320/.395/.563. Dat is een statsline die redelijk overeenkomt met oud honkballegende Joe DiMaggio. Zelfs de vele trades die werden gedaan om een poging alles te lijmen liepen op niets uit. David Phelps, die bij de Brewers werd losgeweekt, was exemplarisch voor de bullpen. In Milwaukee gooide hij een 2.77 ERA in 13 innings. In the City of Brotherly Love was hij geen schim meer van die dominante werper. Een 12.91 ERA in 7.2 innings, dat is een statistiek die je niet graag op je CV hebt staan.

De Phillies lieten een hoop relievers, waaronder de door blessures geteisterde David Robertson, vertrekken. In de plaats daarvan kwamen veel low risk, high reward spelers en één grote blikvanger. RHP Archie Bradley tekende een eenjarig contract ter waarde van $6M. Samen met Hector Neris en Jose Alvarado moet hij het geraamte van de bullpen vormen. Voor de rest moeten spelers als Brandon Kintzler, Hector Rondon en Sam Coonrod voor een plekje vechten. Eén voordeel hebben deze werpers al: slechter presteren dan de bullpen van vorig jaar is niet mogelijk.

THE GOOD

Aan de offense lag het vorig seizoen niet. Zo stonden ze met 5.1 gescoorde runs per game in de top 5 van de majors. Deze lineup zal dit jaar voor een groot gedeelte hetzelfde zijn. J.T. Realmuto bleef bij de Phillies in ruil voor een contract van vijf jaar ter waarde van $115,5M. Dit was wel een move die de Phillies moesten maken, zeker als je ziet dat toentertijd Sixto Sanchez moest worden weggeven voor de catcher, in een trade met de Miami Marlins. Ook Didi Gregorius bleef binnen de deur. De Nederlandse shortstop tekende een contract van $28M voor twee jaar.

Deze twee spelers zullen de belangrijkste supporting actors om Bryce Harper heen zijn. Deze cast wordt nog verder aangevuld met Andrew McCutchen, Rhys Hoskins, Jean Segura en break-out kandidaat Alec Bohm. Hoskins en Segura hebben twee redelijk teleurstellende seizoenen achter de rug, maar zullen er alles aan doen om weer relevant te worden. Bohm daarentegen heeft een zeer goed seizoen achter de rug. In zijn rookiejaar vergaarde hij 180 plate appearances met een zeer respectabel OPS van .881. Dit leverde hem een tweede plaats op in de National League Rookie of the Year-verkiezing, achter winnaar Devin Williams van de Brewers. Als de derdehonkman ook nog defensief verbetert, dan hebben de Phillies eindelijk een oplossing voor the hot corner.

DE LAATSTE PLEK

De laatste plek in de lineup is nog een vraagteken. Adam Haseley leek de beste papieren te hebben voor het derde plekje in het outfield, maar hij raakte geblesseerd. Scott Kingery lijkt op zijn best als een Zwitsers zakmes dat je vanaf de bank kunt inbrengen, maar hij is niet iemand die je structureel in je line-up wilt hebben. Roman Quinn is ook iemand die je in die categorie kan plaatsen. Een grote meevaller is de spring training van Mickey Moniak. De nummer 1 draftpick van de 2016 draft leek heel lang een grote bust te worden, maar speelt ijzersterk in de voorbereiding. Of het genoeg is voor een plekje in het buitenveld blijft afwachten. En dan is er nog Odubel Herrera, de gevallen speler die zijn handen niet thuis wist te houden. Helaas wel de speler die de meeste kans maakt ondanks zijn verleden.

THE NOT-SO-BAD

De starting rotation bestaat uit drie zekerheidjes. Ondanks zijn matige vorm in september blijft Aaron Nola de ace van de Phillies. De homegrown pitcher is, wanneer hij in goede vorm verkeert, standaard een outsider voor de Cy Young Award. Zijn strikeouts per 9 innings ging met twee punten omhoog, van 10.2 naar 12.1, terwijl zowel zijn hits tegen als zijn walks per 9 innings omlaag gingen.

Nola wordt vergezeld door Zack Wheeler. De werper had een sterk seizoen en was één van de weinige lichtpuntjes van de Phillies. Dit was mede te danken aan een laag aantal homeruns tegen. Slechts drie ballen die hij wierp, verdwenen uiteindelijk over de hekken. Of dit allemaal houdbaar is in de toekomst, valt nog te bezien. Niet alleen speelt hij in een stadion dat homerun friendly is, ook was zijn K/9 met 6.7 het laagste in zijn zesjarige Major League-carrière. In ieder geval is zijn start een stuk beter te noemen dan de vorige grote FA pitcher in Philly, Jake Arrieta.

De nummer drie plek die Arrieta achterlaat in de rotatie kan moeiteloos worden opgevangen door Zach Eflin. Ook zijn K/9 rate nam, net als Nola’s, vorig jaar een vlucht omhoog van 7.1 naar 10.7. Toch moeten we geen wonderen van hem verwachten. Aan de achterkant van de rotatie zullen vooral Vince Velasquez en de uit Japan teruggekeerde Matt Moore innings eten, zodat de bullpen vers blijft. Ook moeten we de jonge Spencer Howard niet uitvlakken. Hij mocht vorig seizoen al aan het grote werk ruiken zonder al te veel succes. Maar nu hij fit is maakt hij een kleine kans om toch in de rotation te schuiven. Voorwaarde is wel dat zijn command beter moet worden en zo dus minder vaak een hitter de vrije doortocht geeft.

THE UGLY

Ondanks dat de Phillies met J.T. Realmuto één van de belangrijkste spelers hebben weten te behouden, blijven er nog wat vraagtekens staan. Herpakken Hoskins en Segura zich? Kan Bohm zijn sterke seizoen doortrekken in 2021? Kan Moniak eindelijk zijn belofte inlossen en is de bullpen dit jaar wel Major League-waardig?

Daarbij is de de NL East qua tegenstand ook nog een zware divisie is. Nog altijd is het slechts twee jaar geleden dat de Washington Nationals de World Series wonnen. De Atlanta Braves hebben de huidige MVP, Freddie Freeman, in hun gelederen en kunnen dat aanvullen met jong talent dat nog jaren vast ligt. De Mets hebben met Francisco Lindor een grote naam aangetrokken en de Marlins schakelden vorig seizoen in de Wildcard-wedstrijd nog de sterker geachte Cubs uit.

Het is dus helemaal geen zekerheid dat de Phillies de lange droogte van de playoffs eindelijk kunnen doorbreken. Als alles goed valt, is het zeker een dark horse.

Voorspelling: Als de sterren goed staan: eerste. Realistischer: middenmoot in de NL East.

Coverfoto: Cliff Welch/Icon Sportswire

2021 NFL Draft TE Prospects: Hunter Long, Kenny Yeboah en de rest

Lars Leeftink
-
0
2021 NFL Draft TE Prospects: Hunter Long, Kenny Yeboah en de rest

Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Week vier staat in het teken van de TE’s, die dit jaar een stuk beter voor de dag komen dan de voorgaande jaren. We sluiten de TE-week af met Hunter Long, Kenny Yeboah en de rest van de 2021 NFL TE class.

HUNTER LONG VS KENNY YEBOAH

HUNTER LONG: FANTASTISCHE RECEIVER MET GELIMITEERD ATLETISCH VERMOGEN

Hunter Long was de TE die in 2020 het meeste gezocht werd door zijn QB. Geen enkele TE kwam in de buurt van zijn 89 targets, wat hem 57 catches opleverde. Long is een ervaren receiving TE met prima snelheid en een goed ontwikkelde route tree. Long is tevens een prima route runner, die echter wordt gelimiteerd door zijn atletisch vermogen. Dat is er namelijk bijna niet en is ook meteen de reden dat hij niet in de buurt van de top 3 TE’s in deze draft staat. Daarnaast mist long pure explosiviteit om vanaf de LoS de verdediging te verrassen of verdedigers te verslaan. Zijn geringe atletisch vermogen limiteert ook zijn yards na de catch.

Maar: Long is zeker niet alleen een receiving TE. Ondanks dat hij misschien nog wat lichaamskracht kan toevoegen, is de techniek en de welwillendheid om zowel in de run als in de passing game te blocken aanwezig. Op pure kracht wil hij nog wel eens verslagen worden, waardoor hij er soms op film kansloos uit ziet. Dit is alles behalve waar.

Kortom: Long is een prima receiving TE die ingezet kan worden als pass en run blocker, maar zijn potentie wordt (en is misschien al) gelimiteerd door het missen van explosiviteit en atletisch vermogen. Zeker ten opzichte van de TE’s die we in de vorige artikelen van deze week hebben geanalyseerd.

KENNY YEBOAH: EEN ALLROUND WAPEN MET MAAR EEN JAAR AAN PRODUCTIE

Dat Kenny Yeboah vorig jaar achter Kyle Pitts een van de beste TE was van het college football, is een feit. Toen Yeboah na drie jaar Temple de overstap maakte naar Ole Miss, hadden weinig mensen de productie van 2020 verwacht. Yeboah, die natuurlijk ook profiteerde van een uitstekende QB, stelde echter niet teleur.

Yeboah is een allround TE die vooral zijn waarde heeft als allround wapen in de passing game. Hij stond in de slot, in het backfield, naast de OL en soms zelfs als FB opgesteld en was vanuit al die posities productief. Wat dat betreft lijkt hij veel op Brevin Jordan. Yeboah kon geen geavanceerde route tree laten zien, maar al zijn tools lijken te wijzen naar een goede route runner. Ook op NFL-niveau.

Toch moet Yeboah, om ook op NFL-niveau succesvol te zijn, een betere run blocker worden. Voor een TE is hij al prima in pass protection, maar zijn run blocking (zeker met zijn atletisch vermogen) moet echt nog wel beter. En de grote vraag is natuurlijk vooral: was het ene seizoen productie bij Ole Miss (met een goede QB in een goede offense) een fluke of is dit daadwerkelijk het niveau dat Yeboah ook op NFL-niveau kan halen?

OVERIGE TE CLASS

TONY POLJAN

Tony Poljan is een apart verhaal. Zijn eerste twee jaar in college (bij Central Michigan) was hij een QB. Dit bleek hem echter niet zo goed af te gaan, terwijl hij ook een flinke groeispurt maakte. Daardoor werd hij tijdens zijn derde jaar een TE. Met succes. Poljan mist de pure snelheid, explosiviteit en wenbaarheid, maar is als receiver wel een prima optie. Hij kan routes rennen, run blocken en is te vertrouwen in pass protection. Je krijgt met Poljan dus geen extreem talent, maar wel een TE die eigenlijk alles een beetje kan. En zulke TE’s zijn zeer waardevol. Dus als je straks een TE van 2.00 meter op een NLF-veld ziet rondlopen: dat is Poljan.

MATT BUSHMAN EN TRE MCKITTY

Dan twee spelers die qua talent meekunnen met de drie beste TE’s van deze draft class, maar vanwege hun recente blessures toch lager staan. Vooral Matt Bushman heeft een paar jaar bij BYU al bewezen een elite receiving TE te zijn. Hij mist weliswaar wat lengte en is (ondanks dat hij steeds beter wordt) geen NFL-waardige run of pass blocker, maar zijn route running, snelheid en explosiviteit zijn elite voor een TE. Daarnaast zijn zijn ball skills fantastisch en kan hij als TE ook een deep threat zijn. Het probleem is: hij komt van een ACL-blessure af, iets wat (zeker voor een speler met zijn speelstijl) nogal wat impact kan hebben. De vraag is dus: hoe keert hij terug van zo’n blessure?

Tre McKitty is eigenlijk een kopie van Bushman als het aankomt op zijn verhaal in college. Het voordeel wat hij echter heeft, is dat hij al een jaar is herstelt van zijn blessure. Het nadeel is dat er bij Georgia al tape is van hem na zijn blessure. En dat was alles behalve overtuigend. Daarnaast heeft hij, in tegenstelling tot Bushman, al wat meer blessures gehad.

Toch is het talent, zeker als je zijn Florida State tape bekijkt, echt wel aanwezig. McKitty is een veelzijdige receiving TE die zowel vanuit het backfield als vanuit de slot kan komen en daarnaast ook de LoS positie naast de OL in kan nemen. Hij is tevens een veel betere blocker dan Bushman, zeker in de running game. Zijn techniek is alles behalve verfijnt en foutloos, maar wel verder dan Bushman. Toch zullen de blessures ook bij hem grote vraagtekens bij hem veroorzaken.

OVERIGE OPTIES

TOMMY TREMBLE EN MILLER FORRISTALL

Tremble en Forristall lijken enorm op elkaar. Beide spelers zijn vooropgesteld blocking TE’s. Dit is de rol die ze, beide met succes, tijdens hun periode in college hebben ingevuld. Samen met Tony Poljan complimenteren zij de top drie als het gaat om blocking TE’s. Bij beide spelers is er echter veel meer potentie in de passing game dan bij Poljan. Forristall heeft dit bij Alabama al een beetje laten zien, terwijl Tremble bij Notre Dame vooral met concurrentie in de passing game te maken had en vooral bezig was met blocken.

Forristall heeft zijn route tree al iets verder ontwikkeld en is qua allround wapen al wat beter in te zetten dan Tremble. Tremble heeft echte alle tools om in de NFL ook een prima catching TE te worden. Hij heeft nog flinke stappen te maken, maar zijn statistieken in college vertellen niet het hele beeld als het aankomt op zijn kwaliteiten als pass catcher. Hij heeft ten opzichte van Forristall in ieder geval al beter ball skills. Beide hebben in de NFL dus ruimte om te groeien als pass catcher, terwijl hun blocking skills al ruim op NFL-niveau zitten. Zeker Tremble heeft naast zijn al fantastische blocking de potentie om een van de betere TE’s in deze draft class te worden.

NOAH GRAY EN QUINTEN MORRIS

Noah Gray heeft bij de Blue Devils te maken gehad met een paar factoren waardoor hij zijn potentie als TE niet helemaal heeft kunnen tonen. Ten eerste waren de Blue Devils echt een hele matige ploeg. Daarnaast ontbrak het bij Gray aan consistentie en was hij tevens geen echte deep threat te noemen. Zijn short en midrange game waren daarentegen prima en consistent. Gray is verder een prima route runner en een speler met genoeg atletisch vermogen om na de catch nog wat extra yards op te pikken. Daarnaast heeft hij ook al laten zien multifunctioneel te zijn en prima te kunnen blocken in de run game. Hij zal echter wel wat spiermassa moeten toevoegen om op NFL-niveau mee te kunnen. In pass protection zal hij in de NFL in ieder geval geen functie gaan hebben.

Quinten Morris zit ongeveer in dezelfde situatie. Hij is wat minder snel, explosief en atletisch als Gray, maar zijn route running en kwaliteiten als pass catcher zijn prima. Daarnaast draagt hij zijn steentje in de running game al meer dan bij. Zijn pass protection is, net zoals bij Gray, dramatisch en heel erg multi-inzetbaar is hij (in tegenstelling tot Gray) niet. Daarnaast heeft hij mede dankzij zijn explosiviteit ook moeite om los te komen van receivers en echt seperation te creëren. Voor beide spelers is er dus nog veel ruimte voor verbetering.

SPORTAM TE RANKINGS

*De draft-posities naast de namen zijn de draft-posities die hun spelerswaarde volgens SportAm zouden weergeven. Dit zijn dus NIET de posities waarop wij denken dat ze gedraft gaan worden, maar puur het gebied waar de speler qua kwaliteit het beste zijn waarde vertegenwoordigd.

Photo: MICHAEL DWYER/ASSOCIATED PRESS

Season Preview 2021: Seattle Mariners

Justin Kevenaar
-
0
Season Preview 2021: Seattle Mariners

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag komen we aan bij de Seattle Mariners, een team dat vorig jaar tot de laatste week meedeed om een plek in de play-offs, maar toch nog ver weg lijkt om daadwerkelijk mee te doen om de prijzen.

Elk jaar komt er weer een jaar bij waarin de Mariners de play-offs niet halen. 2001 was het laatste jaar waarin de club na het reguliere seizoen door mocht spelen. Daarmee heeft Seattle een twijfelachtige eer in de grote vier sporten. Geen enkel team wacht namelijk al zolang op een plekje in het postseason. Helaas kwam daar zelfs in 2020 geen verschil in, en dat terwijl er met acht plekken per league toch genoeg ruimte voor was.

Tegelijkertijd was er toch wel wat positiefs te melden. Er was de doorbraak van een potentiële nieuwe ster en binnen de eigen divisie hielde de M’s zowel de Texas Rangers als de Los Angeles Angels achter zich. Daarnaast zaten ze ook tot aan de laatste dagen de Houston Astros op de hielen. Hoewel het een verkort seizoen betrof, geeft dat toch een klein beetje hoop voor de toekomst; een toekomst die nog immer vormgegeven wordt door manager Scott Servais en GM Jerry Dipoto, die misschien allebei wel hun laatste kans krijgen om aan te tonen dat dit team echt ergens naar toe gaat.

2020: ROOKIE OF THE YEAR

Wanneer het over het afgelopen seizoen gaat, zullen Mariners-fans het vooral graag willen hebben over Kyle Lewis. De 25-jarige outfielder, de 11e pick uit de 2016 Draft, maakte in 2019 al zijn debuut, maar kreeg nu dagelijks speeltijd. Van die speeltijd maakte de atletische outfielder uit Snelville, Georgia het meeste. Zo sloeg hij de meeste homeruns (11) binnen zijn team en had hij op catcher Austin Nola na het hoogste on base percentage (.364).

Als kers op de taart was hij defensief ook regelmatig terug te vinden in de highlights van Seattle, waardoor een toekomstige superster lijkt geboren in Seattle. Lewis kreeg voor zijn prestaties unaniem de Rookie of the Year-award toegewezen in de American League. Hij kreeg alle 30 stemmen voor de eerste plek, waarmee hij supertalent Luis Robert van de Chicago White Sox (27 ‘second place votes’) achter zich liet.

MIX VAN JONG EN OUD

Natuurlijk speelden nog meer spelers een rol van betekenis, maar in het veld was het vooral Lewis, Lewis en ook nog good old Kyle Seager! De 32-jarige derdehonkman deed weer eens stilletjes zijn ding en was met 40 RBI’s de duidelijke aanvalsleider van de Mariners. Verder kregen zowel de jonge eerstehonkman Evan White, als kortestop J.P. Crawford een Gold Glove Award op hun positie. Hoewel White daarnaast aanvallend wel nog wat problemen had, lijkt Crawford definitief zijn plek te hebben veroverd in het toekomstige infield van Seattle.

De reden dat de Seattle Mariners echter geen echte push richting de play-offs konden maken, was vooral omdat er in de breedte toch te weinig sterkhouders waren. Dit valt al een beetje te lezen in de review van de offense en defense, maar is ook zeker van toepassing op de pitching. De bullpen bestond grotendeels uit onbekende namen en dit kwam ook terug in de statistieken met een 5.92 ERA onder de relievers. Ter illustratie: alleen de historisch slechte Phillies-bullpen (7.06) en de Colorado Rockies (6.77) deden het slechter op dit front.

SIX-MAN ROTATION

De rotation viel met name op omdat Scott Servais met een six-man rotation het seizoen in ging. Ook hierin ontbrak, net als bij de rest van het team, kwaliteit in de breedte. Aan Marco Gonzales lag dat echter niet: de 29-jarige werper was zeer betrouwbaar. Zijn walks gingen omlaag, de strikeouts omhoog en daarmee had hij een prima ERA van 3.10 aan het einde van de rit. Daarnaast behoorde hij op basis van zijn ERA, WHIP en overwinningen tot de top tien van de American League.

Een ander lichtpuntje was jongeling Justus Sheffield die twee jaar geleden overkwam in de James Paxton-trade naar de Yankees. Sheffield was een stuk stabieler en oogt daarmee een betrouwbare nummer-twee-pitcher achter de eerder genoemde Gonzales. Daarachter viel het echter tegen en op dit front zullen de Mariners de komende jaren oplossingen moeten gaan vinden om het constanter te maken. Yusei Kikuchi was de oplossing ieder geval niet in 2020. De duurbetaalde Japanner was in 2020 niet veel beter dan tijdens zijn matige debuut in 2019. Hoewel de geluiden uit Spring Training positief zijn, lijkt komend jaar zijn laatste kans om het management in Seattle te overtuigen.

2021: STAPJE VOOR STAPJE

De Seattle Mariners komen 2021 zonder echte verwachtingen, zo lijkt het. De divisietitel zal voornamelijk een onderonsje worden tussen Oakland, Houston en de verder versterkte Angels. Daarachter moet Seattle vooral langzaam verder bouwen en het talent dat er is verder ontwikkelen. In de line-up zullen daarom alle ogen weer gericht zijn op de eerder genoemde Lewis, terwijl veteraan Seager hem en andere jonge honden als Evan White (24) en J.P. Crawford (25) onder zijn hoede zal nemen.

Misschien hoeft Seager het niet alleen te doen, want dertiger Mitch Haniger lijkt op de weg terug. In 2020 zat een rugblessure de outfielder nog in de weg, maar als hij terug kan keren naar de vorm van 2018 dan heeft Seattle ineens een prima kern binnen de line-up.

OPVOLGER LEWIS?

Dan is er nog het talent dat er nog niet is. Twee van de top-10 prospects in MLB zijn namelijk spelers van de Seattle Mariners. Outfielders Jarred Kelenic (#4) en Julio Rodriguez (#5) geven Seattle-fans een reden om de komende jaren enthousiast te worden. Over een paar jaar kan een outfield met Kelenic-Lewis-Rodriguez zomaar werkelijkheid worden.

Kelenic kwam over in de Diaz/Cano-trade met de New York Mets en lijkt komend jaar zijn debuut te gaan maken. Hij wordt veelvuldig aangemerkt als mogelijke opvolger van Kyle Lewis als Rookie of the Year. De 20-jarige Rodriguez lijkt pas in 2022 te komen, maar de toekomst ziet er op dit front ieder geval mooi uit.

Op de valreep is er ook nog voormalig top-prospect Taylor Trammell: een jonge linkshandige outfielder met snelheid die misschien komend seizoen speeltijd kan krijgen in het outfield in de hoop dat hij het MLB-niveau toch aan kan.

TERUGKEER PAXTON

Op het pitching-front zal veel op de schouders vallen van de eerder geprezen Gonzales. Opvallend is wel de terugkeer van James Paxton, die daarmee de rol invult van Taijuan Walker die vorig jaar werd weggetrade. De 32-jarige Paxton was in zijn Seattle-tijd een sterke ace, maar was gedurende zijn twee jaar in New York vooral geblesseerd. Vorig jaar was een dieptepunt in zijn carriere: 6.64 ERA in vijf starts. Ironisch genoeg komt hij nu in de rotation voor Justus Sheffield te zitten die juist richting Seattle ging toen Paxton in 2018 naar de Bronx ging via een trade.

Achter dit drietal zal Kikuchi nog een kans krijgen en hopen de Seattle Mariners ook op vooruitgang van Justin Dunn, nog zo’n jonge speler (25) die ook betrokken was bij de Kelenic-trade. Vorig jaar kreeg Dunn al zijn kansen, maar had hij het nog wat lastig. De Mariners hopen dat bij hem, net als bij Sheffield, in zijn tweede jaar het licht aan gaat.

VERSTERKING BULLPEN

De bullpen was vorig jaar belabberd en toegegeven: Jerry Dipoto is hiermee druk aan de slag gegaan. Ken Giles — nu nog herstellende van Tommy John — is met het oog op de toekomst binnengehaald om mogelijk als toekomstig closer te kunnen fungeren. Ook met Rafael Montero en Keynan Middleton zijn twee bewezen MLB-relievers binnengehaald. Het betekent niet dat de bullpen in één klap een kracht zal worden van dit team, maar zoals de titel zegt: het gaat stapje voor stapje.

Met de aanwas van al het talent wat de komende jaren gaat komen, ook op pitching gebied, is dat prima voor nu. In Logan Gilbert (#33), George Kirby (#92) en Emerson Hancock (#31) heeft Dipoto drie jaar op rij collegepitchers hoog gedraft. Met name Gilbert en Kirby zouden zomaar dit seizoen ook al hun eerste kansen kunnen krijgen.

CONCLUSIE

Het is al vaak gezegd maar het moge duidelijk zijn: de Mariners gaan in 2021 geen einde maken aan hun geen-play-off-reeks. Het team komt daarvoor simpelweg kwaliteit tekort, maar wat wel hoop biedt is de jeugdigheid. Daarom zal dit jaar simpelweg in het teken staan van vooruitgang en stapje voor stapje wat meer MLB-waardig talent invoegen in dit team.

Tegelijkertijd zullen Servais en Dipoto het dit jaar niet té slecht mogen doen, want dan zou zomaar de volgende wisseling van de wacht aanstaande kunnen zijn in Seattle. Maar zolang ze de Rangers achter zich houden, en misschien lang achter de top drie aan kunnen hobbelen, kan dit weleens uitblijven. En vergeet bovenal niet te genieten van Kyle Lewis, die ieder geval een reden geeft om af en toe naar de Seattle Mariners te kijken.

Voorspelling: vierde in de AL West.

Coverfoto: Abbie Parr/Getty Images

2021 NFL Draft TE Prospects: Pat Freiermuth

Lars Leeftink
-
0
2021 NFL Draft TE Prospects: Pat Freiermuth

Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Week vier staat in het teken van de TE’s, die dit jaar een stuk beter voor de dag komen dan de voorgaande jaren. Er staan achter Pitts twee TE’s op het lijstje om tijdens de eerste drie rondes gekozen te worden. Brevin Jordan is al besproken, dus in dit artikel ligt de focus op Patt Freiermuth

PAT FREIERMUTH – PENN STATE

Leeftijd: 22 | Lengte: 1.96 m | Gewicht: 117 kg | Junior

Patt Freiermuth strijd in deze draft met Brevin Jordan om de status als TE2. Afgelopen seizoen kon de TE van Penn State zich maar in vier duels laten zien (dankzij een schouderblessure), maar dit deed hij dan ook met verve. Daarnaast liet hij in 2019 grote verbeteringen zien ten opzichte van 2018. De grote vraag is: is Freiermuth echt alleen een receiving TE of kan hij meer zijn?

THE GOOD: ALLROUND RECEIVER| ROUTE RUNNING | LENGTE EN FYSIEK | BALL SKILLS

Na Kyle Pitts is Pat Freiermuth de meest complete receiving TE in deze draft class. Hij heeft ten eerste de perfecte lengte en lichaamsbouw voor een TE in de NFL. Hij combineert dit met prima ball skills (die er dankzij de matige QB’s waar hij mee moest spelen niet altijd goed gebruikt werden) en goede route running.


Daarnaast beschikt hij ook over prima line of scrimmage seperation (zei het wat inconsistent). Hij weet zeker niet altijd vrij te komen van zijn man, maar heeft wel het voetenwerk en de wendbaarheid om verdedigers op afstand te zetten voordat de QB de bal überhaupt in zijn handen heeft.


Freiermuth komt verder niet alleen los van zijn tegenstander dankzij zijn voetenwerk en route running, maar ook dankzij zijn kracht en het gebruik van zijn lichaam en handen. Freiermuth is al een mismatch voor bijna elke verdediger, maar op deze manier maakt hij daar ook op verschillende manieren gebruik van. Zijn veelzijdigheid is nu al van een hoof niveau.

THE BAD: INCONSISTENT IN RUN BLOCKING | MATIGE PASS PROTECTION | INCONSISTENTIE | BLESSURE

Dan zijn zwaktes. Te beginnen met zijn run blocking. Dit is eigenlijk een zwakte met potentie om een kracht te worden. Want Freiermuth is alles behalve slecht in run blocking, alleen niet zo consistent. Hij wisselt ijzersterke momenten zoals hieronder af met mindere momenten.


Wat opvalt bij de mindere momenten is dat het vooral gaat om positionering. Freiermuth heeft namelijk het lichaam en de kracht om een factor te zijn in de running game zoals concurrent Brevin Jordan dat al wat meer is. Beide hebben op dit gebied zeker niet de potentie die Kyle Pitts heeft (vooral vanwege lichaamsbouw), maar hun hoogtepunt is absoluut nog niet bereikt.


Iets waar Freiermuth, net zoals het merendeel van de TE’s, niet zo grote factor is, is pass protection. Daar mist hij gewoon de kracht en positionering voor. Hetzelfde geldt voor Pitts en Jordan, dus wat dat betreft zal het geen extreem groot probleem zijn. Toch laten momenten zoals hieronder wel zien dat dit in de NFL niet zijn kracht gaat zijn. Hieronder staat hij als #87 helemaal rechts opgesteld.


Tot slot nog zijn consistentie. Wat dat betreft lijkt zijn situatie een beetje op de vorige week besproken Jaylen Waddle. Ook Freiermuth was in 2018 en 2019 alles behalve consistent te noemen. In 2020 begon hij dit in de vier duels die hij speelde eindelijk wat meer te laten zien, maar vanwege het korte BIG TEN-seizoen en een schouderblessure (waar hij aan geopereerd is) kon hij dit niet over een langere periode laten zien. De blessure is ook zeker iets voor NFL-teams om in de gaten te houden. Wederom een overeenkomst met Jaylen Waddle.

Kortom: Freiermuth is na Pitts de beste receiving TE in deze draft class, maar mist nog consistentie. Daarnaast moet hij vooral in run blocking nog flinke stappen zetten om op het niveau van concurrent Brevin Jordan te komen en is hij zeker niet zo’n veelzijdig en dynamisch wapen als Pitts en Jordan. Toch is Freiermuth voor een NFL-team dat een extra wapen in de passing game nodig heeft in de tweede of derde ronde een prima optie.

(Photo by Scott Taetsch/Getty Images)

Season Preview 2021: Washington Nationals

Mike van Dijk
-
0
Season Preview 2021: Washington Nationals

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag de Washington Nationals Preview.

Zoals een goed kampioen betaamt, kenden de Washington Nationals na het veroveren van de titel in 2019 een jaar met kampioensblues in 2020. Het team eindigde teleurstellend als gedeeld vierde in de NL East met een record van 24-36. Qua verklaring zullen de Nationals zelf wijzen naar de bijzondere omstandigheden en opzet van het afgelopen seizoen. In 2019 zetten de Nats nog een ongekende inhaalrace in die resulteerde in de hoofdprijs. Daar was vorig seizoen gewoon geen tijd voor. Met een regulier seizoen van 162 wedstrijden voor de boeg is het aan de ploeg uit de hoofdstad om te bewijzen dat ze nog meedingen om de National League postseasonplaatsen.

2020: EEN ‘OFF SEASON’

Ondanks de teleurstellende teamprestatie in 2020 was het niet allemaal kommer en kwel in D.C. De line-up overlegde namelijk redelijk goede statistieken. Zo eindigde het team zesde in OBP, tiende in OPS en tiende in runs scored van alle MLB-teams.

De belangrijkste offensieve bijdrage werd geleverd door de twee sterren in Juan Soto (.351/.490/.695 2.1 WAR en wRC+ 201) en Trea Turner (.335/.394/.588 2.4 WAR en wRC+158). De uitzonderlijke prestaties van de 21-jarige Soto zorgen ervoor dat hij vergeleken wordt met honkballegendes Ted Williams en Ty Cobb.

Over de toekomst van het duo wordt gespeculeerd. Nationals GM Mike Rizzo heeft zich recent laten ontvallen dat intern wordt gesproken over het doen van contractaanbiedingen aan beide spelers. De Nationals denken nog na over de contractduur die ze aan willen gaan. Turner heeft reeds aangegeven graag te willen blijven. Soto is daar tot op heden iets minder vocaal in.

De line-up bestond echter niet alleen uit Soto en Turner, vandaar dat er nog ruimte voor verbetering is. Een goed voorbeeld daarvan is Carter Kieboom (.202/.344/.212). De 23-jarige derdehonkman had in zijn eerste ‘volledige’ MLB-seizoen grote moeite Antony Rendon te vervangen.

Een ander punt van zorg was de pitching. De bullpen is de afgelopen jaren al vaker een hoofdpijndossier geweest en was dat in 2020 weer. Opvallend was ook het mindere presteren van de rotatie. Max Scherzer, Stephen Strasburg en Patrick Corbin kenden ieder problemen. Scherzer was minder dominant dan voorheen, Strasburg miste (weer eens) een groot deel van het seizoen vanwege een blessure en Corbin beleefde statistisch gezien het minste seizoen in de laatste vier jaar. Voor 2021 is de hoop dat dit ouder wordende pitcherstrio hun vorm weer weet te vinden.

2021: BOUNCEBACK CANDIDATE

Washington wil weer meedoen om de postseasonplaatsen in de NL East. Zodoende zat GM Rizzo niet stil deze winter. Het team is gericht op zoek gegaan naar versterkingen. Qua line-up is gezocht naar power, want daar was ruimte voor verbetering (Nationals in 2020: 15e in SLG% en 21e in HR van de MLB). Voormalig Cubs-buitenvelder Kyle Schwarber werd gecontracteerd en via een trade met Pittsburgh werd homerun hitter Josh Bell (37 homeruns in 2019) verkregen. Beide spelers kenden — net als de Nats — een minder goed 2020 (wRC+: Bell 77 — Schwarber 91), maar zullen hopen een stap voorwaarts te kunnen zetten.

Aan het werperensemble zijn ook twee namen toegevoegd. Als vierde man is Jon Lester voor één jaar ingelijfd voor $5 miljoen. Hij moest echter een schildklieroperatie ondergaan en is in Spring Training nog niet in actie gekomen. De vijfde man in de rotatie moet nog duidelijk worden. De altijd wat shaky bullpen is versterkt met de komst van Brad Hand (eenjarig contract ter waarde van $10,5 miljoen). Hand was in de voorbije jaren de closer van de Cleveland Indians. Zijn K% zit tussen de 30 en 35% en zijn carrière-FIP is 3.69.

MR. NATIONAL RETURNS TO THE LINE-UP

Vlak voor het seizoen is overeenstemming bereikt met Ryan Zimmerman over een eenjarige contractverlenging voor 1 miljoen dollar. Na een jaar afwezigheid in verband met de pandemie (Zimmerman koos ervoor om niet te spelen) kan Mr. National zijn loopbaan daarmee een vervolg/einde geven in de enige stad waar hij ooit zijn thuiswedstrijden speelde. Verder is voor wat meer diepte in de selectie catcher Alex Avila gecontracteerd en is baby shark Gerardo Parra een non-roster invitee voor Spring Training.

Rizzo heeft daarmee de selectie rond en op papier lijkt beter presteren dan vorig seizoen een reële verwachting.

NL EAST OUTSIDER

De NL East gaat een interessante race worden. De Washington Nationals zijn op basis van de selectie een geduchte tegenstander met voldoende sterren en potentieel. Het team is bovendien gericht versterkt. Toch dient men het team te rekenen tot een outsider voor postseason baseball. De startende werpers zijn op leeftijd en met een onberekenbare ‘pen is het twijfelachtig of dat goed gaat lopen.

Voorspelling: Middle of the pack in de NL East

Coverfoto: Jeff Roberson / AP

2021 NFL Draft TE Prospects: Brevin Jordan

Lars Leeftink
-
0
2021 NFL Draft TE Prospects: Brevin Jordan

Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Week vier staat in het teken van de TE’s, die dit jaar een stuk beter voor de dag komen dan de voorgaande jaren. Er staan achter Pitts twee TE’s op het lijstje om tijdens de eerste drie rondes gekozen te worden. Te beginnen met Brevin Jordan.

BREVIN JORDAN – MIAMI

Leeftijd: 20 | Lengte: 1.90 m | Gewicht: 111 kg | Junior

Achter Kyle Pitts is Brevin Jordan samen met Patt Freiermuth de beste TE van deze draft class. Jordan heeft er bij Miami drie stabiele jaren op zitten en is eigenlijk elk seizoen stiekem een stukje beter geworden. Brevin Jordan lijkt de eerste ronde niet te gaan halen, maar de tweede ronde moet toch tot de mogelijkheden behoren. Hij is eigenlijk een first round talent, maar daar zijn er zoveel van dat hij waarschijnlijk daar net buiten zal vallen.

THE GOOD: VEELZIJDIGHEID/DYNAMISCH | LENGTE/SNELHEID | MOBILITEIT/ATLETISCH VERMOGEN | YARDS AFTER CATCH

We gaan beginnen met dat wat Brevin Jordan een borderline first round talent maakt: zijn veelzijdigheid, Dynamisch en atletisch vermogen en inzet.


Zijn veelzijdigheid is zijn grootste wapen richting de NFL. Hij kan als fullback opgesteld worden, staat soms naast de QB, in de slot, aan de zijkant van het veld of naast de OL. TE’s die ook nog eens motions zoals bij het eerste voorbeeld hieronder kunnen maken moeten heel erg veelzijdig zijn, anders zal de defense er vanaf de eerste seconde geen tijd aan besteden. Jordan past perfect in dit plaatje.


Daar waar Jordan niet per se een uitgebreide route runner is en technisch zeker niet zo begaafd is als Kyle Pitts (zie kopje the bad), had hij wel degelijk zijn momenten dat hij een deep threat was en hij met zijn snelheid en plotselinge bewegingen verdedigers op het verkeerde been zetten. Let ook hieronder weer op de motion, die wordt gecreëerd door zijn veelzijdigheid op het veld.

RUN BLOCKING

Zijn rol in de passing game maakt hem echter niet alleen veelzijdig. Ook zijn enorme rol in de running game en screen pass game van de Hurricanes zorgt ervoor dat elke tegenstander van tevoren niet weet of zo’n motion zoals hieronder nou betekent dat hij gaat blocken of gaat exploderen voor een route als optie in de passing game. En dat is nou precies wat Jordan zo’n wapen maakt. En het voordeel is ook nog eens: Jordan is fantastisch in de running game als het aankomt op blocking. In zijn eentje gaten creëren voor een RB is voor hem geen probleem.


En tot slot, speciaal voor de mensen die zich afvragen hoe het met de kracht van Brevin Jordan zit: vraag dat maar aan deze verdediger van Florida State (let op #9 van Miami).

THE BAD: INCONSISTENT PASS PROTECTION | ROUTE RUNNING TECHNIEK

Maar hij heeft ook zijn mindere kanten. Zo zul je van Jordan, in tegenstelling tot Pitts, geen uitgebreid en geavanceerde route tree zien. Mede omdat hij na de catch zo goed is en hij tevens voor elke verdediger al een mismatch is, heeft hij dat ook niet per se nodig en was hij in colllege nog steeds succesvol. Veel meer dan de routes die hij hieronder aan het rennen was deed hij echter niet. Of dit nou komt door zijn rol in de Miami offense of omdat hij gewoon simpelweg (nog) geen goede route runner is zullen we nooit weten. Technisch gezien heeft hij echter nog veel stappen te zetten om op dit gebied ook maar een klein beetje richting het niveau van Kyle Pitts te gaan.


Het is een limitatie, niet per se een zwakte en zeker niet iets waar hij niet aan kan werken. Wat wel een zwakte van Jordan is, is zijn inconsistente pass protection. En dit was al vs ACC universiteiten, die zeker niet tot de beste van het college football behoren. Vooral zijn techniek en positionering laat vaak te wensen over. En nogmaals: dit is niet eens vs de beste pash rushers die het college football te bieden heeft. Verre van zelfs.


Jordan is alles behalve een afgerond project, maar zijn veelzijdigheid, dynamisch vermogen en mobiliteit + zijn kwaliteiten qua run blocking zorgen ervoor dat elk NFL-team in de tweede of derde ronde interesse in hem zal hebben. Een TE als Jordan opent namelijk zo enorm veel opties voor de offense dat je aanval, je QB en je running backs er eigenlijk direct beter van worden. Brevin Jordan is zowel qua lichaam als qua ervaring klaar om vanaf zijn eerste wedstrijd in de NFL een rol te spelen in de offense van zijn team.

Photo: Mark Brown/Getty Images

Season Preview 2021: New York Mets

Justin Kevenaar
-
0
Season Preview 2021: New York Mets

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag gaan we naar The Big Apple waar de New York Mets — met een grote zak geld — beginnen aan een nieuw en hoopvol tijdperk.

Voordat we vooruit gaan kijken en het drukke offseason van de Mets onder de loep gaan leggen, blikken we eerst nog even terug op afgelopen seizoen. Het was en seizoen dat vrij geruisloos en onzichtbaar verliep — en dat terwijl er voorafgaand aan 2020 de hoop was dat met een nieuwe manager aan het roer, Carlos Beltran, een nieuw tijdperk ingeluid zou worden.

Nog geen twee maanden nadat de voormalig speler van onder andere de Mets, Yankees en Astros was aangesteld, mocht hij alweer vertrekken. Zijn rol in het schandaal rondom de Houston Astros leverde de Mets zodoende een gigantisch probleem op: vlak voor aanvang van het seizoen zat het team ineens zonder coach. De vacature werd uiteindelijk spoedig ingevuld door de 38-jarige Luis Rojas door te schuiven naar de hoofdpositie. Rojas liep hiervoor al vele jaren rond in het minor league-systeem van de club en was in 2019 de quality control coach van de Mets.

Zo liep het seizoen van de Mets aan de vooravond van de coronapandemie al alles behalve soepeltjes.

2020: SEIZOEN IN DE MARGE

Toen het verkorte seizoen eenmaal begon, wisten de Mets wel redelijk uit de spotlights te blijven. Dit was echter ook meteen het probleem. Binnen de eigen NL East waren de Atlanta Braves duidelijk een maatje te groot en zelfs de Miami Marlins presteerden een stuk constanter dan de mannen van Luis Rojas. Jacob deGrom viel hierin echter niks te verwijten. Hij was wederom de absolute ster van het team, met een 2.38 ERA. Het leverde hem een derde plek op in de Cy Young-race, waarin hij enkel Trevor Bauer en Yu Darvish voor zich moest dulden.

Maar achter deGrom was er op pitching-gebied, buiten het hoopvolle debuut van rookie David Peterson om, weinig om te juichen. ‘Aanwinsten’ als Rick Porcello en Michael Wacha waren bij elkaar goed voor een 2-11 win-loss record. Dat is een stat die niet altijd wat zegt met betrekking tot werpers, maar in dit geval toch wel. Met deze twee nieuwe mannen op de heuvel werd winnen er voor de New York Mets niet makkelijker op. Neem daarbij de implosie van Steven Matz, een opt-out van Marcus Stroman en Tommy John voor Noah Syndergaard en de rotation was buiten deGrom om misschien wel één van de slechtste in MLB.

RUNNERS ON BASE

Zelfs met een fenomenale DeGrom op de heuvel konden de Mets doorgaans aanvallend niet genoeg potten breken. Tuurlijk: Pete Alonso ramde weer de meeste ballen eruit, Michael Conforto was weer een betrouwbare bron van RBI’s en Jeff McNeill en Brandon Nimmo bleken on base-machines. Tegelijkertijd is het veelzeggend dat de Mets weliswaar als team het hoogste slaggemiddelde van MLB hadden (.272), maar ook de meeste slagmensen op de honken lieten zonder te scoren (445). De offense blafte wel, maar beet niet.

2021: HET ‘TIJDPERK COHEN’

Er gloort inmiddels wel hoop aan de horizon voor de honkbalformatie uit Queens, New York. Die hoop luistert in eerste instantie naar de naam Steve Cohen. Hij was misschien wel de meest belangrijke offseason-move, ondanks dat het niet eens om een speler ging. Cohen, die zelf schatrijk is geworden in de wereld van hedge funds, werd in november officieel de nieuwe eigenaar van de New York Mets. Hij nam een grote zak geld mee naar Citi Field, want Cohen was in één klap ook meteen de rijkste eigenaar in MLB. Als klap op de vuurpijl liet de kersverse eigenaar bij zijn introductie weten dat hij er niet in is gestapt om simpelweg mee te doen. De man met een geschat vermogen van 14 miljard dollar wil serieus om de prijzen meedoen en daarvoor zijn portemonnee te trekken.

In eerste instantie bleef de grote splash move nog even uit, al werd wel meteen geld uitgetrokken om reliever Trevor May (2 jaar, $15.5 miljoen) van de Twins over te nemen. Om de catcherpositie in te vullen kreeg James McCann (4 jaar, $40.6 miljoen) een leuke bijdrage aan zijn pensioen. De grootste move kwam daarna pas, in de vorm van een trade die zowel superster Francisco Lindor als werper Carlos Carrasco naar de Mets bracht.

Hoewel er met onder andere Amed Rosario en Andres Gimenez twee talentvolle spelers naar Cleveland gingen, is Lindor hierin natuurlijk de grote prijs. De kortestop is pas 27, viervoudig All-Star en in één klap het boegbeeld voor de Mets. De Indians wilden hem geen megacontract aanbieden, maar het lijkt een kwestie van tijd tot Cohen en de Mets dit wel gaan doen om Lindor nog vele jaren in New York te houden.

EINDE ROBINSON CANO

Met de toevoeging van Lindor en McCann in de line-up gaan de Mets waarschijnlijk veel meer productie krijgen uit twee posities die de afgelopen jaren juist in aanvallend opzicht een probleem vormden. Het gevolg is een offense die er van top tot teen solide uitziet en over de juiste componenten lijkt te beschikken om in ieder geval niet meer de koploper te zijn als het gaat om het onbenut laten van kansen met runners on base.

Iemand die echter nog niet is benoemd en die we ook sowieso dit seizoen niet terug gaan zien, is Robinson Cano. Vele Mets-fans zullen zeggen dat ze de 38-jarige veteraan niet gaan missen, nadat hij in 2019 een belabberd seizoen speelde. Vorig jaar was hij juist een lichtpuntje en noteerde hij zijn beste seizoen sinds zijn vertrek bij de Yankees in 2013. Helaas lijkt hier een verklaring voor, want Cano werd in november betrapt op het gebruik van Stanozolol en is als gevolg nu 162 wedstrijden geschorst. Hiermee bestaat ook de kans dat we Cano niet meer terug gaan zien in MLB.

Helaas voor de Mets was dit niet het enige slechte nieuws. Ook wat betreft de nieuwe GM vond de ploeg zich toch weer eens om de verkeerde redenen in het nieuws. Jared Porter was nog geen maand aangesteld als vervanger van Brodie Van Wagenen toen naar buiten kwam dat Porter in 2016, toen hij werkzaam was voor de Cubs, meerdere ongevraagde SMS’jes en foto’s had gestuurd naar een vrouwelijke journalist. Het gevolg was een PR-drama voor de Mets, die niet anders konden dan Porter na nog geen maand werk al te ontslaan en te vervangen door Zack Scott, die overkwam van de Boston Red Sox.

STEUN VOOR DEGROM

Waar Jacob deGrom vorig jaar alles zelf moest doen, zal hij dit jaar veel meer steun krijgen uit de rotation. Weg zijn Porcello, Wacha en Matz en in de plaats komen Marcus Stroman, Carlos Carrasco en Taijuan Walker terug. Vooral de top 3 lijkt daarmee prima in orde, terwijl Walker samen met de jonge David Peterson de #4 en #5 in zal nemen. Dan is er nog Noah Syndergaard, van wie men hoopt dat hij in juni terug zal keren van zijn Tommy John-operatie. Met een goede Thor in deze rotation lijkt het jaar met de tandem Porcello/Wacha ineens heel ver weg.

Of de bullpen dan ook nog genoeg steun zal geven, valt nog te bezien. De eerder besproken Trevor May zal daarin een grote rol gaan spelen met closer Edwin Diaz. Diaz was in 2019 een regelrechte ramp en gaf met name veel meer homeruns op dan in zijn tijd in Seattle waar hij zich ontpopte tot een van de meest dominante closers in het honkbal. Maar vorig jaar keerde die oude Diaz eindelijk weer een beetje terug. De homeruns gingen drastisch omlaag, de strikeouts omhoog en het ERA ging daarmee zwaar omlaag. De hoop is dan ook dat 2019 slechts een incident was en dat Diaz nu in New York de dominante closer wordt die hij in het verleden ook was.

CONCLUSIE

De New York Mets hebben er met hun nieuwe eigenaar dit offseason alles aan gedaan om in ieder geval een stuk competitiever te zijn in 2021 en al alles goed gaat lijkt dit ook zeker te gaan gebeuren. De enige plottwist is dat de NL East een onwijs zware divisie blijft. De Atlanta Braves zullen altijd meedoen om de koppositie terwijl het ook heel zomaar kan dat Philadelphia en Washington weer beter gaan presteren met hun eigen supersterren in de gelederen. Maar als de rotation van de Mets niet meer enkel op deGrom hoeft te leunen, en de offense dit jaar wel de kansen pakt die ze krijgen, kan er zomaar een team staan dat wel degelijk deze divisie kan winnen en voor het eerst in vijf jaar weer richting de play-offs kan gaan.

Voorspelling: winnaar in de NL East

Coverfoto: Corey Sipkin/New York Post

NBA 5-on-5: Midseason awards, verwachtingen en voorspellingen

Niels van der Veen
-
0
NBA 5-on-5: Midseason awards, verwachtingen en voorspellingen

Nu we op de helft van het seizoen zijn aangekomen word steeds meer duidelijk over welk team waar staat en komen we steeds verder met de MVP– en rookie of the year award. In deze 5-on-5 gaan we daar samen naar kijken met de redactie van SportAmerika.

(Photo: Tim Nwachukwu/Getty Images)

Season Preview 2021: Los Angeles Angels

Hans Mulder
-
0
Season Preview 2021: Los Angeles Angels

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag de Los Angeles Angels Preview.

2010-2020: PLAY-OFFDROOGTE

Je moet het de Angels nageven. Al bijna een decennium hebben ze de beschikking over de beste speler van zijn generatie, maar in al die tijd schopten de Halos het slechts één keer tot de play-offs. In 2014, Mike Trout was toen 23, kregen ze al in de ALDS een draai om de oren van de Royals: 3-0. Daarna grossierden de Angels in vierde plaatsen, al was 2017 een uitzondering. Dat jaar werden ze tweede in de AL West, maar een losing season (80-82) en 21 games achter de Astros leverde hen logischerwijs niets op.

Aan losing seasons zijn ze wel gewend geraakt bij de Angels. De laatste vijf seizoenen verloren ze meer wedstrijden dan dat ze wonnen. GM Billy Eppler werd de gebeten hond en kreeg zijn congé. Perry Minasian, met onder meer een verleden in Atlanta, is de nieuwe general manager in LA. Hoewel het seizoen 2021 natuurlijk nog moet beginnen, zal hij nu al met een schuin oog naar 2022 kijken. De nodige contracten lopen af en Minasian zal het geld dat straks vrijkomt goed willen besteden.

2021: TWEE UITERSTEN

Niemand die vorig jaar met droge ogen kon beweren dat de MLB én de Angels hun best niet deden om Trout in de play-offs te krijgen. Het format van die play-offs werd vanwege de pandemie aangepast en de organisatie zelf haalde Anthony Rendon naar de westkust om Trout te assisteren. We kennen de uitkomst inmiddels. De Angels werden ‘gewoon’ weer vierde in de divisie, al scoorden ze aan de hand van hun superster wel de meeste runs (294). Ze kregen echter ook de meeste runs tegen (321).

Aanvallend was het dus zo slecht nog niet. Het gezamenlijke slaggemiddelde zat op .248 en dat was goed voor een vijfde stek in de AL. Met het totaal aantal hits (501) bezetten ze dezelfde positie. Wat er op de heuvel gebeurde, deed echter pijn aan de ogen. Starters Dylan Bundy, Andrew Heaney en Griffin Canning deden nog wel hun best, maar hun collega’s en dan vooral de bullpen waren om te huilen. Ze gaven 14 keer een voorsprong uit handen en daarmee scoorde deze bullpen het slechtst in de majors.

GROTE SCHOONMAAK

Minasian wist wat hem te doen stond. Hij pakte een stevige bezem en veegde de bullpen schoon. Hansel Robles, Keynan Middleton, Matt Andriese, Justin Anderson en Hoby Milner mochten hun lockers leegpakken en hun heil elders zoeken. Raisel Iglesias zal in 2021 de nieuwe closer zijn. Iglesias was de laatste jaren te bewonderen bij de Reds en als reliever noteert hij een carrière-ERA van 2.85. Hij kwam de laatste jaren tot 106 saves, waarvan 34 in 2019, en toonde zich in Cincinnati een meer dan capabele closer.

Of de toekomst van de 31-jarige Cubaan ook in Los Angeles ligt, is een zorg voor later. Iglesias wordt in 2022 free agent, maar met het aantrekken van een goede closer heeft Minasian één gat alvast gevuld. De werper wordt op papier de vervanger van Robles, maar het was Ty Buttrey die in 2020 namens de Halos de meeste saves (5) achter zijn naam had. Buttrey moet, samen met onder meer Mike Mayers, gaan zorgen voor wat meer stabiliteit in de bullpen waarna Iglesias de boel op slot kan gooien. Voormalig Tampa Bay Ray Aaron Slegers en de van de Brewers overgekomen Alex Claudio moeten ook voor vers bloed in de bullpen zorgen.

KORTE TERMIJN

De rotation zal er in 2021 ook iets anders uitzien. Bundy, Heaney en Canning keren terug en zagen hun nieuwe GM ook José Quintana naar LA lokken. De toch ook alweer 32-jarige southpaw zal zich willen revancheren voor een matig 2020 waarin hij tot slechts 10 innings voor de Cubs kwam. Veel risico lopen ze bij de Angels niet, want na 2021 loopt het contract van Quintana weer af.

Alex Cobb is nog een nieuw gezicht in de rotation. In dienst van de Rays leek hij een veelbelovende toekomst tegemoet te gaan, maar in Baltimore kwam daar de laatste jaren niet veel van terecht. De O’s waren dan ook maar wat blij dat Minasian aanklopte en nemen zelfs nog een deel van z’n salaris voor hun rekening. Naast de al genoemde starters hebben de Halos natuurlijk ook Shohei Ohtani nog tot hun beschikking. De club kan dan ook terugvallen op zes volwaardige starters.

Net als de bullpen, die nog werk in uitvoering is, ziet ook de rotation er wat beter uit in 2021. Of dit, in een divisie met de Astros en de Athletics, voldoende is voor een play-offticket valt nog te bezien. Zo is het de vraag of Quintana fit is en fit blijft. Daarnaast hopen ze dat Cobb gedijt in de wat warmere staten. Dit zou betekenen dat ze pitcher te zien krijgen die het jaren geleden in Florida zeer naar behoren deed. Over een werper als Dylan Bundy zullen de Angels zich minder zorgen maken.

NO MORE SIMBA

We keken altijd met bovengemiddelde belangstelling naar het infield van de Angels. Dit had natuurlijk alles te maken met de aanwezigheid van Andrelton Simmons. De kortestop, die de laatste jaren moeite had om topfit te blijven, gaat in 2021 zijn geluk in Minnesota beproeven. David Fletcher deed het goed als vervanger van onze landgenoot, maar Fletcher mag het proberen als tweedehonkman. Voor de vacature van kortestop werd opnieuw contact gezocht met Baltimore. De 31-jarige José Iglesias, geen familie van Raisel, moet Simba doen vergeten. In 2013 eindigde de Cubaan achter Wil Myers in de verkiezing voor Rookie of the Year in de AL. Twee jaar later, als lid van de Tigers, maakte hij zijn eerste en enige opwachting in de All-Star Game.

Jared Walsh krijgt de schone taak om Albert Pujols van het eerste honk te houden. De veteraan weet van geen ophouden, maar zelfs deze legende zal uiteindelijk van Vadertje Tijd verliezen. Walsh is 14 jaar jonger dan de 41-jarige Pujols, maar aan slag ook minder gevaarlijk. Dat wordt, als het goed is, ruimschoots gecompenseerd door de man op het derde honk. Anthony Rendon was al een klasbak bij de Nationals en won met die club twee jaar geleden de World Series. Er zal nog heel wat water door de Mississippi stromen voor hij met de Halos daar een serieuze gooi naar kan doen, maar Rendon zorgt in elk geval voor nog meer power in de line-up en is defensief uitermate betrouwbaar.

TROUT…EN DE REST

Dan naar de man waar alles om draait in LA. Ze hadden maar wat graag Trevor Bauer ‘naar huis’ gehaald, maar zelfs dat fenomeen zou in de schaduw staan van Mike Trout. Al bijna tien jaar lang mogen de fans zich vergapen aan de kunsten van deze centerfielder, die nog steeds beter lijkt te worden. Rookie of the Year in 2012, zijn eerste van acht All-Star Games dat jaar en tevens zijn eerste van acht Silver Slugger Awards.

Je vraagt je eigenlijk af of er iets is wat Mike Trout niet kan, want defensief is hij ook vrijwel foutloos. Het enige dat ontbreekt op zijn palmares is dan wel weer de grootste prijs die er te winnen valt. De beste speler van zijn generatie is nog nooit in de buurt van de World Series gekomen. In z’n enige serie in het postseason gaf de jonge Trout niet thuis. Hij was 1-for-12 tegen de Royals in 2014.

Hoe goed Trout ook is, maar zelfs hij kan het niet alleen in het outfield. De 33-jarige Justin Upton is nu al een paar jaar één van zijn secondanten, maar de aandacht gaat in 2021 toch ook uit naar Dexter Fowler. De right fielder werd overgenomen van de Cardinals, waar hij de laatste vier seizoenen vertoefde. De switch-hitter noteert geen cijfers die je achterover doen slaan, maar is wel oerdegelijk. En hij wordt herenigd met Joe Maddon. De twee wonnen in 2016 samen de World Series in dienst van de Cubs.

BLIK OP DE TOEKOMST

De komst van Fowler zorgt er ook voor dat talenten als Jo Adell en Brandon Marsh de tijd krijgen om te rijpen. Beide outfielders maken deel uit van de plannen voor de lange termijn. Dat kan van de huidige groep niet worden gezegd. Op Mike Trout (2027) en Anthony Rendon (2026) na lopen vrijwel alle contracten over niet al te lange tijd af. Dit gaat ook op voor catchers Kurt Suzuki en Max Stassi. Zij zijn voorlopig goedkope alternatieven tot er zich iets beters aandient.

Dit lijkt een beetje het motto van de Angels dit seizoen. Als alles op z’n plek valt, kunnen de Halos zich wellicht melden in de debatten om de wildcards. Groter is de kans dat Trout ook in 2021 geen revanche krijgt voor zijn optreden in 2014.

Coverfoto: Marcio Jose Sanchez

NHL weekly: herrie in het noorden, de Top 5 en het Rondje

Hans Mulder
-
0
NHL weekly: herrie in het noorden, de Top 5 en het Rondje

Geduld is een schone zaak, maar geduld en topsport gaan vaak niet samen. Daar kunnen ze in Montreal en Calgary over meepraten. Bij de Canadiens vloog na Claude Julien ook de keeperstrainer eruit en in Alberta hadden de Flames alweer genoeg gezien van Geoff Ward. We proberen deze beslissingen te duiden, maar vergeten daarbij de Top 5 en ons wekelijkse Rondje niet.

TOMBOLA IN HET NOORDEN

Het zijn opmerkelijke tijden. Niet alleen in de wereld, maar zeker ook in de NHL de laatste weken. Het seizoen is ingekort, er worden alleen wedstrijden binnen de eigen divisie gespeeld en dus is elk duel belangrijk. Als er dan eens verloren wordt, dan staan de clubs op een t-splitsing. Of de general manager grijpt in of ze bewaren de rust en gaan op de ingeslagen weg verder. De weg waar ze per slot van rekening zelf voor gekozen hebben. Zij waren het immers die de coaches hebben aangesteld.

In Montreal en Calgary kozen ze echter voor die andere afslag. Claude Julien redde het niet in Quebec en Geoff Ward kon na ruim een jaar alweer zijn koffers pakken bij de Flames. Marc Bergevin van de Canadiens ging overigens nog een stapje verder. Een week nadat Julien de wacht was aangezegd mocht ook de keeperstrainer vertrekken. Het werd Stephane Waite kwalijk genomen dat Carey Price niet meer de elitegoalie was die hij een paar jaar geleden was. Vorige week boekte Dominique Ducharme, tegen de Senators (3-1), zijn eerste overwinning als hoofdcoach. Even later zou Price te horen krijgen dat Waite tijdens dit duel, na de tweede periode om precies te zijn, door Bergevin was ontslagen.

HIGH HOPES AND EXPECTATIONS

Met hangen, wurgen en het nodige geluk mochten de Montreal Canadiens vorig jaar de gang naar de bubbel van Toronto maken. In plaats van de gebruikelijke 8 werden er nu 12 teams per Conference uitgenodigd voor het postseason. Montreal baarde opzien door, onder assistent Kirk Muller, in de kwalificatieronde af te rekenen met de Pittsburgh Penguins. Claude Julien had enige tijd in het ziekenhuis doorgebracht nadat hij pijn op de borst kreeg. In de eerste “echte” ronde van de play-offs maakte de underdog uit Montreal het de favoriete Flyers nog best lastig. Maar Philadelphia won wel.

Deze nederlaag kostte Claude Julien zijn baan

Montreal ademt in alles ijshockey. De traditieclub heeft de meeste Stanley Cups (24) gewonnen en was in 1993 tevens de laatste Canadese club die met de eer ging strijken. Daarna zijn ze eigenlijk nooit meer ook maar in de buurt van een Cup gekomen. De NHL werd groter en groter, maar het aandeel van de Canadiens en andere Canadese teams steeds kleiner. Montreal moest lijdzaam toezien hoe nieuwe franchises er met “hun” Stanley Cup vandoor gingen.

Toch zitten de Canadiens nog steeds bovenop de apenrots. Althans, zo lijkt het te zijn in het brein van Marc Bergevin. In de bubbel van Toronto werd een zaadje geplant dat uiteindelijk leidde tot de ontslagen van Julien en Waite. Het deed denken aan de manier waarop voormalig GM Pierre Gauthier in 2012 Mike Cammalleri op de trein zette.

VERRASSING

Het was afgelopen zomer een grote verrassing dan de Canadiens in een best-of-5 te sterk bleken voor de Penguins. Bergevin zag zijn ploeg daar aan het werk, maar zag ook dat er wel wat versterkingen nodig waren. Die haalde hij in de vorm van Tyler Toffoli, Josh Anderson, Joel Edmundsson en Jake Allen. De eerste weken van deze jaargang verliepen precies op de manier die Bergevin graag zag. Montreal won en Montreal won vaak. Een record van 7-1-2 na 10 wedstrijden sprak boekdelen. Hij had Claude Julien het gereedschap in handen gegeven om iets moois te bouwen.

Na die tien wedstrijden begon het gereedschap te haperen. Iedereen die niet luisterde naar de naam Toffoli leek niet meer te kunnen scoren en defensief was het een janboel. Waar Price aanvankelijk nog aan de goede kant van de .900 sv% zat, daar dropten zijn statistieken de laatste weken naar .870 sv%. Daarbij verloren de Habs ook nog eens drie van de vier onderlinge duels met de Senators en voor Bergevin was het klip en klaar: Julien moest gaan. Het doorschuiven van Ducharme veranderde echter niets aan de resultaten. Hij begon met twee nederlagen tegen de Jets, maar won van de Sens. Tijdens die wedstrijd viel het doek dus voor Waite. De coach die al jaren met Price werkte, werd bedankt voor bewezen diensten.

PRICE NOT RIGHT

Natuurlijk moet Bergevin de lat hoog leggen voor een club als de Canadiens. De vraag is alleen of hij de lat in dit geval niet té hoog legt. De Habs ontberen een échte superster. Of het moet good old Shea Weber zijn. Carey Price is al jaren niet meer de Price van 2014-2015. Dat was ’t jaar van zijn .933 sv% en 1.96 GAA voor de Habs. In 66 wedstrijden! Daarna was hij nog wel goed, maar niet meer uitmuntend.

Carey Price op zijn best

Hij kwakkelde met zijn gezondheid en zag zijn statistieken in een neerwaartse spiraal belanden. Bergevin lijkt de schuld hiervan in de schoenen van Stéphane Waite te schuiven, maar het is veel aannemelijker dat Carey Price op 33-jarige leeftijd gewoon niet meer in staat is om constant een hoog niveau te halen. Daarvoor was er de laatste jaren te vaak fysiek ongemak. Sean Burke mag proberen de topgoalie van weleer weer aan de praat te krijgen.

Bergevin legt zijn lot en dat van de Canadiens in de handen van een debuterende coach. Dominique Ducharme maakte naam met vertegenwoordigende jeugdteams van Canada en als juniorencoach. Van hem wordt gezegd dat hij jonge spelers beter kan maken en goed met mensen overweg kan. Deze Ducharme moet het gelijk van Bergevin bewijzen: dat er in Montreal wel degelijk een team staat dat kan strijden om de prijzen en minimaal een ronde of twee, misschien drie of meer, in de play-offs kan overleven. De vraag of de door Bergevin ontworpen puzzel daar wel goed genoeg voor is, lijkt niet bij de GM op te komen.

BEPROEFD RECEPT

Door naar het westen dan, waar Geoff Ward na 66 wedstrijden alweer uit zijn functie werd gezet. Ward nam het vorig jaar na 28 wedstrijden over van de veelbesproken Bill Peters, leidde de Flames naar de play-offs, maar daarin moesten ze na 6 wedstrijden buigen voor de Stars. Dit seizoen begon wisselvallig, maar in de North Division waren ze bepaald niet kansloos voor een play-offticket. Toch vond Brad Treliving het weer tijd voor iets anders. In 2019 wonnen de Flames de – toen nog sterk bezette- Pacific Division en dat werd in Calgary het referentiekader. Hoewel Ward 35 van zijn 66 wedstrijden won, was dit voor de Flames niet goed genoeg. Zelfs een 7-3 zege op de Senators kon zijn baan niet redden.

Ondanks deze treffer verloren de Flames ook hun tweede wedstrijd na het ontslag van Ward: 3-4

Waar ze in Montreal een nieuwe naam de kans geven, daar grijpen ze in Calgary terug op een beproefd recept. De Flames doen het naar behoren in ’t reguliere seizoen de laatste jaren, met dus die uitschieter in 2019. In de play-offs slagen ze er echter maar niet in ver te komen. Dat gebeurde voor het laatst in 2004, toen pas in de Stanley Cup Final verloren werd van de Lightning. De coach van toen, Darryl Sutter, mag het nu opnieuw proberen in de Saddledome. De 62-jarige Sutter stond in 2017 voor het laatst voor een groep. Dat was bij de Kings, die hij in 2012 en 2014 naar de Cup leidde.

WAAR STAAN DE FLAMES?

Zijn directe manier van coachen zou beter passen bij de Flames. Dat is althans de mening van Treliving. Sutter neemt geen blad voor de mond en van hem wordt gezegd dat hij duidelijk is. Ook hier wordt de lat hoog gelegd. Sutter kan aan de slag met begenadigde talenten als Johnny Gaudreau, Sean Monahan en Elias Lindholm. De defensie wordt al jaren gezien als het sterke punt, maar in werkelijkheid was de blauwe lijn alleen in 2019 bovengemiddeld. Onder de lat hebben ze eigenlijk nooit een waardige opvolger van Mikka Kiprussof gevonden. Jacob Markstrom (.913 sv% en 2.73 GAA) deed het leuk in Vancouver, maar is toch ook geen goalie waarvan je steil achterover slaat.  

De Flames hebben zeker de potentie om het beter te doen dan de 11-11-2 onder Ward. Of ze in staat zijn de Maple Leafs of de topteams uit andere divisies te bedreigen, is weer een ander verhaal. Sutter schroomde niet zijn teams fysiek te laten spelen en dat zal hij waarschijnlijk ook in Calgary gaan doen. Voor spelers als Milan Lucic en Matthew Tkachuk is die aanpak op het lijf geschreven. Donderdag staat Sutter voor het eerst voor de groep. Dan treffen de Flames die andere club die de trainer op de keien zette: Montreal.

De komende weken en maanden zal duidelijk worden of de Flames kunnen waarmaken wat de clubleiding vraagt. Ze zullen nog flink gas moeten geven om de play-offs überhaupt te halen. Een plek bij de laatste vier lijkt daarin echter het maximaal haalbare voor Calgary. In de zomermaanden zal duidelijk worden of de general manager daar ook zo over denkt.

TOP 5

Veel bekende namen deze week in de Top 5. Er was Mathew Barzal met z’n actie tegen de Sabres, Claude Giroux zette de kroon op een comeback tegen de aartsrivaal en Patrice Bergeron stond aan het einde van een prima aanval. Ook was er de eerste grote mijlpaal voor Alex DeBrincat, die het met zijn Blackhawks verrassend goed doet. Tot slot komen we ook Kirill Kaprizov weer tegen, maar dan in de rol van aangever.

CLAUDE GIROUX vs PITTSBURGH PENGUINS

De Battle of Pennsylvania leek vorige week donderdag al na een paar minuten gespeeld. Nog voor de Flyers er goed en wel erg in hadden, stonden ze al met 3-0 achter in Pittsburgh. In een tijdsbestek van 71 seconden ging het van 0-0 naar 3-0. Er was voor Philadelphia echter nog genoeg tijd om terug te komen. En dat deden ze! Sean Couturier gaf de Flyers nog in de eerste periode een sprankje hoop. Claude Giroux zorgde in de tweede voor wat aansluiting en diezelfde Giroux scoorde, nadat Scott Laughton het duel in balans had gebracht, voor de niet meer verwachte zege voor de Flyers. De bezoekers konden deze opsteker goed gebruiken, want een paar dagen eerder werd in Pittsburgh nog een 5-2 nederlaag geleden. Dat Giroux twee keer scoorde, was een unicum dit seizoen. De captain is deze jaargang namelijk vooral de man van de assists.

NICK BJUGSTAD vs ARIZONA COYOTES

Vorige week schreven we al over Kirill Kaprizov en deze week liet de Rus eens te meer zien waarom dat was. Goals zijn mooi, maar af en toe is de assist nog vele malen mooier. Dat was vrijdag het geval bij deze goal van Nick Bjugstad. De aanvaller had hem voor het intikken, want het zware werk werd voor hem gedaan door de Russische rookie. Kaprizov speelde de Coyotes kleurenblind en stelde Bjugstad in staat zijn vierde van het seizoen te maken. Na wat tikken tegen de Knights kon Minnesota wel weer een succesje gebruiken en die kwam er in de vorm van een 5-1 overwinning. Dit leek in de volgende wedstrijd een vervolg te krijgen, maar de Wild slaagde er niet in een 2-0 voorsprong over de streep te trekken. Na de eerste periode viel de ploeg stil en sloot dit tweeluik uiteindelijk met een 5-2 nederlaag af.

ALEX DEBRINCAT vs TAMPA BAY LIGHTNING

De Chicago Blackhawks zijn bezig aan een verrassend goed seizoen en dat is niet in de laatste plaats te danken aan de productiviteit van Alex DeBrincat. De 23-jarige aanvaller, liefkozend The Cat genoemd, wordt al jaren gezien als de natuurlijke opvolger van Patrick Kane en Jonathan Toews. Bij afwezigheid van die laatste drukt DeBrincat dit seizoen serieus zijn neus aan het venster. Ja, twee jaar terug stokte de teller pas bij 41 goals, maar nu lijkt DeBrincat echt de volgende stap te hebben gezet. Hij krijgt, misschien ook noodgedwongen, meer minuten van Jeremy Colliton en had afgelopen vrijdag met twee goals (nummers 100 en 101 in zijn loopbaan) een belangrijk aandeel in de zege van de Hawks op de onaantastbaar geachte Lightning. Voor Tampa Bay kwam daarmee een einde aan de 6-game winning streak.

PATRICE BERGERON vs WASHINGTON CAPITALS

In een wedstrijd waarin Tom Wilson zich weer eens van zijn aller-slechtste kant liet zien, was er ook wel degelijk iets om van te genieten. Deze schitterende aanval van de Bruins bijvoorbeeld. Met zijn negende van het seizoen bracht captain Patrice Bergeron zijn ploeg op een comfortabele 3-0 voorsprong. Met twee goals was ook die andere routinier, Brad Marchand, belangrijk in dit duel. De B’s wonnen deze clash der giganten vrij eenvoudig met 5-1, maar het ging na afloop toch vooral over de hit die Tom Wilson al in de eerste periode uitdeelde aan Brandon Carlo. De blueliner moest naar het ziekenhuis en op het ijs werd niet eens een straf uitgedeeld. Een dag later werd Wilson voor zeven wedstrijden geschorst. Dit was dan weer goed nieuws voor Daniel Sprong, die vanaf zondag terugkeerde in de line-up.

MATHEW BARZAL vs BUFFALO SABRES

Soms past het om te zwijgen en dat is zeker het geval bij deze beauty van Mathew Barzal. De aanvaller en zijn Islanders kenden een stroeve start van het seizoen, maar hebben inmiddels een paar versnellingen hoger geschakeld. Ze versloegen zaterdag de Sabres met 5-2 en mochten zich daarna koploper van de divisie noemen. Voor de doelpuntenmaker in kwestie was het zijn negende van het seizoen. En zonder twijfel ook zijn mooiste. Nu we bijna halverwege deze reguliere competitie zijn, ligt Barzal op koers om zijn aantal goals van de voorgaande jaren minimaal te evenaren. Aangezien de teams veel minder wedstrijden spelen, zou dat een meer dan uitstekende prestatie zijn.

RONDJE LANGS DE DIVISIES

  • De Dallas Stars zullen in de Central Division nog echt benen moeten maken om bij de beste vier te komen. Ze hebben een achterstand van 10 punten op Chicago, dat nu die belangrijke vierde plek bezet. De overtuigende 6-1 overwinning op de Blackhawks van dinsdag komt de Stars dan ook goed van pas. Dallas heeft ook nog eens zes duels minder gespeeld. Carolina is momenteel de ploeg in vorm in deze divisie. De Hurricanes wonnen hun laatste zes wedstrijden en versloegen tijdens deze reeks onder meer de Panthers drie keer. Columbus daarentegen is bezig aan een vrije val. John Tortorella zag zijn ploeg 7 van de laatste 9 verliezen en heel voorzichtig wordt er aan de stoelpoten van de coach gezaagd. Tampa Bay gaat aan de leiding. Zij wonnen 8 van hun laatste 10 wedstrijden.
  • Vijf teams hebben zich losgerukt in de East Division. De red hot New York Islanders gaan aan kop, maar voelen de hete adem van Washington. Boston, dat vierde staat, moet zich even herpakken. Zij verloren hun laatste twee wedstrijden, waardoor goalie Tuukka Rask nog altijd op 299 zeges staat. Dinsdag ging het gezelschap voor de vierde keer dit seizoen onderuit tegen de Islanders. In tegenstelling tot de eerste drie duels hielden de Bruins er nu echter wel een punt aan over. Helemaal onderaan staan de Buffalo Sabres. De arme Buffalo Sabres. Met Taylor Hall dachten ze zich weer eens te melden in de debatten om de play-offs, maar niets is minder waar. Ze zijn momenteel de slechtste ploeg in de league en konden dinsdag een 4-2 voorsprong niet over de streep trekken tegen de Flyers. Voor het tiende jaar op rij missen zij ’t postseason.
  • Bij de Toronto Maple Leafs lijkt de schwung er even uit. Na een 4-game winning streak zijn Auston Matthews en consorten nu bezig aan een reeks waarin ze al drie duels op rij verloren. De Amerikaan stond vijf wedstrijden droog, maar vond dinsdag tegen de Jets eindelijk weer eens het net. Zijn twee treffers waren echter niet genoeg voor Toronto, want Winnipeg ging er dankzij een 4-3 zege met de punten vandoor. De Jets wonnen 7 van de laatste 9 en staan nu niet voor niets tweede in de North Division. De komende dagen zal duidelijk worden of ze een serieuze bedreiging kunnen vormen voor de Leafs, want de teams treffen elkaar nog twee keer. Vancouver is bezig aan een opmars. De Canucks wonnen hun laatste drie wedstrijden, maar hebben er ook meer gespeeld dan de concurrenten.
  • In de West Division maken de Golden Knights en de Blues zich enigszins los van de rest, maar achter deze teams is het dringen geblazen. Tussen de Wild, die derde staan, en de Kings, die de zesde plek bezetten, zit slechts drie punten. Zelfs de Ducks en de Sharks, die daar nog weer achter staan, hebben de play-offs nog niet uit het hoofd gezet. Los Angeles leek hard op weg om de verrassing in deze divisie te worden, maar na een 6-game winning streak werden ze de afgelopen week weer met beide benen op de grond gezet. Anze Kopitar lijkt weer op de speler die een paar jaar geleden tot de betere spelers in de league behoord, maar ook de Sloveen kon niet voorkomen dat 5 van de laatste 6 duels verloren gingen.

David Kirouac/Icon Sportswire via Getty Images

1...329330331...805Pagina 330 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU