Home Blog Pagina 331

2021 NFL Draft TE Prospects: Kyle Pitts

Lars Leeftink
-
0
2021 NFL Draft TE Prospects: Kyle Pitts

Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Week vier staat in het teken van de TE’s, die dit jaar een stuk beter voor de dag komen dan de voorgaande jaren. En we kunnen natuurlijk nergens anders beginnen dan bij toekomstig first round pick Kyle Pitts.

KYLE PITTS – FLORIDA

Leeftijd: 20 | Lengte: 1.98 m | Gewicht: 111 kg | Junior

Het is lang geleden dat we een speler als Kyle Pitts in de draft langs zagen komen. De afgelopen jaren is het qua TE’s uit de draft alles behalve spectaculair geweest, maar dit jaar ligt dat dankzij toekomstig first round pick Pitts wel anders. Wat Pitts de afgelopen twee jaar bij Florida heeft laten zien is voor een TE misschien zelfs wel revolutionair. Pitts is eigenlijk gewoon een TE met de skills van een elite WR. Vergelijkbaar met Travis Kelce, George Kittle, Darren Waller en de college-versie van Evan Engram. Kijk en huiver.

THE GOOD: ROUTE RUNNING | BALL SKILLS | LENGTE EN KRACHT | REDZONE THREAT | RUN BLOCKING

Pitts is een TE route running zoals je ze nog niet zo vaak hebt gezien. Wat dat betreft lijkt Pitts extreem veel op Travis Kelce van de Kansas City Chiefs. Een onwaarschijnlijke kwaliteit voor Pitts, zeker omdat hij 1.98 is en meer dan 110 kilo weegt. Een speler met deze lichaamsbouw en zulk atletisch vermogen en wendbaarheid zie je niet vaak.


Maar niet alleen zijn route package is al op een hoog niveau. Ook zijn line of scrimmage moves zijn al ver ontwikkelt. Of het nou puur met zijn voetenwerk is of puur op kracht en met armtechniek, hij weet vaak langs snellere LB’s en DB’s te komen en vervolgens zijn lengte te gebruiken om de bal op een plek te vangen waar zijn er niet bij kunnen.


En tot slot zijn ook zijn ball skills, mede dankzij zijn lengte natuurlijk, fenomenaal. Hij dropt amper ballen, kan ze zowel hoog als laag vangen en heeft het atletisch vermogen om zijn hele lichaam zo aan te passen dat hij elke bal kan vangen.

RUN BLOCKING

Dan nog even iets waar veel mensen het waarschijnlijk niet zoveel over hebben en waar coaches in de NFL heel erg happy van zullen worden: zijn run blocking. Vaak stond Pitts opgesteld bij de LoS naast de offensive line zodat hij vandaaruit een route kon rennen, een fake block en daarna een route kon rennen of kon run blocken. Dat laatste kan hij fenomenaal. Zeker voor een TE die zulke receiving skills heeft is dit een enorm pluspunt. Alleen een George Kittle, die daar ook fantastisch in is, heeft deze combinatie van receiving en blocking op hoog niveau in huis.


Tot slot, en dit is nogal logisch wie naar zijn postuur kijkt, kunnen we ook wel stellen dat Kyle Pitts enorm veel aandacht opeist in de redzone. Zijn 12 touchdowns in acht duels zeggen wat dat betreft wel genoeg.

THE BAD: VECHTEN DOOR CONTACT | PASS PROTECTION

Als we puur naar zijn kwaliteiten als receiver kijken, valt bij Pitts op dat hij nog iets te vaak te gemakkelijk wordt uitgeschakeld wanneer hij fysiek wordt aangepakt in coverage. Zeker bij iemand van zijn lengte en kracht kan dit eigenlijk niet gebeuren, omdat er op papier bij de verdediging niemand zou moeten rondlopen die hem kan coveren.


Zijn grootste zwakte is echter pass protection. Bij Florida hoefde hij dit logischerwijze ook niet zo vaak te doen, maar op de momenten dat hij het moest doen zag hij er alles behalve sterk uit. Technisch gezien niet fantastisch, qua timing alles behalve on point. Verwacht voor plays waar de TE daadwerkelijk de QB moeten verdedigen dat Kyle Pitts er dan niet een van zal zijn.


De conclusie is dat Kyle Pitts de beste TE is in deze draft class, zonder enige twijfel. Qua talent is hij een top-5 speler in deze draft, maar vanwege de alternatieve needs van veel teams is het zeker mogelijk dat hij buiten de top-10 pas gedraft wordt. Elk team dat hem in de 10-15 range zal draften krijgt een steal van hier tot Tokyo en terug. Wat Pitts allemaal op het veld kan is namelijk waardevol voor elk NFL-team, zelfs de teams die al een TE hebben.

Photo: Chris King / The Independent Florida Alligator

Season Preview 2021: Colorado Rockies

Mick van der Nat
-
0
Season Preview 2021: Colorado Rockies

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag de Colorado Rockies Preview.

Tja, de Colorado Rockies, veel verder dan het tweede nietszeggende seizoen achter elkaar kwamen ze in 2020 niet. Alhoewel van de eerste 14 wedstrijden er 11 winnend werden afgesloten en drie verloren gingen, eindigde de club op de vierde plaats in de NL West met een 26-34 record.

Kortom, de Rockies speelden een leuk eerste paar weken. Daarna vielen de wielen van de wagen en kwam er een kleurloos einde aan hun seizoen. Van de laatste 45 partijen gingen er 31 verloren. In een NL West die steeds competitiever wordt, ziet het er niet rooskleurig uit. The Rox spelen komend seizoen negentien keer tegen de Dodgers en twintig keer tegen de Padres en dat alles zonder Nolan Arenado die in een trade naar de St. Louis Cardinals werd gestuurd. De club staat voor een sportieve instorting in 2021 en dat zonder enig perspectief.

2020: THE BEGINNING OF THE END

Waar veel teams ondanks de coronapandemie hun best deden een behoorlijke selectie neer te zetten, namen eigenaar Dick Montfort en GM Jeff Bridich een winter vrij. De enige toevoegingen voor het seizoen 2020 waren pitchers Jose Mujica en Daniel Bard, terwijl ook outfielder Matt Kemp halverwege juni zijn krabbel zette onder een minor league deal.

In het off-season van 2018 tekenden relievers Wade Davis, Jake McGee en Bryan Shaw nog contracten die samen opliepen tot $106 miljoen. Het was de grote investering van GM Jeff Bridich om de Rockies een succesvolle bullpen te geven. Die investering leidde echter tot niets, want aan het begin van het verkorte MLB-seizoen 2020 was alleen closer Wade Davis nog over en waren McGee (Dodgers) en Shaw (Mariners) vertrokken.

De pitching vanuit de bullpen van de Rockies was dan ook abominabel te noemen. Een 6.77 ERA en een 5.56 FIP leidden tot een -0.6 fWAR. De Rockies kregen dan ook 958 runs tegen en dit terwijl zij er maar 835 wisten te scoren. Op 1 september lieten de San Francisco Giants dan ook zien hoe te scoren tegen de Rockies. De wedstrijd eindigde 23-5 in het voordeel van de Giants.

OM TE WINNEN MOET JE OOK SCOREN

De Rockies hebben nog altijd het voordeel dat zij hun thuiswedstrijden op Coors Field spelen. In dit hitter-friendly park vliegt de bal normaliter makkelijker het stadion uit. Waar de pitching echter al jaren een zorgenkindje is, liep het offensief vorig jaar ook beduidend minder. The Rox sloegen een wRC+ van 76. Voor het eerst sinds de aanstelling van Jeff Bridich in 2014 lag dit lager dan 86 en alleen de Pittsburgh Pirates behaalden een lager wRC+.

In het homerunwalhalla in Denver lukte het slaan van roundtrippers ook niet meer. Het seizoenstotaal stagneerde op een magere 63 homeruns, waarmee het team als 22e eindigde in MLB. Het gemiddelde van homeruns per wedstrijd lag op 1.05, een daling van 0.33 ten opzichte van het seizoen 2019. De enige speler die meer dan tien homeruns sloeg, was sterspeler Trevor Story (11).

Er stapten zeventien verschillende spelers voor de Rox in de batter’s box. Deze zeventien spelers combineerden samen voor een fWAR van 2.7 in 2020. Jose Ramirez (Indians), Freddie Freeman (Braves), Mookie Betts (Dodgers) en Fernando Tatis Jr. (Padres) sloegen alleen al een hoger fWAR dan de gehele selectie van de Rockies.

TREVOR STORY

Positieve punten zijn bijna niet te benoemen voor het seizoen 2020 van de Rockies. Toch is er een iemand die er met kop en schouders boven uit steekt, namelijk kortestop Trevor Story. In totaal miste de man uit Irving, Texas maar één wedstrijd in het gehele seizoen.

Hij sloeg .289/.355/.519, leidde de National League in driehonkslagen en gestolen honken en verminderde zijn percentage drieslag naar 26.8%. Dit is een vermindering van 2.8% ten opzichte van het seizoen 2019. Hierin kreeg Story nog in 29.6% van zijn slagbeurten een drieslagbeurt om zijn oren.

Tevens was Story de enige speler van het roster van de Rockies die een OPS+ van boven de 110 sloeg. Hij eindigde het seizoen op 118 OPS+, wat betekende dat hij beter was dan 18% van de spelers in de competitie. De andere speler die boven de 100 OPS+ eindigde was Charlie Blackmon (103).

CALL IT A COMEBACK

Een forse meevaller was het seizoen van de in de winter voor een appel en een ei vastgelegde Daniel Bard. De reliever maakte na zeven jaar (!) afwezigheid weer zijn opwachting op het hoogste niveau. Toen Bard voor het eerst uit de league verdween, door een extreem geval van de yips, had Mike Trout 70 wedstrijden onder zijn riem. Toen de werper in de Majors terugkeerde, stond Trout’s teller op 1200.

Er zaten 2646 dagen tussen zijn eerste pitch in 2020 en zijn laatste pitch daarvoor. De nu 35-jarige reliever, die ooit gezien werd als het grootste relievertalent in MLB, gooide in 2020 een 3.65 ERA (145 ERA+), met 27 strikeouts en 10 walks in 24.2 innings bij elkaar. Hij was de enige Rockie die in 2020 iets won: Bard werd uitgeroepen tot National League Comeback Player of the Year.

2021: IN DE KROCHTEN VAN MLB

Zonder echte versterkingen verslechteren de Rockies komend seizoen verder. PECOTA voorspelt ieder seizoen de mogelijke eindklassering in de divisies. De Coloradoans eindigen in deze voorspelling op een record van 60 overwinning en 102 verlies partijen en een 0% kans om de playoffs te halen.

General Manager Bridich zal komend seizoen zijn zevende jaar in dienst bij de Rockies vervullen. Hij is niet geliefder geworden na de trade van Nolan Arenado naar de St. Louis Cardinals. De geluiden dat eigenaar Dick Montfort het contract van Bridich door de versnipperaar moet halen, worden steeds luider en dat helemaal na het offseason van dit seizoen.

Zo vertrok naast Arenado ook talent David Dahl (Texas Rangers) en stopte good old Daniel Murphy na twaalf seizoenen MLB. De Rockies leverden dus kwaliteit in, maar wat kregen ze er voor terug? Helemaal niets.

Robert Stephenson werd vanuit Cincinnati naar de Rockies getrade voor pitchers Jeff Hoffman en Case Williams. Hoffman, de voormalige pick in de eerste ronde van 2011, gooide vorig seizoen een ERA van 9.90 en kwam tot 10.0 innings. Buiten deze matige bullpen toevoeging tekenden Elehuris Montero en Austin Gomber nieuwe contracten.

DON’T WORRY, BE HAPPY

Het MLB-seizoen van 2021 gaat hem niet worden voor de Rockies, maar de vraag is: wat gaat er na dit seizoen gebeuren? Trevor Story’s contract verloopt aan het einde van het volgende seizoen en de kans is groot dat hij in 2022 niet meer in een Rockies-tenue te zien zal zijn. De duurbetaalde Ian Desmond, die in 2017 nog een vijfjarig contract ter waarde van $70 miljoen in Denver tekende, gebruikte in 2020 al de mogelijkheid van de ‘opt-out’ en heeft dat voor 2021 ook weer gedaan. We zien de voormalig All-Star dus waarschijnlijk nooit meer op een honkbalveld.

Dan is er nog Charlie Blackmon. De Texaan, één van de beste slagmensen in de selectie, had het vorig seizoen ook niet. Met zijn 34 jaar en een prijskaartje van $21.5 miljoen zullen de Rockies ook gaan nadenken over zijn toekomst.

Het vertrek van Arenado geeft wel ruimte aan Ryan McMahon om vaste speeltijd te krijgen. Ook talent Garrett Hampson leunt tegen een basisplaats aan. In het outfield moet Raimel Tapia de plek van Dahl overnemen. De pitching moet opnieuw gedragen worden door German Marquez en Kyle Freeland. Laatstgenoemde had een moeilijk seizoen, maar de flitsen van talent zijn in jaren ervoor al duidelijk te zien geweest bij de lefty.

Een speler die kan uitgroeien tot een ster is Brendan Rodgers. De voormalig first rounder speelt dezelfde positie als Story. Samen met een mogelijke afscheidstour van Trevor Story en het bezoek van Arenado met de Cardinals zijn de enige momenten dat een Rockies-fan de televisie zal aanzetten.

Voorspelling: vijfde in de NL West.

Coverfoto: Colorado Rockies Twitter

2021 Conference Tournaments preview: March is Madness

Lars Leeftink
-
0
2021 Conference Tournaments preview: March is Madness

Maart is begonnen en dat betekent dat college basketbal de klok slaat. Te beginnen met de Conference Tournaments van 2021. Tijdens deze 31 toernooien (waarvan er zes al gespeeld zijn) worden rechtstreekse tickets voor March Madness (dat volgende week begint) verdeeld. Elke winnaar van zo’n toernooi is verzekert van March Madness, 31 universiteiten dus. De overige 37 universiteiten worden vervolgens op selection sunday (deze zondag) uitgekozen op basis van hun prestaties dit seizoen.

Een paar tickets zijn bij het online gaan van deze preview al verdeeld, maar de power five conferences beginnen vandaag en morgen aan het verdelen van een rechtstreeks ticket. Een preview van deze vijf conference tournaments.

DE VERDEELDE TICKETS

Bij het schrijven van dit artikel zijn er al zes rechtstreekste tickets verdeeld. Tot nu toe zijn er geen verrassingen geweest. Liberty, Winthrop, Loyola-Chicago, Morehead State, App State en UNC Greensboro waren voorafgaand al favorieten of in ieder geval grote outsiders voor het grijpen van een rechtstreeks ticket in hun conference.

Het meest opvallende was echter het ticket van Liberty. Omdat de tegenstander in de finale, North Alabama, dit jaar zijn eerste seizoen speelt in Division-1 basketbal (komt van Division-2), was de finale (en daarmee het ticket) van tevoren al beslist. Volgens de regels van de NCAA mag een universiteit die de stap heeft gemaakt van DII naar DI in zijn eerste seizoen namelijk niet meedoen aan March Madness. Niemand weet waarom, maar dit zijn de regels. Daardoor kon North Alabama, ongeacht of ze de finale wonnen of niet, zich niet plaatsen voor March Madness en ging het ticket al voordat de finale gespeeld was naar Liberty.

ACC

BOVENSTE SCHEMA

We beginnen de preview met de ACC. Wie kijkt naar het bovenste gedeelte van het schema, zal zien dat Virginia wederom de #1 seed is. Het ging allemaal wat minder soepel dan voorgaande jaren en de defense is nog steeds de voornaamste kracht, maar toch zullen ze als favoriet aan dit toernooi gaan beginnen. Met Syracuse (puur offense), NC State (vijf game winning streak) en Georgia Tech (veel offensieve kwaliteit en laatste zes duels gewonnen) zijn er echter drie universiteiten in het bovenste gedeelte van het schema die Virginia uit de finale kunnen houden en contrasterende stijlen hebben. Let hierbij vooral op Georgia Tech, dat de potentie heeft om door te stoten tot de finale.

Verder is Clemson, dat een tijdje ranked is geweest, zeker geen walkover te noemen. De Tigers zijn 2-1 vs ranked teams. Van Pittsburgh en Miami hoeven we, om verschillende redenen, verder weinig te verwachten.

ONDERSTE SCHEMA

In het onderste gedeelte van het schema staan, zoals iedereen inmiddels ook wel gewend is, Florida State en Virginia Tech als favorieten aangeschreven. Beide universiteiten hebben wederom een hele sterke en brede selectie (zonder echter sterren) en een ijzersterke defense weten neer te zetten. Beide teams (vooral Virginia Tech, speelde afgelopen maand maar twee duels) hebben echter flink te maken gehad met covid-19, waardoor het misschien een beetje aan ritme zou kunnen ontbreken. Daar kunnen dan vooral Louisville en North Carolina, twee teams die eerder dit jaar al eens ranked waren, wellicht van profiteren. Vooral North Carolina is de laatste tijd in vorm en beschikt over veel talent. De Tar Heels zijn echter 1-3 vs ranked universiteiten dit jaar.

Voor de mensen die zich verder afvragen waar Duke is: nergens. De Blue Devils kennen een enorm matig seizoen en moeten eigenlijk als #11 seed (ja echt) het toernooi winnen om March Madness nog te bereiken. Dit kan voor de nodige motivatie zorgen, maar verwacht normaal gesproken (zie ook de huidige drie game losing streak) geen wonderen zonder sterspeler Jalen Johnson. Over Notre Dame, Wake Forest en Boston College hoeven we het verder niet al te lang te hebben. Die zijn gewoon niet zo goed.

BIG 12

BOVENSTE SCHEMA

Dan door naar de sterkste conference van dit jaar. Zeven van de 10 teams in de BIG 12 zijn eigenlijk (op Oklahoma State na) het hele seizoen ranked geweest. Het enige wat we tegen de drie overige universiteiten, TCU, Kansas State en vooral Iowa State (0-18) kunnen zeggen is: we leven met jullie mee. TCU en Kansas State zullen in het bovenste gedeelte van het schema strijden om wie er in de volgende ronde uitgeschakeld zal worden door Baylor. Baylor is namelijk niet alleen in het bovenste gedeelte van dit schema en in de BIG 12 als geheel de grote favoriet, maar is dat straks ook voor March Madness. 7-1 gaan tegen de ranked teams in deze conference is enorm knap, zeker als je drie van die zeges boekt na een covid-19 pauze.

Wie zijn de uitdagers in dit gedeelte van het schema? Oklahoma State en West Virginia, die er dit jaar onderling twee keer een waar spektakel van maakten (85-80 en 84-87). Oklahoma State, met #1 pick van de 2021 NBA Draft (Cade Cunningham) in de gelederen, is in hele goede vorm. Zeven van de laatste negen duels werden gewonnen. Er werd tussendoor alleen verloren van Kansas en Baylor. West Virginia is, daarentegen, wat minder in vorm. De Mountaineers verloren twee van hun laatste drie duels, waaronder dus vs Oklahoma State. Tegen Baylor zullen ze het beide waarschijnlijk niet redden, maar het onderlinge duel op 11 maart wordt in ieder geval een lust voor het oog.

ONDERSTE SCHEMA

In het tweede gedeelte van het schema zijn er twee favorieten: Kansas en Texas. Beide zijn in het bezit van een winning streak en hebben daarnaast het talent om straks in March Madness een Final Four te kunnen halen. Beide team hebben echter ook hele jonge ploegen en hebben periodes gehad dat het vrij moeizaam ging. Sterker nog: Kansas was een tijdje geen ranked team. Gezien de huidige vorm van beide universiteiten is het echter moeilijk te geloven dat ze elkaar in de halve finale niet tegen zullen komen.

Texas Tech en Oklahoma zijn de twee universiteiten die een matchup tussen Kansas en Texas kunnen voorkomen. Probleem is echter: beide teams zijn niet echt in vorm en enorm wispelturig gebleken. Oklahoma heeft momenteel een vier game losing streak aan de broek hangen, terwijl Texas Tech 3-3 ging in zijn laatste zes duels. Daar waar de kans klein lijkt dat Oklahoma straks Kansas gaat verslaan, is die kans bij Texas Tech – Texas een stuk groter. Texas Tech versloeg, onder leiding van Matt McClung en Terrence Shannon Jr., Texas gedurende het reguliere seizoen namelijk twee keer. Het kan dus wel.

En Iowa State…. ehhh…. ja. Veel meer dan invulling van het toernooi zullen de Cyclones dit jaar niet zijn.

BIG TEN

BOVENSTE SCHEMA

Michigan was in februari in ongekende vorm en stond dankzij een nederlaag van Baylor zelfs even tweede in de algemene rankings. De Wolverines verloren echter twee van hun laatste drie duels en begonnen zo niet zo lekker aan de maand maart. Toch zullen zij dankzij hun mix van ervaring en talent de favoriet zijn in het bovenste gedeelte van het schema. Maar: er liggen twee flinke kapers op de kust.

Michigan State maakte het de afgelopen week Michigan namelijk twee keer extreem lastig. Michigan ging 1-1 vs de Spartans en de kans is groot dat Michigan State tijdens het toernooi de eerste tegenstander zal zijn van Michigan. Daarnaast is Purdue, eventueel de tegenstander van Michigan in een halve finale, bezig met een winning stream van vijf duels. Het zal voor de Wolverines dus alles behalve makkelijk worden om de finale te bereiken.

Daarnaast is er ook nog Ohio State, wat ook gewoon een ranked ploeg is en langs zelfs top-10 was. In een fantastisch en hoogstaand onderling duel tussen Michigan en Ohio State in februari wonnen de Wolverines met 92-87. Probleem is: Ohio State is compleet uit vorm. Na een zeven game winning streak was de nederlaag vs Michigan het begin van de huidige vier game losing streak. De vorm is dus ver te zoeken.

Tot slot nog Maryland, Northwestern en Minnesota. Maryland is vooral goed in het zichzelf zo moeilijk mogelijk maken. Elke keer wanneer je denkt dat de vorm en de potentie er eindelijk uit komt, gaat het weer fout. Wispelturigheid ten top dus en compleet onvoorspelbaar. Northwestern en Minnesota, begin dit kalenderjaar nog ranked, zijn hun vorm in de BIG Ten compleet kwijtgeraakt. Zeker geen walkovers dus, maar gezien de vorm van de laatste drie maanden mogen we van beide universiteiten geen wonderen verwachten.

ONDERSTE SCHEMA

Hier is het waarschijnlijk een tweestrijd tussen Illinois en Iowa. Beide teams zijn bezig met een fantastisch seizoen en hebben momenteel de vorm verder enorm goed te pakken. Illinois is bezig met een vier game winning streak (waaronder zeges op Ohio State, Wisconsin en Michigan), terwijl de beste offense van college basketball (Iowa) drie zeges op rij heeft genoteerd. Sterker nog: de Hawkeyes wonnen zeven van hun laatste acht duels. Er werd tussendoor alleen verloren van Michigan.

Wie zijn de mogelijke spelbrekers? Een degelijk Indiana, een getalenteerd maar zeer wisselvallig Rutgers en een compleet uit vorm Wisconsin-team. De Badgers hebben twee van hun laatste acht duels gewonnen, wat niet echt best is. Rutgers ging 4-4 in zijn laatste acht duels, wat zeker niet goed genoeg is gezien het aanwezige talent. Tot slot Indiana, dat net zoals Wisconsin hopeloos uit vorm is (vijf game losing streak), net op het moment dat het er beter uit begon te zien.

Ja, en dan zijn er nog Penn State en Nebraska. Daar hoeven we verder niet zo heel veel woorden aan vuil te maken.

PAC-12

BOVENSTE SCHEMA

Het bovenste gedeelte van het PAC-12 schema is redelijk overzichtelijk. De twee favorieten zijn USC en Colorado. Beide teams zijn met respectievelijk een twee en vier game winning streak bezig. Naast dit feit hebben ze ook veel meer kwaliteit in huis dan de overige teams in dit gedeelte van het schema. Tijdens het reguliere seizoen won Colorado twee keer overtuigend van de Trojans.

De outsiders zijn Stanford en Utah. Utah schommelt met de kwaliteiten die ze in huis hebben eigenlijk al het hele seizoen een beetje te veel heen en weer. Zeker aanvallend is er niet veel op de Utes aan te merken. Vijf van de laatste zeven duels werden echter verloren, dus de vorm ontbreekt compleet. Dit kan ook gezegd worden van Stanford, dat momenteel bezig is aan een vier game losing streak. Hieronder vallen nederlagen vs Oregon en USC.

Tot slot Washington en California. Daar kunnen we kort maar krachtig over zijn: verwacht er, op hooguit een verrassende zege op 10 maart in de eerste ronde na, niet te veel van.

ONDERSTE SCHEMA

In het onderste schema is het zo mogelijk nog overzichtelijker. Oregon is hier de gedoodverfde favoriet. De Ducks zijn bezig met een vijf game winning streak, bezitten over een ijzersterke rotatie van zeven a acht spelers en zien al hun concurrenten in dit gedeelte van het schema momenteel allemaal struggelen met hun vorm.

Wat dat betreft zitten Oregon State, Arizona State en Washington State allemaal in hetzelfde schuitje. Zeker de eerste twee teams hebben echt wel (vooral aanvallend) kwaliteit in huis, maar de wisselvalligheid is echt enorm groot. Oregon State is 2-2 in zijn laatste vier duels, Arizona State 4-3 in zijn laatste zeven. En Washington State? 3-4 in zijn laatste zeven duels en voor het laatst in actie gekomen op 28 februari. Een tijdje geleden dus.

Nee, de enige ploeg die Oregon op papier in dit gedeelte van het schema echt kan uitdagen is UCLA. Zeker qua talent. Probleem is alleen: ook de Bruins zijn compleet uit vorm. Momenteel is UCLA bezig met een drie game losing streak, waarin er werd verloren van de drie PAC-12 toppers: Oregon, USC en Colorado.

SEC

BOVENSTE SCHEMA

De SEC heeft het hele seizoen lang eigenlijk Alabama als de universiteit gehad die er bovenuit stak. Tot verrassing van veel mensen. Ze zijn in het bovenste gedeelte van het schema met hun explosieve offense ook de grote favoriet. Wel een potentiele valkuil: ze zijn dit jaar 1-3 vs ranked tegenstanders. De grootste uitdager, op papier, is Tennessee. Maar Tennessee is de vorm van begin dit jaar allang kwijt. Van de laatste zes duels werden er maar drie gewonnen en eigenlijk loopt het sinds eind januari al zeer wisselvallig bij de Volunteers.

Grappig genoeg werd die wisselvallige reeks geopend met een nederlaag tegen Florida, dat gezien mag worden als de grootste uitdager van Alabama in het bovenste gedeelte van het schema. Florida heeft drie van zijn laatste vijf gewonnen en was zeker in januari enorm in vorm. Daarnaast heeft Florida dus Tennessee al een keer verslagen. Een ander team om in de gaten te houden is Kentucky, dat nog steeds enorm veel talent herbergt maat de wisselvalligheid er maar niet uit kan krijgen. Ook de Wildcast kunnen eventueel voor een verrassing zorgen dit toernooi.

Voor Mississippi State, Texas A&M en Vanderbilt lijkt er dit toernooi verder niet veel eer te behalen. De laatste twee zullen tegen elkaar strijden om een meeting met Florida op 11 maart. Veel verder dan dat lijken deze drie universiteiten echter niet te gaan komen. Daar ontbreekt het talent simpelweg voor.

ONDERSTE SCHEMA

In dit gedeelte van het schema steken LSU en Arkansas er met kop en schouders bovenuit. Zijn lijken dan ook de enige twee universiteiten te zijn die Alabama echt van de SEC-titel kunnen houden. Daarvoor zullen ze elkaar, hoogstwaarschijnlijk, in de halve finale wel tegen gaan komen. Beide teams wonnen gedurende het reguliere seizoen een keer van elkaar. Combineer dit met de twee explosieve offense waaruit deze twee teams bestaan en je hebt een potentiele halve finale om van te smullen. Hierbij moet wel gezegd worden dat Arkansas momenteel acht duels achter elkaar gewonnen heeft en het SEC-team in vorm is. LSU won echer ook vijf van zijn laatste zeven duels, dus ook bij hun ontbreekt de vorm niet.

Wie gaan de Tigers en Raizorbacks tegen kunnen houden? Op het oog in dit gedeelte van het schema niet veel teams. Missouri zou, op papier, de grootste uitdager moeten zijn. De Tigers waren lang geranked, maar zijn de laatste tijd compleet de weg kwijt. Van de laatste zeven duels werden er vijf verloren, waaronder vs Arkansas en LSU. Daarnaast verloor Missouri dit seizoen ook al van de eerste tegenstander in dit toernooi: Georgia. Kortom: de Tigers hebben behoorlijk veel werk aan de winkel. Verder moet ook Ole Miss zeker in de gaten gehouden worden, dat momenteel heel goed in vorm is (7 van de laatste 9 duels gewonnen).

South Carolina is tot slot het lelijke eentje van het onderste gedeelte van het schema. Verwacht daar vooral niet al te veel van, behalve een nederlaag.

Photo: Jeff Roberson/AP

Season Preview 2021: Kansas City Royals

Sander Grasman
-
0
Season Preview 2021: Kansas City Royals

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Met vandaag de aanvoerder van het rechterrijtje in de AL Central, in onze Kansas City Royals Preview.

Op 7 september 2020 verloren de Royals met 5-2 het eerste duel van een four game series in Cleveland. Het betekende de zesde nederlaag op rij. In de hele maand september had de ploeg nog geen wedstrijd gewonnen en met een 14-28 record stond men er allesbehalve florissant voor. De sterke top drie in de AL Central (Twins, White Sox en Indians) vochten op grote afstand een strijd uit om de titel, terwijl alle drie de teams al verzekerd waren van een plek in de playoffs.

Kansas City wist daarentegen dat voor hun het seizoen na zestig wedstrijden ten einde zou komen. Toch wilden de spelers in die laatste weken van het verkorte seizoen de rest van de league laten zien wat ze in huis hebben. Aan de hand van Salvador Perez en een opgeleefde Adalberto Mondesi slaagden de Royals erin twaalf van de laatste 18 wedstrijden te winnen. Het is een voorteken waartoe deze organisatie in wederopbouw in staat kan zijn. Het maakt ze nog geen favoriet voor de AL Central-titel — verre van — , maar het biedt de achterban wel hoop op een betere toekomst.

STEEVAST ONDERAAN

Het is namelijk hard bergaf gegaan met de organisatie sinds ze in zowel 2014 als ’15 acte de présence mochten geven in de World Series. Ondanks dat de gehele farm system werd uitgekleed, zagen de Royals zich rechts en links ingehaald worden door de Indians en de Twins, waarna ook de White Sox nog eens voorbij denderden. De afgelopen zes jaar maakten de mannen uit Missouri samen met de Detroit Tigers steevast uit wie laatste en een-na-laatste werd in de divisie. Wanbeleid had de club in een zelf gegraven kuil gestort en het zou jaren kosten om daaruit te kruipen.

2020: TWEE GEZICHTEN

Op voorhand kon 2020 weleens het jaar worden waarin men voor het eerst in lange tijd weer een beetje zou opkrabbelen. Captain Perez was weer fit, Mondesi leek klaar voor een definitieve doorbraak en de eersten van een armada aan werperstalenten zouden de sprong naar het Kauffman Stadium maken. In de laatste periode van het seizoen lieten de Royals zien dat dit optimisme niet helemaal misplaatst was, maar dit volgde pas op een belabberde start van het jaar.

Niet alleen het seizoen, maar ook de selectie kende een duidelijke tweedeling. Perez en Mondesi waren in topvorm down the stretch, maar Nicky Lopez, Bubba Starling en de inmiddels gestopte Alex Gordon zakten offensief door het ijs. Dat zelfde patroon was ook zichtbaar in de rotatie. Het enigma Brad Keller noteerde uitstekende statistieken, al weet eigenlijk niemand hoe dat kan, maar zijn goede prestaties werden dan weer teniet gedaan door zwakke optredens van Matt Harvey, Jakob Junis en Danny Duffy.

OFFSEASON

Hoewel de verrichtingen van de White Sox, Twins en Indians deze winter meer aandacht kregen, hebben de Royals in de schaduw ook het een en ander geschoven. De opvallendste aanwinst is Andrew Benintendi. De outfielder worstelt al enkele jaren met zijn fysiek, maar als hij in rustiger vaarwater zijn oude vorm weet te hervinden, hebben de Missourians een sterke opvolger van clubicoon Gordon gevonden.

Daarnaast voegde GM Dayton Moore enkele ervaren krachten toe aan het arsenaal van manager Mike Matheny. Carlos Santana zal de startende eerstehonkman worden, nadat de twee Ryans, Ryan O’Hearn en Ryan McBroom, vorig seizoen geen van beiden de positie wisten op te eisen. Dan kwam ook Mike Minor de club versterken. Net als Santana kende hij een matig 2020, maar de pitcher was een jaar eerder nog een All Star (eveneens net als Santana).

2021: THE NEXT STEP

Wat mogen we dan dit seizoen verwachten van de Royals? De White Sox en Twins lijken simpelweg te goed. De Indians hebben een jasje uitgedaan met het vertrek van Francisco Lindor, maar zouden in principe de derde plek moeten kunnen opeisen. Opnieuw een vierde plek voor Kansas City en dus meer van hetzelfde, zou je zeggen, maar onder die oppervlakte kan de organisatie enorme sprongen maken.

De Royals zijn aanvallend veelzijdig. In Whit Merrifield, Benintendi, nieuwkomer Michael A. Taylor en Mondesi kunnen ze honken stelen, terwijl Jorge Soler een van de beste homerun hitters is in de American League. De achilleshiel zit hem offensief in de laatste drie slagmannen: Taylor, Lopez en Hunter Dozier krijgen veel te veel strikeouts tegen. Vooral van Dozier, die onlangs een contractverlenging ondertekende, wordt gehoopt dat hij verbetering laat zien ten opzichten van 2020, waarin hij geteisterd werd door de naweeën van COVID-19.

DE JEUGD HEEFT DE TOEKOMST

Pitcher Duffy beleefde dus ook een teleurstellend 2020. Voorafgaand aan het seizoen waren de geluiden juist nog heel positief. Een nieuw dieet had ervoor moeten zorgen dat hij fitter dan ooit was. Het leverde echter niet het gewenste resultaat op. Zijn ERA eindigde net onder de 5 met 4.95. Niet waar je op mikt bij een ace van de organisatie. Die rol zal komend jaar dus worden ingenomen door de jonge Keller, die met zijn statistieken (2.47 ERA, 1.024 WHIP en 186 ERA+) vriend en vijand verbaasde.

In Keller, Brady Singer en Kris Bubic herbergt de rotatie drie startende werpers van 25 jaar oud of jonger. Als alles meezit maken komend jaar top prospects als Daniel Lynch en Jackson Kowar ook hun debuut in de majors. Daarmee lijkt de organisatie in de toekomst te kunnen bouwen op een volledig homegrown rotatie, als over enkele jaren ook Asa Lacy zich bij deze jongens kan voegen.

BOBBY WITT JR.

Aan de andere kant van de bal zal er vooral gekeken worden naar de ontwikkeling van Bobby Witt Jr. De kortestop, die in de draft van 2019 als tweede na Adley Rutschman werd gekozen, doet de coaches verstelt staan met zijn talent en het is niet uitgesloten dat Witt dit jaar al in het Kaufmann Stadium te bewonderen is. Heel honkbalminnend Nederland hoopt dan natuurlijk Darryl Collins en zijn broertje Darnell aan Witts zijde te zien. Darryl maakte veel indruk gedurende zijn eerste seizoen in de VS en zag de organisatie deze week ook zijn jongere broer vastleggen.

CONCLUSIE

Vooralsnog is succes voor de Royals nog toekomstmuziek. Een vierde plek lijkt andermaal het hoogst haalbare. Als de organisatie nu al het gat met de Indians zou kunnen verkleinen en de talenten een positieve ontwikkeling doormaken, kan men toch spreken van een zeer geslaagd seizoen en ligt een terugkeer in het postseason binnenkort weer eens in het verschiet voor de koninklijken.

Voorspelling: vierde in de AL Central

Coverfoto: AP Photo/Colin E. Braley

Season Preview 2021: Arizona Diamondbacks

Mike van Dijk
-
0
Season Preview 2021: Arizona Diamondbacks

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag de Arizona Diamondbacks Preview.

Dat er in een jaar een hoop kan veranderen, is wel gebleken. Zo ook voor de Arizona Diamondbacks. Vorig jaar rond deze tijd waren de Arizona Diamondbacks een darkhorse. Met de aanwinsten Madison Bumgarner (vijfjarig contract getekend voor 85 miljoen dollar) en buitenvelder Starling Marte beoogde het team een stap vooruit te doen ten opzichte va 2019 (tweede in de NL West met een record van 85-77). 2020 werd echter een sportieve deceptie. Een Marte-party is het nooit geworden. Het eerste jaar van de Bumgarner-deal bleek weggegooid geld, onder andere door blessureleed. Manager Torey Lovullo staat aankomend seizoen voor een hels karwei om de Arizona Diamondbacks weer in de goede richting te krijgen.

2020: RETOOLING PART II

De D-backs kwamen dramatisch uit de startblokken in 2020. Toch trok het team na twee weken bij en kwam hun record weer boven .500. Dat was echter van korte duur (vijf wedstrijden). Uiteindelijk eindigden de snakes met een 25-35 record troosteloos op de laatste plaats van de NL West. Daar waren diverse oorzaken voor. De meerderheid van de startende werpers wierp niet diep in wedstrijden. Ook misten Bumgarner en de verrassend goede Merrill Kelly (in 31.1 IP, 2.59 ERA, 3.99 FIP, 0.99 WHIP) de nodige tijd door blessures. De bullpen presteerde wisselvallig en de line-up stelde behoorlijk teleur (wOBA .306, wRC+ 88). De tegenvallende prestaties waren aanleiding genoeg om net als voorgaand seizoen een uitverkoop te houden rond de trade deadline.

GM Mike Hazen wakkerde nog maar eens zijn inner Jerry DiPoto aan. Starling Marte, Robbie Ray, Andrew Chafin en fan favorite Archie Bradley werden geruild voor een combinatie van talenten, replacements en financiële flexibiliteit. De focus verschoof daarmee naar 2021 of eigenlijk misschien daarna. Al wilde de front office het geen rebuilding noemen, maar retooling. De insteek is om competitief te zijn, ook in 2021. Dat was de insteek na het vertrek van Goldschmidt (retooling part I), na het vertrek van Greinke (retooling part II) en ook richting 2021.

GALLEN EN CALHOUN MAKEN INDRUK

Dat Hazen zich heeft bewezen rond de trade deadline, bleek met de doorbraak van Zac Gallen. In 2019 kwam de werper over naar Phoenix via een ruil met de Marlins voor Jazz Chisholm. Gallen trok de stijgende lijn van zijn prestaties door in Arizona. In september 2020 kwam er pas een einde aan Gallen’s recordreeks van 23 wedstrijden in de MLB met drie of minder runs tegen (vanaf zijn debuut bij Miami). Met zijn werpcijfers in 2020 heeft de rechtshandige werper zich ontpopt tot de nummer 1 van Arizona (2.75 ERA, 3.66 FIP, 10.25 K/9, 1.11 WHIP).

Een aantal jaar geleden werd voor een ace, Zack Greinke, ruim 200 miljoen dollar neergelegd. Deze Zac, die ace-waardig lijkt, is een stuk voordeliger verkregen (tot het moment dat Chisholm de nieuwe ster van Miami wordt). Gallen is de favoriet om de opening day starter te worden.

Ook nieuwkomer Kole Calhoun was een klein lichtpuntje vorig seizoen. De home state buitenvelder mepte 16 homeruns in zijn debuutseizoen, wat hem hielp aan een .526 SLG%. In aanloop naar 2021 raakte Calhoun geblesseerd aan zijn meniscus. Daardoor is het onzeker of hij de start van het seizoen haalt.

2021: RETOOLING PART III

Waar in Californië high stakes poker wordt gespeeld met flinke contracten en blockbusterdeals, is het in Arizona zo kalm als in de woestijn. Arizona is een van de organisaties die als gevolg van de pandemie zich richt op het beperken van de uitgaven. In 2019 zat de payroll nog rond de 120 miljoen dollar. Voor 2021 is dat met 83 miljoen dollar een stuk lager.

Toch zijn er wel een aantal nieuwe gezichten te bewonderen in Phoenix. Veteraan Asdrubal Cabrera (2020 voor de Nats een slashline van .242/.305/.447) komt het infield aanvullen. Daarnaast is een kwartet aan relievers aangetrokken (Joakim Soria, Tyler Clippard, Chris Devenski en Ryan Buchter) met kortdurende contracten. In een gunstig geval zit daar een speler tussen die rond de trade deadline een waardevolle chip blijkt. Deze respectabele namen zullen er echter niet voor zorgen dat, wanneer het zou mogen, de fans naar Chase Field gaan komen.

NIEUWE KANS

De line-up die vorig jaar zo matig presteerde (22e in OPS, 18e in runs, 22e in SLG% en 29e in HR van de MLB), krijgt dit seizoen dus een nieuwe kans. Echte sterren en stootkracht ontbreken, al is de core met David Peralta, Nick Ahmed, Ketel Marte en Eduardo Escobar (die een stuk fitter oogt dan vorig seizoen) solide. Willen de D-backs enigszins een rol van betekenis gaan spelen in 2021, dan zullen Marte en Escobar hun topvorm moeten terugvinden. Van jongelingen als catcher Carson Kelly en linksvelder Daulton Varsho is de hoop dat zij een flinke stap in hun ontwikkeling zetten.

BLIK OMHOOG EN VOORUIT

Het motto in Spring Training is ‘Shock The World’. Dat getuigt van een goede zelfreflectie, want om te concurreren met de Los Angeles Dodgers en San Diego Padres moeten de Arizona Diamondbacks ver boven zichzelf uitstijgen. Gegeven de prestaties van het vorige seizoen en de marginale aanwinsten, is dat niet waarschijnlijk. Toch moet het de D-backs gezien de selectie lukken om in een volwaardig seizoen de San Francisco Giants of Colorado Rockies achter zich te laten.

Voorspelling: Niet best of the rest, maar vierde in de NL West

Coverfoto: Rob Schumacher/The Republic

2021 NFL Draft WR Prospects: Rondale Moore, Kadarius Toney en de rest

Lars Leeftink
-
0
2021 NFL Draft WR Prospects: Rondale Moore, Kadarius Toney en de rest

Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Week drie ligt de focus volledig op de beste gevulde positie van de 2021 NFL Draft: de receivers. In dit artikel gaan we de WR-week afsluiten met twee veelzijdige wapens (Rondale Moore en Kadarius Toney) en de rest van de brede WR class van 2021.

RONDALE MOORE VS KADARIUS TONEY

RONDALE MOORE: ALLROUND SLOT RECEIVER MET BIG PLAY ABILITY EN EEN FLINKE BLESSUREGESCHIEDENIS

Moore begon zijn carrière in 2018 bij Purdue op ongelooflijke wijze, met zijn fantastische duel vs toen #2 Ohio State als hoogtepunt. In 2019 en 2020 speelde hij vanwege respectievelijk een blessure en een kort BIG Ten-seizoen maar zeven duels. Dit is, samen met zijn lengte, ook meteen de grootste zorg omrent Rondale Moore.

Moore is namelijk één van de beste slot receivers in deze draft class en waarschijnlijk samen met DeVonta Smith, Rashod Bateman en Kadarius Toney de beste route runner in deze draft. Daarnaast combineert hij zijn explosiviteit en snelheid met verrassend veel kracht voor iemand van 1.80 en 80KG en heeft hij fantastische cuts en bewegingen in huis. Tel daar zijn fantastische inzicht (wat hij heeft ontwikkeld door zijn punt/kick returns) bij op en je hebt één van de meest complete receivers in deze draft class te pakken die ook nog eens enorm veel ruimte heeft om als pure receiver te groeien.

Moore heeft zich namelijk vooral bewezen als allround wapen. Jet sweeps, motions, screen passes en zelfs RB plays. Moore kan eigenlijk alles, inclusief blocken. Het enige probleem, zoals al eerder gezegd, is het feit dat het allemaal small sample size is vergeleken met de receivers om hem heen. Zijn durability is, vergelijkbaar met Laviska Shenault vorig jaar, mogelijk een red flag voor veel teams. Teams zullen Moore vooral draften op basis van wat ze in 2018 hebben gezien, en dat is en blijft een enorm gok in de eerste twee rondes. Feit is echter wel dat Moore de potentie heeft om de beste receiver van deze draft class te worden. Alle tools zijn daar. Hij moet alleen fit blijven.

KADARIUS TONEY: LANGERE VERSIE VAN RONDALE MOORE MET DEZELFDE VRAAGTEKENS

Kadarius Toney is de langere versie van Rondale Moore. Beide spelers lijken extreem veel op elkaar. Toney was, in tegenstelling tot Moore, eigenlijk nog niet echt in beeld als het aankwam op de draft. Pas sinds het seizoen 2020, toen hij explodeerde, begon hij erkenning te krijgen voor zijn prestaties.

Net zoals Moore wordt Toney een slot receiver in de NFL met de kwaliteiten van een allround wapen. Stuur hem in motion, geef hem een jet sweep of screen pass, zet hem naast de QB voor een run play of laat hem blocken. Hij kan het allemaal. Net zoals Moore beschikt Toney over fantastische snelheid, explosiviteit, kracht, balans en wendbaarheid. Zijn cuts zijn de beste in deze draft class. Daar komt echter nog bij dat hij als slot receiver extreem efficient is. Toney liet het hele seizoen eigenlijk geen bal vallen en beschikt over een enorm gevarieerde route tree die hij prima uitvoert. Zijn techniek is soms nog off, maar voor het merendeel is hij daar al ver in zijn ontwikkeling. Daarnaast heeft hij, net zoals Moore, het inzicht van een running back omdat hij punt/kick returns veelvuldig voor zijn rekening nam. Net zoals Moore is ook Toney echter niet per se een deep threat in de passing game.

Toney heeft ook dezelfde gevaren als Moore. Net zoals Moore moest hij in 2017, 2018 en 2019 wat duels missen met blessures. Niet per se ernstige blessures, maar wel blessures. In 2020 speelde hij voor het eerst een volledig fit seizoen, met fantastische prestaties als gevolg. Zijn speelstijl nodigt, net zoals die van Moore, uit tot blessures. En net zoals bij Moore kan hem dit zijn status als first round pick kosten. Sterker nog: beide spelers zouden flink kunnen droppen vanwege hun speelstijl en de daarbij behorende consistentie en blessurerisico’s.

OVERIGE WR CLASS

Terrace Marshall wordt, net zoals voormalig teamgenoot Justin Jefferson, gezien als een einde eerste ronde pick. De cijfers van Marshall zijn niet zo indrukwekkend als die van Jefferson, maar ook Marshall kende bij LSU een prima carrière. En ook Marshall is op zijn best als slot receiver. Marshall heeft prima lengte en combineert dit met snelheid en explosiviteit vanuit de slot. Hij is goed in het vinden van gaten en heeft zich daarnaast al bewezen als productieve receiver in de redzone. De enige vraag bij hem is zijn consistentie. Die ontbrak namelijk in college. Daarnaast zal hij, ondanks dat hij ene prima route runner is, zijn route tree in de NFL wel moeten gaan uitbreiden.

AMON-RA ST. BROWN EN RASHOD BATEMAN

Twee concurrenten qua positie zijn Amon-Ra St. Brown en Rashod Bateman. Beide zijn op hun best in de slot, daar waar Amon-Ra St. Brown zo allround is dat hij ook als outside receiver kan spelen. St. Brown is een goede route runner en is constant actief (ook als hij wordt overslagen of door zijn directe tegenstander goed wordt verdedigd). Verbeterpunten zijn dat hij vooral effectief is met short en midrange passes, terwijl hij met de deep ball nog niet echt een gevaar is gebleken. Daarnaast is zijn werk bij de LoS nog een verbeterpunt.

Rashod Bateman is wat dat betreft als slot receiver verder ontwikkeld. Hij is fantastisch bij de line of scrimmage dankzij zijn postuur en voetenwerk. Hij is een ervaren en complete route runner met goed inzicht voor ruimtes bij zone coverage en de kwaliteit om tegenstanders te verslaan in man-to-man. Bij Bateman ontbreekt echter de pure snelheid, naast dat hij ook geen fantastische blocker is en hij zeker nog effectiever kan worden in het gebruiken van zijn fysiek bij de LoS. Wat dat betreft kan hij het beste na WR1 Ja’Marr Chase gaan kijken.

TYLAN WALLACE

Tylan Wallace is samen met DeVonta Smith, Rashod Bateman, Kadarius Toney, Rondale Moore en Jaylen Waddle de best en meest effectieve route runner in deze draft class. Je zou zelfs kunnen stellen dat, omdat Smith en Waddle zo allround inzetbaar zijn, Wallace de beste outside receiver van deze draft class is. Wallace heeft fantastisch voetenwerk en is daarnaast ook niet bang om zijn handen en fysiek in duels te gebruiken. Er is verder bijna geen bal die hij niet kan vangen. Grote vraagteken bij hem: kan hij ook een deep threat zijn en net zo effectief worden als in de short en medium passing game? Zijn explosiviteit en snelheid laten namelijk nog wel eens te wensen over.

OVERIGE OPTIES

NICO COLLINS EN SETH WILLIAMS

Nico Collins en Seth Williams hebben van alle receivers in deze draft class waarschijnlijk de meeste upside. Achter Tylan Wallace zijn dit de twee beste outside receivers van deze draft class. Ze zijn beide fysiek fantastisch gebouwd, zijn een 1-vs-1 nachtmerrie voor elke defensive back en blinken uit in het fysiek domineren van hun tegenstander en het winnen van contested catches. Daar waar Williams als receiver wat completer is (Collins liet nog wel eens wat ballen vallen en is een wat minder ontwikkelde route runner) is Collins weer een betere blocker en presteerde hij beter tegen de betere universiteiten dan Williams. Beide hadden in college echter hetzelfde probleem: ze speelde met een matige en wispelturige QB in een matige offense. Williams had te maken met Bo Nix, terwijl Collins het moes doen met Shae Patterson. Kortom: Williams en Collins hebben nog veel winst te boeken.

ELIJA MOORE

Misschien wel de lastigste speler om in te schaten in deze class is Elija Moore. Afgelopen seizoen explodeerde hij bij Ole Miss dankzij zijn enorme snelheid als slot receiver. Dat was echter niet het enige wat Moore deed. Hij deed in die fantastische offense eigenlijk alles. Outside receiver, motion, receiver screens, blocking. Noem het maar op en Moore heeft het gedaan. Dat is ook precies waar de vraagtekens liggen: wat is nu zijn positie en was dat ene jaar een fluke of kan hij dit ook in de NFL? Daarnaast hebben we dankzij zijn rol in die offense niet echt een duidelijk beeld van zijn kwaliteiten als route runner. Feit is wel dat Moore, achter DeVonta Smith, misschien wel de beste college receiver van 2020 was.

DWAYNE ESKRIDGE EN AUSTIN WATKINS

De grote vraag bij zowel Dwayne Eskridge als Austin Watkins is of zij het niveau van de universiteiten buiten de power five conference naar de NFL om kunnen zetten. Want over de spelers zelf valt weinig te klagen. Eskridge is een allround wapen die op zijn best is in de slot maar ook als outside receiver kan worden gebruikt (mist daar wel wat lengte voor en is hooguit degelijk in fysiek duels en constested catches) en in motion gebracht kan worden. Eskridge is snel en explosief en is tevens een prima route runner zonder daar echt een ingewikkelde route tree voor nodig te hebben. Daar bovenop is hij ook nog eens een prima blocker voor iemand van zijn postuur.

Austin Watkins is ook een prima blocker, maar is qua speler wel het tegenovergestelde van Eskridge. Watkins is meer een grote en fysieke receiver die goed is in 1-vs-1 duels zoals Collins en Williams dat ook zijn. Hij heeft echter laten zien ook snelheid te hebben en een deep threat te kunnen zijn. Watkins is daarnaast vooral de receiver met de beste ball skills in deze draft class. Als Watkins een bal laat vallen, is het wereldnieuws. Daarnaast is Watkins een prima route runnner. Nadeel van zijn spel: hij is niet per se explosief of snel en heeft daarnaast qua prestaties nog wat last van inconsistentie. Dit had echter ook te maken met het gameplan van zijn universiteit.

DYAMI BROWN EN DAZZ NEWSOME

Tot slot een North Carolina-duo waar QB Sam Howell de afgelopen twee seizoenen heel blij mee was: Dyami Brown en Dazz Newsome. Dyami Brown is een outside receiver met enorm veel snelheid, explosiviteit en misschien wel de beste deep threat van deze draft class. Zijn yards per catch ligt enorm hoog, maar Brown is niet alleen maar snelheid en YPC. Brown is ook prima als route runner en beschikt over prima voetenwerk. Daarnaast kan Brown, zeker voor iemand van zijn postuur, prima blocken. Zwaktes van Brown: hij dropt wel eens wat ballen en is daarnaast niet op zijn beste wanneer er fysieke kracht tegen hem wordt gebruikt.

Dazz Newsome is een slot receiver met enorm explosief vermogen. Hij mag dan ook wel als deep threat vanuit de slot gezien worden. Een soort Dyami Brown vanuit de slot dus. Newsome heeft de inside-out routes eigen gemaakt, maar mist soms de kwaliteit van het snel maken van cuts. Daarnaast is de consistentie van Newsome ook nog ver te zoeken.

SPORTAM WR RANKINGS

*De draft-posities naast de namen zijn de draft-posities die hun spelerswaarde volgens SportAm zouden weergeven. Dit zijn dus NIET de posities waarop wij denken dat ze gedraft gaan worden, maar puur het gebied waar de speler qua kwaliteit het beste zijn waarde vertegenwoordigd.

Photo: Brad McClenny/The Gainesville Sun] Florida Missouri 27

Season Preview 2021: Baltimore Orioles

Dennis Bakker
-
0
Season Preview 2021: Baltimore Orioles

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag de Baltimore Orioles Preview.

Boven verwachting. Anders kunnen we de prestaties van de Orioles in het seizoen 2020 niet omschrijven. Voorafgaand aan het seizoen waren de bookies het er unaniem over eens. De Orioles konden niet anders dan de rij van de American League East sluiten. Na een sterke eerste maand eindigden de Orioles met een 25-35 record op de vierde plaats in de divisie, één wedstrijd boven de Boston Red Sox. De beste prestaties over 60 wedstrijden sinds het seizoen 2017.

Desalniettemin zal een ieder die de O’s een warm hart toedraagt blij zijn dat er een nieuw seizoen voor de deur staat. Voor de fans is het te hopen dat er beter en stabieler honkbal op de mat gelegd zal worden.

2020: HOOPVOL VERVOLG AAN DE REBUILD

Na de aanstelling van manager Brandon Hyde en General Manager Mike Elias aan het begin van 2019 was het voor de fans in Balitmore duidelijk welke weg de club wilde inslaan. Er moest aan de toekomst worden gebouwd en er moest een helder beleid komen. Mede door het inzetten op analytische data en het uitbreiden van de scouting over de landsgrenzen kreeg de doorgewinterde O’s-fan weer hoop. In het seizoen 2019 eindigden ze weliswaar onderaan de American League East. Toch werden de eerste tekenen van herstel zichtbaar.

In het door corona ingekorte seizoen 2020 werd deze lijn verder doorgetrokken. Mede door een sterke eerste maand kon men binnen de muren van Camden Yards niet anders concluderen dan dat de ingeslagen weg tot nu toe de juiste blijkt te zijn. Een reeks goede wedstrijden werd afgewisseld met slechte. De focus werd vooral gelegd op het zorgvuldig opbouwen van het roster voor de komende jaren.

HOUVAST

De algehele statistieken op offensief gebied geven de supportersschare ook voldoende houvast om de ingeslagen weg te waarderen en omarmen. Met een strikeoutpercentage van 22.9% eindigden de O’s op een keurige zesde plaats in de American League. Ook met het totaal aantal runs van 274 en een OPS+ van 104 eindigden ze keurig boven het League-gemiddelde.

Eén van de lichtpunten in het seizoen 2020 was ongetwijfeld Ryan Mountcastle. De 24-jarige Amerikaan mocht op 21 augustus 2020 zijn debuut in de Major League maken tegen de Boston Red Sox. Met een .333 slaggemiddelde en een OPS van .878 aangevuld met vijf homeruns en 23 RBI’s kan de in Winter Springs, Florida geboren linksvelder/eerstehonkman niet anders dan tevreden zijn.

Naast Mountcastle mag de 24-jarige Austin Hays zich ook in het rijtje lichtpunten scharen. De eveneens uit Florida afkomstige midvelder kan met een slaggemiddelde van .279 en een OPS van .722 prima statistieken voorleggen.

PITCHING GERICHT OP DE TOEKOMST

Ook aan de werperskant was het een seizoen van uitersten. Prima pitching werd afgewisseld met dramatische. Desalniettemin eindigden The Birds met een team-ERA van 4.51 keurig in de American League middenmoot.

Kijken we naar individuele prestaties, blijft er minder te juichen over. Nummer één in de starting rotation Alex Cobb — inmiddels getrade naar de Los Angeles Angels voor outfielder-turned-tweedehonkman Jahmai Jones — hield met een 4.51 ERA en slechts 38 strikeouts geen goed gevoel over aan het voorbije seizoen. Zijn salaris en leeftijd (32) waren redenen om hem van de hand te doen.

Maar waar komen de positieve vibes dan vandaan? Andermaal de jonge garde waar men op kan voortborduren. Starters Thomas Eshelman, Dean Kremer en vooral reliever Travis Lakins — die op huwelijksreis te horen kreeg dat hij niet naar de Chicago Cubs zou verkassen, maar naar de Orioles — gaven de rebuild kracht bij door zich te etaleren in het voorbije seizoen.

2021: VERDER BOUWEN

Het seizoen 2021 zal net als de twee voorgaande jaren niet in in het teken staan van winst of verlies. De aspiraties om de play-offs te halen zullen ook niet aanwezig zijn in Baltimore. Gezien het feit dat de concurrentie in de AL-East de voorbije winter aantoonbaar sterker is geworden, zal ook dit seizoen in het teken staan van bouwen aan de toekomst.

Om het roster in 2021 wat extra diepte, ervaring en kwaliteit te geven, hebben de Orioles zich dit off-season onder andere versterkt. Tweedehonkman Yolmer Sanchez en kortestop Freddy Galvis, die de naar de Los Angeles Angels verkaste Jose Iglesias moet doen vergeten, zijn nieuw. Als je de statistieken induikt zijn dit niet de mannen die de club uiteindelijk het postseason in gaan helpen. Defensief zijn het echter zeker namen die bij de fans een belletje moeten doen rinkelen. Beide zijn meerdere malen genomineerd voor een Gold Glove, waar Sanchez in dienst van de Chicago White Sox er zelfs één op de schoorsteenmantel heeft mogen zetten.

Mede door het goede spel van starters Keegan Akin — met een K/9 van 12.3 lijstaanvoerder voor de O’s in 2020 — en Kremer in het voorbije seizoen heeft de starting rotation in Baltimore een redelijke basis om op voort te bouwen. Voormalig All-Star Matt Harvey en veteraan Wade LeBlanc werden dit off-season ook aan de selectie toegevoegd.

En dan was daar nog voormalig AL CY Young Award winnaar en werper van een perfect game Felix Hernandez, die een Minor League contract tekende. Het is de grote vraag hoeveel kruit de 34-jarige Venezolaan nog in het vat heeft zitten.

TERUGKEER TREY MANCINI

Waar men in Baltimore wellicht nog het meeste naar uitkijkt, is de terugkeer van Trey Mancini. Op 7 maart 2020 werd er een persverklaring naar buiten gebracht dat de eerstehonkman een non-baseball medical procedure moest ondergaan. Op 12 maart 2020 werd bekend dat er darmkanker bij de 28-jarige Amerikaan was geconstateerd. Na twaalf chemotherapie behandelingen is Boomer kankervrij verklaard en kan hij zich weer op honkbal focussen.

Daarbij wil Mancini vooral verder bouwen op zijn prima statistieken uit het seizoen 2019. Met 35 homeruns en een OPS van .899 was hij met afstand de beste Oriole. Zijn leiderschap en kwaliteiten staan buiten kijf en de verwachting is dat hij één van de dragende krachten in 2021 zal zijn.

Mocht hij in 2021 zijn oude vorm weer terug kunnen vinden, is het echter de vraag of hij het volledige seizoen zal afmaken in Baltimore. De geboren Floridiaan wordt deze maand 29 en is na het seizoen 2022 free agent. Hij kan een interessante trade-optie zijn.

LIJN VERDER DOORTREKKEN

Het is de grote vraag hoe de selectie zich zal etaleren in het volledige seizoen 2021. Enige aspiratie op postseason-honkbal is er niet. Daarmee kom je al gauw tot de conclusie dat dit andermaal een tussenjaar gaat worden voor de O’s.

Daarbij zal het vooral zoeken zijn naar jonge talenten die boven komen drijven. Speciale aandacht gaat dan onder andere uit naar catcher Adley Rutschman. De first overall pick uit de 2019 draft heeft een jaar stilgestaan na het cancelen van de Minor Leagues in 2020. De verwachting is dat hij behoorlijk wat speeltijd tegemoet kan zien in het komende seizoen.

Voorspelling: vijfde in de AL East

Coverfoto: G Fiume/Getty Images

Suns blijven winnen, All-Star Weekend voor de deur

Niels van der Veen
-
0
Suns blijven winnen, All-Star Weekend voor de deur

Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.

19 FEBRUARI – 6 MAART

DE STAND

Northwest Division: 1. Utah Jazz (27-9), 2. Portland Trail Blazers (21-4), 3. Denver Nuggets (21-15), 4. OKC Thunder (15-21), 5. Minnesota Timberwolves (7-29)

Pacific Division: 1. Phoenix Suns (21-11), 2. LA Lakers(24-13), 3. LA Clippers (24-14), 4. GS Warriors (19-18), 5. Sacramento Kings (14-22)

Southwest Division: 1. San Antonio Spurs (18-14), 2. Dallas Mavericks (18-16), 3. Memphis Grizzlies (16-16) , 4. New Orleans Pelicans (15-21), 5. Houston Rockets (11-23)

IN DE SPOTLIGHTS

SUNS BOVEN VERWACHTING

De Phoenix Suns werden in de vorige recaps ook aangehaald omdat ze zo goed mee bleven doen. Ook deze keer kunnen ze eigenlijk niet ontbreken. Met een tweede plek in het westen, boven de Lakers en Clippers, doen ze het boven verwachting. Met acht gewonnen wedstrijden uit de laatste tien blijven ze maar stijgen. Het begint ondertussen standaard te worden, want het zijn weer de sterkhouders Devin Booker en Chris Paul die de kar trekken. De enige wedstrijd die afgelopen week verloren ging was tegen de Charlotte Hornets (124-121). De overwinning tegen de LA Lakers was een statement dat ze er zijn om rekening mee te houden. In die wedstrijd waren het vooral de role players die hun werk deden: Dario Saric, Jae Crowder, Mikal Bridges en DeAndre Ayton waren goed voor maar liefst 72 punten. Booker en Paul waren met 25 punten een stuk minder aanwezig.

https://www.youtube.com/watch?v=wm8mPk3t8aw

MAVERICKS RAKEN OP STOOM

Na een langzame start van het seizoen lijken de Dallas Mavericks het tij te hebben gekeerd. Sinds de vernedering tegen de Warriors (147-116) heeft het team alles weer op een rijtje. Alleen van de Blazers (121-118) en Sixers (111-97) werd verloren. Toch gaat het niet met groots gemak. Ze moesten nog flink aan de bak tegen de Hawks en hadden 21 punten nodig van Jalen Brunson om de overwinning uit het vuur te slepen (117-118). Tegen de Celtics waren er twee clutch driepunters van Luka Doncic nodig om ook die wedstrijd op het laatste moment te winnen. Brunson was in deze wedstrijd met 22 punten wederom flink aanwezig. Tege de Nets ging het dan weer vrij soepel, maar zonder Irving en Durant mocht dat ook verwacht worden.

https://www.youtube.com/watch?v=yWg037gBL8E

OVERIG

NBA ALL-STAR WEEKEND

Captains LeBron James en Kevin Durant hebben afgelopen week hun keuzes gemaakt voor de NBA All-Star Game. Net als vorig jaar mocht James als eerste kiezen. Met die keuze ging hij voor Gianis Antetokoumnpo. Durant koos, niet geheel verassend, als eerste voor teamgenoot Kyrie Irving. Opvallend was bij de reserves dat Donovan Mitchell en Rudy Gobert als laatste twee werden gekozen. Reden? Niemand speelde vroeger met de Jazz in spelletjes. Ja echt. Vannacht werd verder bekend dat Devin Booker niet mee zal spelen en dat hij is vervangen door Mike Conley. Hij gaat voor Team Durant spelen en zal voor het eerst onderdeel zijn van de All-Star Game.

TACO BELL SKILL CHALENGE

Aan de skills challenge dit jaar doen verassend veel big men mee. Zo doen Julius Randle, Nikola Vusevic, Domantas Sabonis en Robert Covington mee. Ook Luka Doncic is van de partij en natuurlijk kan Chris Paul ook niet missen. De Skills Challenge wordt gedaan voor het begin van de All-Star Game.

MOUNTAIN DEW 3POINT CHALLENGE

Hetzelfde geldt voor de Three Point Challenge, en ook die is dit jaar gevuld met talent. Letterlijk iedereen heeft de kans om de titel binnen te halen. Zo weten Stephen Curry (2014-15) en Devin Booker (2017-18) al wat het is om te winnen. Overigens zal ook hier Devin Booker niet in actie komen. Hij wordt ook hier vervangen door Mike Conley.

AT&T DUNK CONTEST

Tot slot de dunk contest, waarbij dit jaar geen absolute dunk-toppers gekozen zijn die je misschien wel zou verwachten. Met Cassius Stanley, Obi Toppin en Anfernee Simons hebben we echter meer dan genoeg om van te genieten in de rust van de All-Star Game.

SPELER VAN DE WEEK

Onze SportAmerika NBA speler van de afgelopen twee weken van de Western Conference is Jamal Murray. Murray is over de laatste twee weken goed voor 30,3 punten, 4 rebounds en 4,9 assists. Vooral de efficiëntie waarmee hij de punten scoort is goed te noemen. Maar liefst 52,9% van zijn driepunts pogingen ging raak. Overall schoot hij 59,1% raak.

VOORUITBLIK

We gaan natuurlijk eerst genieten van het All-Star Weekend. Daarna gaan we volle bak verder met de tweede seizoens helft. We beginnen vrijdagnacht om 04:00 uur. Dan gaan de Phoenix Suns op bezoek bij de Portland Trail Blazers. Zondagnacht 04:00 uur is het de beurt aan de Dallas Mavericks en de Denver Nuggets. Al met al een rustige week voor de NBA-teams zelf.

Top/coverfoto: Barry Gossage/NBAE via Getty Images

NFL 4-on-4: J.J. Watt en de franchise tags

Chris Van Dijk
-
0
NFL 4-on-4: J.J. Watt en de franchise tags

Het duurt nog een half jaar tot de eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen, maar dat wil niet zeggen dat het saai is in de NFL. J.J. Watt verraste iedereen door naar de Cardinals te gaan. Hij laat Deshaun Watson voorlopig nog achter in Houston. Voor hoe lang nog? Dat en meer in deze 4-on-4.

Coverfoto: Twitter/JJ Watt

1. J.J. Watt heeft een tweejarig contract getekend bij de Arizona Cardinals. Wat vind je van deze keuze?

Laurens van Heuverswijn: “Een verrassende keuze, maar geen doldwaze. Hij gaat er stevig verdienen over twee jaar en met Chris Jones als partner zal zijn productie wellicht groter zijn, omdat de aandacht niet enkel naar hem gaat. Bovendien zal dit Arizona de kans geven om extra defensive players aan te trekken in free agency, want JJ blijft een voorbeeld voor veel huidige spelers.”

Toon Aerts: “De Cardinals stonden niet meteen tussen het lijstje teams waar ik Watt naartoe zag gaan. Hoewel hij het anders liet uitschemeren, lijken hier meer factoren mee te spelen dan enkel een wens om mee te doen voor de prijzen. De Cardinals lijken namelijk niet meteen een Super Bowl-kandidaat. Het goede weer, een reünie met Hopkins en het erg gunstige contract zullen uiteindelijk meer doorgewogen hebben. Ik denk niet dat deze move van de Cardinals plots een topteam maakt, maar tegelijk denk ik niet dat één van beide partijen er slechter van wordt.”

Luuk Dokter: “Verrassend. Hij wilde naar een contender, maar tekende bij een team dat 8-8 eindigde in het afgelopen seizoen. Met dat record leefden ze zelfs iets boven hun stand. Er waren naar verluid teams uit de conference finales die naar zijn handtekening meedongen. Ik denk niet dat Watt in zijn eentje het verschil gaat maken en dus is er meer nodig in Arizona. Of dat haalbaar is? Ik denk het niet.”

Chris van Dijk: “Ik hou er wel van. De Cardinals hebben met Kyler Murray het afgelopen seizoen een flinke stap vooruit gezet. Het is een team dat als ze mee gaan om de titel hij echt een belangrijke rol kan hebben. Hij is 32 en heeft voor twee jaar getekend. Het echte zoeken van een ring kan als hij heel blijft daarna altijd nog. Ik vind dit een mooie sportieve keuze en zet Arizona weer wat hoger in de pikorde.”

Season Preview 2021: Boston Red Sox

Sander Grasman
-
0
Season Preview 2021: Boston Red Sox

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag een opvallend vroeg optreden, in onze Boston Red Sox Preview.

Het feit dat we in de eerste week van onze 30-in-30-reeks de Boston Red Sox behandelen, spreekt boekdelen over de huidige situatie in Beantown. Vorig jaar voorspelden we al geen hoogstaande prestaties van de Sox, dus het was niet heel verrassend dat het een seizoen werd om snel te vergeten voor Red Sox Nation. Eigenlijk gold dat voor het hele jaar, want voordat er überhaupt een bal gegooid was, ging het al goed mis. Van naderende contracteindes en blessures tot een eigen schandaal rondom vals spel: 2020 was een aaneenschakeling van dieptepunten voor de organisatie.

2020: EEN JAAR OM SNEL TE VERGETEN

General Manager Chaim Bloom wist bij zijn aanstelling al dat er een paar hoofdpijndossiers op hem wachtten. Het belangrijkste was de situatie rondom sterspeler Mookie Betts. Iedereen die de Red Sox een warm hart toedraagt, zag hem natuurlijk het liefst zijn hele carrière in Boston blijven, maar het was al snel duidelijk dat daar een langdurig monstercontract voor nodig zou zijn. Bloom koos eieren voor zijn geld en stuurde de rechtsvelder en David Price richting Hollywood voor een aantal talenten, van wie Alex Verdugo meteen de positie van Betts mocht invullen.

ROTATIEPROBLEMEN

De sportieve malaise hield niet op bij het vertrek van Betts. Chris Sale viel al voor de start van het seizoen weg — hij onderging een Tommy John-operatie — en toen volgde ook nog de medische problemen van de man die in Sale’s afwezigheid was opgestaan als de clubs ace: Eduardo Rodriguez. Bij de jonge pitcher sloeg het coronavirus op zijn hart, waardoor ook hij het seizoen vanuit de ziekenboeg moest gadeslaan. Daarmee raakte Ron Roenicke, de vervanger van Alex Cora, in één klap een flink deel van zijn rotatie kwijt.

MINUSCUUL LICHTPUNTJE

Aangezien de organisatie geen prospects klaar had staan en bovendien niet beschikte over de financiële armslag om vervangers te halen, moest Roenicke terugvallen op B-garnituur. Het leverde de Red Sox-pitchers het hoogste Earned Run Average uit de clubgeschiedenis op. In totaal gebruikte de manager niet minder dan 16 verschillende starters voor de slechts zestig wedstrijden die het seizoen vorig jaar telde. Van al die opties was eigenlijk alleen Tanner Houck een positieve verrassing.

De jonge werper had in 2019 van zich doen spreken als ontluikend talent en een flinke sprong gemaakt op de prospect-lijstjes van de organisatie. In de majors liet hij zien dat dat optimisme niet geheel onterecht was. In amper drie optredens wierp hij een bWAR van 1,3 bij elkaar, waarmee hij binnen de selectie slechts vier collega’s voor zich moest dulden (Verdugo, Jackie Bradley Jr., Xander Bogaerts en Nathan Eovaldi). Toch zal de jonge werper 2021 waarschijnlijk in de minors starten.

AANVALLENDE ZORGEN

Niet alleen op de heuvel kenden de Red Sox problemen. Ook aan slag wilde het maar niet vlotten. Natuurlijk werd Mookie gemist, maar het door MLB in 2020 opgelegde verbod op het terugkijken van vorige slagbeurten gedurende de wedstrijden, had directe gevolgen voor de aanvallende productie van de ploeg. JD Martinez eindigde uiteindelijk met een OPS+ van 81. Daarmee was de duurbetaalde designated hitter dus 19% minder productief dan de gemiddelde slagman in de league. Dat is bovendien nog niet eens de helft van zijn 173 OPS+ uit het kampioensjaar van 2018.

Martinez was zeker niet de enige die zijn niveau niet haalde in het verkorte seizoen. Andrew Benintendi had last van een rugblessure, wat mogelijk meespeelde in zijn zwakke prestaties, maar de linksvelder worstelt nu al meerdere seizoenen met zijn vorm. Hij heeft inmiddels rustiger vaarwater opgezocht om daar, bij de Kansas City Royals, zijn ooit grote belofte alsnog in te lossen.

WINKELEN MET EEN LEGE PORTOMONNEE

Eigenlijk ontsprongen alleen Bogaerts en Verdugo dus offensief gezien de malaise. Voor een organisatie als de Red Sox is dat simpelweg te weinig. Natuurlijk is het niet makkelijk om iemand als Betts te vervangen, maar dat er al jaren geen betrouwbare optie ter vervanging van de immer geblesseerde en inmiddels gestopte clubicoon Dustin Pedroia blijft opvallend voor een rijke club als de Red Sox. Het is een indicatie van hoezeer de organisatie in een wurggreep werd gehouden door het hoge uitgavenpatroon van Dealin’ Dave Dombrowski en één van de redenen waardoor de club van de top naar de bodem in de AL East kon kukelen.

2021: LICHT AAN HET EIND VAN DE TUNNEL?

Deze winter was er echter wat financiële bewegingsvrijheid mogelijk en daar heeft Bloom van geprofiteerd. Waar vorig jaar een breed scala aan onbekende gezichten de revue passeerde, kwamen nu spelers die beduidend betere papieren konden voorleggen naar Fenway Park. Kijken we naar de offensieve versterkingen, dan zien we dat de Red Sox onder Bloom inzetten op positionele veelzijdigheid. De twee belangrijkste nieuwe krachten, Enrique Hernandez en Marwin Gonzalez, kunnen beiden op meerdere plekken uit de voeten. Dat biedt de organisatie een flexibiliteit waaraan het tot nu ontbrak. Neem bijvoorbeeld het knullige veldwerk van Michael Chavis op het eerste honk. Dergelijke incidenten zouden nu tot het verleden moeten behoren.

Cora, die onmiddellijk na zijn schorsing een nieuw dienstverband bij zijn oude club aanging, wil sowieso het verdedigingswerk verbeteren. De afgelopen jaren bungelde het binnenveld van de club elk jaar weer onderaan in defensieve metrics als Outs Above Average en Defensive Runs Saved. Om dit te lijf te gaan zijn er faciliteiten ingericht waarmee de spelers wedstrijdsituaties kunnen nabootsen om zo aan hun defensieve zwaktes te werken. Opmerkelijk is bovendien dat de spelers veel scherper aan de huidige Spring Training begonnen dan vorig seizoen. Niet alleen Devers en Bogaerts arriveerden fitter, maar ook talenten als Bobby Dalbec en de verrassende draft pick van vorig jaar, de 18-jarige Nick Yorke, hebben deze winter duidelijk aan hun fysiek gewerkt.

NIEUW BUITENVELD

Het vertrek van de twee outfielders Bradley Jr. en Benintendi werd deze winter opgevangen met de komst van twee nieuwelingen. Hunter Renfroe kwam over van concurrent Tampa Bay Rays. Hij zal waarschijnlijk in het rechtsveld plaatsnemen, waardoor Verdugo een plaatsje doorschuift naar centerfield. De andere aanwinst is de intrigerende power hitter Franchy Cordero. Al enige tijd wordt voor de Dominicaan, die overkwam in de Benintendi-trade, een mooie toekomst voorspeld. Tot dusver is dat er bij de inmiddels 26-jarige slugger nog niet helemaal uitgekomen.

NIEUWE GEZICHTEN IN DE BULLPEN

Naast de offensieve aanwinsten werd er ook geïnvesteerd in het werpersgilde. Vooralsnog lijkt vooral de bullpen een facelift te hebben ondergaan. Adam Ottavino, Garrett Whitlock (beiden New York Yankees), Matt Andriese (Los Angeles Angels) en de Japanse free agent Hirokazu Sawamura moeten de Red Sox in de latere innings wat meer zekerheid opleveren. Met Matt Barnes en Ottavino beschikt men nu zelfs over twee mogelijk closers. Dat is een welkome verbetering, nadat de club over de afgelopen twee seizoenen de meest save-kansen door de vingers liet glippen.

In de rotatie zijn het niet zozeer nieuwe, maar juist terugkerende gezichten die een verbetering ten opzichte van vorig seizoen moeten opleveren. Rodriguez zou fit moeten zijn voor Opening Day, terwijl Sale in de zomer verwacht wordt terug te keren. De rotatie wordt gecomplementeerd door de blessuregevoelige Eovaldi, Martin Perez — die onlangs een nieuw contract in Boston ondertekende –, Nick Pivetta en de enige nieuwe starter van het stel, Garrett Richards.

LANGE ADEM

Naast de eerder genoemde veelzijdigheid is de lange termijn duidelijk ook een belangrijke factor in het huidige beleid. De afgelopen tijd werd afscheid genomen van Jan en alleman, waarbij alleen Rafael Devers en koninkrijksspeler Bogaerts onaantastbaar oogden. Het heeft het farm system een stevige boost gegeven, maar die moest dan ook van ver komen. Voor 2021 hoeven de Red Sox-fans echter nog geen grootse prestaties van prospects te verwachten.

De enige jongeling die een rol zou kunnen gaan spelen dit seizoen, lijkt Jarren Duran. De snelle outfielder maakt een stormachtige ontwikkeling door en beklom in sneltrein vaart de prospect-lijstjes. Hij zou in de zomer weleens het outfield kunnen komen versterken, aangezien de hoofdmacht niet over een pure centerfielder herbergt. Het heeft er dus alle schijn van dat Red Sox Nation nog even geduld moet hebben op een nieuwe gooi naar een titel. Komend jaar zal succesvoller zijn dan 2020, maar de kans dat men in New York, Tampa of Toronto (waar George Springer bijkwam en de talenten weer een jaartje verder zijn) wakker liggen van deze Red Sox, lijkt klein.

Voorspelling: the only way is up, maar alles boven de vierde plek in de AL East lijkt mooi meegenomen.

Coverfoto: Instagram Xander Bogaerts

1...330331332...805Pagina 331 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU