Home Blog Pagina 332

Season Preview 2021: Boston Red Sox

0

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag een opvallend vroeg optreden, in onze Boston Red Sox Preview.

Het feit dat we in de eerste week van onze 30-in-30-reeks de Boston Red Sox behandelen, spreekt boekdelen over de huidige situatie in Beantown. Vorig jaar voorspelden we al geen hoogstaande prestaties van de Sox, dus het was niet heel verrassend dat het een seizoen werd om snel te vergeten voor Red Sox Nation. Eigenlijk gold dat voor het hele jaar, want voordat er überhaupt een bal gegooid was, ging het al goed mis. Van naderende contracteindes en blessures tot een eigen schandaal rondom vals spel: 2020 was een aaneenschakeling van dieptepunten voor de organisatie.

2020: EEN JAAR OM SNEL TE VERGETEN

General Manager Chaim Bloom wist bij zijn aanstelling al dat er een paar hoofdpijndossiers op hem wachtten. Het belangrijkste was de situatie rondom sterspeler Mookie Betts. Iedereen die de Red Sox een warm hart toedraagt, zag hem natuurlijk het liefst zijn hele carrière in Boston blijven, maar het was al snel duidelijk dat daar een langdurig monstercontract voor nodig zou zijn. Bloom koos eieren voor zijn geld en stuurde de rechtsvelder en David Price richting Hollywood voor een aantal talenten, van wie Alex Verdugo meteen de positie van Betts mocht invullen.

ROTATIEPROBLEMEN

De sportieve malaise hield niet op bij het vertrek van Betts. Chris Sale viel al voor de start van het seizoen weg — hij onderging een Tommy John-operatie — en toen volgde ook nog de medische problemen van de man die in Sale’s afwezigheid was opgestaan als de clubs ace: Eduardo Rodriguez. Bij de jonge pitcher sloeg het coronavirus op zijn hart, waardoor ook hij het seizoen vanuit de ziekenboeg moest gadeslaan. Daarmee raakte Ron Roenicke, de vervanger van Alex Cora, in één klap een flink deel van zijn rotatie kwijt.

MINUSCUUL LICHTPUNTJE

Aangezien de organisatie geen prospects klaar had staan en bovendien niet beschikte over de financiële armslag om vervangers te halen, moest Roenicke terugvallen op B-garnituur. Het leverde de Red Sox-pitchers het hoogste Earned Run Average uit de clubgeschiedenis op. In totaal gebruikte de manager niet minder dan 16 verschillende starters voor de slechts zestig wedstrijden die het seizoen vorig jaar telde. Van al die opties was eigenlijk alleen Tanner Houck een positieve verrassing.

De jonge werper had in 2019 van zich doen spreken als ontluikend talent en een flinke sprong gemaakt op de prospect-lijstjes van de organisatie. In de majors liet hij zien dat dat optimisme niet geheel onterecht was. In amper drie optredens wierp hij een bWAR van 1,3 bij elkaar, waarmee hij binnen de selectie slechts vier collega’s voor zich moest dulden (Verdugo, Jackie Bradley Jr., Xander Bogaerts en Nathan Eovaldi). Toch zal de jonge werper 2021 waarschijnlijk in de minors starten.

AANVALLENDE ZORGEN

Niet alleen op de heuvel kenden de Red Sox problemen. Ook aan slag wilde het maar niet vlotten. Natuurlijk werd Mookie gemist, maar het door MLB in 2020 opgelegde verbod op het terugkijken van vorige slagbeurten gedurende de wedstrijden, had directe gevolgen voor de aanvallende productie van de ploeg. JD Martinez eindigde uiteindelijk met een OPS+ van 81. Daarmee was de duurbetaalde designated hitter dus 19% minder productief dan de gemiddelde slagman in de league. Dat is bovendien nog niet eens de helft van zijn 173 OPS+ uit het kampioensjaar van 2018.

Martinez was zeker niet de enige die zijn niveau niet haalde in het verkorte seizoen. Andrew Benintendi had last van een rugblessure, wat mogelijk meespeelde in zijn zwakke prestaties, maar de linksvelder worstelt nu al meerdere seizoenen met zijn vorm. Hij heeft inmiddels rustiger vaarwater opgezocht om daar, bij de Kansas City Royals, zijn ooit grote belofte alsnog in te lossen.

WINKELEN MET EEN LEGE PORTOMONNEE

Eigenlijk ontsprongen alleen Bogaerts en Verdugo dus offensief gezien de malaise. Voor een organisatie als de Red Sox is dat simpelweg te weinig. Natuurlijk is het niet makkelijk om iemand als Betts te vervangen, maar dat er al jaren geen betrouwbare optie ter vervanging van de immer geblesseerde en inmiddels gestopte clubicoon Dustin Pedroia blijft opvallend voor een rijke club als de Red Sox. Het is een indicatie van hoezeer de organisatie in een wurggreep werd gehouden door het hoge uitgavenpatroon van Dealin’ Dave Dombrowski en één van de redenen waardoor de club van de top naar de bodem in de AL East kon kukelen.

2021: LICHT AAN HET EIND VAN DE TUNNEL?

Deze winter was er echter wat financiële bewegingsvrijheid mogelijk en daar heeft Bloom van geprofiteerd. Waar vorig jaar een breed scala aan onbekende gezichten de revue passeerde, kwamen nu spelers die beduidend betere papieren konden voorleggen naar Fenway Park. Kijken we naar de offensieve versterkingen, dan zien we dat de Red Sox onder Bloom inzetten op positionele veelzijdigheid. De twee belangrijkste nieuwe krachten, Enrique Hernandez en Marwin Gonzalez, kunnen beiden op meerdere plekken uit de voeten. Dat biedt de organisatie een flexibiliteit waaraan het tot nu ontbrak. Neem bijvoorbeeld het knullige veldwerk van Michael Chavis op het eerste honk. Dergelijke incidenten zouden nu tot het verleden moeten behoren.

Cora, die onmiddellijk na zijn schorsing een nieuw dienstverband bij zijn oude club aanging, wil sowieso het verdedigingswerk verbeteren. De afgelopen jaren bungelde het binnenveld van de club elk jaar weer onderaan in defensieve metrics als Outs Above Average en Defensive Runs Saved. Om dit te lijf te gaan zijn er faciliteiten ingericht waarmee de spelers wedstrijdsituaties kunnen nabootsen om zo aan hun defensieve zwaktes te werken. Opmerkelijk is bovendien dat de spelers veel scherper aan de huidige Spring Training begonnen dan vorig seizoen. Niet alleen Devers en Bogaerts arriveerden fitter, maar ook talenten als Bobby Dalbec en de verrassende draft pick van vorig jaar, de 18-jarige Nick Yorke, hebben deze winter duidelijk aan hun fysiek gewerkt.

NIEUW BUITENVELD

Het vertrek van de twee outfielders Bradley Jr. en Benintendi werd deze winter opgevangen met de komst van twee nieuwelingen. Hunter Renfroe kwam over van concurrent Tampa Bay Rays. Hij zal waarschijnlijk in het rechtsveld plaatsnemen, waardoor Verdugo een plaatsje doorschuift naar centerfield. De andere aanwinst is de intrigerende power hitter Franchy Cordero. Al enige tijd wordt voor de Dominicaan, die overkwam in de Benintendi-trade, een mooie toekomst voorspeld. Tot dusver is dat er bij de inmiddels 26-jarige slugger nog niet helemaal uitgekomen.

NIEUWE GEZICHTEN IN DE BULLPEN

Naast de offensieve aanwinsten werd er ook geïnvesteerd in het werpersgilde. Vooralsnog lijkt vooral de bullpen een facelift te hebben ondergaan. Adam Ottavino, Garrett Whitlock (beiden New York Yankees), Matt Andriese (Los Angeles Angels) en de Japanse free agent Hirokazu Sawamura moeten de Red Sox in de latere innings wat meer zekerheid opleveren. Met Matt Barnes en Ottavino beschikt men nu zelfs over twee mogelijk closers. Dat is een welkome verbetering, nadat de club over de afgelopen twee seizoenen de meest save-kansen door de vingers liet glippen.

In de rotatie zijn het niet zozeer nieuwe, maar juist terugkerende gezichten die een verbetering ten opzichte van vorig seizoen moeten opleveren. Rodriguez zou fit moeten zijn voor Opening Day, terwijl Sale in de zomer verwacht wordt terug te keren. De rotatie wordt gecomplementeerd door de blessuregevoelige Eovaldi, Martin Perez — die onlangs een nieuw contract in Boston ondertekende –, Nick Pivetta en de enige nieuwe starter van het stel, Garrett Richards.

LANGE ADEM

Naast de eerder genoemde veelzijdigheid is de lange termijn duidelijk ook een belangrijke factor in het huidige beleid. De afgelopen tijd werd afscheid genomen van Jan en alleman, waarbij alleen Rafael Devers en koninkrijksspeler Bogaerts onaantastbaar oogden. Het heeft het farm system een stevige boost gegeven, maar die moest dan ook van ver komen. Voor 2021 hoeven de Red Sox-fans echter nog geen grootse prestaties van prospects te verwachten.

De enige jongeling die een rol zou kunnen gaan spelen dit seizoen, lijkt Jarren Duran. De snelle outfielder maakt een stormachtige ontwikkeling door en beklom in sneltrein vaart de prospect-lijstjes. Hij zou in de zomer weleens het outfield kunnen komen versterken, aangezien de hoofdmacht niet over een pure centerfielder herbergt. Het heeft er dus alle schijn van dat Red Sox Nation nog even geduld moet hebben op een nieuwe gooi naar een titel. Komend jaar zal succesvoller zijn dan 2020, maar de kans dat men in New York, Tampa of Toronto (waar George Springer bijkwam en de talenten weer een jaartje verder zijn) wakker liggen van deze Red Sox, lijkt klein.

Voorspelling: the only way is up, maar alles boven de vierde plek in de AL East lijkt mooi meegenomen.

Coverfoto: Instagram Xander Bogaerts

2021 NFL Draft WR Prospects: Jaylen Waddle

0

Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Week drie ligt de focus volledig op de beste gevulde positie van de 2021 NFL Draft: de receivers. In dit artikel gaan we door met de zoveelste Alabama-receiver die de eerste ronde van de NFL Draft gaat halen: Jaylen Waddle.


JAYLEN WADDLE – ALABAMA

Leeftijd: 22 | Lengte: 1.78 m | Gewicht: 82 kg | Junior


In de schaduw van Ja’Marr Chase en DeVonta Smith is ook Jaylen Waddle een lock voor de eerste ronde. Zelfs met de blessure die zijn afgelopen college football-seizoen verkorte staat hij stevig in de top-20 van deze NFL Draft. Een WR3 is Waddle dan ook sowieso. De vraag is echter: is hij stiekem niet meer dan dat?

THE GOOD: ALLROUND RECEIVER EN WAPEN | CONTESTED CATCH | SNELHEID/EXPLOSIVITEIT | WENBAARHEID | ROUTE RUNNING

Jaylen Waddle is misschien wel de meest complete receiver in deze draft class. Naast zijn prima lengte en gewicht is hij ook nog eens enorm snel en explosief. Deze snelheid en explosiviteit maken van hem een deep threat waar iedere defense rekening mee moet houden. Combineer dit met zijn fantastische route running en je krijgt dit:




Waddle lijkt op NFL-niveau het best te gaan fungeren in de slot, maar bij Alabama deed hij eigenlijk alles. Het merendeel van zijn tijd stond hij in de slot, maar hij was ook de wide receiver, de motion man en stond soms zelfs even in het backfield om vervolgens van daaruit een route te rennen. Een allround wapen dat op zoveel manieren gebruikt kan worden dat de offense waar hij onderdeel van is onvoorspelbaar wordt voor de defensie.



ROUTE RUNNING

Is Jaylen Waddle net zo’n verfijnde route runnner als DeVonta Smith en Rashod Bateman? Waarschijnlijk niet. Toch heeft Waddle misschien wel het meest veelzijdige arsenaal aan routes tot zijn beschikking. Van korte out routes tot slant routes en routes die alleen door de beste route runners gerend kunnen worden.

BALL SKILLS

Waddle dropt, net zoals de meest top receivers, amper passes. Zijn ball skills zijn echter alleen maar gematched door voormalig teamgenoot DeVonta Smith. De manier waarop hij ballen soms uit de lucht haalt doet denken aan Odell Beckham Jr en andere spelers die dit soort ballen zonder probleem uit de lucht kunnen halen.



Tot slot ook nog een waarschuwing voor elke NFL-verdediger die hem moet tackelen na de catch: wen er maar vast aan dat dit negen van de 10 keer niet zal lukken. Dankzij zijn ervaring als punt/kick returner heeft hij naast zijn al aanwezige wendbaarheid ook nog eens elite inzicht gekregen voor ruimtes. Een dodelijke combinatie.

THE BAD: BLESSUREGESCHIEDENIS | CONSISTENTIE

Qua fundamentele dingen kunnen we hier eigenlijk weinig tot niks noemen. De grootste vraagtekens hebben niet per se met zijn spel maar meer met andere dingen te maken. Zo heeft hij natuurlijk afgelopen seizoen een pittige blessure opgelopen die ervoor zorgt dat zijn status als WR3 eigenlijk wel vast stond. De vraag is: gaat hij hier in de NFL last van hebben of kan Waddle zonder effecten gewoon de speler zijn die hem voor zijn blessure een lock maakte voor de top-15 in deze draft? In het kampioensduel vs Ohio State zag het er allemaal nog niet zo heel vlekkeloos en soepel uit, maar zijn return was ook een beetje gehaast. De vraag zal dus zijn hoe zijn terugkeer zal verlopen wanneer hij eenmaal fit is.

Daarnaast liet zijn consistentie in college ook nog wel te wensen over. Daar waar hij in de vier duels die hij afgelopen seizoen speelde die consistentie eindelijk wel liet zien (vier keer meer dan 100 yards na 6 of meer catches), was deze consistentie tijdens 2018 en 2019 ver te zoeken. Dan had hij weer 100+ yards en een week later zag je hem niet. Deels ligt dit aan het enorme aantal wapens dat Alabama tot zijn beschikking heeft, maar deels ligt dit ook aan de speelstijl van Waddle. En de vraag is: gaat hij hier in de NFL de volgende stap in kunnen zetten. Een stap die Chase en vooral Smith allang gezet hebben.

Al met al is Waddle misschien wel de meest complete receiver van deze draft class en zou hij eigenlijk een kanshebber voor WR1 moeten zijn. Zijn blessure + problemen qua consistentie (zeker vergeleken met Chase en Smith) zorgen er echter voor dat hij de status van WR3 heeft. Maar als Waddle fit en al de NFL bereikt heeft hij WR1-potentie.

Photo: Cosby Jr/The Tuscaloosa News via USA TODAY Sports

Season Preview 2021: Detroit Tigers

0

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. De derde club in onze reeks zijn de Motor City Kitties. Lees hieronder onze Detroit Tigers Preview.

Niets kenmerkte het feit dat de Detroit Tigers momenteel een rebuild ondergaan dan het seizoen 2019. De Tigers verloren een ongelooflijke 114 wedstrijden, slechts een handvol verwijderd van het all-time record. Spring Training 2020 ingaand was er dan ook weinig hoop dat de Tigers het makkelijker zouden krijgen.

De pandemie, een reeks uitgestelde wedstrijden en 60 potjes honkbal later stonden de Tigers wederom laatste in de AL Central, na 23 keer te hebben gewonnen en 35 keer te hebben verloren. Toch bracht het seizoen een sprankje hoop voor de historische club, op weg naar 2021.

Nog voor het seizoen begon, werd de club echter geraakt door het overlijden van Hall of Famer Al Kaline. De legendarische slagman stief op 6 april. ‘Mr. Tiger’ speelde 22 jaar in Detroit en sloeg meer dan 3.000 honkslagen voor de club.

2020: SLECHT, MAAR BETER

Kijk, het is simpel om naar de stand te kijken en te denken: dat was de vierde keer in zes jaar tijd dat de Tigers onderaan hun divisie eindigden, dus veel is er niet veranderd. Dat is plat gezegd natuurlijk waar, maar het product op het veld was in 2020 minder abominabel dan in de jaren ervoor.

In 2019 eindigde de Tigers-aanval als één na laatste in homeruns en als eerste in strikeouts. Hoewel de slagmensen in 2020 nog steeds de league aanvoerden in aantal keer drie slag (27.3% als team) en slechts in 7.1% van de gevallen vier wijd kregen, was er vooruitgang te zien bij de spelers die in de nabije toekomst frequent op het veld zullen staan.

Willi Castro was een lichtpuntje. De kortestop sloeg een .349 slaggemiddelde bij elkaar en bracht de rest van de offense er in elk geval toe vaker aan slag te komen. Dat hij in het veld -7 DRS (Defensive Runs Saved) ‘waard’ was, moet maar even vergeten worden. In zijn derde jaar in de league vond ook Jeimer Candelario zijn groove, terwijl rookies Daz Cameron en Isaac Paredes een glimps van de toekomst lieten zien. Een kleine glimps, want het tweetal noteerde een ver-beneden-peil OPS+ van 32 en 56, respectievelijk.

Jonathan Schoop kwam intussen terug op zijn oude niveau in Detroit. De nu 29-jarige tweedehonkman verzamelde een prima 1.2 bWAR en sloeg dankzij acht homeruns een 115 OPS+ bij elkaar. De aanvallende toekomst werd nog verder uitgebreid door het draften van Spencer Torkelson in de MLB Draft. De slugger van Arizona State werd de first overall pick en heeft de kans uit te groeien tot een ster.

Eén naam is hier nog niet genoemd, een naam synoniem met de Tigers: Miguel Cabrera. Het feit dat het zo lang heeft geduurd voor we de grootheid überhaupt vermelden, zegt genoeg over Miggy’s hedendaagse kwaliteiten op een honkbalveld…

PITCHING OM TE HUILEN

Aan de pitchingkant was het niet om aan te zien bij de Tigers. Spencer Turnbull’s ERA trok de weliswaar de juiste richting op (3.97), maar hij bleef maar vrije lopen weggeven (4.6 per 9 innings). De rest van de rotation noteerde een afzichtelijke 6.37 ERA en zag werkelijk geen enkele pitcher op Major League-niveau presteren.

Matthew Boyd was de verwachte nummer één in de rotation, maar hij stortte volledig in en kreeg maar liefst 15 homeruns tegen — het meeste in de Majors. Ivan Nova raakte na vier wedstrijden geblesseerd en verdween van het toneel. Jordan Zimmermann raakte voor het seizoen begon al geblesseerd en gooide uiteindelijk slechts 5.2 innings, waarvoor hij $25 miljoen ontving. Michael Fulmer keerde terug van een blessure, maar kon daardoor niet de normale lading dragen.

Kortom, het was huilen op pitchinggebied, totdat Detroit in één klap besloot door te pakken. Top prospect en voormalig first overall draft pick Casey Mize (23) werd op 17 augustus opgeroepen vanuit de alternative site en moest de dramatische Tigers-rotation van een kwaliteitsimpuls voorzien. Met Mize stapten ook mede-prospects Tarik Skubal (24) en Isaac Paredes (22) in de bus.

Toegegeven, Mize (6.99 ERA, -0.5 bWAR) en Skubal (5.63 ERA, -0.1 bWAR) gooiden niet goed, maar in een weggooiseizoen zit er waarde in je jonge werpers ervaring laten opdoen. Het gaf aan dat de Tigers in 2021 op een andere manier tevoorschijn hopen te komen.

2021: NIEUWE MANAGER, NIEUWE KANSEN

Al tijdens het seizoen kondigde manager Ron Gardenhire zijn vertrek aan bij de Tigers. Gezondheidsproblemen dwongen de dan 62-jarige skipper zijn pensioen in. Dat opende perspectieven voor de Tigers om een jonger, frisser gezicht voor de groep te zetten. Uiteindelijk kreeg de club een droomkandidaat in de schoot geworpen.

Divisierivaal White Sox waren ook op zoek naar een nieuwe manager en hadden hun zinnen gezet op voormalig Astros-baas A.J. Hinch. Chicago’s eigenaar Jerry Reinsdorf stak echter een stokje voor de plannen van zijn eigen front office en dwong de club Tony La Russa aan te nemen. De Tigers wachtten geen seconde en legden Hinch vast.

Naast de meest gewilde manager hengelde Detroit ook nog de meest gewilde pitching coach binnen. Chris Fetter, de man die het pitchingprogramma van de University of Michigan op de nationale kaart zette, werd verleid zijn baan in Ann Arbor in te ruilen voor een job in het nabijgelegen Detroit. Chris Coolbaugh werd bij de White Sox weggekaapt en aangesteld als de nieuwe hitting coach in Detroit.

Met een nieuwe staff en vol goede moed kon GM Al Avila in de winter verder bouwen aan zijn team.

OFF-SEASON MOVES

Naast een hele reeks aan Minor League-contracten met uitnodigingen voor Spring Training (Dustin Garneau, Derek Holland, Erasmo Ramirez, Robbie Ross, Julio Teheran, Wily Peralta als belangwekkendste namen) contracteerde Detroit een aantal nieuwe (en bekende) gezichten.

Jonathan Schoop keerde terug in de Motor City. Hij is opnieuw één van de veteranen die een een jong team nodig heeft om te groeien. Ex-Marlins-werper Jose Urena en ex-Twins-outfielder Robbie Grossman tekenden ook in Detroit, net als catcher Wilson Ramos. Nomar Mazara, vorig seizoen nog een zwart gat in het rechtsveld bij divisierivaal White Sox, werd ook naar Michigan gelokt.

Veel belangrijks raakten de Tigers niet kwijt. Travis Demeritte is de enige opvallende naam die vertrok. De getalenteerde outfielder was onderdeel van de Shane Greene-trade van een paar jaar geleden en kwam toentertijd met Joey Wentz vanuit Atlanta naar Detroit. De Tigers besloten hem echter te DFA’en (Designated for Assignment) en de Braves claimden hun voormalig prospect weer terug naar Georgia.

Een andere ‘rebuildprospect’, Sergio Alcantara, werd geclaimd door de Chicago Cubs. De infielder was ooit onderdeel van de trade die J.D. Martinez naar Arizona stuurde.

BOUWEN EN HOPEN

In 2021 zal Detroit verder bouwen aan de toekomst. Steeds meer namen uit de Minor Leagues zullen hun gezicht in Detroit laten zien en zo de fans hoop geven op een betere tijd. Casey Mize krijgt waarschijnlijk een plekje in het midden van de rotation. In de Minors loopt nog genoeg ander talent rond voor Detroit, vooral op pitching-gebied. Matt Manning, Tarik Skubal, Joey Wentz, Alex Faedo: het zijn allemaal jongens die van waarde kunnen zijn in een overgangsseizoen. Verder wordt het voor Tigers-fans vooral veel Torkelson kijken in de Minor League, waarschijnlijk.

Voorspelling: vijfde in de AL Central.

Coverfoto: ESPN video still

Start Triple-A-seizoen uitgesteld, voorlopig geen DH in National League

0

Terwijl op de velden in Arizona en Florida inmiddels volop Spring Training plaatsvindt, wordt er achter de schermen nog steeds nagedacht over de beste manier waarop het aankomende seizoen kan worden uitgevoerd. Eerder deze week kwam al naar buiten dat het Triple-A-seizoen niet op de eerder gecommuniceerde datum zal kunnen beginnen. Het hoogste Minor League-niveau zal nu tegelijk met de seizoen voor de Double-A- en Single-A-afdelingen beginnen. Daarnaast liggen de MLBPA (Major League Baseball Players Association) en MLB zelf nog steeds overhoop over de invoering van de Designated Hitter in de National League en het opnieuw doorvoeren van de uitgebreide play-offs, zoals die het afgelopen seizoen ook plaatsvonden. Voorlopig is er geen zicht op witte rook.

VAN TRIPLE-A NAAR ALTERNATE SITE 2.0

Vorig seizoen vervielen alle Minor League-competities het gehele jaar. Dit jaar zou er opnieuw gehonkbald worden in de lagere regionen van het Amerikaanse profhonkbal. Weliswaar in uitgestelde vorm, maar toch. Het plan was dat het Triple-A-seizoen in de eerste week van april zou aanvangen, terwijl de lagere niveaus rond 6 mei zouden beginnen. Afgelopen week maakten MLB en MiLB echter bekend dat de Triple-A-datum niet gehaald zal worden en de startdatum teruggeduwd wordt.

Naast het uitstellen van het Triple-A-seizoen heeft MLB wel weer toestemming gegeven voor het opzetten van de zogeheten ‘alternate sites’, die tijdens het seizoen 2020 ook al werden gebruikt. Alternate sites zijn locaties dichtbij alle Major League-clubs, waar spelers die dicht bij een call-up naar de Majors zitten oefenwedstrijden tegen elkaar kunnen spelen en trainingsprogramma’s kunnen afwerken. Deze sites minimaliseren de reisbewegingen en -afstanden die spelers moeten afleggen wanneer ze opgeroepen worden. Dit zorgt voor een kleine bubbel in het geval van testen en besmettingen.

Royals-prospect Kyle Isbel vertelt over een dag op de Alternate Site in 2020

HOOP OP VACCINS

De reden voor het uitstellen van het Triple-A-seizoen is dat Minor League-teams hopen dat er in april nog flink gevaccineerd kan worden onder de spelers. Nu in de VS een behoorlijk vaccinatiesnelheid is bereikt, heeft dat MiLB en MLB hoop gegeven dat er op korte termijn ook voor hun sporters een injectie plaats kan vinden. In Spring Training gaat alles momenteel zonder problemen. Van de 20.000 afgenomen coronatests zijn er slechts 20 positief teruggekomen.

Ondanks deze positieve ontwikkelingen heeft MLB nu dus toch unilateraal gekozen voor het uitstellen van het Triple-A-seizoen. In eerste instantie was de startdatum in april in overeenstemming met de MLBPA tot stand gekomen, maar aangezien MLB sinds kort alleenheerser is over de Minor Leagues, kon dit besluit genomen worden. Als goedmakertje heeft het overkoepelende orgaan wel toegezegd dat spelers doorbetaald krijgen, ondanks dat er geen Minor League-wedstrijden worden gespeeld.

TOCH (VOORLOPIG) GEEN DH IN DE NL

Naast het uitstellen van het Triple-A-seizoen lijkt er ook een kink in de kabel op Major League-niveau. De onderhandelingen tussen MLB en de vakbond MLBPA over het invoeren van de aangewezen slagman in de National League en de uitgebreide playoffs in het najaar lijken stukgelopen.

The Athletic’s Evan Drellich meldde vanmorgen ($) dat de beide zaken ‘dood’ zijn in de onderhandelingen. Er zit geen beweging in de twee discussiepunten en er zijn geen afspraken gemaakt om verder te praten over een oplossing. Dit betekent overigens niet dat er geen verandering kan komen in de huidige status quo. Vorig seizoen duurden de onderhandelingen tot het allerlaatste moment. De beide instanties kwamen uiteindelijk alsnog overeen dat de DH in de National League zou worden gebruikt en het aantal teams dat de playoffs zou halen, moest worden uitgebreid.

GELD (WHAT ELSE?)

Het grootste discussiepunt lijkt niet de DH, maar de ‘expanded playoffs’. MLB wil dolgraag opnieuw meer teams in het postseason zien, omdat televisierechten voor de playoffs simpelweg meer geld opleveren dan gewone wedstrijden. Meer teams in de playoffs betekent meer wedstrijden, wat betekent dat MLB de kas weer behoorlijk kan spekken.

De spelers, bij monde van de MLBPA, zijn echter niet gediend van een volledig seizoen plus expanded playoffs. De vakbond hekelt de afnemende competitiedrang die een groter playoff-veld met zich meebrengt en de afgenomen interesse in de spelersmarkt. Teams zijn minder geneigd goede spelers te contracteren of via trades binnen te halen als de kans dat je de playoffs haalt groter wordt gemaakt, aldus de vakbond.

MLB (lees: de eigenaren) zit intussen ook op hete kolen. De organisatie ontvangt $100 miljoen credit van ESPN wanneer er een expanded postseason komt. Dit is vorig seizoen met de mediagigant overeengekomen, nadat het verkorte seizoen voor inkomstendelving zorgde voor de Worldwide Leader in Sports. Spelers vinden echter dat ze te weinig terugzien van dat geld, terwijl ze wel weer meer wedstrijden moeten spelen. De eigenaren krijgen namelijk ál het televisiegeld. De spelers krijgen slechts (een deel van) het entreegeld tot de stadions krijgen (plus hier en daar wat clausulebedragen). In een seizoen waarin maar een heel klein percentage fans het stadion in mag, is het duidelijk te begrijpen waarom de spelersvakbond zich in het ootje genomen voelt.

STOK ACHTER DE DEUR

MLB is er dus veel aan gelegen alsnog expanded playoffs te krijgen. De organisatie houdt de DH in de NL als troefkaart achter de hand. De spelersvakbond (en de fans) hebben overweldigend geen bezwaar tegen het invoeren van de aangewezen slagman in de National League. Sterker nog, MLB heeft die eigenlijk ook niet. Toch houdt de overkoepelende organisatie voet bij stuk. Pas als de vakbond akkoord gaat met de expanded playoffs, gaat MLB akkoord met de DH in de NL.

Deze situatie begint lelijke vormen aan te nemen, zeker met het oog op de aankomende CBA (de Amerikaanse CAO) onderhandelingen. Als MLBPA en MLB de komende tijd nog teveel met elkaar overhoop liggen, lijkt dit een voorbode voor een algehele werkstaking wanneer de huidige CAO na het seizoen 2021 verloopt.

Coverfoto: Sara D. Davis

Season Preview 2021: Texas Rangers

0

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. Vandaag de Texas Rangers Preview.

De Texas Rangers gingen afgelopen seizoen rustig verder met wat ze de afgelopen vier jaar aan het doen zijn: meer wedstrijden verliezen dan winnen. Het team won 22 wedstrijden, waarvan maar zes buitenshuis, en hadden een Run Differential van -88, het slechtste totaal van MLB. De Rangers droegen dan ook aan het einde van het reguliere seizoen de rode lantaarn in de AL West.

Samengevat was het seizoen 2020 voor de Rangers hetzelfde als het jaar 2019. Het begon erg hoopvol met aanwinsten Corey Kluber, Todd Frazier en Robinson Chirinos en eindigde in mineur en teleurstelling, waarbij alle drie de aanwinsten alweer vertrokken waren. Komend seizoen zal het niet veel beter worden. Toch gloort er, tien jaar na de laatste World Series-trip van de Rangers, hoop — maar dan wel in een rebuild.

2020: BAR EN BOOS

Alhoewel het lang niet zeker was of er überhaupt wel een seizoen gespeeld zou worden, waren de verwachtingen hoog voor de Rangers. Naast de nieuwe grote aanwinsten Kluber, Frazier en Chirinos wisten zij ook pitchers Lance Lynn en Mike Minor langer aan zich te binden. Hierdoor stond er een beduidend betere selectie dan in 2019.

Het seizoen liep echter totaal anders dan gepland en behalve Lance Lynn behaalde niemand van de beoogde top pitching rotatie het gewenste niveau. Mike Minor gooide zeven wedstrijden, waarvan hij er nul winnend afsloot. Hij eindigde met een 5.60 ERA, toen besloten werd hem te verschepen naar Oakland in ruil voor twee talenten van de A’s.

Corey Kluber kwam in zijn eerste wedstrijd niet verder dan achttien pitches, waarna hij met een schouderblessure het veld verliet en niet meer terugkeerde. Hij tekende in het off-season bij de Yankees, die hopen dat de ‘Klubot’ weer eens fit blijft. De twee andere plaatsen in de rotatie werden ingenomen door veteranen Kyle Gibson en Jordan Lyles. Zij noteerden ERA’s van 5.35 en 7.02 en wonnen samen drie wedstrijden. Lyles leidde zelfs MLB met de meeste earned runs tegen (45).

SCOREN IS MOEILIJKER DAN HET LIJKT

Op offensief gebied gingen de Rangers perfect mee in het dramatische niveau van de pitching. Het team scoorde een schrale 224 runs en noteerde een negatieve WAR van -8.5. Willie Calhoun behaalde het op één na slechtste oWAR in MLB (-0.9), terwijl vedette Elvis Andrus 80 punten minder sloeg (.209) dan zijn carrière-gemiddelde (.289).

Joey Gallo, eindelijk geheel fit, kon zijn draai niet vinden en kreeg in 41% van zijn slagbeurten een strikeout om zijn oren. ‘Aanwinsten’ Frazier en Chirinos kwamen samen tot welgeteld 8 RBI’s in 150 slagbeurten, waarop de Rangers zich snel bedachten en beide spelers in aparte trades naar de New York Mets stuurden.

Waar de Texanen zelf niet of weinig scoorden, kregen ze vaak een lesje in scoren van hun tegenstanders. Maar liefst acht keer kregen ze meer dan tien runs tegen in een wedstrijd. Eén van de meest memorabele wedstrijden waarin dit gebeurde was tegen de San Diego Padres. De wedstrijd op 18 augustus eindigde in 14-4 in voordeel van de Padres, maar de homerun van Fernando Tatis Jr.was na afloop punt van gesprek. Tatis sloeg op drie wijd van pitcher Juan Nicasio een grand slam, wat volgens de oude garde tegen de ongeschreven regels van honkbal is. De Rangers deden hun beklag door de volgende pitch achter slagman Manny Machado te gooien.

DE POSITIEVE SPOT

Hoewel er heel veel fout ging en vrijwel iedere speler onder zijn niveau presteerde, waren er toch nog wel wat positieve puntjes te vermelden. Waar de startende rotatie het vaak af liet weten, deden de bullpenwerpers het meer dan behoorlijk.

Joely Rodriguez en Jonathan Hernandez noteerde een ERA+ van boven de 100 en closer Rafael Montero eindigde zestien van de zeventien wedstrijden waarin hij gooide. Montero was zelfs goed genoeg om getrade te worden naar de Seatle Mariners voor twee prospects.

Ook op defensief gebied draaiden twee spelers een prima seizoen. Joey Gallo (rechtsvelder) en Isiah Kiner-Falefa (derdehonkman) bekroonden het ongelooflijk slechte seizoen zelfs met een Gold Glove op hun positie. Naast zijn Gold Glove was het seizoen van Kiner-Falefa echt het positieve punt aan het Rangers-jaar. Hij sloeg .280/.329/.370 en was daarmee verreweg de beste speler op het roster van de Rangers.

2021: REBUILDING

Het offseason voor de Rangers begon dit seizoen niet met het aantrekken van nieuwe spelers, maar met de aanstelling van een nieuwe GM. Oud MLB-pitcher Chris Young nam het stokje over van Jon Daniels, die alleen nog de taken als president of baseball operations zal uitvoeren.

Young begon voortvarend in zijn eerste seizoen aan het roer, met deals voor David Dahl, Nate Lowe en pitchers Kohei Arihara en Dane Dunning. Het waren vooral deals waarbij jonge talentvolle spelers een kans gaan krijgen om zich de komende jaren te gaan bewijzen in Texas. De enige naam die niet in dit rijtje past is Arihara. De Japanner, 28 lentes jong, is aangetrokken om het gat op te vangen dat Lance Lynn achter heeft gelaten na zijn trade naar de White Sox voor Dunning. De nieuwe nummer 3 in de rotation moet de jonge pitchers gaan ondersteunen. Verder verlieten Kluber (Yankees), Shin-Soo Choo (SK Wyverns in Korea), Derek Dietrich (Yankees) en zelfs clublegende Elvis Andrus (Athletics) de Rangers in het offseason.

HOE VERDER?

Het is voor het eerst sinds 2015 dat de Rangers weer een hoge draft pick hebben. Door het beleid van Daniels, die vooral gefocust was op het zo snel mogelijk herbeleven van 2010 en 2011, werden veelal grote talenten en hoge draft picks gebruikt voor oude spelers. Toch lijkt het erop dat er eindelijk een jongere generatie opkomt en met de rebuilding fase in het achterhoofd lijken de Rangers een weloverwogen selectie te gaan maken.

Er is nog keuze genoeg op plek twee in de draft. De Rangers kunnen zowel een veldspeler als een pitcher gebruiken, dus waar gaan ze voor kiezen. Kumar Rocker is bijna gegarandeerd de eerste pick in de draft, maar gaat zijn maatje uit de rotatie van Vanderbilt University Jack Leiter of veldspeler Jud Fabian (University of Florida) naar de Rangers?

Er is tenminste weer licht aan het einde van de tunnel, met jonge jongens die echt wel een balletje kunnen slaan. Door de playofwedstrijden die in het nieuwe Globe Life Field werden gespeeld, zagen de Rangers zelf ook dat er wel degelijk homeruns geslagen kunnen worden. Veel slechter dan vorig seizoen kan het bijna niet, dus op naar verbetering.

Voorspelling: laatste in de AL West.

Coverfoto: Michael Lark/Dallas Sports Fanatic

NHL weekly: attractie in Minny, de Top 5 en het Rondje

0

Hij wordt bijna 24, maar maakte in januari pas zijn debuut. Dankzij een betrekkelijk kleine Rus heeft de Minnesota Wild er opeens veel fans bij. De winger is een sensatie op schaatsen, verzamelt punten aan de lopende band en lijkt de belangrijkste kandidaat voor de Calder Trophy. Maar wie is Kirill Kaprizov? Vanzelfsprekend vergeten we ook deze week de Top 5, waar we Daniel Sprong tegenkomen, en het wekelijkse rondje langs de divisies niet.

WILDE ATTRACTIE IN MINNESOTA

Minnesota Wild? Dat was toch die franchise waar veteranen steevast de kop van de topscorerslijst domineerden? Dat was inderdaad vaak het geval. In 2019 prijkte de naam van de 34e jarige Zach Parise bovenaan, een jaar eerder viel deze eer te beurt aan de 33-jarige Eric Staal en in 2016 verzamelde de toen 32-jarige Mikko Koivu de meeste punten namens Minnesota. Niet voor niets heette de Wild lang een saaie, belegen ploeg te zijn. Vorig seizoen werd al een verjongingskuur ingezet en dit seizoen hebben ze een rookie die de NHL bijna dagelijks verbaast. Kirill Kaprizov wordt volgende maand weliswaar al 24, maar is bezig aan een geweldig eerste seizoen. De hoogste tijd voor een nadere kennismaking met dit Russisch fenomeen.

Wat hebben Sidney Crosby, Connor McDavid en Alexis Lafreniere met elkaar gemeen? Al deze Canadese tieners begonnen met hoge verwachtingen aan hun loopbaan in de NHL, maar wonnen nooit de Calder Trophy voor Rookie of The Year. Lafreniere is weliswaar nog bezig aan zijn eerste jaar en kan inderdaad de Calder nog winnen, maar bij de Wild loopt een speler die er meer aanspraak op maakt. Kirill Kaprizov nam al de ervaring van de KHL mee in zijn bagage naar Noord-Amerika en de jonge Rus ontwikkelt zich daar op stormachtige wijze. En neemt de ooit zo saaie Wild aan de hand.

GOKJE

Groot is Kaprizov niet met zijn 1.75 meter. Groots waren zijn daden de laatste jaren wel in Rusland. In de MHL, de Russische junioren, was Kaprizov namens Kuznetskie al best doeltreffend met 18 goals in 52 wedstrijden. Voor Rusland U18 verzamelde de winger in 2014-2015 14 punten in 13 wedstrijden. Voor de Wild was dit voldoende om de gok te wagen. Ze hadden in de eerste ronde Joel Eriksson Ek opgepikt in de draft en durfden het in de vijfde ronde ook wel aan met Kaprizov. Helemaal overtuigd van zijn kwaliteiten waren ze ook weer niet, want de jonge aanvaller mocht eerst rijpen in zijn vaderland. Naarmate Kaprizov ouder werd, ging hij steeds vaker scoren. In 2017 eindigde hij op 20 goals in de KHL, twee jaar geleden op 30 en vorig seizoen op 33.

In 2019 zetten ze in Minneapolis GM Paul Fenton bij het grof vuil. Bill Guerin werd benoemd als diens opvolger en daarmee werd al iets van een revolutie in gang gezet. Het moest allemaal wat frisser in Minnesota en met de komst van de red hot Kevin Fiala kreeg dit een gezicht. Natuurlijk volgden ze de verrichtingen van die kleine Rus in de KHL. De fans zagen diens cijfers ook en gingen er al goed voor zitten. In 2020-2021 moest het er maar eens van komen.

Helaas voor Kaprizov en de Wild werd het debuut vanwege het coronavirus uitgesteld. In januari van dit jaar was het dan eindelijk zover. Kirill Kaprizov mocht zich opmaken voor de NHL, maar in een nieuwe omgeving, met slechts een paar trainingen en zelfs helemaal geen oefenwedstrijden in de benen werden de verwachtingen getemperd.    

FROM RUSSIA WITH BIG GOALS

Wennen aan z’n team, aan de afmetingen van het ijs of aan het niveau van de NHL? Kirill Kaprizov deed daar niet aan. Al in z’n eerste wedstrijd voor de Wild drukte hij z’n stempel op de ploeg. Met een assist was hij betrokken bij de eerste goal van Minnesota. Coach Dean Evason zag Jonas Brodin de score openen op aangeven van zijn Russische rookie. De Kings namen daarna het initiatief over door drie goals op rij te scoren, maar in de derde periode bracht Victor Rask, opnieuw op aangeven van Kaprizov de spanning terug. Dat de Rus ook kan scoren, liet hij in OT zien. Zijn eerste goal in de league was ook direct de winnende. Een paar dagen later was Kaprizov opnieuw belangrijk in OT. Dit keer stelde hij Marcus Johansson in staat de winnende te maken tegen de Kings.

De Rus begon zijn loopbaan in de NHL met 4 punten in 2 wedstrijden. Dat gemiddelde is voor gewone stervelingen niet vol te houden en ook voor Kaprizov niet. Toch zorgt zijn manier van spelen er wel voor dat het weer leuk is om naar de Wild te kijken. Evason hanteert een aanvallender speelstijl van voorganger Bruce Boudreau en dit is Kaprizov op het lijf geschreven. De bepaald niet grote Rus is een ontzettend handige schaatser en technisch zeer begaafd. Aan niets is te zien dat hij ’t, door corona, tien maanden zonder wedstrijden moest doen. Kaprizov is weliswaar wat ouder dan de gemiddelde rookie, had al medailles gewonnen met Rusland en in de KHL, maar laat het leven in de NHL er eigenlijk vrij eenvoudig uitzien. Tot nu toe dan.  

BOVENAAN

De bijna 24-jarige winger van Minnesota had dus weinig tijd nodig om zich aan te passen. Hoewel zijn start al goed was, deed Kaprizov het met name de laatste week van februari uitstekend. Met goals tegen de Sharks en (opnieuw) de Kings vijzelde hij zijn aantal op naar 6 treffers. Daarnaast bleef de Rus belangrijk met assists. Het leidde uiteindelijk tot een 5-game point streak, die afgelopen maandag eindigde tegen de Golden Knights. Kaprizov en de zijnen verloren in OT en zagen daarmee ook een 6-game winning streak ten einde komen.

Kaprizov heeft inmiddels 19 NHL-wedstrijden in de benen en daarin verzamelde hij 17 punten. Een gemiddelde van 0.89 per wedstrijd. Tim Stutzle is de tweede rookie op de lijst. De jonge Duitser speelde al wat meer duels (22) en heeft 14 punten achter zijn naam. Zijn -13 rating toont aan dat hij nog niet altijd even verantwoord te werk gaat. Die rating is bij Kaprizov overigens +8. Josh Norris, ook een rookie van de opstomende Senators, maakt met 13 punten in 25 wedstrijden de top 3 compleet.

Van alle rookies is de plus/minus rating van Kaprizov verreweg het best. Natuurlijk had de Rus al de nodige wedstrijden in de KHL gespeeld voor hij naar Noord-Amerika kwam, maar die rating laat ook zien hoe volwassen de winger nu al speelt. Dean Evason schroomt dan ook niet hem veel speelminuten te geven. Gemiddeld staat Kaprizov ruim 18 minuten per wedstrijd op het ijs en z’n statistieken geven aan dat hij zijn coach niet teleur stelt. Voor het eerst sinds Marian Gaborik, aan het begin van deze eeuw, lijken de Wild weer een aansprekende rookie in handen te hebben die het verschil kan maken.  

TOP 5

We hebben deze week weer veel moois in de aanbieding. Chris Kreider en Sam Gagner scoorden voor het eerst sinds best lange tijd weer eens een hattrick, maar vanzelfsprekend vergeten we ook onze eigen Daniel Sprong niet. De Amsterdammer verdween even uit de line-up van de Capitals, maar betaalde zaterdag het vertrouwen van coach Peter Laviolette terug.

CHRIS KREIDER vs PHILADELPHIA FLYERS

Chris Kreider is al jaren een sterkhouder in de Big Apple, maar de 29-jarige winger had deze jaargang zijn draai nog niet echt gevonden. In de eerste 16 wedstrijden vond Kreider 5 keer de weg naar het vijandelijke doel. Tegen de sterke Philadelphia Flyers schoot de Amerikaan opeens uit zijn slof. Met drie goals tekende Kreider voor zijn eerste hattrick sinds 31 december 2016. Het was zijn derde in totaal en de eerste voor de Rangers dit seizoen. De uitbarsting van hun winger leverde de Blueshirts echter geen punten op. De Flyers toonden zich nog net iets effectiever en versloegen de Rangers met 4-3.

SAM GAGNER vs NASHVILLE PREDATORS

Kreider moest ruim vier jaar wachten op een hattrick, maar er zijn er die nog veel meer geduld moeten hebben. Sam Gagner is daar een prachtig voorbeeld van. Als jonge twintiger mocht Gagner op 2 februari 2012, in het shirt van de Oilers, zijn tweede hattrick in de NHL begroeten. De jonge Gagner zal op dat moment niet hebben gedacht dat hij ruim negen jaar op zijn derde moest wachten. In de geschiedenis van de NHL moesten slechts zeven spelers meer geduld betrachten op weg naar hun volgende hattrick. Met zijn goals leverde Gagner een belangrijke bijdrage aan de overwinning van de Detroit Red Wings op de Nashville Predators. De Wings wonnen met 5-2 en boekten hun zesde zege van het jaar. Overigens moest Dit Clapper tussen 9 maart 1933 en 17 februari 1945 het langste op z’n volgende hatty wachten.

DANIEL SPRONG vs NEW JERSEY DEVILS

They don’t ask how, they just ask how many. Het was zaterdag tegen de Devils misschien niet de mooiste goal in de loopbaan van Daniel Sprong, maar z’n derde van het seizoen was wel een belangrijke. De Amsterdammer moest bijna drie weken wachten op een nieuwe kans in de hoofdmacht, maar Sprong maakte er het beste van. Hij stond ruim tien minuten op het ijs en tikte na ruim vijf minuten in de eerste periode de 2-0 namens Washington binnen. De Capitals versloegen deze opponent uiteindelijk met 5-2. Voor Sprong was het z’n elfde wedstrijd van het seizoen en zijn eerste duel sinds 7 februari. Een dag na zijn goal maakte Sprong opnieuw z’n opwachting, maar dit keer zonder persoonlijk succes.

MARCO SCANDELLA vs SAN JOSE SHARKS

Mensen die beweren dat er in de NHL te weinig gescoord wordt, moeten toch even de wedstrijd tussen de Sharks en de Blues erbij pakken. Het ging zaterdagavond in San Jose om de punten, maar er werd verdedigd alsof het een All-Star Game betrof. Maar liefst 13 goals vielen er in dit duel en met 7-6 trokken de bezoekers uit St. Louis uiteindelijk aan het langste eind. Met onder meer Carl Gunnarsson, Colton Parayko, Ivan Barbashev, Tyler Bozak en natuurlijk Vladimir Tarasenko op de IR kleurt het bont en blauw in St. Louis. Voor Craig Berube moeten dan ook andere spelers opstaan en Marco Scandella voelde zich aangesproken. De blueliner is bepaald geen goaltjesdief, maar scoorde tegen de Sharks zijn eerste goals van het seizoen.

TJ OSHIE vs PITTSBURGH PENGUINS

TJ Oshie was in St. Louis al een prima speler, maar de Amerikaan is in Washington pas echt doorgebroken als doelpuntenmaker. De 34-jarige aanvaller is inmiddels bezig aan zijn zesde seizoen in de hoofdstad en al vier keer slechtte hij de grens van 25 goals. Oshie moet nog flink benen maken als hij dat deze jaargang ook wil bereiken, maar de man heeft in elk geval al één van de mooiste goals van de laatste weken op zijn naam staan. Afgelopen weekend speelden de Capitals en de Penguins al voor de zesde keer dit seizoen tegen elkaar en voor de tweede keer trokken Alex Ovechkin en consorten de partij naar zich toe. Washington had dit mede te danken aan deze schitterende actie van Oshie, die daarmee zijn vijfde van het seizoen noteerde.

RONDJE LANGS DE DIVISIES

  • De Montreal Canadiens namen deze week afscheid van Claude Julien en stelden assistent Dominique Ducharme aan als interim. Na een goede seizoensstart (7-1-2) vielen de Habs daarna ver terug (2-2-4 onder Julien) en GM Marc Bergevin vond het tijd om in te grijpen. Ducharme is een coach die met name jonge spelers goed kan ontwikkelen en daar zet Bergevin nu op in. De nieuwe coach begon met twee nederlagen tegen de Jets. Uitgerekend voormalig pupil Nikolaj Ehlers deed z’n oude coach met een goal en twee assists redelijk pijn in dit tweeluik. De Maple Leafs hebben hun zinnen gezet op de titel in deze divisie. Ze wonnen zes van de laatste zeven wedstrijden en trakteerden de Oilers nu al twee keer op rij op een shutout. Onderin hebben de Senators inmiddels de Canucks bijna te pakken. 
  • De Tampa Bay Lightning kan zich prima redden zonder de geblesseerde Nikita Kucherov. Coach Jon Cooper zag zijn mannen al vijf duels op rij winnen en in drie van de laatste vier kregen ze zelfs geen goal tegen. De laatste serie van twee wedstrijden betrof een herhaling van de Stanley Cup Final. Het eerste duel werd eenvoudig met 5-0 door de Lightning gewonnen, maar op de shot clock was het verschil minimaal: 21 om 20 schoten. Dinsdag beten de Stars van zich af, maar geen van hun 28 shots vond een gaatje in het schild van de uitstekende Andrei Vasilevskiy. Na 60 minuten was er weer winst voor de Lightning: 2-0. Zij gaan dan ook met 31 punten aan kop in de Central Division, maar het verschil met Carolina (31) en Florida (30) is te verwaarlozen. Dallas heeft de rode lantaarn in handen, maar ook veel in te halen.
  • In de Eastern Division hebben de New York Islanders hun draai gevonden. Alleen de Golden Knights en de Lightning hebben minder tegengoals dan het degelijke keurkorps van Barry Trotz, maar die teams hebben minder wedstrijden gespeeld. Ze moeten voorlopig alleen de Capitals voor zich dulden, maar Boston zit op het welbekende vinkentouw. De Bruins hebben twee punten minder dan Washington en New York, maar ook nog het een en ander in te halen. Philadelphia en Pittsburgh volgen in het kielzog. Onderaan vinden we, bijna traditioneel, de Sabres. Daar moeten ze het minimaal een maand stellen zonder goalie Linus Ullmark. Jack Eichel is ook niet okselfris en Jeff Skinner is niet eens altijd een vaste waarde. Kortom, het rommelt weer in Buffalo.
  • De Vegas Golden Knights nemen langzaam maar zeker de West Division in een houdgreep. Peter DeBoer heeft met zijn mannen slechts één punt meer dan St. Louis, maar de Blues hebben drie wedstrijden meer gespeeld. Op dit moment lijkt het verrassende Minnesota zich te ontpoppen als de grootste uitdager. De LA Kings hebben een 6-game winning streak achter de rug, maar moeten het doen met een vijfde plaats. Hun rivalen vinden we terug in de kelder van deze divisie. Het grootste zorgenkindje komt uit Anaheim. De Ducks hebben al zeven wedstrijden op rij verloren en zijn met 17 punten uit 22 wedstrijden de hekkensluiter. San Jose, dat maandag nog knap met 6-2 van Colorado won na een 2-0 achterstand, heeft één punt meer maar die hadden er 19 duels voor nodig.

Cover Photo: Nick Wosika/Icon Sportswire via Getty Images

2021 NFL Draft WR Prospects: DeVonta Smith

0

Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Week drie ligt de focus volledig op de beste gevulde positie van de 2021 NFL Draft: de receivers. We gaan verder met de grootste concurrent van Ja’Marr Chase en de Heisman-winnaar van 2020: DeVonta Smith.


DEVONTA SMITH – ALABAMA

Leeftijd: 22 | Lengte: 1.85 m | Gewicht: 79 kg | Senior


DeVonta Smith gaat de NFL Draft in met een Heisman Trophy op zak. Als receiver. Een ongekende prestatie die ervoor heeft gezorgd dat hij, in plaats van aan het einde van de eerste ronde, nu als top tien pick wordt gezien. Sterker nog: als Smith ook maar vijf kilo meer had gewogen was hij zonder twijfel WR1 geweest in deze draft. Smith en Chase zijn echter complete tegenpolen van elkaar, waardoor het eigenlijk niet fair is om beide spelers met elkaar te vergelijken. Beide zijn top-10 picks en beide gaan in de NFL een grote rol spelen bij hun nieuwe NFL-team.

THE GOOD: ALLROUND RECEIVER | FANTASTISCHE ROUTE RUNNER | SNELHEID EN EXPLOSIVITEIT | BALL SKILLS | LENGTE | BLOCKING

Waar moeten we beginnen? We laten eerst de beelden maar even het werk doen.


Dat DeVonta Smith een fantastische receiver is zal bij veel mensen inmiddels wel bekend zijn. Toch hebben veel mensen het gevoel dat hij vooral snelheid en YAC is. De catch van hierboven bevestigt dat dit niet het geval is. En dit was zeker niet de eerste keer. Hieronder nog een paar catches die bevestigen dat Smith een enorme vertical heeft en tevens enorm goed is in het vangen van een lastige bal.



ROUTE RUNNING

Toch is dat niet zijn grootst kwaliteit. Dat is namelijk zijn route running. Hooguit Kadarius Toney komt in de buurt van zijn route running-kwaliteiten. Hij heeft in zijn vier jaar in college een uitgebreide route tree ontwikkeld die zowel vanuit de slot als vanaf de zijkant uitgevoerd kan worden. Het resultaat is meestal hetzelfde: defensive backs zijn kansloos.




Ook zijn explosiviteit en snelheid bij de line of scrimmage zorgt ervoor dat veel verdedigers eigenlijk bij de snap al 1-0 achter staan. Dit is ook de reden dat veel teams geen press coverage speelde vs Smith. Als hij deze coverage namelijk verslaat, is hij weg en zie je hem niet meer terug.


YAC

Dan zijn er nog zijn kwaliteiten na de catch. Deze kwaliteiten heeft hij natuurlijk vooral omdat hij van nature zo snel en explosief is. Geef DeVonta Smith, op wat voor manier dan ook, de bal en hij doet er iets moois mee. Uit wat voor positie dan ook.



Dit is nog een kracht van Smith. Hij kan vanuit de slot of vanaf de outside spelen, kan in motion komen en een mismatch veroorzaken, kan een screen pass vangen en er vervolgens het maximale uithalen en hij kan als sneller running back fungeren en de verdediging zo compleet op het verkeerde been zetten.

BLOCKING

Tot slot nog een gedeelte van zijn game waar weinig mensen het over hebben: zijn blocking. Aangezien hij niet veel weegt denken mensen dat hij amper tot niet effectief is als blocker in de running game. Niets is minder waar. Vaak was het dankzij Smith dat een Najee Harris voor een enorme gain yards op kon pikken.




Kortom: de beste man kan eigenlijk alles op het veld en heeft jaar in jaar uit zichzelf verbetert totdat het eigenlijk niet meer beter kon. Met een Heisman Trophy als gevolg. Oh ja: hij kan ook nog kicks en punts returnen. Waarvan akte.

THE BAD: KRACHT

Iedereen is het er eigenlijk wel over eens dat er maar een groot vraagteken is bij DeVonta Smith: kracht en gewicht. Smith weegt net geen 80 kilo, en de historie van dit soort receivers in de NFL is niet zo best. In dit millennium zijn er maar twee receivers boven de 1.80m en onder de 80 KG geweest die gedraft zijn: Snoop Minnis en Paul Richardson, respectievelijk in de derde en tweede ronde van de 2011 en 2014 draft. Richardson heeft zo zijn momenten bij de Redskins gehad, maar Snoop Minnis zal waarschijnlijk amper tot niemand weer wat van weten.

Hij zal flink de gym in moeten en daarnaast moeten gaan wennen aan het feit dat NFL-verdedigers deze zwakte gaan opzoeken. In college deden universiteiten dat amper tot niet, waardoor Smith in zijn element was. Op het moment dat er fysiek kracht bij kwam kijken, werd het lastiger.


Hij heeft echter ook al laten zien wel degelijk door fysieke hinder heen te kunnen vechten. Dit zal hij op reguliere basis moeten gaan doen om zijn status als top-10 pick en WR1 van deze draft definitief te bevestigen.


Kortom: op de speler DeVonta Smith valt niet veel aan te merken. Op zijn ervaring en de tegenstanders waartegen hij in de SEC gespeeld heeft ook niet. Zijn enige vraagtegen (en ook de reden dat hij door veel analisten niet als WR1 wordt gezien) is zijn kracht en gewicht. Als hij daar voor het NFL-seizoen begint een schepje bovenop kan doen is Smith easy WR1 van deze draft.

Photo: Crimson Tide Photos / UA Athletics

Season Preview 2021: Pittsburgh Pirates

2

Spring Training is in volle gang, dus het MLB-seizoen staat weer op het punt van beginnen. De hele maand maart lees je elke dag een seizoensvooruitblik voor één van de 30 Major League-teams, in dezelfde volgorde waarin komende zomer gedraft wordt. We blikken terug op 2020, kijken naar het off-season en doen een gooi naar wat het seizoen 2021 de clubs kan brengen. We openen de reeks met de Pittsburgh Pirates Preview.

Ach ja, de Pittsburgh Pirates: de club die in 2020 in 60 wedstrijden slechts 219 runs scoorde en er 298 tegenkreeg, 41 keer verloor, stijf onderaan de NL Central eindigde en zelfs ge-no-hit werd door Lucas Giolito. Als enige organisatie in Major League Baseball bleven de Pirates onder de 20 wins steken.

Kortom, het honkbal was niet om aan te zien en niemand behalve de meest verstokte fan zal een wedstrijd gekeken hebben. Vraag een volger van het Amerikaanse honkbal om meer dan drie Pirates-spelers uit 2020 te noemen en het blijft lang stil. Serieus, ik heb de bovengemiddelde kennis van SportAmerika’s Sander Grasman op de proef gesteld en hij kwam met moeite tot vijf: Josh Bell, Chris Archer, Ke’Bryan Hayes, Keone Kela en Joe Musgrove: niet toevallig zijn vier van deze vijf sinds het einde van het seizoen in het nieuws geweest wegens trades en is één (Hayes) het nieuwe gezicht van een franchise die verder op instorten lijkt te staan.

2020: KOMMER EN KWEL

Het was natuurlijk voor geen enkele club een makkelijk jaar. De uitgestelde start, het gebrek aan een normale Spring Training, de spanning van de pandemie: het zijn allemaal factoren waardoor een team slechter zou kunnen gaan spelen. Voor de Pirates gold echter dat het sowieso niet veel slechter kon.

De ellende begon al voor het seizoen in de zomer begon. Chris Archer, ooit van Tampa Bay overgekomen in ruil voor Austin Meadows en Tyler Glasnow, zag zijn toch al dramatische Pirates-loopbaan in juni ten einde komen toen hij een operatie aan zijn nek moest ondergaan.

Mitch Keller zou de licht stijgende lijn van het vorige seizoen moeten vasthouden en Archer’s plek in de rotation overnemen, maar Keller kraterde. Hoewel zijn ERA (2.91) nog redelijk was, vertelde zijn xFIP (6.57) een ander verhaal. De homeruns vlogen hem om zijn oren, zijn fastballsnelheid kelderde naar 92 mph en hoewel één goede start liet zien wie Keller zou kunnen zijn, laat het afgelopen jaar meer vragen achter dan antwoorden.

(TOTAAL) GEEN AANVAL

Waar Keller de pitching staff niet kon dragen, was het vooral de offense die helemaal verdween. Josh Bell noteerde een negatieve fWAR (-0.4) en was één van slechtste spelers in de National League. Breakout-kandidaat Bryan Reynolds sloeg .189: meer dan 100 punten onder zijn carrièregemiddelde. Gregory Polanco sloeg .153 en kreeg in bijna 40% van zijn slagbeurten drie slag.

Cole Tucker won prijzen voor zijn haar, maar niet voor zijn knuppel. Kevin Newman sloeg .224 en was zowel aanvallend als in het veld negatieve WAR waard. Trade-kandidaat Adam Frazier speelde zo slecht dat de Pirates hem aan de straatstenen niet kwijt konden raken rond de trade deadline.

Het was dan ook eigenlijk geen verrassing dat deze ploeg (opnieuw) slachtoffer werd van een no-hitter. Lucas Giolito’s meesterwerk was alweer de vierde in de laatste zeven seizoenen waarvan de Pirates het slachtoffer waren. Homer Bailey (Reds, 2013), Max Scherzer (Nationals, 2015) en Rich Hill* (Dodgers, 2017) gingen de White Sox-ace voor.

* Hill gooide negen no-hit innings tegen de Pirates, maar zag zijn club niet scoren en vervolgens in extra innings alsnog verliezen.

LICHTPUNTJES

Was het dan allemaal slecht wat de Pirates lieten zien? Nee. Trevor Williams presteerde aardig, maar zag vooral zijn waarde in het redden van de bullpen door onbeperkt pitches te kunnen gooien. Chad Kuhl hield zijn stijgende lijn vast en leek steeds meer op een Major League-werper. Closer Richard Rodriguez, die het stokje had overgenomen van de voor kindermisbruik vastzittende Felipe Vazquez, was de beste man in de bullpen met een 13.11 K/9 en een 1.93 BB/9.

Ook Colin Moran (.472 slugging en 10 homeruns) was een prettige verrassing. Joe Musgrove groeide in het seizoen en leek een ace richting de laatste week. Hij vertrok deze winter bij de Pirates en is nu onderdeel van de aanstaande juggernaut in San Diego.

En dan was daar nog Ke’Bryan Hayes, een spijkerharde lichtstraal in een donker, donker seizoen. Minor League-talent Hayes kreeg 95 slagbeurten in de Majors en sloeg .376/.442/.682. Hij liet geen spaan heel van de tegenstand en is nu de enige reden om de Pirates te volgen.

2021: OP NAAR KUMAR!

In het komende seizoen zal er, afgezien van Hayes, niet veel te bekijken zijn in het schitterende PNC Park aan de Allegheny River in Pittsburgh. In het off-season heeft de club niets gedaan om beter te worden. Sterker nog, er is alleen maar talent van de hand gedaan met het oog op de toekomst.

Josh Bell vertrok naar de Washington Nationals voor werpers Wil Crowe en Eddy Yean. Voormalig first-round draft pick Jameson Taillon, ook afgelopen seizoen weer een enorme teleurstelling, werd aan de Yankees verkocht voor RHP Roansy Contreras, SS Maikol Escotto, LF Canaan Smith en RHP Miguel Yajure. Joe Musgrove werd, zoals gemeld, verhandeld naar San Diego in een drie-team-deal. Pittsburgh ontving in die deal catcher Endy Rodriguez van de Mets en RHP David Bednar, CF Hudson Head, RH Drake Fellows en LHP Omar Cruz van de Padres. Al deze moves zijn met het oog op de toekomst, want vrijwel geen van deze spelers kunnen in 2021 een bijdrage leveren.

WIE DAN WEL?

Er moeten intussen natuurlijk ‘warm bodies’ gevonden worden om in 2021 op het veld te staan. Die zijn gevonden in de vorm van veteranen als Todd Frazier, Dustin Fowler (trade met Oakland), Chasen Shreve (ex-Yankees), Tony Wolters (ex-Rockies), Brian Goodwin (ex-Reds) en een hele rij aan andere Minor League signings. Het is de verwachting dat van die groep meerdere spelers, onder wie Frazier, vrij eenvoudig het Major League roster gaan halen.

Het zijn allemaal geen namen die hoop bieden voor een succesvol seizoen. Alle blikken in Pittsburgh zijn dan ook gevestigd op de MLB Draft. De Pirates hebben de eerste keuze, nadat ze in 2020 helemaal onderaan bungelden. Die eerste keuze lijkt een makkie: Kumar Rocker, de ace van Vanderbilt University die in de Super Regionals van 2019 nog een no-hitter gooide tegen Duke en 19 (!) strikeouts noteerde, is de gedoodverfde nummer één.

De Pirates hebben in de laatste 25 jaar geen geluk gehad met hun first-round pitchers. Twee van hun drie ‘first overall’ werpers (Bryan Bullington en Kris Benson) losten nooit de belofte van een top pick in. Gerrit Cole, de Pirates’ nummer één overall selectie in 2011, floreerde ook pas buiten de Steel City. Jameson Taillon, een nummer-twee pick, heeft Pittsburgh ook nooit gebracht wat hem werd toegedicht. Maar liefst zes andere Top-10 pitcher picks groeiden in het gunstigste geval uit tot middelmatige big leaguers, maar van het merendeel is op een honkbalveld nooit meer iets vernomen.

Rocker moet die trend gaan doorbreken. Het is het enige waar de gemiddelde Pirates-fan in 2021 naar uit kan kijken. Voor de rest zou ik, als ik hen was, alleen inschakelen als Ke’Bryan Hayes aan slag is of gewoon de zomer op een andere manier invullen dan met Pirates Baseball.

Voorspelling: laatste in de NL Central.

Coverfoto: Matt Freed/Post Gazette

SportAm NBA MVP Ladder: Donovan Mitchell voor MVP?

0

Welke factoren bepalen een Most Valuable Player van de NBA eigenlijk? Het eindoordeel is aan 125 geselecteerde sport-journalisten uit de VS die elk vijf kandidaten opgeven. De speler met de meeste stemmen wint. Voor de die-hard NBA-volgers is het bekend dat de beste speler van het beste team vaak tot MVP wordt uitgeroepen. Het komt ook voor dat een speler die uitzonderlijke statistische prestaties heeft geleverd wordt verkozen, zoals Russell Westbrook in 2017. De combinatie van presteren en een een goed verhaal, bijvoorbeeld als iemand terugkomt van een ernstige blessure, doen het ook goed bij de juryleden.


#1 Joel Embiid / Philadelphia 76ers / 23-12

30 ppg / 11.3 reb / 52% FG / 41.5% 3FG


De 76ers zijn al jaren bezig met “Trust the process”. Doel van dit project was om uit de kelder van de NBA te kruipen door jonge talenten te ontwikkelen en weer mee te doen in de titelstrijd. De laatste twee jaar werd duidelijk dat het proces zijn vruchten afwerpt, maar dit seizoen zijn ze echt een serieuze uitdager voor de titel.

Grootste aanjager en belichaming van “the process” is Joel Embiid. De boomlange center werd in 2014 als derde geselecteerd in de draft. Echter moesten de fans twee jaar wachten tot hij daadwerkelijk op het veld stond. Blessures hielden Embiid aan de kant en de organisatie vroeg haar fans om vertrouwen te hebben in het proces. In de tussentijd selecteerden de 76ers in 2016 Ben Simmons met de eerste pick van dat jaar. Ook hij miste het eerste jaar als NBA speler door blessureleed. De fans moesten nog even geduld hebben en hopen dat het plan werkte.

Vier jaar later zien we de kwaliteiten van een fitte Embiid zijn vruchten afwerpen. Hij kan zowel aanvallend als verdedigend wedstrijden naar zijn hand zetten. Tegenstanders weten zich geen raad met zijn veelzijdige aanvalsspel.

De 76ers hebben het team goed versterkt en elke positie is goed bezet. Embiid en Simmons zijn elite verdedigers en betalen het vertrouwen en geduld van de fans inmiddels dubbel en dwars terug. Zolang Embiid fit blijft is hij in staat om Philadelphia misschien wel de eerste titel sinds 1983 te bezorgen.


#2 Donovan Mitchell / Utah Jazz / 27-8

24.5 ppg / 5.3 ast / 43% FG / 39% 3FG


De Utah Jazz leiden de NBA met een 27-8 record. Ze hebben al een winning streak van 11 genoteerd en zagen er onlangs een van 9 onderbroken worden door de Miami Heat. Het team draait als een tierelier. Rudy Gobert is hun verdedigende rots in de branding, maar aanvallend is de leiding in handen van een ander.

Topschutter van de Jazz is namelijk Donovan Mitchell. De shooting guard is statistisch gezien niet heel veel beter als vorig seizoen. Hij geeft iets meer assists (5.3 ten op zichtte van 4.3) en zijn driepuntpercentage is hoger. Wat is dan het verschil met vorig seizoen dat de Jazz en Mitchell nu wel de beste in de league zijn?

Het antwoord daarop is teamchemie. Vorig seizoen waren er nieuwe spelers die geïmplementeerd dienden te worden, zoals Mike Conley en Bojan Bogdanovic. Op het veld zag je dat het team zoekende was. Met name de wisselwerking tussen Gobert en Mitchell liet te wensen over. Al helemaal toen Gobert te kennen gaf dat hij Mitchell een egoïstische speler vond. Als klap op de vuurpijl was er het corona-incident, waarbij Gobert alle microfoons van de aanwezige pers aanraakte en hij en Mitchell niet veel later positief testten op Corona. Er staken zelfs trade-geruchten de kop op.

Alle plooien zijn inmiddels gladgestreken. Mike Conley heeft een enorme stap gemaakt ten op zichtte van vorig seizoen. Bogdanovic kent zijn rol en voert deze perfect uit. Jordan Clarkson is de spark-plug vanaf de bank en is de frontrunner voor sixth man of the year en zoals zoals al eerder vermeld is Gobert de frontrunner voor Defensive Player of the Year. Mitchell heeft zijn spel naar een hoger plan getild door in dienst van het team te spelen. Hij heeft meer oog voor zijn medespelers en maakt aanvallend iedereen om zich heen beter. Vandaar dat hij momenteel de grootste uitdager is van Joel Embiid.


#3 Bradley Beal / Washington Wizards / 13-19

32.2 ppg / 5.4 reb / 4.8 ast / 48.5% FG / 33.9% 3FG


De superster van de Washington Wizards is de topscoorder van de league en tevens de meest begeerde target in de transfercarrousel.

Beal leidt dit jaar aan het James Harden-syndroom. Hij is een eenpersoons offense-machine die maar moeilijk is te stoppen. Datzelfde geldt al jaren voor Harden die daardoor ook altijd aanwezig was in de MVP rankings. Alleen maar indrukwekkende statistieken zijn echter niet genoeg om als MVP gekozen te worden. Tot dusverre lijkt Beal de beste speler van een slecht team. In de NBA wordt wel vaker veronderstelt dat het makkelijk is om goede nummers neer te zetten voor een slecht team.

Het is dan ook leuk om te zien dat de Wizards langzaam maar zeker uit hun dal kruipen. Van de laatste 10 wedstrijden werden er zeven gewonnen. Als ze zo doorgaan zouden ze best eens het play-in tournament van de Eastern Conference kunnen halen. Hierbij spelen de nummers zeven en acht van de standings een onderling duel, net zoals en de nummers negen en 10. De winnaars spelen dan een beslissende wedstrijd voor de laatste playoff-plaats in hun conference. Het zou een beste stunt zijn als de Wizards via deze constructie de playoffs halen. Het zou het verhaal van Beal in ieder geval een stuk aantrekkelijker maken.


#4 Lebron James / Los Angeles Lakers / 24-11

25.5 ppg / 8.1 reb / 7.8 ast / 50.4% FG / 35.8% 3FG


“King James” meende vorig seizoen recht te hebben op de MVP-award. Echter was het Giannis Antetoukounmpo die voor de tweede keer beloond werd voor een indrukwekkend seizoen met een sterk team en de beste ranking in de standings. LeBron leidde dat jaar zijn Lakers met een middelmatig team naar de tweede plaats.

Grootste wapenfeit van James was zijn league-leading assist per wedstrijd. Hiermee toonde hij aan zijn spel nog altijd aan te kunnen passen naar de wens van zijn team. Na het binnenhalen van Anthony Davis was de pot leeg om de Lakers verder te versterken. Ondanks een gebrek aan goede role players wist LeBron de Lakers weer op de kaart te zetten. Sterker nog: in de playoffs bleken ze de beste. De rest is geschiedenis.

Dit seizoen waren de verwachtingen dat LeBron gespaard zou worden voor de playoffs. Niets is minder waar. Hij staat gemiddeld 34.5 minuten per wedstrijd op het veld en is daarmee koploper voor zijn team. Hij leidt zijn team in punten en assists, staat tweede in rebounds en draagt nu extra last omdat Davis en Dennis Schröder geblesseerd zijn. Statistisch kent hij nog steeds geen verval, wat ongelooflijk is aangezien hij al 36 is.

LeBron heeft vorig seizoen bewezen dat als het erop aankomt hij klaar is om zijn team op te peppen, aan te voeren en te motiveren tot op het bot. Dit doet hij dan voornamelijk door zelf het goede voorbeeld te geven. Ook in het huidige reguliere seizoen is hij de aanjager van de gehavende Lakers.


#5 Stephen Curry / Golden State Warriors / 19-16

29.5 ppg / 5.4 reb / 6.4 ast / 47.8% FG / 41.3% 3FG


Vorig seizoen speelde Steph Curry maar vijf wedstrijden. Strijdmakker Klay Thompson kwam helemaal niet in actie en GSW speelde een verloren seizoen. Het leverde hun wel de derde draftpick van dit seizoen op en alles leek erop dat ze een comeback-seizoen zouden hebben. Thompson moet echter weer een heel seizoen missen door blessureleed.

Het heeft Curry niet van zijn stuk gebracht. Hij speelt met een gezonde dosis gif in zijn donder. Hij draait met grote regelmaat de verdediging van de tegenstander als vanouds dol, laat zijn verschrikkelijk goede dribbels zien en lijkt op de speler die in 2015 en 2016 tot MVP werd verkozen.

Hij draagt de Warriors, tot nog toe, in zijn eentje naar de playoffs. Daymond Green is niet meer de man die hij was in de gloriedagen van weleer. James Wiseman kampt met blessureproblemen en ondervindt aan den lijve dat de overgang naar het hoogste niveau behoorlijk pittig is. Andrew Wiggins en Kelly Oubre Jr zijn te wispelturig en zijn verdedigend niet zo goed als de gemiste Thompson.

Het is des te knapper van Curry dat hij als baken van rust zijn Warriors bij de hand neemt en een kans geeft de playoffs te halen. Hij maakt zijn teamgenoten beter. Statistisch gezien lijken zijn cijfers op die van zijn eerdere MVP-jaren. Na een jaar van ellende schud hij alle roest van zich af en doet hij zijn teamnaam alle eer aan.


Dringen geblazen


De MVP ranking zal altijd een leuk discussiepunt blijven voor NBA-volgers, dus komen we er niet mee weg om een aantal andere kandidaten op willekeurige volgorde te benoemen:

James Harden / Brooklyn Nets

Harden is sinds zijn komst de meest stabiele superster bij de Nets. Daarnaast leidt hij de NBA in assists. De afwezigheid van Durant draagt zeker bij aan zijn case voor MVP. Tot nog toe heeft hij zich aangepast aan zijn nieuwe omgeving, wat menigeen überhaupt al niet had verwacht.

Nikola Jokić / Denver Nuggets

“The Joker” schuurt nog altijd tegen een triple-double per wedstrijd aan, maar het lijkt erop dat de Nuggets met de huidige selectie tegen hun plafond zitten. Aan Jokić zal het niet liggen, maar wellicht dat de Nuggets voor de trade deadline nog een move maken.

Damian Lillard / Portland Trailblazers

De Blazers kennen een onrustig seizoen. Blessureleed, corona, nog meer blessureleed… het zit wederom niet mee in Portland. Gelukkig speelt Lillard als vanouds op zijn hoogste niveau. Met het grote verschil ten op zichtte van vorig seizoen dat ze nu wel stabiel in de race zijn voor een plek in de playoffs.

Kawhi Leonard / Paul George / Los Angeles Clippers

Leonard en George spelen allebei hun beste seizoen in de NBA tot dusverre. Hun schotpercentages zijn nog nooit zo hoog geweest. Ze staan allebei bekend om hun verdedigende kwaliteiten en toch vliegen ze met de Clippers een beetje onder de radar. We hebben te doen met de tegenstanders die zij treffen in de playoffs.

Luka Dončić / Dallas Mavericks

Dončić en de Mavericks zoeken nog steeds naar de juiste afstemming. Het is ze nog niet gelukt het succes van vorig seizoen te evenaren en het is te hopen dat ze het lek snel boven krijgen.

(Photo: David Richard-USA TODAY Sports)

Miami terug in playoffs, Giannis in MVP-vorm

0

Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.

21 FEBRUARI – 28 FEBRUARI


DE STAND


Atlantic Division: 1. Philadelphia 76ers (22-12), 2. Brooklyn Nets (22-13), 3. New York Knicks (18-17), 4. Boston Celtics (17-17), 5. Toronto Raptors (17-17)

Central Division: 1. Milwaukee Bucks (21-13), 2. Chicago Bulls (15-17), 3. Indiana Pacers (15-17), 4. Cleveland Cavaliers (13-21), 5. Detroit Pistons (9-25)

Southeast Division: 1. Miami Heat (17-17), 2. Charlotte Hornets (16-17), 3. Atlanta Hawks (14-20), 4. Washington Wizards (13-19), 5. Orlando Magic (13-19)


IN DE SPOTLIGHTS


MIAMI HEAT TERUG IN PLAYOFFS DANKZIJ BUTLER

De Miami Heat beginnen zich steeds beter te revancheren na een zeer matige seizoensstart. Met een winning streak van zes wedstrijden hebben ze zich teruggevochten naar de vijfde plaats in de Eastern Conference

Het mag geen verrassing zijn dat Jimmy Butler de grote man was bij de Heat. In de eerste wedstrijd van de week tegen de Oklahoma City Thunder had hij een matige wedstrijd, met ‘maar’ 15 punten en 9 assists. Twee dagen later nam hij revanche, met 27 punten, 8 rebounds, 10 assists in een 108-116 zege op de Toronto Raptors.

In de derde wedstrijd van de week kwamen de koplopers uit de NBA, de Utah Jazz, op bezoek in Florida. Andermaal kwam Butler dichtbij een triple-double, want hij noteerde 33 punten, 10 rebounds en 8 assists. Goran Dragic was in deze wedstrijd ook nog goed voor 26 punten. De week werd afgesloten met een 99-109 zege over de Atlanta Hawks, zonder Butler. Hij moest toekijken vanwege een knieblessure.

https://www.youtube.com/watch?v=RuuUGe5wQIY

NEW YORK TERUG OP DE BASKETBALKAART

New York City lijkt weer helemaal terug op de basketbalkaart. Naast de sterke Brooklyn Nets zijn ook de New York Knicks bezig aan een heel sterk seizoen. Tegen de verwachtingen in staat de ploeg van Tom Thibodeau op de vierde plaats.

In een volle week met vijf wedstrijden wonnen de Knicks vier duels. De week werd geopend met een 99-103 overwinning tegen het slechtste team uit de NBA: de Minnesota Timberwolves. Daarna was Stephen Curry met 37 punten te sterk voor de Knicks, maar daarna werden er drie wedstrijden op rij gewonnen.

Allereerst werden de Sacramento Kings met 121-140 ruim verslagen. Maar liefst zes spelers van New York scoorde meer dan tien punten. Julius Randle (21), Alec Burks (24) en Immanuel Quickley (25) scoorden zelfs meer dan twintig punten. Twee dagen later werden de Indiana Pacers met 107-110 aan de kant gezet, mede dankzij 28 punten en 10 rebounds van All-Star Randle. De week werd vervolgens afgesloten met een 109-90 zege op de Detroit Pistons.

https://www.youtube.com/watch?v=pNt2OWQpnJM

OVERIG NIEUWS


KEVIN DURANT MIST ALL-STAR GAME

Kevin Durant zal volgend weekend niet in actie komen tijdens de All-Star Game. Durant kampt namelijk met een hamstringblessure, waardoor hij al de laatste zeven wedstrijden van de Brooklyn Nets mistte. Wel blijft hij de team captain en zal hij zijn team kiezen.

Door de blessure van Durant is Jayson Tatum nu een starter in de ASG. Domantas Sabonis vervangt op zijn plaats weer Tatum. Het is de tweede keer dat Sabonis onderdeel is van de All-Star game. Ook in het westen kampen er spelers met blessures. Zo is Anthony Davis vervangen door Devin Booker.

In de nacht van donderdag op vrijdag om 2 uur vindt de teamselectie plaats. Captains LeBron James en Kevin Durant zullen dan om en om spelers kiezen voor in hun team. Ze hebben de keuze uit de volgende starters: Giannis Antetokounmpo, Bradley Beal, Stephen Curry, Luka Doncic, Joel Embiid, Kyrie Irving, Nikola Jokic, Kawhi Leonard en Jayson Tatum.

Als reserves zijn de volgende spelers geselecteerd: Devin Booker, Jaylen Brown, Paul George, Rudy Gobert, James Harden, Zach LaVine, Damian Lillard, Donovan Mitchell, Chris Paul, Julius Randle, Domantas Sabonis, Ben Simmons, Nikola Vucevic en Zion Williamson.

https://twitter.com/NBAAllStar/status/1366063208902049793?s=20

SPELER VAN DE WEEK


Giannis Antetokounmpo is verkozen tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. De forward van de Milwaukee Bucks toonde in een week met onder andere zeges tegen de Sacramento Kings en Los Angeles Clippers weer zijn echte MVP-vorm. De Griek behaalde gemiddeldes van 37.3 punten, 12.5 rebounds en 5.3 assists per wedstrijd.

Zijn beste wedstrijd kende hij tegen de LA Clippers en topverdedigers als Kawhi Leonard en Paul George. In een zeer spannende wedstrijd, was hij goed voor 36 punten, 14 rebounds, 5 assists en 4 blocks. Daarnaast was hij goed voor de laatste 17 van de 22 punten van Milwaukee en gooide hij de wedstrijd in het slot met een keiharde dunk met 10 seconden te gaan.


VOORUITBLIK


Het is de laatste week voor de All-Star break, dus er staan een stuk minder wedstrijden op de agenda. Daarom gaan we ook even de normale regels te buiten, en pakken we een wedstrijd met een team uit de Western Conference er bij. In de nacht van woensdag op donderdag om 1:00 uur nemen de Philadelphia 76ers het op tegen de Utah Jazz. De nummer 1 uit het oosten tegen de nummer 1 uit het westen. Een echte topwedstrijd dus.

Photo: Stacy Revere/Getty Images