Home Blog Pagina 333

SportAm NBA MVP Ladder: Donovan Mitchell voor MVP?

0

Welke factoren bepalen een Most Valuable Player van de NBA eigenlijk? Het eindoordeel is aan 125 geselecteerde sport-journalisten uit de VS die elk vijf kandidaten opgeven. De speler met de meeste stemmen wint. Voor de die-hard NBA-volgers is het bekend dat de beste speler van het beste team vaak tot MVP wordt uitgeroepen. Het komt ook voor dat een speler die uitzonderlijke statistische prestaties heeft geleverd wordt verkozen, zoals Russell Westbrook in 2017. De combinatie van presteren en een een goed verhaal, bijvoorbeeld als iemand terugkomt van een ernstige blessure, doen het ook goed bij de juryleden.


#1 Joel Embiid / Philadelphia 76ers / 23-12

30 ppg / 11.3 reb / 52% FG / 41.5% 3FG


De 76ers zijn al jaren bezig met “Trust the process”. Doel van dit project was om uit de kelder van de NBA te kruipen door jonge talenten te ontwikkelen en weer mee te doen in de titelstrijd. De laatste twee jaar werd duidelijk dat het proces zijn vruchten afwerpt, maar dit seizoen zijn ze echt een serieuze uitdager voor de titel.

Grootste aanjager en belichaming van “the process” is Joel Embiid. De boomlange center werd in 2014 als derde geselecteerd in de draft. Echter moesten de fans twee jaar wachten tot hij daadwerkelijk op het veld stond. Blessures hielden Embiid aan de kant en de organisatie vroeg haar fans om vertrouwen te hebben in het proces. In de tussentijd selecteerden de 76ers in 2016 Ben Simmons met de eerste pick van dat jaar. Ook hij miste het eerste jaar als NBA speler door blessureleed. De fans moesten nog even geduld hebben en hopen dat het plan werkte.

Vier jaar later zien we de kwaliteiten van een fitte Embiid zijn vruchten afwerpen. Hij kan zowel aanvallend als verdedigend wedstrijden naar zijn hand zetten. Tegenstanders weten zich geen raad met zijn veelzijdige aanvalsspel.

De 76ers hebben het team goed versterkt en elke positie is goed bezet. Embiid en Simmons zijn elite verdedigers en betalen het vertrouwen en geduld van de fans inmiddels dubbel en dwars terug. Zolang Embiid fit blijft is hij in staat om Philadelphia misschien wel de eerste titel sinds 1983 te bezorgen.


#2 Donovan Mitchell / Utah Jazz / 27-8

24.5 ppg / 5.3 ast / 43% FG / 39% 3FG


De Utah Jazz leiden de NBA met een 27-8 record. Ze hebben al een winning streak van 11 genoteerd en zagen er onlangs een van 9 onderbroken worden door de Miami Heat. Het team draait als een tierelier. Rudy Gobert is hun verdedigende rots in de branding, maar aanvallend is de leiding in handen van een ander.

Topschutter van de Jazz is namelijk Donovan Mitchell. De shooting guard is statistisch gezien niet heel veel beter als vorig seizoen. Hij geeft iets meer assists (5.3 ten op zichtte van 4.3) en zijn driepuntpercentage is hoger. Wat is dan het verschil met vorig seizoen dat de Jazz en Mitchell nu wel de beste in de league zijn?

Het antwoord daarop is teamchemie. Vorig seizoen waren er nieuwe spelers die geïmplementeerd dienden te worden, zoals Mike Conley en Bojan Bogdanovic. Op het veld zag je dat het team zoekende was. Met name de wisselwerking tussen Gobert en Mitchell liet te wensen over. Al helemaal toen Gobert te kennen gaf dat hij Mitchell een egoïstische speler vond. Als klap op de vuurpijl was er het corona-incident, waarbij Gobert alle microfoons van de aanwezige pers aanraakte en hij en Mitchell niet veel later positief testten op Corona. Er staken zelfs trade-geruchten de kop op.

Alle plooien zijn inmiddels gladgestreken. Mike Conley heeft een enorme stap gemaakt ten op zichtte van vorig seizoen. Bogdanovic kent zijn rol en voert deze perfect uit. Jordan Clarkson is de spark-plug vanaf de bank en is de frontrunner voor sixth man of the year en zoals zoals al eerder vermeld is Gobert de frontrunner voor Defensive Player of the Year. Mitchell heeft zijn spel naar een hoger plan getild door in dienst van het team te spelen. Hij heeft meer oog voor zijn medespelers en maakt aanvallend iedereen om zich heen beter. Vandaar dat hij momenteel de grootste uitdager is van Joel Embiid.


#3 Bradley Beal / Washington Wizards / 13-19

32.2 ppg / 5.4 reb / 4.8 ast / 48.5% FG / 33.9% 3FG


De superster van de Washington Wizards is de topscoorder van de league en tevens de meest begeerde target in de transfercarrousel.

Beal leidt dit jaar aan het James Harden-syndroom. Hij is een eenpersoons offense-machine die maar moeilijk is te stoppen. Datzelfde geldt al jaren voor Harden die daardoor ook altijd aanwezig was in de MVP rankings. Alleen maar indrukwekkende statistieken zijn echter niet genoeg om als MVP gekozen te worden. Tot dusverre lijkt Beal de beste speler van een slecht team. In de NBA wordt wel vaker veronderstelt dat het makkelijk is om goede nummers neer te zetten voor een slecht team.

Het is dan ook leuk om te zien dat de Wizards langzaam maar zeker uit hun dal kruipen. Van de laatste 10 wedstrijden werden er zeven gewonnen. Als ze zo doorgaan zouden ze best eens het play-in tournament van de Eastern Conference kunnen halen. Hierbij spelen de nummers zeven en acht van de standings een onderling duel, net zoals en de nummers negen en 10. De winnaars spelen dan een beslissende wedstrijd voor de laatste playoff-plaats in hun conference. Het zou een beste stunt zijn als de Wizards via deze constructie de playoffs halen. Het zou het verhaal van Beal in ieder geval een stuk aantrekkelijker maken.


#4 Lebron James / Los Angeles Lakers / 24-11

25.5 ppg / 8.1 reb / 7.8 ast / 50.4% FG / 35.8% 3FG


“King James” meende vorig seizoen recht te hebben op de MVP-award. Echter was het Giannis Antetoukounmpo die voor de tweede keer beloond werd voor een indrukwekkend seizoen met een sterk team en de beste ranking in de standings. LeBron leidde dat jaar zijn Lakers met een middelmatig team naar de tweede plaats.

Grootste wapenfeit van James was zijn league-leading assist per wedstrijd. Hiermee toonde hij aan zijn spel nog altijd aan te kunnen passen naar de wens van zijn team. Na het binnenhalen van Anthony Davis was de pot leeg om de Lakers verder te versterken. Ondanks een gebrek aan goede role players wist LeBron de Lakers weer op de kaart te zetten. Sterker nog: in de playoffs bleken ze de beste. De rest is geschiedenis.

Dit seizoen waren de verwachtingen dat LeBron gespaard zou worden voor de playoffs. Niets is minder waar. Hij staat gemiddeld 34.5 minuten per wedstrijd op het veld en is daarmee koploper voor zijn team. Hij leidt zijn team in punten en assists, staat tweede in rebounds en draagt nu extra last omdat Davis en Dennis Schröder geblesseerd zijn. Statistisch kent hij nog steeds geen verval, wat ongelooflijk is aangezien hij al 36 is.

LeBron heeft vorig seizoen bewezen dat als het erop aankomt hij klaar is om zijn team op te peppen, aan te voeren en te motiveren tot op het bot. Dit doet hij dan voornamelijk door zelf het goede voorbeeld te geven. Ook in het huidige reguliere seizoen is hij de aanjager van de gehavende Lakers.


#5 Stephen Curry / Golden State Warriors / 19-16

29.5 ppg / 5.4 reb / 6.4 ast / 47.8% FG / 41.3% 3FG


Vorig seizoen speelde Steph Curry maar vijf wedstrijden. Strijdmakker Klay Thompson kwam helemaal niet in actie en GSW speelde een verloren seizoen. Het leverde hun wel de derde draftpick van dit seizoen op en alles leek erop dat ze een comeback-seizoen zouden hebben. Thompson moet echter weer een heel seizoen missen door blessureleed.

Het heeft Curry niet van zijn stuk gebracht. Hij speelt met een gezonde dosis gif in zijn donder. Hij draait met grote regelmaat de verdediging van de tegenstander als vanouds dol, laat zijn verschrikkelijk goede dribbels zien en lijkt op de speler die in 2015 en 2016 tot MVP werd verkozen.

Hij draagt de Warriors, tot nog toe, in zijn eentje naar de playoffs. Daymond Green is niet meer de man die hij was in de gloriedagen van weleer. James Wiseman kampt met blessureproblemen en ondervindt aan den lijve dat de overgang naar het hoogste niveau behoorlijk pittig is. Andrew Wiggins en Kelly Oubre Jr zijn te wispelturig en zijn verdedigend niet zo goed als de gemiste Thompson.

Het is des te knapper van Curry dat hij als baken van rust zijn Warriors bij de hand neemt en een kans geeft de playoffs te halen. Hij maakt zijn teamgenoten beter. Statistisch gezien lijken zijn cijfers op die van zijn eerdere MVP-jaren. Na een jaar van ellende schud hij alle roest van zich af en doet hij zijn teamnaam alle eer aan.


Dringen geblazen


De MVP ranking zal altijd een leuk discussiepunt blijven voor NBA-volgers, dus komen we er niet mee weg om een aantal andere kandidaten op willekeurige volgorde te benoemen:

James Harden / Brooklyn Nets

Harden is sinds zijn komst de meest stabiele superster bij de Nets. Daarnaast leidt hij de NBA in assists. De afwezigheid van Durant draagt zeker bij aan zijn case voor MVP. Tot nog toe heeft hij zich aangepast aan zijn nieuwe omgeving, wat menigeen überhaupt al niet had verwacht.

Nikola Jokić / Denver Nuggets

“The Joker” schuurt nog altijd tegen een triple-double per wedstrijd aan, maar het lijkt erop dat de Nuggets met de huidige selectie tegen hun plafond zitten. Aan Jokić zal het niet liggen, maar wellicht dat de Nuggets voor de trade deadline nog een move maken.

Damian Lillard / Portland Trailblazers

De Blazers kennen een onrustig seizoen. Blessureleed, corona, nog meer blessureleed… het zit wederom niet mee in Portland. Gelukkig speelt Lillard als vanouds op zijn hoogste niveau. Met het grote verschil ten op zichtte van vorig seizoen dat ze nu wel stabiel in de race zijn voor een plek in de playoffs.

Kawhi Leonard / Paul George / Los Angeles Clippers

Leonard en George spelen allebei hun beste seizoen in de NBA tot dusverre. Hun schotpercentages zijn nog nooit zo hoog geweest. Ze staan allebei bekend om hun verdedigende kwaliteiten en toch vliegen ze met de Clippers een beetje onder de radar. We hebben te doen met de tegenstanders die zij treffen in de playoffs.

Luka Dončić / Dallas Mavericks

Dončić en de Mavericks zoeken nog steeds naar de juiste afstemming. Het is ze nog niet gelukt het succes van vorig seizoen te evenaren en het is te hopen dat ze het lek snel boven krijgen.

(Photo: David Richard-USA TODAY Sports)

Miami terug in playoffs, Giannis in MVP-vorm

0

Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.

21 FEBRUARI – 28 FEBRUARI


DE STAND


Atlantic Division: 1. Philadelphia 76ers (22-12), 2. Brooklyn Nets (22-13), 3. New York Knicks (18-17), 4. Boston Celtics (17-17), 5. Toronto Raptors (17-17)

Central Division: 1. Milwaukee Bucks (21-13), 2. Chicago Bulls (15-17), 3. Indiana Pacers (15-17), 4. Cleveland Cavaliers (13-21), 5. Detroit Pistons (9-25)

Southeast Division: 1. Miami Heat (17-17), 2. Charlotte Hornets (16-17), 3. Atlanta Hawks (14-20), 4. Washington Wizards (13-19), 5. Orlando Magic (13-19)


IN DE SPOTLIGHTS


MIAMI HEAT TERUG IN PLAYOFFS DANKZIJ BUTLER

De Miami Heat beginnen zich steeds beter te revancheren na een zeer matige seizoensstart. Met een winning streak van zes wedstrijden hebben ze zich teruggevochten naar de vijfde plaats in de Eastern Conference

Het mag geen verrassing zijn dat Jimmy Butler de grote man was bij de Heat. In de eerste wedstrijd van de week tegen de Oklahoma City Thunder had hij een matige wedstrijd, met ‘maar’ 15 punten en 9 assists. Twee dagen later nam hij revanche, met 27 punten, 8 rebounds, 10 assists in een 108-116 zege op de Toronto Raptors.

In de derde wedstrijd van de week kwamen de koplopers uit de NBA, de Utah Jazz, op bezoek in Florida. Andermaal kwam Butler dichtbij een triple-double, want hij noteerde 33 punten, 10 rebounds en 8 assists. Goran Dragic was in deze wedstrijd ook nog goed voor 26 punten. De week werd afgesloten met een 99-109 zege over de Atlanta Hawks, zonder Butler. Hij moest toekijken vanwege een knieblessure.

https://www.youtube.com/watch?v=RuuUGe5wQIY

NEW YORK TERUG OP DE BASKETBALKAART

New York City lijkt weer helemaal terug op de basketbalkaart. Naast de sterke Brooklyn Nets zijn ook de New York Knicks bezig aan een heel sterk seizoen. Tegen de verwachtingen in staat de ploeg van Tom Thibodeau op de vierde plaats.

In een volle week met vijf wedstrijden wonnen de Knicks vier duels. De week werd geopend met een 99-103 overwinning tegen het slechtste team uit de NBA: de Minnesota Timberwolves. Daarna was Stephen Curry met 37 punten te sterk voor de Knicks, maar daarna werden er drie wedstrijden op rij gewonnen.

Allereerst werden de Sacramento Kings met 121-140 ruim verslagen. Maar liefst zes spelers van New York scoorde meer dan tien punten. Julius Randle (21), Alec Burks (24) en Immanuel Quickley (25) scoorden zelfs meer dan twintig punten. Twee dagen later werden de Indiana Pacers met 107-110 aan de kant gezet, mede dankzij 28 punten en 10 rebounds van All-Star Randle. De week werd vervolgens afgesloten met een 109-90 zege op de Detroit Pistons.

https://www.youtube.com/watch?v=pNt2OWQpnJM

OVERIG NIEUWS


KEVIN DURANT MIST ALL-STAR GAME

Kevin Durant zal volgend weekend niet in actie komen tijdens de All-Star Game. Durant kampt namelijk met een hamstringblessure, waardoor hij al de laatste zeven wedstrijden van de Brooklyn Nets mistte. Wel blijft hij de team captain en zal hij zijn team kiezen.

Door de blessure van Durant is Jayson Tatum nu een starter in de ASG. Domantas Sabonis vervangt op zijn plaats weer Tatum. Het is de tweede keer dat Sabonis onderdeel is van de All-Star game. Ook in het westen kampen er spelers met blessures. Zo is Anthony Davis vervangen door Devin Booker.

In de nacht van donderdag op vrijdag om 2 uur vindt de teamselectie plaats. Captains LeBron James en Kevin Durant zullen dan om en om spelers kiezen voor in hun team. Ze hebben de keuze uit de volgende starters: Giannis Antetokounmpo, Bradley Beal, Stephen Curry, Luka Doncic, Joel Embiid, Kyrie Irving, Nikola Jokic, Kawhi Leonard en Jayson Tatum.

Als reserves zijn de volgende spelers geselecteerd: Devin Booker, Jaylen Brown, Paul George, Rudy Gobert, James Harden, Zach LaVine, Damian Lillard, Donovan Mitchell, Chris Paul, Julius Randle, Domantas Sabonis, Ben Simmons, Nikola Vucevic en Zion Williamson.

https://twitter.com/NBAAllStar/status/1366063208902049793?s=20

SPELER VAN DE WEEK


Giannis Antetokounmpo is verkozen tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. De forward van de Milwaukee Bucks toonde in een week met onder andere zeges tegen de Sacramento Kings en Los Angeles Clippers weer zijn echte MVP-vorm. De Griek behaalde gemiddeldes van 37.3 punten, 12.5 rebounds en 5.3 assists per wedstrijd.

Zijn beste wedstrijd kende hij tegen de LA Clippers en topverdedigers als Kawhi Leonard en Paul George. In een zeer spannende wedstrijd, was hij goed voor 36 punten, 14 rebounds, 5 assists en 4 blocks. Daarnaast was hij goed voor de laatste 17 van de 22 punten van Milwaukee en gooide hij de wedstrijd in het slot met een keiharde dunk met 10 seconden te gaan.


VOORUITBLIK


Het is de laatste week voor de All-Star break, dus er staan een stuk minder wedstrijden op de agenda. Daarom gaan we ook even de normale regels te buiten, en pakken we een wedstrijd met een team uit de Western Conference er bij. In de nacht van woensdag op donderdag om 1:00 uur nemen de Philadelphia 76ers het op tegen de Utah Jazz. De nummer 1 uit het oosten tegen de nummer 1 uit het westen. Een echte topwedstrijd dus.

Photo: Stacy Revere/Getty Images

2021 NFL Draft WR Prospects: Ja’Marr Chase

0

Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Week drie ligt de focus volledig op de beste gevulde positie van de 2021 NFL Draft: de receivers. We beginnen vandaag met Ja’Marr Chase.


JA’MARR CHASE – LSU

Leeftijd: 21 | Lengte: 1.83 m | Gewicht: 94 kg | Junior


Veel mensen zullen Ja’Marr Chase inmiddels een beetje uit het oog verloren zijn. De LSU receiver besloot het 2020-seizoen zijn lichaam niet op het spel te zetten en zich voor te bereiden op de 2021 NFL Draft. Als hij gewoon gespeeld had, was de kans groot geweest dat er niet eens een discussie was over wie WR1 is van de 2021 NFL Draft. Nu DeVonta Smith zo’n historisch seizoen achter de rug heeft, zijn er toch twijfels ontstaan. Aan ons om iedereen zijn geheugen te verfrissen en aan te tonen waarom Chase misschien wel WR1 is in de aankomende draft.

THE GOOD: FYSIEK | ALTIJD ACTIEF | SLIMME RECEIVER | SLANT ROUTES | YARDS AFTER CATCH | BLOCKING

We beginnen met zijn allergrootste pluspunt: zijn fysiek. Hij weegt net geen 95 KG en is voor defensive backs fysiek gezien een nachtmerrie om te verdedigen. Naast dat hij fysiek sterk is, gebruikt Chase deze fysieke kwaliteiten ook om vrij te komen of om cornerbacks (die meestal niet sterker zijn dan Chase) fysiek gezien af te troeven.




Zoals de drie voorbeelden hier aantonen verslaat hij zijn directe tegenstander puur op kracht en kan hij zelfs hand fighting en al 20 yards overbruggen en vervolgens een catch maken. Maar niet alleen zijn kracht helpt bij het loskomen van zijn directe tegenstander, want ook zijn voetenwerk bij de line of scrimmage is fenomenaal.

FOOTBALL IQ

Dan door naar zijn tweede kwaliteit: zijn football IQ. Iets wat niet te trainen valt, maar wat je gewoon hebt of niet hebt. Chase heeft het. Chase weet als geen andere gaten in zone coverage te ontdekken en op precies de juiste plek te staan om zo vrij te komen voor zijn QB.


Daarnaast is Chase ook constant actief, iets wat een QB ook enorm helpt. Chase geeft niet op nadat hij wordt overgeslagen of verslagen wordt door zijn directe tegenstander. In plaats daarvan blijft hij actief, zoekt hij naar gaten en probeert hij vrij te komen. Op deze manier is Chase dus zelfs effectief als de tegenstander goede man coverage speelt.



Ook herkent hij perfect wanneer hij welke route moet rennen. Wanneer verdedigers hem ruimte geven, hoeft hem niet vertelt te worden dat een slant route of out route de way te go is. Dit herkent hij zelf wel. Net zoals hij zal herkennen dat als hij de binnenkant van zijn receiver te pakken heeft, hij het best een slant kan uitvoeren en gebruik kan maken van zijn positionering.


YAC

Dan tot slot zijn yards after contact. Met 21.2 yards per catch noteerde hij een bizarre statistiek. Dit was ook de reden dat hij met 84 catches bijna 1800 yards kon verzamelen. Chase weet dankzij zijn atletisch vermogen als geen ander meer yards uit een play te halen dan eigenlijk hoort.



Naast het feit dat Chase (vanwege zijn fysiek) ook nog een prima run blocker is, is het ook het noteren waard dat hij al die bizarre statistieken noteerde in de sterkste conference van college football met hele goede cornerbacks. Tel daar nog eens bij dat Clyde Edwards-Helaire, Justin Jefferson, Zach Moss (alle drie nu in de NFL) en Terrance Marshall toen ook lid waren van de LSU Tigers en zijn prestaties zijn alleen nog maar knapper.

THE BAD: GEEN GEVANCEERDE ROUTE RUNNER | OUTSIDE RECEIVING VOORSPELBAAR | EEN JAAR PRODUCTIE

Maar dan de punten waardoor Chase zeker niet zo perfect is als hij lijkt. Ten eerst is Chase nog maar 21 en heeft hij, hoe goed die prestaties ook waren, maar een seizoen echt goed gepresteerd. Daar komt nog eens bij dat hij het geluk had dat hij samen speelde met Joe Burrow, statistisch gezien een van de betere QB’s die college football ooit gezien heeft.

Daarnaast mag gezegd worden dat Chase niet per se een hele geavanceerde route runner is, en zeker niet zo goed als Devonta Smith. Dit komt deels ook omdat dit bij LSU niet nodig was of niet van hem gevraagd werd. Toch creert hij eerder ruimte voor zichzelf met zijn LoS voetenwerk en zijn fysieke kracht/handen dan dat hij dit doet met zijn route running. Chase is geen master in out routes en slant routes, maar veel verder dan dat en 1-vs-1 situaties gaat het dan ook niet.


Soms liet hij echter wel momenten zien waarop hij zijn route running ability liet zien, dus wellicht zal dit in de NFL wat meer aan bod gaan komen. Het zal nodig zijn, want op fysieke kracht alleen zal hij in de NFL niet elke DB gaan verslaan.


Kortom: Chase is een fysieke receiver met een hoog football IQ en een goed inzicht en herkenning van het spelletje. Zijn route running skills zullen nog wat verder ontwikkeld moeten worden om niet te eendimensionaal te zijn in de NFL en hij zal alles en iedereen moeten laten zien dat hij zonder LSU’s coaching staff en Joe Burrow als QB ook zulke prestaties kan tonen. Als hij dat kan: watch out.

Photo: Jamie Schwaberow/Getty Images

2021 NFL Draft RB Prospects: Chuba Hubbard, Kenneth Gainwell en de rest

0

Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Week twee staat in het teken van de running backs. Als eerste de volgens vele beste RB van deze RB class: Travis Etienne.


CHUBA HUBBARD vs KENNETH GAINWELL


CHUBA HUBBARD: RB MET ELITE INZICHT EN SNELHEID MAAR TWIJFELACHTIGE BALL SECURITY

Voorafgaand aan afgelopen seizoen was Chuba Hubbard een van de kanshebbers voor de Heisman trophy. Na zijn fantastische seizoen 2019-20 lagen de verwachtingen hoog. Deze verwachten maakte hij, deels dankzij kleine pijntjes, niet waar. Hij kwam niet eens in de buurt van zijn prestaties uit 2019-20 en zakte daardoor op de beschikbare lijst met RB’s.

Hubbard is misschien wel de beste RB in deze class als het aankomt op het herkennen van gaten in de defensie. Hij ziet ruim van tevoren al waar het gat gecreëerd gaat worden en heeft vervolgens de snelheid en explosiviteit om van het ene op het andere moment een snelle cut te maken en dit gat te vinden. Hubbard is daarnaast een prima wapen in de passing game, met de kwaliteit om een paar interessante routes te rennen. Bij Oklahoma State waren het vooral screen passes en passes naar de flat, maar Hubbard kan op NFL-niveau zeker meer routes rennen dan dat. Daarvoor zal hij wel wat beter moeten worden in het vangen van de bal, want daar kwam hij soms nog wel eens tekort.

Er zijn echte ook een paar dingen die ervoor zorgen dat hij de eerste twee rondes waarschijnlijk niet gaat halen. Ten eerste: ball security. Te vaak zien we bij runs de bal uit zijn handen glippen, wat leidt tot fumbles (recovered of niet). Dit is wel het laatste wat NFL-teams willen zien.

Het grootste probleem is echter misschien wel pass protection. Hubbard werd door Oklahoma State vaak in pass protection gebruikt, maar vaak bevond hij zich in no mans land en wist hij de pressure schemes niet op tijd te ontdekken. Het grootste probleem was echter de welwillendheid (die er bijvoorbeeld bij Etienne wel is) om te blocken. Hij durft vaak zijn lichaam niet op het spel te zetten en gebruikt het fyisieke spel wat hij als runner laat zien niet in pass protection. Dit zal op NFL-niveau echter beter moeten, want anders zullen zijn aantal snaps flink naar beneden gaan.

Zijn inconsistente laatste seizoen en het feit dat hij maar een seizoen echt ijzersterk gepresteerd heeft zorgt ervoor dat hij gezakt is in de rankings en waarschijnlijk ergens in ronde drie of vier zijn NFL-team zal vinden. Als zijn ball security verbetert, kan Hubbard de Cam Akers van deze draft class worden. De potentie is namelijk zeker daar.

KENNETH GAINWELL: DUAL THREAT RB MET VEEL VRAAGTEKENS EN RB1-POTENTIE

Kenneth Gainwell is een lastige speler om in te schatten. Als we puur naar de speler kijken is hij vergelijkbaar met Travis Etienne. Een goede running back die uitblinkt in outside runs maar nog beter kan worden in inside runs en het herkennen en vinden van gaten. Net zoals Etienne is Gainwell een fantastische pass catching RB die soms zelfs in de slot stond opgesteld en vandaaruit ook prima routes kan rennen.

De grote vraag bij Gainwell is: hoe snel kan hij de overstap maken van de AAC naar de NFL, wat een flinke overgang is. De AAC staat namelijk niet echt bekend om zijn goede defenses. Daarnaast heeft Gainwell, in tegenstelling tot een paar namen voor hem, maar een jaar echt fantastisch gepresteerd. Twee of drie consistente jaren van ontwikkeling en prestatie ontbreken dus bij hem. Het NFL-team dat hem draft moet geduld met hem hebben, maar kan beloond worden als Gainwell zijn stormachtige ontwikkeling van 2019 doorzet in de NFL.


OVERIGE RB CLASS


Michael Carter heeft in zijn eentje eigenlijk ervoor gezorgd dat Javonte Williams geen first round pick status heeft. Carter is snel, maakt goede en snelle cuts en heeft fantastische balans en lichaamscontrole. Toch blonk hij vooral uit in de passing game, waar hij zijn geld in de NFL waarschijnlijk ook gaat verdienen. Samen met Etienne en Fulton is Carter de beste pass catching RB in deze class. Een echter pure RB is het niet, maar een allround wapen (minus zijn niet zo fantastische pass protection) die de offense van elk team veelzijdiger kan maken.

Jermar Jefferson

Jermar Jefferson krijgt eigenlijk niet de aandacht die hij verdient, mede omdat hij afgelopen seizoen bij Oregon State maar zes duels kon spelen. De PAC-12 begon als laatste aan het seizoen, waardoor het seizoen ook kort maar krachtig was. Jefferson is een complete RB met kwaliteiten als zowel inside als outside runner vanwege zijn snelheid, explosiviteit, balans en inzicht voor gecreëerde gaten.

Hij moet niet per se beter (want routes rennen en zijn steentje bijdragen kan hij al) maar nog effectiever en consistenter worden in de passing game en is daarnaast een non-factor als pass blocker. Daarnaast ontbrak in zijn tijd bij Oregon State de consistentie een beetje. Anders was Jefferson in de buurt gekomen van een status als pick in de eerste twee rondes.

Kylin Hill

Kylin Hill is de meest spectaculaire RB in deze draft class. Hill is enorm snel en een fantastische atleet om naar te kijken. Met Hill is er altijd spektakel gegarandeerd. Hij heeft de kwaliteit om van iets van niets te maken en is daarnaast een stuk fysieker dan hij op het oog doet vermoeden. Tevens heeft hij kwaliteiten als receiver, iets wat we in de NFL wel terug zullen zien. Zijn grootste problemen zijn echter buiten het veld en (mede ook daardoor) zijn consistentie op het veld. Sommige dagen is hij niet te stoppen, andere dagen is hij in geen velden of wegen te bekennen.

DE OVERIGE OPTIES

Trey Sermon en Larry Rountree III

Dan zijn er nog Trey Sermon en Larry Rountree III, twee RB met een goed en fysiek postuur en prima snelheid die ook nog eens wat lengte hebben. Sermon kan gezien worden als een fysieke runner die goed is in het ontdekken van gaten. Zijn kwaliteiten als receiver zijn echter gering.

Hetzelfde geldt ook voor Rountree III. Ook Rountree is meer een pure RB die een goed gevoel heeft voor ruimtes en deze meestal ook weet te vinden. Rountree is daarnaast ook een YAC-monster en maakt graag gebruikt van zijn fyisiek en atletisch vermogen om nog wat extra yards op te pikken. Hij was echter enorm afwezig tegen de grote universiteiten en zocht daarnaast enorm naar consistentie.

Javian Hawkins, Khalil Herbert en Rhamdonre Stevenson

Wie van een big play threat houdt: Javian Hawkins is je man. De running back van Louisville blinkt uit en outside runs en kan op verschillende manieren gebruikt worden in een offense. Hij mist de pure basics (visie, inzicht van waar gaten zijn om naartoe te rennen) om een echte pure RB te zijn, maar zijn snelheid, explosiviteit en veelzijdigheid zorgen ervoor dat hij voor elk team een verrijking kan zijn in een offense.

Khalil Herbert heeft eigenlijk maar een jaar echt goed gepresteerd, wat meteen ook zijn grootste zwakte is. Herbert is vooral een hele snelle en explosieve runner die soms nog te graag voor de homerun wil gaan en nog beter gebruik kan maken van de gaten die de OL voor hem creëren. In de passing game zou hij ook op NFL-niveau effectief kunnen zijn.

Rhamondre Stevenson is de meest pure power RB in deze draft class. Stevenson maakt prima cuts en heeft goed zich op wanneer de gaten ontstaan en wanneer hij met zijn fysiek toe moet slaan. Stevenson is, in tegenstelling tot wat je misschien zou denken, ook effectief in de passing game. Zijn mogelijkheden hierin zijn gering, maar hij kan daar wel degelijk wat toevoegen aan de offense. Stevenson was echter niet consistent in zijn prestaties en heeft daarnaast weinig ervaring qua speelminuten vanwege blessures.

SPORTAM RB RANKINGS

* De draft-posities naast de namen zijn de draft-posities die hun spelerswaarde volgens SportAm zouden weergeven. Dit zijn dus NIET de posities waarop wij denken dat ze gedraft gaan worden, maar puur het gebied waar de speler qua kwaliteit het beste zijn waarde vertegenwoordigd.

Photo: JOE RONDONE/THE COMMERCIAL APPEAL

2021 NFL Draft RB Prospects: Najee Harris

0

Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Week twee staat in het teken van de running backs. Na Travis Etienne lijkt Najee Harris de enige andere RB te zijn die een kans maakt op een plek in de eerste ronde. De vraag is: wie gaat er als eerste?


NAJEE HARRIS – ALABAMA

Leeftijd: 23 | Lengte: 1.88 m | Gewicht: 104 kg | Senior


Najee Harris en Travis Etienne zijn niet een-op-een te vergelijken. Harris is langer, fysiek sterker en heeft een andere speelstijl. Toch worden beide spelers veel met elkaar vergeleken in de strijd om de status als RB1. Najee Harris is tijdens zijn vier jaar bij Alabama elk jaar stukje bij beetje beter geworden. In 2019 en 2020 explodeerde Harris en verzekerde hij zich met zijn spel van zijn status als eerste ronde pick.

THE GOOD: ATLETISCH VERMOGEN | KRACHT | INZICHT | MAAKT SNELLE CUTS | REDZONE THREAT | PASSING GAME THREAT

We kunnen wel vertellen wat voor een running back Najee Harris is, maar zijn combinatie van power, atletisch vermogen, inzicht en lengte kunnen tijdens de play hieronder wel samengevat worden.


De grootste kwaliteit van Harris is dat hij altijd extra yards weet te vinden. Dit doet hij op verschillende manieren. Ten eerste heeft hij fantastisch inzicht en visie. Hij herkent gaten, heeft zijn hoofd altijd omhoog en weet altijd wat er om hem heen gebeurt. Wanneer nodig kan hij zo drie keer van opening veranderen. De combinatie van zijn inzicht en het vermogen om snelle en plotselinge cuts te maken zorgt ervoor dat hij als RB bijna nooit op een negatieve play te betrappen is.




Ten tweede combineert hij dit inzicht met power en doorzettingsvermogen. Harris weet met zijn kracht en doorzettingsvermogen altijd extra yards te verdienen terwijl die er eigenlijk niet zijn.



Dan is er nog zijn atletisch vermogen. Iedereen heeft de hurdle van Harris de semifinal vs Notre Dame nog wel op zijn netvlies staan. Als Harris niet in staat is om de yards met goede cuts of power te verkrijgen, dan doet hij het wel met zijn atletisch vermogen.



PASSING GAME

Daar waar Harris eigenlijk altijd al wel een goede runner is geweest, heeft hij zeker de afgelopen twee jaar extreem veel voortgang gemaakt in de passing game. Na de blessure van Jaylen Waddle liet Harris zien ook in de passing game zijn steentje bij te kunnen dragen. Hij kan uit een blocking scheme passes pakken, in de flat of door het midden. Hij liet zelfs een paar keer zien routes te kunnen rennen en werd tevens vaak gebruikt als passing threat in de redzone. Een plek waar Harris gezien zijn aantal touchdowns de afgelopen twee jaar zich meer dan thuis voelt.



Zoals de laatste play hierboven doet vermoeden is hij zeker nog niet foutloos, maar gezien de stappen die hij gemaakt heeft kunnen NFL-teams hem prima als receiver inzetten.

THE BAD: INCONSISTENT IN PASS PROTECTION | TWEEDE VERSNELLING ONTBREEKT

Harris heeft niet zoveel zwakke plekken, maar een grote zwakte van hem is zijn pass protection. Hij is zeker niet de enige RB, maar Harris was zeer inconsistent hierin. Er waren momenten dat hij de blitz herkende en de blitzer vervolgens prima oppikte, maar er waren helaas meer momenten dat hij werd verslagen of hij het niet herkende en te laat was. Zeker tegen de betere tegenstanders werd dit pijnlijk duidelijk.



Daarnaast heeft Harris geen tweede versnelling. Harris is voor iemand van zijn lengte en gewicht enorm explosief en snel, maar na de eerste versnelling heeft hij niet dat wat Etienne wel heeft: een extra gear. Wanneer hij op snelheid is, is dat het dan ook. Eigenlijk geen echte zwakte, maar meer een conclusie.

Al met al is Harris een ervaren (23 jaar) en complete RB die ingezet kan worden als pure RB1. Harris is als RB vele malen completer dan Etienne, terwijl Etienne misschien iets completer is qua wapen in de passing game en qua blocking. Kortom: wie een echte pure RB zoekt: beter dan Harris ga je ze in deze draft class niet vinden.

That Year In Baseball: So close, yet so far (2011)

0

In het jaar dat de Arabische Lente uitbrak, Osama Bin Laden aan zijn einde kwam door een missie van het Amerikaanse leger en Ajax de eerste Nederlandse club werd met drie sterren op de borst, zag MLB één van de meest dramatische wildcard races ooit. Game 162 zou een voorbode zijn voor de World Series dat jaar.

WAT ER VOORAF GING

Het MLB seizoen van 2010 kende ook een hoop memorabele momenten. Zo zorgde umpire Jim Joyce door zijn foute beslissing voor de ‘28 out perfect game’ van Detroit Tigers pitcher Armando Galarraga. Ook arriveerde Stephen Strasburg op het hoogste honkbalniveau; een gebeurtenis waar ESPN een heuse aftelklok naar zijn eerste pitch voor instelde. Tijdens de World Series van 2010 zag het publiek de Texas Rangers en de San Francisco Giants de degens kruisen. Het was een Fall Classic die, kijkend naar het reguliere seizoen, ronduit bizar te noemen was.

De Rangers vroegen midden in het seizoen faillissement aan en de Giants haalden pas op de laatste dag van het reguliere seizoen de playoffs. Uiteindelijk versloegen de Giants met topwerpers Tim Lincecum, Madison Bumgarner en Matt Cain de Rangers in hun eerste World Series trip ooit.

RED SOX TREKKEN PORTEMONNEE

De Boston Red Sox domineerden het offseason van 2010/2011. De BoSox hadden wat recht te zetten nadat ze in 2010, voor het eerst sinds ’06, de playoffs gemist hadden. Zo tekende Carl Crawford voor zeven jaar en $142 miljoen, werd de optie van David Ortiz gelicht en kwam er een megatrade voor eerstehonkman Adrian Gonzalez in ruil voor Casey Kelly, Anthony Rizzo en Rey Fuentes. Met deze toevoegingen waren de Red Sox favoriet voor de titel in oktober.

Andere grote Free Agents die hun kansen op de markt waagden, waren pitcher Cliff Lee, derdehonkman Adrian Beltre en tweedehonkman Dan Uggla. De Yankees, die de grootste portemonnee hadden en daarmee de grootste kans op de krabbel van Cliff Lee, zagen de pitcher tot hun verbazing naar de Phillies vertrekken. Daar tekende hij voor vijf jaar, $100 miljoen.

Beltre vertrok juist bij de Red Sox en zocht zijn heil bij de Texas Rangers. $96 miljoen en zes jaar overtuigden de Dominicaan om te gaan spelen in The Lone Star State. De Atlanta Braves zagen toekomst in Dan Uggla. Hij moest zorgen voor de homeruns die de Braves misten in 2010. Het leverde de tweedehonkman een contract op voor vijf jaar en $62 miljoen.

Carl Crawford wordt gepresenteerd door Boston GM Theo Epstein, op 11 december 2010. (Elsa/Getty Images)

NL EAST

Met de toevoeging van Lee aan de pitching rotation — die al bestond uit Roy Halladay, Cole Hamels en Roy Oswalt — waren de Phillies de dominantste factor in de National League East. In het seizoen 2011 was de pitching van de Phillies zo sterk dat de groep de elfde plaats aller tijden inneemt in Adjusted ERA+ — een statistiek die Earned Run Average aan externe factoren zoals stadions en tegenstanders aanpast.

Tevens stonden Halladay, Lee en Hamels in de top vijf van de Cy Young in 2011. De knuppels van de Phillies lieten zich dan ook echt leiden door de pitching. Met 20.6 WAR kwamen zij niet verder dan het gemiddelde MLB-team en het was het laagste totaal van het team sinds 2006.

Ver achter de Phillies hadden de Atlanta Braves een makkelijk seizoen in de Wild Card. Met een voorsprong van 8.5 wedstrijden na de maand augustus zag het er goed uit voor de Bravos. Het noodlot sloeg echter toe in september. Negen keer winst en achttien verliespartijen zorgden voor een ineenstorting die door ESPN genoemd werd als nummer 25 in The 25 worst collapses in sports history.

NL CENTRAL

In de National League Central wonnen de Milwaukee Brewers de divisie en plaatsten ze zich als tweede voor de postseason. De BrewCrew won 96 wedstrijden en verloor er 66, waarmee zij het beste record in de clubgeschiedenis verbeterden. Het was voor de Brewers ook de eerste keer dat zij de NL Central wonnen. Met onder andere Prince Fielder, Ryan Braun, Corey Hart, Jonathan Lucroy en Rickie Weeks hadden de Brewers een top-3 aanval in de National League. In pitcher Zack Greinke vond GM Doug Melvin het missende puzzelstukje, waardoor de Brewers na wat opstartproblemen met een voorsprong van zes wedstrijden de NL Central wonnen.

NL WEST

De verrassing in de National League kwam uit Arizona; een team met weinig grote namen in een divisie met de Giants, de verdedigende World Series kampioen en de Los Angeles Dodgers. Toch lieten de Diamondbacks, die het seizoen ervoor nog laatste eindigden in de divisie, de Giants en Dodgers ver achter zich. Met een voorsprong van acht wedstrijden op de Giants en 11.5 wedstrijden op de Dodgers was er geen vuiltje aan de lucht in Phoenix.

Echt spetterend was het seizoen niet. Talent Paul Goldschmidt maakte zijn opwachting en Justin Upton vond zijn draai, maar het team hing offensief rond de middenmoot. Een team-OBP van .322 plaatste de groep twaalfde en met een slaggemiddelde van .250 hing het collectief rond de negentiende plaats. Het grote verschil voor de Diamondbacks zat in het verdedigende werk. Met een UZR (Ultimate Zone Rating) van 60.6 leidden de Diamondbacks MLB. UZR geeft aan hoeveel punten een veldspeler op defensief gebied voor zijn team redt, waarbij 0 gemiddeld is. Linksvelder Gerardo Parra won na zijn spectaculaire seizoen op defensief gebied ook een Gold Glove.

AL EAST

Onder leiding van Curtis Granderson en Robinson Cano werden de New York Yankees de beste in de American League East. De twee Silver Sluggers waren in vorm in 2011. Zo leidde Granderson de American League in RBI’s met 119 en voerde hij de gehele MLB aan in gescoorde punten. Ook de pitching van de Yankees deed zijn werk met CC Sabathia. De linkshander gooide van alle pitchers in de American League tegen de meeste slagmensen (985) en hij eindigde als tweede in strikeouts (230).

De rotation van de Yankees kende in 2011 ook nog een verassing. De dan al 38-jarige Bartolo Colon tekende aan het begin van Spring Training een Minor League contract bij de Bronx Bombers, nadat hij het gehele seizoen van 2010 niet gespeeld had door schouderproblemen. ‘Big Sexy’ presteerde echter dusdanig goed tijdens Spring Training dat hij een plekje op het roster van de Yankees verdiende.

Hij begon het seizoen als long reliever vanuit de bullpen, maar door problemen bij startende werper Phil Hughes kreeg hij zijn kans. Colon greep deze met beide handen aan en eindigde met een ERA van 4.00 en 1.29 WHIP. Hij gooide een marginaal beter seizoen dan zijn laatst gespeelde seizoen, toen hij eindigde met een 4.19 ERA en 1.44 WHIP.

JETER’S 3000e

Naast de overwinning in de American League East behaalden twee spelers van de Yankees enorme mijlpalen. Allereerst Derek Jeter. De kortestop, geboren in Pequannock, New Jersey, en getogen in Kalamazoo, Michigan, speelde in 2011 alweer zijn zeventiende seizoen in MLB. Gedurende de zestien voorgaande seizoenen timmerde hij al aan een Hall of Fame-waardige carrière, met vijf World Series-ringen, twaalf All-Star-wedstrijden, vijf Gold Gloves, vier Silver Sluggers en een Rookie of the Year award.

Veel fans keken aan het begin van het seizoen met smacht uit naar het moment dat Mr. November zich bij een elite-club zou voegen. Dat lukte op 9 juli 2011 tegen de Tampa Bay Rays met een homerun, waardoor Jeter de tweede speler ooit werd wiens 3000e hit een homerun was (Wade Boggs was de andere).

NUMMER 602 VOOR ‘THE SANDMAN‘

De andere speler die zijn naam in de geschiedenisboeken schreef, was Mariano Rivera. De closer uit Panama, die altijd met zijn iconische introsong Enter Sandman van Metallica het veld betrad om de wedstrijd op slot te gooien, deed dat in 2011 voor de 602e keer. Een nietszeggende wedstrijd tegen de Minnesota Twins was het toneel van de bekroning op het werk van één van de beste, zo niet de beste closer ooit. Hij verbrak in stijl met een strikeout het record van meeste saves van werper Trevor Hoffman en zou later zijn totaal op 652 saves neerzetten.

AL WEST

Het was warm in Texas en dat drukte zich niet alleen uit in tempraturen. De Rangers wonnen voor de tweede keer op rij de AL West en deden dat met een W/L-clubrecord van 96-66. De ploeg verloor aan het begin van het seizoen ace Cliff Lee, maar kreeg daar derdehonkman Adrian Beltre voor terug. In combinatie met homerunkanonnen als Ian Kinsler, Mike Napoli en Nelson Cruz liep het op offensief gebied goed voor de Texanen. Tweedehonkman Kinsler behaalde zelfs een 30-30 seizoen. Hij eindigde 2011 met 32 homeruns en 30 gestolen honken.

De pitching bleef ook niet achter in Texas. Zo behaalden alle vijf startende pitchers minimaal dertien overwinningen in het reguliere seizoen en deelde C.J. Wilson de eerste plaats in MLB qua starts; hij startte 34 wedstrijden, net als Dan Haren (Angels), Justin Verlander (Tigers), Matt Carpenter (Cardinals), David Price (Rays), Matt Cahill (Athletics), Ryan Dempster (Cubs) en Derek Lowe (Braves). Ook behaalden de Rangers als team de meeste shutouts van de gehele American League met zeven. Alleen de Phillies gooiden er meer; zij deden het negen keer.

Werper C.J. Wilson was één van de beste werpers in de AL in 2011 (Matt Slocum)

AL CENTRAL

Waar in andere divisies nog enige spanning heerste, was daar in de American League Central vanaf het begin geen sprake van. De Detroit Tigers wonnen een verzwakte divisie, als enige team boven .500. Het was voor de club de eerste titel sinds de overstap van de American League East naar de Central-divisie in 1998 en zelfs de eerste divisie titel in 34 jaar.

De grote drijfveren van de Tigers in 2011 waren pitcher Justin Verlander, eerstehonkman Miguel Cabrera, catcher Alex Avila, kortestop Jhonny Peralta en closer Jose Valverde. ‘Miggy’ Cabrera leidde MLB in tweehonkslagen met 48 en sloeg een .344 slaggemiddelde en .448 OBP.

JUSTIN VERLANDER

‘JV’ was onnavolgbaar in 2011. Hij won de Cy Young, MVP en pitching Triple Crown, door te leiden in gewonnen wedstrijden, ERA en strikeouts. Ook zijn .828 winstpercentage, 34 gestarte wedstrijden, 251 gegooide innings, 172 ERA+, 0.920 WHIP en 6.2 hits per 9 gegooide innings plaatsten hem bovenaan de MLB pitcherslijstjes van 2011.

GAME 162

De laatste wedstrijd van het reguliere seizoen leidde tot een knotsgekke apotheose. De Boston Red Sox in de American League en de Atlanta Braves in de National League hadden tot de maand september begon enorme voorsprongen in de Wild Card opgebouwd. Deze verdwenen voorafgaand aan wedstrijddag 162 echter als sneeuw voor de zon.

Op de laatste speeldag speelden de Red Sox tegen de nummer laatst in de divisie de Baltimore Orioles en de Tampa Bay Rays speelden tegen de New York Yankees. De Rays hadden een achterstand van 9.5 wedstrijd goed gemaakt in de maand september, maar kwamen snel met 7-0 achter. Dit terwijl de BoSox snel een voorsprong hadden genomen in Baltimore.

Evan Longoria werd de grote man van de dag met twee homeruns, waarvan ook de beslissende in de elfde inning. Hiermee sloeg hij het achtste punt over de plaat en tevens ook de winnende. De Red Sox verspeelden net als de Yankees hun voorsprong. In dramatische stijl, één uit verwijderd van de playoffs, sloeg Robert Andino een tweehonkslag waardoor Chris Davis en Nolan Reimold konden scoren.

In de National League stond al snel vast dat de Cardinals naar een makkelijke overwinning zouden zeilen aan de hand van een Chris Carpenter shutout en vijf vroege runs. Hierdoor kwam de druk te liggen op de Braves, die in de maand september in vrije val waren geraakt.

Bij een 3-2 voorsprong in de negende inning zag het er naar uit dat er een 163e wedstrijd aan te pas moest gaan komen tussen de Braves en Cardinals om te bepalen wie de Wild Card won. Craig Kimbrel moest het klusje klaren door de laatste drie Phillies weg te werken. De rookie had die dag echter problemen met zijn controle waardoor Chase Utley, met volle honken, een sacrifice fly sloeg en 3-3 op het scorebord kwam te staan. Hunter Pence zou later in de dertiende inning Brian Schneider binnenslaan voor de 4-3, waarmee hij het seizoen van de Braves beëindigde.

DIVISIONAL SERIES

In drie van de vier gevallen zorgden de Divisional Series voor een vijfde en beslissende wedstrijd. Echt spetterende ontmoetingen zouden het niet worden. De Yankees zouden in een thuiswedstrijd voor het eerst uitgeschakeld worden sinds 2007, door met 3-2 te verliezen van de Detroit Tigers. Het zou de tweede opeenvolgende jaar zijn dat de Tigers de Bronx Bombers uitschakelden en kwamen hiermee in een illuster rijtje met 1921–22 New York Giants en de 2002 en 2005 Los Angeles Angels die dat eerder lukten.

De Diamondbacks kwamen net tekort tegen de Milwaukee Brewers die in extra innings er met de winst vandoor gingen door een Nyjer Morgan honkslag, waardoor Carlos Gómez scoorde. Deze vijfde wedstrijd was de eerste wedstrijd die naar extra innings ging sinds de legendarische wedstrijd vijf tussen de Yankees en Mariners van 1995.

Philadelphia mocht ook kennis maken met het fenomeen Chris Carpenter in wedstrijd vijf tegen de Cardinals. Carp herhaalde moeiteloos zijn kunststukje zoals hij dat tegen de Astros had gedaan om de Redbirds hun plaatsje te geven in de playoffs. Geen enkele Phillies-speler zou die avond scoren en met een vroege 1-0 in de eerste inning zouden de Cardinals een ronde verder gaan.

CHAMPIONSHIP SERIES

Beide Championship Series zouden in zes wedstrijden gespeeld zijn. De Texas Rangers rekenden af met de Detroit Tigers om voor de tweede keer in de geschiedenis en tevens opeenvolgende Fall Classic te spelen.

Nelson Cruz sloeg in wedstrijd twee nog een winnende grand slam. Het was de eerste keer dat dit gebeurde in een playoffwedstrijd in de geschiedenis van MLB en het was überhaupt de eerste playoff walk-off in Rangers-geschiedenis.

In wedstrijd zes probeerden de Tigers er nog een beslissende zevende wedstrijd uit te halen, maar na een derde inning waarin de Texanen negen runs zouden scoren, was de hoop vervlogen. Uiteindelijk zou de score uitlopen naar 5-15. Nelson Cruz werd uitgeroepen tot ALCS MVP.

De National League pennant werd gewonnen door de St. Louis Cardinals, die afrekenden met de Milwaukee Brewers. David Freese sloeg drie homeruns, negen RBI’s en een 1.691 OPS, wat hem de NLCS MVP Award opleverde. De Redbirds wonnen twee uitwedstrijden, waaronder de laatste en zesde wedstrijd. Een dag na de scorende uitbarsting van de Rangers deden de Cardinals hun beste impressie door met 6-12 te winnen en hun plek in de World Series te bemachtigen.

GAME 6

Wedstrijd zes van de World Series vond plaats in het Busch Stadium van de St. Louis Cardinals. Nadat de Texas Rangers wedstrijd twee, vier en vijf hadden gewonnen en de Cardinals wedstrijd één en drie, was het een must-win-verhaal geworden voor de Redbirds. Het werd een knotsgekke wedstrijd, waarin derdehonkman David Freese zijn naam in de geschiedenisboeken van St. Louis sloeg.

Tot de zesde inning van de wedstrijd liep het gelijk op (4-4). De Rangers begonnen aan de zevende inning met pitcher Lance Lynn op de heuvel. Adrian Beltre en Nelson Cruz sloegen back-to-back homeruns om de Texanen de leiding te geven, waarna Ian Kinsler ook nog een loper binnen wist te brengen met een éénhonkslag. Deze 7-4 voorsprong leek de Rangers aan de eerste titel ooit te helpen. Cardinal Allen Craig sloeg nog een homerun in de achtste inning om het gat iets te dichten naar 7-5.

Closer Neftali Feliz moest vervolgens de deur dichtgooien voor de Rangers. Op een tweehonkslag van Albert Pujols en een vrije loop van Lance Berkman na, lukte het de Dominicaan tot op één uit te komen van World Series-glorie. De mogelijk laatste man aan slag voor de Redbirds was David Freese. Freese die uitstekend in vorm was de gehele playoffs, had nog één strike over, toen hij de bal over het hoofd van rechtsvelder Nelson Cruz sloeg. De hit mondde uit in een driehonkslag die de gelijke stand weer op het bord zette en de wedstrijd richting extra innings stuurde.

Heel lang konden de Cardinals niet genieten van de gelijke stand. Josh Hamilton sloeg een homerun die met Elvis Andrus op de honken goed was voor twee punten. Weer leken de Rangers er goed voor te staan en weer lukte het niet om de deur in het slot te gooien. Pitcher Scott Feldman kreeg twee runs tegen en de Redbirds trokken de stand andermaal gelijk.

Inning 11 werd het heroïsche kunststukje van David Freese. De geboren Texaan raakte de zesde pitch van Mark Lowe perfect en gaf hiermee de St. Louis Cardinals een beslissende wedstrijd zeven cadeau.  

KAMPIOEN GEKROOND

Twintig uur na de bizarre ontknoping van wedstrijd zes, stond wedstrijd zeven op het programma. Beide teams scoorden twee keer in hun eerste inning, waarna de Cardinals controle namen over de wedstrijd in inning drie. Die voorsprong zouden ze niet meer weggeven en alleen maar uitbouwen. Uiteindelijk stond de uitslag 2-6 op het scorebord en wonnen daarmee hun elfde Fall Classic in de geschiedenis. David Freese won World Series MVP, mede door zijn prestaties in wedstrijd zes, maar ook in wedstrijd zeven sloeg hij twee RBI’s.

De St. Louis Cardinals die tot op de laatste dag van het seizoen nog niet geplaatst waren voor de playoffs, sloten hiermee het knotsgekke MLB seizoen van 2011 af als winnaar. Voor de Rangers eindigde het jaar in mineur. Een jaar na het verlies tegen de San Fransisco Giants waren de Rangers weer so close, yet so far.

Coverfoto: GettyImages

NHL weekly: het fenomeen McDavid, de Top 5 en het wekelijkse rondje

0

Afgelopen week scoorde Connor McDavid zijn 500e punt in de NHL. Een prachtige mijlpaal voor de nog altijd pas 24-jarige captain van de Edmonton Oilers. Het is bijna onmogelijk om McDavid (of andere spelers) te vergelijken met de grootheden uit het verleden, maar we gaan hier toch een poging wagen. In de Top 5 vinden we de nodige veteranen terug en in het wekelijkse ronde besteden we onder meer aandacht aan de wedstrijden in Lake Tahoe.

HET FENOMEEN MCDAVID

De jonge fans in Edmonton werden er soms moedeloos van. Wéér een verhaal over Wayne Gretzky en hoe geweldig The Great One wel niet was. Natuurlijk had de man hun Oilers aan vier Stanley Cups geholpen en kreeg hij z’n bijnaam niet voor niets. Maar mensen die in de tachtiger jaren nog geen benul van het spelletje hadden of zelfs nog niet geboren waren, wilden zelf zo graag iets hebben om over te vertellen. Die mogelijkheid diende zich halverwege het vorige decennium aan. Na 2006, waarin ze de Stanley Cup Final haalden, was het veelal kommer en kwel in Edmonton. Het voordeel daarvan is dat dit in de NHL beloond wordt met hoge draft picks. In 2015 leverde dit hen een nieuwe grootmeester op: Connor McDavid.

Met Ryan O’Reilly, Alex DeBrincat en Dylan Strome als oud-spelers kun je zeggen dat de Erie Otters een neusje voor talent hebben. Het reukorgaan hadden ze in het geval van Connor McDavid niet echt nodig. In zijn geval spatte het talent er al heel vroeg af en in de Ontario Hockey League (OHL) stelde de jonge Connor geen moment teleur. Hij had van Hockey Canada het stempel “Exceptional Player” gekregen, net als eerder Aaron Ekblad en John Tavares, en mocht als 15-jarige deelnemen aan de OHL. Met 25 goals en 66 punten hield McDavid zich prima staande. In 2014-2015 ging de center helemaal los. In 47 wedstrijden scoorde hij 44 goals en verzamelde McDavid maar liefst 120 punten. In Edmonton hadden ze genoeg gezien. Dit talent moest naar Alberta!

ONEERLIJKE VERGELIJKING

Als je als toptalent ’t shirt gaat dragen dat ooit om de schouders van Wayne Gretzky hing, is een vergelijking onvermijdelijk. Toch zullen we dat Connor in dit geval niet aandoen. In z’n eerste seizoen (2015-2016)miste McDavid vanwege een blessure de nodige wedstrijden, maar kwam toch tot 48 punten in 45 wedstrijden. Een gemiddelde van iets meer dan een punt per wedstrijd dus (nu 1.36). Wayne Gretzky scoorde 137 punten in 79 wedstrijden in zijn eerste jaar. Gemiddeld ruim 1.7 punt per wedstrijd.

Jaromir Jagr, de nummer twee op de all-time topscorerslijst, had drie jaar nodig om écht op gang te komen, maar met 149 punten in 1995-1996 deed de Tsjech een aardige inhaalslag. Gretzky zou zijn imposante loopbaan besluiten met 2857 punten in 1487 wedstrijden (1.9 punt gemiddeld per wedstrijd). Met 1921 punten in 1733 wedstrijden (1.1 gemiddeld) noteert Jagr al wat minder buitenaardse cijfers.

STERKE GENERATIE

Om goed vergelijkingsmateriaal te vinden, hoeven we niet eens zo heel ver terug. McDavid had 369 wedstrijden nodig om aan z’n 500 punten te komen. Sidney Crosby had evenveel duels nodig, maar was wel een paar jaar jonger op het moment dat hij deze mijlpaal bereikte. Crosby was in de eerste plaats maanden jonger toen hij debuteerde, hij bleef aanvankelijk vrij van zware blessures en de seizoenen waren “normaal” met 82 wedstrijden.

Statistisch gezien zit er logischerwijs niet veel ruimte tussen de twee. Opvallend is wel dat geen van de twee de Calder Trophy voor Rookie of the Year in de kast heeft staan. Crosby eindigde in 2006 als tweede achter Alex Ovechkin. Tien jaar later moest McDavid Artemi Panarin en Shayne Gostisbehere voor zich dulden.

Ook Ovechkin houdt overigens gelijke tred met McDavid en Crosby. De Rus was, net als McDavid, 24 jaar toen hij de mijlpaal van 500 punten slechtte. Wat Crosby wel voor heeft op zijn “concurrenten” is dat hij als jonge twintiger al zijn eerste Cup te pakken had. Bij Ovechkin werd deze wens een paar jaar geleden pas vervuld. McDavid wacht nog, maar mag zich zonder zich te schamen spiegelen aan Crosby en Ovechkin. Auston Matthews, een generatiegenoot van McDavid, heeft juist zijn 300e wedstrijd achter de rug. Hij had op dat moment 314 punten (1.05 gemiddeld) en dat betekent dat hij ruim onder het gemiddelde van McDavid zit.

MOOI RIJTJE

We weten inmiddels hoe het Crosby en Ovechkin is vergaan. De Canadees staat op drie Stanley Cups, maar kampte ook met de nodige blessures. Ovechkin heeft één Cup in handen gehad, is de dertig ruim gepasseerd, maar is nog altijd een doelpuntenmachine. De Rus kruipt richting de 1300 punten in de NHL. Met dat aantal ging Jarome Iginla na 1554 wedstrijden met pensioen. De voormalig speler van de Flames bezet de 34e plaats op de all-time topscorerslijst. Behoort McDavid rond die positie thuis? In Canada zullen ze hem waarschijnlijk wat hoger inschatten, maar is dat terecht?

Het is in elk geval niet onterecht. Slechts zeven spelers in de geschiedenis van de NHL bereikten de 500 punten met minder wedstrijden achter hun naam. Dat Gretzky (234) het snelst was, zal niemand verbazen. Ook Mario Lemieux (287) was er al binnen 300 wedstrijden. Peter Stastny (322), Mike Bossy (349), Eric Lindros (352), Jari Kurri (356) en Bryan Trottier (362) blijven McDavid ook voor.

Stuk voor stuk grote namen, maar afgezien van Gretzky en Lemieux vinden we geen van hen terug bij de beste tien op de all-time topscorerslijst. Dit had diverse redenen. Zo kwam Stastny vanwege het communisme in Tsjecho-Slowakije pas op latere leeftijd naar Noord-Amerika. De loopbaan van Lindros liep spaak door de vele blessures en Mike Bossy ging al op relatief jonge leeftijd (30) met pensioen.

TOEKOMST

Gretzky had Kurri, Lemieux had Jagr en Trottier en Bossy hadden elkaar. Het helpt om minimaal één teamgenoot te hebben die ook als een malle punten verzameld. Wat dat betreft zit McDavid gebakken met Leon Draisaitl. Vanzelfsprekend moet Connor blessures buiten de deur houden, want op dat gebied zit het Crosby de laatste jaren tegen. Sid bereikte zijn volgende mijlpaal, de 1000 punten, dan ook “pas” in 2017. Hij had daarvoor 757 wedstrijden nodig, maar werd in die jaren al geplaagd door fysiek ongemak. Desondanks waren er slechts 10 spelers eerder bij die grens dan Crosby. Naast de al bekende namen, waarbij die van Lindros nu wegvalt, bleven onder meer ook Marcel Dionne, Guy Lafleur en Steve Yzerman de Penguins-ster voor.

Voor Connor McDavid worden de komende jaren dus cruciaal. De rek is er nog niet uit bij hem, maar een ongeluk zit daarbij ook in een klein hoekje. Het zal voor de sterspeler ook helpen als de Oilers wat minder van hem en Draisaitl afhankelijk worden. Als McDavid zijn huidige gemiddelde (1.36 punt per wedstrijd) vast weet te houden, dan bereikt hij na 735 wedstrijden de grens van 1000 punten. Dat zou net iets sneller zijn dan Steve Yzerman (737). De Red Wings-legende met Nederlandse roots bezet op de all-time topscorerslijst de zevende plek met 1755 punten in 1514 wedstrijden en drie Stanley Cups. Ongetwijfeld zal McDavid nu al zijn krabbel onder een dergelijke carrière zetten.

TOP 5

De twee wedstrijden in Lake Tahoe trokken natuurlijk veel aandacht, maar zij komen later aan bod. In de Top 5 besteden we dit keer onder meer aandacht aan een prachtige assist van Jonathan Huberdeau. Ook komen we twee veteranen tegen. De één, Patrick Kane, is nog altijd ongelooflijk belangrijk voor zijn Blackhawks. Corey Perry wil ook graag belangrijk zijn, maar dat lukt hem maar mondjesmaat. Afgelopen weekend liet de voormalig Duck nog weer eens zien wat hij in zijn mars heeft.

ALEX WENNBERG vs CAROLINA HURRICANES

Statistisch gezien is het niet eens zo bijzonder wat de Florida Panthers doen. Ze scoren niet overdreven veel en defensief is ook bepaald geen Fort Knox. Toch stonden de mannen van Joel Quenneville na de 4-3 zege op Carolina bovenaan in de Central Division. Jonathan Huberdeau scoorde in OT de gamewinner, maar de mooiste actie van de Canadees was deze assist op Alexander Wennberg. Het betekende op dat moment de 2-2. In 2011 werd Huberdeau door zijn huidige werkgever als derde gekozen tijdens de draft. In zijn eerste seizoen (2012-2013) kwam de winger tot 14 goals, maar de laatste drie seizoenen lijkt hij pas echt los. Na deze zege op de Canes stond Huberdeau op 7 goals en 20 punten.

PATRICK KANE vs CAROLINA HURRICANES

De Chicago Blackhawks doen het even verrassend als bewonderenswaardig goed dit seizoen. Jonge jongens als Alex DeBrincat, Pius Suter en Dominik Kubalik presteren prima, maar geen van de jonkies kan tippen aan good old Patrick Kane. Nu z’n maatje Jonathan Toews uit de roulatie is, komt de last op de schouders van Kane terecht, maar de winger is geweldig dit seizoen. Hij is de dertig inmiddels gepasseerd, maar met gemiddeld ruim 22 minuten per wedstrijd speelt hij als een jonge hond. Afgelopen vrijdag liet Kane, tegen de Hurricanes, zijn klasse weer eens zien. Zijn goal bracht Chicago terug in de wedstrijd, maar de Canes gingen uiteindelijk met de twee punten lopen.

KRIS LETANG vs NEW YORK ISLANDERS

Twee goals van Kris Letang hielpen de Pittsburgh Penguins zaterdag voorbij de Islanders. Prachtig voor Letang, maar in dit geval gaat het om de man van de assist. Het is niks nieuws dat Sidney Crosby aan de basis staat van een goal, maar wel als hij dit doet in zijn 1000e wedstrijd. Als Sid The Kid debuteerde Crosby, op 5 oktober 2005, als 18-jarig jochie in de NHL. In de verloren wedstrijd tegen de Devils was hij al in z’n eerste wedstrijd goed voor een assist. Inmiddels is Crosby allang geen Kid meer. De center en captain van de Penguins is in die jaren uitgegroeid tot één van de beste spelers in de NHL. En dan niet alleen van zijn generatie. Er staan 3 Cups achter zijn naam en de nodige individuele prijzen, maar de Canadees zal toch vooral ook z’n gamewinner tijdens de Spelen van 2010 koesteren.

COREY PERRY vs OTTAWA SENATORS

Het verhaal van de oude vos, diens haren en diens streken gaan ook op voor Corey Perry. De aanvaller mag dan niet meer de speler zijn die hij ooit was bij de Ducks, maar afgelopen zondag liet hij weer eens een glimp van zijn klasse zien. De Canadiens konden z’n ingeving goed gebruiken, want er dreigde een vierde nederlaag in vijf wedstrijden. En de tweede in drie duels met de Senators. De actie van Perry zorgde voor evenwicht in het duel, maar dit evenwicht werd in OT weer verstoord door Brady Tkachuk. De Sens wonnen voor de vijfde keer dit seizoen en de Habs bleven op negen zeges staan. In de North Division is de ploeg van Claude Julien inmiddels gezakt naar de vierde plaats.

PIERRE-LUC DUBOIS vs VANCOUVER CANUCKS

We waren hem al bijna vergeten, maar Pierre-Luc Dubois bestaat nog altijd. De aanvaller verruilde een paar weken geleden Columbus voor Winnipeg, maar de eerste wedstrijden wilde het nog niet zo vlotten met de winger. Tegen Calgary en Ottawa kwam hij tot precies 0 shots on goal. In z’n derde duel voor de Jets kwam die beruchte ketchup-theorie weer voor de dag. Dubois schoot in de tweede periode voor het eerst met scherp namens zijn nieuwe werkgever. Er zal een last van zijn schouders gevallen zijn, maar z’n belangrijkste moment moest nog komen. Beide teams scoorden tijdens regulation elk drie keer. De overtime was nog geen halve minuut oud toen Dubois opnieuw zijn neus aan het venster drukte. Z’n tweede van de avond hielp de Jets aan twee punten.

RONDJE LANGS DE DIVISIES

  • We beginnen ons rondje dit keer in de West Division. Afgelopen zaterdag stonden daar de Golden Knights en de Avalanche tegenover elkaar. Nu is dat niets opmerkelijks, maar de plaats van handeling was dat zeker wel. De twee favorieten in de divisie bonden bij Lake Tahoe, in de Sierra Nevada, de ijzers onder en dat zorgde voor werkelijk prachtige plaatjes. Dat de NHL even voorbij ging aan het gegeven dat de zon in de tweede helft van februari al flink wat kracht had, was een smet op de feestvreugde, maar het maakte het evenement niet minder mooi. De Avs wonnen, voor de tweede keer in drie wedstrijden, van de Knights. In dezelfde divisie zijn de LA Kings aan een opmars bezig. Zij wonnen de laatste vijf wedstrijden en staan opeens op een gedeelde derde plaats. Anaheim daarentegen verloor de laatste vier en staat laatste.
  • Het is een vreemd beeld in de Central Division. De Red Wings sluiten hier de rij, maar dat is niet opmerkelijk. Dat ze maar liefst 8 wedstrijden meer gespeeld hebben dan de nummer voorlaatst Dallas is dat wel. Door corona en de extreme kou van de laatste weken in Texas moeten de Stars in de achtervolging. Ook op sportief vlak, want momenteel staat er een 6-game losing streak achter hun naam. De Panthers gaan met 26 uit 17 aan de leiding, maar de Canes, Blackhawks en Lightning zijn niet ver weg. Hierbij moet wel worden aangetekend dat Chicago drie duels meer in de benen heeft. Columbus, dat de laatste twee wedstrijden verloor, blijft nog een beetje achter. Nashville won de laatste twee juist en is bezig aan een opmars.
  • In de North Division heeft Toronto een gaatje van vier punten geslagen met de achtervolgers. Die komen voorlopig niet uit Montreal, want bij de Habs lijkt de schwung er een beetje uit getuige de 3-game losing streak. De Oilers daarentegen wonnen de laatste vier en zijn nu de naaste belager van de Maple Leafs. Ook in Winnipeg gaat het lekker met drie zeges in de laatste vier wedstrijden. De Jets staan derde op drie punten van de Oilers, maar hebben ook drie duels minder gespeeld. Montreal bezet voorlopig die zo belangrijke vierde plaats. Vancouver schakelde vorig seizoen nog zo verrassend de Blues uit in de play-offs, maar moeten nu alle zeilen bijzetten om die überhaupt te halen. De Canucks hebben vier punten minder dan Montreal, maar ook al vijf wedstrijden meer gespeeld.
  • Na een 4-game losing streak wonnen de New York Rangers hun laatste twee wedstrijden. Toch was er slecht nieuws voor de Blueshirts, want Artemi Panarin is voorlopig niet beschikbaar. Hij zou jaren geleden in Rusland een meisje hebben mishandeld en die zaak is nu opeens aan het licht gekomen. Panarin hoopt de lucht zo snel mogelijk te klaren. Ondertussen gaan de Penguins vrolijk verder met het winnen van wedstrijden. Ze hebben er nu drie op een rij en bezetten de derde plek in de East Division. Deze wordt nog altijd aangevoerd door de Bruins, die twee punten meer en twee wedstrijden minder hebben dan Washington, dat tweede staat. Met een vijfde plek zouden de Flyers momenteel buiten de boot vallen, maar zij hebben nog wat duels achter de hand. Ze moesten het duel in Lake Tahoe overigens aan Boston laten.

Cover Photo: Jason Franson/The Canadian Press

2021 NFL Draft RB Prospects: Travis Etienne

0

Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Week twee staat in het teken van de running backs. Als eerste de volgens vele beste RB van deze RB class: Travis Etienne.


TRAVIS ETIENNE – CLEMSON

Leeftijd: 22 | Lengte: 1.78 m | Gewicht: 92 kg | Senior


Travis Etienne heeft er vier seizoenen bij Clemson opzitten en gaat dus met heel veel speelminuten aan ervaring de stap naar de NFL maken. Zijn eerste jaar was meer dan prima, maar vooral jaar twee en drie kwam hij bij veel mensen definitief in beeld. Afgelopen jaar was hij als running back zeker niet zo productief als de jaren daarvoor, maar in de passing game ving hij 10 ballen meer dan het jaar daarvoor. Kortom: Etienne kende gewoon weer een fantastisch seizoen en behield volgens velen zijn status als RB1 in de 2021 NFL Draft.

THE GOOD: ALLROUND WAPEN | BALANS | EXPLOSIVITEIT EN SNELHEID | KRACHT | WELWILLEND BLOCKER

Travis Etienne is een allround wapen. Etienne heeft enorm veel overeenkomsten met Saints RB Alvin Kamara. Zowel qua lichaamsbouw als qua speelstijl. Ook Kamara kwam er laat in zijn college-carriere achter dat hij meer een allround RB is dan een pure RB. Dezelfde ontwikkeling is zichtbaar bij Etienne. Zijn receptions (en targets) zijn gedurende de vier seizoenen drastisch omhoog gegaan. Ook Etienne is erachter gekomen dat hij zijn enorme explosiviteit en snelheid op een effectievere manier kan gebruiken dan alleen als RB. Daarvoor is het moment hieronder wel een goed voorbeeld van.


Etienne is geen extreem geavanceerde route runner, maar de bal vangen kan hij meer dan prima. Gedurende de seizoenen begonnen hij steeds meer mee te trainen met de receivers van Clemson. En met resultaat. Je zult hem niet in de slot of als outside receiver zien staan, maar ballen vangen kan hij zonder meer.


Etienne is verder zo enorm explosief en snel dat het moeilijk is om hem te stoppen als hij eenmaal de eerste tackle heeft ontweken. Iets waar hij overigens ook meer dan goed in is, maar daarover later meer.


ELITE BALANS

Wat Etienne echter zo enorm goed maakt en de vergelijking met Kamara alleen maar versterkt, is dat zijn balans enorm goed is. Buitenaards bijna. Enorm lastig om neer te halen en kan met deze balans iets uit het niets creëren en zo de offense uit de brand helpen. We hadden hieronder dan ook wel 300 van dit soort momenten kunnen tonen, maar wij hebben het even bij drie gelaten.



PASS PROTECTION

Nog iets wat Etienne maar al te graag doet, is blocken voor een QB in de passing game. Ondanks dat hij dit qua positionering zeker niet altijd goed doet (zie moment twee), is de bereidheid om zijn steentje bij te dragen en zijn lichaam op het spel te zetten iets wat NFL-teams graag zullen zien.



En wat het ook doet, is nog meer opties openen voor de head coach en offensive coördinator. Etienne kan namelijk vanuit een fake block ook een route rennen en zo een grote gain creëren. Zoals we al zeiden: allround wapen.


Al met al zal hij wel een stuk consistenter moeten worden in pass protection om ook op NFL-niveau daar van waarde te zijn. Hij zit echter nu al op een beter niveau dan een paar andere RB’s van deze class en kan met goede coaching alleen maar beter worden in het herkennen van pressure schemes. De welwillendheid om te blocken is in ieder geval daar, en dan ben je al een heel eind.

THE BAD: GEEN GEAVANCEERDE ROUTE RUNNER | SOMS TUNNELVISIE WANNEER HIJ RENT | GEEN PURE RB

Maar er zijn ook wel degelijk wat dingen op het spel van Etienne aan te merken. Zo is Etienne geen geavanceerde route runner. Hij kwam bij Clemson eigenlijk altijd uit het backfield om of screen passes (zoals hieronder te ontvangen), of op snelheid (zoals eerder hierboven vertoond) te rennen en vrij te komen. Verwacht geen route tree van twee of meer routes van Etienne.


Zijn grootste verbeterpunt als runner is het verminderen van zijn momenten dat hij tunnelvisie vertoond. Dit zorgt er ten eerste voor dat hij zo af en toe gaten mist voor easy gains (of meer). Ten tweede is dit voor zijn eigen gezondheid gevaarlijk. Plays zoals hieronder, waar hij de verdediger vanwege die tunnelvisie helemaal niet aan ziet komen, kunnen pittige blessures opleveren. Maar niet alleen dat: ook fumbles en turnovers. Het tweede voorbeeld geeft aan wat er gebeurt als hij de gaten wel herkent en zijn tunnelvisie uit zet.



Daar waar Etienne als passer dus al redelijk gevorderd is, is het wel duidelijk dat Etienne geen pure RB is zoals bijvoorbeeld Jonathan Taylor dat wel is. Het is echter geen groot probleem. Zijn qua speelstijl, lichaamsbouw (en uiterlijk) look-alike Alvin Kamara is ook geen pure RB. Hetzelfde geldt (in mindere mate) voor Christian McCaffrey. En die schijnen in de NFL week in week uit meer dan prima te presteren. Kortom: Etienne zijn toekomst in de NFL zal daar niet vanaf hangen.

Normaal gesproken zal Etienne ergens aan het einde van de eerste ronde zijn nieuwe NFL-team gaan vinden. De beste fit voor hem zou een team zijn waar hij niet alleen wordt gezien als RB, maar als allround wapen dat ook in de passing game zeer effectief ingezet kan worden. Net zoals Kamara zou het voor Etienne het beste zijn als hij een RB zoals Latavius Murray (een pure RB) in zijn team heeft, zodat Etienne zijn rol als allround wapen effectief kan uitvoeren.

Photo: Streeter Lecka/Getty Images

Brooklyn Nets: aanvallende juggernaut met zorgwekkende defensie

0

Het is bijna anderhalve maand sinds de trade van James Harden naar de Brooklyn Nets. Aanvallend gezien staat er statistisch het beste team aller tijden met Harden, Kevin Durant en Kyrie Irving, maar met 12 nederlagen na 31 gespeelde wedstrijden op het moment van schrijven loopt het zeker nog niet op rolletjes. Het is misschien wel het meest besproken team in de NBA van het seizoen, maar wat is nu de sleutel naar succes voor de Brooklyn Nets?


BESTE OFFENSE OOIT


Bijna alles gaat tegenwoordig in de NBA met statistieken. Zo ook hoe goed teams aanvallend en verdedigend zijn. Als we kijken naar de aanval van de Brooklyn Nets, dan hebben ze een offensive rating van 120.6. Dat betekent dat volgens de statistieken de Nets 120.6 punten scoren in 100 possessions. Het record staat op naam van de Dallas Mavericks, die in het afgelopen seizoen een offensive rating hadden van 116.7. Ook als we het niet zo ingewikkeld maken en kijken naar de kale points per game, dan staan de Nets bovenaan met 123.3 punten per game. Bijna vier punten meer dan de eerste achtervolgers: de New Orleans Pelicans.

Maar wat werkt er dan zo goed voor Brooklyn? Uiteraard hebben ze drie sterspelers, waarvan er altijd minimaal één op het veld staat. Echter is het vooral de bereidheid van de sterren dat opvalt. Sinds de komst van Harden heeft hij maar in twee van de zeventien wedstrijden minder dan tien assists gegeven. Zijn gemiddeldes bij Brooklyn: 24.2 punten, 8.2 rebounds, 11.7 assists en een schotpercentage van 50%. Ook de andere sterren doen het heel goed, want Durant noteert gemiddeld 28.6 punten en Irving 27.9 punten per wedstrijd. Daarnaast schieten ze allebei minimaal 50% vanuit het veld en 40% van achter de driepuntslijn. De berichten bij de komst van Harden dat er maar één basketbal is op het veld en het dus niet makkelijk zou zijn om deze te delen, kunnen voorlopig de prullenbak in.

Verder zijn de role players misschien net wel zo belangrijk. Naast de sterspelers staat er met Joe Harris misschien wel de beste catch-and-shoot schutter in de NBA op het veld. In het aanvallende strategie waarin de Nets spelen, dankzij assistent coach en voormalig head coach Mike D’Antoni, zijn driepunters cruciaal. Harris heeft er al 93 raak geschoten dit seizoen, het meeste in de gehele NBA. Hij doet dat met het beste percentage van alle spelers met minimaal 45 schotpogingen. Een ware scherpschutter, die de NBA ook leidt in onder andere ‘True Shooting-percentage’. Zo is hij dit jaar de snelste Net ooit met 100 rake driepunters in één seizoen en is hij leider in Nets-geschiedenis op het gebied van driepuntspercentage. Daarnaast hebben ze met DeAndre Jordan sinds de komst van James Harden weer een echte lob thread en zorgen Jeff Green, Landry Shamet en Tyler Johnson ook voor gevaar van achter de driepuntslijn. Het mag dan ook geen verrassing zijn dat de Nets het beste field goal en driepuntspercentage hebben in de NBA. Vooral in de topwedstrijden laten ze dit allemaal zien. In wedstrijden tegen teams met een winstpercentage van 50% of meer wisten de Nets 11 keer te winnen en werd er maar één keer verloren.


DEFENSE ZO LEK ALS EEN MANDJE, OP HET DERDE KWART NA


Waar je aanvallend zo veel starpower hebt, geef je het defensief gauw op. Zo ook in Brooklyn. Met een defensive rating van 118.0 staan ze 27e in de NBA. Combineer dat met de hoge offensive rating en je bent in voor een spektakelstuk met veel scores. Echter is dat voor een kampioenschap niet zo effectief. Je wordt kampioen tegen de grote teams, maar met acht overwinningen en 11 nederlagen tegen teams met een winstpercentage onder de 50%, kan hoofdcoach Steve Nash niet volledig tevreden zijn.

Het gaat vooral mis in de paint. Sinds de trade van Jarrett Allen missen de Nets een echte rim protector. DeAndre Jordan lijkt verdedigend vaak liever lui dan moe en doet niet al te veel moeite om schoten te blocken of zijn tegenstander uit te boxen voor de rebounds. Met de blessure van Nick Claxton is Jeff Green de backup center, dus het pakken van rebounds is niet het sterkste punt. En dan drukken we ons nog licht uit. De Nets krijgen gemiddeld de meeste punten in de paint tegen: 53.7 per wedstrijd. Ook staan ze 27e als het gaat om de 2nd chance points, waar ze er 15.1 van tegen krijgen.

Wel zijn de Nets bezig om zich defensief te versterken. In de road trip met wedstrijden tegen de Golden State Warriors, Phoenix Suns en Los Angeles Lakers werd ‘3rd quarter defense’ een gespreksonderwerp. Zoals het vaak gaat bij kampioensteams, is het derde kwart een omslagpunt in de wedstrijd en dat liet Brooklyn ook zien. Een defensive rating van 102.1, wat een zesde plaats is in de NBA. Toch is dat zeker nog niet voldoende, maar met het aantrekken van Andre Roberson en Iman Shumpert hebben de Nets extra defensieve krachten toegevoegd aan hun roster.

Deze versterking passen goed in de defensive strategie van de Nets. De guards tot forwards switchen eigenlijk alles en Roberson en Shumpert zijn verdedigend erg sterk. Verder hebben ze ook al Bruce Brown en Timothé Luwawu-Cabarrot die verdedigend op momenten uitblinken. Wel zal de vraag zijn hoe zij passen in het aanvallende schema van de Nets. Brown, Roberson en Shumpert zijn namelijk niet de beste shooters om in de corners te hebben na een pass van Irving, Durant of Harden. Het probleem wat betreft de paint kan enigszins opgelost zijn met Roberson en Shumpert, want je komt hun niet snel voorbij. Echter zal er waarschijnlijk wel een goede backup center gezocht worden om in de playoffs op te kunnen tegen bijvoorbeeld Joel Embiid, Anthony Davis of Nikola Jokic.


GEZOND BLIJVEN EN MINUTEN MAKEN


Aanvallend gezien heeft head coach Steve Nash alles tot zijn beschikking om fluitend kampioen te worden. Echter mag hij samen met assistent coach Jacque Vaughn, die verantwoordelijk is voor de defensie, nog een hoop werk opknappen. Belangrijk in dat proces is simpelweg minuten maken, maar dat is nog lastig. Durant en Irving hebben vorig seizoen al veel gemist door blessures en ook dit seizoen hebben ze al de nodige wedstrijden gemist. Soms was dat door de coronaprotocollen, maar ook kampten ze allebei al met blessures. Het zal belangrijk zijn om genoeg minuten te maken, om zo alles op elkaar af te stemmen voor de playoffs.

Met nog een maand tot de trade deadline en de buy-out markt die daarna komt zullen de Nets zeker nog kijken of er kansen komen om het huidige roster te versterken. Een backup center lijkt broodnodig en ‘3 and D’-specialisten zijn altijd welkom in de huidige selectie van Brooklyn. Veel minuten maken en op zoek gaan naar de juiste rotatie zal cruciaal zijn voor de Nets, die dit seizoen al maar liefst 19 verschillende starting line-ups hadden in 31 wedstrijden. Het lijkt een line-up te worden met Irving, Harden, Durant, Harris en Jordan, maar misschien weten Bruce Brown of Jeff Green zich nog ergens er tussen te wurmen en een plaats in de starting line-up te veroveren.

Krijgt Brooklyn de defensie op orde, dan mag de ring ceremonie stiekem al gepland worden. Het team heeft voldoende starpower voor in de playoffs, naast het feit dat het qua team al de beste aanval heeft in de NBA. In de wedstrijd tegen de LA Clippers lieten ze al zien dat het bijna niet mogelijk is om alle drie de sterren te stoppen. Toch wordt het een zware kluif om de defense op orde te krijgen, want met Irving, Harris en Jordan heb je ook genoeg gebreken. Het zal lastig worden om een solide verdediging neer te zetten. Mocht het ze toch lukken, dan wordt het lastig om dit team nog tegen te houden op weg naar hun eerste kampioenschap.

Coverfoto: Jason Miller/Getty Images

Fernando Tatis Jr en de evolutie van de kortestop

2

Fernando Tatis Jr. zette deze week bij de San Diego Padres zijn handtekening onder een contract voor de komende veertien jaar. Met één pennenstreek rust nu de hoop van de Friars op de schouders van een 22-jarige kortestop.

BELLIARD

New York Mets-werper Brian Bohanon zal niet meteen in angstzweet zijn uitgebroken, toen hij op een nazomeravond in Shae Stadium Rafael Leonidas Belliard Matias richting de thuisplaat zag lopen. Met zijn 1,68 en 75 kilo had Rafael Belliard ongeveer de omvang van de linkerarm van Frank Thomas. De kleine Dominicaan gold als een eenvoudig uitje onderaan de slagopstelling van de verder uiterst gevaarlijke Atlanta Braves’ lineup. Je kan je de ontsteltenis van de 31-jarige reliever dus wel voorstellen, toen kort daarna de knuppel van de kortestop hard contact maakte met de bal en deze als een raket richting linksveld vloog.

In de dugout van de Braves heerste hilariteit. De laatste homerun van hun teamgenoot dateerde alweer van tien jaar en meer dan 2.000 slagbeurten geleden. Ook voor de jaren 90 was dat al een opvallende statistiek, desalniettemin liggen de prestaties van Belliard dichterbij die van zijn tijdgenoten, dan de huidige offensieve nummers van spelers als Fernando Tatis Jr. Trevor Story en onze landgenoot Xander Bogaerts. Een kortestop moest destijds nog in de eerste plaats een verdediger zijn.

WIZARD OF OZ

Belliard diende in zijn jaren bij de Braves voornamelijk als verdedigende vervanger van Jeff Blauser. Teamgenoot Blauser kon beduidend beter overweg met het slaghout. In het jaar (1997) van Belliards homerun in Shae Stadium — de tweede en laatste uit zijn 17-jarige carrière — won Blauser zelfs de Silver Slugger voor kortestops in de National League. Met de kennis van nu zou je zeggen dat hij die prijs vooral te danken had aan zijn prima slaggemiddelde van .308, want zijn 17 homeruns doen je niet direct duizelen.

Toch is de Silver Slugger-award van Ozzie Smith precies tien jaar daarvoor nog opvallender. In dat seizoen sloeg de Wizard of Oz namelijk geen enkele homerun. Long balls werden in die tijd simpelweg niet verwacht van de hoeksteen van de defensie. Kortestops moesten in de eerste plaats defensieve zekerheid bieden, een beetje snelheid en een aardig slaggemiddelde waren mooie bonussen.

CAL RIPKEN JR

Ozzie Smith was gedurende zijn carrière het prototype van wat men zocht in een speler op zijn positie. In elke All-Star Game van de jaren tachtig was Smith de startende kortestop namens de National League. Dat de positie langzamerhand een metamorfose onderging, had in eerste instantie vooral te maken met zijn collega die al die All-Star Games in dienst van de American League mocht beginnen: Cal Ripken Jr. De man die we tegenwoordig vooral kennen van zijn ongekende reeks aaneengesloten wedstrijden, voegde namelijk iets toe wat aan het spel van Smith ontbrak: power.

Hoezeer de opkomst van Ripken een stijlbreuk vormde met zijn voorganger is misschien wel het best geïllustreerd aan de hand van zijn voorsprong op de homerun-ranglijst onder spelers die het merendeel van hun wedstrijden als kortestop speelden. Hij sloeg in zijn loopbaan namelijk 431 homeruns, zo’n 150 meer dan zijn naaste concurrenten. Dat Ripkens koppositie in dat klassement vanaf nu steeds verder in het geding zal komen, lijkt onvermijdelijk.

A-ROD

Die voorsprong had overigens al lang en breed overbrugd kunnen zijn, als Alex Rodriguez zijn contract met de Texas Rangers had uitgediend en niet al vroegtijdig de overstap naar de New York Yankees had gemaakt. In de Bronx moest hij namelijk een plekje doorschuiven naar het derde honk, omdat zij op kortestop al beschikten over The Captain, Derek Jeter.

Behalve de twee kortestops van de Pinstripes brak er nagenoeg gelijktijdig ook in Beantown een speler op die positie door die een gooi leek te kunnen gaan doen naar de homerun-kroon van Ripken. Nomar Garciaparra kreeg echter na een stormachtig begin al snel last van blessures. Zijn productie zou daardoor ver achterblijven op die van zijn twee generatiegenoten.

TULO

Waar A-Rod, Jeter en Nomar nog opvallende uitzonderingen waren die de regel bevestigden, zouden er in hun kielzog steeds meer offensief ingestelde kortestops doorbreken. De belangrijkste exponent van deze volgende golf moest Troy Tulowitzki worden. De Rockie leek op 24-jarige leeftijd de standaard te zetten voor toekomstige kortestops, maar even snel als zijn ster gerezen was, doofde deze uit. Tulo was nauwelijks de dertig gepasseerd, toen hij zijn laatste volledige seizoen speelde.

Terwijl Tulowitzki steeds verder afdreef richting een vroegtijdig honkbalpensioen, diende zich onder de prospects een nieuw soort toptalent aan: de alleskunnende kortestop. Eén van de eerste gezichten van deze lichting was koninkrijksspeler Jurickson Profar. In 2012 was Profar volgens MLB.com de #1 Prospect als opvolger van een zekere Mike Trout. In Profars voetsporen zouden al snel een groot aantal positiegenoten in de top van de prospect-lijstjes volgen.

DE MODERNE KORTESTOP

Waar Profar, andermaal mede door blessureleed, nooit doorgroeide tot een absolute ster en tegenwoordig vooral als utility player aan de bak komt, zouden anderen daar sindsdien wel in slagen. Bogaerts, Francisco Lindor, Corey Seager en dus Tatis Jr maakten inmiddels allemaal de sprong van de top prospect-lijstjes naar de Major League. Een zelfde lot lijkt nu voor Tampa Bay Rays-talent Wander Franco in het verschiet te liggen. Hij voerde de afgelopen jaren dit prestigieuze klassement aan en van hem wordt verwacht dat hij komend seizoen zijn opwachting zal maken.

Dan hebben we het overigens alleen nog maar gehad over de spelers die werden opgenomen bij de eerste 10 van MLB’s Top 100 Prospects. Tel daarbij op de indrukwekkende offensieve prestaties van kortestops als Tim Anderson, Trevor Story en Didi Gregorius en het moge duidelijk zijn dat de dagen van Ozzie Smith als benchmark voor de positie in een ver verleden liggen.

SIMBA

Een hedendaagse kortestop die nog te vergelijken is met Ozzie Smith is Andrelton Simmons. De Curaçaoënaar kan in zijn eerste zeven volledige seizoenen gelijkaardige statistieken voorleggen als zijn illustere voorganger. Onze landgenoot liet over die tijdspanne zelfs betere cijfers noteren in belangrijke categorieën als oWAR (14,6 om 14,0), dWAR (24,3 om 17,3), WAR (33,4 om 24,8) en OPS+ (90 om 74). Defensief hield hij daar net als Smith vier Gold Gloves aan over, maar waar Ozzie in die periode al voor zijn eerste vier All Star Games mocht aantreden, bekeek Simmons elke ASG tot dusver thuis op de bank.

Afgelopen transferperiode maakte Simmons de overstap naar de Minnesota Twins. Hij was één van de meest in het oog springende kortestops die deze winter transfervrij op te pikken was. Opvallend feit bij niet alleen zijn overstap, maar eveneens die van voormalig A’s-kortestop Marcus Semien, is dat beide spelers vertrokken naar een organisatie waar de nood aan een tweedehonkman op voorhand groter leek. De Twins besloten echter om Jorge Polanco vanaf nu op het tweede honk te gaan gebruiken, terwijl Semien zelf omgeturnd wordt tot 2B om Bo Bichette op ‘6’ te houden.

PYRAMIDE DER POSITIES

Dit alles zou natuurlijk volledig begrijpelijk zijn geweest, als er geen tweedehonkmannen meer beschikbaar waren. Maar terwijl Simmons en Semien nieuw onderdak vonden, waren gelauwerde opties als Jonathan Schoop (ooit overigens zelf een kortestop-talent) en Kolten Wong nog naarstig op zoek naar een nieuwe werkgever. Teams lijken dus eerder geneigd om positionele wijzigingen door te voeren om ruimte te maken voor kortestops, dan een tweedehonkman vast te leggen.

Wanneer een kortestoptalent voor het hoogste niveau te log lijkt te zijn, dan is een positiewisseling naar het derde honk een alternatief. De transformaties van A-Rod en Manny Machado zijn hier goede voorbeelden van. Als een kortestop daarentegen te licht blijkt te zijn of diens arm te zwak is voor die positie, dan is daar altijd nog de mogelijkheid om juist een plaatsje naar rechts op te schuiven. Denk daarbij bijvoorbeeld aan Schoop, Ozzie Albies en nu dus ook Polanco en Semien. Voor tweedehonkmannen doemt dan al gauw een verbanning naar het linksveld op, maar daar moet soms al een te licht bevonden midvelder – het alfamannetje onder de outfielders – gepositioneerd worden.

TOP PROSPECTS

Diezelfde prioritering onder de verschillende posities vinden we terug in de eerder genoemde prospect-klassementen. Sinds 2004 heeft MLB.com 18 van dergelijke ranglijsten bijgehouden. Als we dan de top 10’s uit de eerste helft daarvan – tot aan Profars topklassering in 2012 – vergelijken met die van de laatste negen edities, dan komt daar ook die toegenomen waardering voor de kortestop-positie naar voren. In de eerste negen jaar bestond de Top 10 voor slechts 11% uit kortestops, terwijl dat percentage sindsdien toegenomen is tot 31% in de laatste negen edities.

Sinds 2004 is het duidelijk dat de kortestopprospects nogal fluctueren in de bovenste regionen van de lijstjes

Kijken we vervolgens naar de andere binnenveldposities, dan zien we dat die gezamenlijk nog niet tot het aantal van de kortestops komen. Waarbij overigens de aantekening valt te maken dat daar dan weer meer dan 50% voor rekening komt van derdehonkmannen, terwijl 1B’s en 2B’s slechts sporadisch weten door te dringen tot de Top 10.

In de afgelopen 25 jaar heeft de invulling van de kortestop-positie een transformatie ondergaan. Van de defensieve wizards uit de jaren 80 en begin jaren 90 zijn het nu allround atleten geworden van wie ook het nodige geweld in het slagperk verwacht wordt. Mochten ze bovendien niet aan de hoge verwachtingen kunnen voldoen, kan men meestal nog uitwijken naar een van de twee posities aan weerszijden. Met deze metamorfose is ook de waardering voor de positie gegroeid. Dat dit tegenwoordig financieel zijn vruchten kan afwerpen, bewijst het monstercontract voor de 22-jarige Tatis Jr wel.

Coverfoto: Orlando Ramirez/USA Today Sports