Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Week twee staat in het teken van de running backs. En de eerste naam die we bespreken is misschien voor veel mensen een verrassende: Javonte Williams.
JAVONTE WILLIAMS – NORTH CAROLINA
Leeftijd: 20 | Lengte: 1.78 m | Gewicht: 99 kg | Junior
We beginnen de RB-week met een statement: Niet Travis Etienne, niet Najee Harris maar Javonte Williams is de beste running back in deze draft class. De reden dat Williams, die elk jaar bij North Carolina beter en beter is gaan spelen, niet zoveel first round hype krijgt is omdat Etienne en Harris hun naamsbekendheid hebben en omdat Williams bij North Carolina een backcourt moest delen met Michael Carter (ook een RB-pick in de eerste 4 rondes van de aankomende draft). Zeker zijn passing game statistieken zijn daardoor aangepast, maar zeker ook zijn statistieken als running back. Laat de statistieken je niet om de tuin leiden: Er is geen completere RB in deze draft class dan Javonte Williams, en wij gaan laten zien waarom.
Javonte Williams
THE GOOD: BALANS | DOORZETTINGSVERMOGEN | HERKENNEN VAN GATEN | EXPLOSIVITEIT | PASSING GAME | PASS PROTECTION
Waar moeten we beginnen? Juist: met het vertonen van het complete plaatje. Veel american football-fans zullen dit moment inmiddels wel een flink aantal keren langs hebben zien komen, maar het laat wel zien waar Javonte Williams voor staat: inzicht, geduld, explosiviteit, kracht en doorzettingsvermogen. In die volgorde.
Goed, dan nu de details. Beginnend met zijn absolute kracht: zijn balans. Daar waar Najee Harris qua balans in de buurt komt, is er niemand een grote balance master dan Javonte Williams. Vaak zijn er meerdere tackles nodig om zijn combinatie van snelheid, balans en kracht definitief te stoppen. En zelfs dan perst hij er nog een paar extra yards uit.
Maar technisch gezien is Williams ook al evengoed als Harris en (als runner) beter dan Etienne. Zijn geduld, inzicht en het vinden van de juiste gaten zijn in deze RB class eigenlijk alleen gematched door Harris. En als hij dat gat eenmaal gevonden heeft: vergeet het maar. Zijn explosiviteit en snelheid doet de rest.
Naast die balans en zijn inzicht om gaten te vinden heeft Williams dus ook de explosiviteit en snelheid om verdedigers achter zich te houden. Iets wat bij Harris bijvoorbeeld een beetje ontbreekt. Williams ziet er misschien niet meteen snel uit, maar LB’s en DB’s hebben het lastig zat om hem in te halen. Williams is alles behalve langzaam.
PASSING GAME
Williams is echter niet alleen goed als runner. Hij is namelijk een hele goede pass catcher die bij North Carolina al heeft laten zien routes functioneel te kunnen rennen en vervolgens in zijn eentje vrij te komen. Zelfs Etienne, die bekend staat als allround wapen, heeft het hier soms lastig mee. Zeker het eerste moment van hieronder laat zien dat Williams de kwaliteiten heeft om in de NFL een prima receiving-optie te zijn uit het backfield.
Het is dat Michael Carter, die in de passing game nog een stuk beter is dan Williams en misschien wel de beste pass catcher is van deze RB class (samen met Etienne en Felton), anders hadden we nog meer beelden van Williams gehad en had hij zijn statistieken misschien wel kunnen verdubbelen in die categorie.
PASS PROTECTION
Wat hem tot slot misschien wel definitief de RB1 van deze draft class maakt is zijn pass protection. Daar waar Etienne de welwillendheid wel heeft maar het soms nog niet zo goed uitvoert en Harris eigenlijk gewoon een non-factor is in pass protection, mag Williams gezien worden als een van de betere pass protectors van deze RB class. Let op de drie momenten hieronder op de RB, die naast zijn college QB Sam Howell (remember the name) staat.
Juist dit laatste zorgt ervoor dat Williams een every down back is en hij zelfs van waarde kan zijn voor het team als hij qua rushing of passing yards uitgeschakeld is. Dit is bij Etienne en Harris op dit moment niet het geval.
THE BAD: PRESTATIES VS GROTERE UNIVERSITEITEN
Zoals vaak het geval is bij de beste spelers van de draft is het lastig om bij de negatieve dingen iets fundamenteels te vinden. Williams is gewoon extreem compleet en getalenteerd en is tevens nog maar 21 als hij in september zijn NFL-debuut gaat maken.
Als we dan toch moeten gaan muggenziften, dan doen we dat op zijn prestaties vs de grotere universiteiten in college. In de duels vs Clemson (2019) en Notre Dame (2020) bleef hij dik onder de 50 rushing yards en was hij nauwelijks tot niet succesvol. Dit is natuurlijk wel het niveau wat hij in de NFL wekelijk tegen gaat komen. Wie echter de beelden van die wedstrijden terugkrijgt, zal zien dat hij zeker in pass protection (zoals hierboven ook te zien is) zijn steentje bijdroeg. Dus zelfs als Williams als runner niet succesvol is, heeft het zin om hem op het veld te houden.
Conclusie is dat Williams op 21-jarige leeftijd al een enorm complete back is die vanwege de aanwezigheid van Michael Carter niet de statistieken en de first round pick hype heeft die hij eigenlijk wel zou moeten hebben. Williams is zo compleet als een RB maar kan zijn en zal een fantastische NFL-carriere tegemoet gaan. Het NFL-team dat zijn scouting op orde heeft een een RB nodig heeft zal Williams bovenaan zijn lijstje hebben staan.
Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.
14 FEBRUARI – 20 FEBRUARI
DE STAND
Atlantic Division: 1. Philadelphia 76ers (20-10), 2. Brooklyn Nets (19-12), 3. Boston Celtics (15-14), 4. Toronto Raptors (15-15), 5. New York Knicks (14-16)
Central Division: 1. Milwaukee Bucks (17-13), 2. Indiana Pacers (15-14), 3. Chicago Bulls (13-16), 4. Cleveland Cavaliers (10-20), 5. Detroit Pistons (8-21)
Southeast Division: 1. Charlotte Hornets (14-15), 2. Miami Heat (13-17), 3. Atlanta Hawks (12-17), 4. Orlando Magic (12-18), 5. Washington Wizards (10-17)
IN DE SPOTLIGHTS
HARDEN LEIDT BROOKLYN NAAR KNAPPE ZEGES
De Brooklyn Nets hebben momenteel aan de hand van James Harden vijf wedstrijden op rij gewonnen. Deze week werden in historische wedstrijden de Sacramento Kings, Phoenix Suns en Los Angeles Lakers aan de kant geschoven. Allemaal zonder de geblesseerde Kevin Durant.
Vorige week werd er afgesloten met zeges op de Indiana Pacers en Golden State Warriors. Daarna bleven de Nets in Californië voor de wedstrijd tegen de Sacramento Kings, zonder Durant. De forward heeft een verrekking aan zijn hamstring en is voor onbepaalde tijd uitgeschakeld. Toch wisten de Nets zeer eenvoudig te winnen, met 27 (!) rake driepunters. Een franchise record voor de Nets en derde aller tijden in de NBA.
De nacht daarna werden de Phoenix Suns verslagen. Ook dit ging niet zonder slag of stoot. Naast Durant deed namelijk ook Kyrie Irving niet mee. Ondanks een achterstand van 24 punten wonnen de Nets dankzij 38 punten en 11 assists van Harden alsnog. Op donderavond werden afsluitend de Los Angeles Lakers relatief eenvoudig verslagen: 109-98.
Ook zonder Durant lukte het de ploeg dus om zeges te boeken. Harden was goed voor 30 punten, 8 rebounds en meer dan 12 assists per wedstrijd met ook nog zeer sterke schotpercentage, terwijl Irving het deed met ruim 28 punten, 5 rebounds en 4 assists per wedstrijd.
WASHINGTON WIZARDS WETEN WAT WINNEN IS
Het kan snel gaan in de NBA. Na vier overwinningen staan de Washington Wizards niet meer onderaan in de Eastern Concerence en durven ze misschien al omhoog te kijken richting de playoffs.
Ondanks het sterke spel van Bradley Beal dit seizoen lukte het de Wizards nog niet echt om dit tot zeges om te zetten. Echter lukte dat deze week wel, met zeges tegen de Denver Nuggets, Houston Rockets, Boston Celtics en Portland Trail Blazers.
De wedstrijd tegen de Houston Rockets was ook de terugkeer van John Wall in Washington D.C., nadat hij het afgelopen offseason werd getrade. Wall speelde de eerste negen seizoenen bij de Wizards. In zijn terugkeer was hij goed voor 29 punten en 11 assists, maar toen waren het Beal en Russell Westbrook die de Wizards de zege brachten. Beal scoorde 37 punten en Westbrook noteerde een triple-double.
DE TEGENVALLERS
DRIE NEDERLAGEN VOOR GIANNIS EN BUCKS
De Milwaukee Bucks hebben een lastige tijd achter de rug. In de nacht van vrijdag op zaterdag werd er wel gewonnen van de Oklahoma City Thunder, maar de vijf wedstrijden daarvoor werden allemaal verloren.
Na nederlagen tegen Phoenis en Utah werd deze week begonnen met een nederlaag tegen OKC. Zonder Shai Gilgeous-Alexander en George Hill kreeg Oklahoma alsnog de Bucks op de knieën. Twee dagen daarna werd er met 124-114 verloren van de Toronto Raptors, waar Fred VanVleet 33 punten scoorde.
Weer twee dagen later gingen de Bucks wederom onderuit. En wederom was het door toedoen van de tegen Toronto. In deze wedstrijd waren het echter Norman Powell en Pascal Siakam met 29 en 27 punten respectievelijk die de Bucks pijn deden. Wel werd de week winnend afgesloten, want in een ‘low-scoring game’ versloegen de Bucks de Thunder nu wel: 85-98. Giannis Antetokounmpo was in die wedstrijd goed voor maar liefst 29 punten, 19 rebounds, 8 assists en 3 blocks.
SPELER VAN DE WEEK
Joel Embiid is voor de tweede keer verkozen tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. De center van de Philadelphia 76ers kwam deze week maar twee wedstrijden in actie, maar deed dat wel erg sterk. Met gemiddeldes van 40.5 punten, 14 rebounds, 7 assists, 2 steals en 2.5 blocks per wedstrijd leidde hij de Sixers naar twee zeges.
Vooral in de wedstrijd tegen de Chicago Bulls was de Kameroener heel sterk. Hij noteerde een career high van 50 punten en pakte ook nog eens 17 rebounds, gaf 5 assists en blokte 5 schoten. Hij was direct betrokken bij 61 van de 112 punten van de Sixers, in een 105-112 zege.
VOORUITBLIK
Waar het begin van het seizoen vol zat met krakers tussen teams uit de Eastern Conference, is dat de afgelopen paar weken helaas wat minder. Gelukkig geldt dat niet voor alle teams, wat de Toronto Raptors kennen een heel zwaar schema. In de nacht van zondag op maandag om 1 uur nemen zij het op tegen de Philadelphia 76ers, om die in de nacht van dinsdag op woensdag weer tegen te komen. Als dat nog niet genoeg was, nemen de Raptors het één dag later op tegen Jimmy Butler en de Miami Heat. Het wordt een loodzware week voor de ploeg van coach Nick Nurse.
Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. En zoals dat hoort beginnen we deze week met de belangrijkste positie: Quarterback. We sluiten de QB-week af met Mac Jones, Kyle Trask en de overige QB’s van de aankomende draft.
MAC JONES VS KYLE TRASK
Mac Jones: elite pocket passer met gelimiteerde mobiliteit en ervaring als starter
Misschien wel de beste pocket passer in deze draft class, minimaal op het niveau van Trevor Lawrence. Wat Mac Jones afgelopen seizoen (onder meer 77% completion percentage na 402 attempts) liet zien overtrof ieders verwachting. Dat Jones qua armtalent in de buurt of zelfs gelijkwaardig is aan Lawrence, is een feit. Dat de statistieken van Mac Jones afgelopen seizoen beter waren dan die van Lawrence (ook nog eens in de SEC, de sterkste conference in college football), is ook een feit.
Tevens heeft hij dat wat Lawrence ook heeft: de enorme kalmte om in wat voor situatie (en op welk podium) dan ook te presteren en de offense uit te voeren. Je zou zelfs kunnen zeggen dat Mac Jones een snellere release heeft dan Lawrence en daardoor de quick game beter uit kan voeren, ook op NFL-niveau. En toch komt Mac Jones niet in de buurt van de draft hype rondom Lawrence. De vraag is dan: waarom?
Eigenlijk heel simpel. Ten eerste is Jones (ondanks dat hij kleiner is) niet zo heel erg mobiel. Hij is geen threat in de run game zoals Lawrence dat met zijn giraffebenen wel is. Daarnaast is Lawrence een flink stuk groter dan Mac Jones (1.90 vs 1.98) en heeft Lawrence drie jaar enorm stabiel gepresteerd. Mac Jones heeft alleen het afgelopen seizoen als starter laten zien echt een elite QB te zijn. NFL-teams geven vaak de voorkeur aan spelers die al een langere tijd op een hoog en stabiel niveau presteren. Tot slot is Mac Jones als passer on the move ook niet enorm consistent. Omdat hij een fantastische OL voor zijn neus had bij Alabama was dit niet nodig en leverde het geen problemen op, maar elite is hij op dat vlak allerminst.
Kortom: Mac Jones is een plug-en-play NFL-starter voor een teams zoals de Bears die (op een goedkope manier) een QB zoeken. Hij is op zijn best wanneer hij achter een sterke OL de offense kan uitvoeren als pocket passer. Denk aan een Big Ben of Philip Rivers. Mac Jones is echter alles behalve de QB in deze draft class met de meest potentie en pure talent.
Kyle Trask: pocket passer met effectieve mobiliteit en veel verbeterpunten
Kyle Trask heeft veel overeenkomsten met Mac Jones. Ook Kyle Trask is een pocket passer, niet op zijn best als hij on the move moet gooien en heeft gelimiteerde mobiliteit. Er zijn echter een paar (zowel positieve als negatieve) verschillen tussen de twee. Kyle Trask is langer (1.90 vs 1.96), heeft al effectieve mobiliteit (iets wat Mac Jones nog moet leren), heeft qua speeltijd veel meer ervaring en heeft meer puur armtalent (zeker qua kracht en gevoel).
Toch krijgt Kyle Trask, in tegenstelling tot Mac Jones, minder first round draft hype. De reden hiervoor: Recency bias. Daar waar Mac Jones ook tijdens de CFB playoffs bleef domineren en uiteindelijk kampioen werd met Alabama, sloot Kyle Trask zijn seizoen af met een nederlaag vs Alabama en een dramatische bowl game loss vs Oklahoma (onder meer 3 interceptions). Kyle Trask is daarnaast niet zo’n complete passer als dat Mac Jones is. Trask excelleert in midrange en diepe ballen (vanwege zijn armkracht en gevoel voor plaatsing) en is een master in wheel routes.
Hij is echter nog te inconsistent als het aankomt op zowel deze lange ballen als de korte passes. Daarnaast is Trask ten opzichte van Mac Jones nog veel te statisch in de pocket. Mac Jones is een pocket master als het aankomt op movement. Trask is op dit gebied ook nog inconsistent. Kortom: Mac Jones is momenteel niet per se beter, maar wel completer en consistenter dan Kyle Trask.
De vraag die dan rest is: wie is de betere QB? Kyle Trask heeft de perfecte lichaamsbouw en het armtalent. Met goede coaching kunnen zijn inconsistente punten (pocket mobiliteit en short passes) aangepakt worden en kan Trask een zeer soliede QB worden. Mac Jones is al veel meer een starter die qua ontwikkeling zijn piek wel bereikt lijkt te hebben. Aan NFL-teams om te kiezen tussen het heden (Mac Jones) en de toekomst (Kyle Trask).
OVERIGE QB CLASS
Nu de zes kanshebbers op een plek in de eerste ronde besproken zijn, is het wel zo fair om de rest van de QB class ook wat aandacht te geven. De eerste twee namen die waarschijnlijk achter deze zes als eerst genoemd gaan worden, zijn die van Kellen Mond en Jamie Newman. Jamie Newman heeft, samen met Kyle Trask, misschien wel de beste arm van deze QB class. Het probleem is alleen: de beste man weet zich er geen raad mee. Hij is veel te inconsistent en heeft daarnaast tevens een jaar lang niet gespeeld. Zijn lichaamsbouw is perfect voor de NFL, aan zijn armtalent ligt het niet en hij is meer dan prima op midrange en short passes. Hij gooit alleen enorm veel (risicovolle) lange ballen… en incompletions/interceptions. Kort samengevat: hij kan een lange versie van Russell Wilson worden…. of de nieuwe Jameis Winston.
Kellen Mond
Kellen Mond heeft van alle QB’s die tot nu toe besproken zijn de meeste ervaring. Vier jaar lang was hij de starter bij Texas A&M en elk jaar weer verbeterde hij zichzelf. Hij heeft het ideale lichaam voor een NFL QB, is mobiel en excelleert in het maken van snelle beslissingen. Hij heeft echter niet per se de sterkste arm en is net zoals Trask nog iets te statisch in de pocket (zeker voor iemand die zo mobiel is als Mond). Als hij die twee punten aan kan pakken en daarnaast nog een schepje bovenop zijn consistentie kan doen, dan kan Mond uitgroeien tot een stabiele NFL-starter.
Davis Mills
Dan is er nog Davis Mills, waar opvallend weinig over gepraat wordt. Mills zit een beetje tussen Newman en Mond in. In tegenstelling tot Newman weet Mills al veel beter waar hij mee bezig is en hoe hij zijn arm als wapen kan gebruiken. Hij doorloopt zijn reads goed, is kalm en voelt pressures goed aankomen. Mills heeft daarnaast functionele mobiliteit en neemt meestal goede en snelle beslissingen. Hij heeft, in tegenstelling tot Mond, nog wel wat consistentie-problemen. Het gaat hierbij dan vooral om ball placement en zijn pocket mobility. Hij is vaak nog te statisch, ongeveer vergelijkbaar met de situatie van Kyle Trask. Mills heeft talent en football-IQ te over, maar ook wel zijn flaws.
DE OVERIGE OPTIES
Tot slot nog een paar andere namen die vanaf de vijfde ronde of later (of als FA) in beeld zullen komen en een goede kans hebben op een rol als back-up of als laatbloeier. Ian Book is een ervaren pocket maestro puur sang (ongelooflijk lastig om te sacken en vind altijd een oplossing) met en snelle release en een heel hoog football IQ. Hij heeft echter amper tot geen deep ball, was niet zo goede tegen goede teams in college en beschikt niet per se over extreem veel talent.
In dezelfde categorie past Sam Ehlinger. Hij is, net zoals Book, niet de grootste maar wel extreem goed in het ontwijken van fysieke problemen (zoals sacks) en heeft tevens prima mobiliteit. Hij heeft een fantastische arm waarmee hij bijna alle passes kan gooien, maar mist alleen nog de consistentie als pocket passer en maakt nog te vaak hele rare (en verkeerde) reads en beslissingen.
Shane Buechele en Brady White
Dan twee niet zo lange QB’s: Shane Buechele (1.86) en Brady White (1.90). Beide speelde de afgelopen jaren in de American Athletic Conference en hebben flink wat ervaring qua speelminuten. Beide QB’s zijn gedurende hun carrière steeds beter geworden en beschikken tevens over goede short en midrange armtalent. Brady White is effectief in een offense waarin het tempo hoog ligt, maar noteerde ook enorm veel foute beslissingen en veel turnovers. Dit is gedurende zijn carrière niet beter geworden. Daarnaast is hij ook niet fantastisch onder druk en speelde hij aardig in een conference waar defense niet de hoogste prioriteit en kwaliteit is.
Shane Buechele heeft veel overeenkomsten met White. Buechele maakt misschien wat minder foute beslissingen en doorloopt zijn routes en reads wat beter, maar ook hij mist pure armkracht en is op zijn best in een fast pace offense gebaseerd op ritme. Deze eenzijdigheid is meestal geen goed teken als het aankomt op de kwaliteiten van de QB zelf.
Feleipe Franks
Tot slot nog een verhaal apart: Feleipe Franks. De ex-Florida QB presteerde bij de Gators niet per se heel erg fantastisch en vertrok naar Arkansas omdat hij was verslagen door de eerder besproken Kyle Trask. Afgelopen seizoen liet hij bij Arkansas echter dingen zien die niemand eerder van hem had gezien. Hij heeft het perfecte lichaam voor een NFL QB, heeft een kanon van een arm, maakt op fantastische wijze (misschien wel als beste in deze QB class) gebruik van zijn lichaam en pump fakes en is een goede passer on the move (wat duidt op mobiliteit). Franks is echter nog steeds niet snel genoeg in het lezen van zijn reads en heeft tevens maar een jaar echt op fantastisch niveau gepresteerd. En hier geven NFL-teams zelden de voorkeur aan.
SPORTAM QB RANKING
* De draft-posities naast de namen zijn de draft-posities die hun spelerswaarde volgens SportAm zouden weergeven. Dit zijn dus NIET de posities waarop wij denken dat ze gedraft gaan worden, maar puur het gebied waar de speler qua kwaliteit het beste zijn waarde vertegenwoordigd.
Het is weer tijd om de verrichtingen van de beste rookies van het seizoen onder de loep te nemen. Vorige maand was LaMelo Ball koploper in onze ranking en was James Wiseman een starter. Cole Anthony stond op het punt de geblesseerde Markelle Fultz te vervangen en had nog niemand gehoord van Immanuel Quickley of Saddiq Bey. Welke ontwikkelingen hebben er plaats gevonden en wie heeft zijn kans gegrepen? Zijn er spelers op een zijspoor belandt en uit de gratie gevallen? We gaan het allemaal bespreken in deze maandelijkse ladder.
Het is LaMelo gelukt om een basisplaats te veroveren bij de verrassend sterke Charlotte Hornets (13-15). De laatste acht wedstrijden mocht hij starten en scoorde hij gemiddeld 20 punten per wedstrijd. Zijn schotselectie is beter geworden en daarmee ook zijn percentages. Hij bewijst de aanval te kunnen leiden, maar heeft zich ook goed aangepast aan de speelstijl van de Hornets. Het team staat derde met 27.5 assists per wedstrijd en maar liefst zeven spelers noteren 10 of meer punten per wedstrijd. Ze bewijzen een goede aanvallende balans te hebben gevonden waarin iedereen zijn aandeel heeft.
#2 Anthony Edwards / Minnesota Timberwolves
14.6 pts / 3.7 reb / 2.4 ast / 38% FG / 32% 3FG
Wat voor Ball geldt, gaat ook op voor Anthony Edwards. Het enige verschil is dat zijn basisplaats is ontstaan door de blessure van D’Angelo Russell. Hij is al 12 wedstrijden op rij gestart en is daarin goed voor 17 punten en vijf rebounds per wedstrijd. Hij zal vermoedelijk nooit een echte driepuntschutter worden, maar zijn explosiviteit en atletisch vermogen bieden hem genoeg mogelijkheden om effectief te kunnen scoren. Diezelfde skills staan eveneens garant voor spectaculaire dunks en waanzinnige clutch shots. Het zou fantastisch zijn als hij ooit meedoet aan de slam-dunk contest tijdens de jaarlijkse All Star-festiviteiten. Het lijkt er sterk op dat Edwards zijn plaats heeft veroverd bij de getergde Timberwolves. Het belangrijkste voor een rookie is om zoveel mogelijk tijd tussen de lijnen te staan en te wennen aan het niveau van de NBA. Alle ingrediënten zijn aanwezig voor Edwards om zich snel te ontwikkelen.
#3 Immanuel Quickley / New York Knicks
12.4 pts / 2.3 reb / 2.7 ast / 40% FG / 37% 3FG
De watervlugge Immanuel Quickley speelt momenteel als back-up point guard voor de New York Knicks. Met slechts 19 minuten per wedstrijd weet hij toch zeer indrukwekkende cijfers neer te zetten. Mede daarom hebben wij hem als derde op deze lijst gezet.
Het handelsmerk van Quickley is zijn running-floater. Dit schot is bijna niet te verdedigen en maakt hem een gevaarlijke aanvaller. Het valt wel op dat hij erg wisselvallig speelt. De ene wedstrijd explodeert hij voor 20 + punten, de volgende is hij een no-show. Met zijn snelheid is hij in staat om naar de basket te driven, maar door zijn floater komt hij zelden dicht bij de basket of zijn tegenstander en forceert daardoor geen fouten en vrije worpen. Met een vrije worp percentage van 95% is het zonde dat hij hier geen gebruik van maakt.
De Sacramento Kings zijn weer terug op aarde na een periode waarin ze uit negen wedstrijden acht duels wonnen. Nu zitten ze in een verliesreeks van vier op rij. Haliburton heeft weliswaar geen basisplaats, maar is wel goed voor 30 minuten per wedstrijd. Sterker nog, hij kan zelfs meedingen voor de Sixth Man of the yearaward, waren het niet dat Jordan Clarkson van de Utah Jazz die zal toekomen.
Haliburton blijft imponeren met zijn volwassen spel. Verdedigend veroorzaakt hij elke wedstrijd turnovers bij de tegenpartij en maakt hij zogeheten defensive stops. Aanvallend is hij zeer solide als betrouwbare schutter en goede passer. Het is te hopen dat Sacramento wat consistenter wedstrijd gaat winnen. Als zij zichzelf belonen met een playoff-plaats zal de ontwikkeling van Haliburton alleen maar sneller verlopen.
#5 Desmond Bane / Memphis Grizzlies
10.3 pts / 2.7 reb / 1.6 ast / 48% FG / 48% 3FG
Binnen de NBA is een goede driepuntschutter goud waard. Als je dan een rookie selecteert met de 30ste keuze in de draft die vervolgens 48% van zijn driepunters raak schiet, dan kan je spreken van een goudhaantje. Desmond Bane is de op vijf na beste schutter in de NBA in de 3-point fieldgoal-categorie.
Bij de Memphis Grizzlies krijgt iedereen speeltijd en missen ze nog steeds dragende spelers als Jarren Jackson Jr en Justise Winslow. De ideale omstandigheden voor een rookie om zijn waarde te bewijzen. Jammer genoeg heeft hij nu vijf wedstrijden gemist na zijn eerste twee basisplaatsen.
Opvallende rookies
De Houston Rockets hebben sinds de blessure van Christian Wood niet meer gewonnen, maar het energieke spel van Jea’Sean Tate blijft van grote waarde. Hij belichaamt de verdedigende intensiteit wat momenteel het enige wapenfeit van de Rockets is.
We moeten ook nog even stilstaan bij de absurd goede serie van Saddiq Bey. Op 12 februari speelde zijn Detroit Pistons tegen de Boston Celtics (108-102). Bey schoot die wedstrijd al zijn zeven driepunters raak. Hij was goed voor 30 punten en 12 rebounds. Tezamen met drie eerdere wedstrijden was deze prestatie goed voor de Eastern Conference player of the week award. Ja, in Amerika is voor elke wissewasje een award te winnen.
Het leek er even op dat Cole Anthony bij de Orlando Magic de vaste point guard zou zijn, maar helaas raakte ook hij snel geblesseerd. Hij had daarvoor een goede reeks waarin hij gemiddeld 15 punten per wedstrijd scoorde.
Bij de Boston Celtics is Payton Pritchard weer terug van een blessure. Voor de Celtics geldt ook dat iedere speler gebruikt kan worden in dit bijzondere seizoen. De spoeling bij de guards is nameljk erg dun in Boston.
Patrick Williams begon zeer overtuigend bij de Chicago Bulls, maar zit momenteel in een vorm dip. Het siert de coaching staff dat ze vertrouwen in hem hebben. Hij start nog steeds iedere wedstrijd.
En als laatst hopen we dat James Wiseman snel weer herstelt van zijn polsblessure. De Golden State Warriors kunnen hem goed gebruiken, want hij heeft tot nog toe goede dingen laten zien.
Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.
Pacific Division: 1. Los Angeles Lakers (22-8), 2. Los Angeles Clippers (21-9), 3. Phoenix Suns (17-10), 4. Golden State Warriors (16-13), 5. Sacramento Kings (12-16)
Southwest Division: 1. San Antonio Spurs (16-11), 2. Memphis Grizzlies (12-12), 3. Dallas Mavericks (13-15), 4. New Orleans Pelicans (12-16), 5. Houston Rockets (11-17)
IN DE SPOTLIGHTS
SPURS DOEN HET BOVEN VERWACHTING
De San Antonio Spurs doen het, tot zover, verrassend goed dit seizoen. Wie aan het begin van het seizoen gezegd had dat ze, na ongeveer 30 gespeelde wedstrijden, op de zesde plek zouden staan in het westen zou een hoop geld verdiend kunnen hebben. Toch is er een slag om de arm te nemen. De drop van de zesde naar de elfde plek zijn maar vier verliespartijen,. Toch heeft Gregg Popovic de machine weer draaiende weten te krijgen. Vooral in uitwedstrijden lijken ze beter te presteren (9-3) dan de thuiswedstrijden (7-8). Bij de Spurs draait alles om het team. Er zijn maar liefst acht spelers die gemiddeld in de dubbele punten eindigen, met DeMar DeRozan als topscoorder (19,8).
BLAZERS WINNEN ER ZES OP RIJ
Zonder sterkhouders Jusuf Nurkic en CJ McCollum zou je niet verwachten dat de Blazers zes wedstrijden achter elkaar gewonnen hebben. Toch doen ze het, en het is vooral te danken aan Damian Lillard. Afgelopen week gingen de Blazers in de vier gespeelde wedstrijden telkens als winnaar van het veld af. Lillard was goed voor een gemiddelde double-double: 32 punten en 11,5 assists. Ook Gary Trent Jr. mag niet ontbreken, aangezien hij over de laatste negen wedstrijden meer dan 20 punten per wedstrijd scoort. Vooral tegen de New Orleans Pelicans waren Lillard en Trent Jr. belangrijk. Lillard was goed voor 43 punten en benaderde zijn career-high in assists met 16. Trent Jr. was goed voor 23 punten (5-10 3FG).
SUNS BLIJVEN MEEDOEN
Ook deze week ontbreken de Suns niet in onze recap. Na de vier gewonnen wedstrijden van vorige week werden er deze week twee gewonnen (Sixers en Magic) en een nipt verloren (Nets). De ploeg uit Phoenix staat zodoende op een knappe vijfde plek in het Westen. Tegen de Sixers werd er met 111-120 gewonnen. Devin Booker was goed voor maar liefst 36 punten. Tegen de Orlando Magic werd vrij gemakkelijk gewonnen: 90-109. Ook hier was Booker belangrijk (27 punten), maar ook Mikal Bridges was goed bezig. Hij scoorde 21 punten en schoot drie van zijn vijf driepunters raak. Tegen de Brooklyn Nets werd er zoals gezegd nipt verloren: 128-124. Dit keer deden Booker (22 punten) en Chris Paul (29 punten, 9 assists) er alles aan om de overwinning uit het vuur te slepen. Toch waren ze niet sterk genoeg in de laatste twee kwarten, toen de Nets maar liefst 27 punten meer scoorden dan de Suns.
DE TEGENVALLERS
THUNDER RAKEN MOMENTUM KWIJT
Na twee knappe overtime wedstrijden vorige week tegen de Lakers werd er in de laatste vier wedstrijden maar liefst drie keer verloren. Tegen de Nuggets ging het maar net mis. In de laatste minuten werd een voorsprong weggegeven en verloren ze met twee punten verschil. Verrassend genoeg werd er wel gewonnen van de Milwaukee Bucks. Zonder Shai Gilgeous-Alexander in de gelederen was het echt een team prestatie. De reden? DariusBazley (18 punten), Al Horford (20 punten, 7 rebounds, 9 assists), LuguentzDort (19 punten), JustinJackson (22 punten) en KenrichWilliams (10 punten) allemaal in de dubbele punten scoorden. Dat was het enige hoogtepunt van de week. De wedstrijden daarna tegen de Blazers en Grizzlies werden verloren met elf en negen punten verschil.
NUGGETS STELLEN TELEUR
In willekeurige volgorde waren aan het begin van het seizoen de grootste kanshebbers de Lakers, Clippers, Nuggets en Nets. Drie van die teams doen nog steeds goed mee, maar degene die ontbreekt zijn de Denver Nuggets. Met een teleurstellende achtste plaats in het westen zijn de Nuggets nog ver verwijderd van contention. Puur naar de stats kijkend ziet het er goed uit: zesde in points per game, zesde in assists per game en 16e in opponent points per game. Toch is dat dus niet het hele verhaal. In de standings in de NBA staan ze op een 11e plek, niet wat je wilt met de hoge verwachtingen van voor het seizoen. Zo werd er al een paar keer verloren van de op papier mindere tegenstanders. Twee keer tegen de Kings, een keer tegen de Spurs en ook tegen de Wizards werd niet gewonnen.
SPELER VAN DE WEEK
Onze speler van de week is Damian Lillard. Met een 4-0 record en een gemiddelde double-double in deze week is er niet aan te ontkomen. Ook zijn 16 assists tegen de Pelicans waren van grote waarde. Mede door hem blijven de Blazers écht meedoen in het Westen. Het is afwachten tot Nurkic en McCollum weer terug komen om Lillard de volgende boost te geven die hard nodig gaat zijn in de playoffs.
VOORUITBLIK
Deze week staan er een aantal topwedstrijden op het programma. Zo staat zaterdagnacht de toppertussen de Jazz en Clippers op het programma. Rond 04:00 uur wordt er begonnen. De dag daarna gaan de Heat en Lakers de rematch van de 2020 NBA Finals spelen. Zondagnacht 02:30 gaan de mannen van Frank Vogel en Erik Spoelstra kijken wie dit onderonsje wint. Mocht je maandagnacht de slaap hebben ingehaald, dan hebben we nog een echte division kraker: Blazers – Nuggets. Ideaal voor de Blazers om door te pakken, ideaal voor de Nuggets om te laten zien dat ze wel degelijk een contender zijn. Om 04:00 uur gaan begint deze wedstrijd. Verder verwent de NBA ons met Lakers – Jazz (donderdagnacht 04:00 uur) en Blazers – Lakers (zaterdagnacht 04:00 uur)
Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. En zoals dat hoort beginnen we deze week met de belangrijkste positie: quarterback. In dit derde artikel gaan we het grootste mysterie van deze QB class proberen te ontrafelen: Trey Lance.
TREY LANCE – NORTH DAKOTA STATE
Leeftijd: 21 | Lengte: 1.93 m | Gewicht: 102 kg | Sophomore
De situatie van Trey Lance is, tot op een bepaalde hoogte, te vergelijken met die van Jordan Love vorig jaar. De reden dat hij wel een top 10 pick kan worden en Jordan Love niet, is omdat Lance een dual threat QB is, al betere beslissingen maakt dan Jordan Love maar er tijdens deze NFL Draft ook gewoon heel erg veel need is voor QB’s. Ondanks dit alles heeft Trey Lance, zeker vergeleken met de andere QB-namen om hem heen, nog veel fundamentele dingen die aangepakt moeten worden. Maar talent: check.
THE GOOD: MOBILITEIT | GOEDE PASSER ON THE MOVE | DEEP BALL | WEINIG TURNOVERS
We beginnen maar meteen met zijn grootste wapen: het zijn van een dual threat QB. Er komt atletisch gezien in deze QB class niemand in de buurt van zijn kwaliteiten. Met zijn runs weet hij niet alleen onder druk weg te komen, maar maakt hij de offense een stuk dynamischer en daardoor lastiger te verdedigen. Zijn fysieke gesteldheid zorgt er tevens voor dat hij enorm lastig is om neer te halen.
Maar goed: daar liggen de vraagtekens dan ook niet. De vraag is: hoe zit het met het armtalent van Trey Lance? Net zoals bij Jordan Love is dit talent absoluut aanwezig. Hij lijkt op een ding ook heel erg veel op Jordan Love: hij heeft een fantastische deep ball met prima accuracy en range.
Bij de twee plays van hierboven laat hij ook zien dat het, zoals je zou verwachten, met zijn pocket mobility wel goed zit. Hij herkent meestal wel wanneer hij zijn receivers meer tijd moet geven om vrij te komen. Zo af en toe zien we ook goed terug dat hij wel degelijk weet dat het doorlopen van zijn reads (voorbeeld 1 hieronder) en het gebruiken van zijn hoofd om verdedigers op het verkeerde been te zetten (zie voorbeeld 2 hieronder) een belangrijk wapen is voor een QB.
Wat Trey Lance al een heel stuk beter doet dan een Jordan Love is het voorkomen van turnovers. Trey Lance verliest nagenoeg nooit de bal (terwijl hij echt heel erg veel heeft gerend), terwijl hij in 19 duels welgeteld 1 interception gooide. En die interception was eerder een kwestie van goed verdedigen dan dat het een fout was van Lance. Kortom: het maken van beslissingen heeft hij al prima onder controle.
PASSER ON THE MOVE
Toch is misschien wel zijn grootste kwaliteit het passen terwijl hij aan het rennen is. Vaak werd Lance gebruikt in play-action passes en passes met rol outs. Simpelweg omdat hij op deze manier gebruik kan maken van zijn atletisch vermogen, maar ook van zijn armtalent. Op deze manier komt Lance het best tot zijn recht.
Zijn creativiteit tijdens plays waar hij flink onder druk staat doet ook veel denken aan Deshaun Watson. Zeker iets wat de offense zoveel mogelijk wil voorkomen, maar als je QB deze kwaliteit heeft: mooi meegenomen.
THE BAD: NIVEAUVERSCHIL | BETERE EN CONSISTENTERE POCKET PASSER WORDEN | MINDER FYSIEKE RUNS | MEER SLIDEN
Maar dan zijn er wel een paar grote vraagtekens. Het grootste vraagteken is het niveauverschil. Trey Lance is wat dat betreft de overtreffende trap van Zach Wilson. Lance komt namelijk van DII-niveau, niet van DI. En dan is de stap naar de NFL, of je nou bij de beste DII universiteit speelt of niet, enorm groot. De vraag is dus hoeveel waarde zijn prestaties daadwerkelijk hebben. Lance heeft wat dat betreft ook vooral baat bij het gedraft worden door een NFL-team dat niet van hem verwacht dat hij meteen gaat starten. De Falcons (achter Matt Ryan), Lions (achter Jared Goff) of de Panthers (achter Teddy Bridgewater) zou bijvoorbeeld ideaal zijn.
Maar dat is niet het enige. Want ook technisch gezien heeft Lance nog veel om aan te werken. Zo moet hij een betere en vooral consistentere pocket passer worden. Zijn atletisch vermogen is natuurlijk niet de enige reden dat hij zo vaak play-action en role out plays en throws moet maken. Lance is in de pocket gewoon nog niet ver genoeg in zijn ontwikkeling. Hij moet beter worden in het readen van coverages en het doorlopen van zijn reads (staart nu nog behoorlijk veel naar zijn #1 optie). Het staren zorgt vaak voor momenten zoals hieronder, waarin de defense kan lezen wat Lance wil gaan doen en daarop kan anticiperen.
Het laatste wat hij, net zoals bijvoorbeeld Lawrence, echt moet gaan leren is sliden. Lance rent enorm veel, en dat zal in de NFL niet anders zijn. Je haalt de aard nooit uit het beestje. De fysieke manier waarop hij momenteel rent is in de NFL echter vragen om problemen. Hij slide eigenlijk nooit en gebruikt altijd zijn fysieke lichaam om verdedigers van zich af te houden tijdens runs. Kortom: hij rent momenteel als een running back. Plays zoals hieronder kunnen in DII, maar niet in de NFL. Dat is vragen om blessures en een korte carrière.
Kortom: Als Lance meteen moet starten en niet de tijd krijgt om de overstap te maken (zie situatie bij de Jets, Colts, Bears of Patriots als niet-ideale bestemmingen), dan kan Lance meteen een flinke tik te verwerken krijgen. Als hij wordt gedraft door een team dat al een QB heeft (een overgangs-QB of een QB als Matt Ryan) en hem een jaar of twee de tijd wil gunnen om achter deze QB zich te ontwikkelen tot een volwaardige NFL-QB, is dat de ideale situatie. Hoe dan ook: Trey Lance is de extreme variant van een ruwe diamant. Een ruwe diamant waarvan niemand nog echt kan inschatten hoeveel hij waard is.
De San Diego Padres houden niet van halve maatregelen. Het is de franchise, die in 1969 het licht zag en nog altijd wacht op de eerste titel, dit seizoen menens. Om dat te onderstrepen, legden de Friars kortestop Fernando Tatis Jr. een 14-jarig contract voor, met een totale waarde van $340 miljoen.
De 22-jarige ster-in-wording zette maar wat graag zijn krabbel onder deze verbintenis. Daarmee is één van de grootste talenten in de sport nu tevens één van de grootverdieners in het honkbal. Alleen Mookie Betts ($ 365 miljoen in 12 jaar) en Mike Trout ($ 426,5 miljoen in 12 jaar) doen het financieel beter dan Tatis. Het is wel het langste contract ooit in de MLB. Deze eer was tot woensdag in handen van Giancarlo Stanton en Bryce Harper (13 jaar).
De precieze constructie van het contract is nog niet bekend, dus in hoeverre er opt-outs, opties en no-trade clausules in opgenomen zijn, blijft nog even onbekend. Het lijkt voor de hand te liggen, gezien het grote financiële risico dat San Diego neemt, dat er veiligheidselementen zijn opgenomen.
EERSTE KENNISMAKING
Fernando Tatis Jr. moet wel erg sterk in zijn schoenen staan. Niet alleen torst hij de druk van zijn nieuwe megacontract met zich mee, maar hij draagt ook nog eens de achternaam van de enige speler in de geschiedenis van de MLB die in één inning twee grand slams sloeg. Junior kan echter ook goed met het slaghout overweg. Hij wordt al jaren gezien als één van de grootste talenten in de MLB. De Chicago White Sox zagen zijn talent als eerste, maar het waren de Padres die hun zinnen op hem hadden gezet. Zij betrokken James Shields in een trade die Tatis Jr. naar San Diego bracht. Het talent was op dat moment nog maar 17 jaar.
In het warme Californië kwam Tatis Jr. tot wasdom, al is dat raar om te zeggen over een speler die nog altijd slechts 22 lentes jong is en nog maar 143 wedstrijden en 556 slagbeurten op het hoogste niveau heeft gespeeld. Juist in dat laatste gegeven zit nog wel een risico voor de Padres, maar dat risico is de franchise bereid om te nemen.
In de minors groeide Tatis Jr. uit tot een serieuze speler en vanaf 2019 paste hij zich moeiteloos aan het niveau in de majors aan. Tijdens zijn debuut, op 28 maart van dat jaar, noteerde Tatis Jr. tegen de Giants zijn eerste twee hits in de MLB. Zijn eerste homerun sloeg hij in z’n vijfde wedstrijd. In het met 10-3 verloren duel met de Diamondbacks joeg hij de bal het stadion uit. dat hopen de fans in San Diego de komende jaren nog heel, heel vaak te zien.
FRIAR FOR LIFE
Het contract van Tatis is zo opgesteld dat hij in het laatste deel, waarin hij normaal gesproken op de toppen van zijn kunnen zit, het meest verdient. Samen met Manny Machado, die twee jaar geleden al een monstercontract ($ 300 miljoen voor 10 jaar) tekende in San Diego, moet Tatis Jr. de Padres de komende jaren gaan dragen. En aan titels helpen, want dat ontbreekt er nog aan in dit deel van Californië. Twee keer stond de club in de World Series, maar ze kwamen daarin niet verder dan één gewonnen wedstrijd. In ’98 bereikten de Friars voor het laatst de Fall Classic, maar daarin kregen ze een sweep van de Yankees om de oren.
Niemand binnen de honkbalwereld zal ontkennen dat de ster van Tatis Jr. rijzende is. De infielder heeft twee seizoenen in de majors achter de rug en met 39 homeruns, 98 RBIs en een slaggemiddelde van .301 kun je met een gerust hart thuiskomen. Defensief ging het in 2020 ook al stukken beter. Fernando Tatis Jr. ging slechts drie keer in de fout en noteerde een .984 fielding percentage. Een jaar eerder stond dit nog op .944 met 18 errors. Zowel in 2019 als in 2020 speelde de jongeling echter geen volledig seizoen. Als rookie kreeg hij last van zijn rug en in 2020 lag het seizoen natuurlijk lang stil vanwege corona.
Helemaal zonder risico is het contract dan ook niet. In de minors onderging Tatis Jr. al eens een operatie aan een gebroken duim na een head-first sliding. Zijn enthousiaste, misschien af en toe zelfs wat roekeloze, manier van spelen brengt risico’s met zich mee. Het maakt de kortestop echter tot één van de meest attractieve spelers in het hedendaagse honkbal. Ook dat is voor de Padres een goede reden hem heel lang vast te leggen.
Het contract kost de organisatie weliswaar een lieve duit, maar het levert uiteindelijk ook veel op. Mensen en bedrijven willen graag betalen om een dergelijk talent te zien spelen, dus moet Tatis zichzelf uiteindelijk gaan terugverdienen. Of dat gaat lukken is een tweede; nog nooit werd er zoveel geld aan een speler gegeven die minder dan een heel seizoen aan slagbeurten had.
PUZZELSTUKJE
Manny Machado hadden ze al en ook Blake Snell en Yu Darvish zagen onlangs wel iets in de plannen van de Padres. Achteraf kunnen we misschien wel zeggen dat dit voor A.J. Preller kleine stapjes waren op weg naar het grote plan. De general manager wilde zijn ambities tonen aan Fernando Tatis Jr. Het moest de groeibriljant over de streep trekken om zich voor lange tijd te verbinden aan deze franchise. Dat Preller de laatste weken de moeite nam om naar de Dominicaanse Republiek af te reizen, zal hem ook geen windeieren hebben gelegd.
Preller en de Padres hebben nu hun zin. Ze hebben tot 2035 de beschikking over een ongelooflijk goede kortestop, die commercieel ook nog eens zeer aantrekkelijk is. Zijn deals met onder meer Gatorade en Adidas spreken wat dat betreft voor zich. Voor San Diego is het nu een kwestie van doorpakken. Afgelopen seizoen klopte de club al op de deur bij de Dodgers, maar in de NLDS werden de Padres met 3-0 weggeblazen. Toch zullen ze zich in LA wel degelijk zorgen maken. San Diego wil hen van de troon stoten en heeft in Tatis Jr. het perfecte gereedschap in handen. Zijn beste jaren liggen (hopelijk) nog in het verschiet en dan zal de troon van de Dodgers serieus aan het wankelen worden gebracht.
OORZAAK EN GEVOLG
Het contract van Tatis heeft vanzelfsprekend ook gevolgen voor de rest van de league. In Atlanta zal een jonge outfielder zich waarschijnlijk achter de oren krabben. Ronald Acuna Jr. verlengde nog niet zo lang geleden zijn contract met de Braves met 10 jaar en verdient daarmee $100 miljoen; een schijntje vergeleken met Tatis. Een andere jonge ster in diezelfde divisie, Juan Soto, zal de ontwikkelingen rond Tatis met interesse volgen. De outfielder heeft ook wel oren naar een vet contract in Washington.
Waar verschillende clubs door de jaren heen uitblonken in het langer vastleggen van jonge spelers voor weinig geld, lijkt die ban nu gebroken. Naast de eerder genoemde deal voor Acuna kreeg Alex Bregman twee jaar geleden nog $100 miljoen voor vijf jaar. De White Sox gaven Tim Anderson zes jaar en een (achteraf) lachwekkende $25 miljoen. Ook Eloy Jimenez (zes jaar, $43 miljoen), Luis Robert (zes jaar, $50 miljoen met opties) en Yoan Moncada (vijf jaar, $70 miljoen) tekenden lucratieve, maar relatief bescheiden deals voor jonge, onevervaren supertalenten.
Waar die deals vanuit het standpunt van zowel club, als speler te begrijpen waren, zullen nu vrijwel alle GM’s en clubs met lede ogen toezien hoe er een extreme hoeveelheid geld aan een onbewezen speler wordt gegeven. Er zijn weinig clubs die überhaupt dit soort bedragen kunnen neerleggen voor spelers, laat staan aan onbewezen talenten. Het is te hopen dat deze deal geen groter gat slaat tussen de rijke en de armere teams.
Deze week richten we de blik op een speler die, als het niet tegenzit, over een paar weken historie gaat schrijven. De San Jose Sharks vieren dit seizoen hun 30-jarig jubileum en op de eerste paar seizoenen na was Patrick Marleau vrijwel elke jaargang in Teal te bewonderen. De veteraan wacht echter nog altijd op zijn eerste Cup, maar heeft wel iets anders voor het grijpen. Ook deze week vergeten we vanzelfsprekend de Top 5 en het Rondje niet.
DE JACHT OP MR. HOCKEY
Het feitje is eigenlijk te bizar voor woorden, maar we proberen het toch. De carrière van Gordie Howe (1928-2016) omspande maar liefst vijf decennia. Vijf! De loopbaan begon in 1946 en pas in 1980 zou Mr. Hockey, op 52-jarige leeftijd, zijn schaatsen voorgoed in het vet zetten. De man won vijf keer de Stanley Cup, speelde 21 keer (!) een All-Star Game en werd in 1972 verkozen in de Hall of Fame. Een jaar eerder, Howe was toen al een veertiger, leek er een einde aan de imposante loopbaan te komen, maar Mr. Hockey kon het niet laten en zou later nog voor de Houston Aeros, New England Whalers (beide in de WHA) en de Hartford Whalers spelen.
Howe speelde in totaal 1767 wedstrijden in de NHL. Een record voor de eeuwigheid? Niet helemaal. Mark Messier naderde tot op 11 wedstrijden, maar de echte dreiging komt uit San Jose. Patrick Marleau was nog geen maand 18 toen hij op 1 oktober 1997 namens de Sharks debuteerde in de NHL. Die organisatie had hem die zomer als tweede gekozen in de draft. Na Joe Thornton, die door de Bruins werd gedraft. Niemand wist op dat moment dat die twee spelers jaren later een bijna onafscheidelijk duo in Teal zouden worden. Voor een tiener als Marleau was er in die jaren weinig eer te behalen met de Sharks. De club zag in ’91 het levenslicht en bungelde onderaan de ladder in de NHL.
Tien dagen na zijn debuut noteerde Marleau z’n eerste punt in de league. Tegen de Bruins van Joe Thornton. De jonge Canadees was als junior een doelpuntenmachine, maar wat kon hij op het hoogste niveau? Veel, zo zou later blijken. Dusdanig veel dat hij nu, als 41-jarige, nog altijd speelt en het record van Howe uit de boeken dreigt te schieten.
KLEINE JONGENS WORDEN GROOT
Een wat schuchter ventje uit Aneroid krijgt tijdens de draft van 1997 dat schitterende shirt met die haai omgehangen. De club had tot dat moment nog nauwelijks een rol van betekenis gespeeld in de NHL. Alleen in ’94 verbaasden ze de volgers door, dankzij een goal van Jamie Baker, de favoriete Red Wings in Game 7 van de eerste ronde uit te schakelen. Dat dit wat bedeesde jongentje uit Canada de franchise voorgoed zou veranderen én het gezicht van die club zou worden, kon in de zomer van 1997 nog helemaal niemand weten.
Feb. 12, 1991 – #SJSharks co-owner/chairman George Gund III and Hockey Hall of Famer Gordie Howe unveil the Sharks' teams colors and logo at a press conference in Cupertino, Calif.
Snelheid was zijn grootste wapen en Marleau was daarnaast ook nog eens akelig effectief. De zin staat in de verleden tijd, maar eigenlijk geldt dit nog altijd voor de aanvaller. Niet alleen ontpopte Patrick Marleau zich tot Mr. San Jose Sharks in de jaren na de draft, maar dat schuchtere kereltje werd ook nog eens één van de beste spelers in de NHL.
Seizoenen met meer dan 20 goals waren eerder regel dan uitzondering en in 2009-2010 schoot hij zelfs 44 keer met scherp. De Sharks bereikten dat seizoen de Conference Final, waarin de Blackhawks uiteindelijk veel te sterk bleken. Chicago zou later de Cup ook in ontvangst nemen. Marleau won in 2010 overigens wel olympisch goud tijdens de Spelen van Vancouver. Dit kunstje herhaalde de winger vier jaar later in Sochi nog eens.
Met de nationale ploeg vierde Marleau grote successen, maar die Cup blijft een gemis. Eigenlijk vanaf het moment dat de franchise in 2005 Joe Thornton naar de Bay Area lokte, zijn de Sharks niet meer weg te denken uit de play-offs. Er werd een stabiele franchise gebouwd met vaak grote namen. Niet zelden begonnen de Sharks als favoriet aan de play-offs, om er vervolgens gedesillusioneerd vroegtijdig uitgeknikkerd te worden.
TELKENS NET NIET
De beschuldigende vinger ging veelal in de richting van Thornton en Marleau. Zij zouden niet “hard” genoeg zijn om hun club aan de Cup te helpen. Aardige jongens, maar met hen win je geen Cup. Helaas slaagde Marleau er nooit helemaal in het ongelijk te bewijzen. In 2010 en 2011 schopten de Sharks het tot de Conference Final. Het waren ook de hoogtijdagen van Patrick Marleau. In het reguliere seizoen stond er geen maat op hem, maar in de play-offs ging het wat moeizamer. Met respectievelijk 8 en 7 goals was het niet slecht, maar een speler van zijn kaliber moet juist op die momenten de kar trekken. En dat lukte Marleau maar niet. Jarenlang was hij de captain van de ploeg, maar die “C” was hij in 2009 al verloren.
In 2017 gebeurde het onvermijdelijke. In San Jose werd de kans op een Cup kleiner, dus besloot Marleau het in Toronto te proberen. Als free agent tekende hij, als 38-jarige, voor drie seizoenen. De Maple Leafs bulkten van het talent en Marleau zou een perfecte mentor zijn. Dat laatste betwist niemand, maar alsof de duvel ermee speelde, was het ook hier pet tijdens de play-offs. Twee seizoenen bracht Marleau door in Ontario, maar zijn contract werd te duur en de Leafs namen afscheid.
LERAAR
De jaren gingen inmiddels tellen en hoewel Marleau in z’n hele loopbaan nauwelijks wedstrijden miste, zat hij thuis toen het seizoen 2019-2020 begon. Wie zat er nog te wachten op een 40-jarige winger, die niet meer op de eerste of tweede lijn kon presteren? Het verlossende telefoontje kwam, hoe kan het ook anders, uit San Jose. De Sharks snakten naar aanvallende impulsen en deden een beroep op de oude Patty Marleau.
Het werd een zeer teleurstellende jaargang voor zowel club als speler. Marleau kwam nog tot 10 goals en 10 assists, maar de Sharks behoorden tot de bottom dwellers in de league. Pittsburgh bood hem echter de kans om alsnog een gooi naar de Cup te doen. We vallen in herhaling, maar ook de Penguins stelden teleur in de play-offs. Montreal bleek al in de qualifying round te sterk.
Bloed kruipt waar het niet gaan kan en Marleau was nog altijd niet klaar met zijn carrière. Zoals reeds gememoreerd miste hij weinig wedstrijden tijdens zijn lange carrière. Een logisch gevolg is dan, dat het record van Howe langzaam maar zeker in zicht komt. Opnieuw kwam het verlossende belletje van z’n grote liefde. Doug Wilson, de general manager van de Sharks, was op zoek naar een mentor voor zijn jonge spelers en kon Marleau goed gebruiken. Dat hij zijn voormalig captain en face of the franchise daarmee een kans gaf om het record van Gordie Howe aan te vallen, was een bijkomend voordeel.
HOE HET VERDER GAAT
Patrick Marleau begon in januari aan zijn 23e seizoen in de NHL en zijn 21e in dienst van de Sharks. Tussen 2009 en 2019 speelde hij alle mogelijke wedstrijden voor zijn clubs. De Canadees had het record van Howe zelfs al te pakken gehad als er in 2012 geen lockout was geweest. Marleau begon het seizoen met 1723 wedstrijden achter zijn naam. Hij moet dus 44 keer in actie komen om het record van Howe te evenaren. De Sharks spelen hun 44e wedstrijd op 17 april in Minnesota. Twee dagen later staat de 45e op het programma. Uitgerekend bij de grote rivaal uit Las Vegas zou Patrick Marleau, als alles loopt zoals het moet lopen, de nieuwe recordhouder kunnen worden als het gaat om gespeelde wedstrijden in de NHL.
Hoewel het passend zou zijn als Marleau in zijn geliefde Teal een gooi naar het record doet, kan hij ook nog altijd opgepikt worden door een contender. De winger zal zich de komende tijd dan wel wat productiever moeten tonen. Na 14 wedstrijden staat hij nog droog en pronken er slechts twee assists op z’n conto. Er lopen momenteel nog twee veertigers rond in de League, maar zij komen niet in de buurt van het aantal wedstrijden van Marleau of Howe. Joe Thornton (1.642 gms) liep als Shark twee keer tegen een zware knieblessure op en Zdeno Chara (1.567 gms) debuteerde op wat latere leeftijd in de league.
TOP 5
Nog lang niet alle teams hebben afgerekend met het coronavirus. Zo bleven de Colorado Avalanche twee weken van het ijs, lagen de Wild tien dagen stil en kwamen ook de Devils, Sabres en Flyers niet in actie. Er waren zelfs even (wilde?) geruchten dat de competitie voor een paar weken werd stilgelegd. Toch viel er nog genoeg te genieten om een Top 5 van te maken. Zo kon de liefhebber zich heerlijk ergeren aan de helmen van de Knights, bevestigt Conor Garland zijn status als goalgetter, zorgde Rocco Grimaldi nog voor een heel klein beetje licht in de duisternis waarin de Predators zich bevinden en werken de Sens aan een heuse winning streak!
Het is voor de Anaheim Ducks een seizoen met ups en downs. Zoals we eigenlijk ook wel konden verwachten van het gezelschap van Dallas Eakins. In Las Vegas zijn er vooral de ups. De Golden Knights zijn traditioneel ijzersterk op het eigen ijs en dit seizoen vormt daarop geen uitzondering. Afgelopen week leden ze pas de eerste nederlaag in Sin City. De doorgaans sterke aanval van de Knights kon geen vuist maken, al kwam dit misschien ook wel door de afzichtelijke helmen die ’t team dit duel droeg… Namens de Ducks haalde Max Comtois wél de trekker over. Zijn goal in de derde periode bleek de enige van de wedstrijd.
Het is voorlopig bepaald nog niet het seizoen van de Nashville Predators. Van de ploeg werd (opnieuw) best veel verwacht, maar vooral in uitwedstrijden komt het er maar niet uit. Dat het ook thuis niet zo wil vlotten, werd zaterdag tegen de Red Wings pijnlijk duidelijk. Detroit is ’t enige team dat nog slechter presteert in de Central, maar legde Nashville in een onderling duel op de pijnbank. De goal van Rocco Grimaldi, die voor de Preds veel te laat kwam, was dan ook de spreekwoordelijke vlag op de modderschuit.
CONOR GARLAND vs ST. LOUIS BLUES
Conor Garland continues his strong start, scoring 21 seconds in to get Arizona on the board fast!#Yotespic.twitter.com/cN2qf9S4W7
Conor Garland bewijst dat z’n goede statistieken van vorig seizoen geen toeval waren. De nu bijna 25-jarige winger werd als 123e gekozen tijdens de draft van 2015 en maakte twee seizoenen geleden zijn debuut in de NHL. Met 22 goals bewees hij vorig jaar al zijn waarde voor de Coyotes en ook dit seizoen is Garland weer prima onderweg. Tegen de sterke St. Louis Blues was het zaterdag al vroeg raak. De goalgetter zorgde na 21 tellen voor een pikstart van de Coyotes. Het was het startsein voor een doelpuntrijk treffen, dat door de Blues in OT gewonnen werd: 5-4.
Afgelopen zondag was het weer eens zover. De Capitals stonden tegenover de Penguins en dus namen Sidney Crosby en Alex Ovechkin het tegen elkaar op. Hoewel de nieuwe generatie langzaam maar zeker het stokje overneemt van deze helden blijft het een klassieker. En ook nu stelden ze niet teleur. Evgeny Kuznetsov luisterde zijn terugkeer in de line-up op met een goal op de PP, maar de mooiste treffer van de dag kwam op naam van Bryan Rust. Een knap staaltje tiki-taka van de Penguins eindigde in de goal van de Capitals. Voor Rust bleek het zijn eerste van twee goals te zijn. Hij had dan ook een belangrijk aandeel in de uiteindelijke 6-3 zege van Pittsburgh.
EVGENII DADONOV vs TORONTO MAPLE LEAFS
EVGENII DADONOV ON THE BREAKAWAY IN OVERTIME!
THE SENATORS COME BACK DOWN 5-1 TO BEAT THE LEAFS!
Een ezel stoot zich in het algemeen niet twee keer aan dezelfde steen, maar de Toronto Maple Leafs zijn geen ezels. Het zijn ijshockeyers, die zich maandag voor de tweede keer dit seizoen lieten foppen door de Ottawa Senators. Daar zag het na twee periodes totaal niet naar uit. De Leafs waren de eerste veertig minuten oppermachtig en hadden tegen de matige Senators een meer dan comfortabele 5-2 voorsprong voor aanvang van de derde periode. Ottawa had dit weekend al vertrouwen getankt dankzij een zege op de Jets en die overwinning smaakte naar meer. Met nog 121 seconden op de klok zorgde Evgenii Dadonov voor de volledig onverwachte gelijkmaker. Diezelfde Dadonov maakte in OT de verrassing compleet. Hij schoot de Sens naar de tweede opeenvolgende zege en de vierde in totaal.
RONDJE LANGS DE DIVISIES
De Maple Leafs zijn nog altijd de trotse koploper van de North Division, maar verloren hun laatste twee wedstrijden. Of dit de reden is dat ze Alex Galchenyuk hebben vastgelegd, zal moeten blijken. Feit is wel dat de net 27-jarige Galchenyuk alweer toe is aan zijn zevende club. Eerder deze week werd hij betrokken in een trade die Ryan Dzingel terug naar Ottawa bracht. De verhuisdozen hadden Columbus nog niet bereikt of Galchenyuk had in Toronto alweer een nieuwe bestemming. In deze divisie is het voor de Canucks even behelpen. Vancouver won slechts één van de laatste acht wedstrijden en houdt alleen Ottawa nog onder zich. Calgary bewandelt de omgekeerde weg en won vier van de laatste vijf duels.
In de door corona geplaagde East Division gaan de Bruins nog altijd aan de leiding. Boston voelt zich als de spreekwoordelijke vis in het water in deze divisie, maar zag afgelopen weekend wel een 10-game point streak ten einde komen. Voor de tweede keer dit seizoen waren de New York Islanders te sterk voor de B’s. Het lukte Boston tot nu toe tegen elke tegenstander minimaal één punt te pakken, maar de Isles zijn als het Gallische dorpje van Asterix. De mannen van Barry Trotz blijven dapper weerstand bieden. Inmiddels heeft zijn team in 8 van de laatste 10 wedstrijden minimaal één punt gepakt en staan de Islanders achter Boston tweede in de divisie. Onderin vinden we de Devils, Rangers en Sabres terug. Alleen de Rangers lopen, wat aantal wedstrijden betreft, op schema. Washington, dat vierde staat, deed op 7 februari voor het laatst een beroep op Daniel Sprong.
De Dallas Stars zagen al wedstrijden uitgesteld worden vanwege het coronavirus. Deze week ziet de club zich genoodzaakt thuiswedstrijden tegen de Predators te cancellen, maar dit keer vanwege de extreme kou in Texas. Misschien kunnen de Stars nu hun wonden likken. Het team zit in een neerwaartse spiraal en verloor de laatste 5 wedstrijden. Ze laten in de Central Division alleen Nashville en Detroit nog achter zich. Aan kop van deze divisie is het dringen geblazen. Florida hijgt Tampa Bay in de nek door 2 van de 3 onderlinge duels naar zich toe te trekken. De Hurricanes, net als de Panthers met 20 uit 13, zitten op het bekende vinkentouw. Chicago staat verrassend vierde.
In de West Division hebben de drie topteams inmiddels hun plek gevonden. De Golden Knights gaan aan de leiding, maar St. Louis en Colorado zijn niet ver weg. Achter dit drietal heeft Arizona zich op de felbegeerde vierdeplaats genesteld. Door omstandigheden hebben de Coyotes nu zeven keer op rij tegen de Blues gespeeld en vier keer trok Arizona aan het langste eind. Minnesota draagt voorlopig de rode lantaarn, maar ook de Wild stond vanwege het covid-protocol even op non-actief. Het verschil tussen Arizona, de nummer vier, en Minnesota is slechts vier punten. De drie clubs uit Californië staan er nog tussen.
Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. Na Trevor Lawrence gaat de focus op de strijd tussen Zach Wilson en Justin Fields om de status van QB2 in deze draft.
ZACH WILSON – BYU
Leeftijd: 21 | Lengte: 1.90 m | Gewicht: 95 kg | Junior
Zach Wilson is een bijzonder verhaal. Wilson is drie jaar de starter geweest bij BYU en was tijdens zijn eerste anderhalf jaar niet eens in beeld bij NFL-scouts. De tweede helft van zijn sophomore-seizoen begon hij echter grote stappen te maken. Afgelopen seizoen explodeerde de Junior definitief. Met een 74% completion percentage, een 33 om 3 TD/INT ratio en bijna 4000 yds in 12 wedstrijden heeft hij zichzelf uit het niets weten te plaatsten in de categorie Justin Fields. Of misschien zelfs wel daarboven.
THE GOOD: MOBILITEIT | SNELLE RELEASE | BALL PLACEMENT | DOORLOPEN VAN ZIJN READS | POCKET MOBILITY | GOED ONDER DRUK | ALLROUND PASSER | VOORKOMT TURNOVERS
Wie naar de beelden van Zach Wilson kijkt zal in dezelfde spagaat hebben gezeten als wij: waar moeten we beginnen. Wij beginnen met het uit de weg helpen van de uitspraak ‘het missen van arm strength’. Hieronder even eerst twee voorbeelden van misschien wel zijn beste passes van het seizoen. Functionele armkracht at it’s best.
Zo’n pass on the move (de eerste van hierboven) tegen de richting van je lichaam in vereist enorme armkracht. Goed, dan zijn pure armkracht. Hieronder twee voorbeelden van ballen die hij respectievelijk 67 en 63 yards gooit. De eerste gaat puur om zijn arm strengt (vergeet het resultaat), de tweede pass is nog eens right on the money ook.
Zijn laatste pass is vrij bizar. De precisie waarmee hij deze 63-yard pass gooit is ongehoord. Zijn ball placement is sowieso zijn absolute kracht. Het maakt niet uit welke pass het is, de kans is vrij groot dat de receiver in ieder geval de kans zal krijgen om de bal te vangen.
DOORLOPEN VAN ZIJN READS
Zijn pocket mobility is ongeëvenaard (komen we later op terug), maar het lezen van zijn reads is iets waar hij nu al beter, kalmer en consistenter is dan Justin Fields en misschien zelfs wel Trevor Lawrence. Let bij de twee momenten hieronder even op de beweging van zijn hoofd. Constant in beweging en het veld aan het scannen terwijl hij mobiel blijft.
Een ander belangrijk ontwikkelpunt ten opzichte van zijn tweede seizoen was dat hij amper tot niet in slechte situaties komt. Hij neemt veel minder risico’s, maar betere beslissingen en voorkomt zoveel mogelijk sacks en risicovolle passes die leiden tot turnovers. Precies de manier waarop hij wenig tot niet werd gesackt en maar drie interceptions had in 12 duels (jaar daarvoor negen interceptions in negen duels)
GOEDE PASSER ON THE MOVE
Wanneer Wilson dan onder druk staat en uit de pocket geforceerd wordt, is hij als geen ander in staat om een receiver alsnog te vinden. Hij verlengt zelf de play en weet vervolgens vaak de juiste beslissing te maken. Zijn armtalent doet de rest.
SNELLE RELEASE
Iets wat hem ook enorm helpt is zijn snelle release. Ondanks dat dit een klein detail is, zorgt dit er wel voor dat hij beter en effectiever is in de short passing game. Hoe sneller de bal uit zijn handen is, hoe minder kans de defense heeft om te reageren of bij de QB te komen. Zowel Wilson als de offense in zijn algemeenheid profiteert hiervan.
ATLETISCH VERMOGEN EN MOBILITEIT
Wat Zach Wilson zo compleet maakt, is dat hij ook een hele goede atleet is. Naast dat hij pocket mobility heeft en lastig te sacken is, heeft hij ook de snelheid en atletisch vermogen om een duel threat te zijn. Zeker niet op het niveau van een Kyler Murray of Lamar Jackson, maar zeker wel op het niveau van Trevor Lawrence en Justin Fields. Dit zorgt voor een veelzijdigere offense.
POCKET MOBILITY
Hij heeft echter niet alleen maar atletisch vermogen, maar ook pocket mobility. Hierdoor voelt hij onder meer druk snel aankomen, maar blijft hij ook constant in beweging voor het geval hij moet vertrekken. Daarnaast geeft hij zo zijn receivers ook meer tijd om hun routes te runnen en vrij te komen.
THE BAD: NIVEAUVERSCHIL
Als je al deze positieve punten gehad hebt, komt je uit bij de negatieve punten. Probleem is: die zijn er gewoon amper. Je zou kunnen zeggen dat hij misschien wat meer in de pocket moet blijven staan en wat minder moet scrambelen, maar veel van deze momenten waren ook gewoon geplande role outs die onderdeel zijn van de offense van BYU. Er is geen pass die Wilson verder niet kan gooien en hij heeft tevens amper een blessuregeschiedenis. Op de speler Wilson valt eigenlijk niet veel aan te merken.
De enige grote vraag richting de NFL is: hoe snel kan hij het niveau van de NFL aan. Van duels met BYU naar duels met volwassen mannen in de NFL (waar er ook twee keer zoveel informatie op je af zal komen) is een flinke stap. Er zijn echter zat QB’s (zie Josh Allen) die vanuit een lager niveau dan de power five (in het geval van Allen was dat Wyoming) de stap meteen aankonden en zich inmiddels hebben ontwikkeld tot MVP-kandidaat. Van zijn rookie-seizoen naar zijn tweede en derde seizoen ontwikkelende hij zich razendsnel. Wilson zou in principe meteen moeten kunnen starten bij een team als de Jets, maar een jaar of twee achter bijvoorbeeld Matt Ryan in Atlanta zou ook geen gek idee zijn. Een Patrick Mahomes-achtige route zou hem net zo goed gegoten zitten.
Hoe dan ook: de Jets, Falcons, Lions, Panthers (of een team dat omhoog trade voor Wilson) krijgt er een QB bij die op lange termijn kan uitgroeien tot een van de beste in de NFL.
JUSTIN FIELDS – OHIO STATE
Leeftijd: 22 | Lengte: 1.90 m | Gewicht: 103 kg | Junior
Justin Fields was voorafgaand aan het afgelopen seizoen achter Lawrence overduidelijk de QB2 van deze draft. De kans was groter dat hij in zou lopen op Lawrence dan dat er concurrentie kwam van achter Fields. Niks bleek echter minder waar. Fields kende zelf een wisselvallig seizoen met hoogte en dieptepunten, terwijl Zach Wilson en Mac Jones elke tegenstander voor schut zette en fantastisch presteerden. En dus is daar nu de discussie wie de QB2 van deze draft is: Justin Fields of Zach Wilson?
THE GOOD: MOBILITEIT | BALL PLACEMENT | ARM STRENGTH | ALLROUND PASSER
Justin Fields heeft een fantastische arm. Vooral tegen Clemson liet hij deze arm het werk doen, mede ook omdat hij met zijn hoofd de safety’s bezig hield en zijn receiver niet constant aan het bekijken was (komen we nog op terug). Zijn armtalent staat buiten kijf.
Dat Fields daarnaast bijna elke pass kan gooien en de bal op de juiste plek terecht kan krijgen (zelfs met goede coverage), is ook een feit. Zijn bijna 70% completion percentage laat dit ook wel zien. Fields doet in deze categorie zeker niet onder voor Wilson of Lawrence en is zeker verder dan Mac Jones en Kyle Trask.
MOBILITEIT
Misschien wel zijn grootste kwaliteit is het gebruiken van zijn atletisch vermogen en mobiliteit om te profiteren van eventuele pressures en blitzes. Het is echter ook een gevaar (komen we later op terug). Fields is waarschijnlijk, samen met Wilson, de meest atletische top QB van deze draft class. Een zekere dual threat.
THE BAD: GAAT TE SNEL IN SCRAMBLE MODE | STAART NOG TE VAAK NAAR ZIJN RECEIVERS | NIET ERG SNELLE RELEASE
Justin Fields heeft echter ook veel flaws, veel meer dan de huidige versies van Zach Wilson, Trevor Lawrence en Mac Jones. Twee grote problemen steken er bovenuit. Ten eerste gaat Fields veel te vaak en veel te snel in scramble mode. Dit komt waarschijnlijk omdat hij zelf ook wel weet dat hij met zijn benen veel kan. In het merendeel van de gevallen raakt hij echter na zijn eerste read al in paniek en verlaat hij de pocket. Not good, en het levert meestal problemen of gemiste kansen op.
Zijn tweede probleem: hij staart zijn receivers nog te vaak down. Zoals bij de positieve punten ook te zien is kan hij wel degelijk zijn reads geduldig readen (wat meestal ook positieve plays oplevert), alleen te vaak staart hij zijn receiver nog na. Dit maakt het voor de verdediging gewoon een stuk makkelijker.
Dit zijn de twee belangrijkste verbeterpunten voor Justin Fields. Hij heeft daarnaast niet de meest snelle release van alle QB’s in deze draft class, maar net zoals bij Lawrence zal hem dat hooguit wat in de short passing game gaan hinderen. Fields heeft, samen met Trask, nog het meeste werk te verzetten. Toch heeft Fields alle tools die een QB in de NFL nodig heeft om succesvol te zijn. De beste situatie voor hem: leren van een Matt Ryan en na een of twee jaar de rol als starter op zich nemen. De Patrick Mahomes-route lijkt voor hem de meest ideale.
Nu het reguliere seizoen voorbij is gaat de focus langzamerhand weer op de NFL Draft. En dus zijn er prospects om te bespreken. De komende twee maanden gaat elke positie onder de loep genomen worden. De op papier grootste talenten worden besproken, waarna de rest van de class kort wordt doorgenomen. En zoals dat hoort beginnen we deze week met de belangrijkste positie: Quarterback. En geen andere naam om dan mee te beginnen dan met de toekomstig #1 pick. Meet Trevor Lawrence.
TREVOR LAWRENCE – CLEMSON
Leeftijd: 21 | Lengte: 1.98 m | Gewicht: 99 kg | Junior
Het grootste QB-talent sinds Andrew Luck. Zo wordt Trevor Lawrence omschreven. Wie naar de beelden kijkt van afgelopen seizoen zal daar niet veel tegenin kunnen brengen. Hij heeft drie stabiele jaren bij Clemson achter de rug, was bezig aan zijn beste seizoen (zijn stats waren beter geweest na 15 duels als de jaren daarvoor) en heeft tevens laten zien een complete QB te zijn die alleen nog aan details moet gaan werken om echt te excelleren op het hoogste niveau: de NFL.
THE GOOD: LENGTE | DOORLOOPT ZIJN READS | FOOTBALL IQ | ALLROUND PASSER | MOBILITEIT | GOED ONDER DRUK | GEEN BLESSUREGESCHIEDENIS
We kunnen hier een hele lange lijst van maken. Een paar dingen zijn echter simpel samen te vatten. Zo is zijn combinatie van lengte en mobiliteit (komen we nog op terug) een droom voor elke head coach en offensive coördinator. Daarnaast heeft Lawrence een goede historie qua blessures, namelijk geen.
Goed. Nu we dat allemaal uit de weg hebben kunnen we ons focussen op de leuke dingen. Zoals zijn armtalent. Trevor Lawrence heeft in zijn drie jaar bij Clemson laten zien elke pass goed, consistent en accuraat te kunnen gooien. Van diepe ballen tot screen passes, out routes en slant routes. Zelfs on the move is hij een hele goede QB. De vraag is echter: wat maakt hem zo goed? Antwoord: zijn vergevorderde football IQ.
De vervolgvraag is dan: hoe kun je dit zien? Neem het voorbeeld hieronder. Voor de snap gebruikt Lawrence zijn handen om te doen alsof hij de bal gaat snappen. De OL merkt hier niks van, maar let vooral op de korte maar vrij verraderlijke beweging van de LB en/of S. Zo bijzonder is dit op zich niet, aangezien minimaal de helft van alle QB’s dit doet. Het gaat er echter om of hij dingen herkent en ook wat doet met deze informatie. Zo’n kleine beweging is voor Lawrence namelijk, zo is gebleken, genoeg om in te kunnen schatten hoeveel mensen er op hem af zullen komen en hoeveel tijd hij (in combinatie met de routes) nodig zal hebben. Resultaat: completion.
Ook hieronder laat hij zien het spelletje op jonge leeftijd al goed door te hebben. Dankzij de fake snap weet hij dat er druk op hem af zal komen. Hier komt vervolgens zijn tweede teken van een hoog football IQ (en tevens goede coaching) naar boven: zijn head movement. Hij kijkt na de snap naar links, om zo de safety rechts te houden. Hierdoor komt zijn receiver bovenin (die zijn man verslaat) helemaal vrij. De bal is vervolgens perfect: touchdown.
De completion hieronder is op het oog niet zo bijzonder, maar ook hier zorgt hij met zijn hoofdbeweging ervoor dat de DB (die normaal Etienne moet opvangen) stappen naar links doet. Hierdoor komt RB Travis Etienne op de wheel route vrij voor een flinke gain.
POCKET MOBILITY
Nog een goede kwaliteit van Lawrence is zijn pocket movement. Hieronder laat hij dat zien, in combinatie met zijn kennis om van tevoren al te zien dat er pressure op hem af zal komen.
Het doorlopen van reads is ook een kwaliteit die elke QB onder de knie moet hebben. Spelers als Tua Tagovailoa en Justin Fields raken (nog) te vaak in paniek als hun eerst read niet open staat. Lawrence niet. Dit is ook een reden waarom hij bijna nooit under center staat. Hij doorloopt al zijn read en maakt een snelle beslissing, zoals hieronder.
Tot slot nog even deze throw. Want wie na al deze momenten zich afvraagt of hij ook armkracht heeft: aanschouw deze gecontroleerde fade away completion onder druk.
ATLEET
Mede dankzij zijn uiterlijk en lengte verwachten niet veel mensen dat Lawrence atletisch is. Met het atletisch vermogen van Lawrence zit het echter wel snor. En elke scout zal dat weten. Kijk alleen al naar het moment van hieronder en je weet genoeg. Functionele mobiliteit.
Maar hij gebruikt zijn atletisch vermogen niet alleen om te rennen, maar ook om zijn receivers extra tijd te geven om vrij te komen. Hieronder kunnen de routes van de receivers zich zo ontwikkelen omdat Lawrence al snel ziet dat hij niet genoeg tijd gaat krijgen in de pocket. Terwijl hij rent houdt hij zijn target in het oog. Gevolg: completion en touchdown.
THE BAD: NIET DE SNELSTE RELEASE | STAART SOMS NOG IETS TE VEEL | LEREN SLIDEN
Tuurlijk zijn er, ook bij Lawrence, punten van kritiek. Niemand is ten slotte perfect. Hij heeft bijvoorbeeld niet de meest snelle release van alle QB’s die je ooit gezien hebt. Zeker naarmate hij ouder zal worden, kan dit een rol gaan spelen. Snelle passes zoals hieronder zullen, tenzij accuraat (wat vaak het geval is), dan ook niet zijn specialiteit zijn in de NFL.
Lawrence heeft echter allang laten zien dat dit in college geen probleem was. Dit zal hij in de NFL opnieuw moeten gaan bewijzen, maar een grote zorg is het niet. Wat een grotere zorg is, is zijn gewoonte om naar receivers te staren. Gedurende zijn tijd bij Clemson heeft de coaching staff dat er bij hem uit kunnen krijgen, maar soms komen oude gewoontes weer bovendrijven. Dit levert, zoals hieronder goed te zien is, vaak penibele situaties en interceptions op.
SLIDEN
Tot slot nog een puntje van kritiek: sliden Trevor! Ondanks zijn lengte is Lawrence niet de meest stevig gebouwde QB die je ooit gezien hebt. Toch vindt hij het vaak onnodig om te sliden. Zijn mobiliteit en lengte maken het extreem moeilijk voor tegenstanders om hem te tackelen, maar om blessure in de NFL te voorkomen zou het toch verstandiger zijn als hij bij momenten zoals hieronder gewoon slide. Zoals het tweede voorbeeld hieronder laat zien weet hij namelijk allang hoe hij dat moet doen. Nu nog wat vaker uitvoeren.
Conclusie: Trevor Lawrence wordt de #1 overal pick en zal de komende jaren de starting QB van de Jacksonville Jaguars gaan worden. De vraag is nu: kan hij zijn oude habbits (staren) onder controle houden op het hoogste niveau (waar alles een tikje sneller gaat), of hij fit kan blijven (sliden!) en of hij omringt kan worden met een goede OL en wapens. Dat laatste is aan de directie van de Jaguars.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
