Home Blog Pagina 335

Butler leidt Miami naar drie zeges, Cleveland loopt averij op

0

Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.

7 JANUARI – 13 FEBRUARI


DE STAND


Atlantic Division: 1. Philadelphia 76ers (18-9), 2. Brooklyn Nets (16-12), 3. Boston Celtics (13-12), 4. New York Knicks (13-15), 5. Toronto Raptors (12-14)

Central Division: 1. Milwaukee Bucks (16-10), 2. Indiana Pacers (14-13), 3. Chicago Bulls (10-15), 4. Cleveland Cavaliers (10-17), 5. Detroit Pistons (7-19)

Southeast Division: 1. Charlotte Hornets (13-14), 2. Atlanta Hawks (11-15), 3. Miami Heat (11-15), 4. Orlando Magic (10-17), 5. Washington Wizards (6-17)


IN DE SPOTLIGHTS


BUTLER BLINKT UIT TIJDENS STERKE WEEK MIAMI HEAT

De Miami Heat hebben een sterke week achter de rug. Na een zwakker begin aan het seizoen werden vijf van de laatste acht duels gewonnen. Aan de hand van Jimmy Butler werd deze week een 3-1 record gehaald, met zeges tegen tweemaal de New York Knicks en Houston Rockets.

In de twee wedstrijden tegen de New York Knicks toonde Butler zijn klasse over het gehele veld. In de eerste wedstrijd noteerde hij 17 punten, 10 rebounds en 9 assists. Twee avonden later deed hij er een schepje bovenpp door 26 punten, 8 rebounds en 10 assists te noteren. Uiteindelijk was het genoeg voor twee nipte zeges op de Knicks.

Tegen de Houston Rockets behaalde Jimmy Buckets wel een triple-double. In een 101-94 zege was hij goed voor 27 punten, 10 rebounds en 10 assists. In de vierde wedstrijd van de week, tegen de Utah Jazz, lukte het Butler niet om het team op sleeptouw te nemen. De Jazz wonnen daarmee hun 18e wedstrijd van de laatste 19 wedstrijden.

GUARDS BEZORGEN CHARLOTTE DRIE ZEGES

De Charlotte Hornets hebben een sterke week achter de rug. Ondanks een blessure bij Devonté Graham wonnen ze deze week drie van de vier wedstrijden. Het waren de twee andere belangrijke guards van Charlotte, Terry Rozier en LaMelo Ball, die de ploeg naar de zeges leidden.

De week werd geopend met een back-to-back tegen de Washington Wizards en Houston Rockets. In de eerste wedstrijd was het Scary Terry (26 punten) die de Hornets naar een 97-119 zege leidde. De avond daarna was Ball goed voor 24 en 10 assists in een overwinning tegen de Houston Rockets: 94-119.

In de derde zege van de week stond Graham wel weer op het veld, maar was het Rozier die de show stal. Tegen de Minnesota Timberwolves scoorde hij 41 punten tegen een schotpercentage van 65%. LaMelo Ball was ook nog goed voor 20 punten en 11 rebounds.


DE TEGENVALLERS


CAVALIERS VERLIEZEN PLAYOFFS UIT ZICHT

Na zes nederlagen op rij zakken de Cleveland Cavaliers steeds verder weg in de Eastern Conference. Waar het seizoen sterk geopend werd, valt de ploeg de laatste weken steeds meer uit elkaar en staan ze op de 13e plaats in de stand.

Ondanks het jonge talent in de selectie met Collin Sexton, Darius Garland, Jarrett Allen en Isaac Okoro en de meer ervaren krachten als Andre Drummond en Cedi Osman loopt het momenteel niet heel vloeiend in Cleveland. Zo werd de week begonnen met een 113-119 nederlaag tegen de Phoenix Suns.

Ook in de wedstrijden daarna lukte het de Cavs niet om het op de rails te krijgen. In tegendeel zelfs. Tegen de Denver Nuggets werd er zeer ruim verloren: 95-133. Twee dagen later ging de ploeg kansloos onderuit tegen de Portland Trail Blazers. Damian Lillard bracht met 26 punten zijn ploeg een eenvoudige zege: 110-129.


SPELER VAN DE WEEK


Zach LaVine is verkozen tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. De guard van de Chicago Bulls kende persoonlijk een goede week. Ondanks twee nederlagen met zijn team was hij goed voor 35.7 punten, 6 rebounds en 5.3 assists per wedstrijd. Daarnaast deed hij dit tegen een schotpercentage van boven de 55%.

In de enige zege van de week was LaVine enorm sterk. De guard was goed voor 46 punten, 7 rebounds en 9 rake driepunters. Uiteindelijk leidde hij de Bulls met een sterke prestatie langs de New Orleans Pelicans: 116-129.


VOORUITBLIK


Wij hopen dat jullie je slaapritme de aankomende week wat kunnen omgooien. Enkel dinsdag- en donderdagavond staat er een leuke wedstrijd tussen de Toronto Raptors en Milwaukee Bucks op de agenda. Wel nemen meerdere teams uit het oosten het op tegen goede teams uit het westen. Zo gaan de Brooklyn Nets in de nacht van donderdag op vrijdag op bezoek bij de Los Angeles Lakers en nemen de Miami Heat het op tegen zowel de LA Clippers (maandagnacht) als LA Lakers (zaterdagnacht).

Top- en coverfoto: Jonathan Bachman/Getty Images

Lakers hebben abonnement op overtime, Suns shinen

0

Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.

6 februari – 11 februari


DE STAND


Northwest Division: 1. Utah Jazz (20-5), 2. Portland Trailblazers (14-10), 3. Denver Nuggets (13-11), 4. Oklahoma City Thunder (10-14), 5. Minnesota Timberwolves (6-19)

Pacific Division: 1. Los Angeles Lakers (20-6), 2. Los Angeles Clippers (18-8), 3. Phoenix Suns (15-9), 4. Golden State Warriors (14-12), 5. Sacramento Kings (12-12)

Southwest Division: 1. San Antonio Spurs (14-11), 2. Memphis Grizzlies (10-10), 3. Dallas Mavericks (12-14), 4. New Orleans Pelicans (11-13), 5. Houston Rockets (11-14)


IN DE SPOTLIGHTS


ABONNEMENT LAKERS OP OVERTIME

Voor de fans van de Los Angeles Lakers was het een goede week: drie wedstrijden gespeeld, drie wedstrijden gewonnen. Maar als kers op de taart waren daar de 15 extra minuten waarin de fans konden genieten van LeBron James, Anthony Davis en de andere Lakers. Het was voor het eerst sinds 1991 dat drie opeenvolgende wedstrijden in overtime eindigden. Als eerste werden de Pistons na een dubbele overtime periode met 129-135 verslagen. James was goed voor 33 punten en 11 assists in 46 minuten.

Daarna versloegen de Lakers dankzij een triple-double van James (28-14-12 in ruim 43 minuten) na overtime de Thunder met 112-119. In de derde wedstrijd werd er ook pas in overtime van de Thunder gewonnen: 113-114. James speelde weer 40+ minuten en was met 25 punten weer belangrijk. Het is al vaker gezegd, maar wat James doet in zijn 18e jaar is bizar: drie overtime wedstrijden winnen, de belangrijkste speler zijn én elke wedstrijd meer dan 40 minuten spelen. Dan ben je echt een hele grote.

SUNS WINNEN VIER OP EEN RIJ

De Phoenix Suns beginnen op stoom te raken. Deze week werden alle vier de wedstrijden gewonnen. Zo werd er vrij eenvoudig afgerekend met de Pistons (92-109), werden de Celtics (91-100) en Cavaliers (113-119) verslagen en werden de Bucks in een spannende wedstrijd met één punt verschil verslagen (124-125). Devin Booker was belangrijk aan de kant van de Suns. Met 26,8 punten 5 rebounds en 6 assists per duel zorgde hij voor een groot aandeel. Chris Paul was deze week goed voor gemiddeld 21 punten, 4,3 rebounds en 6 assists.


DE TEGENVALLER


HOUSTON VERLIEST VIER OP EEN RIJ

De sterke reeks van Houston die ze de voorgaande weken hadden is definitief voorbij. Na zes gewonnen wedstrijden op rij werden er van de laatste zes maar liefst vijf verloren. vier hiervan waren op rij. Tegen de Spurs (111-106) was het nog vrij close, maar tegen de Hornets (94-119) en Pelicans (101-130) kwamen ze niet eens in de buurt van de overwinning. De laatste wedstrijd tegen de Heat kwamen ze dan wel weer dichterbij de overwinning: 101-94.

Het grote verschil lijkt de verdediging. Tijdens de win streak scoorden de tegenstanders van de Rockets gemiddeld 102 punten. De laatste zes wedstrijd is dat gestegen naar 111. Tel daarbij op dat ook de offense stroever is gaan lopen. Het makkelijkst is dan kijken naar het aantal gemiddeld aantal punten: 118 tijdens de winstreak tegenover 99 in de slechte reeks.


SPELER VAN DE WEEK


Onze speler van de week is Stephen Curry. Zijn record in deze week is 2-2, wat normaal gesproken niet genoeg is voor speler van de week. Met zijn statistieken maken we echter een uitzondering. Met 40,3 punten, 5,3 rebounds en 4,5 assists vul je de statsheet al aardig, maar vooral de efficiëntie waarmee Curry het doet is indrukwekkend. Zijn driepuntpercentage is maar liefst 52,5%. Ook zijn 91,7% free throw percentage is hoog, maar dat zijn we ondertussen wel van hem gewend.


VOORUITBLIK


Deze week heeft een aantal leuke wedstrijden. Zo staat zaterdagnacht de rematch tussen de Bucks en Jazz op het programma. Rond 03:00 uur word de eerste bal in de lucht gegooid. Ook de terugkeer van Kevin Durant naar de bay area staat deze week op het programma: zondagnacht 02:30 uur begint deze wedstrijd. Als laatste zijn de Nuggets en Lakers de tegenstanders van elkaar. Maandagnacht om 04:00 probeert Nikola Jokic deze keer de winst te pakken, nadat de vorige wedstrijd tegen de Lakers kansloos werd verloren.

Photo: Marcio Jose Sanchez/Associated Press

Het roemloze einde van De Baard in H-Town

1

Het onderstaande artikel is geschreven en ingezonden door schrijver en Rockets-fan Ricus van der Kwast. Met deze bijdrage herdenkt hij een maand na het vertrek van James Harden bij ‘zijn’ Rockets het einde van een tijdperk.

WAAROM CLUBLIEFDE DE VREEMDSTE LIEFDE IS

James Harden verliet precies een maand geleden de Houston Rockets voor de Brooklyn Nets. Dat is althans de korte versie. Het volledige verhaal, zoals ook nog eens na te lezen is in bovengelinkt artikel van SportAmerika: de Nets verwierven James Harden en een pick uit de tweede ronde van de NBA Draft van de Cleveland Cavaliers, de Cavaliers kregen op hun beurt Jarret Allen en Taurean Prince van de Nets, de Indiana Pacers Caris Lavert van Brooklyn en een tweede ronde draft pick van Houston en de Rockets tenslotte Victor Oladipo van Indiana, Dante Exum van Cleveland en Rodions Kurucs van Brooklyn, plus de komende zeven jaar liefst drie eerste-ronde-draft-picks van Brooklyn, eentje van Cleveland (allemaal onvoorwaardelijk nota bene) en nog eens de optie om vier eerste-ronde-picks te ruilen met Brooklyn.

Kunt u er geen touw meer aan vastknopen? Geeft niets, het zijn de typische manoeuvres in de NBA om ervoor te zorgen dat elk team onder de salary cap blijft. Waar het op neerkomt is dat Harden Rocket-af is, en dat raakt me.

“WILLING TO GET UNCOMFORTABLE“

James Harden heeft zijn transfer zelf afgedwongen. Sinds 2012 speelde de basketballer met de beroemdste baard uit de sportwereld voor de Houston Rockets. Hij kan in die jaren bogen op gemiddeld 29,6 punten, 7,7 assists, 6,0 rebounds en 1,8 steals per wedstrijd. Hij heeft zich ontwikkeld tot de beste aanvaller van zijn generatie, maar kampioen werden de Rockets niet, al waren ze er in 2018 dicht bij. Na zeven wedstrijden op het scherpst van de snede werd een bloedstollende Western Conference Final toen pas in de laatste minuten in het voordeel van de Golden State Warriors beslist.

Begin november sijpelt het nieuws door dat Harden, 31 inmiddels, na acht jaar weg wil om ergens anders een kampioensring na te jagen. Houstons management laat fijntjes weten dat zijn contract nog twee jaar doorloopt en verklaart zich “willing to get uncomfortable”. Dat zullen we nog wel eens zien, denkt Harden.

REBELLERENDE STER

Als op 6 december de voorbereiding op het nieuwe seizoen officieel van start gaat, verschijnt hij niet op het trainingskamp. Intussen lapt hij het coronaprotocol van de NBA aan zijn laars. Er duiken foto’s op van een feestende Harden in Atlanta, in Las Vegas, mijlenver van Houston. Als hij, na 10 dagen quarantaine en zes negatieve coronatests, eindelijk zijn opwachting in het team maakt, lijkt hij 15 kg zwaarder en oogt zijn spel futloos.

Het lijkt ondankbaar van een man die als franchisespeler al die jaren zijn stempel op het beleid kon drukken. Om het allerhoogste te bereiken moest een tweede sterspeler Harden flankeren. Whatever James wants, luidde het credo binnen de Rockets. En dus kwamen op zijn aanraden achtereenvolgens Dwight Howard (2013-2016), Chris Paul (2017-2019) en tot slot zijn maatje Russell Westbrook (2019-2020). Ze gingen ook weer, eveneens op zijn aanraden. Nu wilde Harden zelf weg.

Op 12 januari, na afloop van een kansloos verloren wedstrijd tegen de Los Angeles Lakers, de tweede op rij, laat Harden de bom barsten. “Niet goed genoeg”, “te weinig talent”, “kan niet meer goed komen” zijn de uitdrukkingen die hij voor zijn team over heeft. Amper negentig seconden duurt de persconferentie per Zoom. De volgende dag is zijn transfer beklonken.

ONTGOOCHELD, MAAR DANKBAAR

Tot zover het bitterboze relaas van een ontgoochelde fan. Vergeten ben ik daarbij hoe ik genoten heb van al die wedstrijden waarin Harden tegenstanders bedolf onder een puntenregen, van de step back 3 die hij heeft gepatenteerd tot de eurostep die hij geperfectioneerd heeft. In die acht jaar was Harden acht keer All-Star, werd hij Most Valuable Player in 2018 en is hij de enige speler die de laatste vier seizoenen bij die MVP-verkiezingen steeds in de Top-3 stond.

De laatste drie seizoenen werd hij topscorer van de league, in 2017 was hij de speler met de meeste assists per wedstrijd, in 2020 verzamelde hij de meeste steals van allemaal. Steevast leidt hij verder de NBA in het aantal genomen en gescoorde vrije worpen en hij heeft primeurs. Hij is de eerste speler ooit die 60 punten scoort met een triple double (60 punten, 11 assists, 10 rebounds), de eerste die meer dan 50 punten paart aan minstens 15 assists en 15 rebounds (resp. 53, 17 en 16), en de lijst gaat nog even door.

Dat zijn individuele prestaties waar alleen Wilt Chamberlain en Michael Jordan nog aan kunnen tippen, maar zij wonnen titels met hun team en Harden niet. Dat is wat ik, verblind door clubliefde, al die jaren niet heb willen zien: The Beard is geen leider. Hij is geen Chamberlain, Jordan of voor mijn part Lebron James. Michael Jordan maakte de Chicago Bulls vanuit het niets kampioen. Lebron James werd kampioen met Miami, verkaste toen naar Cleveland en maakte de Cavaliers kampioen, ging naar Los Angeles en maakte de Lakers kampioen. Harden zoekt een team dat hem kampioen maakt.

BEGIN VAN HET EINDE

De ontrafeling van de Rockets is niet op 12 januari 2021 begonnen, maar op de kop af vier maanden eerder. Het was de dag dat de Rockets uitgeschakeld werden in de playoffs en hun wonden likten. Ook nu waren de Lakers, de latere kampioen, veel te sterk gebleken. Een dag later maakt Mike D’Antoni, coach sinds 2016, bekend dat hij opstapt en zijn voormalige pupil Steve Nash gaat helpen bij het coachen van de Brooklyn Nets. Een maand later kondigt ook Daryl Morey, general manager van de Rockets sinds 2007, zijn vertrek aan. Op 2 november begint hij zijn nieuwe job als President of Basketball Operations bij de Philadelphia 76ers.

De afgelopen vier jaar had het driemanschap van Morey, D’Antoni en Harden het gezicht van de Rockets bepaald. Daryl Morey, als de meesterlijke strateeg en analyticus achter de schermen die met zijn rationele aanpak het basketbal vernieuwd had, Mike D’Antoni, de aimabele coach die als geen ander een aanvallend systeem kon opzetten dat op maat gesneden was voor Harden, en Harden zelf, als het generational talent waar het allemaal om draaide. Harden was simpelweg de laatste van de trojka die wegviel.

Het nieuws over Hardens transfer brak een krap half uur voordat de tweede impeachment van Donald Trump wereldkundig werd gemaakt en deed in de VS bijna evenveel stof opwaaien. Die gelijktijdigheid was toeval natuurlijk, een eigenaardige samenloop van sport en politiek. Het paste goed bij de keuzes die door mijn hoofd maalden en waarbij die twee al even verweven leken.

TROUW AAN DE CLUB?

Zou ik, rechtgeaard Rockets-fan, Houston trouw blijven? Houstons eigenaar was Tilman Fertitta, een selfmade miljardair die zijn fortuin vergaard had met restaurantketens, hotels en casino’s. Fertitta was ook iemand, wist ik inmiddels, die te lang te veel vriend van Trump was.

Dan de Philadelphia 76ers maar, de nieuwe werkgever van Daryl Morey? Morey was de man die in oktober 2019 met zijn tweet ‘Fight for freedom. Stand with Hong Kong.’ de toorn van China over zichzelf en de NBA had afgeroepen. Hij riskeerde zo zijn baan en meer, terwijl hij terecht zijn vinger op een erg wonde plek had gelegd.

Of toch de Brooklyn Nets, waar nu Mike D’Antoni en James Harden verenigd waren en garant stonden voor het nodige offensieve vuurwerk? Maar de eigenaar van de Nets was Joe Tsai, de nummer van 2 van Alibaba. Tot verbazing van velen had de doorgaans apolitieke tot Canadees genaturaliseerde Taiwanees zich onmiddellijk en resoluut uitgesproken tegen Daryl Morey’s tweet, en tegen de betogers in Hongkong.

CLUBLIEFDE

Clubliefde is iets raars. Ze lijkt op de liefde voor een vrouw waar je je leven lang smoor op bent zonder ooit te begrijpen waarom. Daryl Morey zal mijn eeuwigdurend respect hebben voor zijn moed, maar zijn Sixers doen me niets. Harden schudt Houston snel van zich af, pakt de draad weer op in Brooklyn en ik verlies gaandeweg interesse. De Rockets zijn haast onherkenbaar, niet alleen door een nieuw tenue, maar vooral omdat er van de 17 spelers nog maar vier zijn die ook vorig seizoen deel van de selectie uitmaakten.

En ik, ik volg ze alsof er niets veranderd is. Niemand koestert nog hooggespannen verwachtingen: kwalificatie voor de playoffs zou een formidabel succes zijn. Ruim een kwart eeuw geleden werden de Rockets voor het laatst kampioen. Ik kan wachten. Ik zal wachten. Een andere keuze is er nooit geweest, weet ik nu.

Ricus van der Kwast is een publicist die voor verschillende Nederlandse en Vlaamse media schrijft, onder andere over de NBA. Recentelijk verscheen van zijn hand nog een artikel bij Follow the Money over de NBA Bubble.

Coverfoto: Clutchpoints.com

NHL weekly: Lankinen staat op, de Top 5 en het wekelijkse rondje

0

Was het puur toeval of zat er toch een gedachte achter? In Chicago leken ze een keepersprobleem te hebben, maar de organisatie toverde opeens een 25-jarige Fin uit de hoge hoed. Tijd voor een nadere kennismaking met Kevin Lankinen. Vanzelfsprekend slaan we ook deze week de Top 5 niet over. We sluiten af met ons wekelijkse rondje langs de vier divisies.

LANKINEN BLIJKT AANGENAME VERRASSING

Corey Crawford was één van de betere goalies van het vorige decennium. De man hielp de Chicago Blackhawks aan twee Stanley Cups, was jarenlang de backbone van het team, maar kampte de laatste jaren ook met veel fysiek ongemak. Crawford liep een paar jaar geleden een hersenschudding op en werd daarna nooit meer de oude. Heel vreemd was het dan ook niet dat de Blackhawks afgelopen najaar besloten het contract van de goalie niet te verlengen. Crawford tekende vervolgens in New Jersey, maar liet dit contract al snel verscheuren. Hij stopte.

Opmerkelijk was wel dat de Blackhawks zonder echte nummer één goalie aan dit seizoen begonnen. Collin Delia en Malcolm Subban mochten het gaan uitvechten, maar voor veel teams zouden ze niet veel meer dan capabele backups zijn. In Chicago wilden ze de gok echter wagen. Al te hoog lag de lat dit jaar immers niet. Waarom zou je veel geld spenderen aan een goalie als je toch de play-offs niet haalt? Nu het seizoen een maand onderweg is, kun je je afvragen of het wel een gok was. Binnen de eigen organisatie bleek een goalie rond te lopen die voorlopig de handen op elkaar krijgt in Chicago en omstreken.

EERSTE KENNISMAKING

De eerste statistieken die we van Kevin Lankinen, want over hem gaat het, kunnen vinden, zijn niet bijster fameus. In de U16 van het Finse Kiekko-Vantaa kwam de jonge Lankinen aanvankelijk tot een .917 save percentage. Niet slecht, maar toch ook geen cijfers waarmee je de scouts uit de NHL wegblaast.

Naarmate Lankinen ouder werd, werden ook zijn statistieken beter. De jonge Fin leek gemaakt voor belangrijke wedstrijden, want juist voor de vertegenwoordigende jeugdteams was Lankinen op zijn best. Zo noteerde hij in 2014 voor de U20 in drie wedstrijden een .955 save percentage. Tussen 2016 en 2018 blonk hij ook uit voor HIFK in de hoogste Finse klasse (.946 sv% in 15 wedstrijden) en voor Kettera (huurbasis) in de tweede klasse.

 Dit bleef in Noord-Amerika niet onopgemerkt. De Chicago Blackhawks hebben een verleden met Finse goalies, Antti Niemi stond immers onder de lat toen de club in 2010 de Cup won, en zagen ook wel iets in Lankinen. De Fin werd gestald bij de Rockford IceHogs. Lankinen speelde in 2018-2019 19 wedstrijden in de AHL, maar viel met een .910 save percentage en 2.50 GAA niet erg op. Dit deed de goalie wel tijdens het WK in 2019. Met Finland veroverde Lankinen verrassend de wereldtitel en de eigen prestaties mochten er zijn. In 8 wedstrijden noteerde Kevin Lankinen een 1.50 GAA en een .942 sv%. Alleen Andrei Vasilevskiy (.946) deed het nog iets beter dat toernooi.

DEBUUT

Vorig seizoen ging het niet veel beter in de AHL (.909 sv%), maar hij vertegenwoordigde de IceHogs wel tijdens de All-Star Game. Desondanks dacht vrijwel niemand aan Lankinen op het moment dat Crawford vertrok. De Fin zou, als ’t gezien de omstandigheden mogelijk was, zijn kunsten gaan vertonen in de minors. Tot de Blackhawks vrij desastreus aan het seizoen begonnen en Subban en Delia in drie wedstrijden 15 tegengoals moesten slikken. Geen van de goalies kwam daarbij ook maar in de buurt van een .900 sv%. Omdat het toch niet veel slechter kon, besloot de organisatie Lankinen te bellen voor aanvang van de vierde wedstrijd. De rest is, zoals dat zo mooi heet, geschiedenis.

Het was echter niet zo dat Lankinen met een toverstafje zwaaide en de problemen direct oploste. Tijdens zijn debuut, op 19 januari tegen de Panthers, moest ook de Fin vijf keer vissen. Zijn .833 save percentage gaf een vertekend beeld, want Lankinen speelde beter dan de cijfers deden vermoeden. De Hawks verloren ook hun vierde wedstrijd, maar pakten nog wel een puntje. Kevin Lankinen had met zijn optreden blijkbaar het vertrouwen van Jeremy Colliton gewonnen, want een paar dagen later tegen Detroit stond de Fin opnieuw onder de lat.

VAN DERDE KEUS NAAR STARTER

Tegen deze club kregen de Blackhawks-fans flarden te zien van wat Lankinen in z’n mars heeft. Hij zag 31 schoten op zich afkomen, maar alleen Dylan Larkin slaagde er in de derde periode in de Fin te kloppen. Chicago won met 4-1 en boekten eindelijk de eerste zege van het seizoen. Twee dagen later deed Colliton opnieuw een beroep op Lankinen en wederom kreeg hij geen spijt. De goalie kreeg er twee om z’n oren, maar zelf scoorden de Blackhawks er zes. De spelers leken zich senang te voelen met de Fin onder de lat en dit besefte Lankinen ook zelf. Hij groeit voorlopig uit tot een vaste waarde en gaf zijn team ook tegen de sterker geachte Predators, Blue Jackets en Hurricanes kans op de zege.

In de vijf duels met die tegenstanders noteerde Lankinen een .936 save percentage. Mooie cijfers en zeker als je bedenkt dat de met 6-4 gewonnen wedstrijd tegen de Canes (.882 sv%) zijn statistieken geen goed deed. Dinsdag tegen de Stars stond de Fin echter weer zijn mannetje. Hij stopte 34 van de 35 SOG en kreeg in OT zijn beloning. Pius Suter, nog zo’n aangename verrassing in Chicago, scoorde de winnende 2-1 en bezorgde de Blackhawks daarmee opnieuw de twee punten. Kenners maakten zich zorgen om de onervaren Blackhawks, maar zonder onder meer Jonathan Toews, Alexander Nylander en Kirby Dach doen de Hawks het opvallend goed.

TOP 5

We hadden deze week moeiteloos 10 mooie momenten in de Top 5 kunnen proppen, maar dan slaat de titel nergens op. De hattrick van Jason Spezza tegen de Canucks, de historische goal van Anthony Bitetto voor de Rangers, de 709e van Alex Ovechkin én de beauty van Jonathan Huberdeau tegen de Predators hebben het helaas niet gehaald. Dat gold wel voor de eerste van Laine en de vierde van Stutzle.

DAVID PASTRNAK vs PHILADELPHIA FLYERS

Zonder David Pastrnak ging het best oké met de Boston Bruins.Ze wonnen vijf van de zeven wedstrijden en pakten in zes daarvan punten. Eind januari keerde Pasta terug in de line-up en de Tsjech had zijn vorm al rap te pakken. In z’n tweede duel scoorde hij al twee keer tegen de Capitals en in zijn derde schoot hij zelfs drie keer met scherp. Boston kon de productie van de Tsjech, die nog altijd slechts 24 jaar oud is, goed gebruiken in de topper tegen de Flyers. Op de powerplay maakten de Bruins een 3-1 achterstand ongedaan om er in OT dankzij Patrice Bergeron alsnog met twee punten vandoor te gaan: 4-3.

TIM STUTZLE vs MONTREAL CANADIENS

We moeten het toch maar eens over Tim Stutzle hebben. De piepjonge Duitser is één van de weinige lichtpuntjes bij de Ottawa Senators dit seizoen en tekende donderdag tegen de Canadiens voor zijn vierde van het seizoen. De net 19-jarige winger had het in Montreal aardig op zijn heupen, want naast zijn goal gaf hij ook nog eens twee assists. Het was voor Stutzle zijn eerste multi-point game in zijn nog erg prille loopbaan. De Senators konden deze prestatie van hun rookie best gebruiken. Ottawa verloor negen wedstrijden op rij, maar sloot deze slechte reeks af met een 5-3 zege in Montreal.

PATRIK LAINE vs DALLAS STARS

Met respectievelijk 36 en 44 goals in zijn eerste seizoenen begon Patrik Laine als een malle in Winnipeg. Toch waren de partijen niet erg gelukkig met elkaar. Het huwelijk tussen Laine en de Jets was gedoemd te mislukken. De Blue Jackets konden daar ook over meepraten. De inkt van de contractverlenging was nog niet droog of Pierre-Luc Dubois gaf al aan een deurtje verder te willen kijken. Beide clubs vonden elkaar in een trade, die ook Jack Roslovic nog naar Columbus bracht. Laine hoefde in Columbus niet lang op zijn eerste treffer te wachten, want al in het tweede duel was het raak. Overigens scoorde ook Roslovic in dit duel zijn eerste voor z’n nieuwe club én scoorde Cam Atkinson zijn 200e goal in zijn loopbaan. De Jackets wonnen dit treffen met 4-3.

TOM WILSON vs PHILADELPHIA FLYERS

We ontkomen er niet aan om toch Alex Ovechkin in deze Top 5 op te nemen. De goal kwam dan wel op naam van Tom Wilson, maar al het vuile werk werd geleverd door The Great Eight. Ovechkin had de eerste treffer van de Caps al voor zijn rekening genomen en trok vlak voor de 2-0 de trukendoos open. Wilson mocht de puck in het doel deponeren, maar wist ook maar al te goed dat z’n Russische teamgenoot een heel, heel groot aandeel in deze treffer had. Overigens trok Washington de 2-0 voorsprong niet over de streep. Scott Laughton kreeg het voor de Flyers op de heupen en mede dankzij zijn hattrick won Philadelphia.

AUSTON MATTHEWS vs VANCOUVER CANUCKS

Zou het dit jaar dan eindelijk!? Nee, we hebben het hier niet over de Elfstedentocht, maar over een eventuele titel voor de Maple Leafs… De trotse traditieclub wacht al sinds 1967 met smart op een Stanley Cup, maar keer op keer op keer was er die teleurstelling. De route naar de Cup lijkt dit jaar eenvoudiger dan anders. Toronto komt immers voornamelijk Canadese tegenstanders tegen en pas in de halve finale treffen ze een Amerikaanse topclub. In de North Division is het gezelschap van Sheldon Keefe alvast prima aan het seizoen begonnen. Dit komt niet in de laatste plaats door de voortreffelijke start van Auston Matthews. De jonge Amerikaan vond maandag tegen Vancouver alweer voor de achtste wedstrijd op rij het net.

RONDJE LANGS DE DIVISIES

  • We beginnen onze virtuele voettocht in de East Division. Daar nemen de Sabres en de Devils nog tot zeker volgende week plaats in de wachtkamer. Buffalo (9 gevallen) en New Jersey (16 gevallen) voldoen niet aan de gestelde protocollen met betrekking tot het coronavirus. De Capitals van onze eigen Daniel Sprong hadden de Sabres moeten treffen, maar deze duels zijn verplaatst. Sprong en de zijnen bezetten achter Boston en Philadelphia de derde plaats in de divisie. De laatste drie wedstrijden gingen verloren voor de Caps, maar tegen de Rangers krijgen ze de komende dagen kans op eerherstel. De Blueshirts vinden we terug op de laatste plaats in het oosten met 10 punten uit 11 wedstrijden. Koploper Bosten, bezig aan een 3-game winning streak, heeft 18 uit 11.
  • In de North Division loopt het vooralsnog gesmeerd. Zeker voor de Toronto Maple Leafs. Met winst in de laatste drie wedstrijden hebben de Leafs een gat van 3 punten geslagen naar de Canadiens. De Habs hebben echter wel een wedstrijd minder gespeeld. Vancouver wacht al sinds de laatste dag van januari op een zege. De ploeg is, na duels met Toronto en Montreal, bezig aan een 5-game losing streak en laat in de divisie alleen Ottawa nog achter zich. Met 17 punten in 16 wedstrijden is Quinn Hughes voorlopig even het mannetje in Vancouver. De jonge verdediger koppelt daar echter ook een -13 rating aan. Ottawa won vorige week verrassend van de Habs, maar verloor daarna weer drie keer op rij. Met 5 uit 14 is hun situatie al behoorlijk hopeloos.

  • De teams uit Florida maken de dienst uit in de Central Division. Titelverdediger Tampa Bay, dat 19 punten verzamelde in 11 wedstrijden, heeft een voorsprong van 3 punten op de Panthers, dat 10 keer in actie kwam. Chicago heeft hetzelfde aantal punten, maar de Blackhawks hadden hier vier wedstrijden meer voor nodig. In deze divisie hebben ook de Hurricanes en Stars nog het een en ander in te halen. Hoewel Dallas de laatste drie wedstrijden verloor, lijkt er voor de verliezend finalist van vorig jaar nog niet veel aan de hand. Dat de Nashville Predators zo laag staan, is wel een verrassing. Zij wonnen slechts één van de laatste zes duels en staan na 13 wedstrijden op slechts 10 punten. Alleen Detroit doet het slechter in de Central.
  • Ook in de West Division is er even geen touw aan vast te knopen. De Golden Knights, die hun koppositie weer heroverd hebben, hadden vorige week al te maken met de zogenaamde Covid-protocols en zagen hun duels met San Jose afgelast worden. Deze week zijn Colorado en Minnesota aan de beurt. Vegas mag dan drie wedstrijden minder gespeeld hebben dan St. Louis, maar de Knights hebben al wel een punt meer. De Avs staan met 15 uit 11 nog altijd derde en achter hen bezetten de Coyotes voorlopig de vierde plaats. De Desert Dogs voelen echter de hete adem van Anaheim, Minnesota en San Jose. Los Angeles ging vijf keer op rij onderuit en heeft nu de rode lantaarn in handen.

Cover photo: NHLBlackhawks/Twitter

MLB verandert bal in poging homeruns te verminderen

0

Major League Baseball gaat voor komend seizoen opnieuw de honkballen aanpassen, deze keer in een poging het extreme aantal homeruns dat de laatste paar seizoenen is geslagen tegen te gaan. In een interne memo die onder andere in handen is van The Athletic ($) staat dat dat het ontwerp en de uitvoering van de ballen licht verandert en dat vijf teams een zogeheten humidor zullen aanleggen, waardoor de ballen ook minder ver zullen vliegen. Welke vijf teams dat zijn, is momenteel nog niet bekend. De Diamondbacks, Mets, Rockies, Mariners en Red Sox gebruikten in 2020 ook al een humidor.

Met de aanpassingen hoopt MLB het aantal homeruns een beetje te kunnen drukken. In 2019, het laatste volledige seizoen, sloegen teams een record aan round-trippers bij elkaar: 6.776 stuks, oftewel 1,39 per team per wedstrijd. Het record stond op naam van het seizoen 2017, toen er 1,26 ballen per team per wedstrijd het stadion uit vlogen.

Ook in 2020 veranderde er weinig aan de homerun-output. Hoewel er natuurlijk minder wedstrijden werden gespeeld (en dus in totaal minder homeruns werden geslagen) zakte de slagbeurt-per-homerun-ratio slechts 0,1%: van 6,6% naar 6,5%.

DE AANPASSINGEN

Een eerste poging om de extreme homerunbal te temperen werd al eind 2019 ingezet. Het binnenste van de bal werd op één niveau losser gemaakt, om zo de COR te verlagen. COR is de ‘coefficient of restitution’, oftewel de relatie tussen de inkomende en uitgaande snelheid van een projectiel. Deze relatie kan geïnterpreteerd worden als een soort ‘stuiterwaarde’, die wordt weergegeven in COR.

MLB houdt een spreiding van .530 tot .570 COR aan, maar de laatste jaren kroop dat getal steeds verder omhoog, waardoor de honkballen verder vlogen en er meer homeruns werden geslagen. Aan die stijging wordt nu een einde aan gemaakt door de COR weer in te perken. In andere woorden: de nieuwe bal zal minder stuiteren.

Hoe een honkbal gemaakt wordt, zie je in dit filmpje uit 2017

De verandering wordt doorgevoerd op advies van een vierkoppig panel van wetenschappers, ingehuurd door MLB nadat het seizoen 2019 ten einde kwam. Deze wetenschappers concludeerden dat de officiële ballen in 2019 aanzienlijk minder luchtweerstand hadden door minder hoge naden en een te strakke wikkeling in de kern. Nu is dit opzich niet heel verrassend. MLB’s honkballen worden in de Rawlings-fabriek in Costa Rico met de hand in elkaar gezet, dus enige fluctuering in productie is te verwachten. Het is wel opvallend dat er ineens massale afwijkingen aangetroffen werden.

DE AANPASSING

Rawlings heeft nu toegezegd de reeds doorgevoerde spanningsaanpassing op de kern verder uit te breiden. In plaats van de spanning alleen de eerste wikkeling in de kern te vermindering, wordt deze bij ballen voor 2021 op de eerste drie eerste wikkelingen toegepast. De verwachting is dat hierdoor de ballen beter ‘gecentreerd’ zullen zijn. De COR wordt .01 tot .02 lager en de ballen worden 2,8 gram lichter, zonder dat de grootte wordt aangepast. Deze aanpassing zal de snelheid van gegooide ballen niet veranderen, maar geslagen ballen iets minder ver laten vliegen.

KOREAANS VOORBEELD?

Wat het precieze resultaat van deze verandering zal zijn, zal moeten worden afgewacht. Het lijken minimale aanpassingen, maar in de Koreaanse competitie bleek al dat de kleinste aanpassingen vrij ingrijpende resultaten kunnen hebben. De KBO vergrootte het gewicht van de honkballen daar met 1,4 gram en verschoven de COR met 0,01 in 2019. Het resultaat: 33% minder homeruns.

Een vergelijkbare sprong is in MLB niet te verwachten, omdat er één groot verschil is tussen de uitvoering van de KBO en de plannen van MLB: de Amerikanen gaan de bal lichter maken, terwijl de KBO de ballen verzwaarde. Wat het uiteindelijke resultaat wel gaat worden, is nog even afwachten. Het lijkt er echter op dat MLB nog niet klaar is met experimenteren.

Coverfoto: Boston25 News

Champa Bay: Brady, defense leiden Bucs naar Super Bowl-titel

1

Onder aanvoering van quarterback Tom Brady en een ontketende defense hebben de Tampa Bay Buccaneers afgelopen nacht Super Bowl LV gewonnen. De ploeg van head coach Bruce Arians had geen enkele moeite met de licht favoriete Kansas City Chiefs: 31-9. Brady won zodoende de zevende Super Bowl-ring uit zijn carrière en werd voor de vijfde keer verkozen tot MVP van de finalewedstrijd. Het team dat het seizoen begon met zeven keer winst en vijf keer verlies pakte dus alsnog de titel.

TEAM EFFORT: OFFENSE

Waar na afloop de meeste aandacht uitging naar de 43-jarige Brady, die met de overwinning aantoonde ook zonder Bill Belichick een heel grote te zijn, moet gezegd worden dat de overwinning een echte team effort was voor de Buccaneers. Brady’s offensive line domineerde de Chiefs pass rush en gaf de quarterback zeeën van tijd om de bal naar lieve lust rond te spreiden. Nadat de Chiefs Brady in het eerste kwart één keer sackten, stonden de Bucs niets meer toe.

Offensive Coordinator Byron Leftwich draaide intussen de Chiefs-defense helemaal dol. Het hele arsenaal aan plays kwam langs. Met screen passes, diepe ballen, design runs en power runs hield Leftwich eigenlijk altijd de touwtjes in handen tijdens de offensieve series van de Bucs. Daarbij werd hij wel geholpen door een aantal stand-out optredens van een handvol Buccaneers.

Rob Gronkowsi was de grote man in de Floridiaanse offense: zes catches, 67 yards en twee touchdowns. Gronk kreeg hulp van running backs Leonard Fournette (16 carries voor 89 yards en vier catches voor 46 yards plus een touchdown) en Ronald Jones II (12 rushes voor 61 yards), die de run game van de Bucs op gang hielden en de klok laat in de wedstrijd controleerden. De twee running backs waren gezamenlijk goed voor 196 total yards. Niet gek voor Fournette, die na vorig seizoen ceremonieloos door Jacksonville aan de kant werd geschoven, een lastig seizoen had in Tampa Bay, maar in de play-offs opstond.

TEAM EFFORT: DEFENSE

Aan de defensieve kant van de bal kwamen de Buccaneers nog indrukwekkender voor de dag. Defensive coordinator Todd Bowles maakte Chiefs QB Patrick Mahomes helemaal gek met zijn play calling. Bowles dropte consequent zijn safeties diep, waardoor KC’s superwapen Tyreek Hill geen kant op kon. Lavonte David en Devin White renden rondjes om de overige aanvallende Chiefs-wapens, waardoor spelers als Travis Kelce sporadisch aan de bak kwamen.

De defensieve frontlinie van de Bucs, onder leiding van een ontketende Shaquil Barrett, had geen kind aan de door blessures geteisterde Chiefs O-line. Het eindresultaat mocht er zijn: geen touchdowns voor de Chiefs, slechts 114 yards voor Mahomes in de eerste drie kwarten en twee interceptions voor de MVP van vorig seizoen.

EN DE CHIEFS…?

Tsja, de Chiefs konden dus op geen enkel vlak iets beginnen tegen de Buccanneers, maar het collectief uit Missouri schoot zichzelf ook regelmatig in de voet. In de eerste helft verzamelde de ploeg penalties alsof het first downs waren; maar liefst acht keer vloog er een geel vod door de lucht in het nadeel van Andy Reid’s mannen. In totaal harkte de ploeg 95 penalty yards in één helft bij elkaar, wat dit seizoen het hoogste aantal yards in één helft was.

Na een fabelachtige goal line stop van de defensive in de eerste helft leek er weer wat lucht bij de Chiefs te ontstaan, maar een verpeste ‘re-punt’, een penalty die Tyrann Mathieu een interception kostte een offside bij een field goal poging brachten het momentum weer terug bij Tampa Bay. De totale penalty-oogst was fors: 11 keer ‘geel’ voor 120 yards. De Buccaneers? Vier penalties, voor 39 yards.

Dat kon zelfs wonderkind Patrick Mahomes niet goedmaken. Naast de vele penalties bracht zijn gehavende o-line hem dikwijls in benarde situaties. Mahomes moest zich in de meest onmogelijke bochten wringen om de bal toch nog kwijt te kunnen. Dat lukte hem echter geregeld en het toonde zijn onmiskenbare talent. Het verhaal van deze Super Bowl is dat je nog zoveel wapens kunt hebben, maar dat het duel uiteindelijk in de trenches gespeeld wordt. De Bucs D-line had de Chiefs O-line in de tang en daarmee zat er te veel zand in de machine uit Kansas City.


Coverfoto: Mark J. Rebilas / USA Today Sports

Raptors kruipen terug naar playoffs, coronachaos in Brooklyn

0

Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.

31 JANUARI – 6 FEBRUARI


DE STAND


Atlantic Division: 1. Philadelphia 76ers (17-7), 2. Boston Celtics (12-9), 3. Brooklyn Nets (14-11), 4. New York Knicks (11-13), 5. Toronto Raptors (10-13)

Central Division: 1. Milwaukee Bucks (15-8), 2. Indiana Pacers (12-11), 3. Cleveland Cavaliers (10-13), 4. Chicago Bulls (9-13), 5. Detroit Pistons (5-18)

Southeast Division: 1. Atlanta Hawks (11-12), 2. Charlotte Hornets (10-13), 3. Orlando Magic (9-15), 4. Miami Heat (8-14), 5. Washington Wizards (5-14)


IN DE SPOTLIGHTS


TORONTO RAPTORS LANGZAAM TERUG RICHTING PLAYOFFS

Waar de Toronto Raptors vorige week nog tot de tegenvallers behoorde, vallen ze deze week juist positief op. De ploeg van coach Nick Nurse won deze week namelijk drie keer. Vooral de zege tegen de Orlando Magic, met de 54 punten van Fred VanVleet, zal lang bijblijven.

De eerste twee wedstrijden van de week waren tegen de Orlando Magic. Allereerst stond de ’thuiswedstrijd’ in Tampa Bay op de planning. Met 30 punten en 10 rebounds was het Pascal Siakam die zijn kwaliteiten weer eens toonde en de Raptors naar de zege leidde. Twee dagen later stond dezelfde wedstrijd op de agenda, maar dan in Orlando. Het was Fred VanVleet die in de schijnwerpers stond, want de guard schoot maar liefst 11 driepunters raak en scoorde uiteindelijk 54 punten. Beide scores waren een Raptors franchise record en de wedstrijd werd uiteindelijk ook nog gewonnen: 123-108

De twee andere wedstrijden van de week voor Toronto waren back-to-back-duels tegen de Brooklyn Nets en Atlanta Hawks. In een wedstrijd die werd overschaduwd door een aparte coronagebeurtenis rondom Kevin Durant, wonnen de Raptors nipt: 123-117. De week werd afgesloten met de wedstrijd tegen de Atlanta Hawks. Die wedstrijd eindigde in een 121-132 zege voor de Hawks, waardoor een ongeslagen week uitbleef.

AANVAL MILWAUKEE BUCKS DRAAIT OP VOLLE TOEREN

De Milwaukee Bucks hebben, mede dankzij de nederlaag van de Raptors afgelopen nacht, als enige in de Eastern Conference een perfecte week genoteerd. De Bucks wisten alle vier hun wedstrijden te winnen en deden dat in stijl. In elke wedstrijd noteerde de ploeg minimaal 123 punten en leidde daarmee de gehele NBA.

In de eerste wedstrijd van de week werden de Portland Trail Blazers eenvoudig aan de kant geschoven. Maar liefst zes spelers bij de Bucks scoorde minimaal tien punten. Er werd uiteindelijk met 106-134 gewonnen in het eigen Fiserv Forum. Ook twee dagen later toonden de Bucks hun depth, toen zeven speler double digits noteerde.

De twee andere wedstrijden waren een back-to-back tegen de Cleveland Cavaliers. In beide wedstrijden scoorde wederom veel speler meer dan tien punten, maar in de eerste wedstrijd was het Giannis Antetokounmpo die er echt boven uit stak. De Griek scoorde 33 punten.


DE TEGENVALLERS


DURANT ANDERMAAL AAN DE KANT DOOR CORONA

Het wil dit seizoen nog niet helemaal vlotten voor de Brooklyn Nets. In een seizoen met al veel blessures, een grote trade en aparte wedstrijden heeft de ploeg andermaal een tegenslag moeten verwerken. Kevin Durant werd tijdens de wedstrijd tegen de Toronto Raptors naar de kant gehaald, omdat hij in quarantaine moet tot minimaal aanstaande vrijdag.

Een half uur voor de wedstrijd werd Durant nog genoemd als starter voor de wedstrijd, maar twee minuten voor het begin werd bekendgemaakt dat hij niet kon starten vanwege ‘Health and Safety Protocols’. Halverwege het eerste kwart werd bekend dat Durant alsnog kon spelen en keerde direct terug op de bank, maar mocht gelijk door het veld in. Het was de eerste wedstrijd vanaf de bank in zijn carrière, maar lang duurde het niet. In het begin van het derde kwart werd Durant weer naar de kant gehaald omdat er alsnog een positieve test van een werknemer van de Nets was geregistreerd met wie hij in de auto zat naar de wedstrijd toe.

Ondanks dat hij drie negatieve testen in de 24 uur voor de wedstrijd noteerde moest de forward alsnog in quarantaine, wat tot verbazing leidde bij eigenlijk alles en iedereen. Zo speelde de Nets de volgende avond tegen de Philadelphia 76ers, waar iedereen mocht spelen… behalve Durant. Ook reageerde de forward zelf verontwaardigd op Twitter. Zijn tweet bevatte enkel twee woorden, maar was wel aardig duidelijk: “Free me.”


SPELER VAN DE WEEK


Joel Embiid is verkozen tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. De center van de Philadelphia 76ers kende een zeer sterke week, met gemiddeldes van 34.7 punten, 8.3 rebounds en 2 steals per wedstrijd terwijl hij minder dan 33 minuten per wedstrijd noteerde.

Zijn sterkste wedstrijd van de week had hij tegen de Charlotte Hornets. In een 118-111 zege was hij goed voor 34 punten, 11 rebounds en een schotpercentage van boven de 64%.


VOORUITBLIK


Het is een matige week wat betreft spannende wedstrijden in de Eastern Conference. Zo treffen van de playoff-teams enkel de Indiana Pacers en Brooklyn Nets elkaar in de nacht van woensdag op donderdag om 2:00 uur. Echter zijn er zeker nog wel andere leuke wedstrijden om te kijken. Een kijk tip voor de aankomende week is de wedstrijd van deze avond al. Om 19 uur neemt Immanuel Quickley het met de Knicks en zijn prachtige floaters het op tegen de Miami Heat.

Top- en coverfoto: Douglas P. DeFelice – Getty Images

Super Bowl preview: de koning tegen de prins

0

Na een tumultueus seizoen, waarvan velen lange tijd dachten dat het niet eens gespeeld zou worden, komt het einde dan toch in zicht. Super Bowl LV trapt af rond 00.30 Nederlandse tijd. Een wedstrijd om absoluut voor wakker te blijven. De meest succesvolle quarterback aller tijden, in eigen stadion, tegen de beste quarterback van de laatste jaren. Tom Brady tegen Patrick Mahomes: de “GOAT” versus de “baby-GOAT”, de koning tegen de prins. Wat kunnen we verwachten van de wedstrijd van het jaar?


DE ONTMOETING IN WEEK 12

Beide teams troffen elkaar al eerder in het reguliere seizoen. Dat duel werd gewonnen door de Chiefs met 27-24. Een duel gedomineerd door Tyreek Hill. De “Cheetah” was niet te stoppen. Maar liefst 269 yards en drie touchdowns stonden er op zijn lijst met statistieken. Ook Mahomes, goed voor 462 yards, was geweldig in die wedstrijd. Uiteindelijk deed de score vermoeden dat het een spannend duel was, maar de Chiefs waren een groot deel van dit duel zeer dominant.

Na een kwart spelen stond het al 17-0 voor de bezoekers, die zelfs nog een kans om te scoren in de redzone lieten liggen. Wel lieten de Bucs toen al zien over een uitstekende redzone defense te beschikken. Pas diep in het vierde kwart maakte Brady het weer spannend met twee touchdowns. Toch kwam de overwinning van de Chiefs nooit echt in gevaar.

Op basis van die wedstrijd ben je dan ook al snel geneigd om de titelverdediger als favoriet te bestempelen. Dit duel kwam echter wel op een slecht moment in het seizoen van de Bucs. Pas na de bye in week 13 begon het echt te lopen in Tampa Bay. Sindsdien verloor de ploeg van Bruce Arians geen duel meer.

BRADY VS MAHOMES

Voor beide quarterbacks is het niet de eerste keer dat ze in de Super Bowl staan, desondanks is het verschil in ervaring gigantisch. Brady staat zondag aan de aftrap van zijn tiende Super Bowl. Hij mocht al zes keer de Vince Lombardi Trophy optillen. Voor Mahomes is het pas de tweede keer. Vorig jaar leidde hij zijn team in het vierde kwart langs de San Francisco 49ers.

De Super Bowl MVP van vorig jaar was in het reguliere seizoen wederom op dreef. Hij gooide 38 touchdowns en slechts zes interceptions, waarvan drie in één duel. Gemiddeld gooide hij 316 yards per wedstrijd. Eigenlijk kon alleen Aaron Rodgers betere statistieken overleggen.

Brady, 43 inmiddels, deed daar dit jaar echter niet veel voor onder. Ondanks 12 interceptions gooide hij wel meer touchdowns (40, red.) dan Mahomes. Vooral zijn vorm in de slotfase van het seizoen was zeer indrukwekkend. In de eerste helft van de NFC Championship Game tegen de Packers was hij misschien wel beter dan ooit. Later in de wedstrijd zakte hij echter ver weg.

TYREEK HILL & TRAVIS KELCE

Als de Bucs vandaag iets willen, zullen ze een list moeten bedenken om Tyreek Hill en Travis Kelce af te stoppen. Zoals eerder al genoemd had de defense van Todd Bowles geen schijn van kans tegen Hill in het vorige onderlinge duel. Carlton Davis, de beste cornerback van de Bucs, kreeg alle hoeken van het veld te zien. Ook tegen de Bills was Hill in uitstekende vorm. De sterk geachte Bills defense kon niet voorkomen dat hij 172 yards liet noteren.

Als het even niet lukt bij Hill, kan Mahomes altijd nog vertrouwen op Kelce. De 31-jarige receiver had het beste seizoen van een tight end ooit. Wellicht dat de Bucs meer vertrouwen hebben in het afstoppen van Kelce dan Hill. De groep linebackers is namelijk van ongekend hoog niveau. Uitblinker Devin White had alleen in de play-offs al 26 tackles, twee fumble returns en een interception.

Wide receivers verdedigen is een groter probleem voor de Bucs. Davis is verreweg de beste cornerback en die had het dus al eens erg lastig met Hill. De thuisploeg zal daarom veel druk uitoefenen met hun indrukwekkende defensive line. Bowles zal er alles aan doen om Mahomes zo weinig mogelijk tijd te geven om de bal te gooien.

BUCS D-LINE

Daar ligt dan ook direct de kracht van dit Tampa Bay team. Zes spelers in de selectie hebben minimaal drie sacks dit seizoen. Daarbij keert Vita Vea ook nog eens terug in de opstelling. Met name Jason Pierre-Paul is een verschrikking voor elke offensive line dit jaar. Vorige week nog maakte hij dankbaar gebruik van het feit dat left tackle David Bakhtiari geblesseerd was. Ook de Chiefs missen hun beste left tackle, Eric Fisher, met een blessure. “JPP” zou dus weer een cruciale rol kunnen spelen.

Toch is hij niet eens de man in vorm in de Bucs defensive line. Dat is Shaquill Barrett. Na een wat wisselvallig regulier seizoen, stond hij er in de play-offs. Vorige week was hij een plaag voor Rodgers en haalde hem drie keer naar de grond. Ook tijdens de Super Bowl zal Tampa Bay weer veelvuldig blitzen. De enige uitdaging zal zijn dat Mahomes een meester is in het herkennen van blitzes en daar vaak juist handig gebruik van maakt.

Behalve een interessant duel op het veld is het net zo interessant wat er aan de zijlijn gaat gebeuren. Twee van de beste coordinators treffen elkaar. Defensive coordinator Todd Bowles zal een plan moeten maken om de onnavolgbare offense van Eric Bieniemy te stoppen.

BREEDTE

De laatste weken tonen de Bucs zich zeer effectief in het benutten van kansen die voortkomen uit turnovers. Daarvoor maken ze gebruik van een lange lijst aan receivers van topniveau. Net als de Chiefs leunen ook de Bucs namelijk bijna volledig op de passing game. Dat gezegd hebbende was ook Leonard Fournette de laatste weken maar moeilijk te stoppen.

De offense begint en eindigt echter bij de passing game. Natuurlijk denken we dan meteen aan Mike Evans en Chris Godwin. Zij schikten zich uitstekend in een rol waarbij ze het aantal targets met een grote groep moesten delen. Ook Antonio Brown, geblesseerd tegen de Packers, ving touchdowns in de laatste vier van de vijf wedstrijden die hij speelde. Daarnaast heeft Brady altijd nog jokers als Scott Miller of Tyler Johnson; beiden zijn een garantie voor spectaculaire plays.

De breedte in de selectie van de offense is ongekend. Behalve de wide receivers kunnen ze bij de Bucs ook vertrouwen op tight ends Rob Gronkowski en Cameron Brate. Beiden speelde laatste weken een belangrijke rol in de offense die dit jaar derde was in points per game en tweede in de passing game.

THINGS TO WATCH

Op papier doen beide teams weinig voor elkaar onder. Daarom kan deze wedstrijd wel eens beslist worden door details. Zo zijn de Bucs bijvoorbeeld het slechtste team in de NFL als het aan komt op het verdedigen van kick-off returns. Gemiddeld geven ze 33,6 yards toe per kick-off return. Dat is iets waar Mecole Hardman mogelijk wel raad mee weet.

Belangrijker worden de duels tussen de grote, sterke mannen van de offensive en defensive lines. De gehavende o-line van de Chiefs zal het zwaar krijgen tegen de pass-rush van Tampa Bay. Andrew Wylie, guard, is de zwakste speler in deze offensive line. Met een speler als Ndamakong Suh voor zich kan dat voor problemen gaan zorgen.

Aan de andere kant zou de secondary van Kansas City het Brady erg lastig kunnen maken. Wellicht wat onder de radar gebleven, maar de passing defense van de Chiefs is behoorlijk goed. Mede door verrassende uitblinker L’Jarius Sneed eindigde het team vijfde in interceptions en completion rate percentage dit reguliere seizoen. Een terugval als in het duel met de Packers kan Brady zich zeker niet veroorloven.

CHIEFS HEEL LICHT FAVORIET

Een duel tussen twee absolute topteams onder leiding van twee van de beste quarterbacks in de historie van de NFL. Speciaal voor deze wedstrijd hebben we daarom een voorspelling van alle leden van de redactie. Die voorspellingen geven maar weer eens aan hoe dicht deze teams bij elkaar liggen. Unanimiteit is ver te zoeken. Uiteindelijk valt er wellicht een heel klein voordeel voor de Chiefs te ontdekken. Deze Super Bowl wordt misschien wel spannender dan ooit!

Voorspellingen:

Luuk Dokter: Chiefs 38-26

Ton de Vries: Bucs 34-30

Laurens van Heuverswijn: Chiefs 31-26

Toon Aerts: Bucs 34-31

Chris van Dijk: Chiefs 32-23


Coverfoto: Douglas R. Clifford/Times

Trevor Bauer tekent bij Dodgers, breekt jaarsalarisrecord

0

De National League Cy Young-winnaar van vorig seizoen is geen Free Agent meer: Trevor Bauer vervolgt zijn carrière in Californië, bij de Los Angeles Dodgers. Nadat Bauer zijn Free Agency-proces eindeloos uitrekte, kwamen de Dodgers en de werper een contract overeen van drie jaar met na de eerste twee seizoenen een ontbindingsclausule (opt-out). Deze clausules zorgen ervoor dat Bauer ervoor kan kiezen zijn contract niet te verlengen en de Free Agent-markt te zijner tijd weer kan beproeven.

Met $102 miljoen aan salaris in drie jaar tijd, waarvan Bauer in 2021 $40 miljoen en in 2022 $45 miljoen opstrijkt, breekt hij het jaarsalarisrecord, dat tot nu toe op naam van Mike Trout stond.

Met zijn excentrieke gedrag en fantastische pitching was Trevor Bauer één van de meest dominante pitchers in 2020. Na een moeizaam seizoen in 2019 was hij de beste versie van zichzelf in het verkorte pandemieseizoen. Bauer, die vaak bekritiseerd werd voor zijn vele vrije lopen, liet zien dat met hij het met veel overuren aan training ook zonder kan. Zijn gemiddelde BB/9 van 2012 tot 2019 lag op 3.5, vorig seizoen eindigde hij met 2.1.

HOOGSTE JAARSALARIS OOIT

De strijd om Bauer ging tot het laatste moment tussen de New York Mets en de Los Angeles Dodgers. De World Series-kampioen uit LA verhoogde op het laatste moment toch het bod, waardoor de Mets misgrepen. De New Yorkers boden volgens Joel Sherman van de New York Post $105 miljoen over drie jaar met dezelfde ontbindingsclausules. Bauer koos er toch voor om naar Californië te gaan, waar hij vandaan komt en naar college (UCLA) ging.

Bauer’s jaarlijkse salaris van $40 miljoen in 2021 en $45 miljoen in 2022 is fors hoger dan dat van Mike Trout, die in 2021 een slordige $37.1 miljoen verdient. Bauer laat met zijn megasalaris ook de twee hoogstbetaalde pitchers ver achter zich. Zijn grote rivaal Gerrit Cole van de New York Yankees, afkomstig van dezelfde universiteit als Bauer, en Jacob deGrom van de New York Mets verdienen $36 miljoen per jaar.

LUXURY TAX-MANIPULATIE

Mocht Bauer ervoor kiezen om na zijn tweede seizoen zijn opt-out niet te gebruiken, is zijn vastgestelde jaarsalaris voor seizoen drie slechts $17 miljoen. Deze constructie helpt de Dodgers ook. Door dat laatste vastgelegde jaar duikt Bauer’s AAV (average annual value, of gemiddelde jaarsalaris over de volle drie jaar) met zoveel miljoenen dat Los Angeles onder de luxury tax kan blijven. De club manipuleert op deze manier het salarisplafond en wordt niet gestraft voor het spenderen van een recordsalaris aan Bauer.

Van Bauer wordt echter verwacht dat hij zich na het seizoen 2022 beroept op zijn tweede ontbindingsclausule en dan weer Free Agent wordt. De $17 miljoen is een veiligheidsspeld voor het geval hij langdurig geblesseerd raakt. In 2021 verdient Bauer in elk geval meer dan de Pittsburgh Pirates, Baltimore Orioles en Cleveland Indians aan hun gehele team uitgeven.

DODGERS BACK-TO-BACK?

Met de toevoeging van Bauer versterken de World Series-kampioenen uit LA zich verder. De mogelijke starting rotation bestaat nu uit Walker Buehler, Clayton Kershaw, David Price, Dustin May en dus Bauer. Verder bezitten de Dodgers ook nog Julio Urias en Tony Gonsolin, die beide in staat zijn om wedstrijden als pitcher te starten. Met Kenley Jansen in de bullpen beschikken de Dodgers over een pitching waar je ‘u’ tegen zegt, met in totaal vijf Cy Young Awards en 18 All-Star-verkiezingen.

De Dodgers leidden MLB vorig seizoen in slugging percentage met .483 en 118 homeruns. Dat is bijna twee homeruns per wedstrijd. In combinatie met de versterking in de rotation met Bauer en de terugkerende David Price ziet het er in California rooskleurig uit.

MISLUKKING VOOR METS

De New York Mets begonnen hun offseason erg goed onder nieuwe eigenaar Steve Cohen. Zo trokken zij Francisco Lindor en Carlos Carrasco aan in een trade, James McCann, Trevor May en Joey Lucchesi in Free Agency en tekende Marcus Stroman een vernieuwd contract. Toch houden de Mets een zure nasmaak over aan dit offseason. Naast het mislopen van Bauer besloot George Springer in Canada te tekenen en vond closer Brad Hand zijn nieuwe thuis in Washington, ondanks New Yorkse interesse.

BAUER DOET HET OP ZIJN EIGEN MANIER

Trevor Bauer zou Trevor Bauer niet zijn geweest als hij zijn nieuwe club niet op zijn eigen manier had aangekondigd. Hij publiceerde op zijn YouTube-account een video waarin hij aankondigde getekend te hebben bij de Dodgers. Geen groot mediacircus, maar een korte aankondiging, waarna hij verder hoopt te gaan met het perfectioneren van zijn pitching.  

Coverfoto: ESPN twitter

Deze rookies kunnen zondag direct hun eerste Super Bowl-ring pakken

0

De Super Bowl kent ook dit jaar weer vele bekende namen met die van Tom Brady en Patrick Mahomes voorop. Er zijn echter ook de nodige rookies die nu al, na pas één seizoen in de NFL te hebben gespeeld, hun eerste ring kunnen gaan pakken. Hieronder zetten we de draft classes van zowel de Chiefs als de Buccaneers op een rijtje om te zien wie deze rookies zijn en wie er mogelijk deze zondag al een grote rol van betekenis kunnen gaan spelen.

TAMPA BAY BUCCANEERS 2020 DRAFT CLASS

Bij Tampa Bay stond het hele offseason natuurlijk in het teken van het aantrekken van Tom Brady, maar ook in de draft wisten de Tampa Bay Buccaneers spelers binnen te brengen die direct van grote waarde waren. Ook al is het normaal gesproken niet slim om al na één seizoen draft picks te beoordelen, met de eerste twee keuzes in de eerste twee rondes lijkt Tampa Bay nu al twee toekomstige sterspelers in huis te hebben.

Overigens zijn twee van de zeven draft keuzes van Tampa Bay momenteel niet meer lid van het team. Dit zijn de twee laatste keuzes uit de zevende ronde: linebacker Chapelle Russell (die na week 17 werd gewaived; de NFL kan hard zijn) en running back Raymond Calais. Russell is inmiddels opgepikt door de Jaguars terwijl Calais op de practice squad van de Los Angeles Rams zit.


Ronde 1 | Pick #13

Tristan Wirfs – OT – Iowa


De offensive line was al jaren een probleemkindje van Tampa Bay en met het binnenbrengen van Brady werd hier dan ook direct een prioriteit van gemaakt. Er was echter één probleem: de Buccaneers waren niet het enige team dat hier versterking zocht. Andrew Thomas (#4, Giants), Jedrick Wills (#10, Browns) en Mekhi Becton (#11, Jets) waren van het bord en zo bleef er een speler over van wie de experts toch wel zeker wisten dat hij het waard was om in de eerste ronde gekozen te worden: Tristan Wirfs.

Die keuze bleek een schot in de roos. Wirfs werd vanaf dag één de startende right tackle en tijdens het afgelopen post-season heeft hij nog nul sacks toegestaan. Daarnaast blijkt ook uit alle statistieken – en ook de cijfers van ProFootballFocus – dat Wirfs nu al een betrouwbare tackle is. In een league waarin goede en betrouwbare offensive linemen soms zo lastig te vinden zijn, heeft Tampa Bay in Tristan Wirfs een jongen gevonden die op deze manier nog heel lang in de NFL gaat spelen.


Ronde 2 | Pick #45

Antoine Winfield – S – Minnesota


Een ander punt van aandacht was de secondary. Een plek waar de Buccaneers de afgelopen jaren al de nodige draft picks tegenaan hebben gegooid; met wisselend succes. Met Antoine Winfield Jr. wisten ze een safety binnen te halen die net als Wirfs direct zijn plek binnen het team wist te vinden. Winfield’s vader, Antoine Sr., was van 1999 tot en met 2012 een zeer gewaardeerde cornerback voor de Buffalo Bills en de Minnesota Vikings. Waar Antoine Sr. nooit veel succes kende in de play-offs, staat zoon Antoine nu al op de drempel van een eerste Super Bowl.

Waar Winfield vooral excelleert is in een rol als ball hawking safety, waardoor hij in de ijzersterke run defense van Tampa Bay een belangrijke rol inneemt en ook als blitzer een groot gevaar vormt. Het keerpunt is dat diezelfde agressiviteit soms ook nog wel wordt afgestraft door tegenstanders, waardoor hij van alle spelers in de NFL die genoeg snaps hebben gespeeld, de hoogste passer rating tegen zich heeft. Dat lijkt iets waar hij de komende jaren tijd genoeg voor heeft om aan te werken, maar net als Wirfs zal ook Winfield deze zondag als jonge hond direct een grote rol gaan spelen in de Super Bowl.


Ronde 3 | Pick #76

Ke’Shawn Vaughn – RB – Vanderbilt


Ke’Shawn Vaughn leek in eerste instantie ook een substantiële rol te gaan krijgen totdat de Buccaneers besloten om ervaren rotten als Leonard Fournette en LeSean McCoy binnen te halen. Het gevolg is dat Vaughn, die in de wild-card game tegen Washington nog een kostbare fumble had, voor nu eigenlijk niet meer in het verhaal voorkomt. Zijn totaal staat op 109 rushing yards, twee fumbles en een receiving touchdown en daar zal het wel bij blijven. Allicht dat de jonge running back de komende jaren wel een grotere rol kan krijgen.


Ronde 5 | Pick #161

Tyler Johnson – WR – Minnesota


Met mannen als Mike Evans, Chris Godwin en later ook Antonio Brown is de wide receiver positie goed bemand in Florida. Voor in de breedte werd – naast Antoine Winfield Jr. – nog een speler van Minnesota gekozen: Tyler Johnson. Wie naar zijn stats kijkt (12 catches voor 169 yards en 2 touchdowns) ziet dat Johnson nog niet een hele grote rol speelt in de offense. Toch kan hij nu bij veel Buccaneers-fans niet meer stuk vanwege zijn sensationele catch in de playoffs tegen de New Orleans Saints.

Met andere woorden: Johnson zal in de Super Bowl waarschijnlijk niet de meeste receptions noteren. Misschien zit er echter zomaar weer een cruciale 3rd down reception in die de Buccaneers aan de Vince Lombardi Trophy kan helpen.


Ronde 6 | Pick #194

Khalil Davis – DT – Nebraska


De universiteit van Nebraska is sterk vertegenwoordigd in de Super Bowl met defensive tackle Ndamukong Suh, linebacker Lavonte David en rookie Khalil Davis. Waar Suh en David een grote rol spelen in de defense, moet Davis nog even geduld hebben. De rookie was tot nu toe in slechts twee wedstrijden actief en lijkt ook tijdens de Super Bowl niet in actie te gaan komen. Toch kan hij dus een leuk souvenir overhouden aan de wedstrijd tegen het team waar zowel hij als zijn tweelingbroer Carlos (spelend voor de Steelers) vroeger een groot fan van waren: de Kansas City Chiefs.


Undrafted Free Agent

Cam Gill – OLB – Wagner


De Buccaneers gaan ook met één undrafted free agent de Super Bowl in: Cam Gill. Gill is momenteel één van de back-ups van Shaquill Barrett en Jason Pierre-Paul. Het is dan ook niet zo gek dat de rookie net iets meer dan 30 snaps heeft gespeeld. Wel kan hij de eerste speler worden van de Wagner University – gelegen op Staten Island in New York – die een Super Bowl-ring binnensleept.


KANSAS CITY CHIEFS 2020 DRAFT CLASS

Als je net een Super Bowl hebt gewonnen en Patrick Mahomes als quarterback hebt, is het een goede vraag wat er dan nog precies nodig is. Toch hebben ook de Chiefs in hun draft wat spelers kunnen vinden die meteen wat toevoegden aan wat er al was. Ook gezien de financiële situatie, waarbij het team veel geld investeert in sterspelers als Mahomes, Chris Jones en Tyrann Mathieu, wordt het voor Kansas City steeds belangrijker om via de draft jonge en goedkope spelers te vinden die het team in de breedte kunnen dragen.


Ronde 1 | Pick #32

Clyde Edwards-Helaire – RB – LSU


Bijna elk NFL-team schrok wel even toen de Chiefs met hun eerste pick de misschien wel beste running back uit de draft class koos. Patrick Mahomes met een complete en dynamische runningback in het backfield? Dood- en doodeng voor veel defensive coordinators in de NFL. De verwachtingen waren voor de LSU-ster dan ook direct hooggespannen en met in totaal zes touchdowns waren met name veel fantasy football-spelers toch wel teleurgesteld. Ook omdat andere rookies als Jonathan Taylor (Colts), Antonio Gibson (Football Team), D’Andre Swift (Lions) en Cam Akers (Rams) richting het einde van het jaar veel meer lieten zien. Tegelijkertijd: blessures zaten CEH aan het einde van het seizoen dwars en misschien komt hij daarmee wel net op tijd terug om zichzelf van zijn beste kant te laten zien.

Want hoewel mede LSU-alumnus Darrell Williams het in de tussentijd formidabel heeft gedaan en ze ook nog ene Le’veon Bell in de gelederen hebben, is hij wel de beste pass catching running back op het roster van de Chiefs. Spelend tegen een team dat ijzersterk tegen de run is, kan Edwards-Helaire dus vooral met die kwaliteiten weleens een belangrijke rol gaan spelen en net als Damien Williams vorig jaar misschien wel een MVP-achtige performance neerzetten.


Ronde 2 | Pick #63

Willie Gay Jr. – LB – Mississippi State


Met Willie Gay Jr. kozen de Chiefs voor iemand die veel vraagtekens had omtrent zijn gedrag buiten het veld, maar wel al het fysieke talent heeft om de komende jaren een starting linebacker te zijn in Kansas City. Dit jaar heeft Gay vooral achter de ervaren rotten – Anthony Hitchens en Damien Wilson – af en toe zijn snaps gepakt en in de speeltijd die hij kreeg liet hij zeker geen slechte indruk achter. In de Super Bowl zullen we de jonge linebacker echter sowieso niet zien: hij is vorige week geopereerd aan zijn meniscus en zal dus vanuit huis toe moeten kijken hoe zijn team het er vanaf gaat brengen in Tampa Bay.


Ronde 3 | Pick #96

Lucas Niang – OT – TCU


Voorafgaand aan het seizoen konden spelers middels een ‘opt-out’ besluiten om niet deel te nemen aan het NFL-seizoen gedurende de coronapandemie. Lucas Niang was een van die spelers, maar toch zullen we hem hier benoemen omdat het wel een naam is om in de gaten te houden voor de toekomst en ook omdat de Chiefs het tijdens deze Super Bowl natuurlijk moeten stellen zonder de tackles met wie ze vorig jaar aan de Super Bowl verschenen: Mitchell Schwartz en Eric Fisher. Het is makkelijk om achteraf deze conclusie te trekken, maar Niang had met alle blessures van zijn collega-linemen weleens een grote rol kunnen gaan spelen in de aankomende Super Bowl.


Ronde 4 | Pick #138

L’Jarius Sneed – CB – Louisiana Tech


L’Jarius Sneed had niet lang nodig om Chiefs-fans voor hem te winnen. Al in de eerste wedstrijd tegen de Houston Texans was Sneed goed voor een interception en een week later tegen de Los Angeles Chargers deed hij het nog eens dunnetjes over. Met andere woorden: de Chiefs die vaak bekritiseerd worden over het feit dat hun secondary wat kwetsbaar kan zijn, hebben met L’Jarius Sneed een ruwe diamant gevonden die het niveau omhoog heeft kunnen krikken.

Wel kreeg de rookie een flinke tegenslag te verwerken toen hij in week 3 een gebroken sleutelbeen opliep waardoor hij pas in week 11 – uitgerekend tegen de Buccaneers – weer zijn comeback kon maken. Sindsdien is hij rustig teruggebracht en lijkt hij nu – ondanks een hersenschudding – klaar om er in de Super Bowl weer te staan voor Kansas City. Misschien dat hij dan, net als in zijn eerste twee wedstrijden, weer meteen van zich kan laten horen met een cruciale interception.


Ronde 5 | Pick #177

Michael Danna – DE – Michigan


Op de defensive line van de Chiefs zijn alle ogen vooral gericht op Chris Jones en Frank Clark. Het zijn de twee defensive linemen die ook goed betaald worden om het de offensive line van de tegenstander zo moeilijk mogelijk te maken. Michael Danna heeft dit jaar toch bij tijd en wijlen als rookie zijn snaps gemaakt (gemiddeld zo’n 30% per wedstrijd) en kwam daarin tot 2,5 sacks. In de Super Bowl hoef je dus niet te verwachten dat Danna een grote rol gaat spelen, maar ook de back-ups kunnen in een wedstrijd als deze weleens van groot belang zijn.


Ronde 7 | Pick #237

Thakarius Keyes – CB – Tulane


Zoals we bij de Buccaneers al zagen, halen niet alle keuzes uit de zevende ronde doorgaans het roster dat het seizoen in gaat. Toch heeft Thakarius Keyes (goede naam trouwens) het wel gehaald en is hij vooral voor de special teams van belang. Een start kreeg hij alleen in week 17, toen de Chiefs al waren uitgespeeld en alle reserves speeltijd kregen. Die speeltijd gaat hij in de Super Bowl niet krijgen, maar toch kan ook hij straks misschien zeggen dat hij toch een ring overhoudt aan zijn eerste seizoen in de NFL. Toch knap voor keuze nummer 237 in de NFL Draft.


Undrafted Free Agents

Tershawn Warton – DE – Missouri S&T

Yasir Durant – OT – Missouri


Ook de Chiefs hebben een undrafted free agent (twee stuks zelfs) op hun roster. In het geval van Kansas City is het onder andere Tershawn Warton, ook een aangename verrassing voor de ploeg uit de staat Missouri. Uit die thuisstaat komt ook back-up offensive tackle Yasir Durant, die mede door het wegvallen van collega-rookie Niang een roster spot kon bemachtigen. Durant kreeg in week 17 speeltijd, maar zal in de Super Bowl, buiten een reeks onverwachte blessures om, waarschijnlijk niet in actie komen naast special teams.

Met Tershawn Warton is het een iets ander verhaal. Waar Durant van het grote Missouri University vandaan komt, is Warton de eerste speler van de kleine Missouri S&T-universiteit die überhaupt een NFL-snap heeft gespeeld, laat staan in een Super Bowl gaat spelen. Wharton heeft echter al het hele jaar laten zien dat hij goed genoeg is voor dit niveau. Met twee sacks en zo’n 50% gemiddelde speeltijd krijgt hij nog iets meer kansen dan de eerder besproken Michael Danna, die van het toch iets grotere Michigan kwam. Voor niemand zal de reis naar de Vince Lombardi Trophy dan ook zo onwaarschijnlijk zijn geweest als voor deze 22-jarige reus uit University City, Missouri.