Home Blog Pagina 336

Beste NBA-trio’s aller tijden

Niels van der Veen
-
0
Beste NBA-trio’s aller tijden

Nu de Nets hun eigen big three hebben, gaan ze vol voor de NBA-titel. Dat roept de vraag op: wie waren hun voorgangers en hoe succesvol waren ze? Hieronder ranken we enkele supertrio’s die in het verleden veel succes hebben gehad.

LeBron James – Dwyane Wade – Chris Bosh

LeBron James, Dwyane Wade en Chris Bosh kwamen in 2010 bij elkaar in Miami. Direct na de aankondiging van LeBron James en Chris Bosh werd Miami titelfavoriet. In het eerste seizoen gingen de Heat voortvarend van start en wonnen 58 wedstrijden. Ze eindigden als tweede in het oosten en stootten door naar de NBA Finals. Hierin waren de Mavericks in zes wedstrijden te sterk. Het jaar daarna wonnen ze 46 van de 66 wedstrijden (door de lockout werden er 66 wedstrijden gespeeld), maar werden weer tweede in het oosten (wederom achter de Chicago Bulls).

Tijdens dit jaar ging alles echter wel goed. In de Finals werden de Thunder met 4-1 verslagen. De Heat wonnen hun tweede kampioenschap (2006). In 2012 wonnen de Heat 27 wedstrijden op rij, werden eerste in het oosten (66-16) en wonnen ook het kampioenschap tegen de San Antonio Spurs (4-3). In 2013 ging het seizoen weer goed van start, werden tweede (achter de Pacers) en verloren in de Finals uiteindelijk tegen de Spurs (4-1). Na de vier jaar vond LeBron James het tijd om terug te keren naar de Cleveland Cavaliers om daar een kampioenschap te winnen en dit kunststukje even later bij de Lakers nog eens doodleuk over te doen.

Tim Duncan – Manu Ginobíli – Tony Parker

In de lijst met beste NBA trio’s ooit kunnen deze mannen niet ontbreken. Nadat Manu Ginobíli in het 2002-03 seizoen bij het team kwam, begon het trio met winnen. Direct in het eerste seizoen werden de New Jersey Nets verslagen in de Finals. Hun eerste, maar zeker niet hun laatste titel samen. Er werden kampioenschappen gewonnen in 2005, 2007 en 2014.

Maar dat waren niet de enige accolades die ze haalden. Bijvoorbeeld de playoffs die in elk van de 14 jaar gehaald werden, de meeste wins ooit namens een NBA-trio (575), en de meest gewonnen wedstrijden in de playoffs voor een NBA-trio (126). Uiteindelijk gingen Duncan en Ginobíli met pensioen, waardoor de big-three opbrak. Niet veel later zou Tony Parker, na een uitstapje bij de Charlotte Hornets, volgen.

Stephen Curry – Klay Thompson – Kevin Durant

De Golden State Warriors waren door middel van de draft al goed onderweg met het trio Curry-Thompson-Green. Hun titel in 2014-15 kwam volgens sommigen een jaar te vroeg, maar de Warriors behaalden het grotendeels door de aanvallende kwaliteiten van Curry en Thompson en de elite verdediging van Green. Green speelde als small-ball center en ankerde de verdediging. Het jaar na de titel gingen de Warriors door met hun small-ball line-up. Het jaar 2015-16 was zowel een enorm succes als een enorme domper. Er werden 73 wedstrijden gewonnen (meeste aller tijden), maar in de NBA Finals werd na een 3-1 voorsprong met 4-3 verloren van de Cavaliers.

Na die domper hadden de Warriors heel veel geluk met de cap-spike, waardoor er aan een van de beste team aller tijden nóg een superster toegevoegd kon worden: Kevin Durant. Met Durant in de gelederen werden de Warriors nog beter. De jaren daarna werden telkens de NBA Finals gehaald. Twee werden gewonnen tegen de Cavs. In 2018-19 werd er, na blessures van Durant en Thompson, verloren van de Raptors. In dat seizoen was Durant ontevreden over hoe het team speelde en wilde zijn eigen team. In free agency vertrok hij vervolgens naar de Brooklyn Nets.

Kevin Garnett – Paul Pierce – Ray Allen

In free-agency van 2007-08 gooiden de Celtics hoge ogen door het aantrekken van Kevin Garnett en Ray Allen. Garnett was al jaren één van de beste spelers in de NBA (2004 MVP) en ging op zoek naar een kampioenschap. Dat deed hij samen met Ray Allen, die iets eerder overkwam van de Seattle Supersonics. Samen met Paul Pierce, en in zekere maten Rajon Rondo, werden ze direct door de media gedoopt tot ”The Big Three”. Daar dachten ze zelf echter anders over:

In het eerste seizoen gingen de Celtics er vol voor en gingen met de nummer een seed de playoffs in (66-16). Ze hadden daar echter een stuk meer moeite met de concurrentie dan in het reguliere seizoen. Twee keer waren er zeven wedstrijden voor nodig om af te rekenen met de Atlanta Hawks en de Cleveland Cavaliers. In de Eastern Conference Finals werden de Pistons met 4-2 opzij gezet. In de NBA Finals wachtten de eeuwige rivalen van de Los Angeles Lakers. De Celtics gingen er vol vertrouwen in en pakten de titel na zes wedstrijden. Ze speelden in totaal 26 playoff-wedstrijden, wat nog steeds het meeste aller tijden is.

Het jaar daarna ging het ook goed. Met 62 winstpartijen stootten ze door naar de NBA Finals waar, voor het tweede jaar op rij, de Lakers wachtten. Deze series gingen na zeven wedstijden verloren. Dat was ook het laatste jaar dat het legendarisch Celtics-trio samen de Finals haalden. Er werden nog wel goede regular seasons gespeeld met veel overwinningen, maar verder dan dat kwamen ze dus niet. In 2013 viel alles uit elkaar. Coach Doc Rivers ging naar de Clippers, terwijl Pierce en Garnett werden getrade naar de Nets.

Kevin McHale – Larry Bird – Robert Parish

De Celtics waren in de jaren 80 ook al bezig met een big three te vormen. Dat ging voornamelijk via de NBA Draft. Larry Bird begon zijn tweede jaar in Boston, en Robert Parish kwam over via een trade met de Golden State Warriors voor de nummer 1 overall pick. De Warriors stuurden ook hun derde pick met Parish mee. Met die pick kozen de Celtics, jawel, Kevin McHale.

De jaren daarna waren succesvol te noemen. Bird en McHale werden meerdere keren gekozen tot All-defensive team in de NBA, waren ze allemaal onderdeel van het All-NBA teams en won McHale twee keer sixth man of the Year. Maar voor het echte succes moeten we toch bij Bird zijn. Met drie MVP Awards en twee Finals MVP awards was hij de beste speler van de drie. Met drie titels (1981, 1984 en 1986) op zak worden ze vaak genoemd als beste frontcourt in de historie van de NBA.

Jerry West – Elgin Baylor – Wilt Chamberlain

In 1968 deden de Lakers als eerste team ooit iets wat later als superteam de boeken in zou gaan. Door middel van een trade haalden ze Wilt Chamberlain naar Los Angeles. Samen met supersterren Jerry West en Elgin Baylor werden de Lakers direct titelkandidaten. Toch ging het eerste jaar niet zoals gehoopt. Vooral voor Chamberlain, die voorspelde dat de Lakers direct de titel zouden winnen. In het eerste jaar ging de titel echter naar de Boston Celtics.

In 1971-72 was het vervolgens wel raak voor de Lakers. Dit deze ze wel zonder de drie sterren. Na negen wedstrijden in het seizoen ging Elgin Baylor na een slepende knieblessure met pensioen. In het reguliere seizoen werd 69 keer gewonnen (toen een record) en werden maar liefst 33 wedstrijden op rij gewonnen. Dat is nog steeds een record. In de Finals werden de New York Knicks met 4-1 verslagen. Wilt was in de vijfde wedstrijd goed voor 24 punten en 29 rebounds.

Michael Jordan – Scottie Pippin – Dennis Rodman

Nadat Michael Jordan in 1993 zijn basketbalschoenen aan de wilgen hing, ging het niet goed met de Bulls. Na een jaar zonder MJ keerde hij in 1995 terug. Hij was toch niet de enige belangrijke speler die toen naar de Bulls kwam. De Bulls hadden vooral defense nodig. Insert Dennis Rodman: tweemaal Defensive Player of the Year (1990, 1991), vijf keer first defensive team (1989-1993) en eenmalig second defensive team (1994). Jordan en Scottie Pippin deden het offensieve werk, Rodman stond zijn mannetje en ankerde de verdediging van de Bulls. In 1995 (het eerste jaar met het trio) wonnen de Bulls maar liefst 72 wedstrijden, waarvan 33 uitwedstrijden. Toendertijd was dit in beide gevallen een record. Ook werd het kampioenschap gewonnen door met 4-2 de Seattle Supersonics te verslaan.

Het jaar daarop was het ook feest in Chicago. Na het aantrekken van Robert Parish wonnen de Bulls 69 wedstrijden, eindigden eerste in het oosten en wonnen wederom de titel. Dit keer werden de Utah Jazz met 4-2 verslagen. In 1998 kwamen er geruchten dat Jordan misschien wel ging stoppen met basketballen. Toch mocht dat de pret niet drukken, want de Bulls gingen door met winnen. Jordan won zijn vijfde MVP award, de Bulls gingen weer naar de Finals en wonnen die vervolgens ook. Wederom met 4-2 van de Utah Jazz. Na het seizoen gaf Jordan inderdaad aan voor de tweede keer te stoppen met basketbal.

Magic Johnson – Kareem Abdul-Jabar – James Worthy

Door velen toch wel gezien als het allerbeste trio dat ooit in de NBA heeft gespeeld. In 1982-83 werd James Worthy met de eerste pick in de NBA draft gedraft door de Los Angeles Lakers. Na twee eerdere kampioenschappen gingen de Lakers daar vrolijk mee door. Met Magic Johnson als point guard, Kareem Abdul-Jabbar op de center-positie en Worthy als small forward behaalden de Lakers grote successen.

In de jaren samen wonnen de Lakers drie titels (1985, 1987, 1988). Na de Finals van 1988-89 stopte Abdul-Jabar met basketballen en stopte coach Pat Riley met coachen. De grote drie maakten zoveel indruk met hun spel dat er zelfs een basketbal era naar hun genoemd werd: The Showtime Lakers.

(Photo: Jim Rogash/Getty Images)

Road to the Super Bowl: Kansas City Chiefs

Laurens Van Heuverswijn
-
0
Road to the Super Bowl: Kansas City Chiefs

Niet indrukwekkend, maar indrukwekkend degelijk: zo kan je de weg van de Kansas City Chiefs naar de Super Bowl omschrijven. Het gaspedaal werd pas ingedrukt in de play-offs, voordien ging het op cruise control.

De Kansas City Chiefs konden na het winnen van de Super Bowl bijna alle starters in huis houden; een zeldzaam gegeven na het winnen van de Vince Lombardi Trophy. Een tweede opeenvolgende Super Bowl halen werd dan ook bijna een verwachting voor de Chiefs. Uiteindelijk verloren de Chiefs twee belangrijke figuren uit de Super Bowl aan de COVID-19 opt-outs voor het seizoen: guard Laurent Duvernay-Tardif en running back Damien Williams.

Het seizoen begon met een affiche tegen de Houston Texans en Deshaun Watson, toen nog in gelukkiger tijden. Toch voor de partij, want tijdens de wedstrijd werd snel duidelijk dat de Chiefs een vliegende start aan het seizoen namen. De spotlights waren voor rookie running back Clyde Edwards-Helaire, die rushte voor 138 yards en een touchdown. Patrick Mahomes deed wat hij bijna altijd doet: 24 voor 32, drie touchdowns en een passer rating van 123. De startblokken bleven verschroeid achter.

VERSLIKT TEGEN RAIDERS

Daarna volgden overwinningen versus de LA Chargers en Baltimore Ravens, ook New England werd opzij gezet. In week vijf speelden Mahomes en co. tegen de nieuwbakken Raiders uit Las Vegas. Op dat moment wisten de Chiefs al 336 dagen lang niet meer wat verliezen was. Las Vegas kwam als de grootste underdog van de week naar Arrowhead Stadium, maar trok met een W terug naar de Strip. Offensief bleven de Chiefs enkele drives stagneren, zonder punten te scoren.

In de allerlaatste drive van de wedstrijd werd Mahomes gestopt door de defensive line van de Raiders op een QB sneak op fourth down. De Raiders klopten de Chiefs eigenlijk in hun eigen spelletje; door mee te gaan in de shoot-out in plaats van te focussen op defense, running the bal en zo de bal uit de handen van Mahomes te houden. De NFL verslikte zich in de koffie. “De Chiefs zijn te kloppen.”

NIET OVERTUIGEND, WEL WINNEND

IJdele hoop, zo bleek. De Chiefs gooiden daarna elke tegenstander over de schouder. Tegen Denver scoorden ze 43 punten en tegen de Jets gooide Mahomes vijf touchdowns. Tegen de Carolina Panthers in week 9 ging de reeks overwinningen verder, maar de partij was met 33-31 behoorlijk close. Daarna leken de Chiefs een beetje middelmatig naar hun niveau. De verwachtingen voor de kampioenen lagen zo hoog dat zelfs het kloppen van onder meer Tampa Bay, New Orleans en Buffalo on the road niet voldoende was om iedereen te overtuigen. Tegenstanders werden niet meer weggeblazen, wat wel verwacht wordt van dit team.

DE TELEFOON VAN HILL

De wedstrijd versus de Bucs moeten we uiteraard nog even belichten. De Chiefs wonnen met 27-24, maar het verschil op het veld was groter. Mahomes gooide voor vier touchdowns en 462 yards, Tyreek Hill brak los met 269 receiving yards en drie touchdowns. ‘Cheetah’ herhaalde het hilarische telefoongesprek van Shannon Sharpe met de National Guard. “Help is on the way!”, klonk het toen. Of Hill zondag opnieuw de telefoon nodig heeft, moet nog blijken.

Uiteindelijk moest het grootste gevaar van de Chiefs komen in de AFC Championship. De Buffalo Bills, met een Josh Allen op MVP-niveau, werden vooraf getipt als een team dat mee kon met de offensieve slagkracht van de Chiefs. Zij kwamen ook 9-0 achter, maar toen begon een rondje pesten van de Bills. Mahomes en zijn vrienden scoorden 38 punten van de volgende 44 in de wedstrijd. Wedstrijd over, welkom Super Bowl.

Coverfoto: Jay Biggerstaff/USA Today Sports

Rockets niet te stoppen, winning streak Jazz ten einde

Ruben Hoppe
-
0
Rockets niet te stoppen, winning streak Jazz ten einde

31 januari – 5 februari

DE STAND

Northwest Division: Utah Jazz (17-5), Denver Nuggets (12-9), Portland Trailblazers (12-9), Oklahoma City Thunder (9-11), Minnesota Timberwolves (5-16)

Pacific Division: Los Angeles Clippers (17-6), Los Angeles Lakers (17-6), Phoenix Suns (11-9), Golden State Warriors (12-10), Sacramento Kings (10-11)

Southwest Division: San Antonio Spurs (12-10), Memphis Grizzlies (9-8), Houston Rockets (11-10), New Orleans Pelicans (8-12), Dallas Mavericks (9-14),

IN DE SPOTLIGHTS

DE ROCKETS VERRASSEN

De Houston Rockets verrassen vriend en vijand door zes opeenvolgende wedstrijden te winnen, ondanks een roerige start van het seizoen. Eerst verliet Russel Westbrook het team voor John Wall en daarna begon de James Harden-soap. Een lastige start voor debuterend head coach Stephan Silas. Tekenend voor deze streak is dat ze de beste verdediging van de league hebben sinds Harden weg is. Veel spelers van de Rockets willen zich bewijzen. John Wall en DeMarcus Cousins zijn net terug van blessures, Christian Wood heeft na jaren ploeteren een vaste plek en Victor Oladipo is ooit als tweede in de draft geselecteerd maar is al bij zijn vijfde team belandt. Houston’s sterkhouders, Eric Gordon en PJ Tucker, verdedigen als nooit tevoren en zullen blij zijn dat ze een beetje uit de schaduw van Harden kunnen treden.

Aanvallend begint het ook te lopen, getuige de 28 rake driepunters op 1 februari tegen de Thunder (136-106). Coach Silas was vorig seizoen nog assistent bij de Dallas Mavericks, waar hij werd geprezen voor de aanvallende tactiek (derde in de league in 2020). Nu bewijst hij een team ook verdedigend goed neer te kunnen zetten. Als ze dit vol kunnen houden behoord Silas zeker tot een kandidaat voor Coach van het jaar.

JAZZ 117 VS NUGGETS 128

De Utah Jazz werden vorige week nog genoemd, toen ze middenin een reeks van 11 overwinningen op rij zaten. Op 31 januari troffen ze hun angstgegner, de Denver Nuggets, voor een ware showdown in the West. In de playoffs hadden zij elkaar al getroffen en bogen de Nuggets een 3-1 achterstand om tot een 4-3 zege. Afgelopen week bleken de Nuggets wederom een sta-in-de-weg. Nikola Jokic nam het op tegen Rudy Gobert en was werkelijk verwoestend. “The Joker” noteerde 47 punten 12 rebounds en 5 assist en gaf de Jazz andermaal het nakijken. Hij beëindigde daarmee de imposante reeks van de Jazz.

DE TEGENVALLER

DALLAS MAVERICKS OGEN FLETS

Met een 9-13 record staan de Dallas Mavericks onderin de Western Conference standings. Het is coach Rick Carlisle nog niet gelukt om de aanvalsmachine van vorig seizoen te dupliceren. Het klopt dat Dallas veel personele problemen heeft gehad. Kristaps Porzingis heeft het begin van het seizoen gemist, maar is nu alweer 10 wedstrijden terug in de basis. Aanwinst Josh Richardson en Dorian Finney-Smith hebben wedstrijden gemist door Corona. Grote probleem is het schotpercentage van hun driepunters. Ze schieten gemiddeld 32.7% raak: het slechtste percentage van de hele NBA. Luka Doncic creëert genoeg open schoten en speelt een MVP-waardig seizoen, maar als de open schoten worden gemist is het lastig winnen.

Het aanvallende verval ten op zichtte van vorig seizoen is immens. Toen waren ze goed voor 117 punten per wedstrijd, dit seizoen scoren ze er slechts 109.3. Het is te hopen dat KP fit blijft en vooral beter gaat spelen. Zodra hij weer een gevaar is om rekening mee te houden wordt de veldbezetting gunstiger voor Doncic. Een paar overwinningen zou het team goed kunnen gebruiken, want ze spelen ogenschijnlijk met weinig motivatie en geloof.

SPELER VAN DE WEEK

Onze speler van de week is De’Aaron Fox van de Sacramento Kings. Fox tekende afgelopen zomer een contractverlenging van maar liefst $163 miljoen voor de komende vijf jaar. De Kings hebben er dus alle vertrouwen in dat Fox een volgende stap in zijn carrière gaat maken. Deze week liet hij zien dat hij absoluut in staat is om op All-Star niveau te spelen. De afgelopen drie wedstijden noteerde hij 30/38/26 punten en 6/12/11 assist. Zijn spel kenmerkt zich door snelheid en explosiviteit. Daarnaast is hij in de laatste minuten van een wedstijd op zijn best. Onder zijn leiding hebben de Kings vijf van de laatste zes wedstrijden gewonnen.

VOORUITBLIK

Op 7 februari staat de Texas derby tussen de Houston Rockets en San Antonio Spurs op de agenda. Van oudsher heerst er een gezonde rivaliteit tussen de twee en voor hun geldt dat ze juist wel in een goede flow zitten. De meest interessante wedstrijd wordt op 4 februari al gespeeld met de rematch van de Western Conference finals van vorig seizoen: Denver Nuggets vs Los Angeles Lakers. Kan Jokic de Lakers dit keer wel pijn doen? We gaan het allemaal zien in de komende week.

Photo: Carmen Mandato/Pool Photo-USA TODAY Sports

Road to the Super Bowl: Tampa Bay Buccaneers

Ton de Vries
-
0
Road to the Super Bowl: Tampa Bay Buccaneers

De start van Tom Brady in Tampa Bay was bepaald niet vlekkeloos. Toch staat hij aan het eind van het seizoen gewoon weer in de Super Bowl. Hoe verliep het jaar van het team van Bruce Arians? Welke hobbels kwamen ze tegen onderweg en wat zorgde ervoor dat ze uiteindelijk precies op het juiste moment in topvorm waren?

VALSE START

Na een gek voorseizoen, zonder wedstrijden, kregen de Bucs het direct voor de kiezen. De New Orleans Saints waren “all-in” gegaan om Drew Brees een passend afscheid te geven. Een lastige start voor de Bucs, waar veel wijzigingen waren doorgevoerd in het offseason. Overduidelijk waren de Saints al een stuk beter op elkaar ingespeeld in week 1. In New Orleans ging Brady direct onderuit, mede door twee interceptions. Wat we toen nog wisten was dat de ploeg uit Tampa Bay het laatst zou lachen.

Gelukkig voor de Bucs was het schema de weken daarna niet al te zwaar. Achtereenvolgens werden de Panthers, Broncos en Chargers verslagen. In die weken werd al meteen duidelijk dat vooral de defense van Tampa er eentje was om rekening mee te houden. Toch werd de reeks overwinningen abrupt onderbroken toen Cairo Santos een winnende field goal raak schoot voor de Bears. Erger nog was het verlies van Vita Vea met een zware blessure. De tweede nederlaag was een feit en met de Packers op komst waren er zorgen over het niveau van dit team.

DEFENSIVE LINE

Wanneer de druk het grootst was, presteerde dit team vaak op zijn best. Het duel met de Packers werd een statement win. Aaron Rodgers had geen schijn van kans tegen de blitzes van de Bucs defensive line. De MVP van het reguliere seizoen gooide in deze wedstrijd geen enkele touchdown, maar wel twee interceptions. Brady op zijn beurt, wist voor het eert Rob Gronkowski (78 yards, 1 TD) te betrekken in het aanvalsspel.

Het vertrouwen was groot na deze overtuigende overwinning. De stijgende lijn werd dan ook doorgetrokken met overwinningen op de Raiders en de Giants. Inmiddels had de defensive line een beruchte reputatie opgebouwd. Spelers als Jason Pierre-Paul, Lavonte David en William Gholston waren een plaag voor elke offensive line. Ondertussen was de offense versterkt met enfant terrible Antonio Brown. Nog meer fire power voor Brady en de Bucs offense.

DIEPTEPUNT

Alles leek op orde, tot de Saints weer op bezoek kwamen. De kwelgeest van week 1 bezorgde Bruce Arians wederom kopzorgen. In eigen stadion werden de Bucs in hun hemd gezet. Brady gooide drie interceptions en na een veegpartij stond er een 38-3 op het scorebord voor de bezoekers.

Het was het begin van de moeilijkste fase van het seizoen voor de Bucs op weg naar de Super Bowl. Weliswaar werd tussendoor nog gewonnen van de Panthers, maar zowel de Rams als de Chiefs waren daarna te sterk. Berichten kwamen naar buiten dat de offense niet zou klikken. Antonio Brown had nog geen indruk weten te maken en Brady speelde zwak. Na twaalf weken stonden de Bucs 7-5 en stond er gelukkig een bye week op het programma.

HERBOREN

Die bye was precies wat Arians nodig had om de boel weer op de rit te krijgen. De ploeg was bijna onherkenbaar na week 13. De laatste vier wedstrijden werden allemaal gewonnen. De offense, met Brady voorop, was niet te stoppen. In de laatste weken van het seizoen behaalde Brady de hoogste passer rating van alle QB’s. Een teken aan de wand. Inmiddels 43 jaar, maar hij moest en zou bewijzen dat hij ook buiten New England de Super Bowl kon bereiken.

De lijst aan wapens waar Tampa Bay gebruik van kon maken werd bijna oneindig. Mike Evans, Chris Godwin, Rob Gronkowski, Antonio Brown en Cameron Brate lieten allemaal mooie dingen zien. Te veel voor een verdediging om al deze spelers in de gaten te kunnen houden. Zo gingen de Bucs dan ook met veel vertrouwen de play-offs in.

REVANCHE OP DE SAINTS

Een prima loting in de play-offs volgde. Washington Football Team was als winnaar uit de bus gekomen in de zwakke NFC East. Dat zou een eenvoudig klusje worden voor de Bucs. Die hadden echter niet gerekend op Taylor Heinicke. De back-up QB, pas enkele weken bij het team, maar maakte het de bezoekers erg lastig. Toch won Brady zijn eerste wedstrijd ooit tijdens wild-card weekend met 31-23.

Daarom troffen de Bucs in de divisional round wederom de Saints. Een treffen tussen Brady en Drew Brees. Voor laatstgenoemde zou het zijn laatste wedstrijd blijken te zijn. Na twee overwinningen in het reguliere seizoen konden de Saints in de play-offs geen potten breken. Het gebrek aan een diepe pass van Brees en enkele slordige interceptions deed ze de das om. Bij de Bucs was Brady vooral effectief in het benutten van kansen na turnovers. De beste manier om zijn defense te belonen voor hun uitstekende werk.

Bij de Bucs viel met name de defense op in positieve zin. Jonge spelers als Devin White en Antoine Winfield Jr. toonden hun klasse en forceerden turnovers. Ook kregen ze het voor elkaar dat Michael Thomas geen enkele bal ving deze wedstrijd.

BRADY VS RODGERS

Door de overwinning op de Saints was er nog maar één horde te nemen voor de Bucs richting de Super Bowl. Tegen een tegenstander die ze al een keer verslagen hadden in het reguliere seizoen: de Green Bay Packers. In Lambeau Field toonde Brady in de eerste helft maar weer eens zijn klasse. Vooral de plays aan het einde van de eerste helft waren van hoog niveau. De touchdown catch van Scott Miller bleek van cruciaal belang.

In de tweede helft werd het wel weer spannend. Rodgers was niet van plan om op te geven. Daarnaast had Brady een zeldzame inzinking en gooide de ene interception na de andere. Juist op dat moment stond de defense van Tampa Bay weer op. Zoals zo vaak stonden zij er als het echt nodig was. Mede omdat Matt LaFleur niet door durfde te zetten op 4th down in de slotfase wist de Bucs defense daar een cruciale stop te forceren.

SUPER BOWL IN EIGEN HUIS

Misschien wel het meest complete team in de NFL lukt het dus om de Super Bowl te bereiken in eigen stadion. Helaas mag het stadion niet vol zitten, maar er zullen wel degelijk fans aanwezig zijn in het Raymond James Stadium. De grootste uitdaging van het seizoen volgt nog. Een duel met de Kansas City Chiefs. Ook een tegenstander die ze al eerder troffen.

Toen wonnen de Chiefs met 27-24, mede door een fantastische Patrick Mahomes (462 yards, 3 TDs). De meest opvallende prestatie was echter die van Tyreek Hill. De teller stopte pas na 269 yards en 3 TDs voor de wide receiver. Als de Bucs zondagavond met de Vince Lombardi Trophy in hun handen willen staan, zullen ze daar een oplossing voor moeten bedenken.

Coverfoto: Mike Ehrmann/Getty Images

Simba tekent bij Twins, Didi terug naar Philly

Sander Grasman
-
0
Simba tekent bij Twins, Didi terug naar Philly

Nadat Jurickson Profar eerder dit offseason terugkeerde bij het team waar hij afgelopen jaar al onder contract stond, volgde Didi Gregorius onlangs zijn voorbeeld met een nieuwe, tweejarige deal met de Philadelphia Phillies. Andrelton Simmons wisselde dan weer van werkgever. Simba staat komend jaar onder contract bij de Minnesota Twins.

GREGORIUS

Didi Gregorius kon afgelopen seizoen eindelijk wat opkrabbelen van de armblessure die hem twee jaar geleden op de operatietafel deed belanden. Gedurende zijn eerste terugkeer, in de pinstripes van de New York Yankees, kunnen we uit zijn statistieken opmaken, dat onze landgenoot nog niet geheel vrijuit kon spelen. Dat was in het verkorte seizoen van 2020 wel het geval. De kortestop sloeg in slechts 60 wedstrijden een hogere WAR bij elkaar dan in het jaar ervoor. Reden genoeg voor zijn organisatie in Philadelphia om Didi terug te halen voor een hernieuwde kennismaking. Gregorius ondertekende een contract voor twee jaar ter waarde van $28 miljoen.

REALMUTO

Gregorius is al de tweede steunpilaar die Dave Dombrowski in Pennsylvania weet te houden. Een paar dagen eerder had de organisatie namelijk al een smak geld ($115,5 miljoen/5 jaar) naar catcher J.T. Realmuto gegooid. Dealin’ Dave is niet vies van een vet contractje links en rechts en maakt zijn bijnaam ook dit dienstverband weer volledig waar. Het geeft de Phillies, met onder anderen ook nog Bryce Harper in de slagploeg, een stevige lineup. Wil men echter ook een gooi doen naar de titel in de NL East, dan zal er op de heuvel nog wel wat moeten gebeuren.

SIMMONS

In tegenstelling tot Profar, Gregorius en Realmuto koos Andrelton Simmons er voor om van organisatie te wisselen. Hij verliet de Angels om zijn heil te zoeken in de Twin Cities. Door de komst van de viervoudig Gold Glove-winnaar zal Jorge Polanco een plekje naar rechts verschuiven. Met Josh Donaldson en Simmons beschikken de Twins nu over een uitermate sterke defensieve linkerkant van het binnenveld.

MENTALE PROBLEMEN

Een paar dagen na Simmons’ contractondertekening kwam er ook ander nieuws over de koninkrijksspeler naar buiten. Kort voor het einde van het coronaseizoen besloot Simba om zich niet langer beschikbaar te stellen. Nu werd duidelijk wat daar de reden achter was. Hij bleek te worstelen met mentale problemen. Simmons bekende al van jongs af aan depressieve gedachten te hebben en het idee om het slot van het seizoen in een bubble te moeten doorbrengen, brachten vervolgens ideeën over zelfdoding in hem naar boven. Ter bescherming van hemzelf en zijn familie koos hij alsnog voor de opt-out.

Simmons is niet de eerste honkballer die openlijk spreekt over zijn problemen. Ook Giants-outfielder Drew Robinson kwam eerder al naar buiten met een eerlijk verhaal over zijn geestelijke gesteldheid.

CRUZ EN COLOMÉ

De Twins hielden het overigens niet bij het aantrekken van Simmons. Ze verlengden de samenwerking met oudgediende Nelson Cruz, die voor één jaar verlengde ($13 miljoen). Hoewel Cruz’ kamer in het bejaardentehuis al lang en breed is ingericht, weigert de 40-jarige slugger voorlopig zijn knuppel aan de wilgen te hangen. Rocco Baldelli en zijn staf zijn daar maar wat blij mee, want zij zien in de veteraan een belangrijke mentor voor hun jonge kern van Polanco, Miguel Sano, Max Kepler en prospect Alex Kirilloff.

Ook Alex Colomé werd toegevoegd aan de selectie. De voormalig White Sox-closer tekende een contract voor één seizoen ter waarde van $5 miljoen (met een optie en een buyout).

SEMIEN

Waar sommige teams nog diep in hun winterslaap lijken te verkeren, pakken andere teams dit offseason de koe bij de hoorns. Dat kan zeker van de Toronto Blue Jays gezegd worden. Waar zij eerder al een grote vis met George Springer vingen, voegden zij onlangs Marcus Semien aan hun selectie toe. Net als Polanco lijkt ook de oud-Oakland-speler na deze move van positie te wisselen. Op korte stop staat namelijk al toptalent Bo Bichette en dus schuift Semien door naar het tweede honk. Na Springer komt er dus weer een ervaren kracht naar Toronto om de jonge wolven richting een Al East-titel te loodsen.

AFSCHEID PEDROIA

Voor die titel hoeven de Jays in vervolg niet meer af te rekenen met Dustin Pedroia. De tweedehonkman die al jaren door blessures geteisterd wordt, besloot deze week dat het mooi geweest was. Daarmee komt er een einde aan een prachtige carrière die als een raket van start ging, maar uiteindelijk als een nachtkaars uitging. Dat einde doet echter geen recht aan de knappe prestaties van de ooit te klein geachte Pedey. Met een RoY- en een MVP-Award logenstrafte hij al zijn criticasters in zijn eerste twee seizoenen in de majors. Bovendien won hij met de Red Sox tweemaal de World Series (’07 en ’13), terwijl hij bij de laatste titel van Boston geblesseerd moest toekijken.

Coverfoto: Greg A. Vasquez/USA Today Sports

Hoe de Chiefs de Buccaneers in week 12 versloegen

Lars Leeftink
-
0
Hoe de Chiefs de Buccaneers in week 12 versloegen

Het is de week van de Super Bowl, met de thuisspelende Tampa Bay Buccaneers vs de favoriet: de Kansas City Chiefs. Gelukkig voor ons in er al wat verzamelmateriaal, want in week 12 van dit seizoen stonden beide teams ook tegenover elkaar. Toen wonnen de Chiefs dankzij een fantastisch eerste kwart (17-0) met 27-24. De Buccanneers lieten vooral in het laatste kwart zien wel degelijk te kunnen presteren vs de Chiefs. Wat viel er op tijdens dat duel?

TYREEK HILL DOMINEERT CARLTON DAVIS III

De wedstrijd kende vooral voor de Buccanneers offense twee gezichten. We zouden Tyreek Hill echter tekort doen als we het niet over zijn 13 catches voor 269 yds en 3 TD’s zouden hebben. Zo ongeveer 70% van zijn productie ontstond tijdens het weergaloze eerste kwart van de Chiefs.

Naast zijn kwaliteiten werd tijdens deze wedstrijd ook duidelijk hoe ongelooflijk allround Hill als wapen is. De wedstrijd begint met een motion van Hill die uiteindelijk resulteert in een wheel route. De snelheid van Hill is onmogelijk voor #23 Sean Murphy-Bunting om tegen te houden, terwijl safety #33 Jordan Whitehead slechts de gain zo klein mogelijk kan houden.


Vervolgens begint de nachtmerrie van #24 Carlton Davis III, die vanaf het moment hieronder meerdere malen kansloos zou zijn tegenover Hill. In dit geval staat Hill 1 vs 1 en is het een simpele links-rechts move die hem op snelheid langs Davis weet te brengen. Niet eens slecht verdedigd door Davis. De catch van Hill is gewoon simpelweg fantastisch en de hulp van een safety ontbrak.


Kort daarna komt Carlton Davis III weer in de problemen. Bij de play hieronder geeft hij Hill veel ruimte (om de lange pass eruit te halen), maar nog steeds heeft het geen effect. Hill explodeert vanaf de snap, maakt wederom een links-rechts move op snelheid en brengt zo Davis uit positie/balans. Davis zou uiteindelijk spartelend op de grond eindigen en toekijken hoe Hill zijn welbekende celebration uitvoert voordat hij de endzone überhaupt aanraakt. Aangezien Mahomes de safety (Antoine Winfield) namelijk met zijn ogen links heeft weten te houden, ligt er achter Davis veel ruimte. En dit is precies de ruimte die Hill weet te vinden. Touchdown.


Dezelfde combinatie is amper twee minuten later wederom succesvol. Dit keer staat Hill aan de linkerkant in de slot. Hij wordt vanaf de snap niet verdedigd omdat #45 LB Devin White denkt dat het een run play is, iets wat alle Buccanneers op het veld lijken te denken. Patrick Mahomes herkent dit meteen en ziet Hill in het midden meteen vrij staan. Easy gain.


Tot slot touchdown nummer twee en drie voor Tyreek Hill. Bij de tweede touchdown begint Hill in de slot aan de linkerkant. Carlton Davis (daar is ie weer) speelt press coverage tegen hem, wat in principe al de eerste fout is die hij maakt. Wederom gebruikt Hill een links-rechts combi om Davis op snelheid te kunnen verslaan. Aangezien Mahomes wederom zijn hoofd gebruikt door naar links te kijken en zo de safety wederom links te houden, ligt er achter Davis wederom veel ruimte. Wederom wordt Hill gevonden en is de safety, in dit geval Whitehead, te laat. Hill verslaat hem en springt de endzone in.


In het derde kwart zou de horrorwedstrijd van Carlton Davis zijn climax kennen, toen Hill hem 1 vs 1 versloeg en Mahomes de bal perfect plaatst. Hill kon zo zijn derde touchdown van de wedstrijd noteren.

BUCCANNEERS OFFENSE 3/4 VAN DE WEDSTRIJD KANSLOOS

De Buccanneers konden tot het begin van het vierde kwart echter aanvallend ook helemaal niks klaarspelen. Waarom? Twee redenen. Ten eerste was de run game van Tampa Bay toen alles behalve effectief. Ondanks de aanwezigheid van Ronald Jones en Leonnard Fournette maakten de Chiefs zich er totaal geen druk om. De DL van de Chiefs zou die run game wel uitschakelen. En dat deden ze ook. De focus lag vooral op het uitschakelen van de passing game.

Reden twee, en het ontbreken van een effectieve run game is daar mede de oorzaak van, is dat Tom Brady gedurende de wedstrijd enorm onder druk stond. Dit kwam door de ‘fabricated pressure’ van Kansas City. Dit was precies zoals de Buccanneers dit jaar twee keer Aaron Rodgers en de Packers versloegen.

De incompletion hieronder is een goed voorbeeld. Tom Brady ziet voor de snap dat er zes man (waaronder 2 LB’s) dreigen te pressuren. Twee dingen kunnen dan gebeuren: of de pressure komt daadwerkelijk (zoals in dit geval), of de twee LB vallen terug in coverage om bij Brady zo verwarring te zaaien. Dit is mede mogelijk omdat de run game van Tampa Bay toen gewoon alles behalve indrukwekkend was. In dit geval levert de druk een incompletion op die Brady normaal gesproken gewoon complete voor een first down.


Ook de twee interceptions zijn hier een oorzaak van. Omdat er geen run game aanwezig is, focussen de Chiefs simpelweg op de passing game. Bij de eerste interception dreigen er zeven speler voor de snap op Brady af te komen. Er komen uiteindelijk zes spelers op hem af die ervoor zorgen dat hij (met een hand in zijn gezicht) gehaast moet gooien. Interception.


Bij zijn tweede pick dreigen zes spelers op hem af te komen. Een valt bij de snap terug in coverage, terwijl de andere vijf op Brady afkomen. Er ontbreekt gewoon simpelweg een blocker (RB), waardoor Brady wederom snel moet gooien. De interception is natuurlijk een ongelukkige, maar het gaat om het proces voorafgaand aan de beslissing om die bal zo weg te gooien. Brady heeft dankzij die fabricated pressures van de Chiefs gewoon geen tijd om zijn routes te laten ontwikkelen en zich comfortabel te voelen.

TAMPA BAY HERSTELT ZICH IN VIERDE KWART

In het vierde kwart, toen de offense van de Chiefs ook een beetje stil viel, begon de Buccanneers offense succesvoller te worden. Waarom? Omdat er, in tegenstelling tot bijna alle offensive snaps daarvoor, motions werden gebruikt voor de snap. Zoiets als een motion van een receiver, tight end of running back klinkt als iets eenvoudigs, maar is een enorm belangrijk wapen voor een QB. Mede dankzij deze motions kan een QB coverages voor de snap al herkennen en checken of het man-to-man of zone coverage is.

Bij de eerste twee plays van de tweede helft kregen we al een voorbeeld van waarom de Bucs in het vierde kwart ineens twee goede drives konden noteren. In de gevallen hieronder zien we Chris Godwin (van links naar rechts) komen. In beide gevallen komt zijn directe tegenstander met Godwin mee. Dit laat Brady weten dat het man-to-man coverage is. De twee run plays (waarvan een hieronder te zien is) leveren wat op, maar het gaat vooral om de motions. Dit ontbrak namelijk volledig in de offense van de Buccanneers in de eerste helft.


Dit is ook terug te zien bij de eerste touchdown van de Buccanneers in het vierde kwart. Chris Godwin gaat (hieronder nog net te zien) van de zijlijn naar de slot en zijn verdediger gaat met hem mee. Brady weet zo dat het man-to-man is en dat Mike Evans (dankzij de motion) bovenin 1 vs 1 staat zonder safety help, mede omdat de running game van de Buccanneers op dat moment een stuk effectiever was dan eerder in de wedstrijd. Evans verslaat zijn directe tegenstander en Brady vindt hem voor een touchdown.


De drive daarna levert wederom een touchdown op. En weer zien we bij de passing plays die succesvol zijn dat er motions worden gebruikt. Chris Godwin komt in twee gevallen van rechts naar links. In het eerste geval komt zijn directe tegenstander mee, waardoor Brady weet dat het man-to-man is. Brady ziet rechts de ruimte bij TE Cameron Brate ontstaan. Completion.

Bij het volgende moment (hieronder) loopt er echter niemand mee met de in motion-lopende Godwin. Hierdoor weet Brady dat hij met een zone coverage te maken kan hebben. Wederom ziet en vindt hij de ruimte rechts bij, in dit geval, RB Leonard Fournette. Prima gain.


Tot slot gooit Tom Brady zijn tweede touchdown van het vierde kwart. Dit doet hij door middel van een andere manier om pressure te minimaliseren. Hij gebruikt namelijk een vijf receiver set, waardoor er meer LB en DB’s in coverage nodig zijn. Dit is ook te herkennen aan het gat in het midden. De Chiefs hebben zo minder spelers tot hun beschikking om Brady onder druk te zetten. De TD-pass naar Mike Evans is vervolgens een peace of cake.

CONCLUSIE

Aanvallend waren de Chiefs tijdens week 12 zeker in de eerste helft een stuk beter. De Buccanneers zullen komende zondagnacht meer werk moeten maken van het limiteren van Tyreek Hill en Travis Kelce om een daadwerkelijk kans te maken. Dat gegeven op zich is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan.

Aanvallend zal Tom Brady meer tijd gegund moeten worden en zullen de motions die we in de tweede helft vs de Chiefs zagen (en die we ook in de succesvolle eerste helft vs de Packers zagen) actief gebruikt moeten worden om Tom Brady extra informatie te geven voor de snap. Want dat de gefabriceerde pressures van de Chiefs terug zullen keren, dat staat vast.

(AP Photo/Doug Murray)

NFL 4-on-4: de Super Bowl editie

Toon Aerts
-
0
NFL 4-on-4: de Super Bowl editie

Het duurt nu echt niet lang meer. Nog vier keer slapen en we kunnen genieten van Super Bowl LV. Onze 4-on-4 van deze week staat dan ook helemaal in het teken van “The Big Game”. Blijft Tom Brady ook de komende jaren nog op dit hoge niveau presteren? En wat doet zijn troonopvolger Patrick Mahomes in tussentijd? Welke onverwachte naam speelt een sleutelrol komende zondag? En natuurlijk, de vraag van 1 miljoen: wie wint de belangrijkste wedstrijd van het seizoen? De antwoorden op deze vragen in de SportAmerika NFL 4-on-4: Super Bowl editie!

Bron Cover Photo: ESPN.com

NHL weekly: de toekomst van de Penguins, de Top 5 en het rondje

Hans Mulder
-
0
NHL weekly: de toekomst van de Penguins, de Top 5 en het rondje

Vorige week nam Jim Rutherford plotseling afscheid als general manager in Pittsburgh. Wij duiken wat dieper in de materie en analyseren zijn erfenis. De Top 5 kleurt deze week rood. De kleur van de Capitals. Dat heeft alles te maken met Zdeno Chara, Alex Ovechkin én onze eigen Daniel Sprong. In het wekelijkse rondje volgen we de laatste ontwikkelingen en helaas ontkomen we ook daar niet aan dat vervelende virus.

DE ERFENIS VAN JIM RUTHERFORD

Een donderslag bij heldere hemel viel vorige week in het niet bij de mededeling van Jim Rutherford. De general manager, die de Penguins in ’16 en ’17 naar de Stanley Cup loodste, besloot er van het ene op het andere moment mee te kappen. Het lopende seizoen was nauwelijks twee weken oud en in juni liep het contract van de 71-jarige Rutherford af.

Zowel het besluit zelf als de timing zijn op z’n zachtst gezegd opmerkelijk te noemen. Met zijn gezondheid zat het wel snor, zo bezwoer iedereen in Pittsburgh. Eigenaar Mario Lemieux had niets te klagen over hem, team president David Morehouse evenmin en ook bij de spelers sloeg het nieuws in als een bom. Assistent Patrik Allvin neemt de honneurs voorlopig waar, maar wat staat de Zweed zoal te wachten?

LEGENDE

Eerst even terug naar de persoon Rutherford. De man is één van slechts twee general managers die het lukte om met twee verschillende clubs een Cup te winnen. De twee die hij in Pittsburgh won, kon Rutherford plaatsen naast de Stanley Cup die hij in 2006 met de Hurricanes veroverde. In de jaren dertig van de vorige eeuw lukte het Tommy Gorman om met de Chicago Black Hawks, zoals de schrijfwijze toen nog was, en de Montreal Maroons een titel te pakken. Het zegt dus wat over het vakmanschap van Rutherford.

Niemand twijfelde eraan dat dit vakmanschap de komende jaren, als hij al in Pittsburgh bleef, opnieuw op de proef werd gesteld. Al meer dan tien jaar moeten de Penguins het hebben van Sidney Crosby en Evgeni Malkin. Eigenlijk verdient ook Kris Letang in dit rijtje te staan. De blueliner is weliswaar minder productief dan zijn twee illustere teamgenoten, maar minstens zo belangrijk. Volgens niet bevestigde geruchten zou een trade rond Letang het vertrek van Rutherford hebben ingeleid. De GM wilde afscheid nemen, maar andere bestuursleden zouden daar voor zijn gaan liggen. Het blijft gissen of dit gerucht een kern van waarheid bevat.

Feit is wel dat Letang ruim $ 7 miljoen per jaar pakt. Malkin doet het met $ 9,5 miljoen nog wat beter en Crosby zit daar met $ 8,7 miljoen net achter. Hier ligt voor de nieuwe GM, of dit nu Allvin is of een ander, direct een uitdaging. Alleen het contract van Crosby loopt na volgend seizoen door, maar is hij nog de Sid van weleer? Malkin en Letang lopen na 2022 uit hun contract en verlengen kost geld. Als de Penguins ervoor kiezen de twee sterkhouders te laten gaan, zullen ze zich moeten roeren op de markt voor free agents, want in de organisatie hebben ze niet het talent lopen om het verlies van Geno en Letang op te vangen. Een trade van bijvoorbeeld Letang klinkt dus niet onlogisch.

REBUILD?

In september nam Rutherford immers al afscheid van Patric Hornqvist in ruil voor de veel goedkopere Colton Sceviour. In deze trade werd ook de jongere blueliner Michael Matheson betrokken. Wat verdedigers betreft, liggen alleen Brian Dumoulin (2023) en de talentvolle John Marino (2027) en Marcus Pettersson (2025) voor langere tijd vast. De twee jonkies staan vanaf volgend seizoen voor ruim $ 4 miljoen per jaar op de loonlijst.

Op dit moment hebben de Penguins 47 spelers onder contract. Daarvan behoren er 23 tot de hoofdmacht. Met dit aantal schurkt de club aan tegen de cap hit van $ 81,5 miljoen. Als we twee jaar verder kijken, hebben de Pens nog maar 13 spelers onder contract, waarvan er onder de huidige omstandigheden 7 tot de hoofdmacht zouden behoren. De general manager heeft dus werk te doen om de rosters compleet te krijgen en heeft daarvoor volgens schattingen zo’n $ 35 miljoen tot zijn beschikking. Stel dat Letang en Malkin inderdaad verlengen voor elk $ 6 miljoen, dan blijft er nog $ 23 miljoen over voor de overige vacatures . De Penguins hebben dan altijd nog maar 9 NHL-spelers.

Het zal dus een hele klus worden om ook op de lange termijn van de Penguins een titelkandidaat te maken. Door de succesvolle periode die achter hen ligt, gingen de hoge draft picks aan de neus van Pittsburgh voorbij. Door trades in het verleden hebben de Pens dit jaar zelfs maar één pick in de eerste vier ronden van de draft. Allvin, laten we voor het gemak hem even de nieuwe GM maken, kan ervoor kiezen om het huidige roster op te blazen in ruil voor draft picks. Of hij kan proberen de grootverdieners te traden in ruil voor jongere, goedkopere krachten. In beide gevallen zal de GM zich niet populair maken bij de achterban.

VERTROUWEN IN DE KERN

De derde optie is verlengen met de huidige kern, die Pittsburgh al zoveel mooie momenten schonk. Die kern is de dertig inmiddels (ruimschoots) gepasseerd en normaal gesproken worden spelers dan niet beter. Crosby, Malkin en Letang kunnen eventueel als mentor fungeren voor de Jake Guentzels en Jared McCanns van deze wereld. Om wat lucht te krijgen in het salarishuis moet de nieuwe GM hopen op wat hometown discounts, zoals bijvoorbeeld een Joe Thornton wel eens gedaan heeft bij de Sharks. Zelf inleveren om de club financieel meer mogelijkheden te geven.  

Waarom Rutherford daadwerkelijk vertrok, komen we (voorlopig) niet te weten. Dat de ervaren GM in Pittsburgh een geweldig team bouwde, staat buiten kijf. Rutherford wist echter ook dat nu het moment voor de Penguins was om te oogsten, want een volgende titel raakt de komende jaren verder uit zicht. Het wordt interessant om te volgen welke route zijn opvolger kiest. Gaat hij (of zij) voor de weg van de minste weerstand of durft de nieuwe GM de boel op de schop te gooien en de Penguins klaar te stomen voor de lange termijn?

TOP 5

We trappen de Top 5 van deze week af met twee uitersten. Een tiener scoorde donderdag zijn eerste goal in de NHL en op diezelfde avond schoot een veertiger voor het eerst raak voor zijn nieuwe club. Ovechkin kwamen we nog niet tegen in de Top 5 en dat was mede door zijn eigen schuld. Deze week brulde The Great Eight weer ouderwets. Dit gold overigens ook voor een teamgenoot van hem. Daniel Sprong kreeg maandag maar een handvol minuten om zich te bewijzen, maar de Amsterdammer stelde niet teleur!

ALEXIS LAFRENIERE vs BUFFALO SABRES

Als junior was Alexis Lafreniere een sensatie op schaatsen en het verbaasde dan ook niemand dat de New York Rangers hem kozen toen ze afgelopen jaar de kans hadden. De Blueshirts begonnen moeizaam aan het seizoen en hun rookie kon zich nog niet onderscheiden. Tot vorige week donderdag tegen de Buffalo Sabres. Na vier nederlagen op rij snakten de Rangers weer eens naar een overwinning en Lafreniere schonk zijn werkgever dit geluk. In OT sloeg de rookie genadeloos toe en met zijn eerste goal in de NHL besliste Lafreniere het duel in het voordeel van de Blueshirts.

ZDENO CHARA vs NEW YORK ISLANDERS

Het duel tussen de Capitals en de Islanders was er één met twee gezichten. Op zijn minst. In de eerste periode regeerden de Isles en scoorden zij drie keer. Na de eerste pauze namen Daniel Sprong (12 shifts en 10.29 minuten) en de zijnen het heft in handen. Washington scoorde maar liefst vijf keer in de tweede periode en de laatste van die vijf treffers kwam op naam van Zdeno Chara. In Boston keken ze er niet meer van op als de lange Slowaak weer eens verwoestend uithaalde vanaf de blauwe lijn, maar vorige week liet hij zien dit kunstje ook te beheersen in het shirt van de Capitals.

ALEX OVECHKIN vs BOSTON BRUINS

Alex Ovechkin moest, net als een paar ploeggenoten, even op de blaren zitten. De Russische superster had zich niet aan de protocollen gehouden en keek gedwongen een paar wedstrijden thuis. Daar zag hij hoe zijn Capitals het ook zonder hem prima redden. Zaterdag tegen de Bruins maakte Ovi zijn rentree. Washington leek een eenvoudige avond tegemoet te gaan, maar nu was het hun beurt een grote voorsprong weg te geven. In OT toonde Ovechkin wat zijn team al die dagen moest missen. Hij schoot de Caps naar een 4-3 overwinning. De Caps bleven ook na dit duel ongeslagen in regulation en zetten de point streak dus voort.

NILS HOGLANDER vs WINNIPEG JETS

De Vancouver Canucks hebben een neusje voor productieve Zweden. In het recente verleden liepen de Sedins al rond in British Columbia, Elias Pettersson is van Zweedse afkomst en met Nils Hoglander lijken de Canucks opnieuw raak te hebben geschoten. Al in zijn eerste wedstrijd voor Vancouver (op 13 januari tegen Edmonton) scoorde de winger en na afgelopen zaterdag stond de teller al op 3 goals. Hoglander stond in zijn vaderland nooit bekend als een doelpuntenmaker, maar op het allerhoogste niveau lijkt het hem goed af te gaan. De 20-jarige Zweed speelt op de tweede lijn met Bo Horvat en Tanner Pearson en maakt gemiddeld bijna 15 minuten per wedstrijd. Niet slecht voor iemand die als 40e gekozen is in de draft van 2019 en slechts 1.75m meet.

DANIEL SPRONG vs BOSTON BRUINS

We sluiten deze Top 5 af met onze landgenoot. Zdeno Chara scoorde maandagavond middels een snoeihard schot tegen zijn oude liefde, maar chauvinistisch als we zijn, kiezen we voor de goal van Sprong. Veel speeltijd kreeg de Amsterdammer niet in dit duel der zwaargewichten, maar slechts 11 tellen na de openingstreffer van Chara deed Sprong het net opnieuw bollen. Het betekende zijn tweede van het seizoen en de 2-0 voorsprong voor de Capitals. In de tweede periode werd het zelfs 3-0, maar toen vonden de Bruins het mooi geweest. De herstelde David Pastrnak leidde de B’s met twee goals naar een 5-3 overwinning. Voor de Caps was het de eerste regulation loss van het seizoen.

RONDJE LANGS DE DIVISIES

  • De East Division lijkt al vroeg in z’n plooi te vallen. Een sterke fase van de Flyers, waarin de ploeg vier duels op rij heeft gewonnen, levert Philadelphia de eerste plaats op. Met 5 goals en 7 assists is James van Riemsdyk voorlopig het goudhaantje aldaar. Boston en Washington volgen de Flyers echter op de voet. Pittsburgh, waar Crosby met 8 punten de grote man is, bezet de vierde plaats. Ook deze divisie kon het coronavirus niet buiten de deur houden. Bij de Devils raakten de nodige spelers besmet, waardoor hun wedstrijden en die van de Sabres voorlopig uitgesteld zijn. Buffalo was de laatste tegenstander van New Jersey en zij zijn uit voorzorg even buitenspel gezet. De Rangers zijn hekkensluiter, maar hebben slechts drie punten minder dan de Pens.
  • Het team met de meeste punten na drie weken vinden we terug in de North Division. Net als de ploeg met de beste powerplay en de topscorers van de league overigens. Met 16 punten zitten de Canadiens voorlopig boven op de apenrots. De Habs wonnen vijf van de laatste zes wedstrijden en hebben in Tyler Toffoli hun gewenste doelpuntenmachine. De Maple Leafs, in het bezit van een ijzersterke powerplay, zitten hun aartsrivaal op de hielen met 15 punten uit 10 wedstrijden. Edmonton kon deze week een inhaalslag maken door twee keer te winnen van de belabberde Senators. Met Connor McDavid (8G, 16A) en Leon Draisaitl (7G, 15A) hebben zich al snel in de bovenste regionen van de topscorerslijst genesteld. Ottawa speelt ook in deze divisie, maar aan hen maken we maar geen woorden vuil…
Even aandacht voor de 4-1 van Tyler Toffoli!
  • De red hot Carolina Hurricanes lossen hun belofte in. Het jonge keurkorps van Rod Brind’Amour klopte vorig jaar al voorzichtig op de deur en toont aan dat er dit seizoen rekening met hen gehouden moet worden. Dit geldt eveneens voor de Florida Panthers. Zij zijn ’t enige team in de league dat nog ongeslagen is in regulation. Door omstandigheden hebben ze echter ook nog maar zes wedstrijden gespeeld. Dallas en Tampa Bay hebben ook nogal wat duels in te halen. De twee finalisten van vorig seizoen verzamelden 11 punten in hun eerste zeven wedstrijden. Bij de Lightning is Steven Stamkos (4G, 5A) ouderwets belangrijk. Patrik Laine debuteerde dinsdag voor Columbus, maar met een -2 rating en een 6-3 nederlaag verliep dit debuut niet naar wens. Het is geen verrassing dat Detroit in deze Central Division in het bezig is van de rode lantaarn.
  • In de West Division valt deze week het nieuws te halen. De Golden Knights zijn de koppositie kwijt. In Vegas werden ze geconfronteerd met het coronavirus, waardoor de serie tegen de Sharks werd verplaatst en beide teams deze week niet in actie kwamen. Mede dankzij een 4-game winning streak hebben de Blues nu de leiding in deze divisie. Je zou al bijna vergeten dat ze tijdens de eerste week met 8-0 klop kregen van de Avalanche, die tweede staan met een wedstrijd meer gespeeld. Colorado maakt zich vooral zorgen om Nathan MacKinnon (2G, 12A). De vedette viel zondag uit tegen de Wild en staat voorlopig aan de kant. San Jose sluit de rij in het westen. Met series tegen Anaheim en LA breken voor de Sharks belangrijke tijden aan.

Cover photo: Amy Irvin/The Hockey Writers

De vergeten helden van de Super Bowl

Toon Aerts
-
0
De vergeten helden van de Super Bowl

De Super Bowl is ieder jaar het toppunt van het NFL-seizoen. Het is het moment waarop teams en spelers aan de hele wereld kunnen laten zien wie nu écht de allerbeste is. Vaak zijn het ook de grootste spelers die in de Super Bowl het verschil maken. Een blik op de laureatenlijst van de Super Bowl MVP leert ons dat het in de overgrote meerderheid van de gevallen de quarterback is die als doorslaggevend beschouwd wordt. Een quarterback won al dertig keer de Super Bowl MVP. Ter vergelijking: een kicker won nog nooit de Super Bowl MVP.  

Een Super Bowl win je echter nooit alleen. Naast de supersterren doet er nog een heel legertje andere spelers mee die soms even cruciaal zijn in de zegetocht als de mannen in de spotlight. Vandaag zetten wij zes van zulke spelers in de kijker. De jongens die een onmiskenbare sleutelrol gespeeld hebben in de Super Bowl-overwinning van hun team, maar wiens naam we intussen misschien niet meer voor de geest kunnen halen. De vergeten helden van de Super Bowl.

DWIGHT SMITH (Safety, Tampa Bay Buccaneers) – SUPER BOWL XXXVII

Super Bowl LV vindt plaats in het Raymond James Stadium van de Tampa Bay Buccaneers, dus leek het een goed idee om het overzicht te beginnen met een held van de laatst gewonnen Super Bowl van de Bucs. Dwight Smith speelde acht seizoenen in de NFL, maar zijn absolute hoogtepunt kwam al in zijn tweede seizoen, toen hij in Super Bowl XXXVII tot tweemaal toe een pass van de quarterback van de Oakland Raiders, Rich Gannon, onderschepte. Hij rende beide intercepties zelfs helemaal terug tot in de eindzone. Smith was de eerste speler ooit die twee pick sixes liet noteren in de Super Bowl en voegde zo eigenhandig twaalf punten toe aan de 48-21 overwinning van zijn Buccaneers.

JIM O’BRIEN (Kicker, Baltimore Colts) – SUPER BOWL V

In 1971 stond de vijfde Super Bowl op het programma, tussen de Baltimore Colts en de Dallas Cowboys. Het was een zwaarbevochten strijd waar op het einde van het vierde kwart de bordjes nog steeds gelijk hingen. De score was 13-13 toen een rookie kicker van de Colts, Jim O’Brien, mocht aanleggen voor de zege. O’Brien had een speciale traptechniek. Hij liep niet schuin aan voor de bal, maar liep recht op de bal af en trapte hem zo de lucht in. Terwijl de laatste seconden wegtikten, schoot O’Brien de bal tussen de doelpalen en bezorgde hij zijn team haar eerste Super Bowl zege. De carrière van O’Brien was geen lang leven beschoren. Na zijn rookie-seizoen bleef hij nog drie jaar in de NFL, waarna een gevecht in een kroeg hem het hoornvlies in zijn rechteroog koste. O’Brien stopte en startte een nieuwe carrière in de bouwsector.

ROD MARTIN (Linebacker, Oakland Raiders) – SUPER BOWL XV

Rod Martin was tijdens zijn NFL-carrière allesbehalve vergeten. Hij speelde 12 jaar als linebacker – allemaal bij de Oakland Raiders – en bereikte daarin tweemaal de Pro Bowl. Belangrijker nog, hij haalde tweemaal de Super Bowl. In zijn eerste Super Bowl, Super Bowl XV, was hij één van de absolute smaakmakers. Hij onderschepte drie keer een pass van Eagles quarterback Ron Jaworski en hielp zo zijn team aan een 27-10 zege. Ondanks zijn topprestatie was het quarterback Jim Plunkett die met de MVP ging lopen. Het deerde Martin echter niet en hij bleef een solide linebacker voor de Silver and Black gedurende de rest van zijn carrière. Drie jaar later won hij opnieuw een Super Bowl, ditmaal tegen de Washington Redskins. Na zijn carrière verdween Rod Martin beetje bij beetje uit beeld, maar hij staat tot op de dag van vandaag nog steeds in de recordboeken. Drie intercepties in één Super Bowl, dat deed tot niemand hem nog na.

MIKE JONES (Linebacker, St. Louis Rams) – SUPER BOWL XXXIV

Deze held kwamen we eerder deze week al tegen in de lijst van meest memorabele Super Bowls. Mike Jones was linebacker bij de St. Louis Rams toen die het in Super Bowl XXXIV opnamen tegen de Tennessee Titans. Quarterback Kurt Warner was de gevierde man toen hij zijn team aan de leiding bracht in het vierde kwart en hij won ook de Super Bowl MVP. De meest cruciale play werd echter gemaakt door Mike Jones. De Titans waren op weg naar de gelijkmaker toen Mike Jones in de laatste play van de wedstrijd zichzelf om het been van Kevin Dyson wikkelde en de wide receiver naar de grond bracht op één yard van de eindzone. De tijd tikte weg en de Rams wonnen de Super Bowl met 23-16. Iedereen kent de play, maar laat ons voortaan ook de held van deze play in ons geheugen griffen.

CHRIS REIS (Safety, New Orleans Saints) – SUPER BOWL XLIV

De New Orleans Saints hadden het moeilijk tegen de Indianapolis Colts in Super Bowl XLIV. Bij de rust stonden de troepen van coach Sean Payton 10-6 in het krijt. De Saints hadden een opkikker nodig en die kwam er meteen na de pauze. Tot ieders verbazing trapten de Saints een onside kick om de tweede helft te beginnen. Thomas Morsted trapte de bal, die 15 yards verder tegen de helm van Hank Baskett botste. Een bos spelers wierp zich op de vrije bal en pas na 63 seconden stond er één man op uit de chaos. De back-up safety Chris Reis had de bal weten te klemmen en gaf zijn team de adrenalinestoot die nodig was om de wedstrijd op z’n kop te zetten. De Saints wonnen uiteindelijk met 31-17. Reis had geen spectaculaire carrière in de NFL, maar speelde zich op 7 februari 2010 wel voor eeuwig in de harten van de Saints-fans.

TIMMY SMITH (RB, Washington Redskins) – SUPER BOWL XXII

Onze laatste vergeten held schoot als een komeet naar de top in de NFL, maar doofde even snel weer uit. Timmy LaRay Smith werd in 1987 als 117e gekozen door de toenmalige Washington Redskins (inmiddels Football Team, red.). Hij beleefde een vrij anoniem rookie seizoen, waarin hij nooit de starter was, maar in de play-offs kwam hij plots op de voorgrond. Zowel George Rogers als back-up running back Kelvin Bryant bleven onder de maat tijdens de play-offs, ondanks dat Washington zich wel wist te plaatsen voor Super Bowl XXII. Voor de Super Bowl besloot head coach Joe Gibbs om Timmy Smith een kans te geven als starter. Smith bedankte met een knalprestatie en bezorgde met twee touchdowns en 204 rushing yards zijn team de Lombardi Trophy. Smiths carrière zou nadien als een kaartenhuis in elkaar storten. Blessures en vermoedens van druggebruik weerhielden Smith ervan om nog een rol van betekenis te spelen bij Washington of bij de andere teams waar hij nog passeerde. In 1990 speelde hij zijn laatste NFL-wedstrijd. In 2005 bereikte Smith zijn dieptepunt toen hij 2,5 jaar de gevangenis in moest voor het dealen van cocaïne. Voor Timmy Smith leest zijn carrière als een verhaal from hero to zero.

Bron cover photo: Mark J. Terrill | AP Photo

Zoomen met Brady en Mahomes: “Anders dan mijn vorige 9 Super Bowls”

Laurens Van Heuverswijn
-
1
Zoomen met Brady en Mahomes: “Anders dan mijn vorige 9 Super Bowls”

Een hail mary: meer was het eigenlijk niet toen SportAmerika’s nieuwste aanwinst, de Belgische journalist Laurens Van Heuverswijn, zich inschreef voor de virtuele interviews naar aanloop van de Super Bowl. Toch kreeg hij twee dagen later te horen: “Je bent welkom. Hier is de link naar een interviewsessie met Tom Brady en Patrick Mahomes.” Hieronder vertelt hij over zijn ervaringen.

Verwacht hieronder geen Amerikaanse toestanden. Ik zat vandaag drie kwartier lang te luisteren naar Tom Brady. Hij zei interessante dingen, maar leverde ook geen quotes die de wereld op zijn kop zetten. Wie de Amerikaanse media er echter op naleest, denkt misschien van wel. Op een vraag hoe anders deze Super Bowl is — dat wilde ik ook vragen, maar daarover later meer — antwoordde hij inderdaad: “Het is anders dan de negen vorige ervaringen.” Een subtiele ‘flex’ volgens sommige media, maar het was zo snel uit zijn mond dat hij er zelf niet eens over nadacht. Al is het wel raar om NFL Network te openen en nog vóór het segment is ingestart al te weten wat Tom Brady gaat zeggen.

Keuze genoeg voor de eerste sessie van de dag (schermafbeelding LvH).

GEEN VRAAG VAN ONBEKENDE NAAM

Het virtuele platform geeft per uur aan welke spelers en coaches beschikbaar zijn. Klik je op het uur, dan zie je bovenstaand scherm waaruit je je interviewee kan kiezen. Dan duik je in de Zoom en plots schuift Tom Brady aan. Hij schrikt. “Ik zie niemand? Waar zijn jullie? Oh, voor de bandbreedte… Dit is raar. Hier moet ik een foto van nemen.” Een zesvoudig winnaar van de Super Bowl zit een foto te nemen van mij. Soort van. Ongeveer, toch?

Dat deed de moderator wel. Nate Burleson mag een vraag stellen, Steve Wyche ook. Ik duw als een gek op het handje, want ik wil die vraag over de vreemde voorbereiding door corona stellen. Helaas, ik word niet gekozen. Blijkbaar maakt ‘SportAmerika/Het Nieuwsblad’ onder mijn schermpje geen indruk op de gespreksleider. Ik berg mijn vraag op en begin te merken hoe comfortabel Tom Brady is. Hij herkent de stemmen van sommige journalisten en licht op wanneer een kereltje van twaalf jaar een vraag mag stellen. “Ik begrijp door de coronapandemie nog meer hoe belangrijk familie, vrienden en mijn passie zijn voor mij en anderen. Wees je bewust van wat belangrijk is in het leven”, geeft hij het kind mee. Verdorie, dat had een antwoord op mijn vraag kunnen zijn…

DE VRAAG!

Om 22:00 uur ‘mijn tijd’ is het de beurt aan de Kansas City Chiefs. Patrick Mahomes, die wil ik snel even zien. “Hoe zie ik eruit? Ik kan wel klerenverkoper worden vandaag.” De eerste woorden van een Zoom-persconferentie zijn altijd gekker dan face-to-face. Gelukkig maar. De eerste vraag is verrassend over een vergelijking tussen hem en rapper Lil Uzi Vert. Zo’n vraag kreeg Tom niet… De befaamde journalisten zitten klaar met hun batterij vragen. Ik maak andermaal geen kans, dus verhuis ik naar Anthony Hitchens. De linebacker zit naar het scherm te staren. “We wachten op een vraag.” Dit is mijn moment!

Mijn stem kraakt een beetje, maar ik maak duidelijk dat ik uit België kom. Dat maakte de moderator eigenlijk al glashelder door halfweg mijn naam gewoon te stoppen. “Lawre… Go on!”. “Waar ligt het grote verschil tussen de Super Bowl van vorig jaar en die van nu, gezien alle coronamaatregelen?”, poneer ik.

Laurens Van Heuverswijn in gesprek met Chiefs LB Anthony Hitchens (video: LVH/SportAmerika)

CALL OF DUTY

Met hoge moraal schuif ik weer aan in de Zoom van Mahomes. Een vraag over Call Of Duty. En vervolgens over welke wapens hij gebruikt. Verdorie. Ik ging een vraag stellen over de nieuwe laag in de offense van Eric Bienemy. De vragen aan Mahomes zijn minder zakelijk, al lijkt hijzelf meer gereserveerd dan Brady. Ligt dat aan het palmares en de leeftijd?

Het komt er niet meer van, die goodwill van de dekselse moderator. Geen vraag aan Tom Brady of Patrick Mahomes gesteld. Ik troost me met het idee dat Anthony Hitchens me geen complete idioot uit Europa vindt.

Coverfoto: Laurens van Heuverswijn

1...335336337...805Pagina 336 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU