Home Blog Pagina 253

Road to the Super Bowl: Cincinnati Bengals

Marc Dorenbos
-
0
Road to the Super Bowl: Cincinnati Bengals

De Cincinnati Bengals waren een organisatie die zich jarenlang kenmerkte door middelmatigheid. Na het draften van Joe Burrow ontstond er hoop dat in die toekomst misschien wel weer eens de play-offs gehaald konden worden. De Bengals verbaasden echter de hele NFL met hun prestaties en nu zijn ze één zege verwijderd van eeuwige roem. Lees hier de Road to the Super Bowl van de Cincinnati Bengals.

DE VOORGESCHIEDENIS

De voorgeschiedenis van de Bengals is de afgelopen weken al veelvuldig aangehaald. Het zijn dan ook feiten die de plek in de Super Bowl zo verrassend en indrukwekkend maken. De Bengals hadden sinds 2015 niet meer in de play-offs gespeeld. De laatste overwinning van de ploeg was zelfs nog veel langer geleden, daarvoor moet men terug naar 1990. Er was in Cincy weinig te juichen voor lange tijd.

In 2019 wordt de huidige head coach Zac Taylor aangenomen. Taylor eindigt zijn eerste seizoen met een 2-14 record, wat ervoor zorgde dat de Bengals de #1 pick kregen in de draft van 2020. Hier wordt de beste beslissing in een hele lange tijd door de Bengals genomen. Ze kiezen er namelijk voor om quarterback Joe Burrow te draften. De Heismanwinnaar moet de quarterback van de toekomst worden. In zijn eerste seizoen is Burrow vooral druk met rennen voor zijn leven achter de gehavende offensive line. Dit leidt ertoe dat Burrow in week 11 van dat jaar een zware blessure oploopt.

2021 OFFSEASON VAN IMMENS BELANG

Mede door de blessure van Burrow kennen de Bengals weer geen rooskleurig seizoen. Door het 4-11-1 record heeft de ploeg van Taylor de #5 pick in de draft. De verwachting is dat de Bengals deze pick gebruiken om de OL te versterken ter bescherming van Burrow. Tot veler verbazing wordt er echter gekozen voor Ja’Marr Chase, de wide receiver die bij LSU een dodelijk duo vormde met Burrow. In de vijfde ronde wordt kicker Evan McPherson gedraft.

De belangrijkste free agent aanwinsten in het offseason zijn DE Trey Hendrickson, DT Larry Ogunjobi en CB Mike Hilton voor de defensie. De defensie kon wel een oppepper gebruiken en deze spelers moeten dat vormgeven. Oudgediende A.J. Green wordt bedankt voor zijn diensten en mocht vertrekken naar de Arizona Cardinals.

Na het 2021 offseason heerst er optimisme in Cincinnati. Met name op aanvallend gebied loopt er met Burrow, Chase, Tee Higgins, Tyler Boyd en Joe Mixon veel talent rond. Ook de verdediging is versterkt in free agency en dat leidt ertoe dat men bij de Bengals denkt dat ze kunnen bouwen aan een team voor de toekomst.

Niemand heeft waarschijnlijk kunnen vermoeden dat de draft picks en free agency signings zo’n doorslaand succes zouden zijn. Met name Chase, McPherson en Hendrickson zijn het gehele seizoen en in de play-offs van enorme waarde geweest voor de Bengals. Chase rijgt de rookie records aaneen, McPherson heeft in de play-offs nog geen field goal gemist en Hendrickson is gedurende het hele seizoen dominant in de DL.

WISSELVALLIGE START

Zoals gezegd heersde er dus optimisme in Cincinnati over het team. Men moet het echter nog wel bewijzen in de competitie. De Bengals verblijven in de traditioneel lastige AFC North, met de Cleveland Browns, Pittsburgh Steelers en de Baltimore Ravens. Tot de bye week in week 10 valt het team van Taylor vooral op door wisselvalligheid. Na 9 wedstrijden hebben de Bengals een 5-4 record. Er wordt onder andere verloren van de Chicago Bears en de New York Jets; twee teams die overduidelijk minder zijn dan de Bengals. Daartegenover staat dat er wordt gewonnen van twee AFC North concurrenten in de Steelers en de Ravens. Met name de overwinning op de Ravens is indrukwekkend. Burrow gooit die wedstrijd voor 416 yards en 3 touchdowns. Chase vangt 201 yards en een touchdown bijeen.

Ondanks de wisselvallige start doen de Bengals nog volop mee in hun divisie. Ze staan vlak achter de 6-3 Ravens en hebben nog genoeg kans op de play-offs. In de AFC staan de Bengals op dat moment op de achtste plek. Er is dus genoeg reden om tevreden te zijn met de eerste helft van het seizoen. De Bengals blijken echter wel heel inconsistent en dat is iets waar aan gewerkt moet worden.

NA DE BYE WEEK

Na de bye week winnen de Bengals van de Raiders en boeken vervolgens een belangrijke tweede overwinning op directe concurrent Pittsburgh. De twee wedstrijden daarop gaan verloren tegen de Chargers en de 49ers. De Bengals staan op dat moment derde in de AFC North en negende in de AFC. Ondanks dat de wisselvalligheid doorzet, doet de ploeg van Taylor nog altijd mee voor de play-offs.

Na een overwinning op de Broncos breken er twee beslissende weken aan voor Cincy. In week 16 en 17 komen achtereenvolgend de Ravens en de Chiefs op bezoek in het Paul Brown stadium. In deze twee weken laat Burrow zien uit wat voor hout hij gesneden is. Hij gooit voor een bizarre 525 yards en 4 touchdowns. Favoriet voor Offensive Rookie of the Year, Chase, vangt 125 yards bij elkaar. Dankzij het duo winnen de Bengals afgetekend met 41-21.

Tegen de Chiefs doen Burrow en Chase dit dunnetjes over. In een wedstrijd die met 34-31 wordt gewonnen gooit Burrow voor 446 yards en wederom 4 touchdowns. Chase vangt een rookie record aan 266 yards bij elkaar. Daar voegt hij ook nog drie touchdowns aan toe. Met de overwinning op de Chiefs pakken de Bengals voor het eerst sinds 2015 de AFC North en plaatsen ze zich voor de play-offs.

DE PLAY-OFFS

De Bengals beginnen hun play-off run tegen een team dat ze in het reguliere seizoen al versloegen: De Las Vegas Raiders. In een slechte wedstrijd winnen de Bengals hun eerste play-off wedstrijd sinds 1990: 26-19. Door de overwinning mogen de Bengals op bezoek bij de #1 seed in de AFC, de Titans.

De Bengals zijn absoluut de underdog in Tennessee. Om het allemaal nog wat lastiger te maken, is machine Derrick Henry net op tijd hersteld van een blessure. De Bengals hebben het dan ook lastig in Nashville. Met name Burrow moet het ontzien. De Titans sacken hem negen (!) keer. Omdat Ryan Tannehill echter een dramatische pot speelt en drie intercepties gooit, weten de Bengals de wedstrijd toch naar zich toe te trekken. Na de laatste interceptie van Tannehil mogen de Bengals bij een gelijke stand aanvallen. In de laatste seconden schiet de ijskoude cultheld McPherson de winnende field goal tussen de palen en mogen de Bengals naar de AFC Championship Game.

AFC CHAMPIONSHIP GAME

In de wedstrijd voor een plek in de Super Bowl treffen de Bengals dé favoriet voor de eindoverwinning: de Chiefs. De Chiefs verloren zoals gezegd in het reguliere seizoen van de Bengals, maar zijn in de play-offs weer ouderwets op stoom. Onder leiding van superster Patrick Mahomes hebben de Chiefs de Steelers makkelijk opzij gezet en na overtime een absolute klassieker gewonnen van de Buffalo Bills. De Chiefs zijn dan ook favoriet tegen de Bengals, van wie veel mensen niet hadden verwacht dat ze überhaupt zo ver zouden komen.

De Chiefs maken hun favorietenrol in het begin van de wedstrijd waar. Mahomes is bij vlagen onnavolgbaar en de eerste drie drives van de Chiefs leveren een touchdown op. Omdat de Bengals tussendoor nog wel een field goal produceren, is de tussenstand 21-3. Hierna scoren de Bengals via Samaje Perine een touchdown. Daarmee wordt de achterstand kleiner. Vlak voor rust breekt er een belangrijk moment aan. Mahomes en de Chiefs willen een touchdown scoren voor rust, maar dat mislukt. De pauzescore is daardoor 21-10. Voor de Bengals valt dat gezien het verloop van de wedstrijd nog mee.

Na rust staan er echter twee totaal verschillende teams op het veld. De aanval van de Chiefs stokt volledig, mede doordat de defensie van de Bengals dit keer Mahomes wel weet te bereiken. Bovendien staat de secondary van de Bengals veel beter te dekken na rust. Na een field goal van de Bengals, verscheidene punts van de Chiefs en een interceptie van Mahomes, scoren de Bengals vlak voor het vierde kwart een touchdown via Chase. Na een two-point conversion is de stand gelijk getrokken.

Beide teams scoren vervolgens nog een field goal, waarna met een 24-24 stand de verlenging aanbreekt. De Chiefs winnen, net als tegen de Bills, de coin toss en mogen beginnen. Mahomes gooit na 13 seconden echter zijn tweede interceptie en de Bengals mogen aanvallen. Na een goede drive bewijst McPherson wederom zijn waarde door voor de tweede week op rij een winnende field goal te scoren. Daarmee stuurt hij de Bengals richting de Super Bowl.

UNDERDOG?

Aan het begin van seizoen heerste er optimisme in Cincinnati, maar dat de Bengals in de Super Bowl zouden staan had niemand durven dromen. Onder leiding van de in Ohio geboren en getogen Burrow mogen de Bengals het nu in het hol van de leeuw opnemen tegen Los Angeles Rams. De Rams zijn favoriet, maar als de Bengals deze play-offs iets hebben bewezen is dat dat niks zegt. Of zoals Burrow het zei na de overwinning op de Titans: “I’m tired of the underdog narrative”. Na zondag weten we of hij met zijn Bengals dat narrative kon overkomen.

Lees hier de Road to the Super Bowl van de Los Angeles Rams!

Artwork: Bo Schalbroeck (BoGraphix)

Trade Deadline tracker: wie versterkt zich en wie juist niet?

Lars Leeftink
-
0
Trade Deadline tracker: wie versterkt zich en wie juist niet?

10 februari 2022 sluit de trade markt voor NBA-teams. Deze week is dus de laatste kans voor NBA-teams om hun selectie te versterken. Wie maakt welke trade en wat krijgen ze ervoor terug? Een overzicht van de trades tot nu toe, die elke keer geüpdatet zal worden bij nieuwe trades.

HOUSTON EN BOSTON RUILEN DUITSERS (10 FEBRUARI 2022)

Dennis Schröder en Daniel Theis zullen ruilen van team. De Boston Celtics en Houston Rockets hebben deze deal vlak voor de trade deadline nog rond kunnen krijgen, waardoor de Duitsers van team wisselen. Ook Enes Freedom en Bruno Fernando vertrekken uit Boston naar Houston. Echter zal het avontuur van Freedom niet lang duren, want zijn contract wordt direct ontbonden.

Theis, die eerder uitkwam voor de Celtics tussen 2017 en 2021, heeft nog een vierjarig contract, terwijl het contract van Schröder deze zomer afloopt. Met Al Horford, Robert Williams III en Grant Williams in de selectie is dit de vierde big man voor Boston. Schröder zal naast Jaylen Green, Kevin Porter Jr. en Eric Gordon de minuten op de guardposities gaan invullen.

PORZINGIS VERTREKT VANUIT DALLAS NAAR WASHINGTON (10 FEBRUARI 2022)

De vorige update was nog niet geplaatst of de Wizards hebben alweer een nieuwe trade op poten gezet en wat voor een! Zo vertrekken Spencer Dinwiddie en Davis Bertans naar de Dallas Mavericks die op hun beurt Kristaps Porzingis naar Washington sturen. De Letse big man is bezig aan een goed jaar, maar ontkwam er niet aan dat zijn naam vaak werd genoemd rondom de trade deadline. Nu verruilt hij Dallas voor Washington, waar hij samen met Bradley Beal zal gaan spelen. Zijn landgenoot Bertans en Dinwiddie zullen aan de zijde van Luka Doncic proberen zich direct voor de playoffs te gaan plaatsen. Moses Brown is ook slachtoffer van de trade, want zijn contract zal ontbonden worden om ruimte te maken voor de nieuwelingen uit Washington.

WIZARDS GOOIEN ROSTER OP DE SCHOP (10 FEBRUARI 2022)

De Washington Wizards gooien vlak voor de deadline hun roster nog even overhoop. Center Montrezl Harrell en Aaron Holiday vertrekken allebei uit de hoofdstad. Harrell gaat naar de Charlotte Hornets, in ruil voor Vernon Carey Jr. én Ish Smith, terwijl Aaron Holiday vertrekt naar de Phoenix Suns. Wat de Wizards hiervoor in ruil terugkrijgen is nog niet bekend.

TORREY CRAIG TERUG NAAR PHOENIX SUNS (10 FEBRUARI 2022)

Torrey Craig zal na een half jaar afwezigheid weer terugkeren naar de Phoenix Suns. De Indiana Pacers ruilen Craig naar Phoenix voor Jalen Smith en een 2nd round pick. Indiana krijgt daarmee twee assets voor de komende jaren, terwijl Craig direct een impact zal hebben voor de Suns.

CELTICS EN SPURS RUILEN WHITE EN RICHARDSON (10 FEBRUARI 2022)

De Celtics blijven zich verbeteren Josh Richardson te traden naar de San Antonio Spurs voor point guard Derrick White. Tevens gaan Romeo Langford en een 1st round pick naar de Spurs in deze trade. Richardson heeft een aflopen contract, terwijl White nog vast zal liggen tot 2024-25.

NETS EN SIXERS SLUITEN DEAL RONDOM JAMES HARDEN EN BEN SIMMONS (10 FEBRUARI 2022)

De Brooklyn Nets en Philadelphia 76ers hebben de langverwachte trade rondom James Harden en Ben Simmons eindelijk rondgekregen. Nadat er dagenlang geruchten rondzongen, werd er nu definitief een klap opgegeven. Naast Simmons trekken ook Seth Curry, Andre Drummond en 2 1st round picks (2022 en 2027) naar Brooklyn, die daarmee hun 3 and D sterk verbeteren. Paul Millsap gaat de andere kant op, nadat er een kleine maand geleden werd besloten dat hij niet meer in actie zou komen voor de Nets.

CELTICS STUREN BOL BOL EN PJ DOZIER NAAR MAGIC (10 FEBRUARI 2022)

De Boston Celtics besloten hun salary cap maar eens op te schonen en wat geld vrij te maken door PJ Dozier en Bol Bol (die allebei geblesseerd zijn en dit jaar niet meer in actie komen) samen met een 2nd round pick en cash naar de Magic te sturen in ruil voor een 2nd round pick. De Magic krijgen dus wat geld en een 2nd round pick als beloning voor het aannemen van twee contracten van spelers die dit seizoen niet meer zullen spelen.

DIVINCENZO, IBAKA EN BAGLEY ONDERDEEL VAN 4 TEAM TRADE (10 FEBRUARI 2022)

De NBA Trade Deadline is onderweg en het is meteen chaos. Een vier team trade waar de Pistons, Kings, Bucks en Clippers bij betrokken zijn, met zeven spelers en twee picks. Marvin Bagley Jr is eindelijk weg bij de Kings en gaat naar de Pistons, waar hij perfect past in de rebuild waar de ploeg uit Detroit nu in zit. De Clippers krijgen Rodney Hood en Semi Ojele en halen zo twee aflopende contracten binnen.

De Kings, die actief blijven deze week, halen Donte DiVincenzo (als vervanger van Buddy Hield), Trey Lyles en Josh Jackson. Beide spelers hebben nog een contract voor dit jaar en zijn daarna free agents. Tot slot de Bucks, die met Serge Ibaka de center piece van deze trade krijgen. Hij zal een goede invuller zijn voor de geblesseerde Brook Lopez, terwijl ze er ook nog twee 2nd round picks en wat cash bij krijgen. Ook Ibaka heeft een aflopend contract.

RAPTORS STUREN GORAN DRAGIC NAAR SPURS (10 FEBRUARI 2022)

Het leek er even op dat Goran Dragic, die al niet meer speelde voor Toronto, voor Nerlens Noel of Kriztaps Porzingis getrade zou worden, maar uiteindelijk is het Thaddeus Young geworden die in een strade swap voor Dragic naar de Raptors gaat. De Raptors besparen zo $6 miljoen en krijgen er een ervaren rotatiespeler bij voor de rest van het seizoen. Ideaal voor een team dat al erg jong en onervaren is en volop meedoet in de strijd om de playoffs. Beide spelers hebben een aflopend contract.

De andere onderdelen werden wat later bekend. Drew Eubanks (no-guarenteerd contract voor 2022-23) en een 2nd round pick naar de Raptors en een protected 1st naar de Spurs. Dragic zal een buy-out krijgen van de Spurs en zal free agent zijn.

KZ OKPALA GETRADE NAAR DE THUNDER (9 FEBRUARI 2022)

KZ Okpala werd, vlak na de Joe Ingle trade, getrade naar de Oklahoma City Thunder voor een 2026 2nd round pick. De Heat raken zo wat salaris kwijt en krijgen een 2nd round pick van de Thunder, terwijl Oklahoma City een poging gaat wagen Okpala te ontwikkelen. De Thunder hadden nog een roster plek over.

JOE INGLES ONDERDEEL VAN DRIE TEAM TRADE VOOR ALEXANDER-WALKER (9 FEBRUARI 2022)

De Trail Blazers besloten Nickeil Alexander-Walker, onderdeel van de CJ McCollum trade, niet zo heel lang te houden. Hij werd een dag later getrade naar de Utah Jazz als onderdeel van een drie team trade. De Trail Blazers krijgen verder Elijah Huges en een second round pick. De Jazz krijgen naast Alexander-Walker ook Juancho Hernangomez, terwijl ook de Spurs onderdeel van deze trade zijn. Zij krijgen Tomas Satoransky en een second round pick.

De Trail Blazers besparen zo nog meer geld in de richting van een rebuild (of reset) door het aflopende contract van Ingles over te nemen (die niet meer in actie komt dit seizoen) en een 2nd round pick erbij te krijgen. De Spurs krijgen alleen het aflopende contract van Satoransky en een 2nd round pick voor de rol die ze in deze trade spelen.

Voor de Jazz is het wellicht geen definitief afscheid van Ingles, maar op deze manier vervangen ze een geblesseerde speler met een speler die en zijn plek en speelstijl kan invullen en nog jong is (Nickeil Alexander-Walker). Voor de Jazz dus versterking en een vervanger voor Ingles, voor de Trail Blazers en Spurs vooral om financiële redenen + een extra pick voor de moeite.

TRAIL BLAZERS SLIJTEN MCCOLLUM AAN NEW ORLEANS PELICANS (8 FEBRUARI 2022)

Na de Norman Powell trade op 4 februari is het twee dagen later weer raak voor de Portland Trail Blazers. Terwijl Damian Lillard, Anfernee Simons en Jusuf Nurkic duidelijk tot de toekomst behoren, is het voor CJ McCollum na negen seizoenen in Portland voorbij. McCollum werd getrade naar de New Orleans Pelicans samen met Larry Nance en Tony Snell. In ruil daarvoor krijgen de Blazers het volgende (flinke) pakket: Josh Hart, Tomas Satoransky, Nickeil Alexander-Walker, Didi Louzada, een 2022 first round pick (protected) en twee second round picks. De rebuild van de Blazers is daarmee een feit.

De New Orleans Pelicans hebben niet zo’n heel veel beter record dan de Trail Blazers, maar laten met deze trade wel zien nog motivatie te hebben om dit jaar te presteren en de playoffs te halen. Zion Williamson’s terugkeer wordt met smart afgewacht, en ondertussen zal McCollum met Brandon Ingram en Jonas Valanciunas het team richting in ieder geval een play-in plek proberen te loodsen.

KINGS GEVEN HALIBURTON EN HIELD OP VOOR SABONIS (8 FEBRUARI 2022)

Even later volgde er wederom een grote trade. Ook de Indiana Pacers zijn definitief een rebuild ingegaan. Na de trade van Caris LeVert op 6 februari was het nu de beurt aan Domantas Sabonis. Hij werd samen met Jeremy Lamb, Justin Holiday en een 2027 second round pick getrade naar de Sacramento Kings en kregen daar een pittige return voor terug: Tyrese Haliburton, Buddy Hield en Tristan Thompson.

Voor de Pacers is het doel duidelijk: met Tyrese Haliburton en Buddy Hield krijgen ze twee fantastische backcourt spelers erbij. Haliburton kan wellicht samen spelen met Brogdon en LeVert vervangen of Brogdon vervangen bij een eventuele trade, terwijl Myles Turner nu lijkt te blijven en center mag gaan spelen in Indiana.

De Kings zijn duidelijk fan van Sabonis, wan het opgeven van een talent als de 21-jarige Haliburton (die zijn eerste twee seizoenen een soliede en efficiënte indruk maakt) is nogal wat. Ook Sacramento doet nog volop mee in de strijd om een play-in plek.

CAVALIERS TRADEN VOOR CARIS LEVERT (6 FEBRUARI 2022)

De tweede grote trade van deze week kwam op naam van de verrassend goed presterende Cleveland Cavaliers. De Cavaliers doen volop mee om directe plaatsing voor de playoffs en lijken deze lijn door te willen trekken door spelers aan te trekken. Caris LeVert moet het gat dat Collin Sexton dankzij zijn blessure heeft achter gelaten, op gaan vullen.

Hij zal met Darius Garland het backcourt gaan vormen. In ruil voor LeVert krijgen de Pacers het aflopende contract van Ricky Rubio, een 2022 first round pick (lottery protected), een 2022 2nd round pick (van de Rockets) en een 2027 2nd round pick (van de Jazz). Daarmee is het uit elkaar halen van de selectie van de Pacers begonnen. Verwacht de komende dagen nog meer trades van de Pacers omtrent onder meer Myles Turner, Domantas Sabonis en Malcolm Brogdon.

CLIPPERS PIKKEN POWELL OP BIJ TRAIL BLAZERS (4 FEBRUARI 2022)

De trade die de week echt op gang bracht was de trade tussen de Clippers en Trail Blazers. De Clippers moeten het waarschijnlijk het hele seizoen doen zonder Kawhi Leonard en lijken daarop in te spelen. Norman Powell komt samen met Robert Covington (beide small forwards) over van de Trail Blazers. In ruil daarvoor krijgen de Blazers Eric Bledsoe, Justise Winslow, Keon Johnson en een 2025 second round pick (van de Pistons).

Voor de Clippers betekent dit dat ze ook dit seizoen vol voor de playoffs willen gaan en met Powell, Covington en Morris nu drie spelers hebben die het verlies van Leonard op moeten vangen. De Trail Blazers lijken vooral salaris kwijt te willen raken en lijken zich, mede dankzij de blessure van Damian Lillard, niet echt meer te focussen op een diepe playoff-run. Verwacht van de Blazers nog wat meer trades de komende dagen.

Foto: Nathaniel S. Butler/NBAE via Getty Image

Pelicans in vorm rondom trades, Lakers zakken weg

Ruben De Regt
-
0
Pelicans in vorm rondom trades, Lakers zakken weg

Het NBA-seizoen 2021-22 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.

3 FEBRUARI – 10 FEBRUARI

WESTERN CONFERENCE STAND

  1. Phoenix Suns 44-10
  2. GS Warriors 41-14
  3. Memphis Grizzlies 38-10
  4. Utah Jazz 34-21
  5. Dallas Mavericks 32-23
  6. Denver Nuggets 30-24
  7. Minnesota Timberwolves 29-26
  8. LA Clippers 27-29
  9. LA Lakers 26-30
  10. NO Pelicans 22-32
  11. Portland Trail Blazers 22-34
  12. Sacramento Kings 21-36
  13. SA Spurs 20-35
  14. OKC Thunder 17-37
  15. Houston Rockets 15-39

IN DE SPOTLIGHT

JOSH HART TOONT RESPECT AAN PELICANS

Het is geen basketbal hoogtepunt zelf waarmee we deze editie beginnen. De trade deadline is vanavond om 21.00, maar we hebben al een aantal opvallende transacties meegemaakt. De trades houden we bij voor zover als we kunnen op deze pagina: ”Trade Deadline tracker: wie versterkt zich en wie juist niet?”. Waar we het nu over gaan hebben is Josh Hart. De New Orleans Pelicans hebben CJ McCollum bemachtigd samen met Larry Nance Jr en Tony Snell. Daarvoor hebben ze Josh Hart, Tomas Satoransky, Nickeil Alexander-Walker, Didi Louzada, een 2022 first round pick (protected) en twee second round picks naar Portland gestuurd.

Josh Hart deed vervolgens iets wat zeldzaam is. Hij kwam opdagen bij de wedstrijd van New Orleans tegen Houston in een Pelicans-jersey. Hij droeg het shirt van Brandon Ingram terwijl hij als toeschouwer langs het veld zat, aangezien hij al officieel een Trail Blazer was. Niet alleen Hart, maar ook Nickeil Alexander-Walker zat langs het veld bij de wedstrijd tegen Houston. Hij droeg alleen geen jersey. De Pelicans wonnen hun vierde duel op rij en staan op de 10e plaats in de Western Conference. In andere woorden: op een play-in toernooi positie.

Josh Hart werd in 2017 gedraft door de Lakers. Hij werd samen met Brandon Ingram, De’Andre Hunter, 2 first round picks, een pick swap en geld getrade naar New Orleans voor Anthony Davis. Hij speelde twee en een halve seizoen voor de Pelicans.

DE TEGENVALLER

LOS ANGELES LAKERS DALEN AF

De Lakers zijn het meest inconsistent teams van de hele NBA dit seizoen. Zodra het weer goed lijkt te gaan, krijgen ze weer een paar nederlagen op rij tegen. LeBron James lijkt de enige te zijn die z’n vorm vast weet te houden. Dat geldt niet voor Anthony Davis en Russell Westbrook. Ook Carmelo Anthony speelde niet altijd even goed voor zijn blessure, al was hij wel vaak een van de betere voor de Purple & Gold.

Niemand van de Lakers wist Giannis Antetokounmpo in ieder geval tegen te houden in de 109-102 nederlaag. The Greek Freak was goed voor 47 punten en zorgde voor de tweede nederlaag op rij voor de ploeg uit Los Angeles. De Lakers staan inmiddels op de 9e plaats in het westen met 26 gewonnen partijen. De Pelicans zijn in vorm en staan op de tiende plaats met vier overwinningen minder. De Trail Blazers hebben er ook vier minder en de Kings vijf. Het verschil met de Spurs is ook niet groot. Zij staan op 20 gewonnen wedstrijden. Er zijn dus genoeg teams in de achtervolging voor een plek in het play-in toernooi. Als de Lakers niet oppassen, kunnen ze buiten de boot vallen.

SPELER VAN DE WEEK

Onze SportAmerika Speler van de Week is dit keer Ja Morant. De top vijf topscorers van de NBA de afgelopen week komen allemaal uit de Eastern Conference. Op plek zes staan Ja Morant en LeBron James samen met 28,7 punten per wedstrijd. We hebben gekozen voor de point guard van de Grizzlies aangezien hij zijn team naar drie overwinningen op rij hielp. Memphis staat momenteel derde in de Western Conference. Alleen de Warriors en de Suns doen het beter dit seizoen. Jazz hebben ze inmiddels ingehaald. Utah heeft vier wedstrijden op rij gewonnen, waarvan de laatste tegen Golden State. Daarvoor hadden ze vijf duels op rij verloren, wat Memphis de mogelijkheid gaf om afstand te nemen.

VOORUITBLIK

Niet alleen de trade deadline, maar ook de All-Star Draft is vanavond. Voor ons weliswaar in de nacht. Om 00:30 gaan LeBron James en Kevin Durant gaan hun teams kiezen voor de All-Star Game. Kevin Durant is geblesseerd en LaMelo Ball is opgeroepen als vervangende deelnemer (reserve). Jayson Tatum vervangt Durant als starter. Zondag 20 februari is de All-Star game en dat betekent nog één wekelijkse Western Conference recap voor het zover is.

Dit weekend staat natuurlijk in het teken van de Super Bowl, maar op zaterdag kunt u om 23:00 naar het vernieuwde Portland kijken. Zij krijgen de Knicks op bezoek. Als je niks met American Football hebt en ook niet met de Super Bowl of voor het begint wil je nog even naar basketbal kijken. Dan is op zondag om 21:00 de uitwedstrijd van de Timberwolves bij de Pacers.

Coverfoto: Layne Murdoch Jr./NBAE via Getty Images

Road to the Super Bowl: Los Angeles Rams

Chris Van Dijk
-
0
Road to the Super Bowl: Los Angeles Rams

De Los Angeles Rams hebben al jaren geen pick meer in de eerste ronde van de draft. De ploeg is all-in gegaan om eindelijk een Super Bowl te winnen. Nog één wedstrijd scheidt de ploeg nog van die felbegeerde ring. Lees hier de Road to the Super Bowl van de Rams.

DE VOORGESCHIEDENIS

De grote ommekeer voor de Rams begint in 2017, wanneer Sean McVay als nieuwe hoofdcoach wordt aangesteld. De ploeg heeft dan al twaalf seizoenen op rij geen winning record behaald, dus er moet iets veranderen. Zeker na de verhuizing van St. Louis naar Los Angeles, een jaar eerder. De ploeg leeft nog niet in de ‘City of Angels’. Het succes van McVay is opmerkelijk. De ploeg wint elf wedstrijden en haalt de play-offs. Het wordt een verlies in de eerste ronde, maar het is wel de start van de Rams als titelkandidaat.

Een rol die McVay en zijn manschappen een jaar later bevestigen. De nieuwe coach maakt zijn naam als aanvallend mastermind meer dan waar en de ploeg scoort er op weg naar de Super Bowl lustig op los, met als hoogtepunt een 54-51 overwinning op de Chiefs tijdens MNF. Verrassend is dan ook dat het McVay juist in de wedstrijd van het jaar niet lukt om de aanval op gang te krijgen. De ploeg scoort maar drie punten en verliest van de New England Patriots.

De twee jaar na het halen van de Super Bowl lukt het de Rams niet om het succes te herhalen. In 2019 wint de ploeg wel negen van de zestien wedstrijden, maar is het niet genoeg om de play-offs te halen. Vorig seizoen wonnen de Rams tien keer, maar werd in de play-offs van de Green Bay Packers verloren.

MATTHEW STAFFORD TRADE

De aanval blijkt de belangrijkste reden waarom de Rams niet die stap kunnen zetten om de Super Bowl te halen of te winnen. Ondanks alle pogingen verliezen de Rams ook in 2020 al vroeg in de play-offs. Dus zet het front office alles op alles om een nieuwe stap te zetten. Er moet een nieuwe quarterback komen, want de overtuiging is er dat Jared Goff niet genoeg is om de Super Bowl mee te winnen.

De oplossing moet komen uit Detroit. De Rams sturen twee first round picks en hun startende quarterback Goff naar de Lions in ruil voor Matthew Stafford, de veteraan die er in Detroit maar niet in is geslaagd om een play-offwedstrijd te winnen en het opnieuw met een heel matig roster lijkt te moeten gaan doen. De Rams laten zien all-in te gaan en hun hele toekomst op het spel te willen zetten om die Super Bowl maar te halen.

REST VAN HET OFFSEASON

Verder blijven de Rams redelijk stil in het offseason. Ook noodgedwongen, want onder McVay hebben de Rams nog nooit een pick in de eerste ronde van de draft gehad. Die werden steeds verhandeld voor ervaren spelers. Die kosten geld. Daardoor is er in free agency ook nauwelijks ruimte om spelers te halen. Het is elk jaar weer puzzelen om onder de cap te komen.

De belangrijkste moves zijn dan ook het houden van Leonard Floyd en het aantrekken van Sony Michel als nieuwe running back nadat Cam Akers in de voorbereiding geblesseerd raakt. De back heeft een uitstekend rookieseizoen achter de rug, maar scheurt in juli zijn achillespees en is direct voor het hele seizoen uitgeschakeld. Tenminste, dat is de verwachting.

START VAN HET SEIZOEN

Met het aantrekken van Stafford zijn de Rams opnieuw de favoriet in de sterke NFC West. De verdediging is nog steeds compleet, onder aanvoering uiteraard van Aaron Donald. Hij is de jaarlijkse kandidaat voor de titel van beste verdediger. Een positie die de ploeg in de eerste weken ook direct bevestigt. De overwinningen op de Bears en Colts worden nog voor kennisgeving aangenomen, maar in week drie komen de Bucs naar Californië. De Rams domineren het duel met de titelverdediger. Stafford gooit vier touchdowns en domineert de ontmoeting met Tom Brady.

De Rams lijken de verwachtingen waar te hebben gemaakt en de titelfavoriet te zijn die iedereen in ze ziet. Toch duurt dit optimisme maar kort. Een week later komen de tot dan toe eveneens ongeslagen Arizona Cardinals op bezoek. Tot ieders verrassing zijn de Rams compleet kansloos. De Cardinals pakken de koppositie in de divisie. Hoewel LA daarna vier keer op rij wint, is de tegenstand met de gehavende Seahawks, de Giants, Lions en Texans dusdanig matig dat dit nauwelijks antwoorden biedt. De Rams zijn nog steeds een outsider in plaats van een favoriet.

VON MILLER EN ODELL BECKHAM JR.

De leiding van de Rams is ook nog niet overtuigd van de selectie en blijft zoeken naar buitenkansjes. Die komen er rond de trade deadline. De Denver Broncos hebben een teleurstellend seizoen en zijn bereid om Von Miller te laten gaan. De MVP van de Super Bowl-zege van de Broncos komt in ruil voor een tweede en derde ronde pick in de komende draft. Een extra wapen op de defensive line maakt deze verdediging nog wat sterker.

Een kleine week later komt er nog een buitenkansje. De Cleveland Browns zijn Odell Beckham Jr. helemaal zat. De talentvolle wide receiver lijkt in niets op de speler van de Giants die wekelijks te zien was in alle hoogtepunten van de NFL. In Cleveland zien ze nauwelijks vangballen van OBJ, laat staan spectaculaire. Hij wordt aan de kant gezet. Geen enkele ploeg durft zich aan het contract van Beckham te branden, waardoor hij de clubs voor het uitkiezen heeft voor een minimum contract. Zo komen de Rams in beeld en na enkele dagen twijfelen kiest OBJ, niet verrassend, voor Hollywood. Mocht iemand twijfelen of de Rams all-in zijn, dan is die twijfel nu wel weg.

DRIE NEDERLAGEN OP RIJ

Het optimisme na de komst van Beckham is van korte duur. Uitgerekend op de dag dat OBJ wordt gepresenteerd raakt receiver Robert Woods geblesseerd aan zijn knie. Zijn seizoen zit erop. Kan Odell de rol van tweede viool na Cooper Kupp, die op dat moment al bezig is met een monsterseizoen, direct oppakken.

Het antwoord is in eerste instantie nee. Op bezoek bij de San Francisco 49ers heeft OBJ maar twee vangballen, goed voor 18 yards. De ploeg verliest kansloos voor de vijfde keer op rij van de divisierivaal. Het is de tweede nederlaag op rij, want een week eerder waren ook de Tennessee Titans, de verrassende koploper in de AFC, te sterk. En een week later volgt opnieuw een ruime nederlaag, dit keer op bezoek bij de Packers. De divisietitel lijkt uit zicht te raken, net als de bye in de eerste ronde van de play-offs.

LATE PUSH NAAR DE DIVISIEWINST

De Rams herstellen zich goed van de drie nederlagen op rij, geholpen door een zege op de Jaguars. Cruciaal is het duel bij de Cardinals. De thuisploeg staat nog steeds aan kop in de divisie, maar het loopt er niet meer zo goed als in het begin van het jaar. De verdediging van de Rams domineert het duel. Donald heeft drie sacks en twee passes van Kyler Murray worden onderschept. Het laat het kruispunt zien waarop de twee teams op dat moment zitten. De Rams zijn op de weg omhoog en winnen vijf duels op rij. De Cardinals verliezen nog een paar keer en verliezen ook de grip op de divisie.

De Rams gaan de laatste speeldag dan ook in met de wetenschap dat ze bij een zege de divisie binnen hebben. Een nederlaag tegen (opnieuw) de 49ers zou betekenen dat ze een wildcard krijgen. Als de Cardinals tenminste van de uitgeschakelde Seahawks winnen. De Rams lijken op weg naar de divisie, want bij rust staat de ploeg van McVay met 17-3 voor. De bezoekers uit San Francisco moeten winnen om de play-offs te halen en komen met een verrassende comeback en dwingen een verlenging af waarin LA verliest. Uiteindelijk komt er goed nieuws uit Phoenix, want de Cardinals hebben verloren, waardoor de Rams toch de divisie winnen en thuis mogen spelen in de eerste ronde van de play-offs.

DE PLAY-OFFS

De Rams beginnen de play-offs met een thuisduel tegen de Cardinals. In de eerste editie van MNF tijdens de play-offs hebben de Rams geen enkele moeite met hun opponent en met 31-20 gaan ze door naar de divisional round. Hier wacht een team van een heel ander formaat. De titelverdediger uit Tampa. Net als in het reguliere seizoen lijkt het een matchup te zijn die de Rams wel ligt. Zeker in de eerste helft zijn de Rams onder leiding van Stafford weergaloos. Halverwege het derde kwart staan de Rams 27-3 voor.

Toch is het duel niet gespeeld. Dat is het met Tom Brady op het veld nooit, maar de Rams hebben al meer dan eens laten zien moeite te hebben om met een voorsprong om te gaan. Tegen de 49ers werd de zeker lijkende zege nog uit handen gegeven, tegen de Bucs gebeurt hetzelfde. Vooral de aanval begint te falen. Drie fumbles, twee drives van minder dan een minuut zonder first down en een gemiste field goal geeft Tampa nieuw leven. Het is aan de verdediging te danken dat de Bucs maar 24 punten scoren, want Tampa krijgt vaak genoeg de bal om het duel nog naar zich toe te slepen. Het lijkt op een verlenging uit te draaien, maar Stafford doet dat wat iedereen van Brady verwacht. Een diepe bal op Kupp zorgt ervoor dat de Rams de winnende field goal kunnen maken en zo naar de NFC Championship Game gaan.

NFC CHAMPIONSHIP GAME

In de finale van de NFC treffen de Rams opnieuw een goede bekende. Namelijk de San Francisco 49ers. De ploeg waar de Rams op dat moment zes keer op rij van hebben verloren. De rollen lijken in dit duel omgedraaid, want het zijn de 49ers die het initiatief nemen en in het derde kwart na een touchdown van George Kittle nemen ze een 17-7 voorsprong.

Dit keer zijn het echter de Rams die nog terugkomen. Uiteraard is Kupp de man op wie McVay en Stafford vertrouwen. De wide receiver vangt zijn tweede touchdown van de wedstrijd om de Rams terug in het duel te brengen. Ondertussen voert de verdediging van de Rams de druk op Jimmy Garoppolo op. De Niners komen er niet meer aan te pas, al profiteert de thuisploeg niet direct. Twee field goals zorgen wel voor de voorsprong voor de ploeg uit Los Angeles, maar de bezoekers hebben nog een kans. Ze krijgen een laatste drive om minimaal gelijk te maken. Het is Aaron Donald die het lot van de 49ers echter bezegeld. Hij verslaat de offensive line van SF en zet vol druk op Jimmy G. Die eindigt zijn loopbaan in de Bay Area met een bizarre pass, die eenvoudig door Travin Howard onderschept kan worden. Hierdoor mogen de Rams naar de Super Bowl in het eigen SoFi Stadium.

De Rams maken zo uitgerekend in de belangrijkste onderlinge ontmoeting een einde aan een serie van zes nederlagen tegen de 49ers. Daarmee belonen ze alle risico’s die de leiding van de Rams hebben genomen. De ploeg is all-in gegaan. Alleen een Super Bowl in Las Vegas had nog beter gepast bij de Road to the Super Bowl van deze Rams.

Lees hier de 4-on-4 XXL-editie met alle voorspellingen voor de Super Bowl.

Coverfoto: Jayne Kamin-Oncea/Getty Images

NFL 4-on-4 XXL: Alles over de Super Bowl

Chris Van Dijk
-
0
NFL 4-on-4 XXL: Alles over de Super Bowl

De wedstrijd van het jaar staat zondag op het programma. Goede reden om alle SportAmerika-redacteuren aan het woord te laten over de ontmoeting tussen de Rams en de Bengals. Op welke matchup moeten we letten? Wat gaat er buiten het veld gebeuren? En nog belangrijker: Wie gaat er winnen? Dat lees je allemaal in deze NFL 4-on-4 XXL-editie.

1. Het is Super Bowl week. Wat wordt het belangrijkste gespreksonderwerp in de week voorafgaand aan de wedstrijd?

Lars Leeftink: “De offensive line waarmee de Bengals wonder boven wonder de Super Bowl gehaald hebben. Het wordt de beslissende unit in deze wedstrijd.”

Marc Dorenbos: “Dat moet wel de offensive line van de Bengals zijn. Tegen de Chiefs stond de OL redelijk. Het wordt afwachten of dit tegen de Rams weer zo zal zijn.”

Toon Aerts: “Het zal vaak over de O-line van de Bengals gaan, maar ik vermoed dat de conversatie snel over gaat naar de twee quarterbacks, met een klein meerderheidsaandeel voor Joe Burrow. De vergelijkingen met Tom Brady worden nu al opgevoerd en in de ogen van sommigen is Burrow Patrick Mahomes al voorbij. Al die withete takes zullen deze week nog eens extra onder de aandacht gebracht worden.”

Ton de Vries: “Het gebrek aan aanstellingen van zwarte HC’s in de NFL; en dat lijkt me niet meer dan terecht. Wederom zijn een aantal zeer getalenteerde zwarte HC’s buitenspel gezet ten faveure van witte HC’s. Juist in deze week belangrijk om daar aandacht aan te blijven besteden.”

Jurian Ubachs: “De druk op de LA Rams. Wat zij hebben gedaan, met het aantrekken van Stafford, Von Miller en Odell Beckham is de definitie van ‘all-in’ in de NFL. Ze waren er drie jaar terug natuurlijk al erg dichtbij. Nu hebben ze op alle fronten een kampioenskaliber team staan en de wedstrijd is in hun eigen stadion. Het móet nu gebeuren.”

Luuk Dokter: “Er zijn zoveel headlines te bedenken: Burrow vs. Stafford, Burrow en Chase, Stafford en Kupp, McVay en Taylor, OBJ redemption, Donald vs. Bengals O-line, Donald die wellicht zijn eerste ring krijgt. Eigenlijk denk ik dat vooral de QB-matchup veel aandacht krijgt.”

Chris van Dijk: “De rechtszaak die Brian Flores heeft aangespannen. Het is natuurlijk een belangrijk verhaal en dit zal elke show en elke persconferentie wel onderwerp van gesprek blijven.”

2. In de Super Bowl staan twee quarterbacks tegenover elkaar die voor het eerst play-offsucces hebben. Wie geef jij het voordeel in dit duel?

Lars Leeftink: “Wat Burrow met deze OL gedaan heeft, is magisch. Dat, plus zijn record en stats in finales en andere belangrijke duels geeft de doorslag. Geef mij Burrow.”

Marc Dorenbos: “Burrow. Hij lijkt deze hele play-offs niet heel erg onder de indruk van de omstandigheden en speelt gewoon zijn wedstrijden. Hoewel Stafford goed speelt deze play-offs is Burrow mijn man.”

Toon Aerts: “Burrow heeft op weg naar de Super Bowl bewezen dat hij ijs in de aderen heeft in plaats van warm bloed. Ik vermoed dat dit in de Super Bowl zelf niet anders zal zijn. Toch heb ik persoonlijk een lichte voorkeur voor Matthew Stafford. Hij heeft een jaar lang met de immense druk gespeeld van een speler die het nu maar eens eindelijk moest gaan bewijzen bij een goed team. Hij heeft de verwachtingen wat mij betreft op dat vlak overtroffen. Ik denk dat Stafford komende zondag zijn legacy nieuwe hoogten injaagt met een Lombardi Trophy.”

Ton de Vries: “Joe Burrow is de betere QB, Matthew Stafford heeft de betere OL. Dus puur op talent hebben de Bengals een voordeel, maar de matchup kon niet uitdagender zijn voor de Bengals offensive line.”

Jurian Ubachs: “Joe Burrow is in mijn ogen de betere quarterback, maar Stafford heeft het completere team en meer ervaring. Puur kijkend naar de QB’s zelf, geef ik deze aan Burrow.”

Luuk Dokter: “Mijn antwoord op vraag 1 wordt gewoon waarheid in onze mega 4-on-4. Ik kies dan voor ervaring en dus Matthew Stafford. Burrow heeft ice in his veins, maar de Super Bowl is andere koek.”

Chris van Dijk: “Als we alleen naar de quarterbacks kijken, is Burrow mijn keuze. De stappen die hij dit jaar heeft gezet zijn ongekend. Stafford heeft dit jaar goede dingen laten zien, maar Burrow maakt minder fouten.”

3. Naar welke matchup op het veld kijk je het meeste uit?

Lars Leeftink: “De OL vs Aaron Donald ligt voor de hand, maar ik ga voor Ramsey vs Chase. Ik hoop dat Ramsey de kans krijgt het tegen hem op te nemen, want dat wordt gegarandeerd smullen.”

Marc Dorenbos: “Aaron Donald en de DL van de Rams tegenover de OL van de Bengals. Donald is weer ouderwets op dreef dus het zal interessant zijn of de OL van de Bengals het houdt. Hier zal de wedstrijd ook beslist worden denk ik.”

Toon Aerts: “Ramsey versus Chase, Donald versus de Bengals O-line, het zijn voor de hand liggende keuzes. Ik ben benieuwd hoe het onze goede vriend Eli Apple zal vergaan tegen Cooper Kupp en OBJ. Apple is nog niet echt een geweldenaar gebleken in Cincy en valt vaak eerder in negatieve zin op. Kan hij één van de beste wide receivers in de NFL bedwingen komende zondag?”

Ton de Vries: “Aaron Donald tegen de gehele Bengals offensive line. Ik kan het niet vaak genoeg benoemen: deze matchup gaat de wedstrijd beslissen. Ik zie een zelfde scenario als vorig jaar voor me waarin de defense line van het winnende team uiteindelijk het verschil maakt door de offensive line te ontmantelen.”

Jurian Ubachs: “Er zijn wat voor de hand liggende antwoorden, dus ik probeer het ergens anders te zoeken. Ik ben zeer benieuwd wat safeties Jessie Bates en Vonn Bell kunnen doen om Cooper Kupp te beteugelen. Tegen de Chiefs waren die twee zeer belangrijk om het midden van het veld weg te nemen voor Mahomes. De Rams houden er van om Kupp in die zone te bedienen. Hier ligt een cruciaal deel van de strijd zondag.”

Luuk Dokter: “Donald tegen de Bengals O-line. Waarschijnlijk kan hij ze in zijn eentje wel aan. Dat heeft enorme implicaties voor wat Burrow kan en daarmee ook voor de uitkomst van het duel. Verder kijk ik graag naar Bengals running back Joe Mixon, dus ik ben wel benieuwd hoe hij uit de verf komt.”

Chris van Dijk: “Mike Hilton tegen Cooper Kupp. De verdediging van de Rams is beter dan de Bengals hebben gezien in de play-offs. Willen de Bengals een kans hebben, moeten ze Kupp, de grote MVP-kandidaat van de Rams, afstoppen. Waarschijnlijk zal Hilton de opdracht krijgen om dit voor zijn rekening te gaan nemen.”

4. Een belangrijke rol zal weggelegd zijn voor de coaches. Op welke tactische zetten moeten we het meeste letten?

Lars Leeftink: “Ik heb het tot nu toe nog niet gezien, maar ik hoop dat Zach Taylor anticipeert op zijn matige OL vs deze DL van de Rams en zorgt voor meer quick passes, screen passes etc. Zo snel mogelijk de bal uit de handen van Burrow. Laat je playmakers het werk doen.”

Marc Dorenbos: “Of Zac Taylor zijn gameplan aanpast. Tegen de Titans weigerde hij over te gaan op screen passes om de OL te ontzien en tegen de Chiefs bleef hij de run game inzetten op first down terwijl dit weinig succes had. Ik ben benieuwd of hij tegen de Rams wel aanpassingen maakt.”

Toon Aerts: “Lars en Marc hebben het al over de druk op Joe Burrow gehad. Het wordt inderdaad cruciaal om Burrow de bal zo snel mogelijk weg te laten gooien. Verder ben ik benieuwd of McVay een plannetje heeft om Tee Higgins en Tyler Boyd in bedwang te houden wanneer Ramsey Chase schaduwt. Ik wil ook zien of Zac Taylor Joe Mixon het verschil kan laten maken. Ook dat kan namelijk de druk wegnemen bij zijn quarterback.”

Ton de Vries: “Hoe gaan de Rams Ja’Marr Chase verdedigen? Jalen Ramsey erop zetten? De Chiefs kozen ervoor om Chase dubbele dekking te geven, waardoor vooral Tee Higgins een belangrijk target werd. Doen de Rams straks hetzelfde of vertrouwen ze erop dat Ramsey het voor elkaar krijgt om Chase te neutraliseren?”

Jurian Ubachs: “Het wordt interessant hoe de Rams Odell Beckham gaan gebruiken. Kupp verdient uiteraard speciale aandacht en Van Jefferson zal gebruikt worden om het veld groot te maken. Dat zou OBJ fijne matchups moeten opleveren, met alle kansen van dien.”

Luuk Dokter: “Alles wat Sean McVay doet zodra hij op voorsprong staat. In het verleden is gebleken dat hij dan wel eens rare dingen kan doen. Tot nu toe ging dat goed tegen de Bucs en 49ers, maar in de Super Bowl is er geen ruimte voor foutjes. Oh, en net als Jur ben ik benieuwd naar de manier waarop OBJ ingezet wordt.”

Chris van Dijk: “Vertrouwt Sean McVay Stafford dit keer wel als het er bij een voorsprong om gaat? Tegen de Bucs werd de playcall heel voorspelbaar met veel runs. De Rams overleefden dit duel met geluk. Dit gaat niet nog een keer lukken.”

5. Hoe gaan we deze Super Bowl over vijf jaar herinneren?

Lars Leeftink: “Als de Super Bowl waarin McPherson zich als rookie onsterfelijk maakte door de game-winning field goal binnen te trappen en vervolgens met een sigaar en de Super Bowl in zijn handen het stadion uit loopt. Gaat geheel tegen mijn voorspelling in, maar toch. Het zou episch zijn.”

Marc Dorenbos: “Als de eerste Super Bowl winst voor de Cincinnati Bengals ooit natuurlijk!”

Toon Aerts: “Als de eerste — en enige — Super Bowl van Matthew Stafford. De wedstrijd die finaal bevestigde dat het effectief aan de Detroit Lions lag en niet aan Stafford.”

Ton de Vries: “Als de Super Bowl waarin Sean McVay al zijn timeouts kwijt raakte door op rare momenten te challengen, waarna LA uiteindelijk één seconde tekort komt om de winnende field goal te kicken.”

Jurian Ubachs: “Dit wordt de Super Bowl van Joe Burrow, zonder te winnen. De Rams zijn meer ervaren en meer compleet, maar Burrow is met zijn wapens in staat elke achterstand in korte tijd ongedaan te maken. De Bengals komen met een heldhaftige comeback, maar komen net tekort.”

Luuk Dokter: “Als de Super Bowl die gewonnen werd door de jongste HC ooit (McVay is jonger dan Mike Tomlin toentertijd), maar ook als de Super Bowl van Matthew Stafford die na jaren van strubbelingen in Detroit ineens een compleet team kreeg — overigens net als OBJ — en de lang verwachte Super Bowl van de gigant Aaron Donald.”

Chris van Dijk: “Als de enige Super Bowl in tien jaar zonder Patrick Mahomes of Josh Allen. De AFC is zo verschrikkelijk sterk, wat de prestatie van deze Bengals alleen maar nog bijzonderder maakt.”

6. De Super Bowl is veel meer dan alleen de wedstrijd. Wat wordt het hoogtepunt buiten de wedstrijd om?

Lars Leeftink: “De Halftime Show wordt genieten. Veel van mijn ‘helden’ qua muziek zullen daarin optreden en deze combinatie kan alleen maar een halftime show for the ages gaan opleveren.”

Marc Dorenbos: “De Halftime Show heeft in mijn ogen een legendarische line-up. Het is zo goed dat het misschien alleen tegen kan vallen, maar ik heb hoge verwachtingen.”

Toon Aerts: “Ook ik kan niet anders dan de Halftime Show zeggen. Muzikale helden uit mijn jeugd die samenkomen om hun kunstjes op te voeren. Beter wordt het niet.”

Ton de Vries: “De massale takeover van het So-Fi stadion door fans van de Bengals. Rams fans verkopen massaal hun kaartjes, opgekocht door een steenrijke familie uit Ohio, die als een soort Robin Hood de tickets verdelen onder dolgelukkige fans uit Cincy. Rams ownership is zo teleurgesteld dat ze het stadion verkopen aan de Chargers en terug verhuizen naar St Louis.”

Jurian Ubachs: “Is hier een ander antwoord mogelijk dan de Halftime Show? Schitterende line-up. Ik ben heel benieuwd.”

Luuk Dokter: “Ja, de Halftime Show. Fantastisch dat er een paar legendes optreden, maar ik ben groot fan van Kendrick Lamar. Toch zou ik graag een keer een metal band zien. Blijkbaar zijn de valse Black Eyed Peas en Janet Jackson met een ontblote nippel meer geschikt. Zonder gekheid: tijdens wedstrijden wordt dikwijls Metallica, AC/DC en KISS gedraaid. Laat die legendes toch optreden. Of een up and coming band als Ghost.”

Chris van Dijk: “Mickey Guyton levert een episch volkslied af. Voor mij toch iets wat Amerikaanse sportwedstrijden zo bijzonder maakt. Dat volkslied voor elke wedstrijd. De line-up van de halftime show is natuurlijk ook best aardig, maar het is geen Shakira.”

7. Regelmatig gebeurt er iets geks tijdens of rond de wedstrijd. Wat gaat dat zondag worden?

Lars Leeftink: “Mijn hoop ligt stiekem bij een Bills-fan die kaartjes weet te krijgen en een gele dildo op het veld weet te gooien waarop staat geschreven ‘verander de OT-regel’.”

Marc Dorenbos: “Wie weet maakt Antonio Brown een surprise appearance bij de Halftime Show.”

Toon Aerts: “Er gaat geen enkele taunting penalty gecalld worden. Dat is dezer dagen al gek genoeg!”

Ton de Vries: “OBJ doet een “Cristianootje”. Tijdens de rust blondeert hij zijn haar om in de tweede helft met een andere kapsel het veld op te stappen dan tijdens de eerste helft.”

Jurian Ubachs: “De Super Bowl in LA betekent een unieke kans voor Hollywood. Er worden rond de wedstrijd opnames gemaakt voor een nieuwe film. Welke? Geen idee joh, doe maar iets met Tom Cruise. Kan ie mooi uit de nok van het stadion springen ofzo. Vindt ‘ie leuk.”

Luuk Dokter: “Laten we dan maar voor een ouderwetse streaker gaan, die helaas Aaron Donald op zijn pad treft.”

Chris van Dijk: “Snoop Dogg steekt halverwege de halftime show een enorme joint op terwijl hij op het podium staat.”

8. Wat wordt de eindstand en wie wordt de MVP?

Lars Leeftink: “Het sprookje van de Bengals komt ten einde, want de Rams zijn een complete mismatch met hun frontline aan de verdedigende kant. 30-18. MVP — thanks to the Bengals OL — wordt Aaron Donald.”

Marc Dorenbos: “Het gaat 24-21 voor de Bengals worden met als MVP Burrow. Iedereen zal echter weten dat de echte MVP natuurlijk Evan ‘money’ McPherson is.”

Toon Aerts: “We mogen volgens mij toch wel wat punten verwachten van deze teams. De Rams gaan de Super Bowl winnen met 34-24. Aangezien Lars Donald al de MVP-trofee heeft toebedeeld, ga ik dan maar voor Matthew Stafford.”

Ton de Vries: “24-21 Cincinnati Bengals. MVP: Joe Burrow. Mr Cool swingt de hele wedstrijd om de duikende Rams defensive lineman heen en beslist de wedstrijd met een 75 yard TD bom naar Ja’Marr Chase.”

Luuk Dokter: “Alhoewel ik een sucker ben voor een goed underdogverhaal, zie ik de Bengals gewoon niet winnen. De Rams zijn extreem compleet op ieder front en daarom winnen ze met 31-14. De MVP wordt Stafford.”

Jurian Ubachs: “30-29 Rams en Cooper Kupp bekroont zijn idioot sterke jaar met een Super Bowl MVP.”

Chris van Dijk: “De verdedigingen domineren, waardoor het geen spectaculair duel zal worden. Uiteindelijk wordt het 20-16 voor de Rams en wint Kupp de prijs die hij in het reguliere seizoen ook had moeten hebben.”

Lees hier het profiel van de coaches die zondag tegenover elkaar staan.

Coverfoto: Ronald Martinez/Getty Images

NHL Beijing Special: Olympische Spelen preview poule C

Hans Mulder
-
0
NHL Beijing Special: Olympische Spelen preview poule C

Het grootste sportevenement ter wereld is van start gegaan in Beijing en in de loop van deze week gaat daar ook het ijshockeytoernooi bij de mannen van start. Hoewel de grootmeesters uit de NHL ontbreken, belooft het toch een interessant toernooi te worden. Bij SportAmerika nemen we alvast de poules met je door en vandaag is het de beurt aan poule C met Finland, Zweden, Slowakije en Letland. Om goed voorbereid aan het toernooi te beginnen, kun je ook Poule A en Poule B nog even doornemen!

FINLAND (ZESDE IN 2018, ZILVER IN 1988 EN 2006)

Finland is vrijwel elk toernooi een dark horse, maar in Beijing zijn ze misschien wel iets meer dan dat. De Finnen hebben in Jukka Jalonen een coach die het klappen van de zweep kent en al de nodige successen vierde met Suomi. Zo ligt de wereldtitel van 2019 nog vers in het geheugen. Een team met onder meer Kaapo Kakko en Joel Kiviranta hield in Letland een sterk Canada van de wereldtitel. Jalonen kan in Beijing geen beroep doen op een Kiviranta, Kakko, Mikko Rantanen of Aleksander Barkov. Met de NHL-sterren hadden de Finnen een uitstekend team gehad, maar wat ze nu op het ijs brengen, is ook niet mis.

COPY, PASTE

Over één lijn hoeft Jalonen alvast niet lang na te denken. Sakari Manninen en Teemu Hartikainen spelen bij hun club Salavat Yulaev Ufa op dezelfde aanvalslijn. Een lijn die wordt gecompleteerd door Markus Granlund, die een verleden heeft bij Calgary, Vancouver en Edmonton. De voormalig second rounder van de Flames wist met name in 2016-2017 gemakkelijk het doel te vinden. Granlund scoorde dat jaar namens de Canucks negentien keer. Dit drietal is dit seizoen in de KHL samen al goed voor 40 treffers.

Jalonen heeft ook de topschutter van de KHL tot zijn beschikking. Niko Ojamaki was één van de wereldkampioenen uit 2019 en was dit seizoen al 29 keer trefzeker voor zijn club Vityaz Podolsk. Dit is tevens de club van Miro Aaltonen. Beide spelers hebben hun geluk nog niet mogen beproeven in Noord-Amerika. Aaltonen was bijna tien jaar geleden een late round pick van de Ducks, maar haalde de hoofdmacht nooit. Ojamaki is al zijn gehele leven actief in Europa. Met z’n 26 jaar is Ojamaki, samen met Hannes Bjorninen, overigens de jongste speler op dit erg ervaren roster. Met een gemiddelde leeftijd van 30.44 jaar het oudste van deze Spelen.

OOM LEO EN ZIJN NEEFJES

Leo Komarov en Valtteri Filppula zijn daar prachtige voorbeelden van. Als speler van de Maple Leafs en de Islanders heeft “Uncle Leo” zijn sporen meer dan verdiend in de NHL. Hij is inmiddels 35 en slijt zijn dagen nu bij SKA in St. Petersburg. Filppula is twee jaar ouder en maakte vooral furore in Detroit en Tampa Bay, waar hij zijn hand niet omdraaide voor een seizoen met minimaal 20 goals. De aanvaller verliet de NHL na vorig seizoen en verdient zijn geld tegenwoordig in de NL van Zwitserland bij Geneve-Servette.

Defensief is de meest in het oog springende naam die van Sami Vatanen. De blueliner was een belangrijke kracht in Anaheim en New Jersey. Met 12 goals en 37 punten kende Vatanen in 2014-2015 zijn beste seizoen. Met 33 punten in 29 wedstrijden is de 31-jarige Fin dit seizoen erg belangrijk voor Geneve-Servette.

Mikko Lehtonen speelde ook een blauwe maandag in de NHL, maar in Toronto en Columbus zullen alleen de fanatiekste fans hem nog kennen. De 28-jarige verdediger kroonde zich echter al wel tot wereldkampioen met Finland bij zowel de junioren als de senioren. Juuso Hietanen is hier de man van de ervaring. Hij verdedigt al meer dan tien jaar de kleuren van de Finse ploeg en moet met zijn 36 jaar een verlengstuk van Jalonen zijn.

KEUZE TE OVER

Jussi Olkinuora zal waarschijnlijk als starter fungeren voor Suomi. Met een .943 sv% haalde hij het All-Star team van het laatste WK. De Finnen eindigden daar als tweede achter Canada. Olkinuora noteert dit seizoen een .917 sv% en een 2.45 GAA bij zijn club Metallurg Magnitogorsk. Landgenoot Harri Sateri doet het met .926 en 2.02 beter, maar lijkt genoegen te moeten nemen met een rol als backup. Het geeft echter wel aan dat Jalonen het met zijn Finland in de breedte prima voor elkaar heeft. Vier jaar geleden grepen ze naast een medaille, dus zal Suomi er veel aan gelegen zijn die leeuw op het shirt weer eens flink te laten brullen. Het is ook zeker en podiumkandidaat.

ZWEDEN (VIJFDE IN 2018, GOUD IN 1994 EN 2006)

Na een zeer teleurstellend WK in Letland, waar de Tre Kronor slechts negende werden, is het voor Zweden tijd om hard terug te slaan. In de poule kunnen ze alvast hun lievelingsvijand uit Finland te grazen nemen, maar dit alles is gemakkelijker gezegd dan gedaan. De ploeg van Johan Garpenlov mist de sterren uit de NHL. Waarschijnlijk meer dan veel van de concurrenten. Ook de Zweden doen een beroep op spelers uit de KHL, maar hier zitten ze vooral in het defensieve deel van het team. De aanvallers zijn voornamelijk afkomstig uit de eigen SHL, daar waar Pontus Holmberg één van de blikvangers is.

GROTE NAMEN WORDEN GEMIST

Nee, Holmberg is (nog) geen Victor Hedman, Mika Zibanejad, Erik Karlsson of Gabriel Landeskog. De nu 22-jarige winger werd in 2018 echter wel door de Maple Leafs opgepikt in de draft. Weliswaar in de zesde ronde, maar de eerste stap naar de NHL was in elk geval gezet. Hij bleef na die draft echter spelen voor de Vaxjo Lakers in de SHL, maar lijkt pas dit seizoen echt door te breken. Met 10 goals en 28 punten na 34 wedstrijden is de jongeling bezig aan zijn beste seizoen ooit.

Holmberg moet deze Spelen maar goed luisteren naar Marcus Kruger. De 31-jarige centre is één van de belangrijkste spelers op dit Zweedse roster en neemt een bak aan ervaring mee. Zo won Kruger twee keer de Stanley Cup met de Blackhawks en speelde hij meer dan 500 wedstrijden in de NHL. Kruger speelt nu alweer een paar seizoenen zijn wedstrijden in Zwitserland voor ZSC Lions. Daar staat hij dit seizoen op 8 goals en 27 punten in 43 wedstrijden.

ONBEKEND MAAKT ONBEMIND?

Het Zweedse roster herbergt meer spelers met een verleden in Noord-Amerika, maar geen van zijn landgenoten komt ook maar in de buurt van de prestaties van Kruger. Lucas Wallmark hoopte als jonge twintiger door te breken bij de Hurricanes, maar na vijf seizoenen en 187 wedstrijden in de NHL zocht hij z’n heil weer in Europa. In CSKA Moskou heeft hij een goede club in de KHL gevonden.

Jacob de La Rose kon het niet echt maken bij de Canadiens, Red Wings of Blues. Montreal drafte hem in de tweede ronde van de 2013 draft, maar de Zweed bleef steken op 119 wedstrijden en 8 goals voor de club. Ook bij Farjestad in de eigen SHL vlot het nog niet met zijn productiviteit. De La Rose staat op 6 goals na 36 wedstrijden. Joakim Nordstrom, voormalig speler van onder meer Calgary en Carolina, heeft zijn vizier evenmin op scherp met 3 goals in 27 wedstrijden voor CSKA Moskou.

Defensief houdt het aan NHL-ervaring niet over. Christian Folin speelde onder meer vier seizoenen voor de Wild, maar is alweer een paar jaar terug in Europa. Rasmus Dahlin was ten tijde van de vorige Spelen nog beschikbaar, maar ziet zich nu genoodzaakt in de VS te blijven. Vrijwel de gehele defensie bestaat uit nieuwe gezichten ten opzichte van Pyeongchang. Het gehele roster van Zweden heeft in totaal slechts 15 olympische duels in de benen. Bij de Finnen staat dit aantal op 47.

EEN NIEUWE KING?

Onder de lat wordt het interessant voor Zweden. In Lars Johansson hebben ze één van de beste goalies in de Russische KHL. Met een 1.63 GAA en .932 sv% kunnen ze in St. Petersburg dik tevreden zijn met de 34-jarige sluitpost. Tijdens het teleurstellend verlopen WK was Adam Reideborn echter eerste keus. Met een .946 sv% en 1.4 GAA onttrok hij zich daar aan de malaise. Dan is er nog Magnus Hellberg, die er in Pyeongchang ook al bij was, maar daar als derde goalie. Hij speelde in het verleden voor Kunlun Red Star en heeft dus ervaring op Chinees ijs.

Het is echt afwachten wat we van dit Zweden mogen verwachten. Er lopen de nodige interessante spelers, maar de Tre Kronor zijn op het eerste gezicht niet direct een medaillekandidaat. Alleen al in deze groep lijkt Finland over meer kwaliteiten te beschikken en over het gehele toernooi zijn er nog zeker drie of vier teams op te noemen die op papier beter zijn. Mogelijk dat de revanchegevoelens voor het slechte WK dusdanig sterk zijn dat dit de Zweden naar grote hoogten stuwt.

LETLAND (ACHTSTE IN 2014)

Het minst aansprekende land in deze poule, maar doen we daar de Letten niet tekort mee? Zij speelden namelijk – onbedoeld – een grote rol in de laatste wereldtitel van de Canadezen. Hadden de Letten in hun laatste groepswedstrijd tegen Duitsland één doelpunt meer gemaakt, dan had Canada al na de groepsfase de koffers kunnen pakken. Letland verloor dit duel met 2-1 van Duitsland nadat het tien dagen eerder nog zo verrassend met 2-0 van de favoriete Canadezen had gewonnen.

De Letten misten de Spelen van 2018. Coach Harijs Vitolins neemt desondanks toch best veel olympische ervaring mee naar China. Vitolins was assistent van de Russen toen deze in 2018 het goud pakten. Hoe graag hij, nu als eindverantwoordelijke, dit kunstje ook wil het halen, dat is met Letland eenvoudigweg onmogelijk. Een plek in de kwartfinale zou al ontzettend knap zijn. Daarvoor moet Letland hoe dan ook afrekenen met een sterk land in de play-offs. Alle teams uit de groepsfase plaatsen zich immers voor die play-offs en vanaf daar gaat het toernooi pas echt beginnen. Alleen de winnaar van elke groep is zeker van de kwartfinale.

GEMIS

Groepswinst is voor de Letten te hoog gegrepen. Tijdens de kwalificatie maakten Rudolfs Balcers en Teddy Blueger nog hun opwachting voor de nationale ploeg, maar zij blijven nu in Noord-Amerika. Voor doelpunten wordt nu onder meer gekeken naar Ronalds Kenins, die bij het Zwitserse Lausanne speelt en er acht jaar geleden al bij was in Sotchi.

Het is echter ook alweer meer dan twee seizoenen geleden dat Kenins nog eens de dubbele cijfers haalde in de competitie. Martins Dzierkals was als junior een doelpuntenmachine en heeft zich al bewezen in de minors in Noord-Amerika. De 24-jarige winger werd gedraft door de Maple Leafs, maar de Golden Knights hebben inmiddels zijn rechten. Met 25 punten in 42 wedstrijden voor Plzen in de Tsjechische competitie kent Dzierkals een heel behoorlijk seizoen.

Captain van dit Letland is Laurens Darzins. Het beste lijkt er inmiddels wel af bij de 37-jarige winger, maar met zijn ervaring is hij nog altijd van levensbelang. Niet alleen voor Letland overigens, want Darzins is ook captain van Dinamo Riga in de KHL. Die status heeft de 14 jaar jongere Renars Krastenburgs nog lang niet, maar met 15 goals in 30 wedstrijden doet de forward het dit seizoen uitstekend in de Oostenrijkse competitie voor Villacher.

ROUTINE ONDERWIJST DE JEUGD

De defensie van de Letten is relatief jong. Slechts twee van de acht blueliners zijn de dertig gepasseerd en met zijn 20 jaar is Nauris Sejejs de benjamin van het stel. Hij begint aan zijn eerste grote toernooi met de nationale ploeg. Patriks Ozols is maar iets ouder, maar heeft wel wat meer ervaring op het hoogste niveau. Hij speelde dit seizoen al 42 wedstrijden tussen de grote mannen van de KHL. Oskars Cibulskis is de verdediger met de meeste ervaring. Na een avontuur in Tsjechië keerde de 33-jarige Cibulskis dit seizoen terug naar zijn grote liefde in Riga, waar hij een “A” draagt. Deze veteraan heeft de nodige internationale toernooien gespeeld, maar nog geen Olympische Spelen.

Onder de lat staat Vitolins voor een belangrijke keuze. De coach had heel graag Elvis Merzlikins tot zijn beschikking gehad. Zeker nu hij drie goalies in zijn selectie heeft die stuk voor stuk bezig zijn aan een matig seizoen. Ivars Punnenovs leidde de ploeg naar Beijing, maar noteert in de Zwitserse competitie een 3.62 GAA en .902 sv% dit seizoen. Kristers Gudlevskis doet het met .909 nauwelijks beter en Janis Kalnins tikt zelfs de .900 niet eens aan. Punnenovs zal op basis van het verleden waarschijnlijk de voorkeur krijgen. Hij en zijn collega’s zullen boven zichzelf uit moeten stijgen om de Letten een mooie uitgangspositie voor de play-offs te verschaffen.

SLOWAKIJE (ELFDE IN 2018, VIERDE IN 2010)

We sluiten deze preview af met een heel interessant roster. Een roster dat zowel het verleden als de toekomst van een natie herbergt. De gemiddelde leeftijd houdt gelijke tred met het ROC (26.32) en alleen de Amerikanen komen met een (veel) jongere ploeg (24.68 jaar gemiddeld). Met deze selectie hopen de Slowaken de matige resultaten van de twee laatste Spelen weg te kunnen poetsen. Na een vierde plaats in 2010 kwam Slowakije in 2014 en 2018 niet verder dan een teleurstellende elfde plek. Tijdens het laatste WK vonden ze hun Waterloo in de kwartfinale. De Canadese coach Craig Ramsay neemt een groot deel van die groep ook mee naar Beijing.

JEUGD

We zien in dit Slowakije geen medaillekandidaat. Zo eerlijk moeten we wel zijn. Ramsay neemt echter wel wat spelers mee waar we met bovengemiddelde belangstelling naar zullen kijken. Juraj Slafkovsky is er daar één van. De winger meet bijna 2 meter en is nog maar 17 jaar oud. Hij was van de partij tijdens het afgebroken WJC in Canada en krijgt van Ramsay nu de kans zich te tonen aan het grote publiek.

Slafkovsky maakt dit seizoen zijn debuut in de Finse competitie, maar met één goal en 4 punten heeft hij het lastig bij TPS. Simon Nemec is een verdediger die wat kleiner is, maar ook slechts een maand ouder. Hij wordt tijdens deze Spelen 18, maar is bij HK Nitra in de eigen competitie goed bezig. Nemec was er ook bij in Edmonton en Red Deer en met 23 punten in 32 wedstrijden is de tiener serieus van waarde voor Nitra.

Samuel Kazko is de derde tiener op dit roster. Toch een bijzonderheid op dit toernooi, waar ervaring de boventoon voert. De 19-jarige blueliner is al opgepikt door de Blue Jackets en met name zijn passing wordt geroemd. Hij speelt tegenwoordig zijn wedstrijden in de WHL en is al enige tijd lid van de nationale ploeg. Dat geldt ook voor aanvaller Peter Cehlarik. De winger maakte al minuten voor de Bruins in de NHL, maar van een doorbraak is geen sprake. In de AHL deed Cehlarik het naar behoren en ook nu in de KHL pakte hij bij Avangard Omsk met enige regelmaat zijn goals (20) mee. Marko Dano is een andere forward met ervaring in de NHL. Hij speelde bij Columbus, Chicago, Winnipeg en Colorado, maar werd nergens een onberispelijke basiskracht.

NHL-ERVARING

De nu 29-jarige Tomas Jurco vertrok al op jonge leeftijd naar Noord-Amerika en speelde in 2014-2015 63 wedstrijden voor de Red Wings. In de jaren daarna verdween de aanvaller langzaam maar zeker van het hoogste podium. Ook hij verdient z’n geld in de KHL, waar Jurco dit seizoen op 11 punten staat na 17 wedstrijden. Martin Marincin is een verdediger met de nodige ervaring op het hoogste niveau. De Slowaak werd in 2010 in de tweede ronde gedraft door de Edmonton Oilers en voor die club speelde hij 85 duels. In het shirt van de Maple Leafs kwam Marincin tot 142 duels, maar de eveneens 1.92 meter lange blueliner verkaste na een teleurstellend 2021 naar de Tsjechische competitie.

Naast het relatief jonge roster valt hier ook de toch betrekkelijk lange blauwe lijn op. Vijf van de acht verdedigers zijn langer dan 1.90 meter. Ook de goalies doen daar niet voor onder. Branislav Konrad is met 1.88 meter de kleinste van de drie, maar zal waarschijnlijk ook het leeuwendeel van de wedstrijden voor zijn rekening nemen. Dat Konrad überhaupt in Beijing is, is al een wonder op zich.

Hij speelde pas 12 wedstrijden(.920 sv% en 2.13 GAA) voor Olomouc nadat hij in de voorbereiding een akelige blessure opliep. De schaats van een tegenstander kwam in zijn nek terecht, maar gelukkig is uiteindelijk alles goed afgelopen. Tijdens de kwalificatie voor de Spelen zette Konrad een .950 sv% neer. Om een rol van betekenis te willen spelen in Beijing zal Slowakije ook nu dergelijke statistieken van hun goalie nodig hebben.

Het laatste nieuws hoor je ook in onze NHL POWER PLAY PODCAST! Heb je vragen en/of opmerkingen voor ons, mail dan naar nhlpowerplaypodcast@gmail.com!

Cover photo: Codie McLachlan

Head to Head Coach: Zac Taylor en Sean McVay

Toon Aerts
-
0
Head to Head Coach: Zac Taylor en Sean McVay

Zondag vindt de strijd plaats waar NFL-liefhebbers van over de hele wereld al ruim vijf maanden naar hebben toegeleefd. De Cincinnati Bengals nemen het in het SoFi Stadium op tegen de Los Angeles Rams. Wie de Vince Lombardi Trophy hoog mag houden, weten we natuurlijk dan pas. We weten echter al wel zeker dat het de eerste Super Bowl overwinning van de winnende Head Coach zal zijn. Sean McVay (Rams, 36) en Zac Taylor (Bengals, 38) wonnen hem namelijk nooit eerder. Hoe zag hun carrière er tot nu toe uit? Wat is hun coachingsstijl? Lees het in de ‘Head to Head Coach’ voor Super Bowl LVI.

Sean McVay en Zac Taylor hebben hebben een geschiedenis samen. Op het moment dat Sean McVay de head coach werd van de Los Angeles Rams in 2017, trok hij Zac Taylor aan als assistant wide receivers coach. Taylor zou twee jaar werken onder McVay. In 2018 werd hij gepromoveerd tot quarterbacks coach en zorgde onder andere hij ervoor dat de Rams dat seizoen de Super Bowl bereikten. Beide heren kennen elkaar dus heel goed. Komende zondag zal het echter pas de tweede keer zijn dat ze elkaar als head coach in de ogen kijken. De laatste — en tot nu enige — confrontatie tussen de LA Rams en de Cincinnati Bengals vond plaats in 2019 en werd een eenvoudige zege voor McVay en zijn Rams.

SEAN MCVAY, BOY WONDER VAN DE NFL

De Los Angeles Rams stelden in januari 2017 Sean McVay aan als Head Coach. McVay was toen net geen 31 jaar en werd daarmee de jongste HC ooit in de NFL. Hij startte zijn coaching carrière negen jaar eerder bij de Tampa Bay Buccaneers, als assistant wide receivers coach onder Jon Gruden. Na een kort uitstapje naar de United Football League, waar hij bij de Florida Tuskers aan de slag ging, kwam McVay terug in de NFL. In 2010 trok hij naar de Washington Commanders, waar hij zeven seizoenen aan de slag zou zijn. McVay was er achtereenvolgens assistant tight ends coach, tight ends coach en offensive coordinator. Offensief waren de Redskins in 2016 een machine. Het team haalde dat seizoen meer dan 6000 total yards, een franchise record. Ondanks dat Washington de play-offs niet haalde, zette het wel McVay op de radar als offensieve meestertacticus.

McVay trok de lijn van bij Washington door in Los Angeles. Al in zijn eerste seizoen maakte hij van de Rams de beste offense van de NFL. Hij won meteen ook de NFC West en leidde de Rams voor het eerst sinds 2004 nog eens naar de play-offs. Daar ging het mis tegen de Atlanta Falcons. Niettemin mocht McVay al in zijn eerste seizoen pronken met de award voor NFL Coach of the Year. Het jaar erop was nog beter voor McVay, die met zijn Rams tot helemaal in de Super Bowl geraakte. Daar waren de New England Patriots echter net te sterk. McVay zelf ziet die verloren Super Bowl nog steeds als een gigantische smet op zijn blazoen. Hij verklaarde zelf dat hij die avond transformeerde van boy wonder in boy blunder. Toch heeft McVay nog nooit een losing record gekend als Head Coach en miste hij nog maar één keer de play-offs. Dat McVay in 2017 de juiste keuze was van de Rams, is intussen wel voldoende duidelijk.

MOEILIJKE START VOOR TAYLOR IN CINCINNATI

Zac Taylor, bijna drie jaar ouder dan Sean McVay, werkte zoals gezegd eerst nog twee jaar in de staff van McVay vooraleer hij zelf zijn kans kreeg. Voor hij in de staff van McVay terechtkwam, had hij ook elders al ervaring opgedaan. Hij begon in college als graduate assistant bij Texas A&M. Daarna trok hij naar de Miami Dolphins voor vier seizoenen, voornamelijk als quarterbacks coach. Na een jaartje bij de University of Cincinnati, alweer als quarterbacks coach, belde Sean McVay hem op. Het bereiken van de Super Bowl met Jared Goff als quarterback, was voor de Cincinnati Bengals bewijs genoeg dat Zac Taylor de man zou zijn die hen naar het beloofde land zou leiden.

De start van Taylor bij de Bengals was een pak moeizamer dan die van McVay bij de Rams. Taylor trof een kleine puinhoop aan in Cincinnati en zijn eerste elf games als head coach gingen allemaal verloren. De Bengals konden slechts twee zeges boeken in 2019, maar verzilverden daarmee wel de first overall pick in the 2020 NFL Draft. Met die eerste selectie gingen Taylor en co voor Joe Burrow. Burrow moest samen met Taylor de Bengals opnieuw op de kaart zetten. Helaas ging het in week 11 mis. Burrow liep een verschrikkelijke beenblessure op en zag de rest van zijn seizoen in rook opgaan. Taylor en de Bengals verbeterden zich wel tegenover 2019 — ze wonnen vier games en speelden één keer gelijk — maar toch begonnen er twijfels te rijzen omtrent de jobstatus van Zac Taylor. Dit seizoen deed hij echter al die twijfels smelten als sneeuw voor de zon. De Bengals wonnen de AFC North, plaatsten zich voor de play-offs en legden daarin achtereenvolgens de Raiders, de Titans en de Chiefs over de knie. Zondag kan Taylor eeuwige roem vergaren door de Bengals hun eerste Super Bowl overwinning te schenken.

AANVAL IS DE BESTE VERDEDIGING

Zowel Sean McVay als Zac Taylor staan erom bekend aanvallend-ingestelde coaches te zijn. Zeker bij McVay komt dat zo goed als elk seizoen tot uiting. Sinds dit seizoen heeft nu ook Zac Taylor een indrukwekkend arsenaal wapens ter beschikking om zijn offensieve creativiteit op bot te vieren. Joe Burrow, Ja’Marr Chase, Tee Higgins en Joe Mixon staan week na week garant voor spektakel. Vooral de passing offense is een kracht van beide teams. De Rams en de Bengals stonden respectievelijk vijfde en zevende op de passing ranglijst in het reguliere seizoen.

Beide coaches hebben daarenboven wel wat gemeen als het op offensieve playcalling aankomt. De Rams en de Bengals staan op één en twee in de NFL voor het gebruik van een 11 personnel-aanval (dat wil zeggen: één running back, één tight end en drie wide receivers). De quarterbacks van beide heren, Matthew Stafford en Joe Burrow, zijn ook de enige quarterbacks die meer dan 1000 passing yards hebben geworpen in empty formations (zonder running back in de backfield). Zowel Taylor als McVay staan er ook om bekend de risico’s niet te schuwen als het op game-management aankomt. Al is dat met wisselend succes. De Rams converteerden 52,6% van hun 4th down-pogingen in 2021. Bij de Bengals was dat maar liefst 65%; daarmee stonden ze derde in de NFL.

McVay is de laatste jaren iets gematigder geworden. Vooral bij een geruststellende voorsprong durft hij zichzelf al eens in een hoek te coachen. Ook is zijn gebruik van de challenge flag niet altijd een succes. Recent lieten de Rams twee ploegen terug in de wedstrijd komen nadat ze eerst een comfortabele voorsprong hadden opgebouwd. De Tampa Bay Buccaneers wisten een achterstand van 24 punten uit, maar de Rams konden alsnog de Divisional Round winnen. De San Francisco 49ers konden zelfs een wedstrijd tegen de Rams winnen in Week 18 nadat ze bij de rust 14 punten achterstonden. Er is een zekere angst om te verliezen die zich kennelijk meester maakt van McVay wanneer de voorsprong groot is.

HOE DAN OOK EEN HISTORISCHE WINNAAR

Die angst lijkt bij Zac Taylor alleszins nog niet aanwezig, al heeft ook Taylor zich al van zijn minder flexibele kant laten zien. Tegen de Tennessee Titans bijvoorbeeld paste hij zijn offensief gameplan niet aan, ondanks dat Joe Burrow een recordaantal sacks te verwerken kreeg. Dat de Bengals die wedstrijd alsnog wonnen, lag vooral aan de uitzonderlijke spelmakers bij Cincinnati en aan de fouten die zich opstapelden bij de Titans. Toch is de evolutie bij de Bengals hoe dan ook bijzonder knap en heeft Zac Taylor hier een groot aandeel in. Dat zijn spelers zonder angst het veld op gaan tegen om het even welke tegenstander en geloven in de winst, dat is een rechtstreeks gevolg van de cultuur die Taylor gecreëerd heeft in Cincinnati.

Sean McVay heeft op vlak van ervaring een streepje voor op Taylor. Hij is al twee jaar langer Head Coach in de NFL en heeft al eens de kans gekregen een Super Bowl te betwisten. Bovendien is zijn record als HC tot hiertoe indrukwekkend te noemen. Voor Taylor was 2021 het eerste seizoen waarin de puzzelstukken goed vielen. Of hij zijn voormalige leermeester voor het eerst een peer kan stoven op het grootste NFL-podium, valt nog te bezien. Hoe dan ook wordt het een historische clash komende zondag. Voor het eerst in de geschiedenis is geen van beide head coaches in de Super Bowl ouder dan veertig. En wie er ook wint, het zal een eerste Lombardi Trophy zijn voor die head coach. Er wordt dus geschiedenis geschreven in SoFi Stadium. Wie de pen zal vasthouden, dat weten we komende zondagnacht.

Een terugblik op de dieptepunten uit de rijke geschiedenis van de Super Bowl, vind je hier.

Artwork: Bo Schalbroeck (BoGraphix)

NHL Beijing Special: Olympische Spelen preview poule B

Hans Mulder
-
0
NHL Beijing Special: Olympische Spelen preview poule B

Het grootste sportevenement ter wereld is van start gegaan in Beijing en in de loop van deze week gaat daar ook het ijshockeytoernooi bij de mannen van start. Hoewel de grootmeesters uit de NHL ontbreken, belooft het toch een interessant toernooi te worden. Bij SportAmerika nemen we alvast de poules met je door en vandaag is het de beurt aan poule B met het ROC, Tsjechië, Zwitserland en Denemarken.

RUSSISCH OLYMPISCH COMITÉ (GOUD IN 2018)

Nog altijd mogen we niet spreken over Rusland, maar hebben we het over het Russisch Olympisch Comité als het de topfavoriet voor goud betreft. Vier jaar geleden in Pyeongchang legden de Russische atleten, zoals ze toen door het leven gingen, beslag op goud. Destijds herbergde het roster aanstormende talenten als Kirill Kaprizov en Igor Shesterkin, maar ook veteranen als Pavel Datsyuk en Ilya Kovalchuk. Een goede mix, die zich eenvoudig door de knock-outfase bewoog maar in de finale bijna struikelde over het verrassende Duitsland.

WISSELEND SUCCES

Kaprizov en Shesterkin keren niet terug om de titel te verdedigen in Beijing. Zij maakten de afgelopen jaren de sprong naar de NHL en we weten inmiddels dat die spelers ontbreken. Van dat gouden gezelschap uit Pyeongchang zijn nog zeven spelers over. Eén van hen is Nikita Gusev. De man die vier jaar geleden in extremis de Duitsers het goud door de neus boorde door in de slotfase gelijk te maken. Gusev probeerde ’t wel in Noord-Amerika, maar zijn dienstverband bij de Devils werd geen succes.

Hoe anders was dit voor Artem Anisimov. De nu 33-jarige centre is binnen deze groep het Dreh-und Angelpunkt. Een succesvol bestaan in de NHL ligt achter hem en nu gaat hij met zijn land op jacht naar prolongatie van de olympische titel. Die in Pyeongchang miste Anisimov. Hij was destijds nog een gewaardeerde kracht in Chicago, waar hij vier seizoenen speelde en 77 keer scoorde. Inmiddels speelt de voormalig second-rounder van de Rangers in de KHL bij Lokomotiv uit zijn geboorteplaats Yaroslavl.

De naam Mikhail Grigorenko laat bij sommigen misschien ook een belletje rinkelen. Hij was voor de Spelen van 2018 actief voor de Sabres en de Avalanche, probeerde het daarna nog bij de Blue Jackets maar een doorbraak bleef uit. Dat geldt ook voor Vadim Shipachyov. De aanvaller was al 30 toen hij in de NHL debuteerde namens de Golden Knights, maar het bleef bij drie wedstrijden en één goal. Waar het hen in de NHL niet lukte, daar behoren Gusev, Grigorenko en Shipachyov tot de absolute top in de KHL. Dit gaat overigens ook op voor hun teamgenoten. Het ROC stuurt een delegatie naar Beijing die gepokt en gemazeld is in de KHL, maar coach Alexei Zhamnov vergeet ook de jeugd niet.

EERSTE KENNISMAKING MET NIEUWE TALENTEN?

Kirill Marchenko hoopt in de nabije toekomst zijn naamgenoot achterna te gaan en te schitteren voor de Blue Jackets. De pas 21-jarige aanvaller, nog niet onder contract in Columbus, scoorde dit seizoen al 15 keer namens SKA St. Petersburg in de KHL. Hij zou in Columbus zomaar landgenoot Dmitiri Voronkov kunnen treffen. De lange forward komt uit voor Kazan, maar is eveneens gedraft door de Blue Jackets. Ook Voronkov is slechts 21.

Arseni Gritsyuk en Alexander Nikishin zijn twee andere talenten die al zijn opgepikt door clubs in de NHL, maar daar nog geen contract getekend hebben. Gritsyuk moet binnen afzienbare tijd de aanval van de Devils gaan versterken, terwijl Nikishin een nieuw pareltje op de blauwe lijn van de Predators hoopt te worden. Hij kan op het ijs veel leren van veteraan Slava Voynov. De nu 32-jarige speler van Dynamo Moskou was een productieve speler voor de LA Kings bijna tien jaar geleden, maar werd ontslagen nadat hij zijn vrouw had mishandeld. Voynov werd geschorst en verliet de NHL na vier seizoenen, 190 wedstrijden, 18 goals, 81 punten en 2 Cups.

Op het roster keren dus zeven spelers terug die in 2018 de titel wonnen. Daar zit geen enkele goalie bij. De reeds genoemde Shesterkin maakt furore bij de Rangers en iets verderop, op Long Island, is Ilya Sorokin momenteel vaste waarde. Ivan Fedotov (.919 sv% dit seizoen) lijkt de aangewezen man om het Russisch fort te verdedigen. Timur Bilyalov en Alexander Samonov zijn de overige goalies op dit sterke roster.

TSJECHIË (VIERDE IN 2018, GOUD IN 1998)

Hier komen we bij een team dat ’t nog niet zo erg zal vinden dat de NHL-spelers ontbreken. Ja, ze missen een Jakub Voracek, David Pastrnak of Tomas Hertl, maar veel goede Tsjechen spelen in de KHL of andere Europese competities. Waar de Russen nog wel plek hebben voor wat jong grut, daar komen de Tsjechen met een door en door ervaren groep naar China. Een deel van deze groep speelde in december overigens de Channel One Cup en werd daar vijfde en laatste. Finland won dit toernooitje en hield Rusland, Canada en Zweden ook nog achter zich.

David Krejci is de blikvanger van het gezelschap. De centre won de Stanley Cup met Boston en was in zijn 15 jaar in de NHL een zeer gewaardeerde kracht bij de Bruins. Hij besloot deze zomer terug te gaan naar Tsjechië, waar hij voor Olomouc in 42 wedstrijden 17 keer scoorde en 36 punten noteerde. Krejci krijgt onder meer hulp van Michael Frolik, die ze met name in Calgary en Florida nog goed zullen kennen.

Daar kende de Tsjech zijn beste jaren in de NHL, waar hij 13 jaar doorbracht. Vorig seizoen speelde hij nog 8 wedstrijden voor de Canadiens, maar dit werd geen succes. Bij ’t Zwitserse Lausanne staat hij na 20 duels op 7 goals en 14 punten. Voor goals zal coach Filip Pesan toch ook kijken naar zijn duo van Traktor Chelyabinsk. Lukas Sedlak en Tomas Hyka maken daar dit seizoen furore en zijn samen al goed voor 29 goals en 78 punten.

DOOR DE WOL GEVERFD

Met zijn 24 jaar is Michael Spacek de jongste speler op het roster. De Winnipeg Jets draften hem in de vierde ronde in 2015, maar de winger schopte het nooit tot de NHL. Wie weet kan een goede prestatie met de Tsjechische ploeg in Beijing een NHL-franchise nog op andere gedachten brengen. Spacek was er vier jaar geleden nog niet bij. Dat geldt wel voor goalie Patrik Bartosak, verdedigers Tomas Kundratek en Vojtech Mozik en aanvallers Roman Cervenka, Jan Kovar, Michal Repik en Tomas Zohorna. Voor de 36-jairge Cervenka worden het zelfs al zijn vierde Spelen. Net als Frolik en Krejci participeerde Cervenka ook in de laatste Spelen mét NHL-spelers. In 2014.

Dat dit Tsjechië overloopt van ervaring blijkt ook wel uit de gezamenlijke olympische wedstrijden die dit team heeft gespeeld. Duitsland voert die lijst aan met 67 wedstrijden, maar de Tsjechen doen met 60 ook goed mee. Ondanks zijn 34 jaar kan Vladimir Sobotka niet bijdragen aan dat aantal. De aanvaller pendelde lange tijd tussen de NHL, waar hij speelde voor Boston, St. Louis en Buffalo, en de KHL. Met 11 goals en 30 punten in 33 wedstrijden lijkt Sobotka nu op zijn plaats bij Sparta Praag in de Tsjechische competitie.

NU WEL EEN MEDAILLE?

Net als tijdens het WK van vorig jaar zal coach Filip Pesan de rol van starter waarschijnlijk aan Simon Hrubec van Avangard Omsk geven. De ploeg van captain Jan Kovar werd daar in de kwartfinale uitgeschakeld door Finland nadat in de groepsfase onder meer verloren werd van Zwitserland (2-5). De geroutineerde Tsjechen hebben dus wat goed te maken en hopen het in China minimaal één plek beter te doen dan vier jaar geleden in Zuid-Korea. In Pyeongchang was destijds de ondankbare vierde plaats hun deel.

Of ze dit met het huidige roster kunnen overtreffen, valt te betwijfelen. De poulefase is er voornamelijk voor plaatsing voor de knock-outfase. Alleen de groepswinnaar is hoe dan ook zeker van de kwartfinale en die eer lijkt in deze groep weggelegd voor de Russen. De rest gaat de play-offs in en daar ligt een verrassing op de loer.

ZWITSERLAND (10E IN 2018)

De Zwitsers zijn een vreemde eend in deze olympische bijt. Zij hebben geen enkele speler uit de KHL, een minor league of een Scandinavische competitie. Het roster bestaat volledig uit spelers uit de eigen Zwitserse National League. Geen verkeerde competitie overigens. Ook hier heeft de technische staf, met coach Patrick Fischer, gekozen voor routine. Het mooiste voorbeeld bij de Zwitsers luistert naar de naam Andes Ambuhl, die uitkomt voor Davos. De aanvaller is 38 lentes jong en begint in Beijing aan zijn vijfde Winterspelen.

ENKELE BEKENDE NAMEN

Daar is Denis Malgin nog lang niet aan toe. De voormalig speler van Florida is in januari 25 geworden en begint aan zijn eerste Spelen. Hoewel de Maple Leafs zijn rechten hebben, scoort Malgin tegenwoordig zijn wedstrijden voor de ZSC Lions. Bij diezelfde club speelt ook Sven Andrighetto. De nu 28-jarige winger werd in 2013 door Montreal gedraft in de derde ronde, debuteerde namens die franchise ook in de NHL, maar speelde zijn meeste wedstrijden voor de Colorado Avalanche. Na 216 wedstrijden en 31 goals verdween Andrighetto in 2019 uit de NHL. Mede dankzij de goals van Malgin hebben de Lions de vierde plaats in de NL stevig in handen.

Gregory Hofmann zal voor de volgers ook een bekende naam zijn. Hij speelde dit seizoen nog 24 wedstrijden voor de Blue Jackets, maar kwam in de NHL niet echt uit de verf. In de eigen NL loopt het echter als een trein voor de 29-jarige winger. Voor hij ’t in Columbus probeerde, was Hofmann al trefzeker voor Lugano en Zug. Hij is nu een ervaring rijker en daar profiteert Zug optimaal van. In zes wedstrijden vond Hofmann al zeven keer het net.

Defensief zal er bij Zwitserland gekeken worden naar Yannick Weber. De blueliner kwam net niet aan de 500 wedstrijden in de NHL (499) en speelde zijn wedstrijden voor Montreal, Vancouver, Nashville en de laatste twee voor Pittsburgh. De 33-jarige Weber begint aan zijn derde Spelen, maar wacht nog op zijn eerste punt. Van ploeggenoot Mirco Mueller werd veel verwacht nadat hij in 2013 al in de eerste ronde werd gekozen door de Sharks. Die verwachtingen kon de verdediger geen moment waarmaken. Hij probeerde het nog even bij de Devils, maar keerde twee seizoenen geleden terug naar Zwitserland.

VRIEZEN OF DOOIEN?

In Reto Berra heeft Zwitserland een betrouwbare sluitpost. De 35-jarige routinier was er acht jaar geleden al bij, maar moest de Spelen van 2018 laten schieten. Berra speelde op dat moment in de NHL. In de eigen competitie doet Berra, voormalig speler van onder meer Calgary, Florida en Anaheim, het vooralsnog uitstekend met een .929 sv% na al 36 wedstrijden voor Fribourg-Gottéron. Fischer weet dus wat hij aan Berra heeft en anders is er nog de één jaar jongere Leonardo Genoni.

De Zwitsers presteerden tijdens het laatste WK goed tijdens de groepsfase. Ze versloegen Tsjechië en Denemarken en walsten met 8-1 over Slowakije heen. Zwitserland was zelf dan weer kanonnenvoer voor Zweden (0-7). In de groep van acht eindigden de Zwitsers keurig als tweede achter de Russen, maar in een uitermate spannende kwartfinale ging de ploeg onderuit tegen Duitsland. Het ROC en Tsjechië zullen op voorhand bij de meeste mensen favoriet zijn in deze groep, maar dit uitgebalanceerde Zwitserland zou zich er zomaar tussen kunnen wurmen.

DENEMARKEN (OLYMPISCH DEBUUT)

Bij de Denen zal in elk geval de coach balen dat hij geen NHL-spelers mag selecteren. Heinz Ehlers was maar wat graag samen met zoon Nikolaj naar China gereisd, maar de pijlsnelle forward van Winnipeg krijgt dit keer geen kans in het olympisch theater. Dat is jammer voor de familie Ehlers, want het is nog maar de vraag of dit sprookje een vervolg krijgt. Denemarken debuteert op de Winterspelen nadat het hen eindelijk eens was gelukt om Noorwegen te grazen te nemen. In Oslo nog wel!

SLECHTE GENERALE

Op de Spelen vinden de Denen zichzelf terug in een soortgelijke groep als tijdens het laatste WK. In Letland overleefden ze de eerste schifting niet en werd verloren van het ROC (0-3), Zwitserland (0-1) en Tsjechië (2-3 SO). Veel van de spelers die daar speelden, maken nu ook hun opwachting in Beijing. Zeven van de acht verdedigers waren bijvoorbeeld present in Riga. De gebroeders Lauridsen, Markus en Oliver, spelen een belangrijke rol. In het dagelijks leven komen zij uit voor Malmö Redhawks, een laagvlieger in de Zweedse competitie. De broertjes Lauridsen zijn elk de dertig gepasseerd en al vanaf 2013 van vaste waarde in de Deense ploeg.

Die leeftijd noemen we niet voor niets. Net als veel van zijn collega’s heeft ook Ehlers gekozen voor routine. Sebastian Dahm is naast een betrouwbare sluitpost ook erkend clubhopper. Hij begon in Denemarken, verkaste op jonge leeftijd naar Zweden om vanaf daar voor verschillende clubs in Noord-Amerika uit te komen. Dahm bleef hangen in de minors, besloot terug te keren naar Denemarken, maar via de Duitse DEL speelt hij nu alweer een paar seizoenen in Oostenrijk. Dahm werd een nationale held toen hij in de beslissende kwalificatiewedstrijd de Noren van scoren hield en middels die shutout Denemarken naar de Spelen hielp. In competitieverband kan de 34-jarige goalie ook goede statistieken overleggen. Bij EC-KAC, een goede subtopper, noteert hij een 2.02 GAA en een .920 sv%.

ERVAREN AANVAL

In de Deense aanval komen we de bekendste namen tegen. Mikkel Boedker werd door de Coyotes als achtste gekozen in de draft van 2008, maar zijn belofte loste de rappe winger nooit helemaal in. De Desert Dogs waren al in verval toen Boedker arriveerde, maar in San Jose, Ottawa en Colorado kon hij ook niet echt imponeren. Met 23 goals en 44 assists in 243 NHL-wedstrijden zal ook geen van zijn voormalig werkgevers een standbeeld van Peter Regin voor het stadion plaatsen. De 35-jarige is al enige tijd de captain van Denemarken, maar bij de Senators, Islanders en Blackhawks maakte hij geen indruk.

De fans van de Canucks kennen mogelijk Nicklas Jensen nog. Hij stond in het verleden een paar jaar op de loonlijst in Vancouver, maar speelde voornamelijk in de minors. In de KHL schiet Jensen nu al een paar seizoenen met scherp voor zijn club Jokerit. Met 19 goals in 37 wedstrijden doet de 28-jarige aanvaller het ook nu prima. Op het roster van Denemarken staat één aanvaller die wel degelijk indruk maakte in de NHL.

Frans Nielsen speelde 15 seizoenen op het hoogste niveau en was voor de Islanders en Red Wings een meerwaarde. De centre is inmiddels 37, maar tijdens deze Spelen hoeft dat geen belemmering te zijn. In de DEL speelde Nielsen dit seizoen 20 wedstrijden voor Eisbären Berlin en scoorde daarin 6 goals. Als de Denen serieus van zich willen laten horen in deze poule zullen spelers als Nielsen en Boedker toch echt iets van topvorm moeten tonen.

Het laatste nieuws hoor je ook in onze NHL POWER PLAY PODCAST! Heb je vragen en/of opmerkingen voor ons, mail dan naar nhlpowerplaypodcast@gmail.com!

Cover photo: Jae C. Hong/AP Photo

Bulls weer bovenaan, Nets compleet uit vorm

Niels van der Veen
-
0
Bulls weer bovenaan, Nets compleet uit vorm

Het NBA-seizoen 2021-22 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.

30 JANUARI – 6 FEBRUARI

EASTERN CONFERENCE STAND

  1. Chicago Bulls: 33-19
  2. Miami Heat: 34-20
  3. Milwaukee Bucks: 33-21
  4. Cleveland Cavaliers: 32-21
  5. Philadelphia 76ers: 31-21
  6. Brooklyn Nets: 29-23
  7. Toronto Raptors: 28-23
  8. Boston Celtics: 29-25
  9. Charlotte Hornets: 28-26
  10. Atlanta Hawks: 25-27
  11. Washington Wizards: 24-28
  12. New York Knicks: 24-29
  13. Indiana Pacers: 19-35
  14. Detroit Pistons: 12-40
  15. Orlando Magic: 12-42

IN DE SPOTLIGHT

BULLS WEER BOVENAAN EASTERN CONFERENCE

De Chicago Bulls hebben de leidende positie in de Eastern Confernce weer terug, al is het een tie met de Miami Heat. Van de laatste vier wedstrijden werden er drie gewonnen. Gezegd moet worden dat de wedstrijden niet tegen de grote goden waren: Portland, Magic en Indiana moesten eraan geloven. De tegenstander die wel ‘meedoet’ waren de Raptors, maar die wedstrijd ging verloren.

DeMar DeRozan, Nikola Vucevic en Zach LaVine waren deze week goed voor meer dan 20 punten per wedstijd. DeRozan en Vusevic kwamen gemiddeld zelfs tot 27 punten. Vuc was niet alleen goed om punten te scoren, maar ook rebounden ging hem deze week goed af. Met 15,5 rebound per wedstrijd staat hij hoog in het lijstje. Met het feit dat de Bulls nog aardig wat blessures te maken hebben zullen ze zeker nog niet klaar zijn om hun leidende positie definitief af te staan.

CAVS BLIJVEN MEEDRAAIEN IN DE TOP

Ondanks het jeugdige team van de Cleveland Cavaliers doen ze alsnog goed mee in de race om de playoffs nu we richting de 70% van het seizoen gaan. Dragende spelers als Darius Garland, Evan Mobley en Jarrett Allen zijn allemaal 23 jaar of jonger. Mix dat met goede wedstrijden van, herboren, Kevin Love en Rajon Rondo en alles lijkt koek en ei. Wedstrijden die verloren worden tegen de Rockets en Pistons moeten we maar accepteren.

Toch komen er deze week drie wedstrijden aan die belangrijk zijn. Tegen de San Antonio Spurs en de Indiana Pacers moet eigenlijk gewoon gewonnen worden. De wedstrijd tegen de Sixers is ook een hele belangrijke voor plekbehoud. De Cavs staan momenteel vierde, de Sixers vijfde. Key match-up is natuurlijk Allen-Embiid.

Gelukkig is Allen al goed voorbereid. Afgelopen week was hij goed voor 17,8 punten en 11,3 rebounds per wedstijd. Die gemiddeldes krikte hij aardig omhoog in de wedstrijd tegen de Charlotte Hornets door 29 punten te scoren en 22 rebounds te pakken.

DE TEGENVALLERS

NETS IN VRIJE VAL

De Nets zijn de weg kwijt sinds Kevin Durant niet meer speelt door zijn blessure. De laatste zeven wedstrijden gingen al verloren, en maar twee van de laatste tien wedstrijden leverde een overwinning op. Vast gegeven is natuurlijk dat Durant een van de beste spelers van het moment is, maar het gemis is toch groter dan verwacht. Met supersterren James Harden en Kyrie Irving in de gelederen verwacht je toch dat die het verlies op kunnen vangen.

Nou speelt Irving alleen maar uitwedstrijden, vanwege de vaccinatieplicht voor werknemers in New York. Dat hij niet regelmatig op het veld staat is te zien aan de statistieken, die voor zijn doen erg laag zijn: 18,3 punten, 3,3 rebounds en 3,3 assists per wedstrijd. Toch is hij niet als enige schuldig aan het zwakke spel van de Nets. Ook Harden doet het gewoon niet goed, met gemiddeld 13(!) punten per wedstrijd.

Ook de rumors dat een Harden-Simmons trade op handen zou zijn, helpt niet mee om stabiliteit te creëren. Iets wat de Nets nu wel kunnen gebruiken.

SPELER VAN DE WEEK

Trae Young is benoemd tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. De point guard van de Hawks was uitstekend op dreef. Hij won twee van de drie gespeelde wedstrijden met uitstekende gemiddelden: 33,7 punten, 3,7 rebounds en 10 assists.

Vooral in de wedstrijd tegen de Phoenix Suns was hij goed voor 43 punten en 5 assists. Dat was de wedstrijd dat de winstreak van de Suns ook ten einde kwam.

VOORUITBLIK

Vanavond (zondag) staat een topper op het programma: De Bulls en Sixers nemen om 21:30uur het tegen elkaar op. Woensdagnacht om 01:30 spelen de Nets thuis tegen de Celtics. Dat betekent dus geen Kyrie Irving, maar hopelijk wel een mooie pot. Ook na de trade deadline (10 februari 21:00uur) staat er een mooie wedstrijd op het programma. De 76ers spelen zondagnacht in en tegen Cleveland. Om 01:30 word de eerste bal de lucht in gegooid.

Coverfoto: Paul Rutherford-USA TODAY Sports

NHL Beijing Special: Olympische Spelen preview Poule A

Dennis Bakker
-
0
NHL Beijing Special: Olympische Spelen preview Poule A

Het grootste sportevenement ter wereld is van start gegaan in Beijing en in de loop van volgende week gaat daar ook het ijshockeytoernooi bij de mannen van start. Hoewel de grootmeesters uit de NHL ontbreken, belooft het toch een interessant toernooi te worden. Bij SportAmerika nemen we alvast de poules met je door en vandaag opent poule A het bal. De twee kleppers USA en Canada, maar ook met Duitsland en grote onbekende China.

TEAM USA

Met het besluit van de NHL en NHLPA om geen spelers af te vaardigen richting de Olympische Spelen in Beijing, zal Team USA het zonder sterren als Auston Matthews, Patrick Kane en Adam Fox moeten doen. In plaats daarvan is er een mix van jonge prospects en veteranen zonder contract richting China gevlogen.

In de editie van 2018 bestond het roster van Team USA uit eenzelfde soort mix met onder meer toenmalig college spelers Troy Terry en Ryan Donato. Eindstation op dat toernooi was uiteindelijk de kwartfinale, waarin Tsjechië na een shootout te sterk bleek. Enige terugkerende naam op het roster is Brian O’Neill. Na een enkel seizoen bij New Jersey Devils, speelt de 33-jarige winger reeds zes jaar namens Jokerit in de KHL. Ondanks het feit dat de grote namen ontbreken, zijn er absoluut wat Players to Watch.

MIRACLE ON ICE PART II?

In de rijke historie van het Amerikaanse ijshockey kom je automatisch uit bij de ‘Miracle on Ice’ in 1980. In Lake Placid won een team van amateurs aangevuld met talenten van de onverslaanbaar geachte Sovjet-Unie. Niets doet af aan het feit dat dit de meest beroemde ijshockeywedstrijd ooit is. Iets recenter komt de Olympische finale uit 2010 dicht in de buurt. In tegenstelling tot 1980, viel deze keer de medaille uit naar de kleur zilver. Met nog 25 seconden op de klok werd er een overtime afgedwongen door Zach Parise, waarna een golden goal van Sidney Crosby de Amerikanen in rouw dompelden.

Team USA heeft in 21 deelnames aan de Olympische Spelen slechts tweemaal het goud mee naar huis genomen — 1933 en 1960 –. Daarentegen staan ook acht zilveren en één bronzen plak op de erelijst, waarmee het medaillegemiddelde boven de 50% aan deelnames valt.

HOU DE PROSPECTS IN DE GATEN

Van alle spelers op het roster gaat de meeste aandacht vooral uit naar de prospects die ook op het gecancelde World Junior Championship van de partij waren: Jake Sanderson en Matty Beniers. Beide spelers maken de dienst uit in de NCAA — College Hockey — dit seizoen en werden ook allebei in de top vijf van de first round in de NHL Entry Draft opgepikt. Waar blue-liner Sanderson in Ottawa bij de Senators neerstreek — fifth overall 2020 –, werd Matty Beniers de allereerste pick uit de geschiedenis van de Seattle Kraken — second overall, 2021 –.

Sanderson leidt op dit moment het verdedigersklassement in aantal punten per wedstrijd in de NCAA. Het heeft er dan ook alle schijn van dat de jonge Amerikaan door head coach David Quinn tot leider op de blue-line wordt gebombardeerd. In de aanval wordt Beniers onder meer bijgestaan door NCAA klassementsleider in punten Nathan Smith. Waar Beniers met 36 punten (zestien goals, twintig assists) de vloer aanveegt met de concurrentie, doet Smith er met 41 punten (vijftien goals, 26 assists) nog een schep bovenop. De 23-jarige centre werd in 2018 in de derde ronde door Winnipeg Jets gedraft, maar heeft desondanks nog geen definitief contract in de wacht kunnen slepen.

Verdere namen om in de gaten te houden zijn Nick Shore, Kenny Agostino, Steven Kampfer en vooral goalie Strauss Mann. De 23-jarige doelman maakt tegenwoordig namens Skelleftea AIK zijn minuten in de Swedish Hockey League, maar imponeerde voordien onder de lat bij de University of Michigan. Het leverde hem in 2020 een Big Ten Goaltender of the Year Award. In het doel is het sowieso smullen geblazen voor de Amerikaanse fans. Naast Mann heeft Quinn ook nog eens de beschikking over Blackhawks-prospect Drew Commesso.

MEDAILLE BEHOORT TOT DE MOGELIJKHEDEN

Ondanks het gebrek aan NHL-spelers en het gebrek aan ‘upside talent’, heeft Team USA met Sanderson, Beniers, Smith en Commesso genoeg reden tot kansen op een (gouden) medaille. Grootste uitdagers dit toerooi zullen poulegenoot Canada en het Russisch Olympisch Comité zijn. Vooral de Russen reizen met een aantal waanzinnige talenten af naar China. Desondanks hoeft Team USA hier allerminst bang voor te zijn.

TEAM CANADA

Waar Engeland de bakermat is van het voetbal, zo noemt men Canada de bakermat van het ijshockey. Als een variant op het (veld)hockey uit Ierland, Schotland en Engeland werd in 1875 de allereerste ijshockeywedstrijd in het Victoria’s Rink in Montreal georganiseerd. Na de oprichting van de IIHF in 1908, werd ijshockey in 1920 voor het eerst Olympisch. Grappig detail: Dit was tijdens de Zomerspelen. Met slechts één tegengoal in het gehele toernooi won Canada in stijl de eerste gouden ijshockeymedaille ooit.

102 jaar later staat de medailleteller reeds op 22, dertien daarvan goud. Niet alleen op de Olympische Spelen, maar ook op het WK en WK U-20 staan ze bovenaan het klassement in aantallen medailles. Canada, de bakermat van het ijshockey.

JEREMY COLLITON IN PLAATS VAN CLAUDE JULIEN

In eerste instantie werd Claude Julien aangesteld om met Team Canada jacht te maken op goud. Met zijn schat aan ervaring — Stanley Cup, Olympisch goud en WK-winnaar — werd hij als de juiste man op de juiste plaats gezien. Op het trainingskamp in Zwitserland ging het echter gruwelijk mis. Een uitglijder op het ijs leverde hem een aantal gebroken ribben op en maakte dit ongeval een einde aan zijn coaching aspiraties voor de Olympische Spelen.

Assistent Jeremy Colliton werd als vervanger aangewezen. De 37-jarige Colliton kreeg afgelopen november nog zijn congé als head coach in Chicago en brengt beduidend minder ervaring met zich mee.

ROSTER OF STAAL

De speler met verreweg de meeste ervaring en leiderschap op het Canadese roster is Eric Staal. Met zijn 37 jaar en eveneens een Stanley Cup en gouden medailles op de Olympische Spelen en het WK, is hij de aangewezen persoon om het jonge grut sturing te geven. Na een geweldige run met Montreal Canadiens afgelopen seizoen, speelt de veteraan tegenwoordig zijn wedstrijden in de American Hockey League.

Onder de lat heeft Colliton de keuze tussen de 31-jarige Eddie Pasquale en rookie Devon Levi, die tijdens het afgelopen WJC liet zien uit het juiste hout te zijn gesneden. Het is verre van een A-B-C’tje dat de ervaring van Pasquale — Lokomotiv Yaroslavl — de doorslag gaat geven, daar Levi in de NCAA met een 16-7-1 record, .948 sv% en een 1.55 GAA het beste seizoen uit zijn carrière draait. Aan de andere kant is er een wezenlijk verschil tussen de NCAA en de KHL, waardoor Colliton ook niet om de status van Pasquale heen kan.

OWEN POWER(PLAY)

Alle ogen zullen dit jaar gericht zijn op de verrichtingen van 2021 first overall Owen Power. Ondanks zijn 19 jaar heeft de verdediger reeds een gouden WK-medaille in 2021 — meeste punten van de gehele blue-line — op zijn palmares staan. Op het voorbije WJC stond de teller na twee wedstrijden al op vijf punten (drie goals, twee assists) en was hij hard op weg verdediger van het toernooi te gaan worden.

Naast first overall Power heeft Colliton op de blue line ook nog de beschikking over onder andere Mat Robinson en Jason Demers. Waar Robinson met een plus/minus van +235 het beste record in de geschiedenis van de KHL heeft, zal de stijl van Demers in eerste instantie beter bij Power passen. Met 760 wedstrijden in de NHL is hij niet alleen een houvast voor de rookie, maar zijn defensieve speelstijl past de offensief ingestelde Power als gegoten.

SAVAGE MCTAVISH

In de aanval gaat de meeste aandacht ongetwijfeld uit naar third overall Mason McTavish. De 19-jarige centre werd in de afgelopen Entry Draft als third overall door Anaheim Ducks opgepikt en maakte reeds dit seizoen al negen keer zijn opwachting in de NHL (twee goals, één assist). Grappig detail: McTavish werd in Zwitserland geboren en keerde pas op achtjarige leeftijd terug naar Canada.

Verder zijn ook Eric O’Dell, Josh Ho-Sang en Corban Knight namen om in de gaten te houden. Knight won vorig seizoen de Gagarin Cup in de KHL en noteerde de voorbije seizoenen constante cijfers boven de 40 punten. In het huidige seizoen doet de 31-jarige centre er nog een schepje bovenop met 48 punten (achttien goals, 30 assist) in 47 wedstrijden.

VERWACHTING

Met een uitgebalanceerde selectie is de minimale doelstelling een medaille. Of ze zijn opgewassen tegen het KHL-geweld van het ROC is de vraag, maar een gouden medaille zou niet gek zijn met dit roster.

TEAM DUITSLAND

In de rijke historie van het Duitse ijshockey werd er deel genomen aan twaalf Olympische Spelen. In slechts drie daarvan werd er een medaille mee terug naar Duitsland genomen. Waar men in 1932 en 1976 een bronzen plak mochten inchecken op de luchthaven, werd tijdens de meest recente Olympische Spelen voor het eerst de finale van het toernooi gehaald.

Het was na de afwezigheid in Sochi in 2014 al een feest voor de Duitsers om het land weer op het hoogste niveau aan het werk te zien. In Pyeongchang bestond er ook geen twijfel dat de groepsfase van het toernooi ook meteen het eindstation zou zijn. In een poule met het Scandinavische trio Zweden, Finland en Noorwegen waren de Duitsers op papier de hekkensluiter. Een OT-overwinning tegen de Noren, liet die Mannschaft echter toe tot de knock-out fase, waarin er pas echt muziek kwam in de prestaties.

Als in een jongensboek werden Zwitserland, Zweden en Canada met de staart tussen de benen naar huis gestuurd. In de wedstrijd tegen Canada werd een 4-1 voorsprong nog bijna weggegeven, maar met angst en beven bleef de Duitse defensie overeind. Met nog 25 seconden te spelen was Duitsland in we finale zelfs op koers voor de gouden medaille, maar een treffer van Nikita Gusev trok de wedstrijd richting overtime. Huidig Minnesota Wild en Calder Trophy winnaar Kirill Kaprizov schoot het Duitse sprookje echter definitief aan flarden en liet de ploeg van Marco Sturm met een zilveren medaille gedesillusioneerd achter.

HERHALING VAN 2018 ZEKER NIET ONMOGELIJK

Met Toni Soderholm aan het roer zullen de Duitsers ook dit jaar getergd zijn op het andermaal halen van de finale. Met Marcel Noebels, Dominik Kahun en Korbinian Holzer heeft de Finse head coach drie dragende krachten tot zijn beschikking. Noebels is tweemaal op rij uitgeroepen tot beste speler in de Deutsche Eishockey Liga en is dit seizoen hard op weg naar de hattrick. Met gemiddeld meer dan één punt per wedstrijd (zestien goals, 29 assists in 39 wedstrijden) staat hij derde in de DEL-rankings.

Kahun is een oude bekende in de NHL. Als undrafted free agent tekende de Duitser in mei 2018 een tweejarig contract bij Chicago Blackhawks. In het seizoen 2018 – 2019 stond de winger in alle 82 reguliere wedstrijden op het ijs en eindigde met 37 punten (dertien goals, 24 assists) op een gedeeld zevende plaats in het rookie-klassement. Na omzwervingen bij Pittsburgh Penguins, Buffalo Sabres en Edmonton Oilers tekende de lefty een contract in Zwitserland bij SC Bern.

REDELIJKE DIEPTE OP HET ROSTER

Op doel heeft Soderholm met het trio Matthias Niederberger, Danny aus den Birken en Felix Bruckmann drie gelijkwaardige goalies tot zijn beschikking. Niederberger stal de show het voorbije WK in Letland, aus den Birken was één van de helden tijdens de zilveren run in 2018 en Bruckmann staat bovenaan het goalie-klassement in de DEL. Namens Adler Mannheim staat de teller op een 19-7-0 record, een .922 sv% en een 1.91 GAA. Take your pick.

Defensief gezien is er met Holzer een powerhouse binnen de gelederen. De enige twee ‘out-of-the-box’ blue-liners vindt men terug in de persoon van Konrad Abeltshauser en Marcel Brandt. De 29-jarige Abeltshauser is een verdedigende spelmaker in dienst van EHC München en heeft met 20 punten (drie goals, zeventien assists) in 35 wedstrijden allerminst reden tot klagen. Brandt is daarentegen de box-to-box speler die aanvallend met een loepzuiver schot en hoog passpercentage zijn inbreng kan vergroten. Verder is ook Marco Nowak een naam om te onthouden op de blue-line.

Offensief zullen — naast Noebels en Kahun — vooral Tom Kühnhackl en Tobias Rieder een belletje doen laten rinkelen. Kühnhackl werd in 2010 tijdens de Entry Draft door Pittsburgh Penguins opgepikt en speelde tussen 2015 en 2017 168 wedstrijden in de NHL. Na twee jaar New York Islanders streek de zoon van de legendarische Erich Kühnhackl neer in Zweden bij Skelleftea AIK.

Rieder werd een jaartje later in de 2011 Entry Draft door Edmonton Oilers opgepikt, maar maakte namens Arizona Coyotes zijn debuut in de NHL. Na vier seizoenen een vaste waarde op het roster te zijn geweest, zwierf de Duitser langs Los Angeles Kings, Edmonton Oilers, Calgary Flames en Buffalo Sabres. De winger speelt sinds dit seizoen namens Växjö Lakers zijn wedstrijden in de SHL. Leo Pfoderl en Matthias Lachta zijn ook namen om in de gaten te houden.

VERWACHTING

Het grootste voordeel van de Duitsers ligt hem in het feit dat bijna de helft van het roster Olympische ervaring heeft en vrijwel iedereen al een WK heeft meegemaakt. Onder de streep is die Mannschaft een ploeg om zeker niet te onderschatten en kan het na 2018 ook dit jaar zomaar eens doorstoten tot minimaal de halve finale.

TEAM CHINA

Tijdens de komende Olympische Spelen zal Team China de grote onbekende zijn. Desondanks is China in Azië één van de grootste landen op het gebied van ijshockey. Met twee Asian Winter Games overwinningen en drie derde plaatsen, mag men zich opmaken voor de allereerste Olympische deelname. Als 32e van de wereld faalden de Chinezen in 2018 om zich te kwaliferen voor de Spelen. In een poule met Servië, IJsland en Spanje werd de Chineze equipe troosteloos laatste, met als dieptepunt de 3-11 nederlaag tegen IJsland.

KUNLUN RED STAR BOPPE

Alle 25 spelers van het Chinese roster staan onder contract bij Kunlun Red Star (KHL). Het zal voor de ploeg van head coach Ivano Zanatta een klein voordeel zijn om zich met de reuzen in de poule te meten. Binnen de selectie zijn er een aantal “aangewaaide” spelers. Zo vindt men onder de lat onder andere Jeremy Smith (Jieruimi Shimisi) en Paris O’Brien (Ouban Yongli) terug. De 32-jarige Amerikaanse goalie speelde slechts tienmaal in de NHL namens Colorado Avalanche.

Op de blue-line is onder meer plaats voor Jake Chelios (Jieke Kaliaosi) — zoon van Hall of Famer Chris Chelios — en Ryan Sproul (Ruian Sipulaoer). Verder zullen vooral Jason Fram (Liu Jie) en Denis Osipov (Dannisi Aoxibofu) namen zijn die vaak over de lippen van de commentatoren glijden.

Op de aanvalslinie is het voornaamste wapen de in Canada geboren Brandon Yip (Ye Yinguang). Met menig record op zijn naam binnen de Kunlun Red Stars is hij de gedoodverfde leider van de Chinezen. Zijn 27 punten (dertien goals, veertien assists) in de KHL maken hem samen met teamgenoten Spencer Foo (Fu Jiang) en Tyler Wong (Wang Taile) het aanvallende trio. Waar Yip van de drie het fysieke aspect in zijn spel legt, is Spencer Foo de spelmaker en puntenleider van de Red Stars in de KHL. Tyler Wong vult het fysieke van Yip en het spelmakende van Foo aan met een loepzuiver schot (meest effectieve speler van de KHL in de aanvallende zone).

Hou naast het bovenstaande trio ook vooral Cory Kane (Jian An), Luke Lockhart (Luo Jia) en Ethan Werek (Wei Ruike) in de gaten.

VERWACHTING

In een poule met USA, Canada en Duitsland kan het voor China alleen maar meevallen. Enige aanspraak op een positie hoger dan de laatste zal er niet zijn en het is vooral te hopen dat het roster zich staande weet te houden tegen het geweld van de overige drie teams.

Het laatste nieuws hoor je ook in onze NHL POWER PLAY PODCAST! Heb je vragen en/of opmerkingen voor ons, mail dan naar nhlpowerplaypodcast@gmail.com!

Coverfoto: SRDJAN SUKI – EPA / EPE

1...252253254...804Pagina 253 van 804

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU