Home Blog Pagina 252

NBA 4-on-4: Trade deadline en All-Star draft

Niels van der Veen
-
0
NBA 4-on-4: Trade deadline en All-Star draft

De Trade Deadline is voorbij, de grootste trade is natuurlijk Harden voor Simmons maar toch zijn er nog andere trades geweest, zoals Sabonis en Porzingis. Welke was de grootste verrassing voor jullie?

Lars Leeftink: De Kristaps Porzingis trade vind ik ronduit bizar. Ja, hij heeft een enorm contract en problemen met zijn knie. Maar wanneer hij dit seizoen fit was, speelde hij fantastisch. En het team ook. Met Dinwiddie halen de Mavericks wel wat meer ball handling en shot creating in huis, iets waar Doncic wel blij mee zal zijn, maar hij (en ook Bertans) schieten dit seizoen bizar matig en hebben tevens een net zo’n dramatisch contract als Porzingis. Het is een onbegrijpelijke, en vooral onnodige trade vanuit het oogpunt van de Mavericks.

Ruben de Regt: De grootste verrassing voor mij is dat de Trail Blazers toch CJ McCollum weg hebben getraded. Gezien zijn leeftijd snap ik het wel, maar wat ze er voor terug hebben gekregen vind ik niet heel indrukwekkend. Daarnaast moesten ze wel iets doen om weer consistent te winnen. Ik vraag me alleen af of dit de move is die daar voor gaat zorgen.

Thijs Verkuil: De grootste verrassing voor mij was de trade van Kristaps Porzingis naar de Washington Wizards.  Het begon met de trade van de Wizards die Montrezl Harrell eigenlijk voor niets wegdeden en direct daarna volgde de trade van Aaron Holiday en een paar minuten later kwam het nieuws dat ook Dinwiddie vertrok uit Washington. En toen kwam ineens het nieuws dat Porzingis daarvoor naar Washington zou gaan.

De opbouw was dus al raar, maar ook het feit dat het eindelijk een beetje goed lijkt te klikken in Dallas en dat ze dan toch KP traden vind ik apart. Was het in de vorige jaren gebeurd met alle rumours, had ik het wel begrepen, maar het leek dit jaar wat rustiger en juist dan gebeurt het. Dat was een verrassing voor mij.

Niels van der Veen: De grootste verrassing was voor mij dat de Kings toch zo stom konden zijn om Tyrese Haliburton te traden. Aan de andere kant: het zijn de Kings, die doen dat soort dingen. De Pacers verliezen de trade op korte termijn, maar dat is het doel ook: tanken voor betere draft positie. Voor de rebuild heb je met Haliburton de juiste man in de gelederen om die rebuild tot een succes te brengen.

Verder met de trade deadline want welke trade gaat het meeste impact hebben op het team, en is er een trade die de toekomst van een team drastisch gaat veranderen?

Lars Leeftink: Het is makkelijk om de Harden-Simmons trade hier te noemen, maar ik ga toch voor twee andere trades van de Celtics. Daniel Theis en Derrick White komen over van de Rockets en Spurs voor wat picks, Langford, Richardson, Freedom, Fernando en Schroder. White heeft een langdurig en managable contract en is beter dan Richardson en Schroder + hij past beter bij dit team, dat verdedigend al zo enorm sterk is. Hetzelfde geldt voor Theis, die beter is dan Freedom en Fernando en tevens de organisatie al kent. Dit zouden zo maar eens de trades kunnen zijn die de Celtics nodig hadden om echt in vorm te geraken en een aanval te doen op de top 5 plekken in de Eastern Conference.

Ruben de Regt: De trade die bij de eerste vraag wordt genoemd natuurlijk. Ik denk dat dit voor de Sixers onwijs goed is. Ze zijn eindelijk van Simmons af en hebben er een superster bijgekregen in James Harden, terwijl Embiid bezig is met een goede MVP campaign dit seizoen. Nu zie ik ze wel als kanshebbers in het oosten in ieder geval. 

Thijs Verkuil: Tuurlijk heeft de Harden-Simmons trade veel impact, maar de trades in de dagen voor de deadline gaan meer impact hebben. Als Zion Williamson zijn contract verlengd bij de New Orleans Pelicans, is de kans groot dat dat komt doordat de samenwerking met CJ McCollum en Brandon Ingram goed werkt.

Echter ga ik nu voor de trades van de Indiana Pacers. Enkele weken geleden schreef ik al dat het tijd was voor een rebuild in Indiana en nu hebben ze deze ingezet. In eerste instantie met de trade rondom Caris LeVert waarmee ze voor komend seizoen zo’n 16 miljoen hebben vrijgemaakt. Daarna kregen ze in een trade met de Sacramento Kings onder andere Tyrese Haliburton en Buddy Hield voor Domantas Sabonis. Voor nu misschien nog niet de betere keuze, maar op de lange termijn is dit een goed begin van een rebuild.

Niels van der Veen: Harden naar de Sixers natuurlijk. Om van Curry en Drummond naar Harden te gaan is natuurlijk een upgrade. De reden dat ik Simmons niet noem is natuurlijk dat hij het hele jaar niet gespeeld heeft. De Sixers kregen een enorme bump in de titel odds, en ik zie dat ook wel gebeuren. De route zal nog wel via de Bucks en Nets gaan, maar qua star power kunnen ze die teams matchen. Harden heeft ook al laten weten dat hij zijn 47 miljoen dollar player option oppakt, en daarmee lijkt het volgend jaar (blessures daargelaten) ook een team te zijn om rekening mee te houden.

Nu de trade deadline is geweest komt de buy-out market ook weer op gang. Gaan de Lakers wel de markt op in de buy-out of blijft het team intact?

Lars Leeftink: Natuurlijk. Zo werken de Lakers al jaren, soms met succes en soms wat minder. Het probleem blijft voornamelijk de aanwezigheid van Russell Westbrook, die gewoon compleet niet past bij dit team. De Lakers weten meestal wel hoe ze ervaren spelers aan zich vast moeten binden, en de aanwezigheid van Anthony Davis en LeBron James helpt, maar of de Lakers nou echt zoveel stappen gaan zetten dat hun vorm ineens gaat veranderen: ik betwijfel het.

Ruben de Regt: De Lakers gaan vast nog wel iets proberen. Waarschijnlijk meedere transacties zelfs als de playoffs dichterbij komen. Zij moeten ook wel iets doen om kans te maken in het westen, waar ze bijna zelfs buiten het play-in toernooi vallen. Of het gaat helpen en of het een grote naam wordt die ze binnen kunnen slepen, lijkt me sterk.

Thijs Verkuil: Er zijn best veel teams die dit seizoen weinig tot geen moves hebben gemaakt, zoals de Los Angeles Lakers, maar ook de Chicago Bulls, Miami Heat, Golden State Warriors, Memphis Grizzlies en New York Knicks. Deze teams gaan echt wel proberen in de buy-out market hun slag te slaan, want spelers zoals Enes Freedom, Goran Dragic, Gary Harris, Eric Bledsoe of DJ Augustin zitten al zonder contract of zullen binnenkort hun ‘ontslagbrief’ mogen ontvangen. Dat zijn zeker spelers waar veel teams achteraan gaan zitten en ook de Lakers gaan echt wel hun slagje slaan, maar of dat ze tot contender kan bombarderen? Dat weet ik nog niet.

Niels van der Veen: Of de Lakers de markt op gaan zou absoluut geen verrassing mogen zijn. Net als bijvoorbeeld de Bulls, Grizzlies, Knicks en Warriors hebben ze geen trades gemaakt. Voornaamste buy-out kandidaten zullen Goran Dragic, Eric Bledsoe en Gary Harris zijn, al verwacht ik ook dat Robin Lopez een buy-out speler kan worden, waar meerdere teams op in willen zetten. Mochten de Lakers al die spelers contracteren (waar ze geen capspace voor hebben) verwacht ik nog niet dat ze daar de oorlog mee kunnen winnen. De NBA is daar simpelweg té goed voor.

Dan de All-Star selection. LeBron James en Kevin Durant hebben de teams gekozen. Zeg het maar: Welk team gaat er winnen?

Lars Leeftink: Sorry hoor, maar een team met LeBron James, Giannis Antetokounmpo, Stephen Curry, Luka Doncic, Nikola Jokic, DeMar DeRozan en Chris Paul? Als er iemand is die niet team LeBron maar team Durant kiest dan kijkt diegene niet genoeg basketbal. Maar dan ook echt niet genoeg.

Ruben de Regt: Team LeBron James. Ik denk dat hier niet eens veel uitleg voor nodig is. Als KD zelf nog zou spelen zag het er nog leuk uit, maar ook dan zeg ik team LeBron. LBJ, Curry en Antetokounmpo in 1 team. Alsjeblieft zeg.

Thijs Verkuil: Daar is geen twijfel over, dat is Team LeBron. Voor het vijfde jaar op rij heeft LeBron het betere team gekozen en nadat hij Giannis met zijn eerste pick had, wist ik al voldoende. Team LeBron gaat voor 5-0.

Niels van der Veen: Tsja.. Dit is natuurlijk geen vraag. Curry, Giannis én LeBron in een team is gewoon niet te stoppen. Een ruime overwinning voor team LeBron dus. Het mooiste van de draft vond ik nog wel de James Harden grappen.

(Cover foto: Nathaniel S. Butler/NBAE via Getty Images)

Trade Simmons-Harden realiteit, Celtics in vorm

Thijs Verkuil
-
0
Trade Simmons-Harden realiteit, Celtics in vorm

Het NBA-seizoen 2021-22 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.

6 februari – 13 februari

EASTERN CONFERENCE STAND

  1. Miami Heat: 37-20
  2. Chicago Bulls: 36-21
  3. Cleveland Cavaliers: 35-22
  4. Milwaukee Bucks: 35-22
  5. Philadelphia 76ers: 34-22
  6. Toronto Raptors: 31-24
  7. Boston Celtics: 32-25
  8. Brooklyn Nets: 29-27
  9. Charlotte Hornets: 29-29
  10. Atlanta Hawks: 26-29
  11. Washington Wizards: 25-30
  12. New York Knicks: 25-32
  13. Indiana Pacers: 19-38
  14. Orlando Magic: 13-45
  15. Detroit Pistons: 12-44

IN DE SPOTLIGHT

HARDEN EN SIMMONS VINDEN UITWEG IN LASTIGE SITUATIE

De Brooklyn Nets en Philadelphia 76ers domineerde de NBA Trade Deadline Day. Met een trade rondom James Harden en Ben Simmons werd er een einde gemaakt aan langdurige geruchten en een periode met veel ontevredenheid bij beide spelers.

Voor de Nets was een trade oververmijdelijk, nadat James Harden na exact één jaar bij de Nets had aangegeven al te willen vertrekken. In een jaar met veel blessures voor Harden en zijn teamgenoten kwam hij niet in het gewenste ritme en leek hij fysiek niet op topniveau. De meest recente knieblessure van Kevin Durant was voor de guard de druppel die de emmer deed overlopen en hem een vertrek uit Brooklyn liet forceren.

In Philadelphia was Simmons al een half jaar bezig met hetzelfde proces. Na een teleurstellende playoff-serie tegen de Atlanta Hawks kwam Simmons niet meer in actie, met als reden mentaal niet in staat te zijn om te spelen. Uiteindelijk leidde dat naar veel trade geruchten, waar nu definitief een einde aan kwam. Samen met Seth Curry, Andre Drummond en twee 1st round picks vertrok hij naar Brooklyn, dat ook Paul Millsap toevoegde aan de deal.

Brooklyn zal hopen dat de versterkingen snel weer kunnen spelen. Ze hebben namelijk maar liefst elf wedstrijden op rij verloren en zijn van de eerste plaats helemaal teruggezakt naar de zevende plaats. Voor de 76ers draait het beter, op de vijfde plaats in de Eastern Conference, met zeven overwinningen uit de laatste tien wedstrijden.

CELTICS KRUIPEN TERUG RICHTING PLAYOFFS

De Boston Celtics zijn bezig aan een ijzersterke periode. Van de laatste tien wedstrijden won de ploeg van coach Ime Udoka negen keer en hebben er nu zeven op rij gewonnen, waardoor ze op gelijke hoogte staan met de Philadelphia 76ers op de vijfde plaats.. Deze week moesten de Orlando Magic, Brooklyn Nets en Denver Nuggets het onderspit delven.

Ondanks hun succesvolle periode, waren de Celtics ook actief rondom de trade deadline. Zo vertrokken Dennis Schröder en Josh Richardson, maar kwamen Daniel Theis en Derrick White naar Boston. Laatstgenoemde liet direct zijn waarde zijn in de spannende wedstrijd tegen de Denver Nuggets. Met 15 punten en 6 rebounds had hij een belangrijk aandeel in de 102-108 overwinning.

Uiteraard hebben de Celtics ook altijd nog sterspelers Jaylen Brown en Jayson Tatum waar ze op kunnen bouwen. Tegen de Orlando Magic had Tatum niet zijn avond, met maar 15 punten en een schotpercentage van 33.3%. Gelukkig was daar Jaylen Brown die met 26 topscorer was van de wedstrijd. Tegen de Nuggets was het precies andersom, want toen scoorde Brown 14 punten, terwijl Tatum er 24 noteerde

DE TEGENVALLERS

HELPT HARRELL CHARLOTTE HORNETS WEL NAAR DE PLAYOFFS?

De Charlotte Hornets hebben een mindere periode achter de rug. Van de laatste tien wedstrijden werden er zeven verloren, waardoor ze nu op een negende plaats staan in de Eastern Conference. Echter is de ploeg rondom de trade deadline versterkt met Montrezl Harrell, die direct zijn waarde liet zien.

In zijn eerste wedstrijd voor de Hornets, tevens de enige zege van de week, was Harrell goed voor 15 punten, 6 rebounds en een schotpercentage van 77.8% in slechts 22 minuten in een 141-119 zege tegen de Detroit Pistons. Ook tegen de Memphis Grizzlies speelde Harrell sterk vanaf de bank, met 20 punten, 9 rebounds en een schotpercentage van maar liefst 87.5%. Echter werd de wedstrijd wel verloren 125-118, door uitblinkers Ja Morant en Desmond Bane aan de kant van Memphis.

Met Harrell hebben de Hornets een sterke center toegevoegd aan een al heel dynamisch team. Met LaMelo Ball en Terry Rozier hebben ze twee goede guards om hun aanval te leiden en Gordon Hayward en Miles Bridges kunnen de wingposities ook perfect invullen. Voeg daar Kelly Oubre Jr., PJ Washington, Cody Martin en Mason Plumlee bij en dan staat er een zeer brede selectie. Het is alleen de vraag of ze met Harrell nu de missing piece hebben gevonden om de playoffs alsnog te halen.

SPELER VAN DE WEEK

Pascal Siakam is benoemd tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. De forward van de Toronto Raptors kende samen met zijn ploeg een langzame start van het seizoen, maar komen nu steeds beter in vorm. Deze week liet Siakam dat zien met gemiddeld 29 punten, 10 rebounds, 6 assists en een schotpercentage van maar liefst 70.3%.

In de wedstrijd tegen de Oklahoma City Thunder drukte Siakam zijn stempel duidelijk. Met 27 punten, 16 rebounds en 5 assists had hij een duidelijk aandeel in de 117-98 uitzege. Daarnaast schoot hij dertien van de zeventien schotpogingen raak, wat uitkwam op een percentage van 76.5%.

VOORUITBLIK

Met de Super Bowl in de NFL en het All Star-weekend in aantocht, is er een korte week in de NBA. Toch zijn er zeker een paar wedstrijden om in de gaten te houden. In de nacht van dinsdag op woensdag nemen de Cleveland Cavaliers het op tegen de Atlanta Hawks én spelen de Boston Celtics tegen de Philadelphia 76ers. Twee heerlijke potjes en als afsluiter van de week op donderdag: Philadelphia 76ers op bezoek bij de Milwaukee Bucks

Coverfoto: Vincent Carchietta-USA TODAY Sports

NHL High Five: bijzondere momenten van het afgelopen weekend

Hans Mulder
-
0
NHL High Five: bijzondere momenten van het afgelopen weekend

Een mijlpaal voor Zach Hyman, een belangrijke goal voor Jason Robertson, een super zondag voor Jeff Skinner en Thatcher Demko die bewijst waarom hij een All-Star is. Tussen al het olympisch geweld door schoot de NHL weer in gang en de spelers stelden ons weer niet teleur. Ga er maar goed voor zitten, want deze High Five zit bomvol prachtige momenten!

ZACH HYMAN vs NEW YORK ISLANDERS

Het waren hectische dagen in Edmonton. Met Connor McDavid én Leon Draisaitl in de ploeg dan weet je dat je onder een vergrootglas ligt, dus stond Manitoba op z’n kop toen eind vorige week Dave Tippett de zak kreeg. Het ontslag kwam niet helemaal uit de lucht vallen, maar de timing was een beetje vreemd zo vlak na de ASG. Vrijdag begon het tijdperk onder Jay Woodcroft, de vervanger van Tippett, met een thuiswedstrijd tegen de New York Islanders. Voor Woodcroft een bijzonder moment, maar ook Zach Hyman had wat te vieren.

Toen Hyman deze zomer Toronto verliet voor Edmonton was de verwachting dat hij in de slipstream van de Grote Twee kon gaan zitten en prima cijfers zou gaan noteren. Vergeleken met voorgaande jaren is er inderdaad niets mis met de cijfers van Hyman. De centre zit echter allerminst op de bagagedrager van McDavid en Draisaitl. Ruim dertig punten scheiden de voormalig Leafs met het tweekoppig monster. Toch was het juist Hyman die tijdens het debuut van Woodcroft van cruciaal belang was.

Halverwege de tweede periode tikte Hyman de 2-0 binnen namens Edmonton. Niet alleen bleek dit achteraf de gamewinner te zijn, maar het was tevens zijn honderdste goal in de NHL. De eerste 86 daarvan scoorde Hyman in ’t shirt van de Leafs. Daar had hij twee jaargangen met 21 goals, maar het moet raar lopen wil Zach Hyman dat persoonlijke record niet breken. Daar liggen ook niet zijn verbeterpunten.

Kijken we naar zijn plus/minus rating dan slaat deze voor het eerst in zijn loopbaan door naar het negatieve. Als Woodcroft echt iets wil bereiken met de Oilers dit seizoen, dan zal hij toch vooral naar de defensieve taken kijken. Overigens ging dat tegen de Isles naar behoren, want na twee nederlagen op rij werd er weer eens gewonnen: 3-1.

JASON ROBERTSON vs WINNIPEG JETS

Een wedstrijd tussen twee teams die zich wat meer hadden voorgesteld van dit seizoen. De Jets werden gezien als een stiekeme outsider in het westen en de Stars moesten eigenlijk bevestigen dat die finaleplaats in 2020 niet op toeval berustte. Om maar even kort door de bocht te gaan. Dallas heeft de play-offs nog zeker niet uit het hoofd gezet. Juist dat gegeven maakt het interessant dit team de komende maand te volgen. Hopen ze met toekomstige free agents als Joe Pavelski, Alexander Radulov en John Klingberg nog één keer een gooi naar de Cup te doen, of neemt Jim Nill in maart afscheid van deze spelers en bouwt hij aan de toekomst?

Jason Robertson kondigde zich vorig seizoen al aan als één van de bouwstenen voor die toekomst. Met 17 goals en 45 punten eindigde hij achter Kirill Kaprizov als tweede in de Calder Trophy voor Rookie of the Year. Robertson is een paar jaar jonger dan de Rus van de Wild en is na het lopende seizoen een RFA. Ook hij zet Nill voor het blok. Halverwege deze jaargang heeft Robertson al twintig keer gescoord en staat hij op 44 punten.

De 22-jarige winger uit Californië bevestigt en laat zien dat hij een vet contract waard is. En daar wordt het lastig voor de GM. Tyler Seguin, Jamie Benn en Miro Heiskanen zijn niet alleen in het bezit van langjarige contracten, maar ze eten samen ook nog bijna 35% van de cap space op. Robertson verdient misschien wel een mooi salaris, het is alleen de vraag of Dallas hem dit kan geven.

Vrijdag leek Jamie Benn de Stars naar een 3-2 zege te schieten, maar in de slotseconden van de derde periode stak Mark Scheifele daar een stokje voor. In OT loerden de Jets op een vierde treffer, maar die viel aan de andere kant. Seguin en Benn hadden reeds gescoord voor Dallas, terwijl rookie Jacob Peterson in de eerste periode voor de 1-1 had gezorgd. Het slotakkoord was voor een andere jongeling. Jason Robertson maakte een einde aan dit duel en niet voor het eerst tekende hij voor de winnende treffer. Deze 4-3 was al zijn zesde gamewinner van dit seizoen en zijn twintigste goal in totaal.

ANDREW MANGIAPANE vs NEW YORK ISLANDERS

Laten de namen Roy Radke, Markus Ruusu of Cameron Hughes een belletje rinkelen? De laatste mogelijk wel, want Hughes speelde eens twee wedstrijden voor de Colorado Avalanche. Zowel Radke als Ruusu moeten hun debuut nog maken, maar zijn wel eerder gedraft dan de huidige topschutter van de Calgary Flames. De ploeg van Darryl Sutter heeft de schwung weer te pakken en won zaterdag hun zesde wedstrijd op rij. Niet voor het eerst dit seizoen speelde Andrew Mangiapane een belangrijke rol. De winger scoorde zijn 24e van dit seizoen en heeft daarmee meer goals dan Johnny Gaudreau, Matthew Tkachuk of Elias Lindholm. Niet slecht voor een speler die pas als 166e gekozen werd in 2015.

Net als de Flames begon ook Mangiapane prima aan dit seizoen met 7 goals in de eerste zes wedstrijden. Daarna viel het even stil om halverwege november weer in gang te schieten met 5 treffers in drie duels. Vervolgens begon de winger moeizaam aan het nieuwe jaar. En weer volgden de resultaten van de Flames die prestatiecurve. Mangiapane zit er sinds het begin van deze maand weer lekker in en alsof het zo moet zijn, wachten de Flames nog op hun eerste nederlaag in februari. Ze staan inmiddels weer tweede in de Pacific en hebben na de Avalanche zelfs het beste doelsaldo (+44) in de Western Conference.

De gamewinner, alweer zijn vijfde dit seizoen, kwam in de tweede periode op naam van Mangiapane. Hij ontving de puck van iemand die tegen de Islanders een primeur beleefde. Adam Ruzicka was als aangever betrokken bij de goal van Mangiapane, maar had in de eerste periode de score geopend namens Calgary. De lange Slowaakse centre noteert daarmee voor het eerst in zijn prille loopbaan (17 wedstrijden) een multi-point game. Elias Lindholm bepaalde de eindstand van dit duel op 5-2 en voor hem was het de vierde wedstrijd op rij waarin hij scoorde.

BLAKE WHEELER vs NASHVILLE PREDATORS

Het is nog niet het seizoen van Blake Wheeler. De 35-jarige captain van de Winnipeg Jets miste de nodige wedstrijden vanwege fysiek ongemak en vond ook de weg naar de goal niet meer zo gemakkelijk. Afgelopen zaterdag liet de winger zich eindelijk weer eens van zijn beste kant zien. De Jets speelden hun tweede wedstrijd in twee dagen en hadden tussendoor ook nog een vlucht van Dallas naar Nashville in de benen. Dat was met name in de openingsfase goed te zien, maar gelukkig voor Winnipeg nam hun captain daarna het voortouw.

Tussen 3 december en 10 december was de captain red hot. Wheeler registreerde 10 punten in de vijf duels die Winnipeg tijdens die periode speelde, maar verdween vervolgens noodgedwongen uit de line-up. De routinier had daarna moeite om de draad weer op te pakken. Op 23 januari, tegen de Penguins, leek Wheeler aan de beterende hand met een goal en een assist, maar dit bleek een incident. Pas op 12 februari kregen de Jets-fans een ouderwetse Wheeler te zien en met het oog op eventuele play-offs kwam dat niets te vroeg.

De Predators lieten aanvankelijk zien waarom ze bovenin meedoen in de Central Division, maar na een 2-0 voorsprong leek de voet wat van het gaspedaal te gaan. En daar rook met name Wheeler zijn kans. Hij was als aangever betrokken bij de eerste twee goals van Winnipeg en halverwege de derde scoorde hij op de PP zelf de 2-3. Nog geen minuut later, nog altijd op de powerplay, noteerde hij zijn derde assist van de avond dankzij de 2-4 van Pierre-Luc Dubois. Met een empty-netter maakte de captain uiteindelijk aan alle onzekerheid een einde: 2-5. Met zijn 2 goals deze avond verdubbelde hij z’n productie van dit seizoen en z’n 5 punten zijn er meer dan in de acht voorgaande wedstrijden samen.

JEFF SKINNER vs MONTREAL CANADIENS

De bezem ging er de laatste weken door in Montreal, maar veel schoner zijn de resultaten nog niet geworden. Martin St. Louis was een offensieve grootmeester tijdens zijn hoogtijdagen, maar zijn pupillen kunnen het voorbeeld van hun nieuwe meester nog niet volgen. St. Louis moest in zijn debuut buigen voor de Capitals. Dat kan. Afgelopen zaterdag bleken echter ook de Columbus Blue Jackets met 2-1 te sterk en een dag later de Buffalo Sabres met 5-3. Het zal de nieuwe coach ongetwijfeld aan het denken zetten. De Canadiens speelden dit seizoen 48 wedstrijden en slechts acht daarvan werden in winst omgezet. Nooit eerder deed de franchise het zo beroerd.

Op Super Bowl Sunday zag Martin St. Louis iets wat hem ongetwijfeld bekend deed voorkomen. Helaas voor de coach en zijn Canadiens gebeurde dit wel bij de tegenstander. Er lag wat stof op de reputatie van Jeff Skinner als goaltjesdief, maar dit werd zondag vakkundig weggeblazen door de aanvaller van de Buffalo Sabres. Vijf keer scoorde Skinner in zijn carrière een hattrick. De laatste dateerde echter al van 20 oktober 2018. Nooit eerder lukte het hem vier keer te scoren in één duel. Tot deze zondag.

Net als tegen de Blue Jackets keken de Habs al vroeg tegen een achterstand aan. Jeff Skinner was de boosdoener en die naam zou vaker op het scoreformulier verschijnen. De Sabres versloegen de Canadiens met 5-3 en bij elke treffer was Jeff Skinner betrokken. Vier keer rondde de Canadees af en bij de 3-3 van Tage Thompson gaf Skinner de assist. Met deze puike prestatie plaatst de forward zichzelf in een bijzonder illuster rijtje van spelers met vier goals op Super Bowl Sunday.

SAVE OF THE WEEK

THATCHER DEMKO vs TORONTO MAPLE LEAFS

Een lekkere week voor Thatcher Demko. Vorige week maakte hij voor het eerst zijn opwachting tijdens een All-Star weekend en deze week is hij onze Save of the Week! In zijn eerste wedstrijd na de ASG was Demko al enorm solide tegen de Arizona Coyotes met een .972 sv%, maar afgelopen zaterdag was hij er vrijwel in zijn eentje verantwoordelijk voor dat de Canucks met 3-2 wonnen van de Maple Leafs. De All-Star van de Canucks zag maar liefst 53 shots op zich afkomen en had 51 keer een passend antwoord.

Demko is bezig aan een geweldig seizoen met een 2.53 GAA en .921 sv% en toch zal hij in de nacht van vrijdag op zaterdag niet lekker geslapen hebben. De goalie had het namelijk altijd moeilijk tegen de Toronto Maple Leafs en kreeg in de voorgaande vijf wedstrijden gemiddeld 3.45 goals per wedstrijd tegen. De tegenstander had daarbij ook nog net een 6-game winning streak achter de rug waarin de ploeg 31 goals wist te scoren.

Thatcher Demko rekende deze zaterdag in één klap af met alle spoken uit het verleden. Een shutout bleef buiten bereik, maar de goalie nam zijn team wel bij de hand. Zelden had een goalie van de Canucks het zo druk als Demko zaterdag. Auston Matthews en Ondrej Kase wisten hem te passeren, maar deden dit wel op de powerplay. J.T. Miller en Brock Boeser hadden daarvoor de Canucks al op een 2-0 voorsprong gezet. Juho Lammikko schonk diep in de tweede periode zijn goalie de beloning die hij verdiende, al moest Demko zelf in de derde periode nog flink aan de bak om die overwinning uiteindelijk over de streep te trekken.

Cover photo: Bill Wippert

Beijing 2022 recaps: USA, ROC, Finland en Zweden plaatsen zich direct voor kwartfinales

Dennis Bakker
-
0
Beijing 2022 recaps: USA, ROC, Finland en Zweden plaatsen zich direct voor kwartfinales

De groepsfase in Beijing zit erop! Waar geheel volgens de verwachting het ROC en Finland de poules B en C wonnen, was het voor de “poule des doods” nog maar de vraag wie er met de eindwinst vandoor zou gaan. Die eer is toebedeeld aan Team USA, dat na een onderling duel met Canada aan een nipte overwinning tegen Duitsland genoeg had. Beste nummer twee werd uiteindelijk Zweden, die zich daarmee eveneens rechtstreeks in de kwartfinale mag melden.

POULE A PROOI VOOR TEAM USA

De ploeg van head coach David Quinn won afgelopen zaterdag de clash tussen Team USA en Canada met 4-2. Captain Andy Miele nam met een goal en een assist het voortouw aan de zijde van de Amerikanen, waar ook goalie Strauss Mann met 35 saves een groot aandeel had in de overwinning. Het was voor het sinds 21 februari 2010, dat Team USA in Olympisch verband met Canada afrekende.

Desondanks was het Canada dat de score vroeg opende. Mat Robinson verraste Mann met een afstandsschot en noteerde na 1:24 minuten spelen al de vroege 1-0 voor Canada. USA antwoorde echter snel op de openingstreffer door krap een minuut later de stand weer in evenwicht te brengen. Een backhand schot van Andy Miele gaf goalie Eddie Pasquale het nakijken. Vlak voor het verstrijken van de eerste periode kwam Team USA op voorsprong na een goede actie van goudhaantje Jake Sanderson, die Ben Meyers bediende en de puck feilloos in een doelpunt omzette.

Na goals van Golden Knights prospect Brendan Brisson en Corban Knight, was het uiteindelijk Kenny Agostino die de 4-2 eindstand op de borden bracht.

Een 3-2 overwinning tegen Duitsland voldeed voor de Amerikanen om ongeslagen poule A te winnen.

CHINA BIEDT AARDIG TEGENSTAND

Voorafgaand aan het toernooi was er één land, dat unaniem als laatste poule A zou afsluiten: China. Toch boden de “Chinezen” redelijk weerstand tegen het geweld van poulegenoten USA, Canada en Duitsland. In de openingswedstrijd tegen USA werden ze met 8-0 afgedroogd, maar waren de nederlagen tegen Canada (5-0) en Duitsland (3-2) “dragelijker”. Vooral de wedstrijd tegen Duitsland werd spannender dan gedacht. Nadat Duitsland relatief eenvoudig op 3-0 kwam, scoorden achtereenvolgens Parker Foo en Tyler Wong de eerste, Olympische goals van China ooit.

POULE B MET HANGEN EN WURGEN NAAR HET ROC

Eén van de grote kanshebbers op (andermaal) Olympisch goud is het ROC. De formatie van head coach Alexei Zhamnov heeft echter nog altijd niet kunnen imponeren. Na een fletse 1-0 overwinning in de openingsronde tegen Zwitserland was het nog niet bepaald indrukwekkend wat men op het ijs legde. Ook in de tweede wedstrijd tegen debutant Denemarken (2-0 overwinning) was het plichtmatig.

In de slotwedstrijd werd er zelfs met 6-5 van Tsjechië verloren, al was dit qua spektakel wel dé wedstrijd van het toernooi. Met een aantal wijzigingen op de first-line begon de wedstrijd redelijk voortvarend voor het ROC. Het sleutelmoment lag echter in de tweede periode. Met een 2-1 voorsprong op zak plantte Dmitry Voronkov zijn elleboog in het gelaat van Lukas Sedlak. Het leverde de Columbus Blue Jacket prospect een wedstrijdverbanning op en een major penalty was het logische vervolg. Dit overigens na uitvoerig overleg en met de inzet van de video referee.

Het buitenkansje — twee goals — werd door Tsjechië optimaal benut. Een felle strijd resulteerde uiteindelijk in een OT-overwinning voor de Tsjechen na een beslissende goal van Libor Sulak — voormalig Detroit Red Wings –.

DEBUTANT DENEMARKEN EIST TWEEDE PLAATS OP

Op de openingsdag van het ijshockeytoernooi was de overwinning van Denemarken op Tsjechië al verrassend te noemen. Na de eerste zestig minuten ooit op het Olympische ijs stapten de Denen — ondanks een 40:17 schotenverhouding — met een 2-1 overwinning de spelersbus in.

Na een 2-0 nederlaag tegen het ROC, werd ook Zwitserland met 5-3 aan de zegekar gebonden. Ondanks de openingstreffer van Enzo Corvi, namen de Denen door goals van Peter Regin, Frederik Storm, Michael Boedker en Nicholas Jensen afstand van de Zwitsers. De Zwitsers kwamen nog terug tot 4-3, maar een empty-netter van andermaal Frederik Storm bezegelde de drie punten voor de formatie van Heinz Ehlers.

FINLAND IJZERSTERK NAAR GROEPSWINST IN POULE C

Dat men Finland tot één van de gevaarlijkste outsiders zo niet één van de favorieten moet bestempelen, bewezen de Finnen meer dan genoeg in de poulefase. Een 6-2 overwinning tegen het Slowakije van head coach Craig Ramsay liet meteen optekenen wat de intenties van Suomi zijn: Goud. Ook de tweede poulewedstrijd werd in winst omgezet door Letland met 3-1 opzij te zetten.

Niet alleen Finland is één van de outsiders voor goud, ook buurland en rivaal Zweden is één van de landen die men nooit mag onderschatten en vergeten. Na een moeizame 3-2 overwinning tegen Letland werd in de tweede wedstrijd na een bliksemstart Slowakije met 4-1 van het ijs gestuurd. Beide landen konden zich ongeslagen opmaken voor het toetje in poule C. De winnaar in het duel der rivalen Finland – Zweden kwalificeerde zich direct voor de kwartfinales.

HEERLIJKE BURENRUZIE GEHEEL IN STIJL NAAR OVERTIME

Op papier de gedroomde clash voor groepswinst, al was er voor aanvang een flinke maar: Bij een gelijke stand na zestig minuten zouden beide landen zich als groepswinnaar en beste nummer twee direct kwalificeren voor de kwartfinale. Dat men dit gegeven niet meteen terug zag in de wedstrijd lieten vooral de Zweden direct merken.

Vanaf de face-off maakten de ‘Tre Kronor’ er een fysiek duel van en werd menig Fin hardhandig tegen de boarding gebeukt. Dit resulteerde niet in het beste spel aan beide zijdes en na de eerste twintig minuten was de stand nog altijd in evenwicht. De wind draaide echter volledig in de tweede periode. Lucas Wallmark opende namens Zweden de score op de powerplay, 1-0. Kort na de treffer kreeg Finland een volgende domper te verwerken nadat Markus Granlund een charge tegen Philip Holm moest bekopen met een wedstrijdverwijdering en een major penalty tot gevolg. Na goals van Lukas Bengtsson en captain Anton Lander keken de Zweden tegen een 3-0 voorsprong aan en ook de “heethoofderigheid” van Finland liet niemand meer twijfelen aan een overwinning voor de formatie van Johan Garpenlöv.

Wat head coach Jukka Jalonen in de thee van zijn spelers heeft gedaan is nog altijd niet duidelijk, maar de wedstrijd kantelde volledig in de derde periode. Teemu Hartikainen bracht vrijwel meteen de spanning terug op de powerplay en Iiro Pakarinen bracht kort daarna de stand terug tot 3-2. Met nog drie minuten op de klok volbracht Finland haar comeback nadat andermaal Pakarinen de puck achter goalie Magnus Hellberg schoot.

Wellicht moe en voldaan na de gelijke stand na zestig minuten voltooide Harri Pesonen in overtime de definitieve comeback van de Finnen, 4-3. Goalie Hellberg leek op het eerste oog gehinderd te worden bij de goal, maar er kwam vanuit de Zweedse bank geen protest.

NEXT UP

Vandaag hebben de landen een dagje rust, alvorens zich in het geweld der knock-out fase te werpen. Waar Team USA, het ROC, Finland en Zweden zich direct voor de kwartfinale kwalificeerden, mogen de overige acht landen zich middels de qualifying round eveneens proberen te plaatsen.

Voor Canada lijkt er geen vuiltje aan de lucht, daar zij zich in een onderling duel tegen gastland China over het algemeen moeiteloos zullen plaatsen voor de laatste acht. De overige drie wedstrijden zijn kwalitatief een stuk spannender. Zo kruisen de Duitsers de degens met Slowakije en neemt debutant Denemarken het op tegen Letland. Tot slot moeten de Tsjechen zien af te rekenen met Zwitserland om nog kans te maken op een verbetering van het resultaat in 2018 — vierde plaats –.

Coverfoto: Jonathan Ernst via USA TODAY Sports

Los Angeles Rams winnen Super Bowl LVI

Luuk Dokter
-
0
Los Angeles Rams winnen Super Bowl LVI

In het seizoen 2018 ging het op het allergrootste NFL-podium mis voor de Los Angeles Rams. Tegen de New England Patriots kwam het team van offensive mastermind Sean McVay niet verder dan een schamele drie punten. Tegen de Cincinnati Bengals werd die score ditmaal al in hun tweede drive overtroffen. LA nam afstand, maar in de tweede helft ging Cincinnati erop en erover. In een spannend vierde kwart was het de uiteindelijke Super Bowl MVP, Cooper Kupp, die de eindstand in het voordeel van de Rams bepaalde: 23-20.

OBJ OPENT HET BAL

Hét NFL-duel van het jaar werd voorafgegaan door een uitvoering van ‘America the Beautiful’ van R&B-zangeres Jhené Aiko, gevolgd door het volkslied gezongen door countryzangeres Mickey Guyton. Nadat vijf Amerikaanse gevechtsvliegtuigen overvlogen, won Cincinnati de coin toss, uitgevoerd door Billie Jean King. De Bengals kozen ervoor om de Rams de bal als eerste te laten ontvangen. Dat bleek geen verkeerde keuze, want LA verloor de bal al gauw. Op 3rd&17 koos McVay voor een run play die leidde tot 4th&19 waarna een punt volgde.

De daaropvolgende eerste drive van de Bengals was overigens niet veel beter. Zoals verwacht was de druk van de Rams D-line groot en dat was Burrow en zijn offense iets te machtig. Matthew Stafford kreeg de bal terug en Odell Beckham Jr. was even later goed voor een touchdown met een fantastische catch. De man met cleats ter waarde van 200.000 dollar, door onder andere 1.400 diamanten, ving de bal om cornerback Mike Hilton heen.

BENGALS BRENGEN SPANNING TERUG

Nog voor het eerste kwart deden de Bengals iets terug. Een 46-yard pass van Joe Burrow op Ja’Marr Chase bracht Cincy op de 11-yard lijn van de Rams. Verder kwamen ze echter niet en daardoor mocht Evan McPherson aanleggen voor zijn eerste wapenfeit van de avond. Op korte afstand faalde hij niet: 7-3.

Aan het begin van het tweede kwart vergrootte LA de voorsprong weer tot tien punten. Met twee grote plays, een 35-yard pass op OBJ gevolgd door een 25-yard pass op Darrell Henderson, kwamen de Los Angeles Rams in korte tijd binnen de 20-yard lijn van Cincinnati. Uiteindelijk was het de Offensive Player of the Year, Cooper Kupp, die een touchdown liet optekenen, maar de 2-point conversion mislukte vervolgens. Burrow kreeg de bal terug en stak met chirurgische precisie het veld over. De drive eindigde met een touchdownpass op Tee Higgins. Het was echter niet Joe Cool die de pass gooide. De score was namelijk het resultaat van de eerste trick play van de wedstrijd: een pass van running back Joe Mixon.

EERSTE INTERCEPTIE VAN STAFFORD

Los Angeles wilde voor rust snel wat terugdoen. Stafford forceerde het echter, waardoor de eerste interceptie van Super Bowl LVI op zijn naam en die van safety Jessie Bates III kwam te staan. De Rams quarterback probeerde wide receiver Van Jefferson te bereiken in de endzone, maar zijn plan was te doorzichtig en niet goed uitgevoerd. Cincy wist de turnover niet om te zetten in punten en ook LA scoorde niet meer voor rust: 13-10 Los Angeles Rams.

Een vervelende bijkomstigheid was de knieblessure van Beckham. Het was de knie waar hij eerder een kruisband scheurde en hij ging de rust in met status questionable. Gedurende het derde kwart veranderde zijn status naar out. Een aderlating voor de Rams offense.

HALFTIME SHOW VAN HOOG NIVEAU

In de rust werd het veld omgetoverd tot een podium met meerdere segmenten. Een Halftime Show van hoog niveau ontvouwde zich. Dr. Dre en Snoop Dogg trapten af met ‘Still Dre’ en ‘California Love’ waarna 50 Cent een kort gastoptreden verzorgde met ‘In Da Club’. Mary J. Blige nam het over met ‘Dance For Me’ en ‘No More Drama’. De oude rotten maakten ruimte voor één van de grootste rappers van dit moment. Kendrick Lamar vervolgde het optreden namelijk met ‘m.A.A.d City’ en ‘Alright’. De trots van Detroit, Eminem, verscheen daarna op het podium en deed het stadion ontploffen met ‘Lose Yourself’, waarna hij tegen de wens van de NFL in op één knie eindigde. Alle sterren sloten tenslotte samen de Halftime Show af met wederom ‘Still Dre’. Overigens werden de drums verzorgd door Anderson .Paak.

CINCINNATI NEEMT VOORTOUW NA RUST

De Bengals ontvingen de bal na rust en scoorden na 12 seconden al een touchdown met de eerste play. Wederom was het Tee Higgins en wederom was het Jalen Ramsey die er niet goed uitzag, ook al was er wel sprake van een niet-bestrafte face mask. Stafford en zijn mannen moesten iets terugdoen, maar een klungelige vangpoging van Ben Skownorek leidde tot de tweede interceptie van Stafford. Het toonde direct aan hoe belangrijk OBJ in korte tijd is geworden voor LA. Cincinnati zette de turnover om in een field goal, maar voor het einde van het derde kwart schoot Matt Gay het leer ook nog tussen de palen: 20-16 Bengals bij het ingaan van het vierde kwart.

Het laatste kwart was niet goed, maar wel bloedstollend spannend. Geruime tijd wist geen van de twee teams een drive in punten om te zetten. Na de two-minute warning stonden de Los Angeles Rams echter op acht yards van de Bengals endzone. Op 3rd&goal zag het er niet goed uit voor LA, maar een lichte holding call op Cooper Kupp bracht hen op de 4-yard lijn. Een touchdown pass op Kupp volgde, maar die werd teniet gedaan door penalties voor beide teams. Een defensive pass interference call volgde, waardoor Stafford vanaf de 1-yard lijn mocht proberen te scoren. De quarterback sneak mislukte, maar één play later scoorden Stafford en Kupp toch de touchdown die hen de leiding gaf.

AARON DONALD BEZEGELT LOT BENGALS

Met een kleine anderhalve minuut op de klok kreeg Joe Burrow de bal terug. Hij bereikte de middellijn, maar had niet voldoende aan drie pogingen om één yard verder te komen voor een verse set downs. Op 4th&1 was het defensieve superster Aaron Donald die Burrow neerhaalde en het lot van de Bengals bezegelde. Het was een passend eind voor een tweede helft waarin Donald met zijn defense domineerde. In een MVP-waardig optreden haalde hij Joe Burrow, evenals collega Von Miller, tweemaal neer. Het totaal aantal sacks van Burrow eindigde op zeven; een Super Bowl record.

Het was echter niet Aaron Donald die de MVP-titel ontving. Die ging namelijk naar wide receiver Cooper Kupp. OBJ scoorde de eerste touchdown van de wedstrijd, maar die moest aan het eind van het tweede kwart het duel verlaten met een knieblessure. Dat betekende dubbele dekking voor Kupp, die het ook al zonder Robert Woods en Tyler Higbee moest stellen. Op wonderlijke wijze wist hij echter dikwijls een gaatje te vinden waar Stafford, die in zijn eerste jaar na 12 jaar Detroit de Super Bowl wint, hem vond; daarmee was Kupp goed voor de overige twee Rams touchdowns. Een terechte Super Bowl MVP-titel voor de revelatie van dit seizoen. Het maakt hem na Jerry Rice de tweede WR met de receiving triple crown (meeste catches, receiving yards en receiving touchdowns), OPOY-titel en Super Bowl MVP-titel. Het verschil? Kupp deed dit in één seizoen, Rice in zijn hele carrière.

BENGALS RUN D STERK, REST KOMT NET TEKORT

Overigens waren het niet alleen Aaron Donald en Cooper Kupp die het verhaal van Super Bowl LVI vormden. De sterke Bengals run defense gooide namelijk flink wat roet in het eten voor de aanval van McVay. Men kwam niet verder dan 1,9 yards per carry en slechts 1,5 voor puur de running backs. De langste run werd beperkt tot acht yards, maar helaas voor Cincinnati was het de pass defense die onder aan de streep tekort kwam.

Aan de kant van de Los Angeles Rams was het Jalen Ramsey die continue werd gepiepeld door de jonge receivers Chase en Higgins. Ramsey moest 160 yards en één touchdown toestaan. Het betekende voor hem het slechtste duel uit zijn carrière. Higgins ving in totaal vier passes voor 100 yards en twee touchdowns, Chase ving er vijf voor 89 yards. Het waren echter de vraagtekens rondom de O-line die ook nu bleven bestaan en ook nu de belangrijkste factor waren in deze nederlaag. Burrow had gemiddeld slechts 2,41 seconden om te passen en werd bijna één op de vijf keer gesackt wanneer hij zich naar achter liet zakken. De Bengals hebben potentie, maar zolang er geen geschikte O-line staat, zal een compleet team als de Rams uiteindelijk altijd de bovenhand hebben.

Coverfoto: Rob Carr/Getty Images

NFL Previews: Super Bowl LVI

Marc Dorenbos
-
0
NFL Previews: Super Bowl LVI

Het NFL seizoen opende in september met een wedstrijd tussen de Tampa Bay Buccaneers en de Dallas Cowboys. Aankomende zondagnacht zal het grote sluitstuk plaatsvinden: de Super Bowl. In LA gaan de Los Angeles Rams en de Cincinnati Bengals het tegen elkaar opnemen voor eeuwige roem. Maken de Rams hun favorietenrol waar of gaan de Bengals voor de zoveelste verrassing zorgen?

Cincinnati Bengals (13-7) vs. Los Angeles Rams (15-5)

 SoFi Stadium | Zondagnacht | 00.30

De Rams gaan de wedstrijd in als favoriet voor de eindwinst. Het team van Sean McVay is dit seizoen all out gegaan om de Super Bowl naar LA te kunnen halen. De Rams trokken voor en tijdens het seizoen onder andere Matthew Stafford, Odell Beckham Jr. en Von Miller aan om het toch al sterke team nog beter te maken. De gok heeft tot nu toe uitbetaald. Tegen de Bengals moeten de Rams een kroon op hun werk zetten. 

De Bengals zijn de verrassing van dit seizoen. Na meerdere matige seizoenen heerste er begin dit seizoen optimisme over het jonge team in Cincinnati. Onder leiding van Joe Burrow en met de first round pick Ja’Marr Chase kon er worden gebouwd aan de toekomst. De Bengals verbaasden echter iedereen door vanuit een underdog positie de Super Bowl te halen. Ook zondagnacht zullen ze weer de underdog zijn, maar dat lijkt de Bengals niet te deren. 

Beide teams gaan vrijwel fit de Super Bowl in. Zowel de Rams als de Bengals raakten hun tight end kwijt in de Championship Game met Tyler Higbee en C.J. Uzomah. Voor Higbee komt de Super Bowl te vroeg, Uzomah lijkt de eindstrijd wel te gaan redden. Bij de Bengals was defensieve sterkhouder Trey Hendrickson afgelopen week ziek, maar ook hij gaat er gewoon bij zijn zondag.

HOUDT DE OL VAN DE BENGALS STAND?

De kans is groot dat de wedstrijd wordt beslist in de matchup tussen de offensive line van de Bengals en de verdediging van de Rams. De OL van de Bengals is al jaren een probleem en dat is dit jaar niet anders. Dat Burrow ondanks de matige bescherming zo’n goed seizoen aan het spelen is, zegt veel over zijn kwaliteiten. Dat de OL het tegen de Chiefs redelijk hield, zorgde al voor enige verbazing.

Tegen de Rams treft de OL echter een DL van een uitzonderlijk kaliber. Von Miller en Leonard Floyd zijn uitstekend, maar de absolute leider in de verdediging is natuurlijk Aaron Donald. Donald is al jaren één van de, zo niet de, beste verdedigers in de NFL. Ook deze play-offs is hij moeilijk af te stoppen. De matige OL van de Bengals gaat hier een hele kluif aan hebben.

Als de OL wel stand weet te houden, moeten de Rams oppassen in de secondary. Ondanks de aanwezigheid van Jalen Ramsey is dat de achilleshiel van de verdediging. Bovendien hebben de Bengals met Burrow natuurlijk iemand die fantastisch kan gooien als hij de tijd krijgt. Het wordt interessant om te zien hoe de Rams Chase gaan oppakken. De Chiefs besloten om Chase te double teamen. Dit leidde ertoe dat andere receivers als Tee Higgins en Tyler Boyd veelvuldig vrij kwamen.

IS DE AANVAL VAN DE RAMS TE STOPPEN?

De aanval van de Rams draait dit seizoen met offensive mastermind Sean McVay weer op volle toeren. Matthew Stafford bewijst dat hij een uitstekende quarterback is en met Cooper Kupp en OBJ heeft hij twee receivers van groot kaliber tot zijn beschikking. Met name Kupp speelt het seizoen van zijn leven. De secondary van de Bengals is bovendien niet fantastisch. Het is nog geen enkel team dit seizoen gelukt om Kupp tegen te houden, het is voor de Bengals te hopen dat zij de oplossing vinden.

De verdediging van de Bengals zal onder leiding van Hendrickson moeten proberen om bij Stafford te komen. Stafford is gedurende play-offs in goede doen, maar hij is wel vatbaar voor fouten als hij onder druk komt te staan. Dat is waar voor de Bengals veel valt te behalen zondagnacht.

Met Cam Akers beschikken de Rams over een hele goede running back, wat ook voor de Bengals geldt met Joe Mixon. Beide teams hebben echter een hele sterke run defense. Zowel de Rams als de Bengals staan in de top 10 van yards per game allowed over het afgelopen seizoen.

VETERANEN TEGEN DE JONKIES

Wie deze Super Bowl ook wint, het zal hoe dan ook een mooi verhaal zijn. De Rams stonden recent al eens in de eindstrijd, die in een teleurstellende wedstrijd werd verloren van de Patriots. Voor mannen als Donald en McVay zal een overwinning een ontbrekend stukje voor hun carrière betekenen. Met name Donald, die al bekend staat als één van de beste verdedigers ooit, heeft alleen nog een ring nodig om zijn loopbaan te completeren. Ook Stafford zal zijn status als quarterback bevestigen met een ring.

Daar tegenover staan de piepjonge Bengals. Mannen als Burrow en Chase staan aan het begin van hun carrière en zullen in de toekomst ongetwijfeld vaker mee gaan doen om de prijzen. Het zou echter een enorme stunt zijn als underdog Cincinnati deze Super Bowl wint. In de twee voorgaande seizoenen wonnen de Bengals in totaal zes wedstrijden. Aan het begin van het seizoen gaf niemand ze een reële kans. Een overwinning voor Burrow en de zijnen zou een sprookje zijn voor Cincinnati.

Aankomende zondagnacht om 00.30 trapt de wedstrijd af. Het zal ongetwijfeld een spektakel worden, al is het alleen maar omdat de halftime show met Dr. Dre, Snoop Dogg, Eminem, Kendrick Lamar en Mary J. Blige gevuld is met enorme namen. De Rams zijn duidelijk favoriet, en hoewel de Bengals hebben laten zien dat de underdog positie ze prima ligt, gaan de Rams deze wedstrijd naar zich toe trekken. Voorspelling: Rams

Lees hier de analyse van de cruciale matchups zondagnacht!

Artwork: Bo Schalbroeck (BoGraphix)

Super Bowl LVI : de cruciale matchups

Toon Aerts
-
0
Super Bowl LVI : de cruciale matchups

Het grootste football-feest op aarde is nu echt niet ver meer af. Nog twee keer slapen en het SoFi Stadium opent zijn deuren voor Super Bowl LVI. De Cincinnati Bengals en de LA Rams staan te popelen om eraan te beginnen en wij staan te popelen om onze ogen de kost te geven. Maar hoe verhouden de twee teams zich tot elkaar? Wat zijn de matchups die de doorslag zullen geven komende zondag? De cruciale duels voor je opgelijst.

DE D-LINE VAN DE RAMS VS. DE O-LINE VAN DE BENGALS

De matchup waar iedereen het al twee weken over heeft. Hoe zal de wankele O-line van de Bengals zich staande houden tegen de formidabele D-line van de Rams? En dan vooral, hoe gaan de offensive linemen van de Bengals om met het fenomeen Aaron Donald? Twee weken geleden tegen de Chiefs ging het best aardig voor de Bengals O-line. Een week eerder tegen de Titans gingen ze echter bijna kopje onder en lieten ze maar liefst negen sacks van Joe Burrow toe. Burrow werd in het reguliere seizoen overigens 51 keer gesackt. Dat is het meeste van alle quarterbacks. Maar hoe goed de Chiefs D-line ook is, zij hebben geen Aaron Donald in hun rangen. De Bengals zullen Donald moeten doubleteamen en ze zullen snel de bal uit de handen van Burrow moeten krijgen.

Een manier om dat te doen, is de bal aan Joe Mixon te geven. De running back vliegt enigszins onder de radar de laatste weken, maar haalde wel 115 scrimmage yards tegen de Chiefs. Hij kan de O-line van de Bengals ontlasten en Donald voor een stuk uit de wedstrijd houden. Voorts is het trouwens ook uitkijken naar de omgekeerde matchup. Hoe zal de O-line van de Rams het doen tegen de flitsende Trey Hendrickson? De nieuwkomer bij de Bengals haalde al 16,5 sacks dit seizoen, play-offs inbegrepen. Hij zou wel eens een cruciale rol kunnen gaan spelen in de defensie van de Bengals.

JA’MARR CHASE VS. JALEN RAMSEY

Eén van de beste corners in de NFL tegenover de Offensive Rookie of the Year, dat kan enkel maar vuurwerk geven. Jalen Ramsey verklaarde eerder in de week al dat hij niet liever wil dan Chase een hele wedstrijd te schaduwen. Maar of Sean McVay en Raheem Morris dat ook zullen toelaten, is maar zeer de vraag. Wellicht zullen de Rams het merendeel van de tijd twee verdedigers op Chase zetten, aangezien het risico op een explosieve play zo groot is. De rookie scoorde dit seizoen acht touchdowns van 30 yards of meer. Mocht Ramsey man op man spelen in de Super Bowl tegen Chase, dan moet hij elke keer opnieuw perfect zijn job doen. Een foutje is niet toegestaan.

Bovendien geeft het schaduwen van Chase ook kansen aan de andere receivers van de Bengals. Tee Higgins is met name de speler waar dan naar uitgekeken moet worden. Hij haalde tegen de Titans en de Chiefs respectievelijk 96 en 103 receiving yards. Zulke cijfers kunnen het verschil betekenen tussen winst en verlies in de Super Bowl. Ramsey zal dus wellicht af en toe op Chase gezet worden, maar de verwachting is toch dat hij zoals vaker overal op het veld te vinden zal zijn tegen de explosieve offense van de Bengals.

COOPER KUPP VS. ELI APPLE EN MIKE HILTON

De Offensive Player of the Year en de Triple Crown Winner van 2021 krijgt de kans om ook in de Super Bowl zijn kunstjes te laten zien. Hij zal tegenover twee interessante tegenstanders staan. Met name naar de matchup met Mike Hilton wordt het uitkijken. De laatste keer dat beide heren tegenover elkaar stonden, speelde Hilton nog bij de Pittsburgh Steelers, in 2019. Cooper Kupp had in die game een totaal van… 0 catches. Zal Kupp opnieuw voornamelijk vanuit de Slot spelen? En zal Mike Hilton dan voornamelijk als Slot Corner ingezet worden? Vast staat dat Kupp dit seizoen niet minder dan 95 catches heeft gemaakt vanuit de Slot, meer dan eender wie in de NFL.

De Bengals zijn trouwens niet geweldig tegen slot receivers dit seizoen. Ze lieten dit seizoen 7,9 yards per catch toe aan slot receivers, het vijfde hoogste gemiddelde in de NFL. Als Kupp meer naar de buitenkanten wordt gedwongen, komt hij wellicht ook Eli Apple tegen. Dat zou een duel moeten zijn dat in het voordeel van Kupp uitvalt. Apple was namelijk geen stabiele factor in de Bengals defense tegen de Chiefs, ondanks zijn tackle op Tyreek Hill op het einde van de eerste helft. De rest van die eerste helft werd Apple keer op keer verbrand door Hill. Van Cooper Kupp mogen we in principe hetzelfde verwachten wanneer beide heren tegenover mekaar staan.

JOE BURROW VS. MATTHEW STAFFORD

De quarterbacks zullen natuurlijk geen rechtstreeks duel met elkaar uitvechten. Ze zullen niet tegelijk op het veld staan. Toch zullen hun prestaties met elkaar vergeleken worden en is de kans reëel dat de betere quarterback tijdens Super Bowl LVI ook effectief de Lombardi Trophy in de lucht zal mogen steken. In het reguliere seizoen ontliepen beide quarterbacks elkaar alleszins niet veel. Stafford en Burrow stonden respectievelijk derde en zesde op de passing yards-ranglijst. Ook op vlak van touchdowns stonden ze beiden in de top tien. Stafford wierp er 41, Burrow liet er 34 optekenen. Daar zette Stafford 17 intercepties tegenover en Burrow 14. Beide heren houden er ook van om diepe passes te gooien. Burrow voerde de NFL aan in yards per attempt met 8,9. Stafford volgde op een derde plaats met 8,1.

Bij de Lions kon Matthew Stafford in de play-offs nooit potten breken, maar dit jaar, zijn eerste bij de Rams, lukt het plots allemaal. Hij won zijn eerste play-offwedstrijd tegen de Cardinals en deed er daarna prompt nog twee bij tegen de Buccaneers en 49ers. Voor Burrow zijn de play-offs een nieuw gegeven, maar Joe Cool verliest er zijn kalmte niet bij. Burrow verloor nog niet in de play-offs en won zelfs een rechtstreeks onderronsje met Patrick Mahomes. De wedstrijd zal grotendeels bepaald worden door hoe beide quarterbacks omgaan met de druk die ongetwijfeld op hen af zal komen. Burrow heeft al bewezen dat het hem weinig doet. Zelfs wanneer hij geraakt wordt, vindt hij nog vaak zijn receivers. Stafford durft daarentegen al wel eens fouten te maken als zijn O-line instort. Probeer echter Stafford niet te blitzen. Tegen de blitz heeft hij een passer rating van 132,5 en een completion percentage van 74%.

EVAN MCPHERSON VS. MATT GAY

Een uitsmijtertje om dit artikel af te ronden. Hoe gaan de kickers het doen tijdens Super Bowl LVI? De cijfers van het reguliere seizoen spreken alvast in het voordeel van Matt Gay, de kicker van de Rams. Gay haalde een field goal percentage van 94,1%. Hij lukte 32 uit 34 pogingen. Evan McPherson deed het een stukje minder met 28 uit 33, goed voor 84,8%. Kijken we echter naar de play-offs dit jaar, dan heeft Gay wel al twee field goals gemist. McPherson daarentegen is met 12 uit 12 perfect sinds de start van het naseizoen. Zijn game-winning field goals tegen achtereenvolgens de Titans en de Chiefs hebben hem intussen de bijnaam Evan McFearless opgeleverd. Mocht de wedstrijd aankomen op een kick die één van beide teams de winst moet bezorgen, dan ligt het mentale voordeel alvast bij de rookie van de Cincinnati Bengals.

Afgelopen nacht werden de belangrijkste individuele prijzen in de NFL uitgereikt. Je vindt een overzicht van alle winnaars hier!

Coverfoto: Rob Carr/Getty Images

NHL Power Play Friday: binnen twee minuten alle ‘ins en outs

Hans Mulder
-
0
NHL Power Play Friday: binnen twee minuten alle ‘ins en outs

De week na de All-Star Game zou rustig moeten verlopen, maar niets bleek minder waar. In Montreal en Edmonton sneuvelde een coach en in Boston ging een publiekslieveling met pensioen. Natuurlijk blikken we even terug op het feestje in Las Vegas en moeten we ook de fratsen van Brad Marchand bespreken. Genoeg te bespreken dus in deze editie van de NHL Power Play Friday.

TUUKKA RASK IS ER KLAAR MEE

Voor Tuukka Rask is het nu echt mooi geweest. Na een indrukwekkende loopbaan, waarin hij anderhalf decennium lang het shirt van de Bruins droeg, vindt de Fin het mooi geweest. Heel even probeerde hij terug te komen na een heupoperatie, maar deze week kwam er hoge woord er dan toch uit. Na 564 wedstrijden in de NHL, 308 overwinningen, een 2.28 GAA en een gemiddeld save percentage van .921 is het klaar voor Tuukka Rask. Het lichaam kan niet langer wat de geest wil en de Fin zwaait nu echt af.

RUSTIG GEBRACHT

Rask is weliswaar een icoon in Beantown, maar toch echt gedraft door de Toronto Maple Leafs. Als junior noteerde Raks namens Ilves U20 in Finland best aardige cijfers, maar ook niet meer dan dat. Toch besloten de Leafs het er in 2005 op te wagen in de eerste ronde. Tuukka Rask zou echter nooit een wedstrijd spelen voor de roemrijke club uit Ontario. Een jaar na de draft werd hij betrokken in een trade die Andrew Raycroft naar Toronto stuurde en Rask richting Boston liet gaan. Rask was op dat moment nog een tiener en sleet zijn dagen nog altijd in de Finse competities.

Dat veranderde pas in 2007-2008. Op 20 november 2007 debuteerde de Finse goalie op het allerhoogste niveau. Toevallig ook nog tegen de club die hem drafte, de Maple Leafs. Met een .938 sv% en een 4-2 zege was het een debuut dat er mocht zijn. Rask zou in de weken daarna nog een paar wedstrijden voor Boston spelen, maar imponeren deed hij niet. Tim Thomas hoefde zich nog geen zorgen te maken. Deze jonge Fin was nog geen bedreiging voor zijn plek.

MACHTSOVERNAME

Daar kwam pas in 2009-2010 verandering in. Bij de Providence Bruins in de AHL had Rask inmiddels naam gemaakt voor zichzelf en Claude Julien besloot dat Rask en Thomas de wedstrijden mochten verdelen. De Fin speelde 45 wedstrijden, kwam tot een 1.97 GAA en .931 sv%. Geweldige cijfers voor een jonge goalie. Cijfers ook die hij in zijn loopbaan niet meer zou overtreffen. Het was niet genoeg voor de Calder Trophy, want die ging naar Tyler Myers. Rask was zelfs niet de beste goalie. Jimmy Howard was weliswaar al wat ouder, maar presteerde als rookie prima bij de Red Wings dat jaar.

De statistieken uit zijn eerste jaar wist Rask in de jaren daarna nooit te evenaren of te overtreffen, maar de Fin ontwikkelde zich tot een meer dan capabele vervanger van Thomas. Toch was het de veteraan die in 2011 de Bruins aan de Stanley Cup hielp. Rask mocht veelvuldig opdraven tijdens het reguliere seizoen, maar de play-offs waren voor Thomas. Twee jaar later kreeg de Fin die last wel op zijn nog altijd jonge schouders. De Bruins wonnen de Eastern Conference, maar schoten tekort tegen de Blackhawks.

GROOTSE CARRIÈRE

Noch Tuukka Rask, noch de Boston Bruins zouden daarna niet opnieuw zo dichtbij de Cup komen. De fin ontwikkelde zich tot een enorm betrouwbare sluitpost, was vaak goed in de play-offs (in 2013 een .940 sv% in 22 wedstrijden) en won in 2014 de Vezina Trophy. Rask mocht ook nog twee keer de gang naar de All-Star Game maken en zijn .921 sv% over zijn gehele loopbaan behoort tot de allerbeste in de historie van de NHL. Generatiegenoot Henrik Lundqvist kwam bijvoorbeeld uit op .918. Andrei Vasilevskiy zit momenteel een fractie onder Rask met .920. Dit alles om maar even aan te geven hoe goed de Fin eigenlijk was.

Vorig seizoen noteerde Tuukka Rask in het postseason zeer acceptabele cijfers met een 2.36 GAA en .919 sv%. Achteraf bleek de Fin op dat moment al te kampen met een fikse heupblessure. In de zomer liet Rask zich opereren en de verwachting was dat hij in januari of februari van dit jaar terugkeerde. Waar dit was, werd de volgende vraag. In de zomer van 2021 liep zijn contract in Boston af.

Rask wilde alleen als Bruin verder en gelukkig voor de Fin kwam de liefde van twee kanten. In de AHL moest hij wat minuten maken, maar kwalitatief hield het niet over. Helaas bleek dit geen incident. Na vier wedstrijden en opnieuw fysiek ongemak besloot Tuukka Rask woensdag een dikke punt achter een prachtige carriere te zetten. Linus Ullmark, maar vooral Jeremy Swayman, krijgen de loodzware taak in de voetsporen van Rask te treden.

DUCHARME EN TIPPETT KRIJGEN CONGÉ

De Montreal Canadiens zijn bezig aan een onwaarschijnlijk slecht seizoen. Daarmee vertellen we niets nieuws. Ruim een half jaar geleden in de Stanley Cup Final en nu de slechtste ploeg in de NHL. En met teams als de Coyotes en de Kraken is dat best een knappe prestatie. Onlangs werd GM Marc Bergevin al op de keien gesmeten en waarschijnlijk voelde coach Dominique Ducharme de bui toen al hangen. Tijdens die enorm knappe run in het postseason vorig seizoen werden de Habs gedragen door Carey Price, maar zonder de sterspeler heeft Ducharme het een stuk lastiger. Dat het zo beroerd ging, had waarschijnlijk niemand verwacht.

Vorig jaar rond deze tijd nam Ducharme het over van Claude Julien. Hij leidde het team naar de vierde plaats in de North Division. Er volgde daarna een bijzonder verhaal in de play-offs. Een verhaal dat pas eindigde in de Final. In Montreal wisten ze genoeg. Deze Ducharme moest de komende jaren de Habs naar grote hoogte brengen.

We weten wat volgde. Blessures, Covid-19, nog meer blessures en vooral heel veel nederlagen kostten Ducharme deze woensdag zijn baan. Deze zomer nog vastgelegd voor drie seizoenen en ruim een half jaar later op straat. De general manager was al vervangen en nu vond Kent Hughes het tijd om ook Ducharme, na slechts 83 wedstrijden, de wacht aan te zeggen.

Razendsnel werd een vervanger aangesteld. Martin St. Louis, een icoon in Tampa Bay, zal de rest van dit seizoen interim-coach zijn. De Hall of Famer heeft geen enkele ervaring op het hoogste niveau en was alleen in de minors werkzaam als coach. Hij zal de komende maanden met bovengemiddelde interesse gevolgd worden door het management van de Canadiens. De 46-jarige St. Louis was topscorer van de league in 2004, won dat jaar de Hart Trophy én de Stanley Cup en kan het nauwelijks slechter doen dan Ducharme. Zijn eerste wedstrijd, donderdag tegen Washington, ging met 5-2 verloren. De nieuwe coach zal echter wel aanknopingspunten gezien hebben.

GOED BEGIN, SNEL AFSCHEID

Niet alleen Ducharme kreeg slecht nieuws, want ook in Edmonton werd een coach aan de dijk gezet. Dave Tippett begon dit seizoen sensationeel met de Oilers, maar na een 16-5-0 start hapert de motor. Tegenstanders kregen steeds meer vat op de ploeg van Tippett en de eens zo trotse koploper in de Pacific moet nog serieus benen maken om de play-offs te halen.

Na die geweldige start ging het scoren de Oilers steeds moeilijker af en hun tegenstanders juist het tegendeel. Niet voor het eerst werd gewezen naar een matige defensie, maar toen er in december en januari losing streaks van respectievelijk zes en zeven wedstrijden volgden, kwam ook de positie van Tippett meer en meer ter discussie te staan. In interviews werkte het zelfs soms op de zenuwen van de spelers.

Richting de ASG waren de Oilers weer aan de beterende hand met een 5-game winning streak. Het zagen aan de stoelpoten van Tippett leek even voorbij. Na het weekend in Vegas volgden echter twee nederlagen en was de zaag onverbiddelijk. In zijn derde seizoen viel het doek voor Tippett. Hij bereikte in zijn eerste twee seizoenen de play-offs, maar speelde geen enkele rol van betekenis. Van de acht duels werd er slechts één gewonnen. Ondanks de aanwezigheid van Connor McDavid en Leon Draisaitl.

MEER WERK TE DOEN

Jay Woodcroft zal het stokje overnemen van Tippett en voor het eerst op eigen benen staan in de NHL. Woodcroft was als assistent werkzaam in San Jose en Edmonton voor hij de Bakersfield Condors onder zijn hoede nam. De nieuwe coach is communicatief sterk en staat bekend als een motivator. Voor de Oilers is alleen een nieuwe coach en een nieuwe aanvaller (Evander Kane) niet de oplossing voor het complexe vraagstuk. Defensief zal er ook iets gedaan moeten worden de komende weken om een snelle uitschakeling in de play-offs te voorkomen.

BREAKING NEWS

COVID GRIJPT WEER OM ZICH HEEN

Jack Hughes nam niet alleen een nieuwe ervaring mee vanuit Las Vegas vorig weekend, maar helaas voor de Devils-centre ook het coronavirus. Heel stiekem hoopten we klaar te zijn met deze berichten, maar helaas vielen deze week wat grote namen ten prooi aan het bekende virus. Naast Jack moest namelijk ook broer Quinn er aan geloven. De Canucks kunnen dus even niet over hun blueliner beschikken.

De twee broertjes waren samen in Vegas, maar daar was Evgeni Malkin niet. Ook de Russische vedette van de Penguins werd in het Covid-protocol geplaatst. Malkin miste de start van de competitie, maar staat na 12 wedstrijden inmiddels op 13 punten. Als alles meezit, kan hij zondag tegen de Devils van Jack Hughes weer spelen.

MATTHEWS MET DE SCHRIK VRIJ

Het was even schrikken voor iedereen die de Maple Leafs een warm hart toedraagt. Afgelopen maandag keerden de Leafs en Hurricanes weer terug op het ijs, maar in de derde periode van dit treffen verdween Auston Matthews vroegtijdig naar de kant. Matthews viel en kreeg de knie van verdediger Brett Pesce tegen zijn hoofd. De vedette keerde niet terug voor OT en miste daardoor de gamewinner van Mitch Marner. Matthews had al twee keer gescoord in dit duel en kwam daarmee op 31 voor het seizoen.

Woensdag stond Matthews alweer op het ijs, dus liep dit met een sisser af. De sterspeler was bezig aan een knappe 5-game point streak, waarin hij 6 goals en 6 assists noteerde. Jake Muzzin is hersteld van zijn hersenschudding en maakte donderdag zijn rentree in de wedstrijd tegen Calgary. Muzzin was sinds 15 januari uitgeschakeld. De aanwezigheid van zowel Matthews als Muzzin kon niet voorkomen dat Toronto met 5-2 onderuit ging in Calgary. Voor Matthews was er een assist bij de tweede treffer. Voor de Leafs was ’t de eerste nederlaag in zeven wedstrijden.

KASSIAN EN KEITH VOORLOPIG OUT

Jay Woodcroft zal in zijn eerste weken als coach van de Oilers geen beroep kunnen doen op Zack Kassian en Duncan Keith. Beide spelers vielen woensdag uit in het verloren duel met de Chicago Blackhawks. Kassian kreeg in de tweede periode een puck tegen het hoofd en brak daarbij zijn kaak. De winger is naar verwachting minimaal een maand uit de roulatie. De ervaren Keith viel in de eerste periode al weg. Hij hield een hersenschudding over aan het weerzien met zijn oude liefde. De Oilers verwachten Keith over twee tot vier weken terug te hebben.

MACKINNON OP WEG TERUG

De Colorado Avalanche wonnen donderdag met 3-2 van de Tampa Bay Lightning en deden dit zonder hun beste speler. Nathan MacKinnon is nog altijd herstellende van een hersenschudding en gebroken neus die hij eind januari opliep tegen de Bruins. MacKinnon miste daardoor de ASG en onder meer dus ook de topper tegen de Bolts. De Avalanche hopen hun sterspeler komende zondag terug te hebben, als ze in Dallas aantreden tegen de Stars. Tegen Tampa Bay was blueliner Devon Toews één van de doelpuntenmakers. Het was voor hem de negende van het seizoen en daarmee evenaart hij nu al zijn prestatie van de vorige jaargang. De mooiste van de avond kwam echter op naam van Nikita Kucherov.

OVERIG NIEUWS

BERUBE LANGER DOOR IN ST. LOUIS

Waar Dominique Ducharme en Dave Tippett deze week het gevreesde gesprek kregen, daar was er goed nieuws voor Craig Berube. De coach die in 2019 de St. Louis Blues naar de eerste Stanley Cup in de clubhistorie leidde, mag nog een paar jaar langer aanblijven. Berube nam het in 2018-2019 na 19 wedstrijden over van Mike Yeo en begon vervolgens te schrijven aan een geweldig succesverhaal. In de twee seizoenen die volgden op die glorieuze zegetocht kwam St. Louis niet voorbij de eerste ronde. Dit seizoen moet de revanche volgen. De Blues zijn halverwege het reguliere seizoen goed onderweg en lijken zich nu al op te kunnen maken voor de play-offs.

MARCHAND WEER IN DE FOUT

Dat heeft zo’n jongen toch niet nodig. Deze zin van een bekende Almelose cabaretier is zeker van toepassing op Brad Marchand. De aanvaller van de Boston Bruins is onwaarschijnlijk goed, maar af en toe lijkt de man ook volledig het noorden kwijt. Met 21 goals en 28 assists is de Dr. Jekyll en Mr. Hyde van Boston ontzettend belangrijk voor zijn ploeg. Voor de break had hij met 2 assists nog een aandeel in de zege op Seattle, maar in de eerste wedstrijd na de ASG sloegen de stoppen weer eens door. In de wedstrijd tegen de Penguins misdroeg Marchand zich tegen goalie Tristan Jarry.

Het werd uiteindelijk genoteerd als roughing/high-sticking. Hij moest zich tijdens een in-person hearing verantwoorden. Op dat moment weet een speler al dat hij voor minimaal vijf wedstrijden geschorst kan worden. Dit gebeurde ook. Recidivist Marchand werd voor zes wedstrijden geschorst en keert op 24 februari terug in de line-up. Zijn Bruins missen hun topscorer onder meer tegen de Hurricanes (0-6 nederlaag), Rangers, Islanders en Avalanche.

OOK FOLIGNO HET BOKJE

Niet alleen Marchand moet noodgedwongen toekijken met een schorsing. Ook Marcus Foligno van de Minnesota Wild had zijn emoties niet helemaal onder controle. Afgelopen donderdag ging Foligno op de vuist met Adam Lowry van de Winnipeg Jets. Foligno kwam als winnaar uit de strijd, maar vond het nodig zijn tegenstander een knietje te geven. Vanzelfsprekend waren de instanties hier niet van gediend en besloten ze Marcus Foligno voor twee duels te schorsen. Hij mist daardoor de wedstrijden tegen Carolina en Detroit en is woensdag weer speelgerechtigd voor de Wild. Die spelen die dag tegen…de Winnipeg Jets. Overigens zegevierden de Jets donderdag met 2-0.

COYOTES LIJKEN IN ARIZONA TE BLIJVEN

De NHL lijkt niet van zins de Arizona Coyotes te willen verhuizen. De franchise wordt zowel op het ijs als naast het ijs geplaagd door problemen en kreeg te horen dat ze moesten vertrekken uit de huidige Gila River Arena. Er liggen plannen om in Tempe een nieuw stadion te bouwen voor de club, maar deze moeten nog worden goedgekeurd. De nabije toekomst van de franchise ligt in de arena van Arizona State University.

Een stadion van slechts 5.000 plaatsen, waardoor de gezamenlijke opbrengsten van de NHL onder druk komen te liggen. De topteams in de League springen bij zodat de kelderteams het hoofd financieel boven water kunnen houden. Een groot deel van die bijdrage zal nu naar Arizona verdwijnen en daar zijn lang niet alle clubs over te spreken. De NHL lijkt ten koste van alles een franchise in deze staat te willen houden en die koppigheid kost ondertussen enorm veel geld. Geld dat in een bodemloze put dreigt te verdwijnen.

Het laatste nieuws hoor je ook in onze NHL POWER PLAY PODCAST! Heb je vragen en/of opmerkingen voor ons, mail dan naar nhlpowerplaypodcast@gmail.com!

Cover photo: Alex Brandon/AP Photo

MVP-titel voor Rodgers, HoF Class of ’22

Chris Van Dijk
-
0
MVP-titel voor Rodgers, HoF Class of ’22

Aaron Rodgers is voor het tweede jaar op rij gekozen tot meest waardevolle speler in de NFL. Dat bleek donderdagavond tijdens de traditionele uitreiking van de awards voor het reguliere seizoen. Verder vielen onder meer T.J. Watt, Cooper Kupp en Mike Vrabel in de prijzen. Aan de Hall of Fame werden alleen namen toegevoegd die al langer dan 10 jaar wachtten.

Het is de vierde keer dat Rodgers gekozen is tot beste speler van het reguliere seizoen. In Los Angeles kreeg hij de award uit handen van Peyton Manning. Manning is de enige speler die de prestigieuze prijs vaker won, want de voormalig quarterback heeft vijf van deze trofeeën in zijn prijzenkast staan.

Rodgers was in het reguliere seizoen goed voor 37 touchdowns en vier intercepties. De quarterback van de Green Bay Packers miste één wedstrijd door een coronabesmetting, waarbij veel controverse ontstond omdat hij over zijn vaccinatiestatus had gelogen. Ondanks de gemiste wedstrijd leidde hij zijn team naar het beste record in de NFC. Rodgers kreeg 39 van de 50 stemmen. Zijn grootste concurrent, de met pensioen gaande Tom Brady, kreeg tien stemmen, terwijl één van de panelleden voor receiver Cooper Kupp koos. Kupp kreeg als troostprijs wel de award voor de beste aanvallende speler.

T.J. WATT BESTE VERDEDIGER

De winnaar van de prijs voor beste verdediger had een bekende achternaam, maar een nieuwe voornaam. T.J. Watt van de Pittsburgh Steelers evenaarde dit jaar het recordaantal sacks van 22,5, ook al moest Watt twee wedstrijden geblesseerd toekijken. Hij kreeg 42 stemmen en was hiermee een overweldigende winnaar. Watt ontving de prijs van broer J.J., die drie keer gekozen werd tot beste verdediger.

“Ik heb niet veel individuele doelen, maar deze prijs wilde ik heel graag hebben toen ik mijn broer hem drie keer zag winnen toen hij op zijn absolute top was”, vertelde Watt na het ontvangen van de prijs. “Ik heb toen altijd gedacht, waarom zou ik dat niet kunnen doen?”.

MICAH PARSONS EN JA’MARR CHASE ROOKIES VAN HET JAAR

Eén van de andere spelers die stemmen kreeg voor de titel beste verdediger was Micah Parsons van de Dallas Cowboys. De rookie werd door drie mensen gekozen, uiteraard niet voldoende voor de titel. Er was wel een troostprijs voor Parsons, namelijk die van verdedigende rookie van het jaar. Dat hij deze prijs zou krijgen was wel duidelijk; het was ook de enige prijs die unaniem werd uitgedeeld.

Bij de aanvallers was er iets meer strijd voor de titel, maar ook hier was er wel een duidelijke winnaar. Dat werd Ja’Marr Chase, de receiver die zich aan het voorbereiden is op de Super Bowl van zondag. Chase kreeg 42 stemmen en had hierdoor een grote voorsprong op Mac Jones, de quarterback van de Patriots eindigde in deze verkiezing als tweede.

PRIJS VOOR JOE BURROW

Chase was niet de enige speler van de Bengals die in de prijzen viel. Zijn quarterback Joe Burrow werd gekozen als Comeback Player of the Year. Daarmee werd Burrow onderscheiden voor zijn knappe rentree dit jaar. In november 2020 scheurde hij zijn kniebanden en een jaar later leidde hij zijn ploeg al naar de play-offs. Het was wel de meest spannende verkiezing. Burrow kreeg namelijk 28 van de 50 stemmen. Dak Prescott, quarterback van de Cowboys, kreeg 21 stemmen. Er was één iemand die had gestemd op Derwin James van de Chargers.

De beste coach van het afgelopen jaar zat niet in Cincinnati. Zac Taylor kreeg twee stemmen, maar dat was uiteraard niet voldoende. Hier werd Mike Vrabel onderscheiden voor de prestaties van de Titans, die ondanks een groot aantal blessures de #1 seed in de AFC binnehaalden. De laatste prijs ging naar Andrew Whitworth van de Los Angeles Rams, die voor zijn verdiensten buiten het veld de Walter Payton Man of the Year Award ontving.

NIEUWE NAMEN IN DE HALL OF FAME

Tijdens de huldiging van de winnaars werden ook de nieuwe namen in de Hall of Fame bekendgemaakt. Niemand van de kandidaten die voor het eerst een kans maakten, werd gekozen. Er werden alleen spelers gekozen die meer dan tien jaar moesten wachten op hun uitverkiezing. De keuze viel op tackle Tony Boselli, safety LeRoy Butler, linebacker Sam Mills, defensive tackle/end Richard Seymour en defensive tackle Bryant Young als spelers uit het moderne tijdperk.

De officiële inhuldiging van deze spelers is in augustus, voor de start van het nieuwe seizoen. Dan zullen ook wide receiver Cliff Branch, voormalig NFL-bestuurslid Art McNally en oud-coach Dick Vermeil in de Hall of Fame worden opgenomen.

Lees hier de Road to the Super Bowl van de Bengals en de Rams.

Coverfoto: Nic Antaya/Getty Images

Beijing 2022 recaps: Canada en Finland imponeren, Denen verrassen

Hans Mulder
-
0
Beijing 2022 recaps: Canada en Finland imponeren, Denen verrassen

Ook voor de ijshockeyers zijn de Winterspelen dan eindelijk begonnen. Het toernooi wordt de komende anderhalve week in sneltreinvaart afgewerkt en het was aan de Russen om het bal te openen. In dezelfde poule B noteerden we woensdag ook al de eerste verrassing. Op donderdag kwamen andere favorieten aan bod en met name Canada en Finland maakten indruk tijdens hun eerste duel.

ICYMI | LUISTER HIER ONZE PREVIEW OP DE OLYMPISCHE SPELEN!

POULE A

VERENIGDE STATEN – CHINA 8-0

Hoe zou het gastland zich houden tegen het Noord-Amerikaanse geweld? Het eerste deel van die vraag werd donderdagmiddag al beantwoord. Het jonge grut van de Verenigde Staten stond tegenover het ingespeelde gezelschap uit China. Zij spelen immers allemaal voor dezelfde club in de KHL. De VS komt als enige met een piepjong roster naar China en is alleen daarom al het volgen waard.

De Chinezen weigerden zich in de eerste periode naar de slachtbank te laten leiden. David Quinn, coach van de VS, zag dat zijn ploeg zelfs een powerplay nodig had om de ban te breken. Brendan Brisson was de maker van de eerste Amerikaanse treffer. Daarmee was het verzet van China nog niet gebroken. Dit gebeurde pas in de tweede periode. Op aangeven van Sean Farrell kon Noah Cates de 2-0 scoren en daarna werd het heel voorzichtig eenvoudiger voor de VS. China produceerde in deze periode slechts 6 SOG, dus Blackhawks-prospect Drew Comesso had het rustig. De jongeling kon van een afstandje aanschouwen hoe Sean Farrell meer en meer de show begon te stelen.

De forward werd in 2020 in de vierde ronde opgepikt door de Montreal Canadiens en zette deze eerste wedstrijd naar zijn hand. Met 3 goals en 2 assists speelde Farrell een erg belangrijke rol in de uiteindelijke 8-0 zege van Team USA. Quinn zal tevreden zijn over de uitslag, maar wat deze waard is, zullen we de komende dagen pas weten. Zijn jonge ploeg schoot veelvuldig op doel, getuige ook de 55 SOG. Over de 29 SOG van China zal Quinn zich mogelijk wat zorgen maken.

CANADA – DUITSLAND 5-1

Een wedstrijd waar door de liefhebber met bovengemiddelde belangstelling naar werd uitgekeken. Regerend wereldkampioen Canada tegen Duitsland, dat tijdens de laatste Spelen zo verrassend het zilver won. De Duitsers hadden mogelijk verwacht goed partij te kunnen bieden aan Canada, maar met onder meer rising star Owen Power en de gearriveerde Eric Staal in de gelederen wasten de Canadezen dit varkentje al in een heel vroeg stadium.

Duitsland mocht vier jaar geleden dan de revelatie van het toernooi zijn, maar in deze eerste wedstrijden konden ze niet veel meer dan toekijken. Er waren wat twijfels over de kracht van dit Team Canada, maar al binnen tien minuten werden deze min of meer weggenomen. Alex Grant opende de score, Ben Street verdubbelde deze en nog voor de Duitsers wisten wat er aan de hand was, had Daniel Winnik de 3-0 al gescoord. Een fraai stukje powerplay van Canada zonder dat er sprake was van een numeriek overwicht.

De voet kon wat van het Canadese gas en dat stelde Tobias Rieder in staat de Duitse eer alvast te redden. Diens ploeggenoot Konrad Abeltshauser mocht even later naar de strafbank en zag lijdzaam toe hoe Maxim Noreau de marge weer op drie bracht. Het slotakkoord was in de derde periode voor Jordan Weal. Hij bepaalde de eindstand op 5-1. Kijken we naar de shot clock, dan leek het met 27-24 in Canadees voordeel nog best een spannende wedstrijd. Op het ijs was daar echter geen sprake van. Canada was een paar maten te groot voor Duitsland, dat bij vlagen getuige was van een ware masterclass.

POULE B

ROC – ZWITSERLAND 1-0

Titelverdediger Rusland, al moeten we ze officieel ROC noemen, zette woensdagochtend (Nederlandse tijd) dit olympisch toernooi in gang. Zonder de echte grote sterren, maar wel met interessante spelers als Arseni Gritsyuk en Slava Voynov moest een zege op Zwitserland een formaliteit zijn. Daarbij heeft het ROC ook nog de beschikking over Ivan Fedotov, een reus onder de lat.

In tegenstelling tot zijn Russische collega tikt Reto Berra net niet de 2 meter aan, maar de Zwitser speelde wel een reusachtig goede wedstrijd. Het ROC heerste in de eerste periode, maar stuitte keer op keer op berra. Tot een paar seconden voor tijd. Anton Slepyshev vond eindelijk een gaatje in het Zwitserse pantser en zette de Russen op het bord.

Wie dacht dat de titelhouder daarna beter ging spelen, kwam bedrogen uit. Zwitserland probeerde de touwtjes in handen te krijgen en was af en toe ook dicht bij de gelijkmaker. Een niet onverdiende gelijkmaker. Fedotov en consorten wisten de Zwitsers echter van scoren te houden. De lange goalie opende deze Spelen met een shutout, maar coach Alexei Zhamnov zal ook hebben gezien dat het spel af en toe van een bedenkelijk niveau was.

TSJECHIË – DENEMARKEN 1-2

Tsjechië heeft in het verleden geweldige spelers voortgebracht. Jaromir Jagr is een legende uit het verleden en David Pastrnak heeft in Boston tegenwoordig een heldenstatus. Naamgenoot David Krejci had dit in het verleden. De Tsjech koos er echter voor terug te keren naar Europa en is één van de weinige grote namen op het roster van het huidige Tsjechië.

Het roster was echter sterk genoeg om debutant Denemarken te verslaan. Althans, dat zou je denken. Met onder meer Frans Nielsen, de vlaggendrager van de Deense afvaardiging, hadden ook de Denen een flinke portie NHL-ervaring op het ijs. Die ervaring kon niet voorkomen dat Tsjechië in de eerste periode het ene na het andere schot richting de Deense goal vuurde. Bij al deze schoten ontbrak de scherpte. Hoe anders was dit bij Denemarken.

Markus Lauridsen opende de score in dit duel en Frans Nielsen maakte er 2-0 van in Deens voordeel. Dit alles met slechts 4 SOG in de eerste periode. Met de 1-2 van oudgediende Roman Cervenka leken de Tsjechen alsnog terug in de wedstrijd te komen. Ze hielden dan wel een groot voordeel (40-17) op de shot clock, maar de belangrijkste cijfers waren in Deens voordeel: 2-1. De debutant opent het avontuur met een onverwachte zege en Tsjechië moet flink aan de bak om in de tussenronde een grote tegenstander te ontlopen.

POULE C

FINLAND – SLOWAKIJE 6-2

De tweede dag van het toernooi begon met een interessant affiche. Finland, toch één van de medaillekandidaten, is met een behoorlijk belegen roster naar Beijing gekomen. In ’t eerste duel troffen ze een tegenstander die juist met wat tieners naar China was afgereisd. De jongere benen van Slowakije kwamen ook prima uit de startblokken en openden via Jurj Slafkovsky, een 17-jarig toptalent, brutaal de score.

De ervaren Finnen lieten de Slowaken even uitrazen en namen halverwege de eerste periode de regie over. Sakari Manninen bracht de Finnen langszij en vanaf dat moment ging de wereldkampioen van 2019 beter en beter spelen. Op de power play stond Harri Pesonen aan het einde van een schitterende aanval en Miro Aaltonen maakte er nog in de eerste periode 3-1 van. In de tweede periode toonden Manninen en Slafkovsky zich opnieuw trefzeker, maar de tweede Slowaakse treffer werd al heel vroeg in de derde teniet gedaan.

Manninen maakte zijn hattrick compleet en stuurde Finland met de 5-2 naar veilige haven. In de slotfase bepaalde Aaltonen de eindstand op 6-2. Een vliegende start voor Finland, dat bij vlagen prima ijshockey liet zien en in Granlund, Hartikainen en Manninen een levensgevaarlijke en erg ingespeelde aanvalslijn heeft. Zoveel is na deze eerste wedstrijd wel duidelijk.

ZWEDEN – LETLAND 3-2

De Zweden staan bij vrijwel elk toernooi in het rijtje met favorieten, maar in Beijing zien we ze hooguit als een outsider voor de medailles. Het is niet slecht wat de Tre Kronor op het ijs hebben staan, maar op papier hebben ze toch ook niet de klasse van een Finland, Canada of ROC. Zweden kreeg echter wel de mogelijkheid om lekker in het toernooi te groeien. Letland, tegenstander in de eerste ronde, moest betrekkelijk eenvoudig worden verslagen. Hoewel de score anders doet vermoeden, gebeurde dit ook wel.

Zweden opende sterk en stond de Letten slechts 3 SOG toe in de eerste periode. Zelf vonden ze de weg naar het Letse doel veel vaker, maar alleen Lucas Wallmark wist Ivars Punnenovs te verschalken. In de tweede periode voerde Zweden de druk op en liepen ze snel weg van deze opponent. Captain Anton Lander en een tweede van Wallmark bracht de Scandinaviërs op een comfortabele 3-0.

Op de PP deed  Renars Krastenbergs iets terug namens de underdog en toen Nikolajs Jelisejevs er drie minuten voor tijd zelfs 3-2 van maakte, weer op de PP, dreigde het zelfs nog spannend te worden. Zweden raakte echter niet in paniek en trok de zege over de streep. Het was minder indrukwekkend dan hun Scandinavische rivaal, maar ook Zweden is dit olympische toernooi met een overwinning begonnen.

Cover photo: Martin Divisek

1...251252253...804Pagina 252 van 804

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU