De Rams zijn Super Bowl-winnaar, maar hoe gaan we deze wedstrijd herinneren? Wiekan het sprookje van de Cincinnati Bengals volgend jaar herhalen? Dat en meer in de 4-on-4 met een terugblik op de Super Bowl.
🏈 | De LA Rams zijn 2022 Super Bowl champs. @tweakjur, @LarsLeeftink en @vandijkch blikken in de laatste #SportAm NFL podcast van dit seizoen terug op Rams – Bengals, de calls van de refs, de prestaties van Kupp en Donald, de halftime show en nog meer!https://t.co/rtmm0excW4
1. De Rams hebben de Super Bowl gewonnen. Hoe gaan we deze wedstrijd herinneren?
Luuk Dokter: “Volgens mij hebben we deze vraag ook een keer voor de wedstrijd gehad, wellicht leuk om terug te kijken. Toen antwoordde ik iets als de Super Bowl-overwinning van de jongste HC ooit, de eerste Lombardi van Stafford en de redemption game van Odell Beckham. Dat is allemaal waar, maar voor mij blijft dit voor altijd de eerste keer dat OBJ hem won.”
Marc Dorenbos: “Deze Super Bowl zal herinnerd worden vanwege de eerste ring voor Aaron Donald, OBJ, Matthew Stafford en Sean McVay. Daarnaast zal Cooper Kupp’s naam voor altijd verbonden zijn aan deze SB dankzij zijn MVP-trofee. Dit is in mijn ogen volledig terecht na zo’n belachelijk goed seizoen.”
Toon Aerts: “Ik vrees toch als dé gemiste kans van de Bengals. Een Super Bowl halen op zich is heel moeilijk. Dat herhalen wordt geen evidentie. Bovendien hadden ze een reële kans om de wedstrijd te winnen. Komen Joe Burrow en co er ooit nog wel zo dichtbij? We denken allemaal dat hij te getalenteerd is om er niet meer te geraken, maar vergeet niet dat bijvoorbeeld Dan Marino ook ooit maar één keer aan de finale heeft deelgenomen.”
Chris van Dijk: “Uiteindelijk herinneren we ons vooral de winnaar. Dus het zal altijd om de Rams draaien als we terugblikken op deze editie. Gezien de moeite die de Rams gaan hebben om hun ploeg bij elkaar te houden en de leeftijd van een aantal dragende spelers zou het mij niet verbazen als we later terugkijken op de enige titel van Matthew Stafford.”
2. De Bengals zijn het bijzondere verhaal van dit seizoen, van bijna onderaan naar de Super Bowl. Welke ploeg gaat dit kunststukje volgend jaar evenaren?
Luuk Dokter: “Het gebeurt niet, maar als ik een team moet noemen, noem ik de Jets. Ze hebben een enorme cap space en twee picks in de top 10 van de aankomende draft. De defense is gemiddeld en de offense mist OL-kwaliteit en targets voor Zach Wilson. Met de picks en de cap space is er ruimte voor een kleine defensieve upgrade en grote investeringen op offense. Het blijven de Jets, maar theoretisch zou een play-offoptreden mogelijk moeten zijn.”
Marc Dorenbos: “Het zou natuurlijk mooi zijn als het sprookje van de Bengals wordt herhaald door een ander team. Alleen dit verhaal is natuurlijk niet voor niks een sprookje. De kans dat zoiets volgend jaar weer gebeurt, is vrij nihil. Als ik dan toch een team moet kiezen, ga ik voor de Washington Commanders. Om zoiets te bereiken zullen ze wel voor een andere quarterback moeten gaan. Mayfield, Wentz, Garoppolo? Het lijkt onwaarschijnlijk, maar als er een quarterback komt die een connectie opbouwt met Terry McLaurin, zoals Burrow en Chase die hebben, en de Washington defense lost haar grote belofte in, dan zou het kunnen. Maar nogmaals, ik reken er zeker niet op.”
Toon Aerts: “Wat zou het mooi zijn als het de Lions zouden zijn. Maar qua realistische kandidaten voor een soortgelijk “sprookje” kijk ik dan eerder richting de Denver Broncos. Oké, ze hebben dit seizoen ook al zeven games gewonnen, maar ze werden wel laatste in de AFC West. Dit tussenseizoen komt Aaron Rodgers erbij en worden de Broncos meteen medefavoriet in de AFC.”
Chris van Dijk: “Als we het over sprookjes hebben, dan kan het natuurlijk maar één ploeg zijn: De Detroit Lions. De weg is er. Als Aaron Rodgers in het offseason naar een ploeg in de AFC gaat (bijvoorbeeld Denver of Pittsburgh) is de NFC North ineens wijd open. Gezien het einde van het seizoen van de Lions en de picks die de ploeg heeft, kunnen ze die divisie zomaar winnen. We hebben met de Bengals gezien wat er dan kan gebeuren.”
3. We hebben flink wat nieuwe hoofdcoaches. Welke club heeft de beste slag geslagen en waarom?
Luuk Dokter: “Ik ben niet extreem onder de indruk van de aangenomen HCs. Toch moet ik zeggen dat het aantrekken van Mike McDaniel door de Dolphins mij intrigeert. Hij was geen grote naam, maar hij mag wel rekenen op veel lof. Mensen waar hij mee werkte, prijzen hem om zijn creativiteit, intelligentie en vermogen om te verbinden met zijn spelers. Toch denk ik dat de Giants met Bills-combinatie Joe Schoen x Brian Daboll een grote slag hebben geslagen. Zij maakten van dichtbij mee hoe je een franchise opbouwt en hoe je een goed milieu creëert rondom een jonge QB.”
Marc Dorenbos: “Ik ben heel benieuwd naar de nieuwe head coach van de Vikings, Kevin O’Connell. Als OC van de Rams kunnen we in ieder geval stellen dat hij afgelopen seizoen vrij succesvol is geweest. Bij de Vikings krijgt hij een aardig team tot zijn beschikking en ik ben benieuwd wat zo’n jonge coach daarmee kan bereiken.”
Toon Aerts: “Ik vind Doug Pederson de beste aanstelling. Hij is een bewezen Super Bowl winnaar en dat is nog niet eens zo lang geleden. Bovendien kan hij met al zijn ervaring eindelijk wat rust en stabiliteit brengen in een franchise die dat broodnodig heeft. Ik denk dat de jonkies in Jacksonville — en dan vooral Trevor Lawrence — Doug Pederson heel graag zien komen.”
Chris van Dijk: “Ik ben heel benieuwd naar wat Brian Daboll bij de Giants gaat doen. Werken met Daniel Jones is toch heel wat anders dan Josh Allen hebben als je quarterback. Wat vooral opvalt, is dat bijna alle coaches geen ervaring hebben als hoofdcoach, maar coördinator waren. Daarom heb ik het beste gevoel bij de Doug Pederson bij de Jaguars. Hij heeft bewezen een ploeg naar de Super Bowl te kunnen leiden en weet ook wat het inhoudt om de hoofdcoach in de NFL te zijn.”
The Dallas Cowboys paid a confidential settlement of $2.4M after four members of their cheerleading squad accused longtime team senior VP Richard Dalrymple of voyeurism in 2015, according to docs obtained by ESPN and people with knowledge of the situation. https://t.co/Ak2L5svhog
4. Nu er geen wedstrijden zijn, hebben we weer tijd voor randzaken. Wat gaat het belangrijkste NFL-gesprek zijn tot het begin van de draft?
Luuk Dokter: “De zaken van Brian Flores en Deshaun Watson. Ik ben bang dat Flores een vergelijkbaar lot wacht als Colin Kaepernick. Hij is een talentvolle Head Coach en verdient die rol ergens, maar de NFL is genadeloos. Dit krijgt een flinke staart en kan de NFL wel eens meer schade berokkenen dan de Kaepernick-zaak. Dan Watson: De verwachting is dat er snel duidelijkheid komt rondom zijn zaak en dat de rechter het overdraagt aan een Grand Jury. Het betekent het begin van het einde in de omvangrijke misbruikzaak rondom één van de meest getalenteerde quarterbacks in de league.”
Marc Dorenbos: “Ik zet mijn geld ook dit jaar weer op Aaron Rodgers in. Hij heeft gezegd dat hij dit jaar sneller een besluit wil nemen over zijn toekomst, maar ik ben benieuwd of hij dat ook echt gaat doen. Tot hij zijn besluit neemt, kunnen we in ieder geval lekker speculeren over waar de toekomst van de MVP ligt.”
Toon Aerts: “De zaken Watson en Flores zullen uitgebreid aan bod komen, maar daarnaast is het uitkijken naar weer een nieuwe draai aan de quarterback-carrousel. Aaron Rodgers zal zijn plekje in de spotlight weer opeisen, maar er zijn ook Russell Wilson en Jimmy Garoppolo die uitkijken naar een nieuwe werkgever. Geen van die mannen zal een snelle beslissing nemen en dus zullen we alweer een paar weken zoet zijn met hun besognes.”
Chris van Dijk: “Grensoverschrijdend gedrag. Uiteraard zal er een hoofdrol weggelegd zijn voor Deshaun Watson, maar ook op andere vlakken verwacht ik meer van dit soort schandalen. In Dallas blijkt de club een schikking getroffen te hebben met een aantal cheerleaders. Een medewerker zou stiekem de kleedkamer in zijn gelopen toen de meiden zich aan het omkleden waren. Na de schikking mocht de man wel gewoon nog jaren bij de Cowboys blijven werken. Ik ben bang dat het ook in de NFL het topje van de ijsberg is en dat we hier komende maanden nog meer van gaan horen.”
De Super Bowl is achter de rug, het seizoen is voorbij en dus gaat de focus op het 2022 offseason. Na free agency is het van 28 tot 30 april weer tijd voor de 2022 NFL Draft. Daarvoor zal in maart, in tegenstelling tot vorig jaar, ook de NFL Draft Combine terug gaan keren. Op SportAmerika kijken we in een artikel vooruit naar de prospects per positie. We gaan verder met die andere positie in de secondary. Een overzicht van de 2022 NFL Draft cornerback class.
DEREK STINGLEY
Ook bij de cornerbacks lijkt er, net zoals bij de safety’s, een consensus #1 cornerback te zijn: Derek Stingley Jr. De atletische en snelle cornerback speelde drie jaar voor LSU, waarbij zijn eerste seizoen (15 pass deflections, 5 interceptions) met afstand zijn beste was. De twee jaren daarna was hij inconsistent en werd hij onder meer tegen Alabama als slot corner helemaal dronken gespeeld door DeVonta Smith en Alabama. In 2021 raakte hij na drie duels geblesseerd aan zijn voet en kwam vervolgens de rest van het seizoen niet meer in actie.
#LSU CB #24 Derek Stingley Jr. locates the football better than most freshmen locate their classes. pic.twitter.com/uWGDs4ZrhT
Zijn kwaliteiten lijken het best tot uiting te komen aan de zijkant, waar hij zowel lange als minder grote maar technischere receivers kan volgen en stoppen via zowel press coverage als conservatieve coverage. In zone defense raakt hij zo af en toe nog de weg kwijt en verliest hij zijn taak uit het oog. De vraag, dankzij zijn recente blessure en inconsistente twee seizoenen, is of Stingley inderdaad zo consensus #1 is in deze class. De rest heeft namelijk niet stil gezeten.
DE ANDERE POTENTIËLE FIRST ROUND CB’S
De grootste concurrent, en een zekere keuze in de eerste ronde, is Ahmad ‘Sauce’ Gardner. De junior van Cincinnati speelde drie jaar op enorm hoog niveau en was op zijn best als outside corner in press coverage. Vanuit die positie kon hij zijn techniek, handen gebruiken om receivers uit balans te brengen en bij te blijven, uitvoeren en kon hij ook zijn rol spelen als blitzer (3 sacks in 2021) en in run defense. In 1vs1 fysieke coverage is er eigenlijk geen betere cornerback in college dan Gardner.
Hard not to notice #Cincinnati DB Ahmad Gardner while watching film on the Cincy defense. Was called PI but he does a great job mirroring and recovering, getting his head around and playing through the hands of the receiver.
Toch zijn een paar dingen die aangestipt moeten worden. Stingley is een jaar jonger dan Gardner en zijn techniek kan door receivers in de NFL uitgebuit worden en penalty’s opleveren. Hij zal meer op zijn atletisch vermogen moeten rekenen om bij receivers te blijven, want de ball skils heeft hij verder wel om ballen te deflecten en intercepten. Ook zijn tackle techniek, soms nog wel eens te hoog, is iets waar aan gewerkt kan worden. Toch is Gardner een allround goeie outside corner die op verschillende manieren gebruikt kan worden en een vracht aan ervaring met zich meebrengt.
Ook Andrew Booth Jr (Clemson) en Kaiir Elam (Florida) worden door de meeste gezien als first round picks. Booth Jr komt het best tot zijn recht als outside (of inside) press coverage corner. In tegenstelling tot Gardner gebruikt hij niet zijn handen maar zijn atletisch vermogen om receivers bij en tegen te houden. Booth blinkt uit in 1vs1 coverage, is enorm explosief en snel en is sterk gebouwd, waardoor tackelen een grote kwaliteit is van Booth. In 1 vs 1 coverage kende Booth ook al verschillende bizarre highlights.
Booth is echter niet aan de grote kant en heeft het tevens lastig in zone coverages (waar ze bij Clemson nog wel eens gebruik van maakten). Booth is hoe dan ook een corner om in de gaten te houden, zeker omdat zone coverage iets is was door goede coaches geleerd kan worden.
ROGER MCCREARY en KAIIR ELAM
Bij Florida kwamen ze er in het duel tegen Alabama in 2020 achter dat Elam niet het best tot zijn recht komt als hij als outside receiver veel ruimte weggeeft aan zijn tegenstander. DeVonta Smith (is hij weer) strafte dit genadeloos hard af. In 2021 speelde Elam veel meer press coverage, waardoor hij (ook tegen Alabama) ineens een stuk succesvoller was. Elam is op zijn best als outside press corner en is enorm lang en fysiek sterk gebouwd. Hierdoor zou hij in de NFL ook tot zijn recht kunnen komen als slot corner en vs TE’s. In 1vs1 coverage is er amper een betere optie in deze draft.
Zijn zwakke plek is echter ook duidelijk. In zone coverage 2nd of 3rd en long situaties werkt het afstand nemen tot de receiver niet in zijn voordeel. Daarnaast miste Elam ook enorm veel tackles die hij eigenlijk wel moet maken met zijn lengte en fysieke lichaamsbouw. Verder is hij ook nog wel eens kwetsbaar vs diepe ballen. Elam lijkt hoe dan ook een unieke skillset te hebben die NFL-coaches goed kunnen gebruiken.
Tot slot misschien wel de meest underrated CB in deze draft class: Roger MCreary. Als je nou een cornerback masterclass wil zien, kijk dan zijn wedstrijd vs Jameson Williams en Alabama in 2021 terug. McCreary is een fantastische 1vs1 coverage corner (waarschijnlijk de beste in deze draft class) die wellicht een beetje klein is voor de ideale lengte. Hij is ook niet extreem actief als run defender/tackelaar en blizer, maar is wel enorm goed in het uitschakelen van de sterspeler aan de andere kant van het veld. Tevens speelde hij op het allerhoogste niveau in college tegen de allerbeste receivers in college. Zijn enorme wingspan zorgde ervoor dat hij eindigde met 14 pass deflections in 2021, een enorm aantal.
SPORTAM 2022 CORNERBACKS RANKINGS
Een bizar sterke cornerback class, met minimaal vijf cornerbacks die het zouden verdienen om in de eerste ronde gekozen te worden. Dankzij zijn inconsistentie en blessures is het gat tussen Stingley en de vier concurrenten kleiner geworden. Toch is de kans, dankzij zijn upside en 2019 tape, vrij groot dat Stingley de top 10 (en misschien wel top 5) gaat halen. Gardner en vooral McCreary zijn underrated corners die de komende jaren in de NFL gaan laten zien. Andere naam om in de gaten te houden: Martin Emerson. Een steal in de tweede of derde ronde, afhankelijk van hoe de draft loopt. Hoe dan ook een ijzersterke draft class, die samen met de receivers en pass rushers tot de beste van 2022 behoort.
Foto:Brian Rothmuller/Icon Sportswire via Getty Images
De strijd om het goud in Beijing gaat tussen Finland en titelverdediger ROC. Deze teams overleefden elk een spannende halve finale en stuurden respectievelijk Slowakije en Zweden naar de strijd om het brons. Zondag richten we ons op de finale, maar eerst blikt SportAmerika terug op twee enerverende halve finales.
FINLAND – SLOWAKIJE 2-0
Een weerzien tussen twee oude bekenden. Finland en Slowakije openden dit olympisch toernooi vorige week tegen elkaar en toen wonnen de Finnen afgetekend met 6-2. Zo groot als de score doet vermoeden, was het krachtsverschil echter niet. De Slowaken openden sterk en Juraj Slafkovsky had niet lang nodig om de harten voor zich te winnen. De tiener was goed voor beide Slowaakse treffers, maar tegen de geslepen Finnen waren ze niet opgewassen.
Finland begon ook als de grote favoriet aan de halve finale en nu waren ze gewaarschuwd voor de kracht van Slowakije. Slafkovsky en de zijnen waren immers verantwoordelijk voor de uitschakeling van Team USA. Met een finaleplaats in zicht gaf Slowakije ook nu weer goed partij aan de Finnen. De wereldkampioen van 2019 kreeg de wedstrijd die het wilde. Met hun oerdegelijke defensie probeerden ze hun stempel op deze halve finale te drukken. De Finnen wisten ook maar al te goed dat hun kans wel zou komen.
WEER MANNINEN!
Sakari Manninen was in de groepswedstrijd al een plaag voor de Slowaakse defensie. De aanvaller van Salavat Yulaev Ufa heeft in de KHL zijn vizier op scherp staan, maar weet in Beijing de weg naar de goal ook wel te vinden. Met name naar de Slowaakse goal, want diep in de eerste periode was het weer Manninen die Slowakije pijn deed. Petteri Lindbohm en Sami Vatanen kregen een assist achter hun naam, maar Manninen was (weer) de gevierde man.
In de tweede periode schakelden de Slowaken een versnelling hoger. Marek Hrivik leek Harri Sateri te kloppen, maar de captain faalde in de afronding. Dit leek de Finnen weer even wakker te schudden, maar de favoriet kon een 5-on-3 niet omzetten in een goal. Deze halve finale ontwikkelde zich als een clash der zwaargewichten, waarin geen van de teams voor de ander onder wilde doen. Er werd gestreden om elke centimeter ijs, maar Finland had natuurlijk nog altijd die voorsprong op het bord.
De Finnen begonnen slordig aan de derde periode met een powerplay, waarin de Slowaken eigenlijk gevaarlijker waren. Slafkovsky en Michal Kristof weigerden hun Slowakije echter langszij te schieten. Finland herpakte zich ook weer snel en wist dat de tegenstander met een wanhoopsoffensief zou komen bij deze stand. Inderdaad werd goalie Patrik Rybar in de laatste minuut naar de kant gehaald en dat was het moment waar de sluwe Finnen op hadden gewacht. Harri Pesonen zag zijn kans én ’t vijandelijke doel schoon en had geen enkele moeite de puck in het lege doel te schuiven.
DRIE KEER IS SCHEEPSRECHT?
Deze 2-0 was de beslissing in dit duel en Finland wist dat het zich mag gaan opmaken voor de derde olympische finale in de geschiedenis. Twee keer (in 1988 en 2006) was er zilver voor de Finnen, maar nu is het de bedoeling dat ze eindelijk eens op het hoogste treetje komen te staan. Komende zondag (5.10 uur Nederlandse tijd) gaat dit ervaren Finland op jacht naar die ene prijs die nog ontbreekt in de indrukwekkende prijzenkast van de Lejonen.
ROC – ZWEDEN 2-1 (na SO)
Voorafgaand aan de wedstrijd tussen het ROC en Zweden waren de verwachtingen hooggespannen. Dit zou zo maar eens dé wedstrijd van het toernooi kunnen worden. De reguliere zestig minuten waren al zenuwslopend, maar de overtime en daarna komende shootout deden het bloed van de Russische en Zweedse fans al helemaal tot het kookpunt doen stijgen.
Met een finaleplaats in het vooruitzicht begonnen ROC en Zweden aan de tweede halve finale van de dag. Het wedstrijdbeeld schommelde heen en weer maar aanvallend konden de Zweden in eerste instantie geen vuist maken tegen de ijzersterke blue-line van het ROC. Na een doelpuntloze eerste twintig minuten, opende het ROC na vijftien seconden in de tweede de score. Anton Slepyshev ontving de puck aan de linkerkant van de neutrale zone en gaf met een prachtige schijnbeweging Johansson het nakijken, 1-0.
[À REVOIR] #hockey 🏒 Le ROC donne le ton dès le début de la deuxième période 😮
Anton Slepyshev déjoue le gardien suédois et marque! 👏
De gelijkmaker van captain Anton Lander volgde zes minuten in de derde periode. Op de rebound tikte hij de puck langs goalie Ivan Fedotov en trok de stand weer in evenwicht, 1-1. De equipe van Johan Garpenlöv rook bloed en maakte vrijwel direct na de face-off andermaal een doelpunt. Een scrimmage voor het Russische doel liet Lander bijna zijn tweede treffer noteren. Het restant van de wedstrijd werd een schaakspel waarbij beide formaties weinig risico namen.
ROC VIA GRITSYUK NAAR FINALE TEGEN SUOMI
De overtime stond bol van de spanning en de vele wisselingen in de 3v3 formaties lieten de tien minuten aanvoelen als een eeuwigheid. Gescoord werd er echter niet meer en mochten de teams zich gaan opmaken voor een zenuwslopende shootout.
Zelfs de vijf reguliere pogingen in de shootout lieten nog geen beslissing optekenen, waarmee menig bloeddruk door het dak ging. Nadat Zweden op matchpoint kwam, faalde Yegor Yakovlev niet en beslechtte Arseni Gritsyuk oog in oog met Lars Johansson het lot van Tre Kronor.
Ondanks het verlies heeft Zweden nog altijd iets om voor te spelen. In de strijd om het brons staan ze tegenover het Slowakije van toernooisensatie Juraj Slafkovsky. Het 17-jarige toptalent heeft reeds vijf goals op zijn naam staan en staat samen met Lucas Wallmark bovenaan het topscorersklassement in Beijing. Anton Lander en Sakari Manninen volgen met vier treffers.
UP NEXT
Vanmiddag om 14:10 uur Nederlandse tijd strijden Zweden en Slowakije om de bronzen medaille. De finale wordt zondag om 05:10 uur Nederlandse tijd afgewerkt. Zet die wekker, want spektakel gegarandeerd!
Het NBA-seizoen 2021-22 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.
13 februari – 17 februari
EASTERN CONFERENCE STAND
Miami Heat: 38-21
Chicago Bulls: 38-21
Philadelphia 76ers: 35-23
Cleveland Cavaliers: 35-23
Milwaukee Bucks: 36-24
Boston Celtics: 34-26
Toronto Raptors: 32-25
Brooklyn Nets: 31-28
Charlotte Hornets: 29-31
Atlanta Hawks: 28-30
Washington Wizards: 27-31
New York Knicks: 25-34
Indiana Pacers: 20-40
Detroit Pistons: 13-45
Orlando Magic: 13-47
IN DE SPOTLIGHT
CHICAGO BULLS WINNEN VIJFMAAL OP RIJ
Vlak voor de All-Star Break lijken de Chicago Bulls alles weer op een rijtje te krijgen. Sinds 9 januari werden 11 van de 18 gespeelde wedstrijden verloren, maar met vijf overwinningen op rij lijken ze het tij gekeerd te hebben.
Deze week kwamen de Bulls maar twee keer in actie, tegen de San Antonio Spurs en Sacramento Kings. Ondanks het ontbreken van Lonzo Ball, Zach LaVine, Alex Caruso en Patrick Williams toonde de Bulls zich strijdvaardig. Dankzij een uitblinkende DeMar DeRozan werden beide wedstrijden gewonnen.
De forward is überhaupt bezig aan een sterk seizoen, maar wat hij de laatste zeven wedstrijden laat zien is ongekend. Hij is namelijk de eerste speler in de geschiedenis van de NBA met zeven wedstrijden op rij met minimaal 35 punten tegen een schotpercentage van vijftig procent of meer.
It happened. DeMar DeRozan is the first player in NBA history with 35+ points on 50% shooting in 7 straight games.
NEW YORK KNICKS DOEN MOOIE IMPRESSIE VAN KAARTENHUIS
De New York Knicks zitten in de hoek waar de klappen vallen. De ploeg van coach Tom Thibodeau hebben de laatste drie wedstrijden op rij verloren, maar vooral de manier waarop doet pijn. In alle wedstrijden werd een voorsprong van minimaal 10 punten weggegeven, waarvan twee keer zelfs minimaal 23 punten.
Want op zaterdagavond stonden de Knicks na een voorsprong van vijf punten bij rust na zes minuten in het derde kwart met 23 punten voor. Echter zakte de ploeg daarna in elkaar en was het Anfernee Simons die de Blazers naar een knappe comeback leidde.
Ook op woensdagavond gaven de Knicks een grote voorsprong uit handen. In de stadsderby tegen de Brooklyn Nets hadden de Knicks halverwege het tweede kwart een voorsprong van maar liefst 28 punten. Zonder de sterspelers was het rookie Cam Thomas die Nets in het vierde kwart terugschoot in de wedstrijd en met een diepe driepunter in de laatste tien seconden het lot van de Knicks bezegelde. Het was de grootste voorsprong in dertig jaar die de Knicks hebben weggegeven.
SPELER VAN DE WEEK
DeMar DeRozan is benoemd tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. Zoals eerder al vermeld kende Deebo een historische streak van wedstrijden waarin hij minimaal 35 punten noteerde tegen een schotpercentage van meer dan 50%. Over de twee wedstrijden van deze korte week scoorde hij gemiddeld 39 punten, gaf hij 6.5 assists en had hij een schotpercentage van 62.7%.
Met name in de wedstrijd tegen zijn oude werkgever, de San Antonio Spurs, blonk DeRozan uit. Hij was goed voor 40 punten, 7 assists en schoot 16 van zijn 24 schoten raak in maar 34 minuten. Een echte masterclass in efficiëntie.
VOORUITBLIK
De aankomende week is het logisch waar we naar uit gaan kijken: de All-Star Game. Even een paar dagen rust voor de meeste spelers en genieten van de toppers die rustig in actie zullen komen, want vanaf donderdag 24 februari barst het spektakel weer los.
In Montreal lijkt de uitverkoop begonnen en voor twee grootmeesters was er deze week een nieuwe mijlpaal. Daarbij vierde Jack Eichel zijn rentree op het ijs en lijken de Flames even niet te stoppen. Genoeg om even bij stil te staan en dat doet SportAmerika in de vorm van deze Power Play Friday.
TYLER TOFFOLI EERSTE DOMINOSTEENTJE
We zullen nooit weten wat Kent Hughes precies mompelde toen hij door de administratie van de Montreal Canadiens bladerde. Natuurlijk wist de nieuwe general manager wel dat zijn voorganger niet louter gelukkige beslissingen had genomen en dat Hughes er nu was om de puinhopen van bijna een decennium Marc Bergevin op te ruimen. Een blik op de uitslagen en stand stemt Hughes niet positief, maar zijn hart maakte ook geen sprongetje van vreugde bij het zien van de staat waarin zijn nieuwe werkgever verkeert. Vorig seizoen lag succes voor het grijpen. Nu weten we dat nieuw succes heel, heel ver weg is. Er moet iets gebeuren in Montreal en deze week gaf Hughes een eerste aanzet.
HUWELIJK VAN KORTE DUUR
Meant to be a Hab. Dit schreef Tyler Toffoli op sociale media toen hij in de zomer van 2020 een contract tot medio 2024 tekende in Montreal. De voormalig goalgetter van de LA Kings kwam moeizaam op gang in Quebec, maar tekende uiteindelijk voor 28 goals en 44 punten in zijn eerste seizoen. Daar voegde hij tijdens die zo succesvolle run in het postseason nog eens 5 goals en 14 punten aan toe. Zijn liefdesbetuiging aan het adres van de club hield echter niet lang stand. Deze week werd Toffoli door de Canadiens op het vliegtuig gezet en weten de fans het zeker: de rebuild is definitief begonnen.
Een trade van Toffoli lag misschien niet direct voor de hand, maar met een first-round en een fifth-round draft pick kunnen Kent Hughes en de Habs gaan bouwen aan de toekomst. Daarbij komt ook Emil Heineman over van de Flames. Een Zweedse winger van net 20 jaar, die in 2020 in de tweede ronde werd gedraft door de Panthers en eerder al betrokken werd in de trade die Sam Bennett in Florida deed belanden. Niet direct een speler aan wie je de toekomst van de franchise toe zult vertrouwen, maar zeker een interessante speler. Tyler Pitlick komt ook naar Montreal, maar zal toch vooral worden gezien als veldvulling. Daarnaast maken de Habs natuurlijk wat ruimte vrij in het salarishuis nu de $ 4.2 miljoen wegvallen.
BOUWEN AAN TOEKOMST EN HEDEN
In pushberichten over trades zullen de Canadiens nog wel vaker opduiken de komende maand. Ben Chiarot zal ongetwijfeld ergens anders spelen na 21 maart en Hughes zal hopen op meer hoge draft picks in ruil voor de blueliner. Veel goede teams van de laatste jaren legden de basis tijdens de verschillende drafts. Hughes zal tijdens de komende draft, die toevallig in Montreal is, niet de basis leggen voor snel succes. De general manager kan daar echter wel een stevig fundament leggen voor de lange termijn.
Tyler Toffoli's first as a Flame is so nice that you need to see it from another angle. pic.twitter.com/DHKX2XbgB8
Toffoli kan in Calgary gaan jagen op een tweede Stanley Cup. De Flames zijn ontketend de laatste weken en afgelopen dinsdag scoorde de aanvaller al tijdens zijn debuut. Zijn aanwezigheid geeft Darryl Sutter nog meer aanvallende mogelijkheden. De Flames creëren al relatief veel kansen en krijgen er in Toffoli een echte afmaker bij. Daarnaast geven ze defensief niet overdreven veel weg. Een combinatie van deze gegevens maakt van een team een levensgevaarlijke tegenstander. Mogelijk dachten de Vegas Golden Knights dat zij zouden gaan heersen in de Pacific, maar Sutter heeft met zijn Flames daar ook nog iets over te zeggen.
TRADE TALK
KNIGHTS HOEVEN FLEURY NIET
Afgelopen zomer kwam er een einde aan het sprookjeshuwelijk tussen de Vegas Golden Knights en Marc-Andre Fleury. Waar de Knights op de oude voet verdergaan, daar valt het afscheid bij Flower zwaarder. Hij doet z’n best in Chicago, maar de jaren gaan tellen en Fleury tikt nog maar zelden zijn oude niveau aan. Zijn (dure) contract bij de Blackhawks loopt deze zomer af en in Chicago zouden ze hem graag in een trade betrekken om nog iets te ontvangen voor de goalie.
De Oilers en Capitals werden al genoemd als mogelijke bestemming en vorige week kwam daar Vegas bij. Worden de twee tortelduifjes herenigd in de jacht op de Stanley Cup? Niet als het aan Kelly McCrimmon ligt en als general manager van de Golden Knights heeft hij een flinke vinger in de pap op dit gebied. Een gekke gedachte was de hereniging echter allerminst. Robin Lehner kampt met een upper-body injury en de Knights moeten het nu even doen met backup Laurent Brossoit. De voormalig goalie van Edmonton en Winnipeg noteert cijfers die nauwelijks afwijken van die van Lehner, maar droeg niet eerder de last van een starter. In Vegas zullen ze dus hopen dat Lehner snel hersteld is.
BOROWIECKI LANGER IN NASHVILLE
Mark Borowiecki zal ook volgend seizoen een luis in de pels zijn namens de Nashville Predators. De 32-jarige verdediger noteerde dit seizoen pas 2 assists in 40 wedstrijden, maar gaat op een andere lijst ruimschoots aan de leiding. De voormalig fifth-rounder van de Nashville Predators kreeg de meeste strafminuten van alle spelers in de NHL (103 PIM). Borowiecki miste vorige week de eerste wedstrijd na de ASG tegen de Stars, maar keerde afgelopen weekend terug in de line-up.
Met een major voor elbowing en een game misconduct deed Borowiecki zijn reputatie eer aan. De verdediger lijkt niet geschorst te worden voor zijn elleboogstoot aan het adres van Evgeny Svechnikov, want dinsdag stond hij “gewoon” op het ijs tegen de Capitals. De Preds leden daar overigens hun derde nederlaag op rij. Iets wat hen pas voor de tweede keer dit seizoen overkomt.
BREAKING NEWS
BRUINS HEBBEN BERGERON TERUG
Drie wedstrijden moesten de Boston Bruins het stellen zonder Patrice Bergeron. De ervaren forward stond vanwege een hoofdblessure, die hij ruim een week geleden opliep, even buitenspel. De organisatie haastte zich te zeggen dat het niet ging om een hersenschudding, maar dat ze hun captain wel de tijd wilden geven om te herstellen. Zonder Bergeron verloren de B’s van de Hurricanes en de Rangers en wonnen ze van de Senators. In totaal scoorden ze slechts drie goals. Twee daarvan tegen de laagvlieger uit Ottawa.
RASMUS RISTOLAINEN UIT DE RUNNING
Rasmus Ristolainen komt voorlopig niet in actie voor de Philadelphia Flyers. De organisatie zette de verdediger deze week op de IR vanwege een upper-body injury. Hij liep deze blessure op 9 februari op in de wedstrijd tegen de Detroit Red Wings. Een flinke streep door de rekening van de Flyers, die toch al niet ruim in de goede blueliners zitten. Ristolainen mag dan geen superster zijn, maar voor Philadelphia is hij een zeer bruikbare kracht.
Voor de speler komt een blessure nooit gelegen, maar zeker niet als de trade deadline nadert. Ristolainen is na dit seizoen een UFA en is dus interessant voor andere clubs. De Flyers willen graag met hem verder, maar als een contractverlenging uitblijft, zullen ze met de Fin de markt op gaan in de hoop een mooie deal te kunnen sluiten. Veel daarvan hangt af van de ernst van deze blessure.
DEBUUT EICHEL, STONE VALT WEG
Het script dat de Tampa Bay Lightning vorig seizoen hanteerden, lijkt nu in handen van de Vegas Golden Knights. In Florida werd Nikita Kucherov op de LTIR gezet en konden de Bolts op deze manier middels een financieel slimmigheidje een sterke line-up opstellen. Na het reguliere seizoen verdwenen de restricties, kon Kucherov terugkeren en pakten de Lightning hun tweede Cup.
Jack Eichel is on the ice for warmups before his Vegas Golden Knights debut tonight vs. the Colorado Avalanche. pic.twitter.com/VM6V106h3f
Afgelopen woensdag maakte daar Jack Eichel zijn eerste minuten van het seizoen in de met 2-0 verloren wedstrijd tegen de Avalanche. Zijn rentree was echter alleen mogelijk als een andere grootverdiener naar de LTIR verdween. Mark Stone kampt dit seizoen met rugproblemen en krijgt nu (ruim) de tijd daarvan te herstellen. De Knights weten nog niet wanneer de captain terugkeert, maar het zou niemand verbazen als Stone vlak na het reguliere seizoen weer fit is.
OVERIG NIEUWS
MOOIE AVOND VOOR OVI EN LAVIOLETTE
Een bijzondere week voor Alex Ovechkin en mede dankzij de Rus ook voor zijn coach Peter Laviolette. Afgelopen dinsdag scoorde Ovi twee goals tegen de Nashville Predators. De eerste was alweer zijn dertigste van het lopende seizoen en daarmee heeft The Great Eight nu 16 jaargangen in de NHL waarin hij minimaal 30 goals scoorde. Hij laat daarmee grootheden als Jaromir Jagr (15 seizoenen), Marcel Dionne, Wayne Gretzkyen gordie Howe (elk 14) achter zich. Op deze indrukwekkende lijst doet alleen Mike Gartner, een voormalig speler van de Caps, het beter met 17 seizoenen. Het contract van Ovechkin loopt echter nog even door en de kans is dan ook groot dat Gartner zijn plek binnenkort af moet staan.
Alex Ovechkin. From the office. On the power play.
Peter Laviolette zal ook met tevredenheid terugdenken aan 15 februari. Dankzij de 4-1 zege op de Predators staat Laviolette nu op 700 zeges in de National Hockey League. De 57-jarige coach, die in het verleden onder meer voor Nashville werkte, had daar 1317 wedstrijden voor nodig. Van de actieve coaches doen alleen Lindy Ruff (772) en Barry Trotz (894) het beter dan Laviolette. Met 1244 overwinningen staat de legendarische Scotty Bowman boven alle partijen.
CROSBY VOEGT ZICH BIJ SUPER MARIO
Deze dinsdagavond leek alles op zijn plek te vallen voor Sidney Crosby. De superster van de Pittsburgh Penguins wachtte al een paar wedstrijden op een prachtige mijlpaal en deze werd uitgerekend in de thuiswedstrijd tegen aartsrivaal Philadelphia bereikt. In de slotminuten van de eerste periode zette Crosby zijn Penguins op een 2-1 voorsprong. Dit betekende voor de captain zijn 500e goal in de NHL.
Hij is pas de tweede speler in de geschiedenis van de roemruchte franchise die deze barriere slecht. Alleen Mario Lemieux ging hem voor. Jaromir Jagr, die nog altijd speelt en deze week Abraham zag, kwam in dienst van de Penguins niet verder dan 439 doelpunten. De assist op de goal van Crosby kwam van Evgeni Malkin en dat maakte het plaatje compleet. Samen met Malkin leidde Crosby de Penguins naar drie Cups. Gezien de vorm van de huidige Penguins, de koploper in de Metropolitan, is een vierde Cup voor het duo helemaal geen gekke gedachte. Sidney Crosby scoorde zijn eerste goal in de NHL overigens op 8 oktober 2005.
NIEUWE ARENA COYOTES KAN NIET BEKOREN
Het valt niet mee om fan van de Arizona Coyotes te zijn. Op het ijs gaat het allerbelabberdst, in de kantoren lijkt niemand een idee te hebben en nu komen ze ook nog eens te spelen in de kleinste arena van de gehele NHL. Verreweg de kleinste arena zelfs. Met 15.294 plekken valt die eer nu nog te beurt aan de Winnipeg Jets, maar zij staan hun plek graag af. Slechts 5.000 telt de arena van de Arizona State University, het nieuwe thuis van de Arizona Coyotes. Ze gaven deze week een virtuele rondleiding, maar het bericht werd vooral voer voor spot gezien de reacties.
It’s coming together! 🏡
We’re in Tempe this afternoon checking out the Sun Devils’ new multi-purpose arena where we’ll play next season. pic.twitter.com/gEZ064IZAB
Goed nieuws voor de fans in Canada! Ze zijn weer welkom in de stadions. Helaas nog niet overal of voor de volle 100%, maar het is in elk geval iets. Fans van de Vancouver Canucks kunnen opgelucht ademhalen, want de provincie British Columbia laat weer een volledige bezetting toe bij wedstrijden van de Canucks. Dat geluk hebben ze in Ontario nog niet, maar ook daar zijn weer mensen welkom. Tot 14 maart blijft het nog beperkt tot 50% van de bezetting en daarna mogen de Leafs en Senators weer voor een uitverkocht huis spelen.
FLAMES KEEP ON STREAKIN’
Acht wedstrijden op rij hebben de Calgary Flames inmiddels gewonnen. Het gezelschap van Darryl Sutter heeft op het moment van schrijven drie punten meer dan de Vegas Golden Knights en daarbij ook nog twee duels minder gespeeld. Aanvallend zijn ze dus beter geworden deze week en defensief ziet het er ook uitstekend uit in Calgary. Alle ingrediënten lijken aanwezig voor een lange run in het postseason. De Flames hebben overigens ook een clubrecord in zicht. In 2017 en 1978 won de franchise tien duels op rij. Met zeges op Seattle en Winnipeg, twee keer thuis, hebben ze een evenaring in eigen hand.
De langste losing streak van de NHL op dit moment vinden we ook terug in de Pacific. San Jose pakte weliswaar een punt tegen Florida, Tampa Bay en Vancouver, maar verloor al wel vijf wedstrijden op rij. De play-offs verdwijnen nu langzaam maar zeker uit zicht voor de Sharks en dus wordt er nu gekeken naar Tomas Hertl. Het contract van de populaire Tsjech loopt af en de aanvaller is een zeer interessante optie voor contenders. Hertl is in San Jose echter erg populair en het is de vraag of de franchise het zich kan veroorloven na Joe Thornton en Joe Pavelski ook deze publiekslieveling te laten gaan.
Tot slot nog even aandacht voor de Colorado Avalanche. Het team met de meeste punten in de NHL begon het seizoen met zes nederlagen in de eerste tien wedstrijden. Ze hebben nu 48 wedstrijden in de benen en leden in de laatste 38 duels slechts zeven nederlagen. Daarnaast pakten de Avs tussen 2 januari en 15 februari in alle wedstrijden minimaal een punt. De Dallas Stars maakten deze week een einde aan die imponerende streak van 20 wedstrijden.
In het jaar dat Larry Page en Sergey Brin vanuit hun garage Google oprichtten, Frankrijk wereldkampioen voetbal werd door Brazilië te verslaan en het Goedevrijdagakkoord werd getekend voor de vrede in Noord-Ierland, was MLB in de greep van een homerun-race tussen Mark McGwire en Sammy Sosa. Uiteindelijk bleek het één van de vele memorabele momenten uit een magisch seizoen.
WAT GING ER VOORAF?
Het seizoen 1997 kende vele memorabele momenten. Zo werden voor het eerst in de geschiedenis, buiten de playoffs om, wedstrijden tussen de National League en American League gespeeld. Dit fenomeen, ook wel interleague play genoemd, werd in dat jaar geïntroduceerd. Verder veranderden de California Angels hun naam naar de Anaheim Angels, de naam die in 2005 door eigenaar Arte Moreno omgezet werd naar Los Angeles Angels of Anaheim en inmiddels Los Angeles Angels.
De uiteindelijke World Series-kampioen van het jaar 1997 waren de Florida Marlins. Zij versloegen aan de hand van een walk-off hit van Edgar Renteria de Cleveland Indians met 4-3. Hiermee kroonden de Marlins zich in pas hun vijfde bestaansseizoen, als eerste Wild Card team ooit, tot World Series kampioen. Pitcher Liván Hernández mocht zich na de zeven wedstrijden durende Fall Classic World Series MVP noemen en het Ken Griffey Jr. (AL) / Larry Walker (NL) kreeg American League en National League MVP Awards, respectievelijk.
NIEUWE GEZICHTEN
In 1995 maakte MLB bekend dat in 1998 twee nieuwe franchises toe zouden treden tot de league. De Arizona Diamondbacks werden een nieuwe toevoeging in de National League en de Tampa Bay Devil Rays werden het nieuwe gezicht in de American League. Voorafgaand aan het seizoen werd voor beide teams een Expension Draft georganiseerd. Hierin selecteerden de twee clubs in drie ronden 35 spelers. De Floridianen selecteerden in de zesde ronde Bobby Abreu, maar stuurden hem via een trade later naar de Philadelphia Phillies — geen beste deal, als je de lijstjes van slechtste trades ooit bekijkt.
Introductie van de uniformen voor één van de twee nieuwe expansion teams, de Arizona Diamondbacks (Foto: AP Photo/Eric Drotter)
NL EAST
De NL East kende vanaf de start maar één favoriet, namelijk de Atlanta Braves. Voor het vierde jaar op rij wonnen de Braves het jaar ervoor de National League East. Uiteindelijk lieten zij de New York Mets achttien wedstrijden achter zich. Het team leverde zes spelers (Walt Weiss, Chipper Jones, Andres Galarraga, Javy Lopez, Tom Glavine en Greg Maddux) af voor de All-Star Game van dat jaar op Coors Field in Colorado.
Offensief werd het team geleid door Chipper Jones (34 HR, 107 RBI en .313 slaggemiddelde), Javy Lopez (34 HR, 106 RBI en .284 slaggemiddelde) en Andres Galarraga (44 HR, 121 RBI en .305 slaggemiddelde). Op pitchinggebied hadden de Braves misschien wel de beste pitching rotation aller tijden. Maddux, Glavine, John Smoltz, Denny Neagle en Kevin Millwood leidden samen MLB in 1998 in de categorieën ERA (3.25), strikeouts (1232), WHIP (1.22), shutouts (14) en ERA+ (128). Hiermee werd deze rotation de eerste in de geschiedenis van MLB waarbij alle vijf startende werpers meer dan 150 strikeouts hadden in één seizoen.
Tom Glavine ging er aan het einde van het seizoen vandoor met de Cy Young Award, terwijl Maddux en Smoltz op een gedeelde vierde plek eindigden. Mede door de geweldige selectie worden de 1998 Atlanta Braves als een van de beste teams ooit gezien die geen World Series-titel wonnen.
Tom Glavine (Links) en Greg Maddux (Rechts) maakten deel uit van een van de beste pitching rotations ooit in 1998 (Foto: AP)
NL CENTRAL
Net als in de NL East kende de NL Central ook een grote favoriet in 1998. De Houston Astros domineerden de divisie en eindigden dan ook met 102 overwinningen en 12,5 wedstrijd voorsprong op de Chicago Cubs. De behaalde overwinningen waren een franchise record tot 2018. In dat jaar wonnen de Houston Astros 103 wedstrijden. Toch zou het seizoen in de NL Central memorabel worden door een aantal gebeurtenissen.
DE START VAN DE HOMERUN RACE
Als eerste was daar de homerun race tussen Mark McGwire (St. Louis Cardinals) en Sammy Sosa (Chicago Cubs). In de jaren vóór 1998 kwamen steeds meer spelers — al dan niet met behulp van prestatiebevorderende middelen — dicht in de buurt van het homerunrecord van Roger Maris. Maris sloeg in 1961 een ongelooflijke 61 homeruns en was daarmee jaren lang recordhouder voor meeste homeruns in één seizoen. Door de spelersstaking van 1994 was de populariteit van honkbal onder fans naar het nulpunt gezakt. MLB zocht daarom naar een manier fans weer terug de stadions in te krijgen en in Spring Training werd het verhaal over de race om het homerun record te verbreken steeds populairder.
De twee namen die als grootste kanshebbers werden gezien, waren midvelder Ken Griffey Jr. en eerstehonkman Mark McGwire. Toch bleken meer powerhitters hun zinnen gezet te hebben op een plekje in de geschiedenisboeken.
DE SLUGGERS
McGwire nam het initiatief door in zijn eerste vier wedstrijden van het seizoen een homerun te slaan. Eind mei had Big Mac al 27 big fly’s achter zijn naam staan. Pre-season- favoriet Griffey Jr. stond op na twee maanden al 19, net als Colorado’s Vinnie Castilla. De homerunteller van de Mexicaan stokte na de maand mei een beetje. Ondanks 12 homeruns in juli bleef Castilla uiteindelijk steken op 46 round-trippers.
Greg Vaughn kwam na een oninspirerende eerste maand (5 homeruns) in mei op stoom. Hij sloeg in mei, juni en juli 33 homeruns, maar ook de op leeftijd rakende San Diego Padre zakte weer iets weg en eindigde het seizoen met 50 bommen.
Chicago White Sox-outfielder Albert Belle liet, in de nadagen van zijn carrière, ook nog even van zich spreken. Hij sloeg 49 ballen over de hekken, maar deed dat vooral dankzij een sterk midden van het seizoen.
McGwire’s voormalige Bash Brother Jose Canseco mepte in zijn eerste seizoen als lid van de Toronto Blue Jays 46 ballen over de muur, waarvan 17 in de eerste twee maanden. Canseco kwam echter geen enkele maand boven de 10 en speelde uiteindelijk geen rol in de race.
DE OUTSIDER
Wie wel ineens een rol speelde, was outsider Sammy Sosa. Niemand sprak voor het seizoen over de kansen van Sosa om mee te doen in de race. De rechtsvelder van de Chicago Cubs begon zijn seizoen met ‘slechts’ 13 homeruns in april en mei, maar in juni joeg Slammin’ Sammy ineens 20 ballen het stadion uit; een record dat tot de dag van vandaag staat. Na de historische maand van Sosa was de stand bij het ingaan van juli 37 homeruns voor McGwire en 33 homeruns voor Sosa en Griffey Jr..
RECORD BINNEN HANDBEREIK
Na een maand augustus waarin Griffey Jr. steeds verder wegzakte, stonden Sosa en McGwire gelijk: 55 homeruns. Augustus was niet de beste maand voor McGwire. Hij bereikte in de maand zijn langste periode zonder homerun, acht wedstrijden, en kwam zelfs uit onder het gemiddelde dat nodig was om het record van Maris te breken. Hij herstelde zich op het juiste moment en vond zijn ritme terug. Het homerunrecord leek echt in gevaar te gaan komen en heel Amerika voelde zich als nooit tevoren terug aangetrokken tot het national pastime.
McGwire sloeg in de eerste series van september tegen de Florida Marlins vier homeruns in zijn eerste twee wedstrijden. Hiermee kwam hij op een 59-56 voorsprong. Op 5 september sloeg de eerstehonkman zijn zestigste homerun van het seizoen tegen de Cincinnati Reds. De series die volgde was tegen… Sosa en zijn Chicago Cubs. Twee dagen na zijn zestigste bom in de stoelen te hebben geparkeerd, sloeg McGwire zijn 61e, waarmee hij op gelijke hoogte kwam met Roger Maris. De dag erna was het record voor hem. Op het werpen van Steve Trachsel sloeg McGwire zijn minst verre homerun van dat jaar was genoeg om het 37 jaar oude record te verbreken.
Een uitgelaten McGwire rent zijn rondje om de honken, daarbij nog bijna vergetend het eerste honk aan te raken. Een high-five van Cubs eerstehonkman Mark Grace, tweedehonkman Mickey Morandini en kortestop Jose Hernandez werden gevolgd door omhelzingen van derdehonkman Gary Gaetti en catcher Scott Servais. Het feest op de thuisplaat barste los. Baseball was back en de ellende van vier jaar eerder was vergeven en vergeten. De enige vraag die bleef, was: waar gaat de race eindigen?
NIEUW RECORD
Het duurde na zijn 62e homerun overigens zes wedstrijden voordat McGwire opnieuw een homerun sloeg. In de tussentijd kon Sosa terugkomen in de homerunstrijd en na vier homeruns in drie wedstrijden tegen de Milwaukee Brewers stonden beide slagmannen weer gelijk op 62 homeruns. In de laatste series van het seizoen namen de St. Louis Cardinals het op tegen de Montreal Expos en de Chicago Cubs speelden tegen de Houston Astros. De stand voor de series was 65 – 65. Sammy Sosa sloeg tijdens zijn laatste wedstrijden van het reguliere seizoen nog één homerun en eindigde daarmee op 66 homeruns. McGwire sloeg echter vijf homeruns tegen vijf verschillende pitchers van de Expos en zette daarmee het MLB single season homerun record neer op zeventig homeruns.
DE TWINTIG VAN WOOD
Hoewel de homerunrace de spotlights domineerden, was het natuurlijk niet het enige waar MLB-seizoen 1998 om draaide. Kerry Wood speelde in 1998 als rookie in MLB en op 6 mei 1998 gooide hij één van de beste wedstrijden ooit op pitching gebied in de Majors. De Houston Astros kwamen op die beste dag op bezoek bij de Chicago Cubs en kregen twintig strikeouts om de oren. Hiermee kwam Wood gelijk met het strikeoutrecord van Roger Clemens. Clemens zette dertien jaar eerder, op 29 april 1986, het record neer met twintig strikeouts tegen de Seattle Mariners. De pitcher van de Cubs brak wel het record van meeste strikeouts door een rookie in één wedstrijd. Wood zou ook vervolg geven aan zijn geweldige prestatie door uiteindelijk Rookie of the Year te winnen.
NL WEST
De National League West kende net als de andere divisies in de National League één grote favoriet in 1998. De San Diego Padres wonnen uiteindelijk 98 wedstrijden en verloren er 64, waarmee de Padres een franchise record neerzette. Alleen de New York Yankees (114 overwinningen), Atlanta Braves (106 overwinningen) en Houston Astros (102 overwinningen) hadden een beter record dan de Swinging Fryers aan het einde van het reguliere seizoen.
Er waren vijf grote namen voor de Padres in 1998. Dit waren buitenvelders Tony Gwynn en Greg Vaughn, die het team offensief leidden en pitchers Andy Ashby, Kevin Brown en Trevor Hoffman. Vaughn beleefde in 1998 het beste seizoen uit zijn carrière. Hij eindigde het seizoen met vijftig homeruns, 119 RBI, een slaggemiddelde van .272 en een OPS+ van 156. Hiermee werd hij aan het einde van het seizoen bekroond met een Silver Slugger Award en de Comeback Player of the Year Award.
Closer Trevor Hoffman was het absolute slot op de deur bij de Padres in 1998 en won de Rolaids Relief Award. Dit kwam mede door zijn 53 saves, 86 strikeouts in 73.0 gegooide innings, 265 OPS+ en 61 afgemaakte wedstrijden van 66 gespeelde wedstrijden. Naast de drie awards voor de twee Swinging Fryers werden de twee samen met Gwynn, Ashby en Brown verkozen tot All-Star.
BARRY BONDS
Terwijl Mark McGwire en Sammy Sosa het uitvochten wie het homerun record verbrak, was één man vanuit San Francisco wat stil. Barry Bonds sloeg slechts 37 homeruns, wat hem op de achttiende plaats van het homerunklassement plaatste. Toch sloeg Bonds 122 RBI en had hij een OPS+ van 178. Dit maakte hem nog altijd 78% beter dan de gemiddelde MLB-speler. Hij sloeg in dat seizoen ook zijn 400e homerun van zijn carrière. De linksvelder werd hiermee de 27e speler in de geschiedenis van MLB die 400 homeruns sloeg. Later zou dit getal stijgen naar 762 homeruns. Daarmee is hij nog altijd aanvoerder in het homerunklassement van MLB. Bonds zou later aangeven dat hij zó jaloers was op de aandacht voor McGwire en Sosa, dat hij daarom volop naar doping zou grijpen om de records te verpletteren.
Misschien wel het bijzonderste moment van het seizoen of van de carrière van Bonds kwam ook in 1998. In een wedstrijd tegen de Arizona Diamondbacks kwam de slagman aan slag in de negende inning met een 8-6 achterstand en twee uit. Alle drie de honken stonden bezet en aan pitcher Gregg Olson van de D-Backs was de taak Bonds uit te krijgen. De dan 31-jarige Olson besloot echter dat het beter was om Bonds een intentionele vrije loop te geven. Hiermee kwamen de Giants terug tot 8-7 en de druk kwam daardoor bij San Francisco Giants catcher Brent Mayne. Mayne sloeg vervolgens de bal direct naar de rechtsvelder van de Diamondbacks en zo werkte het plan van Olson en manager Buck Showalter en wonnen de Diamondbacks.
AL EAST
De New York Yankees konden in 1997 hun World Series-winst uit 1996 niet prolongeren. Het team eindigde zelfs niet bovenaan in de divisie. Dat veranderde in 1998. De Bronx Bombers waren verreweg het beste team in de AL East, maar ook in de gehele American League. Er werden 114 wedstrijden gewonnen, een franchise record dat tot de dag van vandaag staat. Behalve linksvelder Chad Curtis hadden alle acht overgebleven Yankees veldspelers een OPS+ boven de 100. Beste spelers voor de Yankees waren midvelder Bernie Williams (.339 slaggemiddelde en 160 OPS+), eerstehonkman Tino Martinez (28 HR en 123 RBI) en kortestop Derek Jeter (203 hits en 127 OPS+).
DAVID WELLS GOOIT VIJFTIENDE PERFECT GAME
Naast de offensieve kracht van de Yankees hadden de Bronx Bombers ook een fantastische pitching rotation. Orlando Hernandez, David Wells, David Cone, Hideki Irabu en Andy Pettitte wonnen gezamenlijk 79 wedstrijden en verloren maar 35 wedstrijden. De bullpen onder leiding van Mariano Riviera stelde ook niet teleur met een 28-9 record. Riviera eindigde het seizoen zelfs met een 1.91 ERA en 36 saves.
Als kers op de taart gooide pitcher David Wells ook nog een perfect game. Op zondag 17 mei kwamen de Minnesota Twins op bezoek in Yankee Stadium. Twee uur, veertig minuten en 27 nullen op rij later had Wells zijn perfecto te pakken. Het was de vijftiende perfect game in de geschiedenis van MLB. Voor de New York Yankees organisatie was het de eerste keer dat een pitcher een perfect game gooide sinds Don Larsen in 1956 en de tweede in de geschiedenis van de franchise.
EINDE VAN DE STREAK VAN CAL RIPKEN JR
Er was naast de fantastische prestaties van de Yankees ook nog een bijzonder moment in een wedstrijd waarin de Yankees speelden. Op 20 september 1998, zeven dagen voor de laatste wedstrijd van het reguliere seizoen gingen de Bronx Bombers op bezoek bij de Baltimore Orioles. Aan de kant van de O’s speelde Cal Ripken Jr., iets wat hij zijn hele carrière zou doen en op de desbetreffende datum maakte hij een eind aan de langstlopende streak in gespeelde wedstrijden.
Hij besloot niet te spelen tegen de Yankees en zette daarmee een punt achter 2632 opeenvolgende gespeelde wedstrijden. Drie jaar eerder greep Ripken al het record na zijn 2131e wedstrijd. Dat record stond eerder op naam van Lou Gehrig. Pas na de eerste pitch en een staande ovatie van de Yankees bank hadden de meeste supporters pas door wat er speelde. Een lange staande ovatie volgde en een nieuw record werd in de boeken geschreven.
AL CENTRAL
Waar in alle andere divisies veel memorabele momenten plaatsvonden, was het in de American League Central vrij stil. De Cleveland Indians wonnen voor de vierde maal op rij de divisie. Alleen de Chicago White Sox konden een beetje in het spoor blijven van de Indians, maar de club eindigde op negen wedstrijden achterstand. Rechtsvelder Manny Ramirez en eerstehonkman Jim Thome produceerden de meeste offensieve kracht voor de Indians. Ramirez sloeg in 571 slagbeurten 168 hits, waarvan 45 homeruns. Verder sloeg hij 145 RBI over de plaat met een .294/.377/.599 slash line. Thome kwam tot 129 hits in 440 slagbeurten, met dertig homeruns en 85 RBI. Zijn slash line stond aan het einde van het seizoen op .293/.413/.584.
AL WEST
De Texas Rangers kende een lange strijd samen met de Anaheim Angels voor AL West divisie. De Rangers trokken uiteindelijk aan het langste eind en met drie wedstrijden voorsprong claimden zij de American League West. Het was pas de tweede keer in de geschiedenis dat de organisatie zich winnaar van de divisie mocht noemen. Het lukte de franchise eerder in 1996.
Juan Gonzalez was de belangrijkste man aan de kant van de Texanen. Hij eindigde het seizoen met 50 doubles en 157 RBI. Hiermee leidde hij de American League en tevens waren het de hoogste totalen uit zijn carrière. Verder sloeg de slugger geboren in Puerto Rico nog 45 homeruns en had hij een .319 slaggemiddelde. Naast de rechtsvelder hadden de Rangers ook nog twee andere aanvallende krachten. Ook Rusty Greer (.306 slaggemiddelde en 108 RBI) en Will Clark (.305 slaggemiddelde en 102 RBI) hadden beide een slaggemiddelde boven de .300 en meer dan 100 RBI.
Homerun leider van de Texas Rangers in 1998 Juan Gonzalez na het slaan van een homerun tegen de Detroit Tigers (Foto:Duane Burleson / Associated Press)
DIVISION SERIES
In de Divisional Series van 1998 stonden in National League de Atlanta Braves tegenover de Chicago Cubs en speelden de Houston Astros tegen de San Diego Padres. De Cubs die zich na een tiebreak wedstrijd tegen de San Francisco Giants plaatsten voor de playoffs konden geen potten breken in de series tegen de Braves. Na drie wedstrijden was het kwaad al geschied en waren de Cubs gesweept door de Braves.
In de andere series tussen de Astros en Padres was één wedstrijd meer nodig om de uiteindelijke winnaar te bepalen. De Swinging Fryers wonnen de eerste wedstrijd, maar verloren de tweede. De series verplaatste zich daarna naar het Qualcomm Stadium, de thuishaven van de Padres. Daar wonnen zij twee opeenvolgende wedstrijden en schakelde daarmee de Astros uit.
Aan de andere kant in de American League maakten de New York Yankees korte metten met de Texas Rangers. Net als de als eerste geplaatste Braves sweepten zij hun tegenstander en boekte hun plaats in de American League Championship Series. De andere ALDS series ging tussen de Cleveland Indians en Boston Red Sox. De Red Sox wonnen de eerste wedstrijd, maar zouden daarna drie keer op rij verliezen. Hiermee plaatsten de Indians zich voor het tweede jaar op rij voor de ALCS.
CHAMPIONSHIP SERIES
De Cleveland Indians plaatsten zich dus samen met de Yankees voor de American League Championship Series. Op 6 oktober begon de series in Yankee Stadium en wonnen de Yankees de drieëneenhalf uur durende eerste wedstrijd. Vervolgens zouden de Indians twee keer op rij winnen, waarbij in de tweede wedstrijd twaalf innings benodigd waren. De Yankees, die in het reguliere seizoen het beste team waren, keken dus tegen een 2-1 achterstand aan. De Bronx Bombers vonden echter een tweede adem en wonnen drie wedstrijden achter elkaar (4-0, 5-3 en 5-9). Hierdoor wonnen de Yankees voor de 35ste keer de American League pennant en namen zij revanche voor een jaar eerder toen de Indians de Yankees in de ALDS met 3-2 de baas waren.
Waar het beste team van de American League zich herstelde in de series, lukte dat het beste team van de National League niet. De Atlanta Braves keken na drie wedstrijden tegen een 3-0 achterstand aan. Het was in de geschiedenis van MLB nog nooit een team gelukt om van een 3-0 series achterstand terug te komen. Toch kwamen de Braves dichtbij want Game 4 en Game 5 werden gewonnen. Uiteindelijk bleek Game 6 dan toch het Waterloo voor de Braves. Een twee hit shutout en vijf runs in de zesde inning waren genoeg voor de Padres om de wedstrijd 5-0 te winnen. Het was de tweede keer in de geschiedenis van de franchise dat de NL pennant gewonnen werd.
YANKEES VERUIT DE BESTE
Met 114 overwinningen in het reguliere seizoen en maar twee verloren wedstrijden in het postseason waren de Yankees groot favoriet voor de World Series overwinning. Die favorieten rol maakten de Bronx Bombers ook meer dan waar. Vier wedstrijden waren genoeg om de San Diego Padres te sweepen en de 27ste World Series titel voor de franchise binnen te slepen. Derdehonkman Scott Brosius ging naar huis met de World Series MVP trofee. Hij sloeg in zeventien slagbeurten acht hits wat gelijk stond aan een .471 slaggemiddelde. Van die acht hits sloeg hij twee homeruns met zes RBI en veertien total bases. Het was de tweede Fall Classic overwinning in drie jaar tijd voor de Yankees, die ook de titel zouden pakken in 1999 en 2000.
STEROIDS
Het MLB-seizoen van 1998 was een jaar vol fantastische momenten. Er is echter wel een kanttekening die geplaatst moet worden naast alle behaalde prestaties, zeker op offensief gebied. Van de dertien spelers die in 1998 meer dan veertig homeruns sloegen, hebben acht spelers toegegeven doping te hebben gebruikt. Belangrijke spelers die hieronder vallen zijn Mark McGwire en Barry Bonds. Toch maakten ook pitchers zich schuldig aan het gebruik van Performance Enhancing Drugs. Zo gebruikten ook Roger Clemens en Andy Pettitte PED’s en met hen nog vele anderen.
De periode van 1994 tot 2004 die omgedoopt is tot de ‘Steroid Era’ binnen het honkbal is een periode waar niemand binnen MLB trots op is. Toch is 1998 het jaar dat veel supporters na de staking van 1994 weer terug naar de sport trok. Er zal dan ook altijd met een schuin hoofd gekeken moeten worden naar de statistieken van die seizoenen. Toch is de schoonheid van de vele memorabele momenten tijdens 1998 iets wat altijd herinnert moet worden
Het NBA-seizoen 2021-22 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week
10 FEBRUARI – 16 FEBRUARI
WESTERN CONFERENCE STAND
Phoenix Suns 47-10
GS Warriors 42-16
Memphis Grizzlies 41-18
Utah Jazz 36-21
Dallas Mavericks 34-24
Denver Nuggets 32-25
Minnesota Timberwolves 31-27
LA Clippers 29-31
LA Lakers 26-31
Portland Trail Blazers 24-34
NO Pelicans 23-25
SA Spurs 22-36
Sacramento Kings 22-37
OKC Thunder 18-39
Houston Rockets 15-41
IN DE SPOTLIGHT
LUKA DONCIC CAREER HIGH 51 PUNTEN
Het was slechts een paar uur nadat Kristaps Porzingis werd getrade naar de Wizards op deadline day. Luka Doncic scoorde 51 punten tegen de Clippers. Dat is het hoogste aantal van zijn carriere. Daarnaast zorgde Luka Magic ook voor zijn hoogst scorende kwart dit seizoen. In de eerste periode was hij goed voor 28 punten. Doncic maakte 10 uit 13 schoten in totaal. Hij is de eerste sinds James Harden, november 2019, die minimaal 18 punten scoorde in een kwart. Doncic eindigde met 17 rake schoten in totaal uit 26 pogingen. Ongeveer 65% dus.
De Mavericks wonnen uiteindelijk met 112-105. De tweede ploeg uit Los Angeles kon wel snel wraak nemen. Twee dagen later speelden ze weer tegen elkaar. De Clippers versloegen de Mavericks met 99-97. Luka Doncic was dat duel goed voor 45 punten.
PHOENIX SUNS ZIJN IN VORM
De Phoenix Suns hebben inmiddels een winreeks van zeven wedstrijden. De vorige van elf duels werd beëindigd door de Atlanta Hawks. Nu werd het alleen spannend tegen de Chicago Bulls, de Philadelphia 76ers en als laatste de Houston Rockets. Van de Bulls werd met een verschil van drie punten gewonnen, net als tegen de Rockets. Van de Sixers werd met een verschil van vijf punten gewonnen. Verder zat er bijvoorbeeld een blow-out overwinning tussen op de Bucks van 131-107. De Suns versterken daarmee hun koppositie. Ze hebben zes overwinningen meer dan de Warriors en zeven meer dan de Grizzlies. Chris Paul was op z’n best met 12,3 apg tijdens de winreeks, al werd hij tegen de Rockets weggestuurd voor technical fouls (en een blessure) toen hij op 6 assists stond. Devin Booker zorgde natuurlijk voor het scoren met 25,3 punten per wedstrijd.
DE TEGENVALLER
ANTHONY DAVIS RAAKT OPNIEUW GEBLESSEERD
Het lijkt wel alsof Anthony Davis is vervloekt. Hij heeft ontzettend veel wedstrijden gemist in zijn carrière, ook al bij de Pelicans. Dit seizoen heeft The Brow een hoop duels vanuit de ziekenboeg bekeken. In zijn tiende wedstrijd sinds zijn vorige blessure raakte hij opnieuw geblesseerd. AD viel uit tegen Utah Jazz nadat hij verkeerd op zijn enkel landde. Davis verliet de arena niet op een brancard, maar op de schouders van zijn ploeggenoten. De Lakers wonnen het duel uiteindelijk wel met 106-101.
SPELER VAN DE WEEK
We hebben het natuurlijk al over hem gehad. Onze SportAmerika Speler van de Week is Luka Doncic. Niet alleen verbeterde hij zijn career high voor meeste punten in één wedstrijd in het reguliere seizoen. Hij zette ook de meeste punten neer in één kwart dit seizoen. Het was nog niet heel dichtbij het record van Klay Thompson voor meeste punten in één kwart ooit. Dat staat nog altijd op 37.
Luka Doncic zorgde twee dagen later weer voor een ontzettend goede scoringsprestatie. Doncic maakte 45 punten, alleen toen verloor hij met zijn ploeg van de Clippers. Met de Mavericks maakte hij op 15 februari een einde aan de winreeks van Miami Heat. Die stond op vijf overwinning. Heat staat wel nog eerste in het oosten. Het werd 107-99 voor de Mavericks. De Sloveen was wel de topscorer van zijn ploeg, maar dit keer met een stuk minder punten. Doncic was goed voor 21. Alleen Jimmy Butler kwam er met 29 boven. Bam Adebayo was ook goed voor 21 punten.
VOORUITBLIK
Het moment is eindelijk aangebroken. Dit weekend is er niet zomaar één. Het is tijd voor All-Star Weekend! Het All-Star Weekend begint natuurlijk met de Celebrity Game van vrijdag naar zaterdagnacht om 01:00. Rapper Quavo doet voor de vijfde keer mee. Hij won MVP van de wedstrijd in 2018. Quavo zal veel concurrentie krijgen voor die prijs van Cleveland Browns Defensive End Myles Garrett. Zie hier de lijst van de volledige teams: https://en.as.com/en/2022/02/15/nba/1644903188_388312.html
Na de Celebrity Game komt de vernieuwde Rising Star Challenge. Het wordt dit keer een mini-toernooi tussen de talenten van de NBA.
ZATERDAG
Uiteraard wordt de zaterdag ook aangepast. Het begint dan al om 20:00 met een wedstrijd tussen Howard University en Morgan State in het kader van Black Lives Matter en Black History Month. Er zal een bedrag van 100.000 dollar worden overgemaakt aan beide scholen. Pas om 02:00 begint de Taco Bell Skill Challenge. Die wordt dit keer gedaan door drie teams: Team Antetokounmpo (Giannis Antetokounmpo, Thanasis Antetokounmpo, Alex Antetokounmpo), Team Cavs (Jarrett Allen, Darius Garland, Evan Mobley) en Team Rooks (Scottie Barnes, Cade Cunningham, Josh Giddey).
Na de Skills Challenge komt de 3-Point Contest. Die is dit jaar niet gewijzigd. Er wordt nog steeds gebruik gemaakt van de twee extra MTN DEW schoten die ver achter de driepuntlijn zijn. Die tellen voor drie punten in plaats van twee of één. De deelnemers zijn: Fred VanVleet, Desmond Bane, Luke Kennard, Zach LaVine, CJ McCollum, Patty Mills, Karl-Anthony Towns en Trae Young. Dit jaar dus geen Steph Curry of Klay Thompson. Daarnaast heeft de NBA een hoop grote namen uit de Hip-Hop scene geregeld voor het entertainment om de evenementen heen.
Het hoogtepunt van de zaterdag (zondagnacht voor ons) is natuurlijk de Dunk Contest. Obi Toppin, Jalen Green, Cole Anthony en Juan Toscano-Anderson zullen voor een spectaculair slotstuk moeten zorgen. De winnaar van vorig jaar, Anfernee Simons, doet niet mee. Verliezend finalist Obi Toppin wel. Aangezien Zion Williamson heel het jaar geblesseerd is, doet hij ook dit keer niet mee. Cole Anthony hadden we graag in college al mee zien doen. Jalen Green heeft als nummer 2 draft pick veel moois laten zien. Juan Toscano Anderson dunkte zo geweldig op JaVale McGee, dat de center zijn handtekening had gezet op de poster. Letterlijk.
ZONDAG
De zondag wordt geopend met de NBA Legends Awards gevolgd door de NBA G-League Next Gem Game. Een soort All-Star wedstrijd voor de G-League. Om 02:00, op maandag dus, is het tijd voor de All-Star Game. Team LeBron James neemt het op tegen Team Kevin Durant. Zie de afbeelding hieronder voor de selecties. Kevin Durant is geblesseerd en Jayson Tatum is zijn plaatsvervanger in de basis. James Harden is ook geblesseerd. Jarrett Allen is zijn plaatsvervanger. Tijdens de rust van de All-Star Game zal de NBA 75th Anniversary groep een eerbetoon krijgen.
We're ONE WEEK AWAY from the 2022 #NBAAllStar Game in Cleveland!
Het olympisch ijshockeytoernooi nadert zijn einde en bij SportAmerika blikken we terug op de kwartfinales. De absolute kraker in deze fase was natuurlijk de wedstrijd tussen Canada en Zweden, maar ook de overige wedstrijden waren zeker de moeite waard!
TERUGBLIK QUALIFYING-ROUND
Afgelopen dinsdag werd duidelijk wie er zich bij Team USA, het ROC, Finland en Zweden mochten gaan melden in de kwartfinales. Slowakije strafte het zwakke spel van Duitsland genadeloos af, 4-0. Grote man — letterlijk en figuurlijk — aan de kant van de Slowaken dit toernooi is de 17-jarige Juraj Slafkovsky. Het toptalent scoorde inde openingswedstrijd tegen de Finnen al twee treffers en was daarmee de eerste 17-jarige sinds Eddie Olczyk in 1984, die een goal scoorde op de Olympische Spelen. Debutant Denemarken rekende in een spannende ontmoeting af met Letland en Zwitserland stuurde Tsjechië met 4-2 terug naar Praag.
Team Canada maakte na een stroef begin toch nog gehakt van gastland China, door met 7-2 te overwinnen. Bij Canada was Adam Tambellini de grote uitblinker met twee goals en drie assists.
VERENIGDE STATEN – SLOWAKIJE (2-3 NA SO)
Een interessante kwartfinale tussen twee teams die buiten de gebaande paden durfden te gaan. Waar verreweg de meeste concurrenten inzetten op ervaring, daar namen de Verenigde Staten en Slowakije ook jonkies mee naar Beijing. Eén van die jonkies luistert naar de naam Juraj Slafkovsky. De zeventienjarige (!) boomlange forward maakt in Beijing bij tijd en wijle een verpletterende indruk, maar had in de tussenronde tegen Duitsland slechts een bijrol. Onze teleurstellende oosterburen waren niet opgewassen tegen de Slowaakse overmacht en gingen met 4-0 de bietenbrug op. Met elk een goal en een assist waren nu Marek Hrivik en Peter Cehlarik van doorslaggevend belang.
David Quinn loodste zijn jonge ploeg probleemloos door de groepsfase. Natuurlijk was het absolute hoogtepunt de 4-2 winst op Canada, maar ook China en Duitsland werden zonder al te veel moeite opzij geschoven. Aanvallend liep het naar behoren en anders was daar altijd nog Drew Commesso. De goalie liet in Beijing zien dat ze in Chicago niet voor niets veel van hem verwachten. Toch was de groepsfase slechts voorspel voor de ambitieuze Amerikanen. Winnen van Canada was mooi, maar in de voetsporen treden van de heroïsche Amerikaanse ploeg van 1980 was natuurlijk nog veel mooier.
SLOWAAKS WONDER
De Amerikanen konden deze tegenstander zeker niet onderschatten, maar begonnen wel als favoriet aan de kwartfinale. De Slowaken dachten daar heel anders over. Zij namen halverwege de eerste periode brutaal de leiding. Wie anders dan Juraj Slafkovsky brak de ban en dwong de Amerikanen in de achtervolging. Het toptalent van het Finse TPS had zijn vizier weer op scherp gezet en zette Slowakije op 1-0. Helaas voor Slafkovsky en de zijnen zochten ze wel met een vervelend gevoel de kleedkamer op voor de eerste pauze. Nick Abruzzese bracht de Amerikanen in de slotminuut langszij. Voor de captain van Harvard was ’t zijn eerste dit toernooi.
There's nothing like 𝐇𝐔𝐆𝐄 celebrations after an Olympic upset 🙌
Sam Hentges had ook nog niet gescoord in Beijing en de forward, die al door de Minnesota Wild is opgepikt, koos de kwartfinale uit voor zijn eerste doelpunt. Het was op dat moment een verdiende voorsprong voor de VS, die hard op weg leken naar de halve finale. Quinn zag echter ook dat zijn jonge groep er niet in slaagde meer afstand te nemen. De voormalig Rangers-coach zag dat Slowakije in de derde periode begon aan te dringen en dit bleef niet zonder gevolgen.
Een wanhoopsoffensief van de Slowaken leverde vlak voor tijd de 2-2 op, waardoor OT noodzakelijk werd. In de noodzakelijke shootout brak het de Amerikanen op dat ze in de tweede periode weigerden afstand te nemen. Peter Cehlarik was de enige die scoorde tijdens die SO en zette daarmee zijn handtekening onder een daverende verrassing. Hij en zijn landgenoten mogen daardoor blijven dromen van een Slowaakse versie van Miracle on Ice.
ROC – DENEMARKEN (3-1)
De grote favoriet tegen de grote verrassing in deze kwartfinale van het olympisch toernooi. De Russen eindigden als eerste in poule B, maar echt indruk maakten de troepen van Alexei Zhamnov maar zelden. Met de nodige moeite werden Zwitserland en Denemarken opzij gezet voor er in de laatste groepswedstrijd verloren werd van de Tsjechen. Desondanks waren de resultaten goed genoeg voor een rechtstreekse gang naar de kwartfinale en daar kwamen ze een oude bekende tegen.
Denemarken manoeuvreerde zich knap naar de tweede plaats in de groep, ontdeed zich vervolgens van Letland in de tussenronde en mocht zich bij de laatste acht opnieuw meten met de Russen. Dat de Denen het bij hun debuut schopten tot de kwartfinale hadden ze met name te danken aan Sebastian Dahm. Alleen China incasseerde meer SOG, maar die hadden niet de aanvallende kwaliteiten waarover Dahm en de Denen wel beschikten. Voor een plek bij de laatste vier zou Dahm zich tegen het ROC opnieuw moeten onderscheiden. De poulewedstrijd tegen de Russen nam Frederik Dichow voor zijn rekening en hij stond 2 goals toe op 33 SOG. Denemarken kwam niet verder dan 16 SOG.
EENRICHTINGSVERKEER
Sebastian Dahm werd woensdag in de eerste periode direct aan het werk gezet. De Russen lieten er geen gras over groeien en zetten hun tegenstander vanaf het eerste moment met de rug tegen de muur. Dahm bleek echter een vervelende sta-in-de-weg. Na 20 minuten stonden er 18 SOG op de shot clock namens de Russen, maar alleen Vadim Shipachyov wist Dahm te verschalken. De Russen hielden hun tegenstander in leven en zouden daar in de tweede periode de prijs voor betalen.
Team ROC 🇷🇺 put an end to Team Denmark’s 🇩🇰 storybook run at the 2022 Wonter Olympics, defeating them 3-1 in the men’s quarterfinal! pic.twitter.com/mOKLzkV8IR
Al vroeg in die periode zorgde Frans Nielsen voor evenwicht op het scorebord. De gelijkmaker van de voormalig speler van onder meer de Islanders en Red Wings kwam volledig uit de lucht vallen, maar daar hadden de Denen natuurlijk maling aan. Meer dan tien minuten wist de debutant de topfavoriet vervolgens van scoren te houden. Nikita Nesterov stelde na bijna een kwartier spelen in de tweede periode orde op zaken namens het ROC. Net als bij de 1-0 kreeg Nikita Gusev een assist achter zijn naam.
Na veertig minuten hadden de Denen zes doelpogingen ondernomen. Eén in de eerste periode en vijf in de tweede. De ploeg van coach Heinz Ehlers wist dat er in de derde iets moest gebeuren. Op de shot clock hielden ze gelijke tred met het ROC (12 SOG om 12). Een tweede goal was echter te veel gevraagd. Denemarken weerde zich kranig tegen het veel sterk geachte ROC, maar zag een paar minuten voor tijd alle hoop op een gigantische stunt vervliegen toen Slava Voinov voor de bevrijdende 3-1 zorgde. Het verschil op de shot clock (40-18) was enorm, maar de titelverdediger zal in de halve finale wel beter met de kansen om moeten springen wil het kans maken tegen Zweden.
FINLAND – ZWITSERLAND (5-1)
Op het moment van de face-off werd voor beide teams duidelijk dat men in de halve finale niet Team USA, maar Slowakije zou gaan treffen. Dit gegeven werkte vooral voor de equipe van Jukka Jalonen als een rode lap op een stier. De Finnen domineerden de wedstrijd vanaf de eerste minuut en konden naar hartenlust de tactiek en het tempo bepalen. De openingstreffer van Miro Aaltonen kwam dan ook niet uit de lucht vallen. Na een goede pass van Joonas Nättinen kon de aanvaller van Vityaz eenvoudig de puck achter Reto Berra tot 1-0 verwerken.
Het gaspedaal werd nog verder ingedrukt en SKA verdediger Mikko Lehtonen schoot de puck richting het doelgebied, waar Markus Granlund zich probeerde te ontdoen van Santeri Alatalo — nu uitkomend voor Zwitserland –. De puck ketste via de stick van Alatalo achter de verbouwereerde goalie Berra en bepaalde hiermee de 2-0 tussenstand.
In de tweede periode bleef het spelbeeld onveranderd. Marko Antilla scoorde na een venijnige pass de 3-0, waarna Berra plaats mocht maken voor tweede goalie Leonardo Genoni. Finland nam een klein beetje gas terug en aan het einde van de tweede periode resulteerde dit plots in een treffer voor de Zwitsers. Andres Ambühl maakte op de powerplay het goede werk van Enzo Corvi en Gaetan Haas vakkundig af, 3-1.
FINLAND OOK DEFENSIEF DE RUST ZELVE
De derde periode kantelde het wedstrijdbeeld. Zwitserland ging naarstig op zoek naar de aansluitingstreffer en de Finnen namen een meer georganiseerde line-up aan. De Zwitsers kregen behoorlijk wat kansen, maar Harri Säteri stond keer op keer op de juiste plaats. De 32-jarige goalie werd voorafgaand aan het toernooi niet als eerste goalie gezien. Die taak leek vrijwel zeker toebedeeld aan Jussi Olkinuora, maar een COVID-besmetting maakte vrij baan voor de in de KHL uitkomende Säteri.
De druk werd door Finland op een bijzondere manier van de ketel gehaald. Een kanonskogel van verdediger Ville Pokka raakte linesman Daniel Hynek vol in het gelaat, waarna de Tsjechische scheidsrechter een tijd lang op het ijs bleef liggen. Zonder zichtbare verwondingen of duizelingen kon hij zijn taken weer voortzetten. Met nog een aantal minuten op de klok scoorden zowel Iiro Pakarinen en Teemu Hartikainenempty-netters, waarmee de halve finale definitief een feit werd.
In deze kwartfinale werd andermaal duidelijk dat Finland één van de topkandidaten voor goud is dit jaar. De doelpunten kwamen van zowel de forwards, als de blue-liners en defensief heeft het bij Suomi ook prima voor elkaar. In alle facetten was men de Zwitsers de baas en kan men zich gaan richten op het treffen met Slowakije.
ZWEDEN – CANADA (2-0)
Op papier was het dé wedstrijd van de kwartfinale. Het Zweden van Johan Garpenlöv tegen het Canada van Claude Julien. De rol van favoriet die Canada voor aanvang van de wedstrijd kreeg toebedeeld, was qua spel nimmer terug te zien op het ijs.
Gedurende de eerste twee periodes was het aftasten geblazen. Beide teams maakten weinig aanstalten tot aanvallend spel en defensief werd er goed geschaakt. Niet alleen de blue-lines hadden de zaken goed voor elkaar, maar ook de goalies deden wat men van hen verwachtten. De teller bij Matt Tomkins stond na twee periodes op 24 saves en zijn Zweedse collega Lars Johansson noteerde er 21.
In de derde periode opende Tre Kronor na 10:15 minuten de score. Een ‘rookie-mistake’ op de blue line van Jack McBain leidde de openingstreffer in. De turnover bleek een dodelijke, daar Lucas Wallmark met een hard schot Tomkins het nakijken gaf, 1-0. Zweden bleef de bovenliggende partij en met nog twee minuten op de klok besloot Julien de goalie naar de kant te roepen en een 6v5 situatie te creëren. De pressie op het doel van de Zweden werd groter, maar dit leidde echter niet tot quality chances. Een interceptie van Anton Lander maakte al vrij snel een einde aan alle Canadese illusies, 2-0.
Team Sweden 🇸🇪 defeated Team Canada 🇨🇦 2-0 in a goaltending duel in the men’s quarterfinal of the 2022 Winter Olympics!
Het is voor het eerst sinds de Olympische Spelen van 2006 (Turijn, red.) dat Canada geen medaille mee terug naar Noord-Amerika neemt. Zweden daarentegen behaalde in 2006 de gouden medaille en wil maar wat graag de rol van outsider veranderen in een stap op het hoogste schavot.
In de halve finale kruisen de Zweden de degens met topfavoriet het ROC. Beide landen troffen elkaar twee keer eerder op de Olympische Spelen sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie. In beide ontmoetingen stapten Sverige als winnaar van het ijs.
UP NEXT
Morgenochtend om 5:10 uur bepalen Finland en Slowakije wie de eerste finalist zal gaan worden. De andere kraker tussen het ROC en Zweden staat gepland om 14:10 uur. Spektakel gegarandeerd!
Coverfoto: Brian Snyder/Reuters via USA TODAY Sports
Na een seizoen met vele wisselingen in de top heeft de top 3 zich in de Super Bowl staande gehouden. Dat betekent dat Bob van den Berg de kersverse winnaar is van de Wicked Wood SportAmerika Football Pool. Robin Smeenge blijft tweede en Julius Groenendaal blijft derde. Barry van Spronsen, Ivo Kuijpers en Marc Mordang vormden nog een bedreiging voor Groenendaal, maar kwamen uiteindelijk net iets tekort. Er was niemand die de totaalscore (43) van de Super Bowl goed voorspelde, maar Jaap Weeland en Lucas Linnebank waren met 44 gedeeld weekwinnaar.
Wicked Wood SportAmerika Football Pool top 10
In de laatste week van de Wicked Wood SportAmerika Football Pool van dit seizoen waren er geen schokkende verschuivingen meer. Van de 50 deelnemers die de Super Bowl nog voorspelden, waren er 20 die kozen voor de Bengals. Daarmee rekende 60% op winst van de Rams. Marc Mordang maakte nog kans op de derde plek en ging voor underdog Cincinnati. Dat had hem de derde positie kunnen opleveren, maar Matthew Stafford en de Rams maakten hun favorietenrol waar.
In de top van het klassement bereikten Van den Berg, Smeenge en Groenendaal hun eindposities al na de Divisional Round. Waar Groenendaal al sinds Week 6 een bekend gezicht was in de top van het klassement voegden Van den Berg — in speelronde 12 — en Smeenge — in speelronde 18 — zich nog veel later bij hem. Overigens ging het voor Groenendaal aan het eind bijna mis. In de laatste ronde van het reguliere seizoen zakte hij naar de zesde plaats in het klassement, om vervolgens in de Wild Card Round en de Divisional Round de derde plek te bemachtigen. Smeenge kwam in Week 18 als een duveltje uit een doosje en stond de tweede plek nooit meer af.
De winnaar van het eindklassement, Bob van den Berg, kwam wat traag op gang. In de dertiende speelronde greep hij echter de koppositie en hij keek niet meer om. Hij deelde die positie een week met Groenendaal, maar kwam uiteindelijk nooit echt in gevaar.
Wicked Wood SportAmerika Football Pool – De top 3 door het seizoen heen
De drie prijswinnaars zijn benaderd op het e-mailadres dat zij voor hun account gebruikten. Tot volgend seizoen in de SportAmerika Football Pool!
De Super Bowl is achter de rug, het seizoen is voorbij en dus gaat de focus op het 2022 offseason. Na free agency is het van 28 tot 30 april weer tijd voor de 2022 NFL Draft. Daarvoor zal in maart, in tegenstelling tot vorig jaar, ook de NFL Draft Combine terug gaan keren. Op SportAmerika kijken we in een serie aan artikelen vooruit naar de prospects per positie. Dit jaar trappen we af met de safety’s van de 2022 NFL Draft.
KYLE HAMILTON
De consensus #1 safety van deze draft class is Kyle Hamilton. De junior van Notre Dame, waar hij captain was, presteerde drie jaar met de Fighting Irish op enorm hoog niveau en speelde tegen de beste teams in college (Alabama, Clemson enz). Zijn afgelopen seizoen duurde maar zeven duels dankzij een knieblessure. Het belangrijkste nieuws is echter dat deze blessure niet ernstig is en hem in de toekomst niet zal hinderen. Daarmee valt het enige minpunt van Hamilton eigenlijk meteen weg.
Er valt verder namelijk niet veel op Hamilton aan te merken. Wat meteen opvalt als je naar Hamilton kijkt is zijn lengte, wingspan en lichaamsbouw. Hij heeft de bouw van een linebacker en de wingspan van een cornerback. Hamilton heeft daardoor ervaring met cover 1 (als enige safety) en cover 2, waar hij soms de free/deep en soms de strong safety was. Dankzij zijn lengte en fysieke gesteldheid werd hij bij Notre Dame als strong safety vaak in coverage op TE’s en short routes gezet. Op deze plek kan hij zijn coverage skills combineren met zijn run defense en tackling. Iets wat hij niet vaak deed, was de passer rushen. Niet per se omdat hij dat niet kan (want dat kan hij), maar vooral omdat dit niet van hem gevraagd werd. Ook dit zou hij vanuit strong safety prima uit kunnen voeren.
Daarnaast is hij ook prima als deep safety. Alle kwaliteiten die een safety daarvoor moet hebben, bezit Hamilton. Een fantastische atleet die een neusje heeft voor de bal en enorm goed inschatingsvermogen heeft. Vaak herkent Hamilton, dankzij zijn football IQ, al plays voordat ze begonnen zijn. Toch is zijn grootste en belangrijkste kwaliteit, in welke situatie dan ook, het afmaken van tackles, waarin hij eigenlijk nooit een fout maakt. Zijn hoogtepunt was deze interception vs Florida State, waarin hij in no time in coverage van de ene naar de andere helft van het veld rent.
Er is, kortom, vrij weinig wat Hamilton niet kan. Een groot voordeel voor een defense, want Hamilton is niet afhankelijk van een bepaalde rol, positie of kwaliteit. Hij kan simpelweg alles gewoon heel erg goed.
WIE KUNNEN ER VERDER DE EERSTE RONDE HALEN?
Jaquan Brisker van Penn State lijkt als enige safety naast Hamilton de meeste kans te maken om de eerste ronde te halen. Voorlopig project hij eind eerste/begin tweede ronde. De senior van Penn State speelde drie nagenoeg volledige seizoen en werd alsmaar beter en beter. Hij is eigenlijk net zo allround als Hamilton (wel twee jaar ouder), maar lijkt vooral in zijn element als strong safety. Brisker herkent gaten tijdens run defense als geen ander, tackled met enorme kracht en agressie en kan prima de passer rushen wanneer nodig. Met zijn atletisch vermogen is hij tevens vaak het in backfield van de tegenstander te vinden.
Toch is Brisker ook een meer dan prima free safety die in coverage zijn mannetje staat en vooral op belangrijke momenten in de slotfase van wedstrijden met pass break-ups en interceptions kwam. Dit laat zijn PFF grade (zie hierboven) wel zien. Ondanks dat hij vaak als free safety werd ingezet door Penn State en hij dat ook zeker kan, lijkt zijn kracht toch vooral als strong safety. Van daaruit kan hij excelleren vs de run en als extra blitzer of kan hij terugvallen in coverage (wat hij heeft aangetoond te kunnen). Twee minpunten: hij is niet extreem explosief en mist zeker in open field zo af en toe nog wel eens wat tackles. Nog een reden waarom hij in de NFL waarschijnlijk als strong safety of verkapte OLB het best zal excelleren.
Ook Daxton Hill maakt als nickel/slot corner en strong safety een prima kans om het einde van de eerste ronde te halen. Hill is explosief en snel en stond bij Michigan vooral als slot cornerback of strong safety opgesteld. Hill is prima in coverage, met als zwakke plek dat hij soms een slome start kent en daardoor meteen teveel ruimte geeft aan receivers. Verder kan hij vanuit die slot corner/strong safety rol prima ingezet worden als blitzer en kan hij functioneren in zowel man-to-man als zone coverage. Al met al een prima safety die misschien wat lengte en gewicht mist ten opzichte van Hamilton en Brisker.
CINE, PITTRE EN MCKINLEY
Tot slot nog speciale aandacht aan drie andere safety’s die de eerste twee rondes kunnen halen. Lewis Cine speelde drie jaar voor Georgia en maakte indruk met zijn snelheid, atletisch vermogen, inzicht/inschattingsvermogen en neusje voor de bal. Hij speelde vooral als deep safety of in het midden, van waaruit hij (in een zone defense) op zoek kon gaan naar de bal. Een fantastische tackelaar die in de run game op zijn best is dankzij zijn explosiviteit, het herkennen van gaten en het maken van soliede tackles (miste maar 8 van zijn 133 tackles in college). Zijn ‘zwakke’ plek is in coverage, en dan vooral man-to-man. In zone defense is hij goed, maar in 1-vs-1 wordt hij nog wel eens verslagen. Hij zal in de NFL, vanwege zijn skillset, waarschijnlijk wel wat meer als blitzer ingezet worden dan bij Georgia.
Verder zijn ook Jalen Pitre en Verone McKinley III kanshebbers op de tweede ronde. Pitre is al 22 (5 jaar college) en is niet de langste/sterkste, maar is wel enorm allround. Hij kan free safety spelen dankzij zijn inzicht en atletisch vermogen, maar werd door Baylor vooral gebruikt in en rondom de line of scrimmage. Daar excelleert hij als slot corner, run defender en pass rusher/blitzer. Hij heft een neusje voor de bal en elite inzicht in waar de gaten gaan ontstaan in de run game. Kijk er niet gek van op als Pitre in de NFL uiteindelijk een OLB/slot corner wordt.
Tot slot McKinley III, die het tegenovergestelde van Pitre is. McKinley was juist zo ver mogelijk van de line of scrimmage te vinden. Oregon gebruikte hem, succesvol, als deep safety. In deze positie komen zijn grootste kwaliteiten, ball skills, inschattingsvermogen en snelheid/atletisch vermogen namelijk het beste tot zijn recht (zes interceptions in 2021). Hij was in cover 1 of cover 2 vaak de diepste safety. Als blitzer of run defender zal hij verder dan ook niet veel toevoegen. Verder is ook McKinley al 22 en is hij met 1,80 niet de langste, wat het hem lastig kan maken in coverage vs langere receivers.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
