Home Blog Pagina 250

NFL 2022 prospect watch: pass rushers

Lars Leeftink
-
0
NFL 2022 prospect watch: pass rushers

De Super Bowl is achter de rug, het seizoen is voorbij en dus gaat de focus op het 2022 offseason. Na free agency is het van 28 tot 30 april weer tijd voor de 2022 NFL Draft. Daarvoor zal in maart, in tegenstelling tot vorig jaar, ook de NFL Draft Combine terug gaan keren. Op SportAmerika kijken we in een artikel vooruit naar de prospects per positie. We gaan door met de volgende verdedigende positie en misschien wel de best bezette positie van deze draft: pass rushers (DE/EDGE).

THIBODEAUX VS HUTCHINSON

De grote discussie van de 2022 NFL Draft is wie de #1 pass rusher is: Kayvon Thibodeaux of Aidan Hutchinson. Thibodeaux was voorafgaand aan het afgelopen seizoen de onbetwiste #1, maar dankzij het bizarre seizoen van Aidan Hutchinson (16.5 TFL, 14 sacks) is de discussie nu in volle gang.

Aidan Hutchinson presteerde afgelopen seizoen, zeker in de belangrijke duels, fantastisch (3 sacks vs Ohio State, 2 vs Michigan State). In 2021 maakte Hutchinson een bizarre ontwikkeling door als je kijkt naar zijn productie. Hoe kan dit? Tijdens zijn eerste drie jaar bij Michigan speelde hij als DT (in een zittende stance, 3 techniek) en was hij vooral goed qua run defense. Hij kreeg de kans niet als pass rusher, omdat daar met Kwity Paye en Josh Uche (nu in de NFL) al fantastische pass rusher actief waren. In 2021 maakte hij onder leiding van nieuwe DC Mike Macdonald (kwam over van de Ravens, is nu weer DC van de Ravens) de stap naar DE/EDGE en begon hij met spelen vanuit een staande houding. Dit leverde in 2021 bizarre resultaten op, waardoor hij nu eindelijk zijn positie heeft gevonden.

Hij is enorm lang, fysiek ijzersterk en heeft een enorm lange wingspan. Als pass rusher (in een 4-3 systeem) maakte hij vooral gebruik van zijn snelle start vanaf de LoS (staat amper met handen op de grond, meestal gewoon rechtop) om vervolgens offensive tackles op meerdere manieren te kunnen verslaan. Zijn voornaamste kracht is rushen met power (OL achteruit duwen), maar ook met fantastisch voetenwerk weet hij tackles in de luren te leggen. Naast zijn fantastische aantal sacks was hij ook actief als run defender en stond hij soms zelfs in coverage, alhoewel dat overduidelijk niet de plek is waar hij in de NFL gebruikt moet worden. Verder stop Hutchinson nooit met werken en blijft hij zich inzetten totdat de play voorbij is. Al moet hij van de ene naar de andere kant van het veld rennen om een tackle te maken, Hutchinson doet het.

Toch zijn er ook dingen aan te merken op Hutchinson. Zijn armtechniek heeft al een prima basis, maar kan zeker op consistentere wijze gebruikt en vooral verder ontwikkelt worden. Daarnaast is Hutchinson niet de meest snelle en explosieve rusher. Het grote risico dat aan Hutchinson verbonden is, is dat hij het maar een seizoen heeft laten zien. De jaren daarvoor waren zijn prestaties een heel stuk minder (dankzij blessures en zijn positie als DT/concurrentie op DE/EDGE). Kwam dit succes dankzij het systeem van Mike Macdonald en was het een eenmalige vertoning? Of kan Hutchinson dit, nu hij zijn positie gevonden heeft, meerdere seizoenen doen? Toch heeft hij, vooral tegen hele goede tegenstanders, laten zien waarom hij nu ineens een zekere top 5 pick is en misschien wel Thibodeaux kan onttronen als de #1 pass rusher in deze draft class. Maar doet hij dat ook?

Dat Kayvon Thibodeaux een atletische freak is met enorm veel upside, zal inmiddels algemeen bekend zijn. Zijn statistieken van 2021 (12 TFL, 7 sacks) komen niet in de buurt van die van Hutchinson, maar Thibodeaux speelde ook vier duels minder en stond tevens vaker in coverage opgesteld dan Hutchinson. Met de pass rush kansen die Thibodeaux, ondanks zijn enkelblessure, kreeg deed hij echter enorm veel.

Bijna elke keer wanneer Thibodeaux rusht, is het gevaarlijk. Hij start meestal vanuit een staande techniek (wisselt dit soms af met zittende techniek) en kan van daaruit precies hetzelfde doen als Hutchinson: offensive tackles op meerdere manieren verslaan. Zijn handtechniek is bizar goed, zijn voetenwerk indrukwekkend en zijn atletisch vermogen bizar.

Toch zijn er verschillen tussen Thibodeaux en Hutchinson. Thibodeaux heeft meer atletisch vermogen en is sneller en explosiever dan Hutchinson, daar waar Hutchinson veel krachtiger is als het aankomt op pass rush en veel goed maakt met zijn enorme inzet en drive. Wat wel duidelijk is, is dat beide spelers geen toekomst hebben in coverage. Bij Oregon werd Thibodeaux nog wel eens als OLB gezet, zelfs op 3rd down, maar in de NFL gaat dit niet gebeuren. Daar is Thibodeaux (en ook Hutchinson) een veel te goede pass rusher voor.

Waar Thibodeaux vooral aal zal moeten werken, is consistentie. Er zijn momenten dat hij niet de technische moves maakt die hij tijdens andere plays wel maakt. Hij zal moeten leren tijdens alle snaps die moves te maken en niet bang te zijn om te falen. Verder zijn er geruchten omtrent zijn ‘wil om football te spelen’, maar op basis van de beelden valt dit niet af te lezen. Daarnaast werden dit soort dingen ook gezegd en geschreven over Justin Herbert en Penei Sewell, beide ook van Oregon. Voorlopig presteren beide spelers op een bizar hoog niveau in de NFL.

Thibodeaux is tevens goed vs de run. Misschien niet zo goed als Hutchinson (wat niet zo gek is aangezien hij drie jaar DT speelde), maar meer dan prima. Al met al is er tussen de twee geen slechte keuze. Het is vooral een kwestie van welke stijl de Jaguars, Lions en Texans meer bevalt. Willen ze een technisch begaafde freak athlete als Thibodeaux, of een power rusher met ijzersterk voetenwerk en armtechniek die als run defender bovengemiddeld is voor een pass rusher als Hutchinson? Dat is de vraag.

DE REST VAN DE FIRST ROUND PASS RUSHERS

Jermaine Johnson II kreeg niet genoeg speeltijd bij Georgia om echt veel snaps te spelen, waardoor hij besloot naar Florida State te transferen. Een groot succes. Johnson II eindigde het afgelopen seizoen met 70 tackles, 17.5 TFL en 11.5 sacks. En het hadden er nog veel meer kunnen zijn. Daarna liet hij zich ook zien tijdens de Senior Bowl, waardoor hij nu de status heeft als mogelijke top 10 pick in een al ijzersterke EDGE class.

Johnson II heeft een bizarre mix van lengte (1.96), altletisch vermogen de explosiviteit die Thibodeaux heeft en de kracht die Hutchinson heeft. Johnson II is fantastische tegen de run, waar hij laat zien over erg goed inschattingsvermogen en football IQ te beschikken. Verder heeft hij bij zijn pass rush de kwaliteit om iemand zowel op power als met technische moves, handtechniek en voetenwerk te verslaan. Johnson II is wat dat betreft het complete pakket waar nog veel meer uit te halen valt.

De grote vraag is of zijn 2021-seizoen een vloek was, of dat hij dit ook op een hoger niveau laten zien. In de SEC kreeg hij het de eerste twee jaar niet voor elkaar om de rotatie van een ijzersterke Georgia defense op consistente basis te halen. De ACC is zeker geen koekenbakkers-conference, maar zeker minder dan de SEC. Hoe dan ook is Johnson II in elke andere draft een #1 EDGE rusher die in zowel een 3-4 (als OLB) of 4-3 (als DE) systeem kan spelen. Zolang je hem, net zoals bij Hutchinson en Thibodeaux, maar niet in coverage zet.

ONTWIKKELINGSPROJECT OJABO

David Ojabo is de meest pure pass rusher in deze draft class. Hij is enorm lang, explosief en atletisch en is de meest technisch begaafde pass rusher van deze draft class. Handtechniek, snelheid, power (alhoewel niet zo’n power rusher als Hutchinson en Johnson II), voetenwerk, spin moves, noem het maar op. Alle technieken heeft Ojabo onder controle.

De vraagtekens komen echter bij de rest van zijn spel. Hij is amper tot geen factor in run defense en kan eigenlijk ook niet in coverage (ondanks dat hij in het 4-3 systeem van Michigan dit als OLB soms wel deed) spelen. Het belangrijkste is echter dat hij maar een jaar aan wedstrijdervaring en productie achter zijn naam heeft staan en pas sinds het einde van high school American Football speelt.

Ojabo is wat dat betreft alles behalve zo’n complete speler als Hutchinson, Thibodeaux en Johnson II. De ruwe potentie, zeker als pass rusher, is echter daar en voor iemand met weinig ervaring speelde hij in 2021, tijdens de allerbelangrijkste duels, op een bizar hoog niveau. Ojabo heeft, na Thibodeaux, de hoogste ceiling van deze class aan pass rushers.

KARLAFTIS EN WALKER

Tot slot twee andere pass rushers die de eerste ronde waarschijnlijk wel halen: George Karlaftis en Travon Walker. Karlaftis, ook wel de ‘Greek Freak’ genoemd, is vooral erg goed als power rushers. Hij speelde bij Purdue vanuit een twee en drie point stance en versloeg tackles vaak met power moves en slim gebruik van zijn handen. Het ontbreekt Karlaftis dan ook niet aan de juiste armtechniek.

Karlaftis is niet de meest explosieve en snelle rusher, is ook niet extreem actief als run defender en heeft niet de upside en het complete plaatje wat de drie top rushers van deze class hebben, maar als pure pass rusher zal Karlaftis in de NFL meer dan genoeg impact hebben. Ook Karlaftis zal waarschijnlijk niet al te vaak in coverage te vinden zijn, aangezien ze dat bij Purdue nooit met hem deden en zijn lichaamsbouw en skil set daar ook niet voor gemaakt zijn.

Tot slot Travon Walker, die bij Georgia afgelopen jaar pas echt de kans kreeg om zich als starter te laten zien. Met 7 TFL en 6 sacks was hij een belangrijk onderdeel van de zo sucesvolle defense van de Bulldogs. Hij speelde in een 4-3 systeem zowel DT als DE, wat hij kan dankzij zijn lengte en vooral gewicht. Desondanks is hij een enorme atleet en en mismatch op elke positie voor de OL. Zijn handtechnieke en voetenwerk zijn prima en hij kan winnen met zowel power als techniek.

Walker is echter een ruwe diamant. Hij heeft maar een jaar aan ervaring als starter en productie en is niet de meest snelle en explosieve DE. Hij is daarnaast, net zoals Hutchinson, niet iemand die je snel verslaat via de buitenkant en het vooral moet hebben van moves naar de binnenkant en zijn power. Toch is Walker een DE met enorm veel potentie en vooral ruw talent dat nog verder ontwikkelt moet worden.

SPORTAM 2022 PASS RUSHERS RANKINGS

Hutchinson en Thibodeaux ontlopen elkaar amper tot niets. Hutchinson is de power rusher die je NFL-team meteen kan helpen op het volgende niveau, daar waar Thibodeaux de pass rusher met de enorme upside en de fysieke en atletische traits is die kan uitgroeien tot de volgende superster. Jermaine Johnson II is het meest complete plaatje in deze draft class, terwijl Ojabo wat meer ervaring en ontwikkeling nodig zal hebben.

Ook Karlaftis en Walker zullen de eerste ronde wel halen. Daarachter zijn er met onder meer Hall, Sanders, Enagbare, Jackson en Bonitto nog zat pass rushers die of veel upside hebben, of een playoff-team meteen kunnen helpen in hun run na een ring.

Foto: Scott W. Grau/Icon Sportswire via Getty Images

Jeter weg bij Miami Marlins

Sander Grasman
-
0
Jeter weg bij Miami Marlins

Na vijf jaar is er per direct een einde gekomen aan het bewind van Derek Jeter bij de Miami Marlins. Dat verrassende nieuws kondigde de Hall of Famer vandaag in een kort mededeling aan.

TOEKOMSTVISIE

De toekomst van de Floridiaanse organisatie zou er in de ogen van Jeter anders uitzien dan hij vijf jaar geleden voor ogen had. “Met de start van een nieuw seizoen voor de deur is dit nu het juiste moment om op te stappen.”

Hoewel het seizoen inderdaad binnenkort zou moeten starten, valt dat nog maar te bezien. Met de pad stelling waarin MLB en de MLBPA zich bevinden, lijkt dit toch een opmerkelijk moment om deze breuk wereldkundig te maken.

MINDERHEIDSBELANG

Naast CEO was de voormalige Yankee ook mede-eigenaar van de club. Al is er met 4% duidelijk sprake van een minderheidsbelang. Welke gevolgen dit besluit voor de rest van de organisatie zal hebben – op de korte en lange termijn – zal de tijd moeten uitwijzen.

Misschien dat we ter zijner tijd ook meer zullen weten over de achtergronden van deze donderslag bij heldere hemel. Speelt er meer achter de schermen? Het roept in ieder geval de nodige vragen op.

Coverfoto: Twitter/MLB Trade Rumors

NHL High Five: bijzondere momenten van het afgelopen weekend

Hans Mulder
-
0
NHL High Five: bijzondere momenten van het afgelopen weekend

Goals, heel veel goals dit weekend. Maar dan ook echt ontzettend veel goals dit weekend en dus was de vijver waaruit we konden vissen enorm! We hebben in deze High Five een wedstrijd met 13 goals en zelfs één met 17. Daarnaast nog een hattrick van Gabriel Landeskog en natuurlijk vergeten we de outdoor game tussen de Predators en de Lightning niet. Voor de Save of the Week richten we onze blik op Calvin Petersen van de LA Kings. Ga er maar eens goed voor zitten. Er is namelijk genoeg te zien in deze NHL High Five.

GABRIEL LANDESKOG vs WINNIPEG JETS

Nog niet al te lang geleden wonnen de Colorado Avalanche 18 thuiswedstrijden op rij. Ze maakten het zichzelf niet altijd gemakkelijk, want regelmatig moesten ze een achterstand wegpoetsen om daarna als glorieuze winnaar van het ijs te stappen. Vrijdagavond was dit niet anders. De Avs kregen de Winnipeg Jets over de vloer en de bezoekers leken na de eerste periode op weg naar een verrassend eenvoudige overwinning. Na 20 minuten stond er een 3-0 stand in het voordeel van Winnipeg op de borden, maar toen moesten de Avalanche nog aan de wedstrijd beginnen. Zo bleek later.

Gabriel Landeskog heeft het erg naar zijn zin dit seizoen en in het bijzonder tegen de Winnipeg Jets. Op 6 januari was hij goed voor 3 goals in de wedstrijd die met 7-1 gewonnen werd. Een gewaarschuwd mens telt voor twee zou je denken, maar dat gaat in Winnipeg niet op. De Avs-captain zette zijn ploeg in de tweede periode op het juiste spoor met twee goals en met diens dertiende van het seizoen deed ook Nathan MacKinnon een duit in het spreekwoordelijke zakje. Aangezien de Jets daar niets tegenover konden zetten, begon de derde periode met een gelijke stand: 3-3.

Al de arbeid uit de eerste periode bleek in de derde niets waard voor de ploeg van Dave Lowry. Goals van Andre Burakovsky en opnieuw MacKinnon gaven de thuisploeg een betrekkelijk comfortabele voorsprong. Het laatste woord was echter aan de captain van de Avalanche. Met zijn derde van de wedstrijd bepaalde Landeskog de eindstand op 6-3. De Jets zouden gewaarschuwd moeten zijn na z’n hattrick eerder dit jaar, maar niets bleek minder waar. Het was voor Landeskog zijn vijfde in z’n carriere en zijn tweede dit seizoen. Voor de Winnipeg Jets dreigt het seizoen als een nachtkaars uit te gaan. Zij werden gezien als outsiders, maar zien de wildcards aan de horizon verdwijnen na hun vierde nederlaag op rij.

BRANDON HAGEL vs NEW JERSEY DEVILS

De Chicago Blackhawks zijn (opnieuw) bezig aan een kleurloos seizoen. Het doet af en toe pijn aan de ogen om de ploeg van Derek King aan het werk te zien, maar afgelopen vrijdag zorgden ze voor een schittering in de ogen van de fans. Voor eigen publiek maakten de Blackhawks reclame voor de sport en kregen daarbij hulp van de New Jersey Devils. Met 13 goals maakten de teams er een geweldig schouwspel van, dat uiteindelijk met 8-5 gewonnen werd door de thuisploeg. Twee spelers van de Hawks zorgden er daarbij ook nog voor dat een groot deel van de fans zonder hoofddeksel huiswaarts ging.

Eén van die twee spelers luistert naar de naam Patrick Kane, maar voor hem is een hattrick iets heel normaals. Wij richten ons daarom op die andere Blackhawk met een hattrick. Brandon Hagel is bezig aan een lekker seizoen en afgelopen vrijdag kwam er een voorlopig hoogtepunt. Hagel ontbond zijn duivels en scoorde zijn eerste hatty in de National Hockey League. De 23-jarige Canadees uit Saskatoon deed dit ook nog eens in zijn honderdste wedstrijd. Alle reden dus om met een geweldig gevoel terug te kijken op dit duel.

Hagel opende in het eigen United Center de score en had diep in de derde periode ook het laatste woord. Tussendoor was er dus die hattrick van Kane, maar waren er ook twee treffers van Jesper Bratt namens de Devils. Hagel en Bratt zijn inmiddels vaste krachten bij hun team, maar dat hadden in 2016 waarschijnlijk niet veel mensen aan zien komen. Beide spelers werden vlak na elkaar gekozen in de draft, maar moesten wel lang geduld hebben. Hagel, gekozen door de Buffalo Sabres, kwam als 159e voorbij. De Zweed Bratt pas als 162e. Hij speelt nog wel altijd voor de club die hem destijds ook drafte en speelde in Chicago al zijn 278e wedstrijd in de NHL.

DEREK RYAN vs FLORIDA PANTHERS

Een tenue en logo dat we vaker tegenkomen op deze plek. Doorgaans staat Connor McDavid of Leon Draisaitl dan in het middelpunt van de belangstelling, maar dat is dit keer niet het geval. Nu zijn de ogen gericht op Derek Ryan, een 35-jarige veteraan die bezig is aan pas zijn zevende seizoen in de NHL. En afgelopen zaterdag zijn eerste hattrick in de League scoorde. Aan de hand van de geroutineerde centre versloegen de Oilers dit weekend de Panthers met 4-3.

Jay Woodcroft kende een vliegende start bij de Oilers, maar na vijf opeenvolgende overwinningen kwam er vorige week een kink in de kabel. Het is geen schande om van Minnesota of Tampa Bay te verliezen, maar om dit te doen met een totaal van 12 tegentreffers in twee wedstrijden geeft te denken. En dan moest misschien de moeilijkste wedstrijd nog komen. Op bezoek in Sunrise bij de Panthers, die thuis bijna niet te verslaan zijn.

In Edmonton wordt in dit soort wedstrijden altijd gekeken naar de twee supersterren, maar nu stond een ander op. Een onverwachte held luisterend naar de naam Derek Ryan. De veteraan begon met 4 goals aan dit duel en verdubbelde dit aantal bijna in de ruim 13 minuten die hij van Woodcroft in Florida kreeg. Ryan had er 393 wedstrijden voor nodig, maar eindelijk was daar zijn eerste hattrick in de NHL. Met z’n 36e van het seizoen was Leon Draisaitl ook weer trefzeker voor de Oilers. McDavid tekende voor 2 assists. De mooiste assist van de avond kwam echter op naam van Frank Vatrano van de Panthers. Hij stelde Anton Lundell in staat te scoren, maar Vatrano en de Panthers bleven wel met lege handen achter.

STEVEN STAMKOS vs NASHVILLE PREDATORS

Met drie Stanley Cups in de prijzenkast zou je verwachten dat ze in Tampa Bay alles al wel hebben meegemaakt. Toch was het zaterdag tijd voor iets nieuws. Voor het eerst in het bestaan van de franchise speelden de Bolts een outdoor game. In het kader van de Stadium Series trok coach Jon Cooper met zijn gevolg naar het Nissan Stadium van de Tennessee Titans voor een clash met de Nashville Predators, die in 2020 al eens de Winter Classic speelden tegen de Stars. De Preds én hun fanatieke aanhang hadden lang gewacht op deze kans. Een schitterend affiche in een al even prachtig decor.

De NHL wilde ook hier weer eens flink uitpakken en met twee topteams tegenover elkaar kon het niet anders dan een waar spektakel worden. Het feest werd halverwege de eerste periode nog eens versterkt toen Tanner Jeannot, met zijn 18e van het seizoen, de thuisploeg op voorsprong zette. Nashville mocht daar best even van genieten, maar al heel vroeg in de tweede drukte Brayden Point alle aanwezigen met de neus op de feiten. Dit Tampa Bay is ook dit seizoen “gewoon” weer een contender en waren niet naar Nashville gekomen om te figureren op een feestje.

Nikita Kucherov onderstreepte dit nog eens, door in de tweede periode de Bolts op voorsprong te zetten. Zij waren ook de bovenliggende partij en de 3-1 van Steven Stamkos, halverwege de derde, was dan ook verdiend. De goal van de captain was overigens de eerste op even strength en Stamkos was als aangever betrokken bij de andere goals. Filip Forsberg, weer op de PP, bracht nog iets van hoop terug in de harten van de Predators, maar ook hier bleek dit uitgestelde teleurstelling. De Tampa Bay Lightning wonnen hun eerste outdoor game met 3-2.

MITCH MARNER vs DETROIT RED WINGS

Vrijdag hadden we het duel tussen de Blackhawks en de Devils. Dit schonk de liefhebber maar liefst 13 goals. Zo’n 24 uur later besloten de Maple Leafs en Red Wings dat het altijd nog gekker kon. Het treffen tussen deze teams leverde een uitslag op die in de NFL niet zou misstaan. De Red Wings scoorden een touchdown, maar de Leafs deden daar nog een fieldgoal bovenop: 10-7. We hebben er hier voor gekozen de goals van Toronto uit te lichten. Mitch Marner kroonde zich hier tot topschutter met vier treffers.

In de eerste periode wees niets er direct op dat dit een krankzinnig duel zou worden. De Leafs scoorden drie keer, maar met het aanvallende talent dat daar loopt, is dat niet bijzonder. Mitch Marner scoorde zijn eerste treffer pas in de tweede, maar daar ging het opeens ook heel hard. Van 3-1 ging het binnen tien minuten naar 6-1. Een zogenaamde natural hattrick voor Marner, die verantwoordelijk was voor elk van deze goals. Dit betekende ook het einde van Alex Nedeljkovic in dit duel. De goalie stopte slechts 19 van de 25 SOG.

Met Thomas Greiss onder de lat ging het voor de Wings overigens niet veel beter. De Duitser moest op 14 SOG ook nog vier keer vissen. Jack Campbell startte voor de Maple Leafs, maar ook hij haalde het einde van dit bizarre duel niet. Dit had alles te maken met de comeback van Detroit in de derde periode. De Wings hadden vijf minuten nodig om de achterstand van 7-2 terug te brengen tot 7-6. Mrazek loste Campbell af en dit schudde Toronto net op tijd wakker.

Dankzij onder meer een vierde treffer van Marner liepen zij uit naar dubbele cijfers. Marner noteerde uiteindelijk 6 punten. Voor de Leafs was het de eerste keer in ruim 15 jaar dat ze de dubbele cijfers haalden. Voor de Red Wings was het niet nieuw dat ze ondanks 7 goals alsnog verloren. De laatste keer dat dit gebeurde is echter wel bijna 30 jaar geleden (7-10 tegen Buffalo in ’93).

SAVE OF THE WEEK

CALVIN PETERSEN vs NEW YORK ISLANDERS

Door de stortvloed aan goals zou je bijna vergeten dat er ook nog “gewoon” verdedigd werd en er zelfs nog goalies hun werk deden dit weekend. Een enkeling blonk zelfs uit. Eén van die uitblinkers verdedigde zaterdag de goal van de LA Kings. Ervaren rot Jonathan Quick draagt daar nog altijd de grootste last, maar Calvin Petersen is een meer dan capabele opvolger. Niet voor niets hebben de Kings de 27-jarige sluitpost uit het Amerikaanse Waterloo al voor langere tijd vastgelegd en gaat hij vanaf volgend seizoen $ 5 miljoen per jaar verdienen.

De Kings zijn bezig aan een verrassend sterk seizoen. Daarmee zeggen we niets vreemds. Wie in oktober had voorspeld dat Todd McLellan met zijn ploeg eind februari boven de Vegas Golden Knights zou staan, was op z’n minst flink uitgelachen. Afgelopen weekend wonnen de Kings hun vijfde wedstrijd op rij door in LA met 5-2 de Islanders te verslaan. Petersen pakte in deze ontmoeting uit met een geweldige save en dit kon de goalie best even gebruiken.

Calvin Petersen won weliswaar drie van zijn vier voorgaande wedstrijden, maar geen enkele keer zat zijn save percentage op of boven de .900. Dat is misschien nog wel een puntje van verbetering. Petersen moet nog wat constanter worden om de druk op Quick serieus op te voeren. Tegen de Islanders liet de fifth-rounder uit 2013 echter zien dat hij in staat is tot grootse dingen. De goalie boekte zijn veertiende overwinning in 22 starts. Ook Quick heeft er 14, maar de routinier deed dit in 30 starts. Met een .913 sv% is Quick zijn negen jaar jongere ploeggenoot (.900 sv%) echter nog wel de baas.

Cover photo: Mark Humphrey/AP

Het laatste nieuws hoor je ook in onze NHL POWER PLAY PODCAST! Heb je vragen en/of opmerkingen voor ons, mail dan naar nhlpowerplaypodcast@gmail.com!

College basketball Dutch Watch: wie maken kans op March Madness?

Lars Leeftink
-
0
College basketball Dutch Watch: wie maken kans op March Madness?

We zijn nu heel dicht bij het begin van March Madness, en de Nederlanders strijden nog steeds volop om daarbij te mogen zijn. Een overzicht van hoe de Nederlanders die veel minuten er zelf en met hun college voor staan.

POWER FIVE

Jesse Edwards (Syracuse) is momenteel geblesseerd en ziet zijn team nog steeds enorm wisselvallig presteren. Syracuse is momenteel 15-14 en lijkt March Madness voorlopig niet te halen. Edwards speelt als center 28 minuten per duel en produceert daarin prima (12 PPG, 8 RPG, 1.1 SPG, 2.8 BPG), maar tenzij Syracuse het ACC Tournament over twee weken wint, lijkt March Madness ver weg.

Hetzelfde geldt in meerdere mate voor Quinten Post van Boston College, dat 11-17 is en kansloos lijkt voor March Madness. Post speelt 21 minuten per duel en noteert prima statistieken (9.3 PPG, 5.6 RPG, 1.0 BPG). De andere Nederlander in de ACC, David N’Guessan (14 MPG, 4 PPG, 2.8 RPG) van Virginia Tech, lijkt met een 18-11 record wel op de bubble voor March Madness te zitten. Met een goede laatste drie weken kan zijn college het eindtoernooi zeker halen.

Dit geldt ook voor Tristan Enaruna en Iowa State. De Cyclones zijn 20-9 en staan momenteel nog wel in March Madness. De laatste weken worden daarin echter wel doorslaggevend. Enaruna speelt 17 minuten per duel en noteert hierin 5.2 PPG, 3.3 RPG.

OVERIGE NEDERLANDERS

Malevy Leons (29 MPG, 10.1 PPG, 5.8 RPG, 1.1 BPG) speelt bij Bradley de meeste minuten van alle Nederlanders. Samen met center Rienk Mast (27 MPG, 11.6 PPG, 8.2 RPG) is hij met Bradley (17-13) echter helaas niet echt op weg naar March Madness. Ook Lagio Grantsaan is bij Morgan State bezig aan een prima seizoen (25 MPG, 10.5 PPG, 5.7 RPG). Toch lijkt ook hij met Morgan State (10-13) March Madness te kunnen vergeten.

Jacco Fritz en Siem Uijtendaal lijken met Canisius (9-20) op hetzelfde te moeten rekenen. Fritz (25 MPG, 7.5 PPG, 5.5 RPG, 2.3 APG) en Uijtendaal (13 MPG, 3.9 PPG) spelen wel een prima seizoen verder. Tyler Patterson (24 MPG, 8.1 PPG, 1.3 RPG) gaat het met Montana State (21-7) wellicht wel redden. Momenteel staat hij bovenaan in de Big Sky Conference.

Tot slot nog aandacht voor Dylan van Eyck (22.2 MPG, 8 PPG, 4.3 RPG, 3 APG), die van alle Nederlanders met Iona (24-5) het hardst op weg lijkt naar March Madness. Bas Leyte (UNC-Greensboro, 24 MPG, 9.3 PPG, 6.1 RPG), Calvin Poulina (Bethune-Cookman, 24 MPG, 3.2 PPG, 2.0 RPG) en Kjell De Graff (N.J.I.T, 10 MPG, 2.0 PPG, 1.2 RPG) zijn niet in een fantastische positie om March Madness te halen.

WIE MAAKT DE MEESTE KANS OP MARCH MADNESS

In de power five maken David N’Guessan (Virginia Tech) en Tristan Enaruna (Iowa State) momenteel de meeste kans. Verder lijkt ook van Eyck met Iona dus op weg om zijn conference te winnen en zo automatisch naar March Madness te gaan. Voor Tyler Patterson en Montana State is er wellicht nog een kans, maar de andere Nederlanders lijken een wonder nodig te hebben om het toernooi in maart te gaan halen. Maar het lijkt er wel op dat er ook dit seizoen weer Nederlanders tijdens March Madness aanwezig zullen zijn.

2022 NFL prospect watch: linebackers

Lars Leeftink
-
0
2022 NFL prospect watch: linebackers

De Super Bowl is achter de rug, het seizoen is voorbij en dus gaat de focus op het 2022 offseason. Na free agency is het van 28 tot 30 april weer tijd voor de 2022 NFL Draft. Daarvoor zal in maart, in tegenstelling tot vorig jaar, ook de NFL Draft Combine terug gaan keren. Op SportAmerika kijken we in een serie aan artikelen vooruit naar de prospects per positie. We gaan deze week verder met de 2022 linebacker class.

DEVIN LLOYD EN NAKOBE DEAN

Veel mensen, inclusief wij, hebben Devin Lloyd bovenaan hun lijst staan als het gaat om de 2021 linebacker class. De ervaren middle linebacker speelde vier jaar voor Utah, waar hij ook captain was. Lloyd deed eigenlijk alles bij Utah. 11 total tackles, 22 tackles for a loss, 7 sacks, 4 interceptions, 6 pass deflections en forced fumbles in 2021. Zoals gezegd: er is niet veel wat Lloyd niet kan.

Hij is enorm lang en fysiek sterk gebouwd, waardoor hij eigenlijk foutloos is als het aankomt op tackles in de run game en screen game. Dankzij zijn atletisch vermogen is zijn reach bij tackles ook enorm. Daarnaast is Lloyd meer dan prima in coverage. Bij Utah speelde hij vooral in zone coverage of als QB spy (MLB) om zo zijn inschattingsvermogen en historie als receiver te kunnen gebruiken. Tot slot zette Utah Devin Lloyd (vooral op 3rd downs) in als EDGE rusher, waar hij tevens heel succesvol was.

Met zijn bizarre wingspan was hij tevens ook vaak verantwoordelijk voor een paar bizarre pass deflections en interceptions.

Heeft Lloyd dan geen zwaktes? Zeker, anders had hij qua status wel op de positie van Micah Parsons vorig jaar gestaan. Een speler waar hij verder trouwens enorm veel op lijkt. Lloyd is in 1vs1 coverage niet per se de beste, omdat hij daar snelheid en wendbaarheid voor mist. Tevens is Lloyd niet enorm explosief en neemt hij soms in de run game de verkeerde angles waardoor hij tackles op running backs mist. Toch is Lloyd al met al een allround OLB in de NFL die op 3rd down ook gewoon op het veld kan staan als extra pass rusher.

Nakobe Dean heeft de snelheid en explosiviteit die Lloyd een beetje mist. Dean speelde drie jaar bij Georgia, waarvan twee als starter. Zeker het afgelopen seizoen werd hij meer als LoS LB gebruikt, iets waarin hij excelleerde. Hij was een van de twee LB’s die bij Georgia tijdens de snap pas liet zien wat hij ging doen. Vanuit die positie vlak voor de LoS kan Dean namelijk op fantastische wijze de gaten vullen in de running game, de passer rusher als blizer (dankzij zijn snelheid en explosiviteit) en terugvallen in 1vs1 (vs RB’s bijv) of zone coverage. Kortom: onder meer de Chiefs zullen dromen van een LB als Dean. En vergis je niet: Dean kan wel degelijk coverage spelen. Zeker 1vs1 (zie tweede tweet hieronder).

Dean heeft echter niet de lengte van Lloyd en is daardoor wat vatbaarder in deep coverage. Daar was hij dan ook niet zo vaak te vinden bij Georgia. Het is ook zo’n beetje het enige waar wat op aan te merken valt bij Dean, want verder lijkt zijn toekomst in de NFL als LoS LB (MLB of OLB) al nagenoeg gegarandeerd. Een zeer soliede LB die doet wat er van hem gevraagd wordt en die alles kan wat een moderne NFL LB moet kunnen.

CHRISTIAN HARRIS BEST OF THE REST

Christian Harris is de beste allround linebacker in deze draft. Bij Alabama deed hij eigenlijk alles wat je realistisch gezien van een linebacker kan vragen. Hij is erg goed in coverage en zorgt daar voor meerdere pass deflections en interceptions, hij is een uitstekende pass rusher (5.5 sacks in 2021) en run defender en tevens enorm snel en explosief. Hij is tevens bijna net zo lang als de eerder besproken Devin Lloyd, maar dan dus met de explosiviteit en snelheid erbij. Ook Harris lijkt in de NFL op zijn best als WILL (weakside LB) of OLB van waaruit hij zijn pass rush, run defense en coverage vs RB’s en TE’s het beste tot zijn recht kan laten komen. Zwakke punten bij Harris? Niet echt.

Achter de drie namen die er bovenuit steken en kans maken op de eerste ronde, is Damone Clark van LSU wel een interessante naam. Hij maakte indruk in de senior bowl, heeft enorm veel ervaring bij LSU opgedaan en heeft daarnaast amper tot niet met blessure te maken gehad. Hij heeft de lichaamsbouw voor een NFL LB en lijkt zowel OLB als MLB te kunnen spelen. Het is duidelijk dat Clark niet op zijn best is in 1vs1 coverage of in deep coverage, maar waarin hij excelleert is run defense. Hij herkent als geen ander in deze draft class de running lanes van een running back en is tevens een fantastische tackelaar (135 tackles vorig jaar). De passer rushen kan hij ook (5.5 sacks vorig jaar), dus een rol als LoS MLB of OLB lijkt in de NFL het meest logische te zijn.

Darrian Beavers was onderdeel van de fantastische defense die Cincinnati vorig jaar naar de CFB Playoffs vs Alabama bracht. Beavers heeft veel ervaring en beschikt tevens over een fantastische combinatie van lengte en kracht. Hij is op zijn best als hij als OLB of LoS MLB actief kan zijn in run defense en als pass rusher. Zeker op 3rd en 4th down werd hij vooral als extra rusher gebruikt. Als coverage LB zal hij niet het best tot zijn recht komen (1vs1 en deep coverage vrij matig) en tevens is Beavers niet de grootste atleet en het meest mobiel en explosief.

SPORTAM 2022 LB RANKINGS

Ook deze verdedigende positie is weer enorm sterk ingevuld dit jaar, met drie a vier LB’s die wel eens de eerste ronde kunnen halen. Met Dean, Harris en Lloyd lijken drie wel zeker, en wellicht dat Clark of Walker (dankzij zijn upside en ruw talent) ook nog bij de eerste 32 namen komt. Daarachter wordt het niveau in de breedte wat bedenkelijker en worden het vooral spelers die in hun eerste jaar als special teamer door zullen brengen en moeten vechten voor een kans om op het veld te staan.

Foto: Bryan Byerly / Utah Athletics

NHL Power Play Friday: binnen twee minuten alle ‘ins en outs’

Hans Mulder
-
0
NHL Power Play Friday: binnen twee minuten alle ‘ins en outs’

Veel te lachen valt er dit seizoen niet voor Zdeno Chara en de New York Islanders, maar deze week vierde de boomlange Slowaak toch een klein feestje. Dit gold overigens ook voor de Montreal Canadiens en Corey Perry. Slecht nieuws was er helaas ook en dit kwam met name uit Toronto. Op de trade market bleef het rustig deze week, maar desondanks hebben we genoeg om je goed geïnformeerd aan het weekend te laten beginnen!

ZDENO CHARA PASSEERT HALL OF FAMER CHELIOS

Het huidige seizoen lijkt soms van records en milestones aan elkaar te hangen. Een paar weken geleden schreven we over Iron Man Keith Yandle, er was nog de 500e van Sidney Crosby en nu is het tijd voor het record van Zdeno Chara. De boomlange Slowaak speelde donderdag tegen de San Jose Sharks zijn 1652e wedstrijd in de NHL. Nooit eerder in de geschiedenis van de League speelde een blueliner zo veel wedstrijden als Chara. Tot deze week stond het record op naam van Chris Chelios, die 1651 duels speelde als verdediger. De Hall of Famer en drievoudig Cup-winnaar speelde door tot zijn 48e. Chara hoopt binnenkort 45 te worden, dus heeft hij nog de tijd om zijn record aan te scherpen.

Weinig mensen hadden ruim 25 jaar geleden voor mogelijk gehouden dat die lange slungel uit Slowakije zo’n enorm succesvolle NHL-speler zou worden. Het is wat kort door de bocht om te stellen dat de New York Islanders hem op goed geluk kozen in de draft, maar veel scheelde dat toch ook weer niet. Het internet stond destijds nog in de kinderschoenen, Youtube was nog ver weg en er werd nog lang niet zoveel sport uitgezonden als nu.

GOKJE

Scouts moesten het doen met wat vage trainingsbeelden, maar dat weerhield de Isles er niet van toch toe te slaan. In 1996 pikten zij, in de draft waarin onder meer ook Daniel Briere gekozen werd, die ruim 2 meter lange blueliner op in de derde ronde. Slungelig, geen overdreven goede schaatser, maar een angstaanjagend sterk oermens.

Op 19 november 1997 debuteerde Zdeno Chara in de NHL. Hij had al veel dingen bijgeschaafd, maar nog altijd was het geen toonbeeld van een toekomstig Hall of Famer. Big Z speelde dat seizoen 25 wedstrijden voor de Islanders en noteerde op 15 april 1998, tegen de Rangers, zijn eerste punt in de league.

NAAR OTTAWA

In de jaren die volgden, werd de Slowaak een bekend gezicht in de line-up van de Islanders, kreeg hij steeds meer speeltijd, maar offensief droeg hij nauwelijks iets bij. Dat veranderde eigenlijk pas in Ottawa, waar hij neerstreek nadat de Isles hem betrokken in een trade die Alexei Yashin naar Long Island bracht. Achteraf niet de beste keuze, want de Isles gaven hierbij ook nog een first-round pick op die de Senators zouden gebruiken voor Jason Spezza.

In de Canadese hoofdstad groeide Chara meer en meer toe naar het niveau waar we hem nu zo goed van kennen. Niet zelden zat hij in de strafbank, maar net voor en net na de lockout van 2004-2005 joeg de Slowaak met zijn daverende schot 16 keer de puck in het vijandelijke doel. In 2003-2004 eindigde hij mede daardoor als tweede in de Norris Trophy, die gewonnen werd door Scott Niedermayer. Vier jaar later had Chara meer geluk. Al dwong hij dit met 19 goals en 50 punten ook zelf af. Dit nog even los van alle defensieve klasse die hij inmiddels had. Zdeno Chara speelde op dat moment al een tijdje voor de Boston Bruins, waar hij in de zomer van 2006 als free agent tekende.

SUCCES IN BEANTOWN

Daar in Boston groeide Chara uit tot een ware attractie. Niet omdat ze nog nooit zo’n lange vent op schaatsen hadden gezien, maar omdat de Slowaak tot de absolute elite in de NHL ging behoren. Defensief ijzersterk, hij was niet vies van een robbertje vechten en dan was er ook nog die levensgevaarlijke dreun vanaf de blauwe lijn. Chara werd captain van die roemrijke franchise en zette in 2011 de kroon op het werk door de Stanley Cup voor het eerst sinds 1972 naar Beantown te brengen. Hoewel hij met zijn lange lichaam eigenlijk niet geschapen was voor ijshockey, miste hij nauwelijks wedstrijden.

In 2020 kwam er, na 14 jaar en 1023 wedstrijden, een einde aan het tijdperk Chara in Boston. De blueliner was de 40 al gepasseerd en de franchise had in Charlie McAvoy zijn natuurlijke opvolger al binnen. De Washington Capitals hoopten met de Slowaak een gooi te kunnen doen naar een tweede Cup, maar ze liepen zich al in de eerste ronde van de play-offs stuk op…de Boston Bruins.

Afgelopen zomer keerde Chara terug naar de club die hem lang geleden drafte. De Islanders hadden hun zinnen gezet op de Cup en dachten de ervaring van hun voormalig third-rounder wel te kunnen gebruiken. Na een waardeloze seizoenstart weten we inmiddels dat die Stanley Cup lichtjaren ver weg is voor de Islanders. Of dit ook geldt voor Chara valt te bezien. Nu de trade deadline nadert, wordt er veelvuldig naar hem geïnformeerd.

CHELIOS TE PAKKEN

Hoewel Chara een levende legende is in Boston is het toch ook mooi dat hij het record van Chelios breekt in het shirt van zijn eerste liefde. Hij mag dan niet meer zo productief zijn als in zijn beste jaren, maar Zdeno Chara liet dit seizoen al vaak zien nog altijd over een groot hart te beschikken. Zo was de matpartij tegen Yakov Trenin van de Predators misschien wel tekenend. Trenin nam een ploeggenoot te grazen en Chara nam Trenin te grazen.

De Slowaak had zich zijn terugkeer waarschijnlijk anders voorgesteld. De Isles werden vooraf gezien als een belangrijke kandidaat voor de Stanley Cup. De lange road trip aan het begin en de nodige Covid-gevallen gooiden echter roet in het eten. Toch was er donderdag een klein feestje ter ere van Zdeno Chara. Na meer dan 12 jaar is Chris Chelios niet langer de verdediger met de meeste duels in de NHL. Die eer is nu voor een lange slungel uit het Slowaakse Trencin. Overigens was er in dit duel met de Sharks ook een mijlpaal voor Zach Parise, die zijn 400e goal in de NHL scoorde.

BREAKING NEWS

LEAFS MOETEN MUZZIN MISSEN

Het werd maandag een vervelende avond voor de Toronto Maple Leafs en voor Jake Muzzin in het bijzonder. Op bezoek bij de Montreal Canadiens kregen de Leafs alle hoeken van Bell Center te zien. De opgeleefde Habs waren met 5-2 te sterk, maar Leafs-blueliner Jake Muzzin maakte een groot deel van die nederlaag niet op het ijs mee. Muzzin sloeg in de tweede periode hard met zijn hoofd tegen het ijs toen hij in botsing kwam met Chris Wideman. Hij werd opgenomen in het zogenaamde concussion protocol en helaas voor Muzzin was dit niet voor het eerst. De voormalig speler van de Kings miste dit seizoen al wat wedstrijden vanwege een hersenschudding. 

HERSENTUMOR GECONSTATEERD BIJ AMIROV

Er kwam nog meer slecht nieuws uit Toronto. De Maple Leafs lieten weten dat bij Rodion Amirov, een first-round pick uit 2020, een hersentumor was geconstateerd. De pas 20-jarige Rus speelde dit seizoen 10 wedstrijden voor Salavat Yulaev Ufa in de KHL, maar raakte geblesseerd. Tijdens de controle van die (onbekende) blessure kwam die vreselijke ziekte aan het licht. Amirov wordt behandeld in een Duitse kliniek en komt (logischerwijs) dit seizoen niet meer in actie. De Leafs lieten weten hun prospect te steunen in deze moeilijke tijd en daar waar mogelijk te helpen. Amirov was vorig jaar tijdens het WJC goed voor 6 punten in 7 wedstrijden.

RENTREE CHABOT BLIJFT NIET ONOPGEMERKT

Vier wedstrijden moesten de Ottawa Senators het doen zonder Thomas Chabot. Eerder deze maand maakte de verdediger op een hardhandige wijze kennis met het fysiek van Tom Wilson en daar hield de Senator een upper-body injury aan over. Afgelopen dinsdag keerde Chabot terug in de line-up van het dolende Ottawa, dat drie van de laatste vier wedstrijden verloor.

De aanwezigheid van Chabot, die ook nog eens zijn 300e wedstrijd speelde, deed wonderen. Met 2 goals en een assist luisterde de voormalig first-rounder zijn rentree op. Met de natuurlijke opvolger van Erik Karlsson terug in de ploeg wonnen de Senators dinsdag knap met 4-3 van de Wild.

TARASOV KLAAR DIT SEIZOEN

Daniil Tarasov komt dit seizoen niet meer in actie voor de Columbus Blue Jackets. De jonge goalie uit Rusland is deze week geopereerd aan zijn heup en hoopt op tijd fit te zijn voor de start van de voorbereiding in 2022-2023. Tarasov speelde dit seizoen slechts vier wedstrijden voor de hoofdmacht, maar wordt gezien als een groot talent op zijn positie. Met een .937 sv% en 2.40 GAA onderstreepte hij dit al in zijn eerste duels. De Rus raakte op 1 januari geblesseerd in het duel met de Hurricanes. De club had de hoop dat behandeling en rust voldoende was om de blessure te laten herstellen, maar daar moesten ze later op terugkomen.

CANES ZIJN DEANGELO EVEN KWIJT

Rod Brind’Amour kan voorlopig niet over zijn meest productieve blueliner beschikken. Anthony DeAngelo raakte afgelopen maandag geblesseerd in het gewonnen duel met de Flyers. Wat er precies met DeAngelo aan de hand is, maakt de club niet bekend. Alleen dat het gaat om een blessure in zijn midsection. Brind’Amour verwacht DeAngelo minimaal een maand kwijt te zijn. Voor de Canes is dit een fikse domper, want met 9 goals en 40 punten is Tony DeAngelo een belangrijke schakel in het succes van de Hurricanes, die ook Brendan Smith even moeten missen. De verdediger werd dit weekend geraakt door een puck.

MACKINNON HUILT, MACKINNON LACHT

Het lukt Nathan MacKinnon dit seizoen nog niet zo goed om uit de ziekenboeg te blijven. De sterspeler van miste al wat wedstrijden vanwege het bekende virus, maar nu kampt MacKinnon met een (lichte) lower-body injury. Al te serieus zal dit niet zijn, want coach Jared Bednar verwacht zijn vedette vrijdag tegen de Winnipeg Jets alweer terug. Het zal de Avalanche er vooral om te doen zijn MacKinnon (12G, 36A in 36 wedstrijden) okselfris te krijgen voor de komende zware weken. Zonder hun superster wonnen de Avs woensdag overigens met 5-2 van de Red Wings.

Een paar dagen voor de ontmoeting met Detroit haalde MacKinnon ook al het nieuws. Op maandagmiddag (plaatselijke tijd) speelden de Avs in Boston een vrij kansloze wedstrijd tegen de Bruins. Na een verloren faceoff sloeg MacKinnon linesman Michael Cormier tegen zijn been. De NHL liet naderhand weten, zonder namen te noemen, dat er een onderzoek was ingesteld maar dat de speler in kwestie niet geschorst werd. Voor een schorsing moest er sprake zijn van opzet en volgens de betreffende officials was dat hier niet het geval.

OVERIG NIEUWS

STREAKS

De fans in San Jose beleefden donderdag een historische avond. Niet alleen speelde Chara zijn 1652e wedstrijd en scoorde Parise zijn 400e goal in de NHL, maar hun eigen Sharks boekten voor het eerst sinds 26 januari weer eens een overwinning. Team Teal had een shootout nodig om de Isles met 4-3 opzij te zetten, maar na zeven nederlagen op rij lieten ze zich het zoet van een overwinning goed smaken. Niet voor het eerst dit seizoen zijn de Flyers en Kraken nu in het bezit van de langste losing streak. Beide teams verloren hun laatste zes wedstrijden.

De langste winning streak staat momenteel op naam van twee verrassende teams. Montreal komt straks aan bod, maar ook de Columbus Blue Jackets zijn lekker bezig de laatste weken. Zij verloren voor het laatst op 15 februari en wonnen daarna onder meer van Toronto en Florida. Met name de zege op de Panthers was knap. Mede dankzij goals van Patrik Laine en Oliver Bjorkstrand werd de koploper in de Atlantic met 6-3 weggezet.

ST. LOUIS EFFECT IN MONTREAL?

Wat resultaten betreft, leek het aanvankelijk lood om oud ijzer. Onder Dominique Ducharme verloren de Montreal Canadiens vaak en onder Martin St. Louis ging het de eerste wedstrijden niets beter. De eerste drie gingen verloren, maar de vaste volger zag wel meer pit in het team. En St. Louis kreeg Cole Caufield aan de praat. Vorige week, op 17 februari, boekten de Habs tegen de Blues hun eerste zege in het tijdperk St. Louis.

Vervolgens werden ook de Islanders, Leafs en Sabres aan de zegekar gebonden. Buffalo werd woensdag met 4-0 verslagen en dit was voor goalie Sam Montembeault zijn eerste shutout in de NHL. Caufield heeft tijdens deze 4-game winning streak al 4 goals gescoord. Onder St. Louis heeft het talent inmiddels al 6 keer de weg naar de vijandelijke goal gevonden.

PREDATORS EREN RINNE

Een primeur voor de Nashville Predators afgelopen donderdagavond. Voor het eerst in de historie van de franchise, die in 1998 debuteerde in de NHL, werd een rugnummer met pensioen gestuurd. Niemand in dienst van de Predators zal ooit nog rugnummer 35 dragen. Dit behoort voor altijd toe aan Pekka Rinne, de Finse goalie die 15 seizoenen het doel van deze club verdedigde. Tijdens een mooie ceremonie werd het nummer donderdag naar de nok van de Bridgestone Arena gehesen.

Op het moment dat hij werd gedraft, zal niemand bij de Preds hebben gedacht dat dit voor jaren het gezicht van de franchise zou worden. De Fin werd pas als 258e gekozen in 2004. Rinne debuteerde in 2005-2006 al, maar zou pas vanaf 2008 de startende goalie worden. Nashville kreeg daar geen moment spijt van. In 2017 leidde hij de club naar de eerste en enige Stanley Cup Final en een jaar later won Rinne de Vezina Trophy. Na 683 wedstrijden, 369 overwinningen, een .917 sv% en 2.43 GAA zwaaide Pekka Rinne vorig jaar af. Hij heeft het stokje overgegeven aan een landgenoot, die het ook uitstekend doet: Juuse Saaros. Hij en de overige Preds eerden Rinne donderdag met een 2-1 zege op Dallas.

MIJLPAAL VOOR COREY PERRY

Hij had er 1144 wedstrijden voor nodig, 988 daarvan in het shirt van de Anaheim (Mighty) Ducks. Afgelopen woensdag bereikte Corey Perry de mooie mijlpaal van 400 goals in de NHL. Daarmee nadert de ervaren forward de top 100 op de all-time topscorerslijst. Met zijn goal tegen de Oilers heeft Perry Shane Doan en Paul Kariya in zicht. Kariya heeft, net als Perry, een verleden in Anaheim, maar was al vertrokken toen Corey Perry debuteerde. De tweevoudig olympisch kampioen (2010 en 2014) en winnaar van de Stanley Cup in 2007 scoorde op 10 oktober 2005 ook zijn eerste treffer tegen Edmonton.

Het laatste nieuws hoor je ook in onze NHL POWER PLAY PODCAST! Heb je vragen en/of opmerkingen voor ons, mail dan naar nhlpowerplaypodcast@gmail.com!

Cover photo: Winslow Townson/AP

NHL High Five: bijzondere momenten van het afgelopen weekend

Hans Mulder
-
0
NHL High Five: bijzondere momenten van het afgelopen weekend

De eerste goal van Jack Eichel voor de Knights, de eerste hattrick van zowel Tage Thompson als Mason Marchment en maar weer eens een overwinning voor de Calgary Flames. Onze gemaskerde held onder de lat speelt zijn wedstrijden voor de Blackhawks, maar het is de vraag hoe lang nog. Dit weekend leverde weer meer dan genoeg gesprekstof op en wij hebben het voor je samengevat in deze NHL High Five.

MASON MARCHMENT vs MINNESOTA WILD

Tussen al het offensieve geweld van de Florida Panthers verwacht je niet dat Mason Marchment een opvallende rol speelt. Toch doet de 26-jarige forward uit Ontario dat wel degelijk de laatste tijd. Op 31 januari was daar al die 6-point game tegen de Columbus Blue Jackets. Marchment scoorde die dag 2 goals en gaf 4 assists. Vrijdag 18 februari 2022 zal ook een bijzondere plek in zijn hart krijgen. Op die dag scoorde Marchment zijn eerste hattrick in de National Hockey League.

Het is best indrukwekkend wat Marchment de laatste maand laat zien. De zoon van Bryan Marchment, in het verleden werkzaam in onder meer Chicago en San Jose, kwam tussen 25 januari en 31 januari tot een totaal van 12 punten in vier wedstrijden. Daarna viel hij twee duels droog, maar tegen de Wild stond hij er opeens weer. Met 2 goals in de eerste periode en een empty-netter in de derde had Marchment een belangrijk aandeel in de 6-2 zege van de Panthers op de Wild.

Het bal in Minnesota werd deze avond geopend door Kirill Kaprizov. De Russische winger speelde tegen Florida zijn honderdste wedstrijd in de NHL en luisterde dit ook nog eens op met een jubileumgoal. Deze treffer betekende zijn vijftigste in de National Hockey League. Kaprizov voegt zich daarmee in een illuster rijtje. In de laatste dertig jaar scoorden slechts vijf spelers meer goals in hun eerste honderd wedstrijden. Met 84 treffers steekt Teemu Selanne daar met kop en schouders boven uit. Ook Eric Lindros (67), Alex Ovechkin (64), Pavel Bure (64) en Auston Matthews (52) staan in dit rijtje. Ilya Kovalchuk, ploeggenoot van Kaprizov in PyeongChang, kwam ook tot 50 in 100.

BRADY SKJEI vs NASHVILLE PREDATORS

De Predators waren een team met een productieve defense, maar de Carolina Hurricanes hebben dat script goed bestudeerd. Zij hebben ook een stel blueliners lopen die de weg naar de vijandelijke goal wel weten te vinden. Eén van hen luistert naar de naam Brady Skjei. De Amerikaan uit Minnesota liet tegen de Predators zien waarom de New York Rangers hem tien jaar geleden kozen in de eerste ronde van de draft. In ruil voor een first-round pick namen de Canes hem twee jaar geleden over van de Blueshirts en daar hebben ze in Raleigh geen spijt van.

Nee, Skjei is geen Cale Makar, Roman Josi of Victor Hedman. Voor de Hurricanes is hij echter van grote waarde. Dat bewees Skjei ook vrijdag maar weer eens. Na nederlagen tegen Minnesota en Florida kon Carolina wel weer eens een succesje gebruiken en Skjei zette zijn ploeg met een uitstekende goal op het juiste spoor. Met zijn zevende van deze jaargang opende de blueliner de score. Twee keer kwam Brady Skjei tot 8 goals in één seizoen, maar het is een kwestie van tijd voor dit verbroken wordt. In 2016-2017 verzamelde hij, nog in dienst van de Rangers, 39 punten. Voor dat aantal zal Brady Skjei nog wel even zijn best moeten doen, want na het duel met de Predators stond hij op 20 punten.

Bij de Predators is Filip Forsberg bezig aan een sterk seizoen. De centre uit het Zweedse Ostervala scoorde in 2015-2016 al eens 33 goals in één seizoen, maar momenteel ligt hij op koers voor zo’n 40 doelpunten. Nashville heeft de zinnen gezet op het postseason en kan de goals van Forsberg goed gebruiken. Zijn goede seizoen komt ook de Zweed niet ongelegen. Na dit seizoen loopt zijn contract in Music City af.

Forsberg staat momenteel voor $ 6 miljoen op de loonlijst, maar de club heeft in Matt Duchene, Ryan Johansen en Roman Josi al een aantal grootverdieners. Samen goed voor ruim 30% van de cap space. Filip Forsberg zal ongetwijfeld azen op loonsverhoging en dan is het de vraag of de Preds hem wel kunnen betalen. Gezien de huidige stand lijkt een trade eveneens uit den boze.

TAGE THOMPSON vs COLORADO AVALANCHE

Met de trade deadline in zicht komt het woord “rebuild” steeds vaker voorbij. De meeste clubs zetten daarvoor een beleidsplan in elkaar, houden vast aan dat plan om een paar jaar later weer mee te doen om de knikkers. In Buffalo pakken ze het anders aan. Daar maken ze steeds een nieuw plan en kieperen dit een deadline later alweer het raam uit. Het gevolg is dat de franchise nu al jaren en jaren tot de slechtste in de league behoort. Of behoorde, moeten we misschien wel zeggen. Kevyn Adams, sinds 2020 de general manager aldaar, heeft al drie first-round picks te pakken voor deze zomer en zag zaterdag een voormalig first-rounder uitblinken tegen de Avalanche.

In 2018 waren er al plannen voor een rebuild en werd Ryan O’Reilly verscheept naar St. Louis in ruil voor Patrick Berglund, Vladimir Sobotka en Tage Thompson. De eerste twee maakten weinig indruk bij de Sabres, maar van Thompson werd wel het nodige verwacht. In de NCAA deed Thompson het aardig, maar het lukte de aanvaller maar niet zijn status als first-rounder waar te maken. Hoe anders is dat dit seizoen. Thompson is bezig aan zijn vierde seizoen en heeft 31 goals op de teller staan. Meer dan de helft (19) verzamelde hij in deze jaargang. En tegen de Avs vinkte hij eindelijk zijn eerste hattrick af.

De relatief jonge Sabres bleken een vervelende mug voor de favoriete Avalanche. Colorado deelde een tik uit, maar Buffalo wist steeds te counteren. Of eigenlijk deed Thompson dat. Hij was verantwoordelijk voor de gehele productie van zijn team en had halverwege de tweede periode zijn hatty al te pakken. Helaas voor de Sabres waren deze inspanningen voor niets. De Avalanche lieten zich niet gek maken aan de oostkust. Goals van Alex Newhook en Mikko Rantanen in de derde periode stelden een 5-3 zege veilig.

Het wordt de komende tijd wel weer interessant om te volgen wat Buffalo met Tage Thompson gaat doen. Hij is na volgend seizoen RFA en staat voor een relatief laag bedrag ($ 1.4 miljoen) op de loonlijst. Over cap space hebben de Sabres tegen die tijd niet te klagen, dus dat zal het probleem niet zijn. De aanvaller moet alleen bevestigen dat zijn huidige prestaties de norm zijn.

ELIAS LINDHOLM vs SEATTLE KRAKEN

Vergeef ons de woordspeling, maar ook deze week moeten we het op deze plek weer hebben over de red hot Calgary Flames. Ze hebben inmiddels 9 wedstrijden op rij gewonnen en zijn nog één zege verwijderd van een evenaring van het clubrecord. In 2017 en 1978 won de franchise 10 duels op rij en als de huidige groep maandag wint van Winnipeg hebben ook zij een 10-game winning streak. Zoals we allemaal weten, heeft succes vele vaders. Dit is in Calgary niet anders, maar één speler moeten we er toch even uitlichten.

Sinds zijn komst naar Calgary is Elias Lindholm een vaste klant op het scoreformulier geworden. Twee jaar geleden stokte de teller bij 29 goals en een jaar eerder deed ‘ie dat bij 27 treffers. Knappe cijfers, maar slechts zelden zal de Zweed beter in vorm zijn geweest als nu. Afgelopen zaterdag was hij in de derde periode verantwoordelijk voor de winnende 2-1. Niet alleen was dit alweer zijn 22e van dit seizoen, maar het was ook zijn achtste goal in de laatste zeven wedstrijden. Lindholm scoorde in al die wedstrijden overigens.

De aanwezige fans in het Scotiabank Saddledome klapten niet alleen hun handen stuk voor Lindholm. Of voor deze geweldige save van Jacob Markstrom, die ook al bezig is aan een dijk van een seizoen. Het duel met de Seattle Kraken betekende ook de terugkeer van een voormalig publiekslieveling en captain van de Flames. Dit lieten de fans niet onopgemerkt voorbij gaan.

Mark Giordano verdedigde anderhalf decennium lang de kleuren van de franchise uit Alberta, maar kreeg vorig jaar geen beschermde status tijdens de expansion draft. Seattle sloeg toe en haalde met de blueliner ontzettend veel ervaring in huis. Met 4 goals en 21 punten is de routinier bezig aan een redelijk gemiddeld seizoen voor zijn doen. Zijn plus/minus rating van -17 vertelt echter een ander verhaal.

JACK EICHEL vs SAN JOSE SHARKS

Jack Eichel is terug in de NHL en dat zal de League weten ook. De voormalig supersterk van de Buffalo Sabres pakte vrijdag tegen de LA Kings al zijn eerste punt mee en zondag vond hij het tijd voor z’n eerste goal in dienst van de Vegas Golden Knights. In november maakte Eichel zijn vurig gewenste overstap en kon daarna zijn al even gewenste operatie ondergaan. De revalidatie verliep buitengewoon voorspoedig, waardoor de aanvaller afgelopen week al kon debuteren voor zijn nieuwe team.

Het voelde aanvankelijk nog wat onwennig, maar tegen de San Jose Sharks was daar niets meer van terug te zien. Eichel stond ruim 18 minuten op het ijs en was met een goal en een assist ook nog eens van grote waarde. Zijn goal in de eerste periode was z’n eerste sinds 28 januari 2021. Er zal na de treffer in San Jose een last van zijn schouders zijn gevallen. Niets menselijks is ook Jack Eichel vreemd, dus zal er iets van twijfel in zijn hoofd zijn geslopen. Is hij nog wel de speler waar zeven jaar geleden zoveel van werd verwacht? Heel voorzichtig kunnen we daar – nog wel met potlood – een bevestigend antwoord op geven.

In Vegas zullen ze ook benieuwd zijn hoe deze gok uitpakt. Eichel had per slot van rekening bijna een jaar niet gespeeld en een operatie aan de nek is niet niks. Daarbij is hij in één klap de best betaalde speler op het roster met $ 10 miljoen per jaar. Met een goede Eichel zijn de Knights, die zondag na drie nederlagen op rij de Sharks met 4-1 klopten, een serieuze kandidaat voor de Stanley Cup. De speler speelt de komende seizoenen zijn wedstrijden in de Pacific Division. De liefhebber kan zich dus opmaken voor prachtige duels tussen Connor McDavid en Jack Eichel. McDavid werd in 2015 als eerste gekozen in de draft en Eichel als tweede.

SAVE OF THE WEEK

MARC-ANDRE FLEURY vs DALLAS STARS

Een naam die deze weken regelmatig opduikt op de verschillende lijstjes van scouts. Het contract van Marc-Andre Fleury in Chicago loopt over een paar maanden af, maar meer dan waarschijnlijk zal Flower al voor die tijd gevlogen zijn. De Blackhawks is er veel aan gelegen hun goalie voor 21 maart ergens anders onder te brengen in de hoop zo veel mogelijk voor hem terug te krijgen. Ze missen in 2022 een first-round pick in de draft, maar dat lijkt te hoog gegrepen in een trade rond Fleury.

Afgelopen vrijdag maakte de voormalig goalie van Pittsburgh en Vegas in elk geval reclame voor zichzelf. En de Blackhawks. Bij een 0-0 stand aan het einde van de tweede periode kwam Marc-Andre Fleury met deze schitterende save op de proppen. Het was slechts één van de 29 saves die Flower deze avond tegen de Stars verrichtte. De goalie mocht zijn vierde shutout van 2021-2022 bijschrijven, maar moest na de noodzakelijke shootouts alsnog capituleren. In de zesde ronde van die shootout verschalkte Jacob Peterson de legendarische sluitpost en schonk de Stars daarmee een 1-0 zege.

Marc-Andre Fleury begon ontzettend moeizaam aan zijn periode bij de Blackhawks. De motivatie leek verdwenen bij de man die vorig seizoen nog de Vezina won. Fleury won slechts één van zijn eerste acht wedstrijden en kreeg daarin 29 goals tegen. De goalie krabbelde daarna op, begon wedstrijden te winnen en hield dus ook vier keer de nul. Statistisch gezien (.912 sv% en 2.80 GAA) is Fleury bezig aan een redelijk normaal seizoen. Zeker als je de kwaliteiten -of het gebrek daaraan- van de Blackhawks in ogenschouw neemt. Voor een aantal clubs (lees: Edmonton) is Fleury ook zeker een upgrade ten opzichte van de huidige situatie. Het is alleen wel de vraag hoever bepaalde contenders willen gaan voor een 37-jarige goalie.

TRADE ALERT

De komende weken zullen we op deze plek ook melding maken van de nodige trades. Afgelopen weekend lukte het de Toronto Maple Leafs eindelijk om Nick Ritchie kwijt te raken. De voormalig first-rounder van de Anaheim Ducks heeft in de NHL die status nauwelijks waargemaakt. Alleen in 2020-2021 leek hij in dienst van de Bruins even op te bloeien met 15 goals. Hij tekende op 31 juli 2021 een contract in Toronto, maar met 2 goals in 33 wedstrijden werd dit geen succes. In januari zetten de Leafs hem en zijn contract ($ 2.5 miljoen) op waivers, maar geen club pikte hem op.

Ruim een maand later vonden de Leafs in de Arizona Coyotes alsnog een handelspartner. In ruil voor een conditional second-round pick in 2025, die kan veranderen in een third-round pick in 2023, Ryan Dzingel en Ilya Lyubushkin vertrekt Ritchie naar Arizona. Voor Dzingel is het alweer zijn vijfde club sinds 23 februari 2019. De aanvaller ging van Ottawa naar Columbus, weer terug naar Ottawa en van daar naar Carolina. Vervolgens tekende hij in Arizona om nu in Toronto aan de slag te gaan, waar hij ook al snel op waivers belandde. Lyubushkin is een Russische verdediger van 27 jaar die in de NHL alleen nog maar voor de Desert Dogs speelde. In 180 wedstrijden scoorde hij één goal en verzamelde de Rus 19 punten.

Het laatste nieuws hoor je ook in onze NHL POWER PLAY PODCAST! Heb je vragen en/of opmerkingen voor ons, mail dan naar nhlpowerplaypodcast@gmail.com!

Cover photo: Kavin Mistry/2022 NHLI

In Memoriam: Emile Francis (1926 – 2022)

Dennis Bakker
-
0
In Memoriam: Emile Francis (1926 – 2022)

Afgelopen zaterdag overleed New York Rangers legende Emile Francis. “The Cat” stond in zijn carrière onder de lat bij Chicago Black Hawks en New York Rangers, maar maakte vooral buiten het ijs furore. Voor zijn verdienste voor de sport werd hij in 1982 in de Hockey Hall of Fame opgenomen.

Geboren op 13 september 1926 in North Battleford in het Canadese Saskatchewan leerde de jonge Francis van zijn oom — zijn vader overleed toen hij acht was — al vroeg de kneepjes van het vak ijshockey. Na een aantal jaren in het Canadese leger doorgebracht te hebben, sloot hij vlak na de Tweede Wereldoorlog aan bij Moose Jaw Canucks in de SJHL. In één van zijn eerste wedstrijden viel een lokale sportverslaggever op, dat de kleine Francis — 1.70 meter — zo vlug als een kat was. Zijn prestaties leverde hem in 1946 een uitnodiging van Chicago Black Hawks op. Gedurende het seizoen 1946 – 1947 werd hij ook daadwerkelijk opgeroepen voor zijn debuut in de National Hockey League. Met 30 verliespartijen, 183 tegengoals en een GAA van 5.47 vergaarde hij echter met afstand de titel van slechtste doelman van het seizoen.

FOUNDING FATHER VAN DE HUIDIGE KEEPERSHANDSCHOEN

Het meest in het oog springende feit in Chicago is het feit dat Francis de keepershandschoen die men heden ten dage gebruikt introduceerde. Afgekeken van een kortstondig honkbalavontuur in zijn collegedagen als eerste honkman, gebruikte hij een variant van deze handschoen tijdens ijshockeywedstrijden. Een official merkte de “bijzondere” handschoen pas na anderhalf jaar op. Veel discussie en getouwtrek volgde, maar de handschoen werd uiteindelijk officieel toegestaan. Het huidige ontwerp van de handschoen is nog grotendeels gelijk aan die van Francis eind jaren ’40.

Na een trade naar New York Rangers in 1948 maakte de Canadees vooral zijn minuten in de Minor Leagues. Tot aan zijn afscheid aan het einde van het seizoen 1959 – 1960 speelde hij slechts 95 wedstrijden in de NHL (32-52-10).

START SPREADING THE NEWS

Geroemd om zijn management en coaching skills accepteerde de Canadees uiteindelijk een aanbieding van New York Rangers. Dit na vele aanbiedingen van diverse franchises. In Ontario kreeg hij het juniorenteam van de Rangers onder zijn hoede met onder meer Rod Gilbert en Jean Ratelle in de gelederen. Nog geen vijf jaar later promoveerde Francis van junioren coach, naar assistent GM en uiteindelijk General Manager van de Rangers in 1964. Na het ontslag van George “Red” Sullivan in 1965, nam de Canadees op 5 december ’65 ook het stokje van head coach over in New York.

De dubbelrol van Head Coach / General Manager vervulde hij tot aan zijn vertrek in januari 1976. Met slechts vier playoff-deelnames in vijftien jaar was de taak van Francis er één van bouwen. Bouwen aan een nieuw tijdperk in New York en de franchise van lelijk eendje weer veranderen in een club om rekening mee te houden in de NHL. Dit examen legde de Canadees met glans af. Onder zijn leiding groeide de vervallen franchise weer uit tot een serieuze contender, met de Stanley Cup finale in 1972 als beloning. Met uitzondering van zijn debuutjaar behaalde hij in de overige negen seizoenen de playoffs.

Met onder meer de eerder genoemde Rod Gilbert en Jean Ratelle, had Francis daarnaast ook nog onder meer blue-liner Brad Park en goalie Ed Giacomin onder zijn hoede. Diezelfde Giacomin luidde uiteindelijk het tijdperk Francis in New York in. Het contract van de publiekslieveling werd niet verlengd. Giacomin vertrok richting Detroit Red Wings en nog geen twee dagen later stond het affiche New York Rangers – Detroit Red Wings op het programma. Het aanwezige publiek trakteerde Francis op een hels fluitconcert en spreekkoren jegens zijn persoon.

ST. LOUIS BLUES EN HOCKEY HALL OF FAME

Na zijn ontslag in New York streek Francis als GM, executive Vice President en head coach neer in St. Louis. Bovendien kreeg hij tien procent van de franchise-aandelen in handen. Na een succesvol eerste jaar op de bank — waarin de kwartfinale van de playoffs werden behaald — trok Francis zich terug als head coach. Mede onder zijn leiding werden lokale investeerders gevonden die aandelenpakketten van de franchise wilden kopen en werd er in het seizoen 1980 – 1981 bovendien een recordaantal punten van 107 gehaald. Na zijn opname in de Hockey Hall of Fame in 1982, vertrok hij bij de Blues om de rol als GM bij de Hartford Whalers (huidig Carolina Hurricanes, red.) te vervullen. Uiteindelijk trok hij zich in 1993 terug uit de ijshockeywereld.

Met onder meer het oprichten van juniorencompetities in New York en St. Louis werd Francis in 1982 eveneens met de Lester Patrick Trophy onderscheiden. Zijn verdienste voor het ijshockey in de Verenigde Staten bleven ook na zijn pensioen voer voor ondersteuning bij GM’s en head coaches.

“The Cat” overleed uiteindelijk op zaterdag 19 februari op 95-jarige leeftijd.

Coverfoto: Brian Horton/Associated Press

Beijing 2022 recaps: driemaal scheepsrecht voor ervaren Finnen!

Hans Mulder
-
0
Beijing 2022 recaps: driemaal scheepsrecht voor ervaren Finnen!

Voor de derde keer stonden ze in de finale van het olympisch toernooi en eindelijk lukte het Finland om die zo felbegeerde gouden medaille te pakken. Al decennia één van de grootmachten op het ijs, maar nooit lukte het de Finnen om de top van de Olympus te bereiken. Het stak de trotse Finnen, want zelfs Groot-Brittannië kan opscheppen over olympisch goud bij het ijshockey. Sinds 20 februari 2022 is die eer ook weggelegd voor Finland. Zij versloegen het ROC in een schitterende finale en SportAmerika zet deze voor je op een rijtje.

FINALE: FINLAND – ROC 2-1

Het wilde maar niet lukken voor de Finnen. In 1988 en 2006 konden ze de gouden plak ruiken, maar zagen ze de Sovjets (1988) en Zweden feestvieren na een verloren finale. Voorzichtig dreigde er iets van gelatenheid te komen. Zo ontzettend veel goede spelers, maar die ene grote titel bleef maar uit. Het is Finland eenvoudigweg niet gegeven. Drie jaar geleden, in 2019, laaide het vuur van verwachting toch weer op. De Lejonen grepen de wereldtitel door in een zinderende finale Canada te verslaan.

Coach Jukka Jalonen besloot een door en door ervaren groep mee te nemen naar Beijing. De jongste spelers op het roster, Hannes Bjorninen en Niko Ojamaki, waren al 26 jaar. Zijn visie legde Jalonen, zoals zo vaak, geen windeieren. Finland maakte indruk tijdens de groepsfase. Ze wankelden tegen Zweden, maar wisten in een ijzersterke derde periode een 3-0 achterstand goed te maken om in OT met 4-3 te winnen. In de kwartfinale werden de Zwitserse vervolgens geëlimineerd, daarna de verrassende Slowaken in de halve finale. Niet voor het eerst begon Suomi dan ook als favoriet aan de finale.

Daarin troffen ze een team dat eigenlijk het tegenovergestelde had gedaan. Het ROC verdedigde de titel in Beijing, maar had in de poulefase best veel moeite met Zwitserland en Denemarken. Van de Tsjechen werd zelfs verloren. Na een geweldige wedstrijd, dat wel. Wat loting betreft, zat het de Russen niet tegen. In de kwartfinale stuitten ze wederom op de verrassende Denen, die voor de tweede keer werden verslagen. Zweden dwong in de halve eindstrijd een shootout af, maar trok daarin aan het langste eind.

RUSSEN GRIJPEN DE MACHT

Finland startte dus als favoriet aan deze finale. Jalonen had tijdens dit toernooi veel profijt gehad van de lijn met Markus Granlund, Sakari Manninen en Teemu Hartikainen. De drie spelen bij hun club in de KHL ook op dezelfde lijn en Jalonen besloot daar niet aan te tornen. Het waren ook de Finnen die in de openingsfase domineerden. Ze probeerden druk te zetten op de Russen, maar werden na bijna zeven minuten wel bestraft. Bjorninen mocht naar de sin bin, maar zou daar niet de volle twee minuten zitten. Mikhail Grigorenko straft de overtreding meedogenloos af en zette de Russen op voorsprong. Voor de voormalig Blue Jacket was het zijn eerste goal in Beijing. Nikita Gusev was als aangever betrokken bij de openingstreffer en voor hem was ’t al zijn zesde assist.

De Finnen moesten in de achtervolging en deden dit vol overgave. Vlak voor het verstrijken van de eerste periode kreeg Bjorninen een mooie kans op de gelijkmaker, maar de aanvaller van Jokerit faalde in de afronding. In de tweede periode sloeg Finland, dat heerste op de shot clock, snel toe. Was Bjorninen nog in negatieve zin betrokken bij de eerste goal van de finale, na ruim drie minuten liet hij zich van z’n betere kant zien. Bjorninen stelde blueliner Ville Pokka in staat de gelijkmaker achter de boomlange Ivan Fedotov te deponeren. De 1-1 was verdiend, maar schudde ook de Russen wakker. Zij ondernamen zelfs meer doelpogingen in deze periode (7 om 6).

WEER BJORNINEN!

Met een gelijke stand begonnen de finalisten aan de laatste 20 minuten reguliere speeltijd. Het evenwicht werd echter al snel verbroken. Na een halve minuut besloot Marko Antilla op zoek te gaan naar de voorsprong. Zijn schot vond de stick van Bjorninen, die de puck achter Fedotov tikte: 2-1. Ook hij bewaarde zijn eerste goal voor het laatst. Naast Antilla kreeg ook verdediger Atte Ohtamaa een assist op zijn naam. Voor de 34-jarige routinier zijn tweede in deze finale.

Nu waren het de Russen die iets moesten rechtzetten, maar Finland probeerde de tegenstander als het even kon bij de eigen goal weg te houden. Dit lukte het keurkorps van Jalonen heel aardig. Slechts drie keer zette het ROC starter Harri Sateri aan het werk. Telkens had de goalie zijn antwoord klaar. Aan de andere kant kregen zijn teamgenoten nog kansen om de score verder uit te bouwen, maar de tip in van Bjorninen bleek voldoende voor de eerste gouden medaille en een waar volksfeest in het ijshockeygekke Suomi.

BRONS NAAR REVELATIE SLOWAKIJE

Het goud werd dus een prooi voor het ervaren Finland, maar het brons ging juist naar één van de jongste rosters in Beijing. Slowakije stal dit toernooi de harten van de liefhebber met fris en aanvallend ijshockey. En de aanwezigheid van Juraj Slafkovsky speelde waarschijnlijk ook een belangrijke rol. Het pas 17-jarige supertalent was in de troostfinale goed voor twee goals en bracht daarmee zijn totaal op zeven. De Zweden kwamen er in dit duel niet aan te pas en Slowakije legde de Tre Kronor hardhandig over de knie: 4-0.

Cover photo: Jonathan Ernst/Reuters

NFL 4-on-4: De terugblik op de Super Bowl

Chris Van Dijk
-
0
NFL 4-on-4: De terugblik op de Super Bowl

De Rams zijn Super Bowl-winnaar, maar hoe gaan we deze wedstrijd herinneren? Wie kan het sprookje van de Cincinnati Bengals volgend jaar herhalen? Dat en meer in de 4-on-4 met een terugblik op de Super Bowl.

1. De Rams hebben de Super Bowl gewonnen. Hoe gaan we deze wedstrijd herinneren?

Luuk Dokter: “Volgens mij hebben we deze vraag ook een keer voor de wedstrijd gehad, wellicht leuk om terug te kijken. Toen antwoordde ik iets als de Super Bowl-overwinning van de jongste HC ooit, de eerste Lombardi van Stafford en de redemption game van Odell Beckham. Dat is allemaal waar, maar voor mij blijft dit voor altijd de eerste keer dat OBJ hem won.”

Marc Dorenbos: “Deze Super Bowl zal herinnerd worden vanwege de eerste ring voor Aaron Donald, OBJ, Matthew Stafford en Sean McVay. Daarnaast zal Cooper Kupp’s naam voor altijd verbonden zijn aan deze SB dankzij zijn MVP-trofee. Dit is in mijn ogen volledig terecht na zo’n belachelijk goed seizoen.”

Toon Aerts: “Ik vrees toch als dé gemiste kans van de Bengals. Een Super Bowl halen op zich is heel moeilijk. Dat herhalen wordt geen evidentie. Bovendien hadden ze een reële kans om de wedstrijd te winnen. Komen Joe Burrow en co er ooit nog wel zo dichtbij? We denken allemaal dat hij te getalenteerd is om er niet meer te geraken, maar vergeet niet dat bijvoorbeeld Dan Marino ook ooit maar één keer aan de finale heeft deelgenomen.”

Chris van Dijk: “Uiteindelijk herinneren we ons vooral de winnaar. Dus het zal altijd om de Rams draaien als we terugblikken op deze editie. Gezien de moeite die de Rams gaan hebben om hun ploeg bij elkaar te houden en de leeftijd van een aantal dragende spelers zou het mij niet verbazen als we later terugkijken op de enige titel van Matthew Stafford.”

2. De Bengals zijn het bijzondere verhaal van dit seizoen, van bijna onderaan naar de Super Bowl. Welke ploeg gaat dit kunststukje volgend jaar evenaren?

Luuk Dokter: “Het gebeurt niet, maar als ik een team moet noemen, noem ik de Jets. Ze hebben een enorme cap space en twee picks in de top 10 van de aankomende draft. De defense is gemiddeld en de offense mist OL-kwaliteit en targets voor Zach Wilson. Met de picks en de cap space is er ruimte voor een kleine defensieve upgrade en grote investeringen op offense. Het blijven de Jets, maar theoretisch zou een play-offoptreden mogelijk moeten zijn.”

Marc Dorenbos: “Het zou natuurlijk mooi zijn als het sprookje van de Bengals wordt herhaald door een ander team. Alleen dit verhaal is natuurlijk niet voor niks een sprookje. De kans dat zoiets volgend jaar weer gebeurt, is vrij nihil. Als ik dan toch een team moet kiezen, ga ik voor de Washington Commanders. Om zoiets te bereiken zullen ze wel voor een andere quarterback moeten gaan. Mayfield, Wentz, Garoppolo? Het lijkt onwaarschijnlijk, maar als er een quarterback komt die een connectie opbouwt met Terry McLaurin, zoals Burrow en Chase die hebben, en de Washington defense lost haar grote belofte in, dan zou het kunnen. Maar nogmaals, ik reken er zeker niet op.”

Toon Aerts: “Wat zou het mooi zijn als het de Lions zouden zijn. Maar qua realistische kandidaten voor een soortgelijk “sprookje” kijk ik dan eerder richting de Denver Broncos. Oké, ze hebben dit seizoen ook al zeven games gewonnen, maar ze werden wel laatste in de AFC West. Dit tussenseizoen komt Aaron Rodgers erbij en worden de Broncos meteen medefavoriet in de AFC.”

Chris van Dijk: “Als we het over sprookjes hebben, dan kan het natuurlijk maar één ploeg zijn: De Detroit Lions. De weg is er. Als Aaron Rodgers in het offseason naar een ploeg in de AFC gaat (bijvoorbeeld Denver of Pittsburgh) is de NFC North ineens wijd open. Gezien het einde van het seizoen van de Lions en de picks die de ploeg heeft, kunnen ze die divisie zomaar winnen. We hebben met de Bengals gezien wat er dan kan gebeuren.”

Luuk Dokter: “Ik ben niet extreem onder de indruk van de aangenomen HCs. Toch moet ik zeggen dat het aantrekken van Mike McDaniel door de Dolphins mij intrigeert. Hij was geen grote naam, maar hij mag wel rekenen op veel lof. Mensen waar hij mee werkte, prijzen hem om zijn creativiteit, intelligentie en vermogen om te verbinden met zijn spelers. Toch denk ik dat de Giants met Bills-combinatie Joe Schoen x Brian Daboll een grote slag hebben geslagen. Zij maakten van dichtbij mee hoe je een franchise opbouwt en hoe je een goed milieu creëert rondom een jonge QB.”

Marc Dorenbos: “Ik ben heel benieuwd naar de nieuwe head coach van de Vikings, Kevin O’Connell. Als OC van de Rams kunnen we in ieder geval stellen dat hij afgelopen seizoen vrij succesvol is geweest. Bij de Vikings krijgt hij een aardig team tot zijn beschikking en ik ben benieuwd wat zo’n jonge coach daarmee kan bereiken.”

Toon Aerts: “Ik vind Doug Pederson de beste aanstelling. Hij is een bewezen Super Bowl winnaar en dat is nog niet eens zo lang geleden. Bovendien kan hij met al zijn ervaring eindelijk wat rust en stabiliteit brengen in een franchise die dat broodnodig heeft. Ik denk dat de jonkies in Jacksonville — en dan vooral Trevor Lawrence — Doug Pederson heel graag zien komen.”

Chris van Dijk: “Ik ben heel benieuwd naar wat Brian Daboll bij de Giants gaat doen. Werken met Daniel Jones is toch heel wat anders dan Josh Allen hebben als je quarterback. Wat vooral opvalt, is dat bijna alle coaches geen ervaring hebben als hoofdcoach, maar coördinator waren. Daarom heb ik het beste gevoel bij de Doug Pederson bij de Jaguars. Hij heeft bewezen een ploeg naar de Super Bowl te kunnen leiden en weet ook wat het inhoudt om de hoofdcoach in de NFL te zijn.”

4. Nu er geen wedstrijden zijn, hebben we weer tijd voor randzaken. Wat gaat het belangrijkste NFL-gesprek zijn tot het begin van de draft?

Luuk Dokter: “De zaken van Brian Flores en Deshaun Watson. Ik ben bang dat Flores een vergelijkbaar lot wacht als Colin Kaepernick. Hij is een talentvolle Head Coach en verdient die rol ergens, maar de NFL is genadeloos. Dit krijgt een flinke staart en kan de NFL wel eens meer schade berokkenen dan de Kaepernick-zaak. Dan Watson: De verwachting is dat er snel duidelijkheid komt rondom zijn zaak en dat de rechter het overdraagt aan een Grand Jury. Het betekent het begin van het einde in de omvangrijke misbruikzaak rondom één van de meest getalenteerde quarterbacks in de league.”

Marc Dorenbos: “Ik zet mijn geld ook dit jaar weer op Aaron Rodgers in. Hij heeft gezegd dat hij dit jaar sneller een besluit wil nemen over zijn toekomst, maar ik ben benieuwd of hij dat ook echt gaat doen. Tot hij zijn besluit neemt, kunnen we in ieder geval lekker speculeren over waar de toekomst van de MVP ligt.”

Toon Aerts: “De zaken Watson en Flores zullen uitgebreid aan bod komen, maar daarnaast is het uitkijken naar weer een nieuwe draai aan de quarterback-carrousel. Aaron Rodgers zal zijn plekje in de spotlight weer opeisen, maar er zijn ook Russell Wilson en Jimmy Garoppolo die uitkijken naar een nieuwe werkgever. Geen van die mannen zal een snelle beslissing nemen en dus zullen we alweer een paar weken zoet zijn met hun besognes.”

Chris van Dijk: “Grensoverschrijdend gedrag. Uiteraard zal er een hoofdrol weggelegd zijn voor Deshaun Watson, maar ook op andere vlakken verwacht ik meer van dit soort schandalen. In Dallas blijkt de club een schikking getroffen te hebben met een aantal cheerleaders. Een medewerker zou stiekem de kleedkamer in zijn gelopen toen de meiden zich aan het omkleden waren. Na de schikking mocht de man wel gewoon nog jaren bij de Cowboys blijven werken. Ik ben bang dat het ook in de NFL het topje van de ijsberg is en dat we hier komende maanden nog meer van gaan horen.”

Lees hier alles over Super Bowl LVI.

Coverfoto: Mark J. Rebilas/USA TODAY Sports

1...249250251...804Pagina 250 van 804

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU