Maart is begonnen, het regulaire seizoen is achter de rug en het is tijd voor het echte werk. De conference tournaments, waar veel van de tickets verdeeld worden, staan op het programma. De winnaars van deze conference tournaments gaan automatisch door naar March Madness, dat volgende week woensdag zal beginnen. De rest moet hopen dat hun record en resume genoeg is om volgende week zondag tijdens selection sunday uitgekozen te worden Een preview van de zes grote conference tournaments.
ACC
In de ACC heeft Duke in het laatste seizoen van coach K het reguliere seizoen gewonnen. Zij gaan dan ook, samen met aartsrivaal North Carolina, als favoriet aan het conference tournament beginnen. Toch zijn er een paar gevaarlijke outsiders. Notre Dame en Miami zijn sinds conference play (begin januari) in enorm goede doen en beschikken over ervaren selecties die al meerdere jaren bij elkaar zijn.
Ook Wake Forest, dat vooral een enorm sterke basisopstelling heeft, en Syracuse (met Nederlander Jesse Edwards) zijn dark hores. Zeker Syracuse kan, in een seizoen waarin het tot nu toe niet loopt, ineens uit zijn slof schieten in zo’n toernooi. Daar heeft het de aanvallende vuurkracht en ervaring wel voor in huis. Voor Quinten Post (Boston College) lijkt het een lastig verhaal te worden om March Madness te halen. Het toernooi zal daarvoor gewonnen moeten worden. Hetzelfde geldt voor David N’Guessan van Virginia Tech.
BIG 12
In de BIG 12 zijn Baylor en Kansas de twee grote favorieten. Zij werden, met zijn tweeën, kampioen van de Big 12 tijdens het reguliere seizoen. Daar waar dat geen verrassing zal zijn, is vooral de status van TCU en Texas Tech dat wel. Ook Texas is een team dat al het hele seizoen soliede in de top 25 staat.
Toch is het gek genoeg Kansas State dat in de gaten gehouden moet worden. Het team is de laatste tijd in vorm, moet het toernooi winnen om naar March Madness te gaan en heeft veel offense en ervaring in huis. Toch zijn Baylor en Kansas de duidelijke favorieten, met TCU als gevaarlijke dark horse.
Voor Nederlander Tristan Enaruna staat er ook veel op het spel. Met zijn Iowa State staat hij momenteel op de bubble om March Madness te halen. Een goed toernooi kan spelen in March Madness betekenen. Een matig toernooi kan het einde betekenen.
BIG EAST
De BIG East is misschien wel het moeilijkst te voorspellen. Voorafgaand was Villanova de grote favoriet, maar het was uit het niets Providence dat tijdens het reguliere seizoen de BIG East won. Zij zijn dan ook samen met Villanova en UCONN de grote favorieten.
Let verder ook op Marquette, Creighton, Seton Hall en Xavier, die allemaal goede periodes met wat mindere periodes hebben afgewisseld dit seizoen maar meer dan genoeg talent en ervaring in huis hebben om in zo’n toernooi indruk te maken.
Over Butler, Providence en Georgetown hoeven we het verder eigenlijk niet te hebben.
BIG TEN
In de BIG Ten, een van de sterkste conferences in college basketbal, zijn Illinois, Purdue en Wisconsin de drie grote favorieten. Als de vier teams (helemaal links in de bracket hieronder) niet worden meegerekent, zijn er echter nog zat outsiders die gevaar kunnen stichten.
Zo zijn Ohio State en Michigan State bijna het hele seizoen ranked geweest, is Iowa aanvallend gezien een ijzersterk team dat ook nog eens over veel ervaring beschikt en heeft Indiana er een verrassend goed seizoen op zitten. En dan is er altijd nog Michigan.
Toch is de grootste dark horse wellicht Rutgers, dat zijn vorm de afgelopen tijd heeft gevonden en al meerdere ranked universiteiten (vooral in de BIG Ten zelf) heeft verslagen. Echt een team voor een toernooi maand zoals deze.
PAC-12
In de PAC-12 steken vijf universiteiten er met kop en schouders bovenuit. Arizona en UCLA zijn niet alleen de grote favorieten voor dit toernooi, maar straks ook voor March Madness. USC en Oregon zullen we daar ook terug gaan zien, terwijl Colorado zich heeft getoond als gevaarlijke outsider.
Verder moet ook Washington State, dat sinds conference play zich richting de bubble van March Madness heeft gespeeld, in de gaten gehouden worden. De rest van de universiteiten in deze conference maakt, zeker in dit veld, normaal gesproken geen schijn van kans.
SEC
Tot slot de SEC, waar Auburn de favoriet is. Volgens velen de beste ploeg in college basketbal dit jaar zal als favoriet aan maart gaat beginnen, is er genoeg concurrentie. Kentucky lijkt qua talent de meest gevaarlijke ploeg, maar mist wel ervaring. Tennessee is wat dat betreft een grotere uitdager.
Verder zijn Arkansas, Alabama en LSU ook gevaarlijke ploegen die in zo’n toernooi ineens in vorm kunnen raken. Op Georgia, Vanderbilt en Missouri na zitten er uberhaupt geen matige ploegen in deze verder ijzersterke conference.
We zijn alweer toe aan de laatste verdedigende positie van deze serie. De defensive lineman, een draft class die dit jaar sterker is dan die van 2021 en een paar toekomstige sterren in huis heeft. Een overzicht.
JORDAN DAVIS EN DEMARVIN LEAL
Jordan Davis is een freak. Hij is 1.98m, weegt 154kg, rent een 4.82 40 yard dash en heeft enorm veel atletisch vermogen en explosiviteit vanaf de snap. Davis heeft enorm veel ervaring (4 jaar bij Georgia) en is vooral tegen de run extreem goed. Hij kan guards controleren en vervolgens, op het moment dat hij dat wil, loskomen van deze blocks om de RB of QB te tackelen. Hij is ook explosief genoeg om vanaf de snap te winnen en door de OL heen te breken voor een tackle for a loss.
De overduidelijke vraag is of Davis ook als pass rusher in de NFL wat kan toevoegen. Bij Georgia kwam hij nooit verder dan 2.5 sacks (afgelopen seizoen 2.0 sacks) en Davis beschikt niet echt over pass rush moves. Hij wint vooral met zijn kracht en power, maar in de NFL zal hij staan tegen volwassen mannen. De vraag is dan ook of iemand een run stopping nose tackle (of DL in 4-3 systeem) gaat draften in de eerste ronde, terwijl dit ook kan in de rondes daarna. De fysieke eigenschappen zijn overduidelijk daar, maar tot het tegendeel bewezen is, is Davis behoorlijk eendimensionaal. Kijk er dan ook niet gek van op als Davis in de NFL op bijvoorbeeld 3rd down niet op het veld staat om zijn bizarre kwaliteiten als run stopper op 1st en 2nd down maximaal te kunnen gebruiken.
Dan de beste DL in deze draft class: DeMarvin Leal. Zijn statistieken in 2021: 58 tackles, 12.5 TFL en 8.5 sacks. Veel betere statistieken dan Davis (en de concurrentie), terwijl ze in dezelfde conference spelen. Kijk er niet gek van op als Leal straks in de NFL zowel DL als DE speelt, want hij kan het namelijk allebei. Hij heeft in de running game het inzicht en de kwaliteit om als tackelaar RB’s neer te halen. Als pass rusher heeft hij een combi van kracht, explosiviteit en armmoves die hem lastig te stoppen en productief maken.
De kans lijkt wel groot dat hij een DL in zowel een 3-4 als 4-3 systeem zal spelen. Daar lijkt zijn combi van snelheid en kracht het best tot zijn recht te komen. Hij heeft de skills in de running game die Wyatt en Davis hebben, maar voegt daar productiviteit aan toe in de passing game. Het zou ook zo maar zo kunnen zijn dat Leal voor wat minder gewicht gaat om in de NFL als EDGE/DE in actie te kunnen komen en als pass rusher vanuit die positie nog succesvoller te zijn.
REST VAN DE DEFENSIVE LINEMAN CLASS
Devonta Wyatt was vier jaar lang samen met Jordan Davis de DL van de Georgia Bulldogs. Hij noteerde iets betere statistieken dan Davis, maar al met al scheelt het amper tot niks. Wyatt is logischerwijze iets kleiner en draagt wat minder gewicht met zich mee, maar dit heeft ook zo zijn voordelen. Hij heeft namelijk wat meer potentie als pass rusher en heeft ook wat meer moves in zijn arsenaal. Hij heeft op dat gebied dan ook meer ruw potentieel dan Davis.
Lateral quickness ✅️ Devonta Wyatt easily crosses the LG face Play Strength ✅️ The blow from the LG has minimal effect on Wyatt gaining penetration #NFLDraftpic.twitter.com/RUU83UEjlk
Zijn grootste kwaliteiten komen, net zoals bij Davis, tot zijn recht tijdens run game defense. Het kunnen inschatten en reageren op RB’s en het kunnen verslaan van blocks zorgt ervoor dat hij net zoals Davis een enorm goede run defender zal zijn op NFL-niveau. Hij wint dan ook met zijn first step en explosiviteit, niet per se met zijn kracht zoals Davis dat doen. Hij heeft zeker nog wat verbeterpunten in de running game, zoals het nog beter herkennen van gaten, maar overal ligt daar wel zijn kracht.
Perrion Winfrey heeft zichzelf afgelopen seizoen (11 TFL, 5.5 sacks) in de picture gespeeld. De DL van Oklahoma speelde in een 4-3 systeem vanuit een 4 techniek een belangrijke rol bij de verbeterde defense van de Sooners. Daar waar zijn run defense prima is, valt hij toch vooral op door zijn kwaliteiten als pass rusher. Met 5.5 sacks en nog veel meer pressures kwam hij vaak bij de QB. Meestal deed hij dit door bull rushes, zijn pure kracht en zijn explosiviteit, maar vergis je niet. Winfrey heeft ook prima voetenwerk en liet soms zelf qua armtechniek dingen zien die je meer bij een pass rusher ziet dan bij een defensive lineman.
Toch zijn er ook gevaren. Zo heeft hij maar een jaar aan productie qua sacks, stond hij vaak te vroeg in het backfield (penalty’s) en kan hij nog beter worden in counters op het worden geblockt door offensive lineman. Toch is Winfrey een 2nd round pick met upside als pass rusher, iets wat NFL-teams graag zien.
SPORTAM 2022 NFL DEFENSIVE LINEMAN CLASS
De verschillen in deze class zijn heel klein. Toch steekt, vanwege zijn productie in zowel run als passing game en ervaring op het hoogste niveau Leal er voor ons bovenuit. Daarachter doen Wyatt, Davis, Jones, Winfrey, Mathis en Butler amper tot niks voor elkaar onder. Zeker Travis Jones is een interessante naam om in de gaten te houden. Hij maakte afgelopen seizoen al indruk tegen Clemson en liet zichzelf ook zien tijdens de Senior Bowl en draft combine. Met Carter, Ridgeway en Booker zijn er ook in de latere rondes nog prima DL te draften.
Er werd dit weekend geschiedenis geschreven. Zo werd het rugnummer van Rick Nash door de Blue Jackets met pensioen gestuurd en speelden Wayne Simmonds en Mark Giordano hun 1000e wedstrijd in de NHL. Zij stonden echter in de schaduw van Nick Schmaltz, die in het shirt van de Arizona Coyotes wel iets heel bijzonders presteerde. In deze NHL High Five nemen we je mee naar zijn unieke zaterdagavond, maar komt er vanzelfsprekend nog veel meer moois voorbij.
JASON ROBERTSON vs WINNIPEG JETS
Onlangs kwam Jason Robertson al voorbij in deze rubriek en de jongeling van de Dallas Stars maakt deze week opnieuw zijn opwachting. Daar is een goede reden voor. De 22-jarige winger vierde afgelopen vrijdag zijn eerste hattrick in de NHL. Met zijn drie goals, waaronder de gamewinner in OT, leidde hij de Stars naar een belangrijke overwinning op de Winnipeg Jets. Na een moeizame start is Dallas de laatste tijd bezig aan een opmars en hebben ze het lot weer volledig in eigen hand.
An @Enterprise hat trick and a win in your 100th NHL game? 🤭
Met alweer zijn 24e van het seizoen opende Robertson de score in Winnipeg, waar de fans de herstelde Nikolaj Ehlers weer konden verwelkomen. De assist op die openingstreffer kwam op naam van Joe Pavelski. Het gaf ook bij de veteraan reden tot een klein feestje, want voor Pavelski was dit zijn 900e punt in de National Hockey League. Niet slecht voor een seventh-rounder. Voor de toekomstig free agent was dit zijn enige punt dit duel. Zijn 15 jaar jongere ploeggenoot daarentegen was nog niet klaar. Robertson scoorde in de tweede periode zijn tweede van de avond.
Die twee goals van Robertson waren echter niet genoeg om de Jets van zich af te schudden. Waarschijnlijk tegen beter weten in hopen ze in Winnipeg nog altijd een ticket voor het postseason te bemachtigen en winst op de Stars was dan bijna een must. Kyle Connor en Paul Stastny hielpen de thuisploeg aan een voorsprong in de derde, maar Denis Gurianov bracht het evenwicht terug. Met nog 30 tellen in de noodzakelijke OT completeerde Robertson zijn hattrick. De runner-up in de Calder Trophy van vorig seizoen zette daarmee een prachtige kroon op zijn honderdste NHL-wedstrijd. Deze zomer is Robertson RFA en hij mag ongetwijfeld een mooi aanbod tegemoet zien. Zeker nu hij zondag voor de tweede wedstrijd op rij tekende voor een hatty.
VIKTOR ARVIDSSON vs COLUMBUS BLUE JACKETS
Voordat de wereld kennismaakte met Covid-19 was Viktor Arvidsson een erkent goalgetter namens de Nashville Predators. De Zweed draaide zijn hand niet om voor een goal of 30 per seizoen. In de laatste twee seizoenen droogde de productie wat op en besloot Nashville hem, in ruil voor een second en third round draft pick, naar Los Angels te laten gaan. Arvidsson voelde zich onbegrepen in Music City, maar daar lijkt aan de westkust geen sprake meer van. De 28-jarige winger is een belangrijke schakel in de succesformatie van coach Todd McLellan dit seizoen.
De LA Kings presteren verrassend goed dit seizoen. In vrijwel alle previews vonden we de club terug in de onderste helft van de Pacific Division, maar met nog zo’n 25 wedstrijden te gaan, ligt het keurkorps van McLellan zelfs op koers voor de play-offs. Het zal general manager Rob Blake een goed gevoel geven. Naast de trade voor Arvidsson trok de GM deze zomer ook free agent Phillip Danault aan. De aanwinsten zijn samen goed voor 34 goals en 36 assists. Zij kunnen echter bij lange na niet tippen aan Anze Kopitar, die met 51 punten de topscorerslijst aanvoert bij de Kings.
Oliver Bjorkstrand! Bjorkstrand tucks home Kuraly's terrific heads-up feed for the second Jackets goal in 25 seconds!#CBJpic.twitter.com/KG9jCwzbrf
De Sloveen stond vrijdag echter in de schaduw van Arvidsson. Bijna een jaar geleden scoorde de Zweed zijn laatste hattrick. Hij deed dit namens de Predators in de zevenklapper tegen de Red Wings. Voor zijn nieuwe werkgever noteerde Arvidsson dit seizoen al drie 2-goal games. De laatste op 23 februari in Glendale. Een hattrick stond echter nog niet op zijn lijstje, maar daar kwam vrijdag dus verandering in. Net als Robertson scoorde Arvidsson zijn derde in OT en was het dus de gamewinner. Voor de winger z’n derde van deze jaargang. Overigens vielen de 3 goals van de Blue Jackets binnen 46 seconden van elkaar.
JOHNNY GAUDREAU vs COLORADO AVALANCHE
De koploper in de matige Pacific Division mocht zich zaterdagavond in Denver meten met ’t beste team in de NHL. Voor de ontketende Calgary Flames een prachtig moment om een signaal af te geven. Colorado daarentegen wilde onderstrepen dat ze daadwerkelijk niets te vrezen hadden van een concurrent uit de Pacific. Deze clash der zwaargewichten stelde niet teleur. De gladiatoren op het ijs schotelden de fans een geweldig schouwspel voor, dat door Calgary in OT werd gewonnen. Of ze in Denver maar even rekening willen houden met het keurkorps van Darryl Sutter.
In een grote wedstrijden moeten de grote spelers opstaan. En aan grote spelers geen gebrek. Jared Bednar gaf Nathan MacKinnon en Mikko Rantanen minuten meer speeltijd dan gebruikelijk en Sutter deed dit onder meer met Gaudreau. Helaas voor de Avalanche kwam de beste Darcy Kuemper niet opdagen voor dit duel. Al heel vroeg in de tweede periode kon Kuemper gaan douchen. Op 15 SOG had hij al 3 goals toegestaan. Twee treffers van Elias Lindholm en één van Erik Gudbranson hadden Calgary een 3-2 voorsprong gegeven.
We weten inmiddels dat geen enkele voorsprong veilig is voor een bezoekend team in Denver. De Avalanche zijn thuis bijna niet te kloppen en de gelijkmaker van Nathan MacKinnon leek dit nog maar weer eens te bevestigen. De superster van de Avs was bezig aan een 5-game scoring streak, maar deze werd donderdag door de Coyotes onderbroken. De gelijkmaker tegen Calgary betekende voor MacKinnon wel zijn zevende goal in zeven wedstrijden. Na een doelpuntloze derde periode volgde een OT, maar wel een korte OT. Na 37 tellen vond Johnny Gaudreau het mooi geweest. Met zijn 22e van het seizoen maakte hij een einde aan dit boeiende gevecht. Een gevecht dat ook in de play-offs zomaar op het menu kan komen te staan.
COLE CAUFIELD vs EDMONTON OILERS
Twee kakelverse coaches troffen elkaar zaterdagavond in Edmonton. Jay Woodcroft was ijzersterk begonnen met de Oilers, terwijl Martin St. Louis het na een lastige start juist de laatste wedstrijden uitstekend deed met zijn Montreal Canadiens. Een belangrijke reden voor dat laatste is dat de voormalig topschutter van de Tampa Bay Lightning groeibriljant Cole Caufield aan de praat heeft gekregen.
Cole Caufield's offensive tear continues, toe dragging into space before sniping home a beauty past Mike Smith to give Montreal the early lead!#GoHabsGopic.twitter.com/rhVLsXetmx
Onze beoogde Rookie to Watch voor dit seizoen stelde zwaar teleur onder het bewind van Dominque Ducharme. Net als de overige Habs overigens. Caufield werd zelfs terug naar de minors gestuurd om aan zijn spel te werken. Een maand geleden drukte Kent Hughes het stuur in handen van Martin St. Louis en dat werkte bevrijdend voor Caufield. De voormalig first-rounder scoorde één keer in 30 wedstrijden onder Ducharme. Zaterdag scoorde hij zijn zevende treffer in elf duels onder St. Louis.
Nick Suzuki glides into space and snipes home the wrister on the power play to give Montreal the 3-2 lead!#GoHabsGopic.twitter.com/5bRSIQo8ki
Met een goal en een assist was Caufield belang voor Montreal in dit met 5-2 gewonnen duel. Een andere youngster deed er nog een schepje bovenop. Met z’n 22 jaar is Nick Suzuki een jaar ouder dan Caufield en ook hij moet één van de bouwstenen voor de toekomst van de franchise worden. In Edmonton liet Suzuki zien dat dit hem wel is toevertrouwd. Hij tekende in de tweede periode tot twee keer toe voor de 3-2. De eerste werd vanwege offside geannuleerd. Een paar seconden later scoorde hij op vrijwel identieke wijze een treffer die wél telde.
NICK SCHMALTZ vs OTTAWA SENATORS
De Arizona Coyotes komen niet vaak positief in het nieuws dit seizoen, maar daar bracht Nick Schmaltz dit weekend verandering in! De 26-jarige centre veranderde een niemendalletje tussen twee laagvliegers in een historisch duel dat we niet snel vergeten. Het is al bijzonder dat de armetierige Coyotes winnen, maar dat ze daarbij ook nog acht keer scoren is helemaal een zeldzaamheid. Schmaltz maakte het echter nog unieker door bij zeven van de acht treffers betrokken te zijn. Dit is het hoogste puntenaantal sinds Sam Gagner op 2 februari 2012 8 punten scoorde namens de Oilers tegen de Blackhawks.
Na zijn tweede seizoen in de NHL werd er best veel van Schmaltz verwacht. In 2017-2018 was hij namens de Blackhawks destijds goed voor 21 goals en 52 punten. Twee jaar geleden kwam hij met 45 punten daar enigszins in de buurt. Toen al spelend voor de Desert Dogs. Met 26 punten in 35 wedstrijden was het tot zaterdag een vrij gemiddeld seizoen voor Nick Schmaltz. De Senators kwamen voor Schmaltz op een prima moment. Hij werkte dusdanig aan zijn puntentotaal dat hij daarna bijna op een gemiddelde van een punt per wedstrijd stond.
Matias Maccelli grabs the rebound and slides one through Murray's five-hole for his first NHL goal! 4-0 Arizona!#Yotespic.twitter.com/67C3GUkdD1
Schmaltz is één van de weinige spelers die zich mag verheugen op een lang verblijf bij deze franchise. Hij tekende in 2019 een contract dat hem tot de zomer van 2026 in Arizona houdt. Al weet je het maar nooit met het beleid dat daar wordt gevoerd. Tegen de Sens was Schmaltz twee keer zelf trefzeker en was hij vijf keer als aangever betrokken bij een goal. Alleen met de 4-0 van Matias Maccelli, diens eerste in de NHL, bemoeide Schmaltz zich niet. Zijn 7 punten waren een record voor deze franchise, maar het record in de NHL staat nog altijd op naam van Darryl Sittler. De speler van de Leafs noteerde in februari 1976 eens 10 punten in één wedstrijd.
SAVE OF THE WEEK
ANDREI VASILEVSKIY vs CHICAGO BLACKHAWKS
Als iemand jaren achtereen geweldig presteert, wordt dit al snel als vanzelfsprekend gezien. Dit geldt waarschijnlijk ook voor de prestaties van Andrei Vasilevskiy. De goalie van de Tampa Bay Lightning won in 2019 de Vezina en werd vorig seizoen gekozen tot MVP in de play-offs. Met 9 tegengoals in de eerste twee wedstrijden van dit seizoen leek er nog iets van champagne in de ledematen te zitten na de tweede Cup op rij. De nog altijd slechts 27-jarige Rus schudde dit er snel uit en staat dit seizoen alweer op 30 overwinningen. Die dertigste boekte hij zondagavond in Chicago, waar de Bolts met 6-3 te sterk waren voor de Blackhawks.
Het is een prachtig cliché, maar deze wedstrijd had heel anders kunnen lopen als Vasilevskiy in de eerste periode, bij een 0-0 stand, niet met deze geweldige save op de proppen was gekomen. Kirby Dach telde ‘m waarschijnlijk al, maar dat was buiten de Russische goalie gerekend. Niet lang na deze save moest Vasilevskiy overigens wel zijn meerdere erkennen in een one-timer van Dylan Strome. In de tweede – en met name de derde periode- stelde de titelverdediger orde op zaken. Vasilevskiy, die dit duel besloot met een .889 sv%, won voor de vijfde keer in zijn laatste zes wedstrijden. Het is tevens z’n vijfde seizoen op rij met minimaal 30 overwinningen.
De save van Vasilevskiy was van een grote schoonheid, maar zijn teamgenoten haalden in de derde periode ook nog een kunststukje uit. Tampa Bay begon met een 3-2 voorsprong aan de laatste 20 minuten, maar de Blackhawks knipperden drie keer met de ogen en het stond opeens 6-2. Victor Hedman, Corey Perry en Mikhail Sergachev vonden achtereenvolgens het net en deden dit binnen 32 seconden van elkaar. Dankzij deze overwinning hebben de Lightning de koppositie in de Atlantic weer overgenomen van de Panthers.
Het NBA-seizoen 2021-22 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.
24 februari – 4 maart
EASTERN CONFERENCE STAND
Miami Heat: 43-22
Philadelphia 76ers: 39-23
Milwaukee Bucks: 39-25
Chicago Bulls: 39-25
Boston Celtics: 38-27
Cleveland Cavaliers: 36-27
Toronto Raptors: 34-29
Brooklyn Nets: 32-32
Charlotte Hornets: 32-33
Atlanta Hawks: 31-32
Washington Wizards: 28-34
New York Knicks: 25-38
Indiana Pacers: 22-43
Detroit Pistons: 17-47
Orlando Magic: 16-49
IN DE SPOTLIGHT
HARDEN SLUIT GERUISLOOS AAN BIJ PHILADELPHIA 76ERS
James Harden heeft zijn debuut gemaakt voor de Philadelphia 76ers en doet dat in klassieke ‘Harden-stijl’. In zijn eerste wedstrijd was hij goed voor een sterke double-double met 27 punten en 12 assists om in de wedstrijd daarna een triple-double te noteren.
In zijn laatste wedstrijd voor de Nets scoorde Harden maar vier punten en was het duidelijk dat hij had opgegeven. Hij kreeg zijn trade naar de 76ers waar hij eerst nog moest herstellen van een hamstringblessure, die hem in de playoffs van het jaar ervoor ook al partte speelde.
Tegen de Minnesota Timberwolves was hij direct goed voor 27 punten, 12 assists, 8 rebounds en maar 2 turnovers. In de wedstrijd daarna tegen de New York Knicks noteerde hij direct een triple-double: 29 punten, 10 rebounds, 16 assists én vijf steals. In zijn thuisdebuut tegen opnieuw de New York Knicks kwam hij in de buurt van een triple-double met 26 punten, 9 assists en 9 rebounds.
DE TEGENVALLER
CHICAGO BULLS KOMEN ZWAK UIT DE STARTBLOKKEN
Waar de Chicago Bulls in de vorige recap nog geprezen werden voor hun sterke spel, zijn ze juist zwakker uit de All-Star Break gekomen. Zo werd er vier keer op rij verloren, waaronder tegen de Memphis Grizzlies en Atlanta Hawks.
Tegen de Grizzlies was het uiteraard Ja Morant die de show stal, met maar liefst 46 punten. Ook Steven Adams was een zware kluif voor de Bulls, met maar liefst acht aanvallende rebounds. In totaal had Memphis maar liefst 19 aanvallende rebounds, tegen de 35 verdedigende rebounds van de Bulls. De Grizzlies wonnen met 116-110
De week werd afgesloten met een wedstrijd tegen de regerend kampioen, de Milwaukee Bucks. Waar Chicago het al lange tijd zonder moet doen zonder Lonzo Ball, Patrick Williams en Alex Caruso en ook Zach LaVine en Nikola Vucevic regelmatig afwezig waren de afgelopen tijd, mistte de Bucks ‘alleen’ Brook Lopez. Lang ging de wedstrijd gelijk op, maar een overwinning in het vierde kwart van de Bucks bracht hun uiteindelijk ook de eindzege: 118-112.
SPELER VAN DE WEEK
Jayson Tatum is benoemd tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. De forward van de Boston Celtics kende een iets mindere maand februari, maar is op volle toeren de maand maart begonnen.
In de wedstrijd tegen de Memphis Grizzlies drukte Tatum op zijn 24e verjaardaag zijn stempel op de wedstrijd met 37 punten, 6 rebounds en 5 assists. De Celtics wonnen uiteindelijk relatief eenvoudig van de Grizzlies: 107-120.
VOORUITBLIK
Met nog iets minder dan twintig wedstrijden te gaan, komen de play-ins en play-offs steeds dichter in de buurt en wordt er gestreden voor de specifieke invulling van de play-off-plaatsen. Zo nemen de Philadelphia 76ers en Miami Heat het de aankomende nacht tegen elkaar op, maar de belangrijkste wedstrijd van de week is misschien wel zondagavond. Dan staan de Toronto Raptors en Cleveland Cavaliers tegenover elkaar in een cruciale wedstrijd voor de zesde plaats.
Met de start van de combine is het tijd om de ogen op de NFL Draft te richten. Wat zijn hierbij de grootste behoeften van elke ploeg? Met ook de free agency periode voor de deur is dat lastig te zeggen, maar we wagen een poging. Per divisie zetten we de grootste behoeften voor de draft op een rij. In deel 2: de AFC East.
BUFFALO BILLS
1. Guard
Gedurende het hele seizoen was de O-line van de Bills een probleem. De wendbaarheid en creativiteit van Josh Allen zorgden ervoor dat de problemen enigszins gemaskeerd werden. Echter, het niet tot stand komen van een run game was zorgwekkend. Aan het eind van het seizoen kwam Devin Singletary wel op stoom omdat de O-line wat bijtrok, maar die verbetering lijkt niet duurzaam. De zoektocht die door een teleurstellende Cody Ford en blessures van Jon Feliciano en Spencer Brown bij Ike Boettger eindigde, is daardoor nog niet ten einde.
2. Cornerback
De Buffalo defense was afgelopen seizoen één van de beste defenses tegen de pass. Het feit dat sleutelspelers als Jordan Poyer, Micah Hyde, Tre’davious White en Taron Johnson vastliggen voor de aankomende seizoenen is geruststellend. Echter, zonder White, die het grootste deel van dit seizoen door een gescheurde kruisband miste, is de spoeling erg dun. In principe speelt Levi Wallace aan de overkant van White en met zijn kwaliteiten is de kans groot dat er in de draft een upgrade te vinden is. Wallace is immers nog niet verlengd en dat maakt de kans op vervanging alleen maar groter.
3. Wide receiver
Emmanuel Sanders speelde aan het begin van het afgelopen seizoen een belangrijke rol, maar net als Cole Beasley zit hij in de herfst van zijn carrière. De verwachting is dat Sanders niet terugkeert en Beasley mag op zoek naar een trade partner voor zijn diensten. Dat betekent dat er naast WR1 Stefon Diggs, WR2 Gabriel Davis en, naar verwachting, WR3 Isaiah McKenzie in ieder geval nog een slot receiver gezocht wordt. Free agency biedt daar voldoende oplossingen voor, maar ook de draft biedt een uitweg.
NEW ENGLAND PATRIOTS
1. Wide receiver
Afgelopen seizoen was Nelson Agholor de voornaamste WR voor rookie quarterback Mac Jones. Desondanks speelde Jones een sterk rookieseizoen, maar voor een beter 2022 is er versterking nodig op de wide receiver positie. Overigens is de kans groot dat Agholor niet terugkeert bij New England, want met 14 miljoen dollar is hij te duur voor wat hij brengt. Zijn vertrek zou de Patriots een kleine 5 miljoen dollar schelen in de cap hit en dat kunnen ze goed gebruiken.
2. Tackle
De huidige left tackle van New England is Isaiah Wynn. Een capabele tackle, maar gezien het belang van die positie komt hij qua formaat iets tekort. Het zou Jones en de Patriots beter uitkomen om hem als right tackle of zelfs guard te positioneren. Daar brengt hij naar alle waarschijnlijkheid meer waarde dan in zijn huidige positie. De 2022 draft class is erg diep op de tackle positie, dus New England heeft alle gelegenheid om zich te versterken.
3. Linebacker
Tegen de Bills waren de Patriots nooit in staat om Josh Allen flink onder druk te zetten. Het resulteerde in twee kansloze nederlagen. Daarom moet New England investeren in een snelle linebacker die het een quarterback als Allen moeilijk kan maken. In 2021 was het veteran linebacker Matthew Judon die aan het begin van het seizoen een goede indruk maakte. In de tweede seizoenshelft zakte hij echter weg. Met nog drie jaar op zijn dure contract doen de Patriots er goed aan om hem enigszins te ontlasten door een goede toevoeging in de draft.
MIAMI DOLPHINS
1. Tackle
Het Tua Tagovailoa tijdperk brengt de Dolphins nog niet wat ze verwachtten. Dat komt echter niet allemaal op zijn conto. Miami heeft namelijk verzuimd om hem te omringen met een degelijke O-line, een betrouwbare, efficiënte running back en consistente receivers. De voornaamste en eerste stap in de draft is daarom een versterking van de offensive line; met name de tackle positie. Hier geldt hetzelfde als voor de Patriots: genoeg gelegenheid om er eentje aan te trekken.
2. Wide receiver
Jaylen Waddle had een goed rookieseizoen, maar hij was de enige noemenswaardige receiver aan de kant van Miami. Voor het slagen van Tua is het essentieel dat er in ieder geval een goede, stabiele tweede wide receiver aansluit bij de Dolphins offense. Immers, Devante Parker is een grote naam, maar zijn blessuregevoeligheid leidt te vaak tot Albert Wilson op de flanken en dat helpt de offense niet.
3. Running back
De derde grote need voor Miami is running back. Miles Gaskin, Duke Johnson en Philip Lindsay boezemen de gemiddelde tegenstander geen angst in. Daarom doen de Dolphins er goed aan om in de tweede ronde te kijken naar beschikbare running backs. Het geeft hen een aanvallende dimensie die ervoor zorgt dat Tua beter tot zijn recht komt.
NEW YORK JETS
1. Wide receiver
Net als de drie andere teams in de AFC East hebben de Jets voornamelijk aanvallende versterking nodig. Rookie quarterback Zach Wilson kwam in 2021 laat op gang, maar had dan ook geen geschikte targets. Ook zijn bescherming liet te wensen over en daarom heeft de O-line een impuls nodig. De grootste need is wide receiver. Elijah Moore is een goede WR, maar net als Corey Davis is hij geen echte WR1. Daarnaast ziet het er voor Denzel Mims niet goed uit en verder zijn de wide receivers free agents. Met twee picks in de top 10 kunnen de Jets veel.
2. Guard
Mekhi Becton en Alijah Vera-Tucker zijn grote namen op de Jets O-line. In 2021 was Laurent Duvernay-Tardiff een significante upgrade als right guard. Hij is echter een free agent en de kans bestaat dat hij voor zijn medische carrière kiest. Het is daarom logisch om vroeg in de draft te kijken naar een geschikte kandidaat voor de guard positie.
3. Tight end
De huidige groep van vier tight ends, aangevoerd door Tyler Kroft, is niet NFL-waardig. In aanloop naar het seizoen 2021 besteedden de Jets weinig aandacht aan de TE-positie, maar voor betere prestaties van Wilson is het van belang om ook hier naar versterking te zoeken.
Lees hier de draft needs van alle andere divisies.
De Chicago Blackhawks presenteerden deze week hun nieuwe GM. Soort van. Bij SportAmerika laten we je kennismaken met Kyle Davidson en de loodzware opdracht die hem wacht in The Windy City. Helaas kwam er slecht nieuws uit de Amerikaanse hoofdstad, waar Carl Hagelin geopereerd moest worden aan zijn oog. Beter nieuws kwam er uit Buffalo en Seattle, waar de plaatselijke trots eindelijk weer eens wist te winnen.
KYLE DAVIDSON STAAT VOOR LOODZWARE TAAK
Je hebt mensen die in een gespreid bedje komen als ze een bepaalde functie gaan bekleden. En je hebt Kyle Davidson. Een jongeman van 33 jaar, al meer dan een decennium werkzaam voor de Chicago Blackhawks en sinds deze week officieel de nieuwe general manager van de roemrijke club. Natuurlijk heeft Davidson door de jaren heen ervaring opgedaan en een netwerk opgebouwd, maar hij moet van deze organisatie op termijn weer een contender gaan maken. In de Griekse mythologie stond Herakles voor 12 werken, maar of die zwaarder waren dan deze ene van Davidson…
The Blackhawks have named Kyle Davidson the 10th General Manager in franchise history. pic.twitter.com/40p8uRTrsS
Waar verschillende organisaties de laatste weken met een verrassende keuze op de proppen kwamen, daar kozen de Blackhawks min of meer de veilige weg. Kyle Davidson werkt al meer dan tien jaar voor deze organisatie en was onder meer video analist. We kunnen ons allemaal nog herinneren hoe de beerput in oktober 2021 zich opende. Stan Bowman ontsprong de dans ook niet en opeens zag de jonge Davidson een bordje met “interim-GM” op zijn deur staan. Enkele clubiconen moesten op zoek naar de definitieve opvolger van Bowman, maar eigenlijk wist iedereen waar deze zoektocht zou eindigen: in het kantoor van Davidson.
BELANGRIJK VRAAGSTUK
Het verzamelen van goede mensen om zich heen is één van de eerste taken waar Davidson voor staat. Het is onmogelijk om deze loodzware opdracht in je eentje te doen. Over succes hadden ze niets te klagen in het vorige decennium, maar veel succes staat in de NHL ook gelijk aan weinig hoge draft picks. Daarbij zit Davidson een beetje met de contracten van Patrick Kane en Jonathan Toews in zijn maag. Kane behoort nog altijd tot de elite in de League en is zijn $ 10,5 miljoen dubbel en dwars waard. Toews daarentegen is de leider, maar kampt ook met veel fysiek ongemak. Op het ijs levert hij niet meer zoals in zijn beste dagen.
Gaat Davidson dit dynamische duo uit elkaar halen? Houdt hij Kane aan boord en neemt hij afscheid van Toews, of andersom? En hoe valt dit bij de betreffende spelers en de achterban? Gaat de club snel met de spelers in gesprek, of wacht Davidson tot volgend seizoen. De contracten lopen af in de zomer van 2023. Kiest Davidson ervoor te wachten, dan zal dit ongetwijfeld onrust en geruchten opleveren. Daar staat dan weer tegenover dat beide spelers dit jaar 34 worden. Wie garandeert dat een duur meerjarig contract geen kat in de zak is voor de Hawks? Vragen waar de nieuwe GM zeker mee zal worstelen. Overigens gaf Kane deze week aan zijn loopbaan af te willen sluiten bij de Hawks.
NOG MEER DOSSIERS
Dan zijn er nog de contracten die deze zomer eindigen. Het lijkt ondenkbaar dat Marc-Andre Fleury aan het einde van deze maand het shirt van de Blackhawks nog draagt, maar ook verdediger Calvin De Haan staat op de nominatie voor een trade. Daarnaast zijn er nog de vraagstukken Dominik Kubalik en Dylan Strome. De twee aanvallers zijn na dit seizoen RFA en met name Kubalik bewees in 2019-2020 zijn waarde met 30 goals. Hij kon daarna een contract tekenen dat zijn bankrekening jaarlijks met $ 3.7 miljoen ging spekken. Strome moet ’t met $ 3 miljoen doen.
Om de twee aanvallers aan boord te houden, moet Davidson hen een bod doen dat minimaal gelijk is aan het huidige contract. De vraag is of ze dat wel waard zijn. Laat de GM de twee vertrekken, heeft hij nog meer gaten om op te vullen. Overigens is ook Kirby Dach een RFA na dit seizoen, maar het moet raar lopen wil de first-rounder van 2019 geen nieuw contract krijgen.
TOEKOMST
Bowman heeft de laatste jaren niet de meest gelukkige beslissingen genomen. Zo hebben de Hawks dit jaar geen first round draft pick. Ook binnen de organisatie loopt het niet over van talent. Van de Duitser Lukas Reichel mag het nodige verwacht worden en ook goalie Drew Commesso lijkt één van de bouwstenen voor de toekomst. Wat prospects betreft, is de spoeling verder akelig dun.
Daar ligt op korte termijn (lees: komende trade deadline) een belangrijke taak voor Davidson. Zoveel mogelijk drat picks binnen harken zodat er in elk geval wat talenten opgepikt kunnen worden. De nieuwe GM zal zich dan ook vooral richten op succes op de lange termijn. Op korte termijn moeten de fans vooral nog even teren op het succes uit het vorige decennium.
TRADE TALK
KHL-SPELERS LEVEREN CONTRACT IN
We dachten dat na de trade rond Tyler Toffoli het balletje wel zou gaan rollen, maar voorlopig blijft het rustig op de burelen in de NHL. Toch voegden de Florida Panthers deze week wel degelijk een nieuwe speler aan het roster toe. Helaas gebeurde dit wel tegen een erg nare achtergrond. Petteri Lindbohm won onlangs goud op de Spelen met het Finse team en speelde voor Jokerit in de KHL. Na de laffe aanval van de Russen op Oekraïne besloot de Finse club uit de overwegend Russische KHL te stappen. Daardoor konden de spelers hun eigen weg gaan.
Niet alleen Jokerit sprak zich uit tegen de invasie. Ook Dinamo Riga weigert nog langer uit te komen in de KHL. Daarnaast hebben ook verschillende (Noord-Amerikaanse) spelers hun contract ingeleverd. De play-offs in de KHL staan weliswaar voor de deur, maar onder meer Geoff Platt en Nick Shore besloten moreel besef en veiligheid voorrang te geven. Dit gold ook voor Markus Granlund, net als Lindbohm een olympisch kampioen. De steraanvaller vertrok bij Salavat Yualev Ufa. Ook landgenoten Teemu Hartikainen, Sakari Manninen en Juha Metsola besloten onder meer te vertrekken bij de club.
SHARKS SLUITEN OUDE BEKENDE IN DE ARMEN
Het gaat de San Jose Sharks dit seizoen (opnieuw) niet voor de wind, maar James Reimer is een zeldzaam lichtpuntje. De goalie houdt Team Teal regelmatig in de wedstrijd en afgelopen dinsdag deed hij dit tegen de Vegas Golden Knights opnieuw. De Sharks leverden een waardeloze eerste periode af, maar Reimer hield hen in de wedstrijd. Hij keerde echter niet terug voor de tweede periode, die Zachary Sawchenko voor zijn rekening moest nemen. James Reimer blijkt te kampen met een lower-body injury en zal enige tijd uit de roulatie zijn.
Met Adin Hill eveneens in de lappenmand schakelde de club razendsnel. Hoewel Sawchenko als backup een goede indruk maakt, besloten de Sharks een oude bekende op te halen. In ruil voor future considerations, zoals dat zo mooi heet, nam San Jose Alex Stalock over van de Oilers. De goalie werd in 2005 in de vierde ronde gedraft door de Sharks en speelde in het verleden al 62 duels voor de club.
BREAKING NEWS
CAPITALS VOORLOPIG ZONDER HAGELIN
Met 6 nederlagen en 4 overwinningen was de maand februari niet al te succesvol voor de Washington Capitals. De club van Daniel Sprong en Alex Ovechkin is de aansluiting met de top 3 in de Metropolitan kwijtgeraakt. Helaas voor de Caps is ook de maand maart niet goed begonnen. Afgelopen dinsdag werd forward Carl Hagelin in zijn linkeroog geraakt door een stick. De 33-jarige Zweed is die avond al geopereerd aan zijn oog, maar over de ernst van de blessure en een eventueel herstel laat de club niet veel los. Duidelijk is wel dat Hagelin lang uit de roulatie is.
Rookie Joe Snively scoorde onlangs nog 2 goals tegen de Montreal Canadiens, zijn eerste in de NHL, maar ook hij zal voorlopig niet in de line-up opduiken. De 26-jarige aanvaller kampt met een upper-body injury en staat als week-to-week genoteerd. Goalie Ilya Samsonov verliet de training woensdag nadat hij werd geraakt door een puck.
NUGENT-HOPKINS HAAKT AF BIJ OILERS
Vorige week speelde Ryan Nugent-Hopkins zijn 700e wedstrijd in de NHL. En in het shirt van de Edmonton Oilers. Afgelopen weekend speelden de Oilers tegen de Panthers en kwam de teller op 701 te staan. Daar dreigt het ook even te stokken. Al in de eerste periode moest Nugent-Hopkins de wedstrijd geblesseerd verlaten. De aanvaller zou kampen met een schouderblessure en is terug naar Edmonton gevlogen. Met 7 goals en 30 assists staat Nugent-Hopkins derde op de topscorerslijst van de Oilers. Ver achter Connor McDavid en Leon Draisaitl.
OVERIG NIEUWS
SABRES EN KRAKEN WINNEN WEER EENS
Twee laagvliegers lieten zich deze week het zoet van een overwinning goed smaken. Niet voor het eerst dit seizoen noteerden de Seattle Kraken een lange losing streak, maar in eigen huis verrasten ze woensdag de veel sterker geachte Nashville Predators met 4-3. Na 7 nederlagen op rij was de nieuwe franchise ook wel weer eens toe aan een succesje. Tussen 15 december en 15 januari verloren ze er overigens 9 op een rij. Na hun overwinning op de Islanders op 15 februari leden de Buffalo Sabres 6 nederlagen op rij. Zij sloten deze streak woensdag af in Toronto door de Leafs met 5-1 op de pijnbank te leggen. Verdediger Jacob Bryson opende de score met zijn eerste goal in bijna een jaar.
De Colorado Avalanche benen met grote passen weg bij de concurrentie in de Central Division en konden donderdag hun zesde overwinning op rij boeken. Dit gebeurde echter niet. Voor de tweede keer dit seizoen bleken de Arizona Coyotes te sterk voor Nathan MacKinnon en consorten. In Glendale wonnen de Desert Dogs met 2-1. In Calgary ontving Tyler Toffoli zijn oude ploegmakkers in wat een nieuw record voor de Flames moest worden. De koploper in de Pacific had de laatste elf thuiswedstrijden gewonnen en bij winst op de Canadiens brachten ze dat aantal op 12. Iets wat in de historie van de franchise niet eerder voorgekomen was. Met zijn goal in OT stak Ben Chiarot een stokje voor dit record: 4-5.
KREIDER BLIJFT VERBAZEN
Dat Leon Draisaitl en Auston Matthews aan kop gaan op de topschutterslijst zal voor weinig mensen een verrassing zijn. Dat Chris Kreider het productieve tweetal op de voet volgt, is dat wel. De aanvaller van de Rangers wordt volgende maand 31 en is cijfermatig bezig aan zijn beste seizoen in de NHL. Afgelopen woensdag, in de topper tegen de Blues, scoorde Kreider alweer zijn 35e van dit seizoen. Daarmee doet hij het iets minder dan Draisaitl en Matthews, maar wat PPG betreft kunnen zij niet aan Chris Kreider tippen. Hij was tegen St. Louis voor de 18e keer trefzeker op de powerplay en daarmee voert Kreider de NHL aan. De Rangers wonnen deze boeiende clash met 5-3.
Chris Kreider tips home Fox's point shot on the power play for his 35th of the year, putting the Rangers ahead in the third!#NYRpic.twitter.com/k1XzM3cMFT
De NHL en de volgers zijn nog aan het bijkomen van de Stadium Series van dit jaar, maar de teams voor de volgende zijn al bekend. Op de dag waarop de Washington Capitals met 4-0 te sterk bleken voor de Carolina Hurricanes maakte de NHL wereldkundig dat deze teams elkaar volgend jaar ontmoeten in het Carter-Finley Stadium van North Carolina State University. Het stadion ligt op een steenworp afstand van de arena waar de Canes normaal hun thuiswedstrijden afwerken.
Het wordt voor de Carolina Hurricanes hun eerste outdoor game. Zij zouden in 2021 een outdoor game organiseren, maar de pandemie zette daar een streep door. De Capitals speelden al drie keer in de openlucht en wonnen al deze duels. De jaarlijkse Winter Classic wordt in 2023 wederom op Fenway Park in Boston gespeeld. De Bruins ontvangen waarschijnlijk de Pittsburgh Penguins voor dat duel.
Met de start van de combine is het tijd om de ogen op de NFL Draft te richten. Wat zijn hierbij de grootste behoeften van elke ploeg? Met ook de free agency periode voor de deur is dat lastig te zeggen, maar we wagen een poging. Per divisie zetten we de grootste behoeften voor de draft op een rij. In deel 1: de NFC East.
DALLAS COWBOYS
1. Offensive line
De Cowboys hebben een diep team met weinig grote gaten. De grootste behoeften van Dallas zijn lastig in te schatten. De ploeg heeft namelijk wel wat free agents en de vraag is dus wie ze wel en niet behouden. Gezien de cap space lijkt het erop dat niet iedereen kan blijven. De draft is dan een goede manier om versterkingen te vinden.
De belangrijkste unit waar wat lijkt te moeten gebeuren, is de offensive line. Alleen Zack Martin heeft een goed seizoen achter de rug. Op alle andere posities kan Dak Prescott wel wat hulp gebruiken. Connor Williams (LG) is een van de free agents, dus mogelijk dat op deze positie een nieuwe speler nodig is, terwijl center Tyler Biadasz een matig seizoen heeft gehad. Keuze genoeg dus voor Dallas, dat ook op de tackles nog wel wat meer concurrentie kan gebruiken.
2. Linebacker
Micah Parsons was natuurlijk een schot in de roos, maar de Cowboys kunnen nog wel een goede linebacker gebruiken als tandem met de rookie van het jaar. Dit had Jabril Cox moeten worden, maar door een knieblessure is het maar de vraag hoe hij terug komt. Voor de Cowboys een goede reden om in de draft te kijken naar een nieuwe linebacker.
3. Tight end
Met Dalton Schultz hebben de Cowboys één van de betere tight ends in de league, maar ook hij is een free agent. Het lijkt niet waarschijnlijk dat Dallas hem kan houden en dat hij ergens anders een contract zal gaan tekenen. Blake Jarwin is een mogelijke vervanger, maar hij is erg blessuregevoelig. Daarom bestaat er een grote kans dat de Cowboys ergens in de draft zullen kijken voor een prospect die de leegte in kan vullen.
NEW YORK GIANTS
1. Offensive line
De Giants hebben met Daniel Jones een groot vraagteken op quarterback. Hij maakt niet de stappen die de mensen van hem hadden verwacht. Dat ligt niet alleen aan Jones, want hij heeft niet de offensive line om echt uit te blinken. Elke snap stond hij onder druk, met soms wat vreemde keuzes en onnodige intercepties tot gevolg. Om Jones echt goed te kunnen beoordelen, zullen de Giants ervoor moeten zorgen dat de rest van de aanval, en dan vooral de offensive line, op niveau is.
2. Edge
De Giants hebben op papier de wapens om een flinke stap vooruit te maken. Verdedigend stond het zeker niet slecht bij de Giants, maar aan deze kant van de bal zijn het vooral de edge-posities waar nog wat versterking nodig is. De kans is dus groot dat de Giants één van hun twee picks in de eerste ronde inzetten om op deze manier wat versterking te krijgen in de verdediging.
3. Quarterback
Nieuwe coach Brian Daboll heeft zijn vertrouwen in Jones uitgesproken. Hiermee lijkt de behoefte om een quarterback te draften te zijn verdwenen, maar hoe staan de Giants ervoor als het toch niet blijkt te gaan met Jones? De draft is niet heel diep met quarterbacks, maar er zijn ook niet veel ploegen op zoek naar een nieuwe spelverdeler. Mogelijk dat de Giants daarom toch de keuze maken om een nieuwe quarterback te draften, zodat ze bij opnieuw een tegenvallend jaar van Jones een opvolger hebben op een goedkoop contract.
PHILADELPHIA EAGLES
1. Safety
De Eagles wisten de tweede helft van het jaar hun seizoen verrassend om te draaien en de play-offs te halen. Dat kwam vooral door de running game. Om de volgende stap te maken, moeten de Eagles vooral hun verdediging versterken. Dat begint in de secondary. Darius Slay had een goed seizoen, maar op de overige posities kan er wel wat versterking bijkomen. Dit kan een tweede cornerback zijn, maar de kans is veel groter dat de Eagles kiezen voor een nieuwe safety.
2. Linebacker
Niet alleen qua intercepties kunnen de Eagles wat verbeteren, ook in druk op de vijandelijke quarterback blonk Philadelphia niet uit. Waarschijnlijk kiezen de Eagles hierbij vooral voor een edge rusher. De Eagles hebben maar liefst drie picks in de eerste ronde, dus het is aannemelijk dat ze deze behoefte al vroeg in de draft op gaan lossen.
3. Wide receiver
De aanval van de Eagles was in de tweede helft van het seizoen doorslaggevend, maar dan vooral de running game. In de passing game liggen zeker nog groeimogelijkheden. Dat komt omdat quarterback Jalen Hurts een betere passer kan worden, maar dat is niet de enige reden. Jalen Reagor, een pick eerder gekozen dan Justin Jefferson, is niet de receiver van de toekomst. DeVonta Smith kan dat wel zijn, maar een extra wapen kan geen kwaad. Mochten de Eagles een vroege pick besteden aan de aanval, dan zal dat ongetwijfeld een receiver zijn die de druk op Smith kan verlichten.
WASHINGTON COMMANDERS
1. Quarterback
Elke ploeg zonder goede quarterback zoekt er eentje. Zo ook het team dat in korte tijd twee keer van naam wisselde. Na de blessure van Ryan Fitzpatrick kreeg Taylor Heinicke opnieuw de kans, maar hij maakte niet de indruk van het jaar ervoor. Vandaar dat de Commanders op zoek moeten naar een franchise quarterback. Dat kan gebeuren via een trade, maar de opties zijn beperkt. Ook de draft is een goede mogelijkheid, maar het is een jaar waarin de kwaliteit van de prospects minder is dan in voorgaande jaren. Het voordeel is wel dat er ook minder vraag naar quarterbacks is in de komende draft.
2. Cornerback
De verdediging van de Commanders kwam in de loop van het seizoen beter op gang. De kracht van Washington is vooral de front seven. De secondary kan wel wat versterking gebruiken; of eigenlijk wel veel. Zowel op safety als cornerback is hulp nodig, maar de kans is groter dat de Commanders voor een cornerback gaan.
3. Wide receiver
Wie de nieuwe quarterback ook wordt, hij kan wel wat versterking gebruiken. De Commanders hebben nu maar één echt wapen, namelijk Terry McLaurin. Na McLaurin was running back J.D. McKissic de beste receiver van de ploeg met nog geen 400 yards. Een goede nummer twee kan de druk op McLaurin verlichten en het hele veld openen voor de nieuwe quarterback. Wie dat ook is. De Commanders hebben capspace, maar de kans is groot dat ze vooral voor deze positie naar de draft zullen kijken.
Lees hier de draft needs van alle andere divisies.
Het arbeidsconflict tussen MLB en de MLBPA (spelersvakbond) heeft een dieptepunt bereikt. Nadat het er gisteren even op leek dat de beide onderhandelende partijen nader tot elkaar kwamen, ontplofte de bom afgelopen nacht alsnog. MLB stelde uit het niets een ultimatum; de spelersvakbond verwierp het “take it or leave it”-voorstel unaniem. Commissioner Rob Manfred, hard op weg de meeste gehate commissioner in de geschiedenis van de sport te worden, trok daarop de stekker uit Opening Day en stelde de eerste week van het seizoen uit.De door MLB ingestelde lockout duurt voort.
Al drie maanden liggen de spelersvakbond en de clubs met elkaar overhoop. Nadat eerste onderhandeling na de start van het seizoen nergens op uitliepen, sloot MLB begin december zijn spelers uit van het beoefenen van hun sport. 43 dagen van absolute stilte volgden, met pas de laatste anderhalve week enige activiteit van beide kanten. De start van Spring Training werd uitgesteld, maar toch reisden er een paar spelers af naar Florida.
In Jupiter kwamen de afgelopen tien dagen afvaardigingen van MLB en de MLBPA bij elkaar. Vakbondsafgevaardigde Bruce Meyer en het spelerscontingent, aangevoerd door Mets-ace Max Scherzer en verder onder meer gevuld met diens teamgenoten Francisco Lindor en Brandon Nimmo, Yankees Gerrit Cole en Jameson Taillon, Sonny Gray (Reds), Whit Merrifield (Royals) en Paul Goldschmidt (Cardinals), spraken meermaals met het MLB-kamp, bestaande uit Dan Halem, Morgan Sword, Patrick Houlihan, Rockies-baas Dick Monfort en (zo nu en dan) commissioner Manfred.
PIJN
De hoop was dat de ‘face-to-face’-bijeenkomsten tot witte rook zouden leiden. Wat volgde was echter tien dagen pijn. Ieder beetje hoop dat via MLB-spreekbuisreporters Bob Nightengale en Jon Heyman naar buiten gebracht werd, bleek vaak al snel niets meer dan pogingen tot het beïnvloeden van het narratief richting de buitenwacht.
Op papier leek MLB telkens nieuwe voorstellen te doen, maar in de praktijk kwamen deze eigenlijk neer op niets meer dan een verschuiving van dezelfde ideeën, verpakt als nieuw voorstel. Oftewel: MLB wilde het geld wel op een andere manier bij de spelers laten komen, maar niet vermeerderen. Vroeg de vakbond bijvoorbeeld om een hogere salarisvloer voor jonge spelers, wilde MLB daar alleen in meegaan als er een verlaagd salarisplafond ingesteld zou worden. Netto schieten de spelers daar dus niets mee op. Het resultaat was het klappen van de onderhandelingen.
REKKEN EN DREIGEN
Het eindeloze tijdrekken dat MLB de laatste maanden (en ook de laatste 10 dagen) heeft vertoond, had dan ook maar één enkel doel: de boel op de spits drijven en de spelers dwingen om akkoord te gaan met eisen van de bond. Uitstellen van de seizoensstart werd geregeld opgevoerd als stok achter de deur. Deze maatregel raakt de spelers tenslotte exponentieel veel harder dan de clubs. Zodra MLB namelijk wedstrijden afgelast, krijgen de spelers niet meer betaald en blijven hun salarissen achter in de portemonnee van MLB.
Uiteindelijk was de vakbond het gedreig zat. Nadat MLB gisterenavond uit het niets en uren voor de (al opgeschoven) deadline zijn “beste en laatste” voorstel op tafel legde, trokken de spelers unaniem een lijn in het zand. Het antwoord was nee en iedereen vertrok uit Florida. Kort daarna gaf commissioner Manfred een tenenkrommende persconferentie, waarbij hij lachend de eerste week van het seizoen afgelaste en de schuld in de schoenen van de spelers schoof.
the man who called the world series trophy “a piece of metal” smiling on a day when mlb cancels games pic.twitter.com/UpVgC74yyH
De afgelasting van Opening Day en het uitstellen van de seizoensstart leidde tot een woedeuitbarsting bij spelers, die overduidelijk genoeg hebben van de verguisde commissioner. Manfred, die in het recente verleden de World Series-trofee “een stuk metaal” noemde, de valsspelende Astros-spelers onbestraft liet en nu dus verantwoordelijk is voor de grootste crisis in de sport in 20 jaar, kreeg op social media de wind van voren. Het feit dat hij eerder op de dag gefotografeerd werd terwijl hij alvast zijn golfswing stond te oefenen, droeg niet bij aan een verbeterde stemming.
Met het uiteenspatten van de onderhandelingen lijkt het gat tussen spelers en clubs groter dan ooit, zowel financieel als cultureel. Waar MLB leek te denken dat het, net als in het verleden, vrij eenvoudig de vakbond kon overrompelen, blijkt het spelersorgaan deze keer vele malen beter georganiseerd, beter voorbereid en hechter dan ooit tevoren.
MLB rekende op verdeeldheid of onverschilligheid bij de veteranen ten opzichte van de rookies. De oudere generatie spelers in de afvaardiging, spelers met miljoenen op de bank, vechten echter harder dan ooit voor de jongere generatie die uitgebuit en onderbetaald wordt. De bereidheid van spelers om hun salarissen tijdelijk op te offeren ten faveure van de toekomst van de sport, lijkt als een totale verrassing te zijn gekomen voor de bond.
To the fans we will miss you most. To the younger generation of baseball players, this is for you.
Daarbij zien spelers, journalisten en fans tegenwoordig dwars door MLB’s doorzichtige PR-tactieken heen. In het verleden kon MLB, dankzij het selectief lekken van informatie aan bepaalde bondsgezinde journalisten, de publieke opinie ten faveure van zichzelf beïnvloeden. Tegenwoordig lukt dat echter niet meer. Dankzij sociale media komen zaken die normaal gesproken achter gesloten deuren plaatsvonden aan het licht. Spelers staan continu in contact met elkaar en praten openlijk over wat ze meemaken in het onderhandelingsproces. Journalisten zijn niet bang hun werkveld voor het blok te zetten.
Since Dec. 1, the owners have been disingenuous. All along, they’ve banked on the players caving when paychecks were threatened. Most have seen through this, I think. Today seemed just as disingenuous
MLB’s pogingen om via stro-poppen als Heyman en Nightengale de publieke opinie te beïnvloeden en zichzelf schoon te wassen, vallen in stukken uiteen dankzij het openlijk aan de schandpaal nagelen van de tactieken door journalisten en spelers. Legendarische sportjournalist Keith Olbermann voorspelde bijvoorbeeld een dag voordat de boel ontplofte precies de volgende stappen en hing in één beweging Heyman en ESPN’s Jesse Rogers aan de waslijn.
I'd be delighted to be wrong but 42 years of covering Sports Labor tells me @mlb and @mlbpa won't settle today and worse: the owners will follow through on their threat to cancel opening day – and then blame the players for "not agreeing."
Het Amerikaanse honkbal bevindt zich in een crisis van enorme proporties. Geleid door een commissioner wiens ego zo groot is dat hij bereid is de sport op te offeren om niet toe te hoeven geven; beïnvloed door eigenaren die alleen maar rijker willen worden en daarbij vergeten dat ze zonder spelers helemaal geen inkomen meer hebben.
Het grootste probleem voor de spelers is dat de lange adem bij de clubs ligt. De miljardairs die hun salarissen betalen, hebben meer dan genoeg geld op de bank om de stillegging van de competitie te kunnen overleven. De jongere generatie spelers moet echter bij wijze van spreken hamburgers gaan bakken bij de plaatselijke fastfoodketen om de wedstrijdloze maanden te overleven.
Gelukkig heeft de spelersvakbond zich na de vorige onderhandelingen van vijf jaar geleden gerealiseerd dat het in 2022 wel eens lastiger zou worden. Het orgaan heeft toen een crisisfonds aangelegd, waaruit de meeste spelers zo’n $15.000 per maand tegemoet kunnen zien. Een aardig bedrag, maar niets vergeleken met hun salaris.
PLAYOFFS
Intussen hebben de spelers één belangrijke troef in handen: de uitgebreide playoffs. MLB wil dolgraag meer teams in de playoffs. De inkomsten uit de finalerondes liggen namelijk vele malen hoger zijn dan van het gewone seizoen. Spelers willen MLB best tegemoet komen in hun wens de playoffs dus uit te breiden, maar wel als het hen ook een significant stuk van die taart oplevert. Eventuele misgelopen inkomsten uit april zijn dus nog wel in te halen in oktober, maar alleen voor de teams die de playoffs halen.
HOE NU VERDER?
Nu de beide onderhandelende partijen uit elkaar gegaan zijn, lijken er voorlopig geen gesprekken plaats te vinden. Met elke week die verstrijkt, zal Manfred de seizoensstart verder opschuiven. Het station dat ‘een deal die iedereen gelukkig maakt’ heet, is al ruimschoots voorbijgereden. Het wordt nu een kwestie van genoeg aanknopingspunten vinden om een (tijdelijke) deal te tekenen waar iedereen mee kan leven. Deze methode is in het verleden vaker toegepast, maar de vakbond lijkt er alles aan gelegen om MLB voor eens en voor altijd duidelijk te maken dat er in de toekomst niet zo makkelijk over ze heen gewalst wordt als voorheen.
Na een drie maanden lange lockout (ingevoerd door MLB) is er positief nieuws over de collective bargaining agreement (CBA)-onderhandelingen. Vertegenwoordigers van de bond en de MLB players association (MLBPA) boekten in de afgelopen 24 uur flinke voortgang in de onderhandelingen. Volgens ingewijden naderen de partijen dan ook een akkoord over een nieuwe CBA. De partijen hadden zich voorgenomen de onderhandelingen in het Roger Dean Stadium afgelopen nacht af te ronden. Dat is helaas niet gelukt.
Commissioner Rob Manfred had eerder 28 februari als deadline genoemd voor een normale start van het seizoen. Als er op die dag geen akkoord bereikt zou zijn, moest opening day uitgesteld worden, aldus Manfred. Teams zouden dan namelijk geen volledige spring training kunnen afwerken en niet voorbereid aan het seizoen beginnen. Aan die woorden voegde Manfred verdere consequenties toe: Het huidige schedule zou namelijk geen ruimte bieden om uitgestelde wedstrijden in te halen en dus zouden die definitief komen te vervallen.
Volgens ESPN MLB-insider Jeff Passan hopen de partijen op 1 maart de deal alsnog rond te hebben. De harde deadline van 28 februari zou er zelfs een dag voor verlengd zijn. Mocht het lukken om deze nieuwe uiterste datum te halen, dan kan het reguliere seizoen dus alsnog doorgang vinden zonder het schrappen van wedstrijden. Door de langslepende onderhandelingen kent het seizoen 2022 een ingekorte spring training.
There will be no deal on a new collective-bargaining agreement in this early hour, sources tell ESPN. Enough progress was made that MLB and the MLBPA will meet again later today in hopes of finalizing one. Deadline to miss regular-season games has been moved to 5 p.m. today.
Enkele punten waar MLB en MLBPA het over eens zijn geworden lekken naar buiten. Onder voorbehoud dat de exacte details later volgen, een overzicht:
Universele toepassing van designated hitters in MLB;
Invoering loterij om draft-pick;
Uitbreiding van het play-off format naar 12 teams.
Union is convinced now that MLB wants to do a deal now, which is big. Rob Manfred’s appearance and comments, and of course some big moves by MLB has convinced them MLB is serious about its desire not to cancel games.
De Super Bowl is achter de rug, het seizoen is voorbij en dus gaat de focus op het 2022 offseason. Na free agency is het van 28 tot 30 april weer tijd voor de 2022 NFL Draft. Daarvoor zal in maart, in tegenstelling tot vorig jaar, ook de NFL Draft Combine terug gaan keren. Op SportAmerika kijken we in een artikel vooruit naar de prospects per positie. We gaan door met de volgende verdedigende positie en misschien wel de best bezette positie van deze draft: pass rushers (DE/EDGE).
THIBODEAUX VS HUTCHINSON
De grote discussie van de 2022 NFL Draft is wie de #1 pass rusher is: Kayvon Thibodeaux of Aidan Hutchinson. Thibodeaux was voorafgaand aan het afgelopen seizoen de onbetwiste #1, maar dankzij het bizarre seizoen van Aidan Hutchinson (16.5 TFL, 14 sacks) is de discussie nu in volle gang.
Aidan Hutchinson presteerde afgelopen seizoen, zeker in de belangrijke duels, fantastisch (3 sacks vs Ohio State, 2 vs Michigan State). In 2021 maakte Hutchinson een bizarre ontwikkeling door als je kijkt naar zijn productie. Hoe kan dit? Tijdens zijn eerste drie jaar bij Michigan speelde hij als DT (in een zittende stance, 3 techniek) en was hij vooral goed qua run defense. Hij kreeg de kans niet als pass rusher, omdat daar met Kwity Paye en Josh Uche (nu in de NFL) al fantastische pass rusher actief waren. In 2021 maakte hij onder leiding van nieuwe DC Mike Macdonald (kwam over van de Ravens, is nu weer DC van de Ravens) de stap naar DE/EDGE en begon hij met spelen vanuit een staande houding. Dit leverde in 2021 bizarre resultaten op, waardoor hij nu eindelijk zijn positie heeft gevonden.
Hij is enorm lang, fysiek ijzersterk en heeft een enorm lange wingspan. Als pass rusher (in een 4-3 systeem) maakte hij vooral gebruik van zijn snelle start vanaf de LoS (staat amper met handen op de grond, meestal gewoon rechtop) om vervolgens offensive tackles op meerdere manieren te kunnen verslaan. Zijn voornaamste kracht is rushen met power (OL achteruit duwen), maar ook met fantastisch voetenwerk weet hij tackles in de luren te leggen. Naast zijn fantastische aantal sacks was hij ook actief als run defender en stond hij soms zelfs in coverage, alhoewel dat overduidelijk niet de plek is waar hij in de NFL gebruikt moet worden. Verder stop Hutchinson nooit met werken en blijft hij zich inzetten totdat de play voorbij is. Al moet hij van de ene naar de andere kant van het veld rennen om een tackle te maken, Hutchinson doet het.
Big Ten Edge Rushers with the highest run defense grades since 2014
Toch zijn er ook dingen aan te merken op Hutchinson. Zijn armtechniek heeft al een prima basis, maar kan zeker op consistentere wijze gebruikt en vooral verder ontwikkelt worden. Daarnaast is Hutchinson niet de meest snelle en explosieve rusher. Het grote risico dat aan Hutchinson verbonden is, is dat hij het maar een seizoen heeft laten zien. De jaren daarvoor waren zijn prestaties een heel stuk minder (dankzij blessures en zijn positie als DT/concurrentie op DE/EDGE). Kwam dit succes dankzij het systeem van Mike Macdonald en was het een eenmalige vertoning? Of kan Hutchinson dit, nu hij zijn positie gevonden heeft, meerdere seizoenen doen? Toch heeft hij, vooral tegen hele goede tegenstanders, laten zien waarom hij nu ineens een zekere top 5 pick is en misschien wel Thibodeaux kan onttronen als de #1 pass rusher in deze draft class. Maar doet hij dat ook?
Dat Kayvon Thibodeaux een atletische freak is met enorm veel upside, zal inmiddels algemeen bekend zijn. Zijn statistieken van 2021 (12 TFL, 7 sacks) komen niet in de buurt van die van Hutchinson, maar Thibodeaux speelde ook vier duels minder en stond tevens vaker in coverage opgesteld dan Hutchinson. Met de pass rush kansen die Thibodeaux, ondanks zijn enkelblessure, kreeg deed hij echter enorm veel.
Bijna elke keer wanneer Thibodeaux rusht, is het gevaarlijk. Hij start meestal vanuit een staande techniek (wisselt dit soms af met zittende techniek) en kan van daaruit precies hetzelfde doen als Hutchinson: offensive tackles op meerdere manieren verslaan. Zijn handtechniek is bizar goed, zijn voetenwerk indrukwekkend en zijn atletisch vermogen bizar.
Kayvon Thibodeaux should go #1 overall. Plain and simple. Off the charts athleticism, with great pass rush AND run defending upside. He's someone who can plug and play immediately opposite @JoshAllen41_ and win DROY easily! Generational, can't miss player!
Looks like Kayvon Thibodeaux was going to go another way and then just used ghost tech on the RT here for a SACK. May be using that high hand to get a high strike. 🤔 pic.twitter.com/aaiBGGIgBb
Toch zijn er verschillen tussen Thibodeaux en Hutchinson. Thibodeaux heeft meer atletisch vermogen en is sneller en explosiever dan Hutchinson, daar waar Hutchinson veel krachtiger is als het aankomt op pass rush en veel goed maakt met zijn enorme inzet en drive. Wat wel duidelijk is, is dat beide spelers geen toekomst hebben in coverage. Bij Oregon werd Thibodeaux nog wel eens als OLB gezet, zelfs op 3rd down, maar in de NFL gaat dit niet gebeuren. Daar is Thibodeaux (en ook Hutchinson) een veel te goede pass rusher voor.
Waar Thibodeaux vooral aal zal moeten werken, is consistentie. Er zijn momenten dat hij niet de technische moves maakt die hij tijdens andere plays wel maakt. Hij zal moeten leren tijdens alle snaps die moves te maken en niet bang te zijn om te falen. Verder zijn er geruchten omtrent zijn ‘wil om football te spelen’, maar op basis van de beelden valt dit niet af te lezen. Daarnaast werden dit soort dingen ook gezegd en geschreven over Justin Herbert en Penei Sewell, beide ook van Oregon. Voorlopig presteren beide spelers op een bizar hoog niveau in de NFL.
Thibodeaux is tevens goed vs de run. Misschien niet zo goed als Hutchinson (wat niet zo gek is aangezien hij drie jaar DT speelde), maar meer dan prima. Al met al is er tussen de twee geen slechte keuze. Het is vooral een kwestie van welke stijl de Jaguars, Lions en Texans meer bevalt. Willen ze een technisch begaafde freak athlete als Thibodeaux, of een power rusher met ijzersterk voetenwerk en armtechniek die als run defender bovengemiddeld is voor een pass rusher als Hutchinson? Dat is de vraag.
DE REST VAN DE FIRST ROUND PASS RUSHERS
Jermaine Johnson II kreeg niet genoeg speeltijd bij Georgia om echt veel snaps te spelen, waardoor hij besloot naar Florida State te transferen. Een groot succes. Johnson II eindigde het afgelopen seizoen met 70 tackles, 17.5 TFL en 11.5 sacks. En het hadden er nog veel meer kunnen zijn. Daarna liet hij zich ook zien tijdens de Senior Bowl, waardoor hij nu de status heeft als mogelijke top 10 pick in een al ijzersterke EDGE class.
Johnson II heeft een bizarre mix van lengte (1.96), altletisch vermogen de explosiviteit die Thibodeaux heeft en de kracht die Hutchinson heeft. Johnson II is fantastische tegen de run, waar hij laat zien over erg goed inschattingsvermogen en football IQ te beschikken. Verder heeft hij bij zijn pass rush de kwaliteit om iemand zowel op power als met technische moves, handtechniek en voetenwerk te verslaan. Johnson II is wat dat betreft het complete pakket waar nog veel meer uit te halen valt.
— 2021 National Champs Barstool FSU (@FSU_Barstool) October 30, 2021
#FSU EDGE Jermaine Johnson II has a lot of traits to get excited about. Power rusher that has high levels of strength as an edge setter and pass rusher. Executes a nice push-pull move and finish here with a strip sack TD vs. Clemson. pic.twitter.com/m3u8cp1qhn
De grote vraag is of zijn 2021-seizoen een vloek was, of dat hij dit ook op een hoger niveau laten zien. In de SEC kreeg hij het de eerste twee jaar niet voor elkaar om de rotatie van een ijzersterke Georgia defense op consistente basis te halen. De ACC is zeker geen koekenbakkers-conference, maar zeker minder dan de SEC. Hoe dan ook is Johnson II in elke andere draft een #1 EDGE rusher die in zowel een 3-4 (als OLB) of 4-3 (als DE) systeem kan spelen. Zolang je hem, net zoals bij Hutchinson en Thibodeaux, maar niet in coverage zet.
ONTWIKKELINGSPROJECT OJABO
David Ojabo is de meest pure pass rusher in deze draft class. Hij is enorm lang, explosief en atletisch en is de meest technisch begaafde pass rusher van deze draft class. Handtechniek, snelheid, power (alhoewel niet zo’n power rusher als Hutchinson en Johnson II), voetenwerk, spin moves, noem het maar op. Alle technieken heeft Ojabo onder controle.
De vraagtekens komen echter bij de rest van zijn spel. Hij is amper tot geen factor in run defense en kan eigenlijk ook niet in coverage (ondanks dat hij in het 4-3 systeem van Michigan dit als OLB soms wel deed) spelen. Het belangrijkste is echter dat hij maar een jaar aan wedstrijdervaring en productie achter zijn naam heeft staan en pas sinds het einde van high school American Football speelt.
Ojabo is wat dat betreft alles behalve zo’n complete speler als Hutchinson, Thibodeaux en Johnson II. De ruwe potentie, zeker als pass rusher, is echter daar en voor iemand met weinig ervaring speelde hij in 2021, tijdens de allerbelangrijkste duels, op een bizar hoog niveau. Ojabo heeft, na Thibodeaux, de hoogste ceiling van deze class aan pass rushers.
KARLAFTIS EN WALKER
Tot slot twee andere pass rushers die de eerste ronde waarschijnlijk wel halen: George Karlaftis en Travon Walker. Karlaftis, ook wel de ‘Greek Freak’ genoemd, is vooral erg goed als power rushers. Hij speelde bij Purdue vanuit een twee en drie point stance en versloeg tackles vaak met power moves en slim gebruik van zijn handen. Het ontbreekt Karlaftis dan ook niet aan de juiste armtechniek.
Karlaftis is niet de meest explosieve en snelle rusher, is ook niet extreem actief als run defender en heeft niet de upside en het complete plaatje wat de drie top rushers van deze class hebben, maar als pure pass rusher zal Karlaftis in de NFL meer dan genoeg impact hebben. Ook Karlaftis zal waarschijnlijk niet al te vaak in coverage te vinden zijn, aangezien ze dat bij Purdue nooit met hem deden en zijn lichaamsbouw en skil set daar ook niet voor gemaakt zijn.
Tot slot Travon Walker, die bij Georgia afgelopen jaar pas echt de kans kreeg om zich als starter te laten zien. Met 7 TFL en 6 sacks was hij een belangrijk onderdeel van de zo sucesvolle defense van de Bulldogs. Hij speelde in een 4-3 systeem zowel DT als DE, wat hij kan dankzij zijn lengte en vooral gewicht. Desondanks is hij een enorme atleet en en mismatch op elke positie voor de OL. Zijn handtechnieke en voetenwerk zijn prima en hij kan winnen met zowel power als techniek.
Travon Walker getting some love on twitter as a target for the Jets. Pulled this clip of him last week watching him against Clemson and couldn't believe how easy he makes it look. Effortlessly goes from inside to outside and streaks through the line for a sack. pic.twitter.com/vWGROO51Y8
Walker is echter een ruwe diamant. Hij heeft maar een jaar aan ervaring als starter en productie en is niet de meest snelle en explosieve DE. Hij is daarnaast, net zoals Hutchinson, niet iemand die je snel verslaat via de buitenkant en het vooral moet hebben van moves naar de binnenkant en zijn power. Toch is Walker een DE met enorm veel potentie en vooral ruw talent dat nog verder ontwikkelt moet worden.
SPORTAM 2022 PASS RUSHERS RANKINGS
Hutchinson en Thibodeaux ontlopen elkaar amper tot niets. Hutchinson is de power rusher die je NFL-team meteen kan helpen op het volgende niveau, daar waar Thibodeaux de pass rusher met de enorme upside en de fysieke en atletische traits is die kan uitgroeien tot de volgende superster. Jermaine Johnson II is het meest complete plaatje in deze draft class, terwijl Ojabo wat meer ervaring en ontwikkeling nodig zal hebben.
Ook Karlaftis en Walker zullen de eerste ronde wel halen. Daarachter zijn er met onder meer Hall, Sanders, Enagbare, Jackson en Bonitto nog zat pass rushers die of veel upside hebben, of een playoff-team meteen kunnen helpen in hun run na een ring.
Foto: Scott W. Grau/Icon Sportswire via Getty Images
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
