Hij hing al een tijdje in de lucht, maar vanavond was het dan zover: Miguel Cabrera sloeg zijn 3000e honkslag in de Major League. Met zijn career batting average van boven de .300 en nadat hij een paar maanden geleden de kaap van de 500 homeruns rondde, lijkt zijn plaque in de Hall of Fame zeker.
De laatste slagman die zijn 3.000 honkslag mocht noteren was Albert Pujols. De Dominicaanse veteraan die deze winter terugkeerde bij zijn oude liefde in St. Louis doorbrak die grens in 2018 en diens teller staat inmiddels op meer dan 3.300 hits.
500 HOMERUNS
Nog maar een paar maanden geleden bereikte Cabrera een andere belangrijke milestone, namelijk die van 500 homeruns. In augustus van het vorige jaar werd hij de 28e slagman die die magische grens doorbrak. De Venezolaan is pas de zevende slagman die zowel meer dan 500 homeruns als 3.000 honkslagen heeft. De andere zes zijn Hank Aaron, Alex Rodriguez, Pujols, Willie Mays, Rafael Palmeiro en Eddie Murray.
.300+
De eerstehonkman voegt daar echter nog een indrukwekkende statistiek aan toe. Vooralsnog slaat hij namelijk over zijn gehele loopbaan in de Major League een slaggemiddelde bij elkaar van boven de .300. Zijn lifetime batting average staat nu nog op .310 en met bijna 10.000 slagbeurten heeft hij een aardige marge ingebouwd. Mocht hij zijn carrière afsluiten boven .300, dan is hij slechts de derde speler met 500+ homeruns, 3.000+ honkslagen en een slaggemiddelde boven .300. De andere twee die daarin slaagden zijn Aaron en Mays.
TRIPLE CROWN
Bovendien kreeg de Detroit Tiger het in 2012 voor elkaar om de triple crown in de wacht te slepen. Hij voerde dat seizoen de American League aan in homeruns (44), RBI’s (136) en batting average (.330). Het leverde hem destijds de eerste van twee opeenvolgende MVP Awards op, al had die prijs toen evengoed naar Mike Trout kunnen gaan.
Wanneer Cabrera besluit ermee op te houden, zal het waarschijnlijk niet langer dan vijf jaar duren, voordat hij zich in Cooperstown mag melden.
Helaas is ons opnieuw een grootheid in de sport ontvallen. Vrijdag kwam het droevige bericht dat Guy Lafleur op 70-jarige leeftijd is overleden. De Hall of Famer en clublegende van de Montreal Canadiens leed sinds 2019 aan longkanker. Een week geleden moest de ijshockeysport al afscheid nemen van Mike Bossy.
IN DE VOETSPOREN VAN BELIVEAU
Guy Lafleur was als speler een bezienswaardigheid. Als junior was hij een doelpuntenmachine in Quebec en vreemd was het dan ook niet dat hij in 1971 terecht kwam bij de Montreal Canadiens. Voor Lafleur, de Canadiens én de NHL zou de ijshockeywereld nooit meer hetzelfde zijn. Eenvoudig was de wereld niet die Lafleur binnenstapte. Jean Beliveau had de Canadiens twee decennia aan de hand genomen en Guy Lafleur werd door iedereen als zijn natuurlijke opvolger beschouwd.
The entire Montreal Canadiens organization is mourning the loss of legendary Hall-of-Famer and Canadiens Ambassador Guy Lafleur, who passed away at the age of 70.
Beliveau won tien keer de Cup met de Canadiens. Met die last werd de jonge Lafleur dus opgezadeld. Zijn voorganger won die Cups voornamelijk in de tijd voordat de NHL werd uitgebreid. In 1967. Die last leek hem wel degelijk even parten te spelen. Waar hij zijn laatste twee seizoenen als junior tot een totaal van 233 (!) goals kwam, daar stokte de productie op het hoogste niveau. Nog steeds tekenen veel spelers voor een seizoen met 28 of 29 goals, maar niet Lafleur. Voor hem lag de lat hoger.
FLOWER BLOEIT OP!
Twee keer tikte Jean Beliveau bijna de 50 goals aan. In 1974-1975 liet Guy Lafleur zien dat dit beter kon. Flower, zoals hij destijds gedoopt werd, kwam tot maar liefst 53 treffers en 119 punten. De fans omarmden deze attractie op schaatsen als vanzelf. Niet alleen had Lafleur een geweldig neusje voor de goal, maar met zijn snelheid, techniek en lange haren was het ook nog eens een lust om naar hem te kijken. Het was nog in het tijdperk dat de spelers geen helmen droegen. Niet voor niets wordt hij nog altijd gezien als één van de eerste echte supersterren in de sport.
De aanloop was, voor zijn doen, wat moeizaam. Vanaf dat beroemde seizoen 1974-1975 was Lafleur definitief gelanceerd. Hij scoorde aan de lopende band voor de Canadiens, verzamelde punt na punt en Cup na Cup. Net als de grote Belivau won ook Guy Lafleur meerde Stanley Cups. De 53 goals bleken nog niet zijn hoogtepunt. Bij lange na niet zelfs. In de twee seizoenen die volgend scoorde hij telkens 56 keer en in 1977-1978 tikte hij zelfs de 60 goals aan. Hij zou uiteindelijk zes seizoenen op rij ruimschoots de grens van 50 goals passeren en in die seizoenen telkens dik boven de 110 punten noteren.
Mede dankzij de scoringsdrang van Lafleur wonnen de Montreal Canadiens in die jaren vier keer op rij de Stanley Cup. De laatste was in 1979. In de Stanley Cup Final werden de Rangers met 4-0 overklast. Lafleur won in totaal vijf keer de Cup. Voor het eerst in 1973. Zes keer gaf hij acte de presence in de All-Star Game, drie keer won hij de Art Ross Trophy voor de speler met de meeste punten en twee keer werd hij verkozen tot MVP.
AFSCHEID…MAAR NIET VOOR LANG
Aan het begin van de jaren tachtig werd hij minder productief. Nog altijd scoorde hij bijna 30 goals per seizoen, maar Lafleur speelde minder wedstrijden. In 1984-1985 kwam hij onder voormalig ploeggenoot Jacques Lemaire tot slechts 19 wedstrijden en 2 goals. Lafleur vond het mooi geweest. Op 33-jarige leeftijd zette hij een punt achter een meer dan indrukwekkende loopbaan.
Het leverde hem in 1988 een plek op in de Hall of Fame. De passie voor de sport was echter nooit verdwenen en eind jaren tachtig bond Lafleur de schaatsen weer onder. Eerst een seizoen bij de Rangers (18 goals in 67 wedstrijden) en vervolgens bij de Quebec Nordiques. Lafleur naderde de 40 en hij was niet meer de speler die hij ooit was. Toch kwam hij in twee seizoenen Quebec nog tot een totaal van 24 goals.
Op 30 maart 1991, uitgerekend in Montreal, scoorde Guy Lafleur zijn laatste goal in de NHL. Een dag later speelde Le Demon Blonde definitief zijn laatste duel. Ook die was tegen zijn geliefde Canadiens. Met 1246 punten is hij nog altijd all-time topscorer van die franchise en met zijn 518 goals moet hij alleen Maurice “Rocket” Richard voor zich dulden. In 2017 werd Lafleur verkozen tot één van de 100 beste spelers in de geschiedenis van de NHL. Een eer die hem meer dan toekomt.
AMBASSADEUR
Na zijn loopbaan bouwde Guy Lafleur aan een succesvolle maatschappelijke carriere, maar de liefde voor de sport en de Montreal Canadiens verdween geen moment. Hij speelde zijn wedstrijden met de oud-spelers en werd, net als Beliveau, ambassadeur van de franchise. Een rol die hij erg serieus nam. In 2019 werd tijdens hartoperatie longkanker geconstateerd bij Guy Lafleur. Een deel van zijn rechterlong werd operatief verwijderd, maar heel voorzichtig herstelde de Hall of Famer. Hij zette het Guy Lafleur Fonds op, een stichting die geld inzamelt voor kankeronderzoek.
Vos messages pour Guy défilent près de sa statue à l'extérieur du Centre Bell. ❤️
Vorig jaar zag hij zijn Montreal Canadiens nog strijden om de Stanley Cup. Guy Lafleur greep de mogelijkheid aan om nog veel geld in te zamelen voor zijn fonds. In de tweede helft van 2021 begon het gevecht tegen die vreselijke ziekte steeds meer zijn tol te eisen. Op vrijdag 22 april verloor Guy Lafleur zijn laatste gevecht. De eerste superster in de NHL werd 70 jaar.
Het offseason is in volle gang. Alle ploegen zijn zich druk aan het voorbereiden op de draft van volgende week. In San Francisco hebben ze andere problemen, want Deebo Samuel gaf eerder deze week aan de 49ers te willen verlaten. Waar gaat hij komend seizoen spelen? Wat gaat er komende week in de draft gebeuren? Dat en meer in weer een nieuwe editie van de NFL 4-on-4.
1. Het grote nieuws van deze week was de trade die Deebo Samuel heeft aangevraagd. Hij wil graag weg bij de 49ers. Waar speelt hij op opening day?
Luuk Dokter: “Ieder team waar een WR van zijn kaliber echt het verschil maakt, want hij wil geen WR/RB meer zijn. Opvallend voor iemand die zijn imago en zelfs merchandise rondom de positie “Wide Back” heeft gecreëerd. Ik denk dat de Chiefs, na het vertrek van Tyreek Hill, en de Jets, nog steeds zonder noemenswaardige receivers, de meest logische bestemmingen zijn voor Samuel. Dan zeg ik de Jets.”
Toon Aerts: “Ik wilde ook de Jets zeggen, maar laat ik maar een andere naam in de hoed gooien. De Indianapolis Colts. Matt Ryan zal wapens nodig hebben, wil hij slagen in zijn nieuwe thuisbasis. Michael Pittman is er al. Jonathan Taylor ook. Maar een veelzijdig superwapen als Deebo Samuel kan die offense pas echt naar een nieuw niveau tillen. Ik had hier ook de Patriots willen zetten, maar zij ontberen het nodige kapitaal om een leuke deal te maken, vrees ik.”
Marc Dorenbos: “De Jets wilden Tyreek Hill al heel graag hebben, dit is natuurlijk niet gelukt. Met Deebo kunnen ze hun nood voor een WR1 alsnog vullen. Ik denk dat de Jets bereid zijn om te investeren in hem.”
Chris van Dijk: “De Atlanta Falcons zouden te logisch zijn. Een ploeg met picks en cap space en zonder receivers op NFL-niveau. Dus die zullen zich wel richten op de draft en verder niets doen. Het zou me daarom niets verbazen als hij in Kansas uitkomt. De Chiefs kunnen dan het verlies van Tyreek Hill opvangen en zo toch een titelfavoriet blijven.”
2 Het offseason is nu een paar maanden onderweg. Wie zijn de grootste winnaar en verliezer tot nu toe?
Luuk Dokter: “De Browns zijn met het aantrekken van Deshawn Watson, ondanks zijn onmiskenbare talent, de grote (morele) verliezers. Met de vergoeding die Houston voor hem ontving zijn zij de grote winnaars. Om dat hoofdpijndossier om te zetten in broodnodige, hoge draft picks is essentieel voor de toekomst van de franchise. Nu nog hopen dat ze er eindelijk iets verstandigs mee doen.”
Toon Aerts: “Over de Browns is alles intussen wel gezegd, denk ik. Ik richt mijn blik op de AFC West. Wat mij betreft hebben de Denver Broncos de beste zaak gedaan door Russell Wilson binnen te halen. Zij zijn volgens velen een quarterback verwijderd van meedoen om de prijzen. Dat kunnen ze komend seizoen gaan bewijzen met Russ under center. Aan verliezende kant heb ik de indruk dat de Saints nog niet helemaal weten waar ze aan toe zijn in het post-Payton en post-Brees-tijdperk. Ieder seizoen is er weer heel wat kunst-en vliegwerk nodig om de salarissen onder de cap space te krijgen, terwijl ik op dit moment niet het gevoel heb alsof er een play-offwaardig roster op het veld staat.”
Marc Dorenbos: “Ik denk dat de Broncos de grote winnaar zijn. Wat zij overduidelijk misten was een goede quarterback. Met Wilson zijn ze nu een team om rekening mee te houden. De verliezers zijn voor mijn gevoel de Seahawks. Ondanks dat ze meer dan goed gecompenseerd zijn bij de deal rondom Wilson, heb ik het gevoel dat ze nog niet compleet in rebuild willen. Wat ze dan wel willen, is me niet helemaal duidelijk. En de Browns zijn met Watson de morele verliezers, dat mogelijke duidelijk zijn.”
Chris van Dijk: “Uiteindelijk draait alles om winnen in de NFL. De Browns hebben een 26-jarige elite quarterback aangetrokken. Ondanks alle schandalen rond Watson en de ruzie met Baker Mayfield die het heeft opgeleverd, hebben de Browns zich met het oog op de langere termijn versterkt. En zijn daarom de winnaar van free agency. De verliezers zijn de fans van de Browns die de komende jaren voor deze man moeten juichen.
3. Het volgende grote moment is natuurlijk de draft. Er is geen duidelijke nummer 1 als in voorgaande jaren. Wie wordt als eerste gekozen?
Luuk Dokter: “Mijn verwachting is dat de Jacksonville Jaguars voor de best player available gaan: defensive end Aidan Hutchinson. Beeld je eens in dat hij samen met Josh Allen een DE-duo vormt. Angstaanjagend.”
Toon Aerts: “Ik heb tijdens de fantastische mock draft-podcast van SportAmerika geleerd dat Aidan Hutchinson als eerste gekozen zal worden. Daar ga ik als college-leek niet van afwijken.”
Marc Dorenbos: “De mock drafts zijn de afgelopen weken steeds anders geweest, maar ik zie toch steeds meer consensus rondom Aiden Hutchinson als #1 pick. Ik sluit me hier dan ook bij aan, zeker omdat hij ook de #1 is in de SportAmerika mock draft. De Jaguars kunnen hem bovendien goed gebruiken.”
Chris van Dijk: “De Jaguars moeten vooral zorgen dat Trevor Lawrence zich ontwikkelt tot de quarterback van de toekomst. Daar is dit offseason alles op gericht tot nu toe. Ik ga daarom voor een andere nummer 1 pick, al is het alleen maar omdat vier keer dezelfde naam zo saai is. Ikem Ekwonu gaat als eerste en krijgt de taak om Lawrence de komende jaren te beschermen.
4. Welk team gaat tijdens de draft de opvallendste trade maken?
Luuk Dokter: “De Falcons traden met de Giants om hun quarterback van de toekomst binnen te halen in de vorm van Malik Willis. De Panthers hebben op #6 namelijk de perfecte positie om hem te kiezen. Een trade voor #5 met de Giants doet precies genoeg voor Atlanta.”
Toon Aerts: “Opvallend is het nooit helemaal, maar ik zie de Patriots wel alweer uit de eerste ronde traden om dan later een batterij linebackers en andere verdedigers op te pikken. Vorig jaar pakte dat goed uit. Of dat dit jaar opnieuw zo zal zijn, valt zeer af te wachten.”
Marc Dorenbos: “Als de Chiefs Deebo niet binnenhalen, zie ik ze één van hun first round picks plus picks uit latere rondes nog wel opgeven om omhoog te gaan in de draft om zo een wide receiver van kaliber te kunnen halen.”
Chris van Dijk: “De quarterbacks in deze draft zijn niet heel populair, maar het lijkt me niet dat de Steelers echt van plan zijn met Mitchell Trubisky en Mason Rudolph het nieuwe seizoen in zullen gaan. De Steelers gaan daarom hun pick gebruiken om een rookie quarterback aan hun selectie toe te voegen.”
Lees hier wat alle teams nodig hebben in de komende draft.
Andrelton Simmons en Carter Kieboom kwamen nog altijd niet in actie en Jonathan Schoop kreeg ’t slaghout maar niet aan de praat. Gelukkig was er ook goed nieuws, want Kenley Jansen noteerde zijn eerste saves namens de Atlanta Braves. Dit en veel meer in deze Dutch Watch!
De eerste road trip als wereldkampioen bracht de Braves naar het westen van de VS. Eerst troffen ze de Padres en vervolgens was daar een emotioneel weerzien met een oude bekende. Na de matige serie tegen Cincinnati (1-for-12) kwam de tweedehonkman tegen de Nationals wat beter op gang. Geweldig werd het ook in San Diego niet. Productief was Albies echter wel. De Braves sloten deze road trip af in LA, waar een herhaling van de NLCS op het menu stond.
Albies en de zijnen zullen hun eerste wedstrijd buiten Atlanta heel snel willen vergeten. De Padres sloegen de ene run na de andere over de thuisplaat en leken op weg naar een shutout. Daar stak Ozzie Albies in de achtste inning, zijn vierde AB, een stokje voor. Zijn tweede homerun van ’t seizoen redde nog iets van eer in wat een 12-1 oorwassing werd.
In de twee volgende wedstrijden verscheen de infielder tien keer in het slagperk. Slechts twee keer wist hij de bal te raken, maar die keren raakte Albies ‘m dan ook serieus goed. Het slaggemiddelde duikelde naar beneden, maar na zijn tweede homerun volgde in de volgende wedstrijd zijn derde. En daarna zijn vierde. Beide wedstrijden werden door de Braves ook nog eens met 5-2 gewonnen. Albies trok met een .250 batting average naar de westkust en drie duels later stond daar nog .237. Zijn 3-game homerun streak vergoedde echter veel. Met 0-for-4 en een 2-1 nederlaag vertrok Atlanta naar LA. Yu Darvish legde de aanval van de Braves aan banden en ook Albies had geen antwoord.
OZZIE GOES DEEP…AGAIN!
De Braves hielden een traditie in ere door ook in Los Angeles de eerste wedstrijd van de serie te verliezen. In de laatste wedstrijd tegen de Padres liep z’n 6-game hitting streak spaak, maar tegen de Dodgers pakte Albies de draad weer snel op. Dit deed hij met een homerun, zijn vijfde van het jaar, in de zesde inning. Net als z’n vorige vier betrof ook dit een solo homerun. Het hielp Atlanta niet aan een overwinning, want die ging met 7-4 naar de thuisploeg.
Dankzij een prima Max Fried trokken de Braves in de tweede ontmoeting de stand in de serie gelijk. De starter werd echter ook gesteund door wat runs (3-1) en één daarvan kwam op naam van Albies. Met een double en een single (2-for-5) tilde hij zijn slaggemiddelde naar .231. Dit zakte woensdag weer terug naar .218. Atlanta sloot de road trip af met een 5-1 nederlaag. Ozzie Albies was 0-for-3 met een walk.
Vorig weekend keerden de Boston Red Sox thuis. Eerst ontvingen ze de Minnesota Twins op Fenway Park en dat was inclusief de vroege wedstrijd tijdens Patriot’s Day. Xander Bogaerts keerde ook weer terug in de line-up voor deze serie van vier wedstrijden. Hij kreeg ’t laatste duel in Detroit rust, waardoor zijn hamstring ook wat kon herstellen.
Zijn eerste wedstrijd terug verliep voor Bogaerts bepaald niet zoals gehoopt. Hij kwam vorige week vrijdag vier keer aan slag tegen de Twins en drie keer werd hij met een strikeout weggezet. Ook voor de overige BoSox was het geen fijne thuiskomst. Minnesota bleek met 4-8 te sterk. Die frustraties sloegen de Red Sox zaterdag van zich af.
WISSELEND SUCCES
Na 2 hits in zijn laatste 18 AB’s was Bogaerts wel eens toe aan een goede prestatie. Met 1-for-4 was het niet overdreven sterk, maar in de derde inning sloeg de kortestop, met het derde honk bezet, wel zijn eerste homerun van dit seizoen. Boston won met 4-0 en de Oranje-international nam de helft van de runs dus voor zijn rekening.
Zijn beste wedstrijden aan slag moesten toen nog komen. Met het eerste en derde honk bezet kwam Bogaerts in de achtste inning van de derde wedstrijd door met een belangrijke hit. Zijn RBI-single zette de BoSox op 3-1 en bleek de aanzet tot een big inning. Maar liefst zes Red Sox passeerden de thuisplaat en de basis werd gelegd voor een 8-1 overwinning.
We're gonna let you finish, but first, we're just going to score a quick 6 runs. pic.twitter.com/XilMdGB0T0
Deze serie van vier werd door Boston afgesloten met een 8-3 nederlaag. Bogaerts kon zichzelf echter niets verwijten. Op Patriots’ Day bleken de Twins beter wakker, maar liet onze landgenoot zijn 3-for-4 volgen door een 3-for-5 met weer een RBI-single in de slotfase. Na zijn 7 hits in deze serie kwam zijn slaggemiddelde uit op .333.
WEER OP DREEF
Tegen de sterke Toronto Blue Jays moest Xander Bogaerts even pas op de plaats maken. De Red Sox produceerden slechts 3 hits, maar sleepten wel een 2-1 overwinning uit het vuur. Hun kortestop kon met 0-for-4 dit keer niet overtuigen. Afgelopen woensdag kwam Bogaerts in de vijfde inning door met zijn vijfde double van ’t nog prille seizoen. De honken waren op dat moment leeg en de Blue Jays hadden al uitgepakt met 5 runs in de tweede inning. Dat bleek voor hen de basis voor de 6-1 zege.
In de series finale, op donderdag, noteerde Xander Bogaerts zijn derde 3-hit game in vijf wedstrijden. Singles in de vierde en zevende inning leverden niets op, maar dankzij z’n zesde double kon Trevor Story in de negende inning scoren vanaf het tweede honk. Deze opleving van Boston kwam te laat om de overwinning van Toronto nog te bedreigen. De Blue Jays wonnen met 3-2. Over zijn eigen prestaties aan slag mag Bogaerts deze week tevreden zijn. Met 12 hits in 29 AB’s kun je best thuiskomen.
In Philadelphia hoopten ze een andere Didi Gregorius te zien dit seizoen. Een betere vooral. Defensief bleef hij dan wel foutloos in de eerste dagen van het seizoen, maar aan slag was het niet veel soeps. Met een .158 batting average trok de Amsterdammer zuidwaarts voor een serie tegen de Marlins en de lucht daar deed Gregorius zichtbaar goed.
Met 2 hits in 4 AB’s vijzelde Gregorius zijn slaggemiddelde aardig op in de eerste wedstrijd tegen de Marlins. Dit gold overigens voor meer van zijn ploeggenoten, want de bezoekers kwamen tot 11 hits. Toch waren het de Marlins die er met een 4-3 zege vandoor gingen. Effectief waren de Phillies ook in de tweede wedstrijd niet. Didi Gregorius was 1-for-4 in dit duel, maar 0-for-2 met runners in scoringspositie. De Phillies als teams scoorden hier 0-for-9. De 7-1 nederlaag is dan ook snel verklaard. Zaterdag viel het eindelijk eens de kant van de bezoekers op.
Voor de tweede keer in deze serie kwam Gregorius door met 2 hits. Zijn eerste, een double in de tweede inning, leverde de Phillies hun derde run van de wedstrijd op. Het was voor Sir Didi zijn tweede double dit seizoen en Matt Vierling mocht zijn derde RBI noteren. Met een 10-3 zege hadden de Phillies eindelijk een eenvoudig dagje in Florida.
SCHRIKMOMENT
Hoe anders was dit zondag. Onze landgenoot was 1-for-3 in dit duel, maar het waren de Marlins die de lakens uitdeelden. De thuisploeg haalde uit met een 11-3 zege en de 6-for-16 met RISP sprak wat dat betreft boekdelen. Ondanks de slechte resultaten voor de Phillies wist Gregorius zijn slaggemiddelde in Miami naar .265 te tillen. Hij wachtte echter al wel 6 wedstrijden op een RBI.
At 4-8, #Phillies are off to their worst 12-game start since 2017 (also 4-8). Meanwhile, it looks like they'll be without Didi Gregorius tomorrow. Girardi reiterated that he's day-to-day after getting hit on the left hand. Gregorius had the hand wrapped after the game.
Zijn RBI-double in Denver kwam dan ook als geroepen! Gregorius vond zijn naam niet terug in de starting line-up en kreeg alleen in de achtste inning een AB. Met die tweehonkslag maakte hij er echter wel het beste van. Met het eerste en derde honk bezet hielp hij de Phillies zo aan hun enige run in een met 4-1 verloren wedstrijd.
Philadelphia verloor dinsdag ook de tweede ontmoeting, maar daar bleef het niet bij. In de tweede inning werd Didi Gregorius op zijn hand geraakt door pitcher Kyle Freeland. Hij probeerde het daarna nog wel even, maar moest in de vierde alsnog naar de kant. Op het eerste gezicht lijkt de ernst van de blessure mee te vallen, maar Gregorius kwam woensdag niet in actie voor de Phillies. Zijn ploeg won dit duel met 9-6 en vervanger Johan Camargo deed het met 4-for-5 en 3 RBIs bepaald niet onverdienstelijk.
Kenley Jansen had zich de start in Atlanta anders voorgesteld, maar zijn haperende begin kostte de ploeg nog geen wedstrijden. Deze week mocht de closer weer naar het stadion dat hij zo goed had leren kennen. De Braves bezochten de LA Dodgers, maar eerst moest er nog worden afgerekend met de San Diego Padres. En dat werd een bezoek om niet snel te vergeten. In San Diego pikte hij z’n eerste save voor de Braves op. Vervolgens liet de closer in LA zien dat hij nog lang niet versleten is.
Bij Ozzie Albies schreven we al over die eerste, abominabele wedstrijd van de Braves in San Diego. In het tweede duel ging het stukken beter en kreeg Jansen zowaar zijn eerste kans op een save. Met een 5-2 voorsprong op zak betrad Jansen de heuvel in de negende inning en 11 pitches later zat zijn werkdag er alweer op. Twee strikeouts en een groundout had Jansen nodig voor zijn eerste save namens de Braves.
OPEENS GAAT ‘T RAP
Kenley Jansen moest een week wachten op zijn eerste save, maar nog geen 24 uur op zijn tweede. Weer was de voorsprong 5-2 en weer was Jansen na 11 pitches klaar. Manny Machado stribbelde nog wel wat tegen, maar werd na 6 pitches met een K weggezet. Voor de volgende twee nullen had Jansen aan zes ballen genoeg. Twee prima optredens voor de international, maar door zijn matige debuut hikt hij nog wel tegen een ERA van 6.75 aan.
De Braves zagen in LA één oude bekende terug in Freddie Freeman, maar Jansen zag natuurlijk een heleboel oude bekenden terug. Zijn voormalige werkgever won maandag de eerste wedstrijd met 7-4, maar in de tweede ontmoeting kwam daar het moment waar veel mensen op wachtten. In de negende inning, met een 3-1 voorsprong op zak, zette Brian Snitker zijn closer aan het werk.
It's the Curaçao Security Detail now 🇨🇼@kenleyjansen74 discusses Dave Roberts guaranteeing a Dodgers 2022 World Series … and @ozzie sent his guards over for backup 😂 pic.twitter.com/KnH4E48K8r
Will Smith maakte er nog een relatief lange AB van, maar Jansen voorkwam dat hij een tik uit kon delen. De catcher werd de eerste out. Middels een strikeout werd Mookie Betts de tweede nul en toen was daar het duel tussen Kenley Jansen en Freddie Freeman. De eerstehonkman had zijn oude liefde al pijn gedaan in de serie, maar dit keer legde Jansen hem het zwijgen op. Slechts 12 pitches had de closer nodig. Hij herpakt zich goed na zijn matige eerste optreden voor de Braves, want in de laatste vier optredens kreeg hij geen hit tegen en had Jansen maximaal 13 pitches nodig. Met 3 saves staat zijn ERA inmiddels op 5.40.
Met 2 homeruns en 6 RBIs in de eerste drie wedstrijden kun je slechter aan een seizoen beginnen. Voor Jurickson Profar zaak om dat nu ook eens door te trekken. En dat bleek deze week nog niet zo eenvoudig. De veelzijdige international duikt voornamelijk op in het outfield voor de Padres en nam het deze week op tegen de Braves en Reds.
De eerste thuiswedstrijd van dit seizoen werd een feest voor de Padres. Atlanta bakte er niets van en werd met 12-1 van het veld geblazen. De Padres kwamen tot 16 hits, maar geen kwam van de knuppel van Profar. Afgezien van 2 walks was zijn enige wapenfeit een sac fly in de achtste inning. Voor Profar was dit zijn achtste RBI van ’t seizoen en de elfde run namens de Friars. Jurickson Profar was in de tweede, met 2-5 verloren, ontmoeting 0-for-4. De eerste keer dit seizoen dat hij twee wedstrijden op rij verstoken bleef van een hit.
GOED UIT DE STARTBLOKKEN
Zaterdag begroette de outfielder zijn derde homerun van deze jaargang. In de tweede inning joeg hij een pitch van Ian Anderson de tribunes in voor wat op dat moment een 1-1 tussenstand betekende. San Diego moest het doen met 4 hits en ging opnieuw met 2-5 onderuit. De Padres trokken de vierde en laatste ontmoeting met 2-1 naar zich toe, maar met 0-for-4 zag Profar zijn slaggemiddelde zakken naar .233. Aan het begin van deze serie was dit nog .353.
Jurickson Profar liet zijn matige serie tegen de Braves volgen door een paar goede wedstrijden tegen de Cincinnati Reds. Dat viel maandag in de eerste wedstrijd nog wel tegen. Twee keer mocht Profar de gang naar het eerste honk maken, maar twee keer gebeurde dit na vier wijd. Zijn knuppel zweeg verder, maar desondanks wonnen de Friars met 4-1. Een dag later was het al in de eerste inning raak voor Profar. De outfielder kwam door met zijn tweede double van het seizoen en zou na een RBI-single van Eric Hosmer de derde run namens de Padres scoren. San Diego won met 6-2.
Eén van zijn beste wedstrijden van dit seizoen speelde Profar afgelopen woensdag. Met het derde honk bezet sloeg hij in de vierde inning zijn vierde homerun. Hij mocht 2 RBIs bijschrijven, wat zijn totaal na deze serie op 11 bracht. In de achtste inning scoorde Profar zijn tweede run na een RBI-double van C.J. Abrams. De Oranje-international bepaalde daarmee de eindstand op 6-0. Voor de Padres was ’t de vierde overwinning op rij en dit weekend binden ze de strijd aan met divisierivaal LA Dodgers. Jurickson Profar begint met een .256 batting average aan die serie.
Jonathan Schoop had een homerun en 3 RBIs overgehouden aan de eerste week van ’t seizoen. De Tigers hadden daarin twee series in eigen huis afgewerkt en mochten vorig weekend naar Kansas City voor een drieluik tegen de Royals. Daarna vloog het gezelschap terug naar Detroit voor een ontmoeting met de New York Yankees.
De trip naar Kansas City werd voor Jonathan Schoop geen succes. Zijn Tigers wonnen twee van de drie wedstrijden en schreven daarmee de serie op hun naam. Onze landgenoot maakte 12 keer de gang naar het slagperk en keerde even zo vaak onverrichter zake terug. Waar hij in Boston nog een bescheiden 3-game hitting streak noteerde, daar kreeg Schoop nu een andere streak achter zijn naam. Vier wedstrijden op rij kreeg hij minimaal één strikeout te verwerken. Met een .217 batting average begon hij aan de serie tegen de Royals en met een .167 keerde hij terug naar Detroit voor de wedstrijden tegen de Yankees.
VRIJE VAL
Je zou denken dat het na zo’n serie alleen maar beter kon gaan met Schoop, maar dat viel tegen de Bronx Bombers toch vies tegen. Hij bereikte in die drie wedstrijden wel drie keer de honken, maar dit was telkens na vier wijd. Schoop kreeg het ook in deze serie maar niet voor elkaar een hit te produceren en zag daardoor zijn slaggemiddelde naar .111 duikelen. Nadat de Yankees er met de twee eerste wedstrijden vandoor gingen, was de laatste voor Detroit. Jonathan Schoop dwong in dit duel vier wijd af in de achtste inning en zou na een RBI-double van Austin Meadows een run scoren. Na drie nederlagen op rij kwam deze 3-0 zege als geroepen.
Na vier seizoenen bij de Charlotte Hornets komt er een einde aan de samenwerking tussen James Borrego en de Hornets. Het team heeft de trainer ontslagen na de uitschakeling van de Hornets in het play-in toernooi.
ALLEMAAL NET NIET
De Hornets verloren van de Atlanta Hawks in het play-in toernooi, waardoor er voor het tweede seizoen op rij uitschakeling volgde tijdens het play-in toernooi. De eerste twee seizoenen onder Borrego waren geen groot succes, maar qua roster ging het team er steeds meer op vooruit. Het seizoen 2021-22 begon fantastisch, maar langzaam maar zeker zakte de ploeg weg uit de top 4. Uiteindelijk werd het play-in toernooi dus wel gehaald, maar ging het onderuit vs de Hawks.
Het was voor de Hornets genoeg om de trainer te ontslaan en verder te gaan bouwen aan een team dat wel de playoffs gaat halen.
Charlotte is dismissing coach James Borrego, sources tell ESPN.
Montrezl Harrell is de enige belangrijke free agent komende zomer. Miles Bridges en Cody Martin zijn restricted free agents en gaan waarschijnlijk wel terugkeren, terwijl er een cluboptie voor Jalen McDaniels is. De rest van het roster zal ook volgend jaar aanwezig zijn in 2022-23. Onder meer Kelly Oubre Jr, LaMello Ball en Gordon Hayward keren terug, net zoals Terry Rozier en PJ Washington. De voornaamste focus zal zijn om Miles Bridges, die een prima seizoen kende, te behouden.
De play-offs zijn in zicht, maar in de Western Conference zijn alle beslissingen nog lang niet gevallen. Wij nemen de kanshebbers en scenario’s met je door. Daarnaast komt ook het volgende record van Alex Ovechkin voorbij, zet Steven StamkosMartin St. Louis opzij en mocht in Sunrise en Calgary een klein feestje worden gevierd. Ook maakte de NHL bekend dat ze in het najaar weer naar Europa komen!
THE WILD, WILD WEST…
NASHVILLE PREDATORS (VIERDE IN CENTRAL MET 93 PUNTEN)
Uit (19-14-5) tegen: Tampa Bay Lightning, Colorado Avalanche, Arizona Coyotes
John Hynes en zijn mannen hebben de beste papieren voor een wildcard. Zij beginnen in de kopgroep aan de laatste week en dwingen de rest in de achtervolging. Hoewel er, zo laat in het seizoen, een voorsprong van vier punten is op de plekken die nu buiten de play-offs vallen, kunnen de Predators niet op hun lauweren rusten. Daarvoor zijn ze zelf momenteel te wisselvallig en zijn de komende tegenstanders te sterk.
Nashville is thuis ijzersterk en krijgen Minnesota en Calgary op bezoek. Juist tegen deze teams hebben de Predators een perfect record. De Wild werd dit seizoen al drie keer verslagen en Calgary ging twee keer over de knie tegen Nashville, maar telkens wel na OT of een SO. Tegen de Wild hebben ze ook nog eens een ongelooflijk aantal van 17 doelpunten voor.
Matt Duchene sweeps at the rebound and trickles it home for his 40th goal of the year, becoming the first member of the Predators organization to hit the 40 mark in a season!#Predspic.twitter.com/4Bqmh7UaJL
Wat uitwedstrijden betreft, kunnen ze de wedstrijden tegen de Avs en Coyotes meteen goed gevoel tegemoet zien. Twee van de drie wedstrijden tegen Colorado eindigden in een zege voor Nashville, terwijl Arizona twee keer het haasje was. Op papier een lastig programma dus, maar de Predators kunnen leunen op het verleden. En hebben natuurlijk al die voorsprong ten opzichte van de concurrenten.
LOS ANGELES KINGS (DERDE IN PACIFIC MET 94 PUNTEN)
Thuis (19-16-4) tegen: Anaheim Ducks
Uit (22-11-6) tegen: Seattle Kraken en Vancouver Canucks
In september 2021 had niemand verwacht dat we in april 2022 de LA Kings nog zouden linken aan de play-offs. Toch hebben de mannen van Todd McLellan dit helemaal zelf afgedwongen. Na een moeizame start (1-5-1) zijn de Kings helemaal opgebloeid. De 6-game losing streak lieten ze volgen door een 7-game winning streak. Ze meldden zich daarmee in de bovenste regionen en hebben die plek daarna met hand en tand verdedigd. Aan de hand van captain Anze Kopitar en goalies Cal Petersen en Jonathan Quick lopen de Kings ruim voor op het schema dat GM Rob Blake had uitgedacht.
De Kings mogen dan op een derde plaats in de divisie staan, maar daarmee is de druk bepaald niet van de ketel. Gezien de stand in de Pacific en vooral de Central geeft alleen die derde plek recht op deelname aan de play-offs. De twee wildcards in de Western Conference komen waarschijnlijk uit de Central Division.
Na de belangrijke overwinning op de Blackhawks resteren de Kings nog drie wedstrijden om deze derde plek veilig te stellen. Met Anaheim en Seattle als tegenstanders, moeten vier punten mogelijk zijn. Dit zou dan ruim voldoende zijn om Vegas achter zich te houden. Die club heeft 5 punten minder, maar ook één wedstrijd minder gespeeld. De laatste wedstrijd van LA is in Vancouver. Als die voor de Kings nog van belang is, zou het zomaar kunnen dat ze op het laatste moment de boot naar het postseason nog gaan missen, maar erg waarschijnlijk is dit niet.
DALLAS STARS (VIJFDE IN DE CENTRAL MET 91 PUNTEN)
Thuis (24-10-3) tegen: Seattle Kraken, Vegas Golden Knights, Arizona Coyotes en Anaheim Ducks
Geen uitwedstrijden meer
De Dallas Stars zijn als die ene wielrenner die de gehele koers in de buik van het peloton bivakkeert en aan het einde van de rit trots een ereplaats behaalt. Je ziet ze niet, maar ze zijn er. Altijd. Het is geen groots seizoen van Rick Bowness en zijn mannen, maar dat was het ook niet toen ze twee jaar geleden plotseling in de Stanley Cup Final stonden. Statistisch gezien behoren ze niet eens een rol te spelen. Wat productie betreft staan ze in de onderste helft en defensief is het middelmaat. Toch lijken de Stars weer hard op weg naar het postseason.
Dallas speelt nog vier wedstrijden en deze worden allemaal in het eigen American Airlines Center afgewerkt. Precies daar waar de Stars fonkelen dit seizoen. Van de vier komende tegenstanders zijn alleen de Knights op het moment van schrijven nog in de race voor een ticket. De Kraken, Coyotes en Ducks mogen al nadenken over een vakantiebestemming. Al heel lang overigens.
Jason Robertson's wrist shot flies through Joe Pavelski's screen and past Markstrom to tie it up at 1 on the power play!#TexasHockeypic.twitter.com/6PsXca9Rtf
Tegen de Coyotes en Ducks hebben de Stars een winning record. De Kraken wisten dit seizoen Dallas al één keer te verslaan en zijn de laatste tijd goed bezig tegen de Central Division. Het zijn ook tegenstanders die geen druk voelen. Druk die de Stars wel degelijk voelen, want het koordje waar zijn op balanceren is onwaarschijnlijk dun. Eén verkeerde pass of blunder kan grote gevolgen hebben. De Stars hebben hun lot echter wel in eigen hand en met de ervaring waar zijn over beschikken, moeten ze hun wildcard eigenlijk wel naar de streep brengen. Zeker gezien ook het programma.
VEGAS GOLDEN KNIGHTS (VIERDE IN PACIFIC MET 89 PUNTEN)
Thuis (22-15-3) tegen: San Jose Sharks
Uit (20-16-2) tegen: Dallas Stars, Chicago Blackhawks en St. Louis Blues
De Knights zijn eigenlijk het tegenovergestelde van de Kings. Iedereen die verstand van het spelletje denkt te hebben, had de Golden Knights al lang en breed in het postseason verwacht. Niets is echter minder waar. Ondanks al die grote namen – en een veel te ruim bemeten salarishuis – dreigen ze in Sin City voor het eerst in ’t bestaan van de franchise na 82 wedstrijden klaar te zijn. Coach Peter DeBoer mag wijzen naar de vele blessures, maar de jurist heeft toch ook voldoende gesprekstof voor de functioneringsgesprekken straks.
Kansen krijgen de Knights genoeg, maar effectief zijn ze bepaald niet. Daarbij is het defensief niet helemaal je dat na het vertrek van onder meer Marc-Andre Fleury en Nate Schmidt. Het gevolg is dat de Golden Knights de komende week moeten hopen op (veel) misstappen van de concurrenten. Nog slechts één keer spelen de Knights in het eigen fort. Dat duel met de Sharks zal wel gewonnen worden. San Jose is al heel lang niet meer de club die het een paar jaar geleden was en de Golden Knights zullen hun fans willen trakteren op veel goals.
THEODORE IN OVERTIME! Shea Theodore dangles through Oshie and beats Samsonov with a terrific move to his backhand to win it for Vegas in OT!#VegasBornpic.twitter.com/AEtyC8etMD
De drie uitwedstrijden daarna worden veel interessanter. Ze beginnen in Dallas en die tegenstander ligt Vegas wel. Twee keer wisten de Knights al te winnen van de Stars en een derde is een absolute must. Bij een nederlaag in Big D kunnen de wedstrijden in Chicago en St. Louis namelijk al niet meer van belang zijn. Weten de Knights hun seizoen inderdaad te rekken tot de afsluiter tegen de Blues, dan moeten ze even niet naar de historie kijken. De Blues was dit seizoen namelijk al twee keer te sterk voor Vegas. De kans is echter groter dat die laatste wedstrijd er voor de Knights al niet meer toe doet.
VANCOUVER CANUCKS (VIJFDE IN PACIFIC MET 87 PUNTEN)
Thuis (18-14-7) tegen: Seattle Kraken en Los Angeles Kings
Uit (20-14-4) tegen: Calgary Flames en Edmonton Oilers
Krijgt het sprookje van ome Bruce en zijn neefjes een happy end? Wie op 4 december had gezegd dat de Vancouver Canucks in april nog zouden meestrijden om een ticket voor de play-offs was waarschijnlijk opgesloten. Onder Travis Green won de ploeg slechts 8 van de eerste 25 wedstrijden en leek het veroordeeld tot een rol in de kelder van de NHL. Het was een verrassing dat de club na het onvermijdelijke ontslag van Green met Bruce Boudreau op de proppen kwam. Nog veel verrassender is het, dat de veteraan onder de coaches dit jonge grut aan de praat kreeg. Of toch niet?
De Canucks verloren 17 van hun eerste 25 wedstrijden. Onder Boudreau speelde de ploeg 53 duels en daarvan gingen er slechts 23 verloren. De ervaren rot in het vak wist bij de spelers een snaar te raken die hen tot grootse daden in staat stelde. Aanvallend is het allemaal nog niet zo geweldig, maar met name defensief behoort Vancouver tot de betere teams in de league. Niet in de laatste plaats dankzij Thatcher Demko.
Travis Dermott tucks home the Boeser centering feed from behind the net to tie it up in the third for Vancouver!#Canuckspic.twitter.com/YYPJpPiuPV
Geen moment stonden de Canucks dit seizoen op een plek die recht gaf op de play-offs. Ze zijn nu in de buurt en willen dat laatste stapje ongetwijfeld zetten. Na de nederlaag van donderdag tegen de Wild is dit niet eenvoudiger geworden. Thuis treffen ze in Seattle en LA twee tegenstanders tegen wie (op papier) punten gepakt kunnen worden. Met uitwedstrijden in Calgary en Edmonton wordt ’t een ander verhaal. Beide teams zijn in eigen huis erg sterk en zullen gaan finetunen richting de play-offs. Het postseason lijkt voor de Canucks dan ook te hoog gegrepen, maar hebben ze ons sinds 5 december al niet vaker verbaast?
BREAKING NEWS
DYLAN LARKIN GEOPEREERD
De captain van de Detroit Red Wings komt dit seizoen niet meer in actie. Dylan Larkin, met 31 goals en 69 punten bezig aan een acceptabel seizoen, kampt met en blessure aan zijn core muscles en is daar al aan geopereerd. Het herstel zal zo’n twee maanden duren. Als alles normaal verloopt, zal Larkin op tijd fit zijn voor de start van de voorbereiding op het nieuwe seizoen. De 25-jarige Larkin neemt met een mooie reeks afscheid van dit seizoen. Hij noteerde minimaal één punt in zes van zijn laatste zeven wedstrijden. Met de Red Wings was hij al enige tijd uit beeld voor de play-offs.
PENGUINS MOETEN JARRY MISSEN
Een tegenvaller deze week voor de Pittsburgh Penguins. Tristan Jarry raakte deze week geblesseerd in het met 6-3 gewonnen duel met de New York Islanders en lijkt voorlopig niet terug te keren. De organisatie wil alleen kwijt dat de goalie kampt met een lower-body injury en als week-to-week genoteerd staat. Met een .919 save percentage en 2.42 GAA is Jarry bezig aan een goed seizoen en de Penguins zouden hem in de play-offs goed kunnen gebruiken. Mike Sullivan zag zijn mannen een paar weken geleden nog strijden om de divisietitel, maar de Pens dreigen nu terug te moeten vallen op een wildcard. Tegen de Boston Bruins liet Casey DeSmith donderdag zien ook in vorm te zijn. Hij verrichtte 52 saves op weg naar een knappe en belangrijke 4-0 overwinning.
KAAPO KAKKO WEER UIT DE ROULATIE
De New York Rangers zijn bezig aan een uitstekend seizoen, maar doen dit voornamelijk zonder hun second-rounder van 2019. Kaapo Kakko wilde dit seizoen eindelijk zijn kunsten wel eens tonen, maar de jonge Fin wordt achtervolgd door blessures. Eerder deze maand keerde hij terug na een upper-body injury en deze week maakte Kakko opnieuw de gang naar de ziekenboeg. Dit keer speelt een lower-body injury hem parten. Het is de vraag of Kakko in het reguliere seizoen nog speelt, maar Rangers-coach Gerard Gallant verwacht in het postseason hoe dan ook over zijn Fin te kunnen beschikken. Kaapo Kakko kwam in zijn 41 wedstrijden tot 7 goals en 16 punten.
OVERIG NIEUWS
WEER RECORD OVECHKIN
Sommige mensen verzamelen postzegels. Anderen verzamelen voetbalplaatjes. En dan is er nog Alex Ovechkin. De Rus verzamelt records dit seizoen. Hij is inmiddels al de meest productieve Europeaan in de geschiedenis van de NHL en sinds woensdag is hij op z’n 36e de oudste speler met minimaal 50 goals in één jaargang. Het is de negende keer dat Ovechkin de grens van 50 passeert en daarmee evenaart hij het aantal van Wayne Gretzky en wijlen Mike Bossy. Om het even af te maken, is hij nu samen met Phil Esposito de enige met minimaal 50 goals nu z’n dertigste verjaardag.
OVI HITS 50! Alex Ovechkin winds up and cranks home the slap shot for his 50th goal of the year, tying it up at 3!#ALLCAPSpic.twitter.com/WUYAhkiUmA
Ovechkin was woensdag in Vegas goed voor 2 treffers tegen de Golden Knights. De bezoekende Capitals hielden niet meer dan één punt over aan deze wedstrijd, want in OT besliste Shea Theodore dit duel met 4-3 in het voordeel van de thuisploeg. Voor Vegas ontzettend belangrijke punten, want zij hopen nog altijd het postseason in te sluipen.
PANTHERS EN FLAMES WINNEN DIVISIE
Voor de derde keer in de clubhistorie hebben de Florida Panthers hun divisie gewonnen. Gezien de kracht van deze Panthers komt die titel niet als een verrassing, maar na de 5-2 overwinning op Detroit (hun TWAALFDE op rij!) is ’t ook definitief. Die zege zorgde er tevens voor dat Florida in het oosten door geen enkel team meer ingehaald kan worden en dus tot aan de Stanley Cup Final zeker is van thuisvoordeel. Ze zijn nog in de race voor de Presidents’ Trophy en dat zou hen tijdens ’t gehele postseason thuisvoordeel opleveren. Met een 33-6-0 record in eigen huis is ’t zeker waard om daar nog voor te strijden.
In de Pacific hebben de Calgary Flames hun divisietitel te pakken. Zij waren in het laatste volledige seizoen voor de pandemie, in 2018-2019, ook al de beste in deze divisie. Toen sneuvelden de Flames in de eerste ronde van de play-offs en dat zullen ze nu ten koste van alles willen voorkomen. Calgary mocht donderdag na de 4-2 zege op de Stars aan de champagne. Matthews Tkachuk opende de score met zijn veertigste goal van dit seizoen. Andrew Mangiapane, Noah Hanifin en Christopher Tanev waren ook trefzeker voor de Flames.
HABS EN COYOTES BLIJVEN VERLIEZEN
De draft lottery is op 10 mei en dat is vooral voor de mindere goden van belang. Zoals te doen gebruikelijk krijgen de slechtste teams voorrang en twee clubs lijken momenteel hun best te doen om na het reguliere seizoen met de rode lantaarn te staan. De Montreal Canadiens hebben momenteel 51 punten, verloren 11 van de laatste 13 wedstrijden en de laatste 7 op rij. De verliezend finalist van vorig seizoen won voor het laatst op 7 april.
Vier dagen eerder, op 3 april, boekten de Arizona Coyotes hun laatste overwinning. De Desert Dogs zijn bezig aan een 8-game losing streak en hebben in hun Central Division 50 punten gepakt. Seattle staat ook troosteloos onderaan in hun divisie, maar zijn juist bezig aan een goede serie. De nieuwste franchise won drie wedstrijden op rij en met name de 3-2 zege op de Colorado Avalanche was indrukwekkend.
CAPTAIN STAMKOS VERDRINGT ST. LOUIS
Martin St. Louis is in Montreal begonnen aan een nieuwe fase in zijn leven. Donderdagavond raakte hij, door toedoen van Steven Stamkos, een clubrecord uit zijn vorige leven kwijt. De Tampa Bay Lightning walsten met 8-1 over de Toronto Maple Leafs heen en Steven Stamkos was één van de doelpuntenmakers. De captain scoorde na ruim 12 minuten in de eerste periode de 3-0. Zijn 34e goal van dit seizoen betekende tevens zijn 954e punt in zijn carrière én voor de Bolts.
Steven Stamkos cranks home the power play one-timer for the third Lightning goal of the period! 3-0 Tampa!#GoBoltspic.twitter.com/Ck5b7zHH5f
Martin St. Louis verzamelde namens de Lightning 953 punten (365G) en was tot donderdag all-time topscorer van de franchise. Stamkos, de first-overall in 2008 van Tampa Bay, neemt dit stokje nu over van de huidige Canadiens-coach. Het bleef in dit duel overigens niet bij die ene goal voor Stammer, want hij was als aangever nog betrokken bij twee goals. Met deze 8-1 hebben de Bolts even een signaal afgegeven. De kans is groot dat beide teams elkaar over ruim een week treffen in de eerste ronde van de play-offs.
EERSTE GOAL OWEN POWER
Zijn eerste assist had hij al en Power zag Matty Beniers al scoren in diens eerste wedstrijden. De first-overall van de Sabres moest zelf nog even geduld hebben, maar donderdag was zijn moment daar. Het duel met de Devils ging nergens om, maar krijgt door de goal van Owen Power iets van historische waarde. In de derde periode zette de jonge Canadees zijn Buffalo Sabres op een 4-2 voorsprong. Jeff Skinner bepaalde later in die periode de eindstand op 5-2.
Owen Power tucks home Jeff Skinner's falling setup for his first NHL goal, restoring Buffalo's two goal lead! What a moment for the most recent #1 overall pick!#LetsGoBuffalopic.twitter.com/CrnLHtITx1
Na drie jaar keert de NHL komend najaar terug naar Europa voor de Global Series. De Colorado Avalanche en Columbus Blue Jackets spelen in november twee wedstrijden in het Finse Tampere. Een maand eerder staan de San Jose Sharks en Nashville Predators tegenover elkaar in het Tsjechische Praag voor twee wedstrijden. San Jose en Nashville zullen ook een oefenwedstrijd spelen in Europa. De Sharks doen dit in Berlijn, terwijl de Predators zich voorbereiden in Bern.
De eerste twee weken van het MLB seizoen zitten erop en daarmee start ook weer de SportAmerika MLB Rookie Watch. Steven Kwan startte het seizoen met een bijzondere streak en Hunter Greene vaagde een record uit de boeken. Verder nog acht andere rookies in willekeurige volgorde.
Als er íemand meteen goed aan zijn carrière in de Majors begon, was het Steven Kwan wel. De linksvelder startte door 116 pitches lang geen whiff, ofwel slaan zonder contact met de bal te maken, tegen te krijgen. Hiermee werd Kwan de beste rookie sinds 2000 die dit sinds zijn debut voor elkaar kreeg.
Tijdens een wedstrijd met de Cincinnati Reds raakte hij de bal wel. Deze kwam in de handschoen van catcher Tyler Stephenson. Hiermee kwam de streak van 24-jarige Guardian tot zijn einde. Na de wedstrijd met de Reds lukte het Kwan de twee wedstrijden die volgde ook niet meer om een hit te slaan. Gelukkig voor hem golden de statistieken van zijn hot streak nog.
Op defensief gebied liet de linksvelder zich ook nog zien. In de tweede wedstrijd van de series tegen de Kansas City Royals hield Kwan met een spectaculaire vangbal Whit Merrifield van de honken. Uiteindelijk mocht de defensieve stop niet baten, want in de elfde inning verloren de Cleveland Guardians met 1-0. Een walk-off single van Adalberto Mondesi was genoeg om Kyle Isbel van het derde honk te laten scoren.
Guardians rookie Steven Kwan LAID OUT to make the catch!
Kwan verbaasde vriend en vijand met zijn streak, maar tijdens de tweede wedstrijd in de Majors van Hunter Greene vielen ook de monden open van verbazing. Maar liefst 39 keer gooide de startende werper van de Cincinnati Reds een pitch harder dan 100 mph. Het record dat Greene verbrak stond eerder op naam van New York Mets ace Jacob deGrom. DeGrom gooide in 2021 33 keer boven de drie cijfers.
Het record van deGrom was niet het enige record wat sneuvelde in de wedstrijd met de Los Angeles Dodgers. De 22-jarige Greene werd ook nog eens de pitcher met de meeste pitches van 101 mph (13 maal) en hij gooide twee maal een strikeout met een fastball van 100 mph of harder. Hierdoor voegde hij zich bij Jacob deGrom en Justin Verlander als enige pitchers die dit hebben gedaan sinds de pitching-tracking era.
Na zijn eerste twee gestarte wedstrijden in MLB leidde Greene alle rookies in strikeouts (13 K’s) en moest hij alleen Matt Brash voor zich laten in het gegooide innings klassement. Het belooft een interessant jaar te gaan worden voor Greene, die op 22 april tegen de St. Louis Cardinals zijn thuisdebuut zal gaan maken.
Seiya Suzuki werd vooraf veelal getipt als National League Rookie of the Year winnaar, ook door de SportAmerika-redactie. In zijn eerste twee weken liet de Japanner meteen zien waarom er vooraf zoveel hype om hem heen hing. Hij sloeg tien hits in 25 slagbeurten, waarmee hij samen met de eerder genoemde Kwan en Jeremy Pena leiding gaf aan alle rookies. Van deze tien hits eindigden er vier over de hekken en daarmee was de rechtsvelder ook leider van alle rookies.
Een goed begin is het halve werk, zullen wij maar zeggen. Het gaat interessant worden of Suzuki deze vorm kan vasthouden voor een langere periode. Hij liet in ieder geval zien dat hij de stap vanuit de NPB aankan en dat geeft hoop voor de mensen die hem op hebben geschreven als NL Rookie of the Year.
Seiya Suzuki: 40 swings so far this year… 4 homers, 2 doubles, 4 singles! Best ratio of total bases to swings in all of MLB!pic.twitter.com/fMb7MhA9yu
Ook Matt Brash verdiende zijn plaats deze week in de eerste Rookie Watch van het seizoen. De Canadese startende werper van de Seattle Mariners maakte zijn debuut tegen de Chicago White Sox en startte daarna ook nog een wedstrijd tegen de Houston Astros. Hij gooide in totaal 10.2 innings. Hij verdeelde deze eerlijk over de twee wedstrijden (5.1 innings in beide wedstrijden) en stuurde elf spelers naar de kant met een strikeout.
Met zijn gegooide innings voerde hij de rookie ranglijst aan en dat na twee wedstrijden tegen teams die als een van de beste offensieve teams in MLB gelden. In zijn eerste start tegen de Chicago White Sox gooide hij dus 5.1 innings en daarin kwam hij tot zes k’s. Hij kreeg wel twee earned runs, waaronder een homerun, tegen en de Mariners verloren. Hierdoor werd de eerste start van Brash meteen zijn eerste verloren wedstrijd.
De tweede wedstrijd van de werper verliep iets beter. In 5.1 innings tegen de Astros gooide hij vijf strikeouts. Wel kreeg hij zes vrije lopen en wederom twee earned runs waaronder één homerun tegen. De Mariners wonnen deze wedstrijd uiteindelijk wel met 7-2, waardoor Brash ook zijn eerste overwinning kon bijschrijven. Met zijn 1-1 record wordt het ook kijken hoe Brash het tegen de wat mindere teams het gaat doen.
De man die Carlos Correa moet doen vergeten in Houston begon zijn rookie campagne meteen goed. Jeremy Pena startte acht van de negen wedstrijden van de Houston Astros en sloeg in 29 slagbeurten tien hits. Hiermee kwam zijn slaggemiddelde op .345 uit. Van zijn tien hits kwam hij vijf keer op het eerste honk uit, drie keer op het tweede honk, één keer op het derde honk en hij mocht ook één keer alle honken aanraken.
Zijn eerste homerun in MLB sloeg Pena tegen de Los Angeles Angels. Pitcher Mike Mayers gooide zijn eerste pitch van de wedstrijd in de zevende inning precies goed voor de kortestop die de bal over de hekken sloeg. Hij deed dit terwijl zijn ouders op de tribune geïnterviewd werden. Het leverde mooie beelden op.
Baseball is the best.
Jeremy Peña hits his first career home run during a live interview with his parents during the at-bat. pic.twitter.com/GWE6IfiIRT
Joe Ryan verscheen vorig jaar al eens in de Rookie Watch. Hij gooide echter nog niet genoeg innings in de Majors om zichzelf geen rookie meer te noemen en dus komt hij nog altijd in aanmerking voor de term. Dit seizoen startte hij zijn eerste wedstrijd tegen de Seattle Mariners, om vervolgens ook te beginnen tegen de Boston Red Sox.
Vooral zijn laatste wedstrijd op bezoek in Fenway Park liet Ryan zich van zijn beste kant zien. Hij gooide zeven strikeouts, waarvan zes via zijn slider. Ook liet hij geen enkele vrije loop toe en kreeg hij slechts één earned run tegen. Alex Verdugo sloeg in de tweede inning een solo-homerun. Verder dan dat zouden de Red Sox tegen Ryan niet komen. Hiermee staat het carrièretotaal van Ryan nu op zeven gestarte wedstrijden in MLB, waarin hij 36.2 innings gooide met 41 strikeouts.
Strong start for @Twins rookie Joe Ryan. 73% strike rate. 6 of 7 K's on the slider.
Voor de designated hitter van de Arizona Diamondbacks, Seth Beer, geldt hetzelfde als voor Ryan. Ook hij startte in 2021 wat wedstrijden (5), maar bij lange na niet genoeg om zichzelf geen rookie meer te noemen. 2022 begon Beer zoals hij 2021 had afgesloten, namelijk in prima vorm.
Aan het einde van het 2021 seizoen had hij vier hits in tien slagbeurten en aan het einde van week twee van het 2022 MLB seizoen staat de teller op acht uit 21. Hiermee heeft hij het hoogste slaggemiddelde van de Diamondbacks. Ook is hij ook de leider in het hit klassement van de ploeg.
Op Opening Day liet Beer ook meteen zien dat hij weer aanwezig was. Op de nationale bier dag van de Verenigde Staten deed de designated hitter zijn achternaam eer aan. In de negende inning gooide Craig Stammen een curveball die hij vol raakte en daarmee sloeg Beer een drie-run walk-off homerun. Het was niet alleen de eerste homerun van het seizoen voor Beer, het was de eerste walk-off homerun uit zijn MLB-carrière. In ieder geval zal hij deze niet snel vergeten.
SPENCER STRIDER (Atlanta Braves)
Stats: 9.0 IP, 11 K’s, 6 BB, 3 H, 1 ER
Spencer Strider is de eerste en ook meteen enige relief pitcher in de Rookie Watch van de eerste twee weken. Drie keer kwam hij in actie voor de Braves, waarbij hij in de wedstrijd tegen de San Diego Padres het meeste werk afleverde. Hij kwam toen tot 3.2 IP, waarbij hij nul hits tegen kreeg en drie strikeouts gooide, maar wel drie vrije lopen weggaf.
In de wedstrijd tegen de Cincinnati Reds maakte Strider zijn debuut in het 2022 seizoen. Dit deed hij meteen op de juiste manier. Na 2.0 gegooide innings had hij vijf Reds spelers naar de kant gestuurd met een strikeout en kreeg hij geen enkele loper op de honken tegen. Uiteindelijk hielp zijn werk de verdedigende World Series kampioen niet. De wedstrijd ging met 6-3 verloren en tekende voor de vierde nederlaag van het seizoen.
De tweede Spencer op de lijst is er een om wie veel hype hing voor het seizoen. Toch had Spencer Torkelson gehoopt dat zijn MLB carrière beter zou beginnen. In zijn eerste vier wedstrijden en eerste dertien slagbeurten bleef hij zonder hit. Pas op 12 april in een met 5-3 verloren wedstrijd tegen de Boston Red Sox kon hij zijn eerste MLB hit bijschrijven. Echter bleek dit net het aanwakkeren van het vuurtje wat de eerstehonkman nodig had. In de vier wedstrijden die volgde ging hij vijf-uit-vijftien.
Zijn eerste MLB-homerun sloeg Torkelson ook tegen de Boston Red Sox. In de zevende inning met een 9-2 achterstand gooide Austin Davis een fastball bovenin de zone. 396 feet later daalde de bal neer in de vooral lege tribunes van de Tigers en stond ook de eerste homerun van Torkelson in de boeken. Twee dagen later zou hij ook zijn tweede homerun slaan. In een met 3-1 verloren wedstrijd tekende de eerstehonkman voor de enige run van de Tigers met een solo-homerun.
Daulton Jefferies sluit de eerste Rookie Watch van het nieuwe seizoen af. De startende werper van de Oakland Athletics gooide ook al in 2020 en in 2021 wedstrijden, maar met de totale leegverkoop van de A’s is hij nu toegevoegd aan de startende rotatie. Zijn eerste wedstrijd bleek dan ook meteen zijn visitekaartje, want in 5.0 gegooide innings kreeg hij slechts twee hits en twee vrije lopen tegen, maar geen enkele earned run. De Oakland Athletics versloegen de Philadelphia Phillies dan ook met 4-1, waardoor Jefferies zijn tweede winst uit zijn MLB carrière kon bijschrijven.
Zijn tweede start van het seizoen verliep wat minder. Op bezoek bij de Toronto Blue Jays kreeg hij maar liefst zeven hits en één vrije loop tegen. Toch schreef Jefferies maar twee earned runs bij, waaronder één solo-homerun van Vladimir Guerrero Jr. Hierdoor staat het ERA van de 26-jarige werper na 9.1 IP op 1.93 en zal het interessant zijn om te gaan kijken op welke van de twee wedstrijden hij verder bouwt.
Cover art: Bo Schalbroeck (BoGraphix) / SportAmerika
Game 2 van de eerste ronde van de playoffs zijn voorbij. De Bulls en Pelicans zorgden voor de grootste verrassing tijdens de tweede duels van de series. De Pelicans wonnen bij de Suns, terwijl de Bulls dankzij een fantastische DeMar DeRozan wonnen bij de Bucks.
EASTERN CONFERENCE
BUCKS – BULLS: 110-114
De Chicago Bulls zaten tijdens Game 1 in Milwaukee er al goed bij, en hebben tijdens Game 2 weten te verrassen tegen de Bucks. De Bulls sloegen eigenlijk vooral toe in het tweede kwart, nadat het openingskwart gelijk op was gegaan. In dit tweede kwart wonnen de Bulls met 34-21, waardoor ze plots een voorsprong van 14 punten hadden toen de rust aan was gebroken.
In het derde kwart liepen de Bulls kort uit naar een voorsprong van bijna 20 punten, maar toen werden de Bucks wakker. De thuisploeg won het derde kwart (24-31) en had een gedeelte van de achterstand weg weten te werken, maar het gat was nog steeds ongeveer tien punten. Dat bleef het ook gedurende het vierde kwart, tot de slotfase. De Bucks kwamen op drie punten van de Bulls toen DeMar DeRozan zijn fantastische wedstrijd beloonde met een belangrijke lay-up die het duel uiteindelijk zou beslissen: 114-110.
DeRozan zou met 41 punten, 7 rebounds en 4 assists eindigen en was samen met Nikola Vucevic (24 PTS. 13 REB) de uitblinker bij de bezoekers, die dankzij deze zege op 1-1 staan in de serie en home court advantage hebben overgenomen van de Bucks. Bij de Bucks was Giannis Antetokounmpo vooral in de tweede helft goed. Hij eindigde met 33 punten, 18 rebounds en 9 assists. Ook Brook Lopez (25 PTS, 3-6 3PT, 6 REB) speelde een aardige wedstrijd. De Bucks mogen dankzij deze nederlaag aan de bak tijdens game 3 en game 4 in Chicago. Zeker nu Khris Middelton uit is gevallen met een MCL sprain (knieblessure).
De grootste verrassing van game 2 in de eerste ronde was de overwinning van de Pelicans bij de Suns. Tijdens het openingsduel van de serie waren de Suns nog veel te sterk voor de Pelicans, maar tijdens game 2 was alles anders.
Er leek na de eerste helft voor de Suns niet zo veel aan de hand. De thuisploeg gingen met een voorsprong van vijf punten de rust in. Daarna ging alles echter fout voor de Suns. De Pelicans wonnen het derde kwart met overmacht (34-22), Devin Booker viel geblesseerd uit en in het vierde kwart maakte de Pelicans het af door met een 35-31 vierde kwart het duel uiteindelijk met 125-114 te winnen. Dit kwam voornamelijk door een fantastische Brandon Ingram, die 37 punten scoorde (3-3 3PT), 11 rebounds noteerde en 9 assists gaf. Ook CJ McCollum (23 PTS, 8 REB, 9 AST, 6-10 3PT) speelde prima.
Bij de Suns was Devin Booker ondanks zijn blessure 31 punten (7-11 3PT) uitblinker. Hij was ook de enige die echt zijn niveau haalde. Booker lijkt game 3 en game 4 in New Orleans te gaan missen, waardoor de Suns aan de bak mogen de komende dagen om de Pelicans van zich af te houden.
MAVERICKS – JAZZ: 110-104
Ook in game 2 moesten de Dallas Mavericks het in eigen huis doen zonder sterspeler Luka Doncic. Net zoals game 1 leek dit ook tijdens game 2 tegen de Utah Jazz fout af te lopen. Het eerste kwart ging nog wel gelijk op, maar in het tweede kwart grepen de Jazz dankzij een 31-24 kwart een voorsprong van zeven punten met rust.
In de tweede helft domineerde de Mavericks uiteindelijk net genoeg om met 104-110 te winnen en de serie op 1-1 te zetten. De Mavericks wonnen het vierde kwart met 23-33, wat uiteindelijk doorslaggevend bleek te zijn. Dit was vooral dankzij Jalen Brunson, die met 41 punten, 8 rebounds, 5 assists en 6-10 driepunters de topscorer was. Ook Maxi Kleber (25 PTS, 6 REB, 8-11 3PT) speelde een fantastische wedstrijd. Bij de Jazz, die met een 1-1 stand richting Utah gaan, waren Donovan Mitchell (34 PTS), Bojan Bogdanovic (25 PTS, 5 REB) en Jordan Clarkson (21 PTS, 3-4 3PT) de uitblinkers.
OVERIGE UITSLAGEN
Grizzlies – Timberwolves: 124-96 (Ja Morant: 23 PTS, 9 REB, 10 AST) | serie 1-1 gelijk
Het is tijd voor de allerlaatste positie van deze prospect watch-serie. Een eerste ronde running back gaan we dit jaar waarschijnlijk niet zien, maar vanaf de tweede ronde zullen de running backs goed in de markt liggen. Wat zijn de beste opties in de 2022 NFL Draft?
WALKER III, SPILLER EN HALL
We beginnen met Kenneth Walker III, die er bjina in zijn eentje afgelopen seizoen voor zorgde dat Michigan State de playoffs haalde. Bij Wake Forest had bijna niemand hem op de radar voor de draft, maar na een seizoen waarin hij voor meer dan 1600 yards rushde en de BIG Ten domineerde staat hij bij sommige zelfs bovenaan als RB1. Walker heeft zo’n beetje alles wat je van een pure running back wil. Hij heeft explosiviteit voor big plays, hij heeft visie voor gaten, fantastisch voetenwerk, wendbaarheid en is ook nog eens sterk gebouwd waardoor hij ongelooflijk lastig is om neer te halen en tevens nog eens zorgt voor veel power runs. Mede dankzij die combi is Walker III enorm goed na contact.
Kenneth Walker's 1,168 yards after contact this season were the most by a P5 RB since 2019 🔥pic.twitter.com/90uaWg0hrS
Er zijn natuurlijk ook wat vraagtekens. Zo heeft Walker maar een seizoen op enorm hoog seizoen gepresteerd, iets wat bijvoorbeeld Jonathan Taylor (hij wordt veel met hem vergeleken) bijvoorbeeld meerdere jaren deed. Daarnaast is het de vraag of Walker snel genoeg gaat zijn om in de NFL net zo’n goeie outside runner te zijn als in college bij Michigan State en is hij in de passing game een gelimiteerde RB. Meer dan out routes zit er eigenlijk niet in. Pass protection zou hem ook op 3rd down in de NFL op het veld kunnen houden, maar het is duidelijk dat dit de zorg is bij Walker: een 1st en 2nd down RB.
Dan door naar voor ons de beste running back in deze draft class: Breece Hall van Iowa State. Hall heeft eigenlijk alle wat Walker III ook heeft, maar dan met meer lengte (10 centimeter groter) en meer snelheid. Zijn explosiviteit, visie om gaten te vinden, voetenwerk, balans en big run threat zijn vergelijkbaar zo niet beter dan dat van Walker III. Daar komt nog eens bovenop dat Hall ook een fantastische pass catcher is en tevens een goeie pass protector kan zijn. Het geeft hem in de NFL dat wat Walker III op dit moment niet lijkt te zijn: een 3 down RB.
Breece Hall had 14 forced missed tackles on receptions in 2021…
Er is bij Hall eigenlijk weinig om zorgen over te maken. Hij heeft, in tegenstelling tot Walker III, wel wat problemen met fumbles en vooral ball security. In de NFL worden dit soort momenten door veel coaches hard afgestraft, dus dit zijn zijn voornaamste verbeterpunt gaan zijn in de NFL. Verder heeft hij geen blessuregeschiedenis en heeft Hall het ook laten zien tegen sterke tegenstanders.
Dan is er nog Isaiah Spiller van Texas A&M, die drie jaar op het allerhoogste niveau in college (de SEC) enorm stabiel was. Spiller is lang en fysiek sterk gebouwd, net zoals Hall, en heeft verder alle traits en skills die Walker en Hall ook hebben. Hij is atletisch, explosief en heeft uitstekende balans en wendbaarheid waardoor hij enorm lastig is om neer te halen. Spiller kan zowel inside als outside runs prima rennen. Wat hem een 3 down back maakt in de NFL is zijn kwaliteiten als pass catcher. Hij rent voor een running back prima routes en creëert yards na de catch.
Isaiah Spiller hasn't elite speed but overall his game has very few holes. Has great feet, he's shifty and tough to stop in the open field. He has the tools to create big plays also at the NFL level. He's my clear-cut RB2. pic.twitter.com/tV2o5e86vn
Zijn zwakke plek is echter pass protection, waarin hij niet al te best is. Zijn pass catching zal hem op 3rd down in de wedstrijd houden. Daarnaast speelt Spiller soms nog wel eens te veel op de volle 100 procent, waardoor hij soms gaten niet herkent of zijn visie achteruit gaat. Omdat hij meestal 100% gaat is zijn ball security ook wel een groot probleem. Het is zijn grootste zwakke plek en iets waar zeker aan gewerkt moet worden.
OVERIGE INTERESSANTE RB’S
Gaan we door met de overige RB class, te beginnen met James Cook van Georgia. Cook is niet lang, maar wel extreem snel en explosief. Hij is goed in de passing game en als pass protector en kan eigenlijk bijna alles goed. Cook is net extreem snel of sterk (waardoor niet veel yards after the catch zal hebben) en blinkt eigenlijk nergens echt in uit, maar heeft wel goeie visie en weet gaten te vinden. Als pass catcher is Cook misschien wel op zijn allerbest. Hij werd bij Georgia vooral op 3rd down ingezet en stond soms zelfs als slot receiver opgesteld. Cook is misschien wel de beste receiving running back in deze class die als pure running back wat minder is dan de voorgaande namen.
Dan Brian Robinson Jr. Robinson Jr kwam afgelopen seizoen bij Alabama pas echt tot leven. Hij is een fysiek sterke RB die zeker inside een goeie runner is. Hij is niet per atletisch, explosief of snel, maar herkent wel goed gaten en is geduldig. Teven is Robinson een fantastische pass catcher en kan hij aardig pass protecten, waardoor hij in de NFL een all down RB zal zijn. Verwacht echter niet al te veel big plays van Robinson, die als outside runner in de NFL gelimiteerd zal zijn.
Kyren Williams speelde de afgelopen twee seizoenen op een enorm hoog niveau bij Notre Dame. Zijn productie is misschien niet indrukwekkend, maar zijn spel wel. Williams is niet de grootste running back en is geen factor in pass protection, maar is wel een hele goeie pass catcher. Daarnaast is Williams een goeie runner met fantastische balans en fysieke traits. Hij is niet de meest technisch begaafde renner en ziet soms gaten niet, maar zijn atletisch vermogen, wendbaarheid en creativiteit maken veel goed. Williams is enorm lastig te stoppen als hij eenmaal op gang is en is een yards after contact monster.
Dan Jerome Ford en Rachaad White. Ford was afgelopen seizoen fantastisch voor Cincinnati. Ford is een goeie running back tussen de tackles die goeie balans, visie en explosiviteit laat zien. Hij is klein, maar wel stevig gebouwd en kan daardoor fysiek rennen. Ford is degelijk als pass catcher en pass protector. Toch zal hij daar nog beter moeten worden wil hij op alle downs in de NFL actief zijn.
Rachaad White is niet per se een goeie pass protector, maar wel een goeie route runner en pass catcher. Tel dit op bij zijn snelheid, explosiviteit, fantastische voetenwerk en visie en kwaliteiten om zwel inside als outside te rennen en je hebt een bijna complete back. Hij is ook nog eens sterk gebouwd en heeft goeie lengte. Als runner kan hij nog wat beter worden, maar White is nu al waardevol op 3rd down dankzij zijn kwaliteiten in de passing game.
Tot slot nog Tyler Badie van Missouri. Badie is niet per se de beste pure running back van deze draft class, maar als hij de bal eenmaal in zijn handen heeft is hij fantastisch. Met zijn snelle cuts en explosiviteit weet hij al snel flink wat yards op te pakken. Badie is niet de langste en is ook niet best in pass protection. Hij is wel een van de betere receiving running backs in deze draft class. Hij zal op zijn best zijn bij een team dat nog een andere running back heeft, met een andere speelstijl.
SPORTAM 2022 DRAFT RUNNING BACK RANKINGS
Als er een running back kans maakt om de eerste ronde te halen, dan is dat Breece Hall. Alle andere running backs zullen vanaf de tweede ronde of later in beeld komen. Daar waar het niveau misschien niet zo is als dat van voorgaande jaren, zijn er ook in deze draft weer zat opties die de moeite waard kunnen zijn, zeker vanwege het goedkope prijsplaatje.
Goals van debutanten, heel veel goals van de Flames en natuurlijk vergeten we de race to the play-offs niet. Voor de Save van de Week kozen we niet voor de back-to-back shutouts van Mike Smith voor de Oilers, maar voor een bijzonder moment in Montreal afgelopen vrijdag.
TRENT FREDERIC vs PITTSBURGH PENGUINS
Een bliksemstart. Niets meer en niets minder. Dat hadden de Boston Bruins zaterdagavond (Nederlandse tijd) tegen de Pittsburgh Penguins. Nog altijd zonder de geblesseerde David Pastrnak schoten de B’s op eigen huis uit de startblokken met rappe treffers van Trent Frederic en Erik Haula. De Penguins, die het voorlopig moeten doen zonder Tristan Jarry onder de lat, dreigden kanonnenvoer te worden in Beantown, maar dit viel uiteindelijk mee: 2-1.
Trent Frederic crashes the net and slides home the rebound just 49 seconds in to open the scoring up for Boston!#NHLBruinspic.twitter.com/igP3Logvbc
Een paar keer knipperen met de ogen en de B’s hadden dus al twee keer gescoord. Frederic, met zijn zesde van deze campagne, en Haula zorgden voor deze pikstart. In eerste instantie leek Taylor Hall die tweede te scoren, maar nader onderzoek wees uit dat het toch echt Haula was. Met zijn vijftiende van dit seizoen. Voor de Fin een lekker seizoen, maar hij komt nog niet in de buurt van de 29 goals die hij in 2017-2018 namens de Knights scoorde.
Taylor Hall tucks home Haula's centering feed to quickly double the lead for Boston just 2:01 into the game!#NHLBruinspic.twitter.com/gIB9AIGlJb
Voormalig Bruin deed namens de Penguins nog iets terug in de tweede periode, maar Pittsburgh kon een zesde nederlaag in acht wedstrijden niet meer voorkomen. Een ticket voor de play-offs hadden ze al, maar de Penguins voelen inmiddels de hete adem van de Capitals in de Metropolitan Division. Eén plekje maakt daar het verschil tussen een eerste ronde tegen de Rangers of bijvoorbeeld een Florida Panthers. De Bruins hebben dankzij deze 2-1 overwinning op de Penguins hun ticket ook veiliggesteld. Zij maakten een einde aan een 3-game winning streak en dat is de voornaamste reden dat ze voorlopig even op de vierde plaats in de Atlantic staan.
MATTY BENIERS vs NEW JERSEY DEVILS
De eerste draft pick in de historie van de franchise scoorde deze zaterdag zijn eerste goal in de NHL. Matthew Beniers werd met een hoop tamtam gepresenteerd na de draft in 2021 en dat was niet zonder reden. De jonge aanvaller lijkt een mooie toekomst tegemoet te gaan in de NHL en deze week zette Beniers de eerste stappen. Een assist zette zijn debuut luister bij en zaterdag was daar z’n eerste goal. Zo werd het niemendalletje tegen de New Jersey Devils voor veel fans en volgers toch nog interessant.
Matty Beniers on the power play! First NHL goal for Beniers, giving Seattle the 3-2 lead at the end of the 2nd!#SeaKrakenpic.twitter.com/kDfyxJ6SOn
Het moment voor Beniers kwam diep in de tweede periode. Carson Soucy had de Kraken anderhalve minuut eerder weer naast de Devils gezet en de goal van Beniers betekende een 3-2 voorspong voor Seattle. Vince Dunn en Jared McCann zullen voor altijd in de boeken staan als aangevers. De treffer van Beniers was niet genoeg voor de overwinning van de Kraken. Daar stak Damon Severson na bijna vijf minuten in de derde periode een stokje voor.
Pavel Zacha makes an unreal play to keep the puck and find Jesper Boqvist who puts New Jersey back ahead from the slot!#NJDevilspic.twitter.com/DAZijljYIc
Namens Seattle maakte ook Daniel Sprong voor het eerst sinds 9 april weer zijn opwachting. Vorige week dinsdag tegen de Flames (3-5 nederlaag) was Sprong een healthy scratch, maar tegen de Devils maakte de Amsterdammer weer bijna 17 minuten. In de noodzakelijke shootout werd hij zelfs aan het werk gezet om de derde te nemen, maar Sprong scoorde niet. Ploeggenoot Ryan Donato had dat al wel gedaan en hij besliste dit duel dan ook in het voordeel van de Kraken.
BEN MEYERS vs CAROLINA HURRICANES
Nog een debutant én een eerste goal. En dat in één wedstrijd. De Colorado Avalanche legden deze week een top college free agent vast in de persoon van Ben Meyers. De 23-jarige forward uit de staat Minnesota had de clubs voor het uitkiezen, maar koos voor het sterrenensemble van Jared Bednar. En daar kunnen we hem geen ongelijk in geven. Afgelopen zaterdag debuteerde Meyers, niet speelgerechtigd in de play-offs, voor zijn nieuwe club en het werd voor hem een debuut om niet snel te vergeten.
Ben Meyers crashes the net and backhands home O'Connor's rebound for his first NHL goal in his NHL debut! What a moment for Meyers!#GoAvsGopic.twitter.com/3CuhBl7d2W
Meyers speelde dan wel op de laatste Winterspelen voor Team USA, maar daar trof hij toch niet de supersterren in de kleedkamer zoals hij die in Denver tegenkomt. En dan speel je je eerste wedstrijd ook nog eens tegen de Carolina Hurricanes. Reden genoeg om flink nerveus te worden, maar Ben Meyers trok zich van dat alles niets aan. Na 2 minuten in de tweede periode deed hij namelijk precies dat wat hij dit seizoen ook al 17 keer deed voor de University of Minnesota: scoren.
Mikko Rantanen gives the Avalanche a three-goal lead, depositing home Nichushkin's behind-the-net dish into the wide open net! What a play!#GoAvsGopic.twitter.com/z5bAcw6oa2
De Avalanche zouden dit duel der grootmachten uiteindelijk met 7-4 winnen. Met die zege legde het keurkorps van Jared Bednar tevens beslag op de titel in de Central Division, waarin ook de Blues inmiddels hun startbewijs te pakken hebben. Bij de Canes was er reden tot zorg. Niet zozeer vanwege de nederlaag, maar wel door het uitvallen van goalie Frederik Andersen. De Deen raakte geblesseerd in de derde periode, speelde nog wel even door, maar moest de laatste minuten aan Antti Raanta laten. In diezelfde periode was ook captain Jordan Staal al met een blessure naar de kleedkamer gegaan. Deze verliezen wegen op de lange termijn mogelijk veel zwaarder dan de uitslag.
MATTHEW TKACHUK vs ARIZONA COYOTES
De Arizona Coyotes dachten het deze zaterdag aardig voor elkaar te hebben. De laagvlieger kwam al heel, heel vroeg op voorsprong tegen de Calgary Flames dankzij Nick Ritchie. Wat volgde, was een prima periode voor de bottom dweller uit de Central Division. Scoren deden de Coyotes niet meer, maar ze hielden ook de Flames van scoren. En dat was nog niet overdreven veel teams gelukt de laatste tijd.
Johnny Gaudreau with the BEAUTIFUL no-look pass back to the short post where Matthew Tkachuk bangs it home to double Calgary's lead to 2!#Flamespic.twitter.com/Qx939cZRKm
Arizona hield dit precies 20:38 minuten vol. Met zijn twaalfde van ’t seizoen stelde Dillon Dube al enigszins orde op zaken, maar gaf daarmee tevens het sein voor een stortvloed aan goals. De tweede periode was slechts 191 seconden oud toen Calgary al een 4-1 voorsprong te pakken had. Twee keer Dube, maar ook goalgetters Andrew Mangiapane en Matthew Tkachuk deden een duit in het zakje. Blake Coleman en Elias Lindholm zetten de Flames nog diezelfde periode op 6-1.
Helaas voor de arme Desert Dogs wilde ook Johnny Gaudreau nog op het scoreformulier. Johnny Hockey had al een assist, maar wilde ook nog een goal. Hij kreeg er twee. Arizona kreeg een ongekend pak slaag na een goede start. De Flames plaatsten zich met deze zege definitief voor het postseason. Al was er niemand die er ook maar een seconde aan twijfelde dat dit wel zou gaan gebeuren. Calgary is in de Pacific ook het eerste team dat de grens van 100 punten slecht.
CALLE ROSEN vs NASHVILLE PREDATORS
Met de play-offs in zicht zijn de St. Louis Blues red hot. Zaterdag werden de Minnesota Wild na OT met 6-5 verslagen en daarmee hadden de Blues hun ticket voor de play-offs te pakken. Het was voor de mannen van Craig Berube ook de achtste overwinning op rij. De negende volgende zo’n 24 uur later. Nashville ligt op koers voor een wildcard, maar kregen thuis tegen de Blues werkelijk alle hoeken van de eigen Bridgestone Arena te zien: 3-8.
Calle Rosen hops in on the rush and whips home the dish from Robert Thomas to double the St. Louis lead! First goal of the year for Rosen!#STLBluespic.twitter.com/v9W5zelXEP
De Predators kwamen weliswaar nog op voorsprong, maar werden geslacht in een fenomenale tweede periode van de Blues. Op het scoreformulier verschenen veelal de gebruikelijke namen. Zo namen Brayden Schenn en Jordan Kyrou elk twee goals voor hun rekening. Vladimir Tarasenko scoorde voor de vijfde wedstrijd op rij en Nathan Walker tekende voor zijn achtste van dit seizoen. Calle Rosen is echter een naam die je praktisch nooit ziet op een scoreformulier.
Rosen again! Calle Rosen picks up his second of the game and season off of the unbelievable feed from Tarasenko!#STLBluespic.twitter.com/Rl7fzUqF4h
De 28-jarige Zweed is vooral te bewonderen in de AHL, maar speelde tegen de Predators zijn veertiende wedstrijd van ’t seizoen in de NHL. Niet direct een speler die Berube als eerste op ’t formulier zet, maar misschien heeft Rosen de coach zondag wel op andere gedachten gebracht. Op 4 januari 2019 scoorde Rosen zijn tot dusver eerste en enige goal op het hoogste niveau, maar in Nashville schoot de blueliner opeens uit zijn slof met twee treffers. De 9-game winning streak is nog geen clubrecord voor de Blues. Dat staat op elf zeges op rij en dateert uit 2019. Het jaar waarin de club ook de Stanley Cup won.
SAVE OF THE WEEK
CAREY PRICE vs ILYA SOROKIN
Het was een vreemde vrijdagavond in Montreal. Aan de ene kant was er de vreugde over de terugkeer van Carey Price, maar er werd ook stilgestaan bij het overlijden van Mike Bossy. De Hall of Famer werd 65 jaar geleden geboren in Montreal, maar groeide bij de New York Islanders uit tot een legende. De Islanders waren deze avond de tegenstander van de Canadiens. Beide teams waren al kansloos voor de play-offs, maar dit maakte de ambiance niet minder indrukwekkend.
Op 7 juli speelde Carey Price zijn laatste wedstrijd. Het was Game 5 van de Stanley Cup Final en de Montreal Canadiens werden met 1-0 verslagen door de Tampa Bay Lightning. De goalie was tijdens het gehele seizoen geweldig voor de stuntploeg uit Quebec, maar niemand die op dat moment wist dat Price daarna bijna een jaar uit de roulatie zou zijn. Hij kampte met blessures, maar vooral zijn mentale gezondheid liet helaas even te wensen over. Niemand verwachtte hem eigenlijk nog terug dit seizoen en niemand die hem dat ook kwalijk nam. Toch stond Price daar weer. Op vrijdag 15 april maakte hij, tot grote vreugde van de fans in Montreal, zijn comeback.
Twee periodes lang leek het alsof Price niet was weggeweest. De Canadiens zetten de Islanders onder druk en deden zichzelf tekort met een 0-0 stand na 40 minuten. In de laatste 20 minuten werd dit pijnlijk duidelijk. De Islanders toonden zich een stuk effectiever en boekten dankzij Zach Parise, Noah Dobson en Brock Nelson hun 35e zege van het seizoen. De echte held van de avond stond echter tussen de palen. Ilya Sorokin noteerde zijn zevende shutout van deze jaargang. Alleen Jakob Markstrom van Calgary (9) doet het beter dan de Rus. De Isles zijn inmiddels opgeklommen naar de vijfde plaats in de Metropolitan, maar de beroerde seizoenstart heeft hen de das omgedaan.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
