Home Blog Pagina 315

NHL play-offs: Bruins en Avs op matchpoint, Jets temmen McDavid

0

De play-offs zijn inmiddels in volle gang. In de North Division zijn we inmiddels ook onderweg. Daar hebben Winnipeg en Edmonton deze week het bal geopend en schoven Montreal en Toronto eveneens aan. De eerste ronde wordt binnen de divisie afgewerkt en dat geldt ook voor de tweede. Daarna wordt aan de hand van de punten tijdens het reguliere seizoen bepaald wie tegen wie speelt in de halve finales. Voor het zover is, kunnen we eerst nog genieten van veel strijd in de eerste ronde. Bij SportAmerika houden we je dagelijks op de hoogte.

NORTH DIVISION

Veel minder kansen, maar wel “gewoon” de wedstrijd winnen. Je zou kunnen stellen dat de Winnipeg Jets Game 1 gestolen hebben, maar dan doe je de troepen van Paul Maurice tekort. De Jets wisten Connor McDavid en Leon Draisaitl van scoren te houden en dat alleen is al een prestatie van formaat. Het wordt een stuk lastiger om McDavid twee keer achter elkaar aan banden te leggen. Dat kwam dit seizoen maar één keer voor. Tussen 27 februari en 3 maart stond de superster drie wedstrijden op rij met lege handen.

Voor de Jets was het een echte teamprestatie. Gebruikelijke namen als Blake Wheeler en Mark Scheifele drukte direct hun neus aan het venster, maar Nate Thompson was met twee assists eveneens belangrijk voor zijn ploeg. En dan misten ze Nikolaj Ehlers en Pierre-Luc Dubois nog. In aanloop naar de tweede wedstrijd hulde de coach zich in nevelen over de beschikbaarheid van deze twee aanvallers.

DE HEADLINES

Met Dubois, maar nog altijd zonder Ehlers gingen de Jets op jacht naar een comfortabele 2-0 voorsprong in deze serie. Dat de overwinning in Game 1 niet louter op toeval of geluk berustte, liet Winnipeg zien in deze wedstrijd. De ploeg was fysieker dan de Oilers, gooide zich met gevaar voor eigen leven voor de schoten én legden opnieuw McDavid en Draisaitl aan banden. De twee topschutters probeerden het wel en kwamen samen tot 9 doelpogingen. Geen ervan vond echter een weg voorbij Connor Hellebuyck.

Aanvallend lieten de Jets zich ook niet onbetuigd. Dubois was weliswaar terug in de line-up, maar beperkte zich tot ’t uitdelen van hits. De shots on goal kwamen voornamelijk van Kyle Connor. De aanvaller probeerde het zeven keer, maar Mike Smith weigerde te capituleren. Aangezien Hellebuyck zijn doel ook schoon wist te houden, begonnen de teams met 0-0 aan OT. Deze verlenging duurde slechts vier minuten. Niet McDavid of Darisaitl, maar Paul Stastny eiste de heldenrol voor zich op. Zijn schot glipte voorbij Smith en hielp de Jets aan een verrassende 2-0 voorsprong in deze best-of-7.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in de serie: Winnipeg leidt met 2-0

Het is nog veel te vroeg om de ploeg uit Manitoba al in de tweede ronde te schrijven, maar een stunt lijkt in de maak. Natuurlijk zal het de Jets niet lukken om McDavid en Draisaitl constant van scoren te houden, maar de mannen van Paul Maurice beschikken in deze eerste ronde over een gezonde portie vastberadenheid. Maandag (01.30 uur Nederlandse tijd) gaat Winnipeg in het eigen stadion proberen op matchpoint te komen. Waar de Jets over het algemeen sterk zijn voor eigen publiek, daar valt het in een leeg Bell MTS Place behoorlijk tegen dit seizoen. Ze wonnen slechts 13 van de 28 thuiswedstrijden. Edmonton was dan weer ijzersterk in uitwedstrijden. Ze wonnen er 19 van de 28.

EAST DIVISION

Statistisch gezien een belangrijk potje voor de Capitals. Het verleden wijst uit dat in zo’n 90% van de gevallen de ploeg die op een 3-1 voorsprong in een best-of-7 komt die serie ook wint. Aangezien Washington met een 2-1 achterstand aan Game 4 begint, moeten zij alles uit de kast trekken om een nederlaag te voorkomen. Helemaal onoverkomelijk is dat niet. De Capitals wonnen dit seizoen al een paar keer in Boston, dus ze weten wat ’t is.

De Bruins kunnen uit de statistieken aflezen dat ze verdiend op voorsprong staan. Weliswaar zijn de verschillen klein, maar het is wel veelal in het voordeel van Boston. Het management zal ook met genoegen naar ’t scoreformulier kijken. Ja, Brad Marchand en Patrice Bergeron zijn nog altijd erg belangrijk, maar twee nieuwe namen dienen zich ook aan. Craig Smith, in het off-season overgekomen van Nashville, en Taylor Hall bewijzen dat ze (voorlopig) goede aanwinsten zijn. David Pastrnak staat na drie wedstrijden nog droog, maar zijn eerste goals zijn een kwestie van tijd.

DE HEADLINES

Opnieuw had Peter Laviolette geen plek ingeruimd voor Daniel Sprong. De coach lijkt niet overtuigd van de toegevoegde waarde van onze landgenoot in de play-offs. Laviolette geeft hierin de voorkeur aan bijvoorbeeld de meer ervaren Michael Raffl of Lars Eller. Onder de lat keerde Ilya Samsonov terug. Hij mocht zich gaan revancheren voor de fout die hij maakte in Game 3. Samsonov leek dit keer beter in zijn vel te zitten, want in de eerste periode was hij niet te passeren. Aan de andere kant gold dit overigens ook voor Tuukka Rask.

In de tweede periode brak Brad Marchand deze impasse. Hij veranderde een schot van David Pastrnak van richting voor de 1-0. Dit voerde de druk op Washington nog eens op, maar de Capitals wisten aanvallend niet overdreven veel klaar te spelen. Dat lukte Boston wel in de beginfase van de derde periode. Ruim 20 SOG had David Pastrnak al achter zijn naam, maar nog geen treffers. Daar bracht de Tsjech na 29 tellen in de derde periode verandering in. Op de PP maakte hij er 2-0 van.

Een halve minuut later kon Samsonov alweer vissen. Charlie Coyle maakte de opdracht voor de Capitals nog moeilijker door de 3-0 te scoren. Alex Ovechkin kan zijn stempel nog niet echt drukken op deze serie, maar de Great Eight redde in elk geval de eer voor Washington in deze wedstrijd. De Caps hadden daarna nog 15 minuten om zich naast de Bruins te knokken, maar Matt Grzelcyk, opnieuw op de PP, sloeg alle wind uit de zeilen van de bezoekende Capitals.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in de serie: Boston leidt met 3-1

Tijdens de eerste drie wedstrijden zat er nauwelijks tot geen ruimte tussen deze teams, maar in Game 4 was dit anders. De Boston Bruins domineerden en waren in elk geval in deze ontmoeting een maatje te groot voor de bezoekers. Voor Peter Laviolette is er dus werk aan de winkel. De PK functioneerde in Game 4 slecht, want bij 3 van de tegentreffers had Boston een numeriek overwicht. Met 20 SOG hield het aanvallend ook niet over. Maandag (01.00 uur Nederlandse tijd) moeten de Capitals winnen om niet al heel snel op vakantie te kunnen. Misschien moet Laviolette overwegen Sprong terug in de line-up te brengen. De jonge Amsterdammer zou voor de energie kunnen zorgen waar Washington zo naar snakt.

WEST DIVISION

De Colorado Avalanche moeten het in Game 3 doen zonder Nazem Kadri. Tijdens het reguliere seizoen was de aanvaller goed voor 11 goals en 32 punten, maar in Game 2 ging Kadri over de schreef. Met zijn onbesuisde actie blesseerde hij Justin Faulk en werd hij door de arbitrage uit de wedstrijd gesmeten. Het Department of Player Safety wil Kadri horen over de ze actie en daarna volgt meer dan waarschijnlijk een schorsing. De speler in kwestie ging al vaker zijn boekje te buiten en het is niet ondenkbaar dat zijn eerste ronde al over is. Carl Soderberg zal hem in de line-up vervangen.

In St. Louis maakten ze zich natuurlijk zorgen over Faulk, maar sportief kennen ze ook hun problemen. Het leven in deze play-offs hangt aan ’t bekende zijden draadje en winst in Game 3 is geboden om er nog een serie van te maken. Naast Faulk moest ook Robert Bortuzzo in Game 2 geblesseerd het ijs verlaten. Craig Berube zal dan ook hopen dat de Jordan Binnington van Game 1 komt opdagen in Game 3. De goalie was toen met 46 saves een vervelende sta-in-de-weg. Al kon Binnington een nederlaag niet voorkomen. Met een .879 sv% was hij in Game 2 veel minder aanwezig.

DE HEADLINES

Het fysieke geweld bleef in de openingsfase achterwege. De Blues probeerden op een andere manier zich terug in deze eerste ronde te knokken, maar succes bleef in de eerste periode uit. St. Louis trachtte de Avalanche onder druk te zetten, maar de manschappen van Jared Bednar gaven geen krimp. In de slotseconden werd het even onvriendelijk tussen Ivan Barbashev en Ryan Graves en met name laatstgenoemde was niet te spreken over zijn straf.

Toch speelde deze penalty een belangrijke rol. Op het moment dat Graves terug op het ijs stapte, kwam hij opeens oog in oog met Binnington te staan. Graves pakte het cadeautje uit en zette de Avs op 1-0. Alex Newhook is geen naam die we vaak tegenkomen als het gaat om goals van de Avalanche, maar hij was wel degene die voor de 2-0 zorgde. De Blues verloren hun grip op dit duel in de tweede periode, want door toedoen van Tyson Jost werd het ook nog 3-0. Tyler Bozak bracht 9 tellen na die treffer weer iets van hoop terug in de harten van de Blues.

Craig Berube moest iets verzinnen om zijn team terug in dit duel te krijgen, maar helaas voor St. Louis viel de goal opnieuw aan de andere kant. Met zijn tweede van deze play-offs bracht Brandon Saad de stand op 4-1. De Blues wisten daarmee wel hoe laat het was. Zij zouden opnieuw aan het kortste eind trekken. Dat J.T. Compher er in de slotminuut nog 5-1 van maakte, was alleen nog leuk voor de statistieken.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in de serie: Colorado leidt met 3-0

Zondagavond (23.00 uur Nederlandse tijd) staan de St. Louis Blues voor het eerst in deze play-offs met de rug tegen de muur. Voor eigen publiek zullen zij er alles aan willen doen om een sweep te voorkomen. De Avalanche daarentegen willen dit maar zo snel mogelijk achter de rug hebben. Bednar kan in Game 4 opnieuw geen beroep doen op Nazem Kadri. De aanvaller kreeg vrijdag te horen dat hij voor acht wedstrijden is geschorst. Deze serie is voor hem dus voorbij.

CENTRAL DIVISION

Een uitstekende wedstrijd spelen, maar toch met een rotgevoel uit het stadion vertrekken. Het overkwam Juuse Saros na afloop van Game 2. De 26-jarige Fin was bij vlagen fenomenaal en stopte 28 van de 30 doelpogingen. Daarmee hield hij de Nashville Predators heel lang in leven. De Preds kampten echter met het euvel waar ze al het hele seizoen last van hebben. Nashville scoort zo moeilijk. En als ze in Alex Nedeljkovic dan ook nog een niet te passeren sluitpost treffen, wordt het helemaal lastig.

Daar hebben de Canes geen last van. Die vinden vrij eenvoudig de weg naar het vijandelijke doel en dat verhoogt dan weer de druk op Saros. De Fin moet goed presteren om zijn ploeg een kans te geven, terwijl Nedeljkovic mag vertrouwen op de klasse van zijn aanvallers. Toch is het een verdediger die de meeste indruk maakt. Brett Pesce liet zich al gelden tijdens het reguliere seizoen, maar de 26-jarige blueliner heeft nu ook alweer 3 assists achter zijn naam staan.

DE HEADLINES

Aangespoord door de eigen fanatieke aanhang gingen de Predators op zoek naar de aansluiting in deze serie. Ze moesten een antwoord vinden op het spel van Nedeljkovic en al heel snel had Ryan Ellis dit gevonden. Hij gooide de puck maar eens richting de goal en daar ontstond de openingstreffer uit. Dat het de Preds niet altijd meezit in deze best-of-7 werd na een kwartier duidelijk. Een puck, afkomstig van de stick van Sebastian Aho, vond een pad naar het net en vanuit het relatieve niets kwamen de Canes langszij. Met zijn tweede van de play-offs zorgde Filip Forsberg er echter voor dat de Predators met een voorsprong aan de eerste pauze begonnen.

Lang bleef die stand niet staan. Jordan Staal bracht al snel in de tweede periode het evenwicht terug. Op het moment dat Vincent Trochek, op de powerplay, in diezelfde periode de Hurricanes aan de leiding bracht, dachten velen dat deze serie klaar was. De Predators beschikken echter over de nodige veerkracht. Dat lieten ze in de reguliere competitie al zien en ook in Game 3 kwam dit aan het licht. Mikael Granlund en Ryan Johansen gaven een teken van leven. Die treffers gaven Nashville een voorsprong, maar dat was niet genoeg.

Brett Pesce was tot dusver de man van de assist, maar de blueliner blijkt ook zelf te kunnen scoren. Met nog ruim drie minuten te spelen schoot hij de 4-4 binnen. Opnieuw werd de mentale weerbaarheid van de Predators op de proef gesteld. De teams wisten dat de volgende goal van groot belang in deze serie was. Het maakt nogal een verschil of het 3-0 wordt of 2-1. In OT wilden beide teams aanvankelijk van geen wijken weten, maar er moest een winnaar komen. Die kwam er in 2OT. Met z’n eerste van het postseason bracht Matt Duchene de Predators terug in deze serie.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in de serie: Carolina leidt met 2-1

Het kostte de Predators enorm veel kracht, maar het resultaat mocht er zijn. Eindelijk wisten ze Alex Nedeljkovic en de Carolina Hurricanes te verslaan. Dat Game 3 eindigde in OT was gezien de statistieken geen verrassing. De SOG waren praktisch gelijk, de hits waren eerlijk verdeeld en hetzelfde geldt voor de face-offs. John Hynes weet nu dat zijn Nashville de kwaliteiten heeft om de favoriete Hurricanes te verslaan. Zondag (20.30 uur Nederlandse tijd) moeten ze dit nogmaals doen om Carolina van matchpoint af te houden.

Cover photo: Jason Franson/The Canadian Press via AP

Dutch Watch: back to the long ball en saves voor Kenley

0

Niet alles ging er goed deze week, maar toch wel veel. De spelers van Team Kingdom stonden de ballen weer lekker te raken en de ene na de andere vloog het stadion uit. Soms zelfs letterlijk. Helaas is het niet alles goud wat er blinkt. Andrelton Simmons en Jurickson Profar keerden snel terug van de IL, maar dat geldt niet voor Didi Gregorius. In deze Dutch Watch praten we je over al deze zaken en nog veel meer bij, zodat je weer helemaal op de hoogte bent.

SEIZOENSSTATS: 160 AB, .219/.291/.431, .722 OPS, 22 R, 18 RBI, 12 2B, 6 HR, 2 SB, 93 OPS+

De Atlanta Braves slagen er dit seizoen nog maar niet in het goede gevoel lang vast te houden. Ozzie Albies en de zijnen laten een goede serie net zo gemakkelijk volgen door een slechte. Vorig weekend was het weer tijd voor de goede tijden. Op bezoek bij de Brewers hadden de Braves ook wel wat wins nodig om niet te ver achterop te raken in de NL East. Tijdens een home stand kregen ze daarna de kans om daadwerkelijk stappen te zetten. Koploper New York bracht namelijk een bezoek aan Truist Park.

Voor hij aan de serie in Milwaukee begon, was Albies vijf wedstrijden op rij doorgekomen met minimaal één hit. Zijn slaggemiddelde was met .233 inmiddels ook wat toonbaarder. Vorige week vrijdag verscheen de infielder vijf keer in het slagperk. Vier keer leverde hem dit niets op. In de vijfde inning had Albies echter goed opgelet toen Marcell Ozuna een homerun sloeg. Hij volgde het voorbeeld van zijn ploeggenoot en sloeg de bal voor de zesde keer dit seizoen het stadion uit. De Braves hadden op dat moment een 4-1 voorsprong en zouden met 6-3 winnen.

In de tweede ontmoeting was het al snel raak voor onze landgenoot. Met een RBI-double zette Albies de Braves al in de eerste inning op voorsprong. Met 3-for-5, twee doubles, en een RBI had Albies aan slag een goede avond en dat de Braves met 6-1 zegevierden was ook mooi meegenomen. Op het moment dat ze zondag aan de derde wedstrijd begonnen, hadden ze de serie al op zak. Toch was dat geen excuus om na zes innings met 8-0 achter te staan. Atlanta richtte zich in de late innings nog wel op, maar dit knotsgekke duel ging uiteindelijk met 10-9 naar de Brewers. In de negende inning kwam Albies door met een single, waardoor zijn hitting streak op acht wedstrijden kwam te staan.

KNUPPEL ZWIJGT

Voor de Braves wachtte deze week de belangrijke serie tegen de Mets, maar in deze drie wedstrijden gaf de knuppel van Ozzie Albies niet thuis. De infielder was 0-for-12 in dit drieluik en vijf keer werd hij met drie slag terug naar de dug-out gestuurd. Zijn slaggemiddelde deed dus geen goede zaken. Dat ging van .243 aan het begin van de serie naar .224 aan het einde ervan. Ook ’t team deed geen goede zaken. De Mets wonnen twee van de drie wedstrijden. Alleen de laatste ontmoeting ging dankzij een walk-off homerun van Ronald Acuna Jr. naar de Braves.

SEIZOENSSTATS: 163 AB, .344/.402/.589, .991 OPS, 25 R, 26 RBI, 13 2B, 9 HR, 4 SB, 171 OPS+

De Boston Red Sox hebben de magere jaren weer achter zich gelaten. Zo lijkt het althans. Als vanouds prijken de BoSox weer aan kop van de AL East, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat het schema de laatste weken ook niet tegenzat. Vorige week speelden ze een serie tegen Oakland en die werd ook prompt verloren. Tegen de Angels konden Xander Bogaerts en de zijnen de draad echter weer oppakken. Met dat drieluik eindigde hun home stand, waarna het gezelschap koers zette naar Florida, waar de Blue Jays op hen wachtten.

HEEL, HEEL, HEEL VER!

Xander Bogaerts nam een 3-for-3 mee uit zijn laatste wedstrijd toen hij vorig weekend aan de serie tegen de Angels begon. De kortestop moest op vrijdag 14 mei echter tot zijn laatste AB wachten op zijn eerste en enige hit. Met de nodige pijn en moeite wonnen de Red Sox met 4-3. Dat het ook anders kon, bewezen zowel Bogaerts als de Sox in de tweede wedstrijd. Drie keer verscheen hij in het slagperk en drie keer bleek hij een plaag voor starter Dylan Bundy. Het begon met vier wijd in de eerste inning en vervolgens een tweehonkslag in de vierde. De meeste schade richtte Bogaerts aan in de vijfde. Met twee honken bezet kende hij geen genade met de bal. Of de Angels. Hij sloeg de bal letterlijk het stadion uit en met 2-for-2 en 3 RBIs hielp hij Boston aan een eclatante 9-0 zege.

Na deze strafexpeditie nam de knuppel van Bogaerts wat snipperdagen op. Boston moest de derde wedstrijd met 6-5 aan LA laten en met 0-for-4 speelde onze landgenoot aanvallend niets klaar. Op bezoek bij de Blue Jays ging het aanvankelijk al niet veel beter. Zijn team kwam dinsdag niet verder dan 5 hits en één daarvan kwam van de bat van Bogaerts. Met 2-for-4 en een run (in de eerste inning) scoorde Bogaerts woensdag al beter. Dit gold zeker ook voor de Red Sox, want met een 7-3 zege revancheerden zij zich voor de smadelijke 0-8.

Xander Bogaerts sloot de serie tegen de Blue Jays af met een hit in de negende inning van de laatste wedstrijd. Zijn ploeg had even daarvoor een 8-7 voorsprong genomen en met twee gestolen honken voerde Bogaerts de druk daarna nog wat verder op. Verder dan het derde honk kwam de kortestop echter niet, maar hij verdubbelde in één inning wel zijn totaal stolen bases. Aan de stand veranderde ook niet, waardoor de winst in de serie naar Boston ging.

SEIZOENSSTATS: 118 AB, .229/.266/.364, .630 OPS, 10 R, 22 RBI, 4 2B, 4 HR, 1 SB, 75 OPS+

Voor de Philadelphia Phillies stond er vorige week interleague play op de rol. Ze moesten op bezoek bij de Toronto Blue Jays, al hoefden ze daarvoor de grens niet over te steken. Canada zit namelijk nog altijd niet op Amerikaanse teams te wachten. De serie werd afgewerkt in Florida, maar Didi Gregorius bleef aan de kant. De Amsterdammer had nog altijd last van de elleboog, die hem tegen Washington parten begon te spelen. Hij zag dat zijn teamgenoten in Dunedin twee van de drie duels aan de Blue Jays moesten laten.

Op dinsdag werd Gregorius door zijn club op de IL geplaatst. De Phillies lieten dit met terugwerkende kracht op 14 mei ingaan, waardoor de infielder vanaf 24 mei eventueel weer zou mogen spelen. Of dit ook mogelijk is, zal de komende dagen moeten blijken.

SEIZOENSSTATS: 19.2 IP, 0-1 (10 SV), 1.37 ERA, 1.017 WHIP, 3.74 FIP, 5 R, 3 ER, 15 BB, 23 K, 279 ERA+

De LA Dodgers lijken hun dip weer te boven en daar vaart ook Kenley Jansen wel bij. Tegen de Mariners werkte de titelhouder al aan het zelfvertrouwen en dit moest een vervolg krijgen tegen de Marlins. En in een perfecte wereld zouden daarna ook nog wat overwinningen op de Arizona Diamondbacks volgen. Tussen de vijfde en de zesde save van Jansen zat drie weken, maar na die zesde ging het deze week opeens weer hard. De closer zat lekker in zijn vel en mocht weer wat saves afvinken.

De eerste mogelijkheid diende zich al aan op vrijdag 14 mei. Kenley Jansen had een paar dagen rust gehad na zijn optreden tegen Seattle, dat hem zijn zesde save opleverde. De Dodgers leunden tegen de Marlins op een 9-6 voorsprong en het was aan Jansen om dit in veilige haven te loodsen. Het werd voor de bezoekers uit Miami een ongelijke strijd. Corey Dickerson werd weggeblazen door een ouderwetse Kenley Jansen, Jesus Aguilar kreeg de bal nog wel in het spel maar ook niet meer dan dat en Garrett Cooper werd middels z’n tweede strikeout de derde nul. Voor dit alles had de closer slechts 12 pitches nodig . Met behulp van zijn zevende save zag Jansen z’n ERA dalen naar 1.65.

De Dodgers wonnen twee van de drie wedstrijden tegen de Marlins en mochten vervolgens aan de slag tegen Arizona. De Diamondbacks staan in de NL West weliswaar slechts een plekje lager dan LA, maar het verschil tussen de teams is groot. Afgelopen maandag, tijdens de eerste ontmoeting, had Dave Roberts de hulp van Jansen al in de achtste inning nodig. De Dodgers verdedigden een 2-1 voorsprong en met twee honken bezet werd het Roberts iets te spannend. Onze landgenoot hielp zijn team uit de brand en kwam ongeschonden door de achtste inning. In de negende dwong Nick Ahmed weliswaar vier wijd af, maar verder dan dat kwamen de D-Backs niet. Voor 1.1 inning gebruikte Jansen 17 pitches, stelde hij zijn achtste save veilig en daalde z’n ERA naar 1.53.

DRUKKE WEEK

Daarmee zat de werkweek voor Jansen er nog altijd niet op. Zijn Dodgers wonnen de tweede wedstrijd afgetekend met 9-1, maar tijdens de derde werd weer de hulp van Jansen ingeroepen. In de zevende inning wist LA een 2-1 achterstand om te zetten in een 4-2 voorsprong en Roberts wenste dit zo te houden in de negende. We dreigen in herhaling te vallen, maar voor Arizona was er tegen deze Jansen opnieuw geen beginnen aan. Josh Rojas maakte er nog een lange AB van, maar na 7 pitches kon hij gaan zitten met drie slag. Daarna had Jansen aan 5 pitches genoeg om Eduardo Escobar en Andrew Young weg te zetten voor zijn negende save.

Zijn tiende volgde op donderdag 20 mei. De Diamondbacks zullen zich gelukkig prijzen dat ze Jansen voorlopig niet meer zien, want opnieuw waren zijn pitches hen te machtig. Roberts gunde zijn closer geen rust, maar dit keer was dat geen probleem. Jansen had 17 pitches nodig, stuurde twee batters met een strikeout weg en hengelde de zwaarbevochten 3-2 overwinning binnen.

SEIZOENSSTATS: 117 AB, .239/.336/.308, .643 OPS, 17 R, 11 RBI, 3 2B, 1 HR, 6 SB, 87 OPS+

De San Diego Padres konden zich vorig weekend meten met een topteam uit de NL Central. Er stond een serie tegen koploper St. Louis op het programma voor de Friars, maar ze moesten zonder onder meer Jurickson Profar en Fernando Tatis Jr. deze strijd aanbinden. Profar was in nauw contact geweest met de superster van San Diego en Tatis Jr. testte vorige week positief op het coronavirus. Onze landgenoot werd daardoor ook buiten de ploeg gelaten en miste de serie tegen de Cardinals. Die serie verliep voor de Padres uitermate succesvol. Ze versloegen hun rivaal drie keer en hadden daardoor de koppositie in de divisie voor het grijpen.

Afgelopen maandag mocht Profar weer opdraven. Hij werd door manager Jayce Tingler voor de vierde keer dit seizoen op het eerste honk geposteerd. Profar liet zijn rentree bepaald niet onopgemerkt voorbij gaan. De international was 2-for-4 in dit duel met runs in de vierde en vijfde inning. Zijn ploeg maakte korte metten met de Rockies en won met 7-0. Dinsdag ging het wat lastiger. Jurickson Profar kwam in de vierde door met een infield single, maar had in de tweede middels een productieve out zijn team op 1-1 gebracht. De tegenstander uit Denver boog dit keer pas in extra innings: 2-1.

Net op tijd om de laatste wedstrijd tegen de Rockies mee te maken, keerde ook Tatis Jr. terug van de Covid-lijst. Dit was voor Colorado net wat teveel van het goede. De vedette sloeg 4-for-4 woensdag en leidde zijn team naar een 3-0 overwinning. Jurickson Profar nam plaats in het linksveld, maar kon aan slag niet imponeren. In de zevende inning dwong de Oranje-international vier wijd af, maar daarvoor keerde hij twee keer onverrichter zake terug naar de dug-out. Overigens wist hij wel voor de zesde keer dit seizoen een honk te stelen.

SEIZOENSSTATS: 148 AB, .216/.258/.311, .569 OPS, 14 R, 14 RBI, 3 2B, 3 HR, 61 OPS+

Dat was vorige week toch even wennen voor de Detroit Tigers. Zomaar ineens wonnen ze een serie en ’t ging tegen de Royals nog in een sweep ook. Jonathan Schoop noteerde in die serie 5 hits. Voor zowel de infielder als zijn team was het dus zaak de lijn door te trekken. Die kans kregen ze afgelopen weekend in de home stand tegen de Cubs. Daarna pakten de Tigers hun koffer in en zetten ze koers naar de westkust, waar de Mariners hen zouden ontvangen.

Met 0-for-3 begon het weekend vorige week vrijdag niet lekker voor Jonathan Schoop. De infielder sloeg de bal ook nog eens twee keer in een dubbelspel. Detroit opende dit drieluik daarnaast ook nog eens met een 4-2 nederlaag, dus al met al geen gelukkige avond voor Schoop. Hoe anders was dit een dag later. Hij stond, met zijn slaggemiddelde van .197, in de line-up als aangewezen slagman. Manager AJ Hinch kreeg daa geen spijt van. Met een RBI-single in de eerste inning bracht Schoop de Tigers langszij en een RBI-double in de vierde hielp de ploeg zelfs aan een 6-4 voorsprong. Zijn goede avond aan slag (3-for-5) bleef niet zonder resultaat. In extra innings ging de winst naar Detroit: 9-8.

PRODUCTIEF

Met 1-for-4 sloot Schoop deze serie af. De Tigers moesten de laatste wedstrijd met 5-1 aan de bezoekende Cubs laten, maar die ene run kwam nog wel op het conto van de infielder. Na een double in de zevende inning verpestte een tik van Schoop in de negende de shutout voor Chicago. Heel voorzichtig heeft de international de weg omhoog gevonden en dit zou hij door weten te trekken tegen de Seattle Mariners.

Afgelopen maandag was hij tijdens de eerste wedstrijd opnieuw 1-for-4, maar deze klap in de tweede inning leverde Detroit wel twee runs op. Met zijn derde homerun van het seizoen tilde Schoop de stand naar 3-0 en die voorsprong werd niet meer weggegeven. Ondanks zijn 2-for-5 en een RBI-single speelde Schoop dinsdag een bijrol in het sprookje van Spencer Turnbull. Met een no-hitter leidde de werper zijn Tigers naar een 5-0 overwinning. Zo mooi als die dag werd het woensdag niet, maar Detroit won wel weer! Voor de tweede keer in drie series noteerden Schoop en consorten een sweep. Met twee walks en een run had onze landgenoot (0-for-3) ook een aandeel in de 6-2 zege.

SEIZOENSSTATS: 101 AB, .228/.322/.327, .648 OPS, 13 R, 10 RBI, 4 2B, 2 HR, 89 OPS+

Toegegeven, we vreesden vorige week het ergste toen we vernamen dat Andrelton Simmons weer uit de roulatie was met een enkelblessure. Gelukkig viel het dit keer mee en stond de begenadigde kortestop vorige week alweer op het veld. De Minnesota Twins kunnen alle hulp goed gebruiken, want de ploeg is inmiddels hekkensluiter in de AL Central. Met series tegen de A’s en White Sox werd het ze deze week in het noorden van de States ook niet eenvoudig gemaakt.

Er bleek gelukkig niet al te veel aan de hand met de enkel van Simba. Twee dagen nadat hij tegen de White Sox geblesseerd het strijdtoneel verliet, stond hij weer klaar om het op te nemen tegen Oakland. In de vijfde inning van de eerste wedstrijd kwam Simmons door met zijn 20e hit van dit seizoen. Veel hielp het de Twins niet, want de ploeg ging met 6-1 onderuit. Een dag later, op zaterdag 15 mei, bereikte hij middels vier wijd de honken. In zijn officiële AB’s was Simmons 0-for-2, maar ma vijf nederlagen op rij mochten de Twins eindelijk weer eens een overwinning vieren: 5-4.

Het belangrijkste moment voor Andrelton Simmons moest toen nog komen. Hij stond op één homerun dit seizoen, maar daar kwam afgelopen zondag een tweede bij. Met het derde honk bezet timmerde hij de bal de tribunes in en zette zijn Twins daarmee naast de Athletics: 6-6. Voor onze landgenoot betekende deze homerun zijn negende en tiende RBI van deze jaargang. Helaas voor Minnesota ging het mis in de negende inning en was een wild pitch van reliever Taylor Rogers de boosdoener.

SNEL VERGETEN

Simmons en de Twins zullen hopen dat hun wedstrijd van afgelopen maandag tegen de White Sox snel uit het collectieve geheugen verdwijnt. Met een single en een run in de zesde inning zag het er voor Simba nog niet eens zo slecht uit. Dat komt pas als je weet dat de White Sox op dat moment al 14 runs over de thuisplaat hadden geslagen. Minnesota ging keihard met 16-4 onderuit. Tijdens de tweede wedstrijd ging de ploeg op zoek naar eerherstel en die kwam er in de vorm van een 5-4 zege.

Die winnende run kwam op naam van Simmons. Hij opende de negende inning met een single naar het linksveld, schoof vervolgens via het tweede honk op naar het derde om tot slot door Jorge Polanco binnengeslagen te worden. Daarmee zat zijn taak er op in deze serie, want de derde wedstrijd mocht Simmons vanaf de kant bekijken. Zijn team verloor voor de 27e keer dit seizoen. Dit keer met 2-1. Het slaggemiddelde van Simmons blijft hangen rond de .240, maar met 10 RBIs en 2 homeruns kun je onze landgenoot niet erg productief noemen.

TUSSENDOORTJE

Onlangs was er die uitbraak van corona bij de Twins en daardoor moesten er wat wedstrijden tegen de Angels verplaatst worden. Om Simmons en de zijnen aan wat airmiles te helpen, besloot de MLB een doubleheader te plannen tussen de thuiswedstrijden tegen de White Sox en een serie uitwedstrijden tegen Cleveland. Voor Andrelton Simmons verliep het weerzien met zijn oude club weinig succesvol. De kortestop verscheen vijf keer aan slag, maar noteerde geen hit of walk. Zijn ploeg deed het beter. Na een ruime 7-1 nederlaag in deel 1, werd deel 2 door de Twins met 6-3 gewonnen.

Coverfoto: Duane Burleson/Getty Images

NHL play-offs: Canadiens verrassen, Penguins en Knights op voorsprong

0

De play-offs zijn inmiddels in volle gang. In de North Division zijn we inmiddels ook onderweg. Daar hebben Winnipeg en Edmonton het buffet geopend en zijn Montreal en Toronto aangesloten. De eerste ronde wordt binnen de divisie afgewerkt en dat geldt ook voor de tweede. Daarna wordt aan de hand van de punten tijdens het reguliere seizoen bepaald wie tegen wie speelt in de halve finales. Voor het zover is, kunnen we eerst nog genieten van veel strijd in de eerste ronde. Bij SportAmerika houden we je dagelijks op de hoogte.

NORTH DIVISION

Voor het eerst in meer dan 40 jaar komende de gezworen vijanden elkaar weer eens tegen in het postseason. De Toronto Maple Leafs, met natuurlijk al dat aanvallende geweld, tegen de underdog uit Montreal. Halverwege de jaren negentig waren de Habs de laatste Canadese winnaar van de Stanley Cup. Een herhaling lijkt uitgesloten. Zelfs het overleven van de eerste ronde wordt al een hele toer. Vorig seizoen schakelden de Canadiens echter vrijwel vanuit het niets de Penguins uit, dus de Leafs zijn gewaarschuwd. Voor hen is het 17 jaar geleden dat ze nog eens voorbij de eerste ronde kwamen.

De Leafs toonden zich weliswaar de betere in de onderlinge wedstrijden, maar helemaal gerust kunnen Auston Matthews en consorten er toch ook niet op zijn. De Leafs kunnen zih opmaken voor een harde serie, want Montreal is de ploeg met gemiddeld de meeste hits (28.3) per wedstrijd. Met 17.91 hits per game bijten de Leafs wat minder van zich af. Als we het fysieke aspect buiten beschouwing laten, mogen de Maple Leafs eigenlijk geen probleem hebben met deze Habs. Met Matthews, William Nylander, Mitch Marner en John Tavares hebben ze een surplus aan aanvallend talent en defensief ziet het er zowaar ook beter uit. Dit mede door de komst van T.J. Brodie.

De Montreal Canadiens maakten deze week van de nood een deugd. Zij hadden wat dagen vrij en daardoor konden Brendan Gallagher en Carey Price wat minuten maken in de AHL. De goalie stond sinds 19 april aan de kant vanwege een hersenschudding. Een pijnlijke duim was de reden dat Gallagher al sinds 5 april niet in actie kwam. Dominique Ducharme koos er daarnaast voor jonkies Cole Caufield en Alexander Romanov niet in de line-up op te nemen. De coach gokt op ervaring en stabiliteit.

DE HEADLINES

In deze ijshockeygekke steden was er natuurlijk veel aandacht voor deze serie. Montreal leek aanvankelijk het beste tegen de druk bestand, want de Canadiens begonnen feller en energieker aan het duel. Halverwege de eerste periode werd het echter stil op de bank van zowel de Leafs als de Habs. Door een ongelukkige botsing met de knie van Corey Perry ging John Tavares naar het ijs. Het zag er akelig uit, maar op de brancard kwam het bevrijdende duimpje toen de Leafs-captain van het ijs werd gereden.

De Canadiens waren als eerste van de schrik bekomen. Tyler Toffoli was dit seizoen de goalgetter in Quebec, maar nu werd hij beloond met een assist. Dat gold ook voor een andere nieuweling, want Eric Staal was degene die Josh Anderson wegstuurde. De van Columbus overgekomen aanvaller faalde oog in oog met Jack Campbell niet en zette de bezoekende Habs op voorsprong. Deze stand hield het vol tot de beginfase van de tweede periode. De Leafs drongen meer en meer aan en William Nylander beloonde de inspanningen met de gelijkmaker.

In Toronto waren en zijn de verwachtingen als altijd hooggespannen, maar het ging bij de Leafs bepaald niet vanzelf. Tijdens het reguliere seizoen waren de Maple Leafs bij vlagen dominant, maar tegen deze strijdvaardige Canadiens wilde het maar niet lukken. Montreal deelde de ene hit na de andere uit en een mooi resultaat bleef niet uit. Paul Byron werd, shorthanded, weggestuurd door Joel Armia. Ze konden Byron wel om een boodschap sturen, want hij liet Campbell kansloos. Met man en macht werd vervolgens deze 2-1 verdedigd en deze strategie had succes. De Canadiens openden de serie met een knappe overwinning.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in de serie: Montreal leidt met 1-0

Auston Matthews was de grote man van het reguliere seizoen en ook in Game 1 wilde de Amerikaan zijn Leafs aan de hand nemen. Maar liefst 8 keer schoot de topschutter op goal, maar telkens had Carey Price zijn antwoord klaar. De goalie lijkt hersteld van zijn hersenschudding en maakte een goede indruk tegen de Leafs. Ook de mannen voor hem lieten zich niet onbetuigd. Maar liefst 55 hits stonden er na 60 minuten op het bord. Twee keer zoveel als de 27 van Toronto. Sheldon Keefe zal een antwoord moeten vinden op dit fysieke spel als de teams zondag (01.00 uur Nederlandse tijd) opnieuw het strijdperk betreden. Dan weten we waarschijnlijk ook meer over de blessure(s) van Tavares.

EAST DIVISION

Het mag allemaal wel wat scherper in de openingsfase. Dat zal zo ongeveer de boodschap zijn geweest die Barry Trotz aan zijn manschappen heeft meegegeven. In Game 2 waren de Islanders nog niet helemaal wakker toen Bryan Rust al vroeg de score opende. In een serie die zo close is als deze kan een team zich dat niet veroorloven. Zeker niet als de tegenstander uit Pittsburgh komt en over een magnifieke aanval beschikt. Het zal de club uit Long Island ook helpen als Mathew Barzal eens besluit zich in de debatten te mengen. Zijn naam ontbreekt na twee wedstrijden nog op het scoreformulier.

Dat geldt voor Evgeni Malkin. De Rus speelde nog geen minuut in deze serie en ’t is onduidelijk wat hem precies mankeert. Mike Sullivan wilde nog wel kwijt dat Malkin samen met zijn teamgenoten naar New York reist. De coach weet dat hij minimaal één van de twee komende wedstrijden moet winnen. Niet alleen om het thuisvoordeel terug te grijpen, maar ook om een serieuze kans te houden op de volgende ronde.

DE HEADLINES

Wat de boodschap van Trotz ook was, deze was waarschijnlijk aan dovemansoren gericht. Weer zag Semyon Varlamov er na twee minuten niet goed uit toen Kris Letang de score namens Pittsburgh opende. De bezoekende Pens roken bloed en probeerden de score uit te bouwen, maar dit lieten de Islanders niet gebeuren. Mathew Barzal mocht dan nog zonder punten zijn, de vedette probeerde in deze belangrijke Game 3 zijn Isles aan de hand te nemen.

In de tweede periode kreeg Barzal zijn beloning. Scott Mayfield maakte gelijk en Barzal kreeg een assist achter zijn naam. Lang mocht New York niet genieten van deze gelijke stand. Veteraan Jeff Carter vond twee minuten na de gelijkmaker een gaatje voorbij Varlamov en scoorde de 2-1. Evgeni Malkin maakte voor het eerst zijn opwachting in deze serie en de Rus was betrokken bij de 3-1 van Jason Zucker.

De eerste 40 minuten verliepen nog vrij normaal, maar in de derde periode gingen alle remmen los. Cal Clutterbuck en Anthony Beauvillier brachten de Isles weer naast de bezoekers. Carter herstelde de voorsprong voor Pittsburgh, maar met zijn tweede van de avond sloeg Clutterbuck weer terug namens de Islanders. Heel voorzichtig begonnen de aanwezige fans al aan een OT te denken, maar dat was buiten Brandon Tanev gerekend. Met minder dan vier minuten op de klok schoot hij Pittsburgh naar een 2-1 voorsprong in deze best-of-7.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in de serie: Pittsburgh leidt met 2-1

Barry Trotz staat voor een moeilijke keuze. Moet de coach voor Game 4 (zaterdag 21.00 uur Nederlandse tijd) vasthouden aan Varlamov of teruggrijpen op backup Ilya Sorokin. De backup presteerde naar behoren in de eerste wedstrijd en dit kan toch niet worden gezegd van Varlamov. De oudste van de twee Russen was nu al twee keer niet bij de les in de openingsminuten. In Pittsburgh prijzen ze zich gelukkig met het aantrekken van Jeff Carter. De dertiger was in het verleden al belangrijk voor de Kings en lijkt nu ook de Penguins op sleeptouw te nemen. De aanwinst heeft al drie goals achter zijn naam staan.

WEST DIVISION

Beide teams hebben een surplus aan aanvallend talent op het ijs staan, maar voorlopig zijn het de goalies die de dienst uitmaken. Cam Talbot was geweldig in Game 1 en Marc-André Fleury hielp zijn Vegas Golden Knights aan de zege in Game 2. Kirill Kaprizov en Kevin Fiala wachten nog altijd op hun eerste goal in deze play-offs. De Russische rookie was tijdens het reguliere seizoen af en toe een tovenaar op het ijs, maar de Knights wisten hem in Vegas te beteugelen.

Peter DeBoer zag zijn voorbereiding verstoord worden door wat positieve testen. In Vegas voelden ze de bui misschien al hangen, maar gelukkig bleek het vals alarm. Max Pacioretty was een belangrijke kracht dit seizoen voor de troepen van DeBoer, maar de voormalig Canadien kwam nog niet in actie. Tijdens de play-offs komt het vaak voor dat clubs zich in nevelen hullen over blessures en dit geval is geen uitzondering.

DE HEADLINES

Het was even flink schrikken voor de favoriete Knights. De Minnesota Wild deden wat Vegas in Game 1 deed. De ploeg van Dean Evason schoot uit de startblokken in de eerste periode en zag Ryan Hartman al na ruim twee minuten de score openen. Hartman kreeg daarmee de beloning die hem al eerder toekwam. Hij is bezig aan een goede serie, maar was nog zonder goal. Dat gold niet voor ploeggenoot Joel Eriksson Ek. De Zweed was al beslissend in de eerste wedstrijd en hielp de Wild nu aan een 2-0 voorsprong.

Vroeger, in de tijd van Bruce Boudreau, konden de fans rustig achteroverleunen bij een dergelijke voorsprong. Dat is nu anders. In de tweede periode voerden de Knights de druk op en dit bleef niet zonder gevolgen. Binnen tien minuten lieten Mark Stone, Patrick Brown en Reilly Smith de wedstrijd volledig kantelen. Vegas begon de tweede periode met een 2-0 achterstand en ging met een 3-2 voorsprong de tweede intermission in.

Minnesota moest aan de bak in de laatste 20 minuten, maar kregen toch niet de kansen die ze zich wensten. De goede start konden ze geen vervolg geven en in de slotfase van de derde periode werd de berg die beklommen moest worden nog hoger. William Karlsson verschafte Vegas wat lucht. Marc-André Fleury kreeg voor deze treffer een assist op zijn naam. Met zijn tweede van de avond besliste Stone in de slotminuut dit duel definitief: 5-2.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in de serie: Vegas leidt met 2-1

De Vegas Golden Knights hebben hun weg voorbij Cam Talbot gevonden. In Game 1 was deze nog afgesloten, in Game 2 opende zich al een klein gaatje en nu was er voor de goalie geen houden aan. Vijf treffers op rij kregen de Wild in Game 3 op de knieën. Zelf stelde Minnesota daar, op de openingsfase na, veel te weinig tegenover. Ze schoten slechts 16 keer op de goal van Fleury en hadden daarnaast het geluk dat de PP van Vegas (opnieuw) niet functioneerde. Met 0-for-5 zal DeBoer daar niet overdreven gelukkig mee zijn. Genoeg verbeterpunten dus voor Evason en de Wild. Zondag (02.00 uur Nederlandse tijd) zullen we zien of ze dit in de praktijk kunnen brengen.

CENTRAL DIVISION

Een do-or-die zonder dat er direct al eliminatie volgt. Met dat idee zullen de Florida Panthers naar Tampa Bay zijn gegaan voor Game 3 in deze best-of-7. Joel Quenneville zag zijn team niet eens zoveel verkeerd doen in de eerste twee wedstrijden, maar de Lightning sloegen telkens op de juiste momenten toe. Coach Q zag Sam Bennett terugkeren na zijn schorsing en de Panthers kunnen de aanvaller goed gebruiken. Bennett was geschorst vanwege een ongeoorloofde hit aan het adres van Blake Coleman in Game 1.

De Tampa Bay Lightning zullen tevreden zijn over het verloop van deze serie. Het komt ze bepaald niet aanwaaien, maar alle inspanningen zijn voorlopig niet voor niets. Nikita Kucherov en Steven Stamkos stromen moeiteloos in en maken de toch al sterke Lightning nog veel sterker. Jon Cooper zal zich nog wel even hebben afgevraagd op welke goalie hij zijn ploeg moet voorbereiden. Sergei Bobrovsky en Chris Driedger hebben allebei al een start voor de Panthers achter hun naam staan en het was onduidelijk voor wie Quenneville in Game 3 zou kiezen.

DE HEADLINES

De term ‘rollercoaster’ wordt regelmatig gebruikt in de sport, maar zelden zal ’t zo op zijn plaats zijn geweest als voor deze wedstrijd. We hebben in deze serie al vaak de vergelijking gemaakt met een bokswedstrijd tussen zwaargewichten, maar zelfs de Rumble in the Jungle verbleekte bijna bij wat de Panthers en Lightning de fans dit keer voorschotelden. Florida wist dat het goed moest beginnen. De treffers van Sam Bennett en Radko Gudas waren in de openingsfase dan ook zeer welkom.

Anthony Cirelli, Ross Colton en Steven Stamkos sloegen namens de Lightning in de eerste helft van de tweede periode keihard terug. Opnieuw moesten de Panthers in de achtervolging. Dit keer misschien wel wanhopiger dan ooit, want een 3-0 achterstand in deze serie was waarschijnlijk fataal. Op de powerplay bracht Alex Wennberg verlossing. Hij schoot de 3-3 binnen en beide teams konden weer opnieuw beginnen.

Met goals van Brayden Point en Alex Killorn laat in de tweede werd de mentale weerbaarheid van Florida opnieuw getest. Patric Hornqvist bracht al snel wat hoop terug in de harten van de Panthers en Gustav Forsling zorgde voor de bevrijdende 5-5. Er brak, met name voor de Panthers, een enorm belangrijke verlenging aan. Groot was dan ook de vreugde toen Ryan Lomberg de gamewinner scoorde.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in de serie: Tampa Bay leidt met 2-1

Het ging met hangen en wurgen, maar het ging. Zo zal Joel Quenneville terugblikken op de zege in Game 3. Coach Q zag zijn Panthers goed starten, vervolgens ver terugvallen om zich uiteindelijk op te richten. Het zal zijn ploeg het vertrouwen geven dat het wel degelijk kan tegen deze Lightning. Quenneville deed voor deze wedstrijd weer een beroep op Driedger en dat geeft te denken voor Bobrovsky. Zaterdag (18.30 uur Nederlandse tijd) wordt in Tampa Bay Game 4 afgewerkt en als Driedger dan opnieuw het doel van de Panthers verdedigt, lijkt de rol van Bob voorlopig uitgespeeld.

Cover photo: Frank Gunn/The Canadian Press

SportAm Rookie Ladder: LaMelo Ball wins it all!

0

Het seizoen is razendsnel verlopen en 94 rookies hebben hun eerste volledige NBA seizoen, al dan niet, succesvol afgerond. De draft steals zijn bekend. Spelers als Jea Sean Tate, Tyres Haliburton en Immanuel Quickley kenden allen een top debuut. Voor James Wiseman en Obi Toppon pakte het seizoen een stuk slechter uit. Een aantal teams hebben goede role-players geselcteert waar hun fans jaren plezier van hebben. Maar wie was de beste rookie?


#1 LaMelo Ball /Charlotte Hornets

51 Games / 15.7 pts / 5.9 reb / 6.1 ast / 44% FG / 35% 3FG / 1.6 stl


Aan het begin van het seizoen was het de vraag of LaMelo Ball goed genoeg zou zijn voor de NBA. In tegenstelling tot andere rookies speelde hij niet in college, maar in de Australische basketbal competitie voor de Illawara Hawks.

De Charlotte Hornets zullen uitermate blij zijn dat zij LaMelo als derde keus in de draft konden oppikken. De flashy point guard heeft bewezen over uitzonderlijke skills te beschikken. Zijn passing is uitstekend, zijn ball skills zijn onnavolgbaar en zijn creativiteit zorgen ervoor dat hij veel kansen voor hemzelf en zijn teamgenoten creëert.

Bij de Hornets kreeg hij al snel het vertrouwen en werd Ball als startende point guard in het diepe gegooid. In zijn tiende wedstrijd noteerde hij, als 19-jarige, zijn eerste triple-double. Daarmee is hij de jongste speler ooit in de roemrijke geschiedenis van de NBA!

De ster-kwaliteiten druipen eraf bij de jongste Ball. Hij is het gewend om in de schijnwerpers te staan, schuwt het niet om het laatste schot op te eisen, werkt keihard en heeft zich bewezen als leider.


#2 Anthony Edwards / Minnesota Timberwolves

72 games / 19.3 pts / 4.7 reb / 2.9 ast / 42% FG / 33% 3FG


De #1 draft pick van 2020 heeft alle wedstrijden van de Timberwolves gespeeld. Hij is daarmee de enige rookie van zijn lichting. Ball leidt de groep in punten per wedstrijd. Hij heeft veruit de meeste minuten en schotpogingen ondernomen. En toch eindigt hij als tweede in onze rookie ladder.

Voor de draft was het bekend dat Edwards een eenpersoons aanvalsmachine was. De eerste 17 wedstrijden deed hij dat in de rol van sixth man. Daarna stond hij standaard in de basis. Zoals zoveel rookies kende hij een wisselvallige start, maar gaandeweg het seizoen begon hij sterker en stabieler te spelen. Zijn team moest het lange tijd stellen zonder Karl-Anthony Towns en D’Angelo Russell. Sinds zij zijn teruggekeerd is de efficiëntie van Edwards enorm toegenomen. Eerlijkheidshalve moest hij zijn team dragen terwijl hij daar nog helemaal niet toe in staat was.

Edwards heeft de league getoond een speler te zijn om rekening mee te houden. Hij kan zomaar exploderen en 40+ punten scoren getuige zijn twee uitbarstingen van 42 punten dit seizoen, respectievelijk tegen de Utah Jazz en Phoenix Suns. Niet de minste tegenstander. Daarnaast zijn er maar twee spelers die in hun rookie jaar 40 punten of meer scoorden en dat zijn LeBron James en Kevin Durant. Ook geen kleine namen.

Kortom: Anthony Edwards zal de NBA-fans tijdens zijn carrière gaan trakteren op vele highlights met zijn dynamische dunks. Hij zal zich de komende jaren gaan nestelen tussen de topscorers van de NBA. Al met al genoeg redenen voor de Timberwolves om tevreden te zijn met hun first round draft pick.


#3 Tyrese Haliburton / Sacramento Kings

58 games / 13 pts / 3.0 reb / 5.3 ast / 47% FG / 41% 3FG / 1.3 stl


Modelprof Haliburton kan beschouwd worden als de steal van deze rookie class. De Sacramento Kings selecteerden hem als 12e speler in de draft. Het hele seizoen speelt hij alsof hij al jaren in de NBA rondloopt.

Met zijn lengte en wingspan past hij in het hedendaagse NBA geweld, waarbij het essentieel is om meerdere posities te kunnen verdedigen. Hij heeft een betrouwbaar schot en met name zijn percentage van achter de driepuntlijn is een welkome toevoeging aan zijn aanvallend arsenaal. Hij is een geduldige speler die verstandige keuzes maakt. Het is tekenend dat hij de beste verdediger van zijn team was en altijd in het veld stond in het laatste kwart.

De Kings moeten keuzes gaan maken met wie zij door willen. Met D’Aaron Fox, Buddy Hield, Delon Wright en Tyrese Haliburton hebben ze eigenlijk vier spelers voor twee posities. Laatstgenoemde heeft bewezen dat ze er verstandig aan doen om in ieder geval met hem door te gaan. Fox heeft net een meerjarig max contract getekend en zij lijken tezamen het backcourt van de toekomst te zijn voor de Kings.


#4 Jae’Sean Tate / Houston Rockets

70 / 11.3 pts / 5.3 reb / 2.5 ast / 51% FG / 31% 3FG


Via de Antwerp Giants en Sydney Kings vond Jea’Sean zijn weg naar de NBA. Hij had zich opgegeven voor de draft van 2018, maar werd niet geselecteerd. Na een Summer League-proefperiode bij de Milwaukee Bucks, welke hij moest verlaten met een gebroken vinger, beproefde hij zijn geluk bij onze zuiderburen en in Australië. De Houston Rockets pikte hem aan het begin van het seizoen op als undrafted rookie.

Zijn verhaal vertelt genoeg over het doorzettingsvermogen van Tate. Die vastberadenheid zie je terug in zijn spel. Passie, strijd, commitment. Allemaal synoniemen voor hem als speler.

Het is interessant om te zien hoe hij zich verder gaat ontwikkelen. Hij krijgt genoeg tijd en ruimte bij de Rockets, die volop in een rebuild zitten. Een aantal van zijn skills zijn zeer waardevol. Hij is multifunctioneel als verdediger, is een echte team player en beschikt over een hoog basketbal IQ. Als hij zijn vaardigheden verder kan ontwikkelen lijkt het erop dat hij de vaste small forward voor de toekomst is. In ieder geval als het aan de fans van de Rockets ligt.


#5 Immanuel Quickley / New York Knicks

64 games / 11.4 pts / 2.1 reb / 2 ast / 40% FG / 39% 3FG


Immanuel Quickley boft dat hij onder de hoede van Tom Thibodeau en Derrick Rose wordt genomen. De watervlugge guard leert de fijn kneepjes van het vak van de defense-first coach en deelt het veld onder leiding van veteraan Rose. Er zijn maar weinig rookkies die onder zulke omstandigheden aan hun ontwikkeling mogen werken!

Daarentegen staat “Thibs” er wel om bekend dat je wel moet presteren. Een slappe wedstrijd, een cruciale fout en je kan zomaar voor langere tijd op de bank belanden. Des te knapper van Quickley dat hij zich staande houdt.

Verdedigend werkt hij inmiddels zijn reet eraf en aanvallend is hij mega actief. Met als handelsmerk zijn “floater”. Zijn spel wordt al vergeleken met spelers als Lou Williams, maar dan een variant die wel degelijk kan verdedigen.

Quickley mag hopen op een sterke playoff-run tegen de Atlanta Hawks. Zijn Knicks hebben dit jaar het roer omgegooid en hij heeft daar zeker zijn aandeel in gehad. Het lijkt erop dat de rookie en zijn franchise een rooskleurige toekomst tegemoet gaan.

Photo: Tim Nwachukwu/Getty Images

NFL 4-on-4: het programma en coaches in problemen

0

Het programma voor het komende NFL-seizoen is uit en uiteraard hebben onze NFL-redacteuren hier een mening over. Ook kijken ze nog even naar onze eerste Power Rankings en we sluiten af met de eerste bold predictions richting het nieuwe seizoen. Welke coach haalt de kerst niet?

Coverfoto: Getty Images/Adam Glanzman

It’s raining no-no’s: Kluber houdt Texas Rangers op nul

0

Ze vallen dit seizoen als rijpe appelen van de boom. Gisternacht gooide Corey Kluber alweer de zesde no-hitter van dit seizoen en de tweede in 24 uur tijd. Hierdoor voegde hij zichzelf in het rijtje van Joe Musgrove, Carlos Rodon, John Means, Wade Miley en Spencer Turnbull, die voor hem negen innings gooide zonder een hit tegen te krijgen. De laatste keer dat een New York Yankees-pitcher een no-hitter gooide was alweer 22 seizoenen geleden.

EERSTE IN DE 21e EEUW

Het was alweer een tijd geleden dat een Yankees-pitcher een wedstrijd gooide zonder een hit tegen te krijgen. De laatste keer dat het gebeurde was op 18 juli 1999. Toen gooide David Cone tegen de Montreal Expos de derde perfect game uit de geschiedenis van de club. De perfect game van Cone was tevens ook de eerste no-hitter en eerste perfect game in een interleague wedstrijd.

Bijna 22 jaar later gooide Kluber de twaalfde no-hitter in de geschiedenis van de Bronx Bombers. Hiermee werd hij de eerste die een hitloze wedstrijd gooide in de 21e eeuw. Er zit ook nog een connectie tussen de no-no van Kluber en Cone. Vóór het optreden van de 35-jarige Kluber was Cone de laatste pitcher die 35 jaar of ouder was toen hij zijn eerste no-hitter gooide.

TERUGKEER BIJ OUDE WERKGEVER

Het kunststukje van Klu-bot kwam op ironische wijze op bezoek bij de Texas Rangers. Vorig jaar stond hij daar namelijk nog onder contract, maar kwam hij niet verder dan één inning aan werk. Tijdens zijn debuut in 2020 gooide hij achttien pitches, waarna hij het veld moest verlaten met een schouderblessure.

Doordat hij maar één keer in actie kwam voor de Texanen en er dit jaar pas weer fans op de tribune mogen zitten, bleef de organisatie van de Rangers met de bobbleheads van Kluber zitten. Daardoor zagen zij gister de kans deze eindelijk weg te geven aan het publiek. De mystery bobble woensdag werd in het leven geroepen en zo moesten tienduizend poppetjes van ook oud-spelers Mike Minor, Lance Lynn, Shin-Soo Choo en Elvis Andrus weggegeven worden. Na de prestatie van Kluber is zijn Texas Ranger-bobblehead een echt collectors item geworden.

19 juni 1990

De laatste keer dat er twee no-hitters waren binnen 24 uur, waren er twee no-no’s op dezelfde dag. Fernando Valenzuela en Dave Stewart kwamen beide tot dezelfde prestatie op 19 juni 1990, Valenzuela tegen de St. Louis Cardinals en Stewart tegen de Toronto Blue Jays. Ted Breitenstein en Jim Hughes deden het voor het eerst op 22 april 1898.

ACHTTIENDE VOLLEDIGE WEDSTRIJD

Kluber is zelf geen vreemde om een gehele wedstrijd te gooien. De wedstrijd tegen de Texas Rangers, was zijn achttiende volledige wedstrijd uit zijn carrière. De eerste keer dat hij het voor elkaar kreeg, was in het shirt van de Cleveland Indians op 30 juli 2014, toen in minder dan 100 pitches. Zijn laatste complete game gooide hij tegen de Los Angeles Angels op 4 augustus 2018. Toen kreeg hij drie hits tegen, maar kwam er geen enkele run over de thuisplaat.

TYLER WADE

In iedere no-hit wedstrijd is er wel een speler die naast de pitcher de show steelt, voor de Yankees was dat Tyler Wade. Hij kwam als wissel vanaf de bank voor de geblesseerde Ryan LaMarre en sloeg in zijn eerste slagbeurt een triple waarbij Kyle Higashioka de 1-0 over de plaat liep. Zelf liep hij vervolgens op een sac fly van DJ LeMahieu de 2-0 binnen, wat de uiteindelijke uitslag opleverde.

De 26-jarige ving in de negende inning ook een hard geslagen bal van David Dahl. Deze bal leek routine en had ook maar een .160 expected batting average, maar toch leek dat anders door de stressvolle situatie. Wade ving de bal voor de tweede uit, waarna Willie Calhoun de bal op de grond naar het tweedehonk sloeg en de no-hitter van Kluber een feit was.

TWEEDE KEER VOOR DE RANGERS

Voor de Texas Rangers was het alweer de tweede keer dit seizoen dat het team zonder een hit bleef tijdens een wedstrijd. De eerste keer gooide Joe Musgrove de eerste no-hitter in de geschiedenis van de San Diego Padres tegen de Rangers. Beide no-no’s werden op Globe Life Field gegooid, de thuishaven van de Texanen. Opvallend genoeg zijn ook de Seattle Mariners dit seizoen al twee keer ge-no-hit (door John Means en Spencer Turnbull) en waren de Cleveland Indians ook al twee keer de klos (door Carlos Rodon en Wade Miley).

Door de tweede no-hitter in het pas één jaar oude stadion zijn er nu al meer no-hit wedstrijden geweest dan in de stadions van de Braves (Truist Park, 0), Cardinals (Busch Stadium III, 0), Yankees (Yankee Stadium II, 0), Twins (Target Field, 0), Pirates (PNC Park, 1), Padres (Petco Park, 1), Rockies (Coors Field, 1), Tigers (Comerica Park, 1), Diamondbacks (Chase Field, 1) en Orioles (Oriole Park at Camden Yards, 1).

KLUBER EN THE BOTTOM OF THE BARREL

Het is natuurlijk een fantastische prestatie dat Kluber geen enkele hit tegen heeft gekregen. Toch is er wel iets bijzonders met de starts van de 35-jarige pitcher. Hij gooide namelijk alleen goed tegen teams die meer wedstrijden verloren dan wonnen. Klubes stond negen wedstrijden vanaf het begin op de heuvel en won er hier vier van. Deze winsten kwamen tegen bodemteams als de Baltimore Orioles (17-25), Detroit Tigers (17-26) en Texas Rangers (19-26). Daarnaast stond Kluber dit seizoen tegenover de moeizame Braves-offense en de nummer laatst in de NL East Washington Nationals.

Op het moment dat hij gooit tegen teams met een positief record krijgt Kluber echter de ballen om de oren. In twee wedstrijden tegen de Toronto Blue Jays en één tegen de Tampa Bay Rays kwam hij niet verder dan tien innings, waarin hij zestien hits, zeven earned runs en drie homeruns tegen kreeg.

RACE TEGEN DE GESCHIEDENIS

De zesde no-no van het seizoen betekende ook dat het record van 1884 steeds dichterbij komt. Toen stond de teller aan het einde van het seizoen op acht. Dat de zesde no-hitter al in de maand mei valt is een unicum, hiermee werd het record van 1917 verbroken. Destijds werd de zesde no-hitter op 23 juni 1917 gegooid.

In ieder geval komt een stokoud record steeds dichterbij, de vraag is alleen welke pitcher de volgende hitloze wedstrijd gaat gooien. Als er op dit tempo door wordt gegooid, zullen er in totaal 22 no-hitters gegooid gaan worden. Of dat gaat gebeuren is de vraag, alleen stapje voor stapje komt het magische getal acht dichterbij.

Coverfoto: Tony Gutiérrez/AP Photo

NHL play-offs: Capitals op achterstand, Avs en Canes lopen uit

0

De play-offs zijn inmiddels in volle gang. In de North Division zijn we inmiddels ook onderweg. Daar hebben Winnipeg en Edmonton het bal geopend. De eerste ronde wordt binnen de divisie afgewerkt en dat geldt ook voor de tweede. Daarna wordt aan de hand van de punten tijdens het reguliere seizoen bepaald wie tegen wie speelt in de halve finales. Voor het zover is, kunnen we eerst nog genieten van veel strijd in de eerste ronde. Bij SportAmerika houden we je dagelijks op de hoogte.

NORTH DIVISION

Connor McDavid en Leon Draisaitl tegen een team dat de laatste maand slechts drie van de twaalf wedstrijden won. De Oilers hebben natuurlijk de naam erg afhankelijk te zijn van McDavid en Draisaitl, maar kun je hen dit kwalijk nemen als je zulke klasbakken hebt lopen? De ploeg lijkt in de breedte wat sterker en had dit seizoen geen enkele moeite met de Jets. Maar liefst 7 van de 9 onderlinge wedstrijden werden een prooi voor Team McDavid. In Winnipeg hopen ze vurig dat Nikolaj Ehlers fit genoeg is om te spelen. Pierre-Luc Dubois werd in ruil voor onder meer Patrik Laine overgenomen van Columbus, maar met 8 goals en 20 punten kun je nauwelijks spreken van een succes.

Connor McDavid zal er niet om treuren dat zijn Oilers de Jets treffen in de eerste ronde. De beste speler van dit moment scoorde 7 van zijn 33 goals tegen Winnipeg. De Jets ontpopten zich, naast de Canucks, als favoriete tegenstander van McDavid. Het waren niet alleen de usual suspects die dit seizoen indruk maakten voor de Oilers. Tyson Barrie had met 48 punten eveneens een prima jaar. Helemaal uit de lucht komt dat niet vallen, want als speler van de Avalanche bewees de blueliner al zijn offensieve waarde.

De Winnipeg Jets beginnen dus als underdog aan deze serie, maar Paul Maurice is wel minder afhankelijk van twee of drie sterspelers. De coach zal het misschien niet toegeven, maar hij had dit misschien wel graag anders gezien. Winnipeg is een prima team, maar ontbeert de échte supersterren. Mark Scheifele en Kyle Connor zijn de offensieve sterkhouders en Neal Pionk heeft zich ontwikkeld tot een dragende kracht op de blauwe lijn. Hij moet het echter niet hebben van zijn scorend vermogen, zoals dat voor meer blueliners geldt in Winnipeg. Gezamenlijk kwamen de verdedigers maar net tot 10 goals.

DE HEADLINES

Zonder Ehlers en Dubois, maar met een gezonde dosis onverzettelijkheid begonnen de Winnipeg Jets aan Game 1. Tijdens het reguliere seizoen was hun duidelijk geworden wat ze vooral niet moesten doen tegen de Oilers, dus paste Paul Maurice zijn strijdplan aan. De Jets moesten Connor McDavid in toom houden, maar dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Toch slaagde Winnipeg in die opzet, want McDavid kwam tot slechts 2 SOG. De doelpunten moesten dus van iemand anders komen.

De Jets hadden hun zaakjes dit keer goed op orde, maar konden niet voorkomen dat Jesse Puljujarvi in de tweede periode Connor Hellebuyck klopte. De sterk spelende goalie kreeg echter al snel hulp. Tucker Poolman hing halverwege de periode de bordjes weer in evenwicht. Een tegenvaller voor Edmonton, dat wel de baas op de shot clock was, maar toch bepaald niet op het ijs. Zo eenvoudig het in ’t reguliere seizoen ging tegen deze opponent, zo moeizaam verliep Game 1.

In de derde periode bevestigde Dominic Toninato dat de Jets goed bezig waren. Zijn tip-in zette de bezoekers voor het eerst deze avond op voorsprong. Nog altijd werd weinig vernomen van Leon Draisaitl of Connor McDavid. Pas in de slotminuten stonden de blikvangers op, maar dan wel aan de kant van Winnipeg. Met empty-netters beslisten Kyle Connor en Blake Wheeler deze wedstrijd en zorgden zij ervoor dat de Jets deze serie met vertrouwen tegemoet kunnen zien.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in de serie: Winnipeg leidt met 1-0

Anything you can do once, you can do twice. Of dit ook geldt voor het afstoppen van McDavid en Draisaitl valt nog te bezien. Zaterdag (03.00 uur Nederlandse tijd) mogen de Winnipeg Jets het gelijk van deze uitspraak bewijzen. Het dynamische duo van de Oilers kwam gezamenlijk tot 6 doelpogingen en McDavid had zelfs meer hits dan SOG. Paul Maurice kan niet anders dan tevreden zijn over zijn Jets. Mogelijk krijgt zijn team nog een aanvallende boost in Game 2 als Ehlers en Dubois terugkeren. De Deen traint wel, maar draagt een zogenaamd non-contact shirt, waardoor hij uit de duels moet blijven. Voor Dave Tippett is de opdracht eenvoudig. De Oilers-coach moet zijn sterren op gang zien te krijgen en dan komt het allemaal goed.

EAST DIVISION

Twee wedstrijden achter de rug en twee keer zat er nauwelijks licht tussen de teams. Beide duels werden pas in de verlenging beslist en gelijk verdeeld over deze twee rivalen. Uit de statistieken van Game 2 valt alleen af te lezen dat de Bruins wat wanhopiger op zoek waren naar de overwinning. Boston zocht veel vaker de weg naar het vijandelijke doel en werd uiteindelijk beloond door de gamewinner van Brad Marchand.

Voor Zdeno Chara is Game 3 natuurlijk extra bijzonder. De Slowaak keert terug naar de plek waar hij zoveel successen vierde, maar als lid van de Capitals hoopt Chara zijn oude werkgever flink dwars te zitten. Zonder de geblesseerde Lars Eller, maar met Daniel Sprong hopen de Caps het thuisvoordeel weer te herstellen. De Amsterdammer zal echter wel inzetten op wat meer speeltijd, want dat viel in de eerste twee duels niet mee.

DE HEADLINES

Met Ilya Samsonov onder de lat begonnen de Capitals aan hun jacht op een 2-1 voorsprong in deze serie. De goalie werd onlangs van ‘t zogenaamde COVID-protocol afgehaald en werd fit genoeg bevonden om te starten. Peter Laviolette had dit keer geen plek voor Daniel Sprong in de line-up. De Nederlander begon nog goed aan deze serie met een assist op de eerste goal van Washington, maar zijn speelminuten, of het gebrek daaraan, vertelden al dat Laviolette niet geheel tevreden was.

Zoals zo vaak in deze best-of-7 hielden de teams elkaar in evenwicht. Pas in de tweede periode werd dit verbroken door Alex Ovechkin, die op de powerplay zijn eerste van deze play-offs achter Tuukka Rask schoot. Eveneens op de PP herstelde Taylor 56 seconden het evenwicht alweer. De voormalig MVP scoorde alweer zijn tweede van het postseason en lijkt op z’n plek in Beantown. Nic Dowd, ook hij met zijn tweede, stuurde Washington alsnog met een voorsprong de tweede intermission in.

Brad Marchand mag niet de populairste speler in de NHL zijn, maar belangrijk is hij wel. Halverwege de derde periode zette hij Boston weer naast de Capitals en voor de verandering mochten beide teams weer overuren maken. Dit keer bleef het niet beperkt tot één OT. Pas in de 2OT viel de beslissing en daar moest een fout van Samsonov aan te pas komen. De goalie verprutste een puck en stelde Craig Smith in staat de wedstrijd te beslissen.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in de serie: Boston leidt met 2-1

In de nacht van vrijdag op zaterdag (00.30 uur Nederlandse tijd) is de opdracht eenvoudig voor de Capitals. Winst is geboden om niet al heel snel met de rug tegen de bekende muur te belanden. Beide teams zijn enorm aan elkaar gewaagd, dus lijkt het een utopie dat Washington zo even drie wedstrijden op rij kan winnen. Dat wat dus nodig is als ze ook Game 4 verliezen. Over de uitkomst valt nauwelijks iets zinnigs te zeggen. Dat deze serie nu al drie keer een verlenging nodig had, zegt genoeg over de verhoudingen op het ijs. De Capitals hebben hun beoogde starter terug, maar het is de vraag hoe Samsonov reageert op z’n fout in 2OT. Voor ons Nederlanders is het interessant om te zien of Laviolette in Game 4 weer een beroep op Sprong doet.

WEST DIVISION

De kampioen van de West Division moest heel even naar het juiste ritme zoeken in Game 1, maar toen de Avalanche dit eenmaal had gevonden, ging het rap. Jordan Binnington zag de ene naar de andere aanvalsgolf op hem afkomen en zelfs de goalie moest in de derde periode capituleren. Dat ’t met de teamgeest in Denver ook wel goed zit, bewees Gabriel Landeskog. De captain pakte Brayden Schenn even bij zijn nekvel nadat de Blues-speler ploeggenoot Mikko Rantanen onheus had bejegend. Zonder het zelf te weten, schreef Landeskog een stukje geschiedenis. Hij was de eerste Avalanche-speler met een Gordie Howe hattrick (goal, assist en knokpartij) in de play-offs in bijna 25 jaar.

Toen de Blues twee jaar geleden de Cup wonnen, deden ze dit met behoorlijk fysiek ijshockey. Dit lijkt ook de enige manier om het de Avs echt moeilijk te maken, maar met de hits viel het in Game 1 best mee. Na 60 minuten hadden de Blues er “slechts” 21 uitgedeeld. Dit waren er maar 5 meer dan de Avalanche die avond. Het zal tijdens de wedstrijdbespreking niet alleen over het fysieke aspect gaan. Om kans te maken tegen Colorado zal er ook vaker op doel geschoten moeten worden en moet er meer gecreëerd worden. Of dit alles lukt, is dan weer een tweede.

DE HEADLINES

De St. Louis Blues zullen vast vol goede bedoelingen aan de wedstrijd zijn begonnen, maar al heel snel kon Plan A naar de prullenbak. Een tip-in van Joonas Donskoi brak al na een halve minuut de ban. Daardoor groeide het vertrouwen van de Avalanche en kon de ploeg van Jared Bednar vrijuit gaan spelen. Diep in de eerste periode werd dit beloond met een tweede goal. St. Louis sputterde bij vlagen behoorlijk tegen, maar was niet bestand tegen het geweld van Nathan MacKinnon. De superster tekende voor de 2-0 en later zou blijken dat dit nog maar het begin was.

In de tweede periode was het opnieuw Donskoi die scherper was dan zijn verdedigers. Na ruim drie minuten leek de Fin Game 2 al te beslissen. Sammy Blaid deed echter iets terug voor de Blues en in de derde periode kregen de bezoekers een uitgelezen mogelijkheid om helemaal terug in deze wedstrijd te komen. Na een smerige hit van Nazem Kadri op Justin Faulk kreeg St. Louis een powerplay van vijf minuten. In het reguliere seizoen scoorden ze ruim 23% op de PP, maar nu kwamen ze niet verder dan één goal. Brayden Schenn kreeg deze op z’n naam.

Het venijn zat in de staart van de derde periode. De 4-2 van MacKinnon leek beslissend, maar een paar tellen later bracht Mike Hoffman toch de spanning weer terug. Brandon Saad hielp de Blues echter weer uit hun droom. In de laatste minuut mocht Nathan MacKinnon zijn hattrick compleet maken. Voor de superster van de Avalanche was het al zijn vijfde in deze serie.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in de serie: Colorado leidt met 2-0

Beide teams waren al geen vrienden en de hit van Kadri op Faulk zal de onderlinge verhoudingen nog meer op scherp zetten. In St. Louis vinden ze dat de aanvaller geschorst moet worden. En anders zullen ze waarschijnlijk het recht wel in eigen hand nemen. Het belooft hoe dan ook veel voor Game 3, die in de nacht van vrijdag op zaterdag (03.30 uur Nederlandse tijd) wordt gespeeld. Door de stand in de serie is St, Louis de wanhoop al nabij en ze zullen ook wraak willen nemen voor Faulk. Beide coaches zullen hun uiterste best moeten doen en hun troepen instrueren het hoofd niet te verliezen.

CENTRAL DIVISION

De krachtsverschillen zouden groot moeten zijn tussen de nummer één en vier geplaatst, maar in Game 1 duurde het toch even voor dit aan het licht kwam. Het waren zelfs de Predators die als eerste toesloegen. Alex Nedeljkovic, die zijn debuut maakte in de play-offs, moest aanvankelijk aan de bak, maar zag zijn Hurricanes in de derde periode het verschil maken. De verwachting is ook dat dit een voorbode was op wat komt in de volgende wedstrijden.

Juuse Saros heeft Pekka Rinne inmiddels afgelost als starter van Nashville. De jonge Fin weerde zich kranig tegen het aanvallende geweld van de Canes. Hij kreeg daarnaast hulp van Roman Josi en Ryan Ellis, die samen 7 shots blokten. De Predators zullen aan de andere kant van het ijs meer moeten brengen. Daar slaagden ze in Game 1 slechts één periode in, maar om de blauwe lijn te ontlasten, zullen spelers als Filip Forsberg en vooral Mikael Granlund meer moeten brengen. Laatstgenoemde sloot de eerste wedstrijd met een -3 rating af.

DE HEADLINES

John Hynes had zijn huiswerk gedaan voor Game 2. De coach van de Nashville Predators zag zijn team goed voor de dag komen, maar zelfs Juuse Saros kon niet voorkomen dat Sebastian Aho in de eerste periode de Hurricanes aan de leiding bracht. De achterstand bracht de Predators niet van hun stuk. De ploeg leek nog een tandje bij te schakelen en ging vol overtuiging op jacht naar de gelijkmaker.

Helemaal onverdiend zou dit niet eens zijn geweest, maar in de goal van Carolina speelde ook Alex Nedeljkovic een uitstekende wedstrijd. Hij zag zijn ploeggenoten nogal eens in de strafbank belanden, waardoor de PK zijn hulp hard nodig had. Nashville kreeg zeven mogelijkheden op de powerplay, maar in dit duel werd duidelijk waarom deze PP tot de mindere in de league behoort. De Predators dwongen te weinig af, maar liepen ook tegen de sterke PK van Carolina aan. Deze behoorde tijdens het reguliere seizoen juist weer tot de betere in de NHL.

Heel lang bleef het 1-0, dus lang mocht Nashville hopen op een goed resultaat. Die hoop vervloog in de slotminuut. Eerst drukte Sebastian Aho af met zijn tweede van de wedstrijd. Warren Foegele boorde alle hoop van de bezoekers definitief de grond in met de 3-0. Een ietwat geflatteerde overwinning voor de Hurricanes, maar zij vertrekken wel met een comfortabele 2-0 voorsprong naar Music City.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in de serie: Carolina leidt met 2-0

John Hynes zal in Game 2 genoeg aanknopingspunten hebben gezien, maar onder de streep staat het wel “gewoon” 2-0 voor de Canes. De coach zal echter niet tevreden zijn over zijn special teams. Zijn Predators wisten zeven kansen op de PP niet te verzilveren en de Canes benutten één van hun drie kansen. Hoewel hij niet veel te duchten heeft van de powerplay én de PK gewoon goed functioneert, zal Rod Brind’Amour zijn Hurricanes er op wijzen uit de strafbank te blijven. In Music City worden de Predators doorgaans gesteund door een fanatiek publiek en die wil je het liefst uit de wedstrijd houden. Zaterdag (01.00 uur Nederlandse tijd) zullen we zien of dat lukt.

Cover photo: Christian Murdock/The Gazette

En dat is vijf: Turnbull gooit no-hitter tegen Mariners

0

Spencer Turnbull gooide afgelopen nacht alweer de vijfde no-hitter van dit lopende seizoen. De rechtshandige werper schaart zich met zijn geweldige optreden in het rijtje van Joe Musgrove, Carlos Rodon, John Means en Wade Miley, die hem in 2021 al voor gingen. Zo komt het recordaantal van no-hitters in één seizoen weer een stap dichterbij. Voor de Detroit Tigers was het tien jaar en elf dagen geleden sinds Justin Verlander de laatste no-hitter uit de clubhistorie noteerde.

KETCHUPFLES-THEORIE

Oud-Oranje-spits Ruud van Nistelrooij vergeleek ooit het scoren van doelpunten met een ketchupfles: “Soms doe je ontzettend je best en komt er niets uit, en op een ander moment gaat het ineens vanzelf.” Het is het sportieve equivalent van het eerste schaap dat over de dam komt, waarna de andere vlotjes volgen. Die theorie gaat zeker op voor de no-hitters dit jaar. Geen van de werpers die dit seizoen een no-hitter gooide, zal voorafgaand aan het seizoen bovenaan hebben gestaan in de lijstjes van Cy Young-kandidaten. Toch gooiden ze zich stuk voor stuk voor stuk voor stuk in de geschiedenisboeken.

HOMEGROWN

Het huzarenstuk van Turnbull is de achtste no-hitter uit de geschiedenis van de Detroit Tigers. Opvallend genoeg werden alle no-hitters van de organisatie gegooid door zogenaamde homegrown pitchers. George Mullin startte die opmerkelijke reeks in 1912, waarna Virgil Trucks (tweemaal, beide in 1952), Jim Bunning, Jack Morris en Justin Verlander (ook tweemaal, in 2007 en 2011) zijn voorbeeld volgden. Jongens als Casey Mize en Tarik Skubal zullen hopen ooit in hun illustere voetsporen te kunnen treden.

UNUSUAL SUSPECT

De fans in Detroit konden wel een opsteker gebruiken. Zoals verwacht doet de organisatie al vroeg in het seizoen niet meer mee om een plekje in het postseason en kunnen ze de blik weer op de (op het oog hoopvolle) toekomst richten. Een hoogtepunt als dat van vannacht is dan een welkome verrassing in een nog lang seizoen. Met al het jonge werperstalent in Detroit is het een bonus dat ook de 28-jarige Turnbull zich al enige tijd een bovengemiddelde starter toont.

EERSTE ‘COMPLETE GAME’

In tegenstelling tot Turnbull zelf, die zichzelf niet sterk vond beginnen, geloofden zijn teamgenoten al vroeg in een succesvol optreden van hun starter. Al in de eerste inning lieten ze hem weten dat hij die avond weleens een no-hitter kon gooien. Dat is een opvallende voorspelling, als je je realiseert dat Turnbull nog nooit voorbij de zevende inning was gekomen in zijn vier seizoenen in de Major League. Het is bovendien pas zijn derde overwinning in een duel tegen een ander team uit de American League. Opvallend genoeg kwam zijn tweede pas in zijn vorige start, toen ten koste van de Kansas City Royals.

CANDELARIO

Zoals in bijna elke no-hitter kende ook deze van Turnbull een defensieve uitschieter, waarop je later kan terugkijken als het doorslaggevende moment die alles wat volgde mogelijk kon maken. Gisteravond nam Jeimer Candelario die voor zijn rekening. De derdehonkman, die zijn team met een homerun in de eerste inning ook al op voorsprong had gebracht, voorkwam in de zevende inning dat een harde klap van Mitch Haniger langs de lijn in de hoek van het linksveld verdween.

ALWEER DE M’S

Het mag dus zeker een verrassing genoemd worden dat Spencer Turnbull erin slaagt een no-hitter te gooien, maar dat dit ten koste van de Seattle Mariners gebeurt, is dat dan weer niet. Het is dit seizoen al de tweede keer voor de M’s dat die spreekwoordelijk hatelijke nul negen innings lang onder de H op het scorebord blijft staan. Eerder hield John Means namens de Baltimore Orioles de ploeg uit Seattle een gehele wedstrijd onder de duim.

SEAGER

Een no-hitter is dus niks nieuws voor de Mariners, maar dat geldt in het kwadraat voor Kyle Seager. De derdehonkman was al negen keer betrokken bij een wedstrijd waarbij een van de twee teams tot geen enkele honkslag kwam. Tot 2019 pakte die cijfers nog duidelijk in het voordeel van Seager en de zijnen uit — hij stond op dat moment al vier keer aan de goede kant van de score, terwijl hij slechts één keer als verliezer van het veld stapte –, maar sindsdien volgden er maar liefst vier duels dat Seager en zijn teamgenoten met lege handen achterbleven.

BIG UNIT BINGO

Voor de mensen thuis die meespelen met de Big Unit Bingo mag vandaag ook die kaart weer getrokken worden. Tot deze no-hitter van Turnbull werd er slechts één keer eerder een no-hitter gegooid op 18 mei. Randy Johnson gooide op die datum in 2004 namelijk een perfect game tegen de Braves. De oud-Mariner deed dat destijds in het tenue van de Arizona Diamondbacks.

Coverfoto: Twitter Detroit Tigers

NHL play-offs: Penguins en Knights langszij, Lightning neemt afstand

0

De play-offs zijn inmiddels in volle gang. Al laat het noorden nog even op zich wachten, maar daar begint het ook snel. De eerste ronde wordt binnen de divisie afgewerkt en dat geldt ook voor de tweede. Daarna wordt aan de hand van de punten tijdens het reguliere seizoen bepaald wie tegen wie speelt in de halve finales. Voor het zover is, kunnen we eerst nog genieten van veel strijd in de eerste ronde. Bij SportAmerika houden we je dagelijks op de hoogte.

EAST DIVISION

Dat viel de Penguins zondag toch rauw op het dak. De winnaar van de East Division moest het in OT afleggen tegen de nummer vier. Op het moment dat Kyle Palmieri zijn tweede achter Tristan Jarry schoot, zullen de gedachten in Steel City toch even zijn teruggegaan naar 2019. Ook toen stonden deze teams tegenover elkaar in de eerste ronde en werden de Penguins met 4-0 geveegd. Coach Mike Sullivan moest Evgeni Malkin missen in Game 1, maar de Rus maakte tevens de voorbereiding op Game 2 niet mee.

Bij de Islanders hebben ze zo ook hun zorgen. Goalie Semyon Varlamov moest Game 1 laten schieten, maar Ilya Sorokin stond zijn mannetje. Hij zag 42 pucks op zich afkomen en redde de meubelen 39 keer. Kijken we naar de statistieken van Game 1 dan valt ook het verschil in hits op. De Islanders deelden 72 keer uit. De mannen van Barry Trotz stonden 47 keer aan de ontvangende kant. Trotz kon tevreden zijn over het spel van zijn troepen, maar zal in de voorbereiding ook gewezen hebben op de PP. Die was 0-for-2. Zoals die van Pittsburgh overigens 0-for-3 was.

DE HEADLINES

Barry Trotz deed direct een beroep op Semyon Varlamov, maar een succes werd dit in de eerste minuten niet. Zijn Islanders staan bekend om hun defensieve structuur, maar in de openingsminuten van Game 2 was daar weinig van terug te zien. Bryan Rust profiteerde daar optimaal van en joeg de puck voorbij de verbouwereerde Varlamov. Het schudde de Islanders wel een beetje wakker, maar de Rus moest in de eerste periode nog eens vissen. Veteraan Jeff Carter deed wat hij voor de Kings vroeger al zo vaak had gedaan: scoren.

Die voorsprong zorgde voor rust in de gelederen van Pittsburgh. Zij kenden het belang van dit duel maar al te goed. Een tweede nederlaag in een thuiswedstrijd kon heel goed al fataal zijn in deze best-of-7. De Islanders herstelden zich van de slechte openingsfase en kwamen dankzij Josh Bailey terug in deze wedstrijd. Op aangeven van Brock Nelson zorgde hij voor de aansluitingstreffer. Op dat moment waren er nog ruim 25 minuten te spelen en had New York dus alle tijd om langszij te komen.

In de derde periode stond Tristan Jarry echter pal. Van hem werd gezegd dat hij in de eerste wedstrijd wat onnodige pucks liet glippen, maar de goalie revancheerde zich met een prima Game 2. Het slotoffensief van de Islanders kwam, mede dankzij Jarry, niet van de grond en de goalie bleef met zijn Penguins fier overeind. Nog altijd zonder Evgeni Malkin trokken de Penguins de stand gelijk. En Jarry? Die kan met een .974 sv% terugkijken op een goede Game 2.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in serie: 1-1

Er zit nauwelijks tot geen verschil tussen deze teams en het mag dan ook geen verrassing heten dat ze met een gelijke stand naar Long Island reizen. In Game 3 (vrijdag 01.00 uur Nederlandse tijd) zal dit evenwicht doorbroken worden en Barry Trotz zal een betere, maar vooral scherpere, start van zijn troepen verwachten. In Game 2 leken de Islanders niet bij de pinken en daar wisten de Penguins wel raad mee. Of Mike Sullivan in Game 3 weer een beroep op Malkin kan doen, zal de komende dagen pas duidelijk worden. Barry Trotz al op zijn beurt een keuze moeten maken tussen Sorokin en Varlamov. Laatstgenoemde begon niet best, maar herstelde zich naarmate de wedstrijd vorderde.

CENTRAL DIVISION

Het was een feest om deze zwaargewichten tegen elkaar in de ring te zien. Hoewel de buren best een historie hebben, is er van echte rivaliteit geen sprake. Daarvoor is het verschil dan toch net iets te groot. Tampa Bay is al jaren een contender en heeft al twee Cups te pakken. Florida is ietsje jonger, speelde weliswaar een SCF, maar staat ’t laatste decennium toch in de schaduw van de buurman.

Daarom is deze serie zo belangrijk voor de mensen in Sunrise. Kosten noch moeite werden gespaard om een succesvol team op het ijs te zetten. Het was in Game 1 echter niet genoeg. Nikita Kucherov speelde maanden niet, maar bleek een plaag voor de defensie. Brayden Point had wel gewoon gespeeld, maar was eveneens een handenbindertje. De Panthers lieten zich ook horen, maar maakten ook iets te vaak de gang naar de strafbank. Tampa Bay wist wel raad met de PP en profiteerde drie keer. Joel Quenneville zal zijn mannen dus ongetwijfeld hebben opgedragen om toch vooral uit de sin bin te blijven.

DE HEADLINES

Quenneville stuurde voor deze wedstrijd Chris Driedger het ijs op in plaats van Sergei Bobrovsky. Voor de Rus vrij pijnlijk, want hij werd toch naar Sunrise gehaald om het verschil te maken in belangrijke wedstrijden. En belangrijk was deze! De Panthers stelden hun coach ook niet teleur door goed te starten, maar het waren de Lightning die als eerste mochten juichen. Steven Stamkos beweegt zich de laatste jaren geblesseerd door de seizoenen, maar was er nu als de kippen bij om na krap vijf minuten spelen Tampa Bay op voorsprong te schieten.

Voor Florida werd de opdracht daardoor niet eenvoudiger. Door de nederlaag in Game 1 stond er al veel druk op deze wedstrijd en een achterstand konden ze er eigenlijk niet bij hebben. De berg die beklommen moest worden, werd na bijna een kwartier spelen nog hoger. Brayden Point en Nikita Kucherov waren in de eerste wedstrijd goed voor elk twee goals, maar dit keer kregen ze een assist op hun naam. Ondrej Palat was degene die het laatste zetje gaf.

Diep in de tweede periode deden de Panthers dan eindelijk iets terug. Het was niet eens dat zij slecht speelden, maar Tampa Bay lijkt wederom op tijd in vorm voor een mooie run in het postseason. Mason Marchment bracht de hoop terug in Sunrise, maar Andrei Vasilevskiy en de Lightning gaven daarna geen krimp. Met de moed der wanhoop ging Florida op zoek naar de gelijkmaker, maar in het lege doel kon Yanni Gourde vlak voor tijd met de 3-1 dit duel definitief beslissen.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in serie: Tampa Bay leidt met 2-0

Slechts vijf keer pakten de Panthers dit seizoen in thuiswedstrijden geen enkel punt. Van de 28 duels wonnen ze er 20 in Sunrise, maar in het postseason gelden blijkbaar andere wetten. Voor de troepen van Joel Quenneville is het te hopen dat dit ook voor de tegenstander geldt. Ook de Lightning waren praktisch niet te kloppen in Tampa Bay en om deze best-of-7 in leven te houden, zullen de Panthers daar hoe dan ook één keer moeten winnen de komende dagen. De eerste opdracht wacht vrijdag (00.30 uur Nederlandse tijd) op Quenneville, Barkov en de rest van de Panthers. Coach Q zal iets moeten verzinnen om deze tegenstander van z’n stuk te brengen. Het verschil tussen beide teams is minimaal, maar toch is de voorsprong voor de Lightning riant.

WEST DIVISION

Het werd in Game 1 een prachtig duel. Het waren niet de getalenteerde aanvallers van de partijen die zondag uitblonken, maar de twee goalies. Van Marc-André Fleury was dit wel te verwachten. De veteraan begon aan zijn 15e postseason en stelde zelden teleur. Dat Cam Talbot het in de goal van Minnesota zo op zijn heupen had, was verrassender. Of toch niet? Waar Talbot in het reguliere seizoen nog wel eens flopte, daar kan hij mooie cijfers overleggen voor wat betreft het postseason. En met een shutout in Game 1 werden die cijfers er alleen maar mooier op.

Peter DeBoer zag zijn Golden Knights zondag voortreffelijk beginnen. De thuisploeg startte vol energie, speelde fysiek en het was in de eerste periode eenrichtingsverkeer naar Talbot. Het enige dat ontbrak, waren de goals. De Knights hebben voldoende aanvallend talent om dat op te lossen, maar dit geldt ook voor hun tegenstander. Daar staan de kanonnen ook nog op die hatelijke nul. DeBoer zal echter beseffen dat de muur van Minnesota vanzelf zal breken als zijn ploeg zo blijft beuken als in Game 1.

DE HEADLINES

Minnesota had geleerd van Game 1. Daarin was de start van de Golden Knights op z’n zachtst gezegd furieus te noemen. Vegas dreigde de Wild volledig weg te blazen, maar dankzij Cam Talbot bleven de bezoekers overeind. Dit keer was het anders. Nu begon de ploeg van Dean Evason sterk en geconcentreerd aan de wedstrijd. Het nadeel voor hen was echter dat ook Marc-André Fleury zijn topvorm weer had meegenomen.

In de tweede periode was het Matt Dumba die een gaatje vond in het pantser van Flower. Ze droomden in Minnesota van een 2-0 voorsprong in de serie, maar al heel snel werden ze ruw wakker geschud. Nauwelijks een halve minuut na de openingstreffer bracht Jonathan Marchessault het evenwicht terug. Daarmee keerde ook het vertrouwen terug bij de Vegas Golden Knights. Talbot bleek wel degelijk te passeren. Alex Tuch bevestigde dit nog maar eens in de slotfase van de tweede periode.

Diezelfde Tuch besliste het duel in de laatste minuut van de derde. Minnesota dacht al aan een slotoffensief, maar een straf voor Kirill Kaprizov gooide roet in het spreekwoordelijke eten. De Russische rookie moest voor tripping naar de strafbank en zag daar hoe Tuch en de Knights profiteerden van zijn fout.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in serie: 1-1

In de nacht van donderdag op vrijdag (03.30 uur Nederlandse tijd) mogen deze rivalen opnieuw de ijzers onderbinden. Plaats van handeling is dan St. Paul in Minnesota. De Wild wonnen daar dit seizoen 21 van hun 28 thuiswedstrijden. Ook de balans tegen de Knights is gunstig. Vegas vertrok maar één keer met een overwinning uit het Xcel Energy Center. En daar hadden ze nog OT voor nodig. Evason zal zijn team er nog wel even op willen wijzen dat de face-offs echt beter moeten in Game 3. Vegas scoorde hier 60% in Game 2. De Knights deelden ook flink uit met 63 hits.

Cover photo: David Becker/AP Photo

NHL play-offs: Sprong ziet Boston langszij komen, Avs en Canes winnen

0

In de North Division zijn ze nog bezig aan het reguliere seizoen, maar de rest gaat vast verder met het postseason. Het is een wat opmerkelijk besluit van de NHL, maar het is nu eenmaal niet anders. Washington en Boston speelden in de nacht van maandag op dinsdag al hun tweede duel en ook de overige series in de Central en de West zijn gestart. Het wachten is nu nog op de twee series in de North Division, die over twee dagen van start gaan.   

EAST DIVISION

Het was voor Bruce Cassidy best even puzzelen na Game 1. Zoveel deden de Bruins niet verkeerd, maar toch waren het de Capitals die juichend van het ijs stapten. Ja, de Capitals schoten wat vaker op goal en deelden wat meer hits uit, maar Boston won 60% van de face-offs en bleven uit de sin bin. Zij probeerden bij tijd en wijle ook onder de huid van Alex Ovechkin en de Capitals te kruipen door op gezette tijden even hard in te komen. In Game 2 en daarna zouden de B’s daar de vruchten van moeten plukken.

Wat Washington betreft, verliep Game 1 niet geheel naar wens. Afgezien van die belangrijke overwinning dan. Vitek Vanecek moest al snel geblesseerd van het ijs, maar backup Craig Anderson hield zich prima staande. Peter Laviolette kon zonder te aarzelen weer een beroep op Anderson doen. In Game 1 deed de coach ook een beroep op Daniel Sprong, maar waarschijnlijk had onze landgenoot op veel meer gehoopt dan de 9 minuten die hij nu kreeg. De winger mocht in Game 2 dan ook gaan bewijzen dat hij meer speeltijd verdiende.

DE HEADLINES

 Met Daniel Sprong opnieuw op de derde lijn gingen de Capitals op zoek naar een 2-0 voorsprong in de best-of-7. De eerste grote kans was ook voor onze landgenoot, maar hij vond Tuukka Rask op zijn pad. Boston kende het belang van dit duel vanzelfsprekend ook en zij mochten na ruim vijf minuten juichen. Met z’n tweede van de play-offs opende Jake DeBrusk de score in Washington. Het juichen verging de B’s binnen 90 tellen alweer. Op de powerplay tekende T.J. Oshie voor de gelijkmaker.

Nog voor er tien minuten op de klok stonden, was het opnieuw raak voor de bezoekende Bruins. David Pastrnak is doorgaans de afmaker, maar dit keer gaf hij de assist op Patrice Bergeron: 1-2. Ook deze voorsprong haalde de eerste intermission niet. Garnet Hathaway vond een gaatje voorbij Rask voor de 2-2. Diezelfde Hathaway bezorgde de Caps in de derde periode hun eerste voorsprong. Heel voorzichtig begonnen de Caps te dromen van een 2-0 voorsprong, maar dat was te voorbarig. Met minder dan drie minuten te spelen bewees Taylor Hall zijn waarde voor Boston: 3-3.

Net als in Game 1 hadden deze twee rivalen ook in Game 2 niet genoeg aan 60 minuten. Opnieuw moest er een verlenging aan te pas komen, maar Brad Marchand had er al snel genoeg van. Slechts 39 seconden had de routinier nodig om een einde aan Game 2 te maken en deze serie met een gelijke stand naar Boston te sturen.  

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

De teams zijn enorm aan elkaar gewaagd. Dat kwam in alle voorbeschouwingen al wel naar voren en op het ijs bewijzen de spelers het gelijk. Voor Washington zal het zaak worden om eindelijk eens wat face-offs te winnen. Voor de tweede wedstrijd op rij scoorden de Bruins ruim 60% op dit gebied. Daniel Sprong moest het dit keer doen met 8.48 minuten aan speeltijd. De geboren Amsterdammer schoot daarin nog wel vijf keer op goal, maar zonder succes. Van alle aanvallers aan de kant van Washington maakte onze landgenoot de minste minuten. In de nacht van woensdag op donderdag (00.30 uur Nederlandse tijd) gaan deze teams opnieuw het ijs op. Dan is Boston het strijdtoneel en zullen de Caps het thuisvoordeel willen herstellen.

CENTRAL DIVISION

Een verschil van 16 punten, maar gevoelsmatig was dit nog veel groter. De Carolina Hurricanes bivakkeerden het gehele seizoen in de top van de Central Division en pas op het allerlaatste momenten meldden de Nashville Predators zich daar ook. Natuurlijk horen de Preds met al hun kwaliteiten ook in de play-offs. Of ze daar iets klaarspelen, is weer een tweede. Aanvallend gaat ’t bepaald niet soepel in Music City en Roman Josi is daar nog het beste voorbeeld van.

De captain is met 33 punten topscorer, maar hij moet het vooral van zijn 25 assists hebben. Van de forwards komt er niet één in de buurt van de 20 goals en zelfs 15 is al te hoog gegrepen. Mikael Granlund en Kalle Jarnkrok scoorden elk 13 treffers en voerden daarmee die lijst aan. De plek onder de lat behoort nu toe aan Juuse Saros (.927 sv%).

De Hurricanes deden lang mee in de strijd om de Presidents’ Trophy, maar hun 80 punten bleken net niet voldoende. Rod Brind’Amour zal daar niet om malen, want zijn ambities liggen hoger. Hij wil als coach ook de Cup naar Raleigh brengen en heeft daar ook zeker het gereedschap voor. De Canes hebben maar liefst zes spelers die meer goals hebben gemaakt dan de twee topscorers in Nashville.

Met 24 goals en 57 punten is Sebastian Aho de grote man, maar de inbreng van Vincent Trocheck en Jordan Staal mag ook niet onderschat worden. Met z’n drieën zijn ze dodelijk op de PP. Elk tekende al voor 7 treffers. De aanvallers zijn de blikvangers, maar ook defensief zit dit team prima in elkaar. Alex Nedeljkovic is een aangename verrassing onder de lat en Dougie Hamilton behoeft geen nadere introductie.

DE HEADLINES

In de eerste periode konden de Nashville Predators het tempo nog wel bijbenen. Zij versloegen de Canes in de laatste twee wedstrijden van het reguliere seizoen en mochten dus met vertrouwen aan deze serie beginnen. Toen Filip Forsberg na ruim 12 minuten de underdog ook nog eens op voorsprong zette, groeide dit vertrouwen alleen maar. Niet lang na die openingstreffer stelde Teuvo Teravainen namens Carolina al snel orde op zaken.

De verwachte voorsprong voor de thuisploeg kwam er in de tweede periode. Brett Pesce was al betrokken bij de 1-1 en stelde dit keer captain Jordan Staal in staat te scoren. Carolina was inmiddels de bovenliggende partij, maar Nashville weigerde zich neer te leggen bij een nederlaag. Erik Haula zorgde er halverwege de tweede periode voor dat de teams met een gelijke stand aan de laatste 20 minuten begonnen.

In die derde periode werd het verschil in kwaliteit duidelijk. Nino Niederreiter schoot zijn naam al vlot op het scoreformulier en Jordan Staal zorgde voor wat meer lucht. Met deze 4-2 was het verschil definitief gemaakt. In een poging nog iets te forceren, haalde John Hynes goalie Juuse Saros naar de kant, maar daarmee maakte Nashville het Andrei Svechnikov nog gemakkelijker de 5-2 te scoren.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Vrijwel alle statistieken sloegen door in het voordeel van de Hurricanes en verrassend is dat niet. De ploeg van Rod Brind’Amour begon als de grote favoriet in deze serie en afgezien van de eerste periode bleek ook wel waarom. John Hynes zal voor Game 2 (donderdag 02.00 uur Nederlandse tijd) iets bijzonders moeten verzinnen om deze Hurricanes van een 2-0 voorsprong in de best-of-7 te houden. Hij zal vooral de aandacht even vestigen op de powerplay, want deze was ondermaats. Al gold dat overigens ook voor de Cans. Beide teams wisten een numeriek overwicht niet te verzilveren in dit duel.

WEST DIVISION

De winnaar van de Presidents’ Trophy tegen de laatste kampioen van de  “normale” NHL. Colorado werd vooraf al door de kenners getipt als de volgende kampioen, maar de weg naar die titel is voor de Avalanche niet eenvoudig. Eerst moeten ze voorbij een ervaren St. Louis en daarna wachten de Golden Knights. Zo is althans de verwachting. In Denver mogen ze de serie tegen de Blues alvast met vertrouwen tegemoet zien.

Colorado won 5 van de 8 onderlinge wedstrijden en weet zich gesteund door een driekoppig monster. Mikko Rantanen, Nathan MacKinnon en Gabriel Landeskog waren samen goed voor 183 punten en Andre Burakovsky bewees dat zijn 20 goals vorig jaar geen toeval waren. En dan is er nog die jonge, maar uitstekende blauwe lijn.

Statistisch gezien zouden de Blues kansloos moeten zijn. Aanvallend waren ze een redelijke middenmoter en verdedigend hield het niet over. Jordan Binnington was twee jaar geleden nog de held op weg naar de titel, maar de goalie is nu bezig aan een gemiddeld seizoen. En daarmee drukken we ons nog positief uit.

Toch mag dit St. Louis niet onderschat worden. Met onder meer Ryan O’Reilly, David Perron en Mike Hoffmann in de gelederen hebben ze levensgevaarlijke aanvallers die weten wat er gevraagd wordt in het postseason. Jordan Kyrou heeft zijn eerste “volledige” seizoen achter de rug en presteerde opvallend goed. Daarnaast heeft Torey Krug met Boston natuurlijk al mooie dingen laten zien.

DE HEADLINES

Zonder David Perron, die kampt met corona, werd de opdracht voor de Blues nog moeilijker dan hij al was. Toch hield de kampioen van 2019 zich sterk in de openingsfase van de wedstrijd. Jordan Binnington leek bij vlagen weer op de goalie die twee jaar geleden zo imponeerde. Hij kon echter niet voorkomen dat de Avalanche na ruim een kwartier de leiding namen. Op de powerplay ramde Cale Makar op goal en Binnington moest het antwoord schuldig blijven.

Het beste team van het reguliere seizoen slaagde er maar niet in los te komen van de Blues. Diep in de tweede periode kwamen de bezoekers zelfs langszij toen Jordan Kyrou tekende voor de gelijkmaker. Die goal was een beloning voor het goede spel van Binnington, die bijna in zijn eentje St. Louis in de wedstrijd hield. De shot clock gaf na regulation 50-23 aan in het voordeel van de Avs en in de derde periode werd ’t overwicht ook duidelijk op het scorebord.

Al heel snel zette Nathan MacKinnon zijn ploeg op voorsprong en vanaf dat moment speelden de Avalanche een gewonnen wedstrijd. Gabriel Landeskog verschafte de broodnodige lucht door met zijn eerste van het postseason voor 4-2 te zorgen. Met zijn tweede van de wedstrijd gooide MacKinnon in de slotminuut dit duel definitief op slot. Daar kon Binnington helemaal niets aan doen, want de goalie was op dat moment al gewisseld voor een extra skater.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Het zal voor de Blues een hele toer worden om deze Avs tegen te houden. Fysiek kunnen ze Colorado de baas, maar technisch kwamen ze in elk geval in Game 1 tekort. De terugkeer van Perron zou Craig Berube aanvallend wat meer mogelijkheden geven, maar het is de vraag of de aanvaller beschikbaar is voor Game 2. Dit duel wordt donderdag (04.30 uur Nederlandse tijd) opnieuw in Denver afgewerkt. Voor de gemoedsrust in Colorado zal het fijn zijn dat de Avs dan wat eerder een pad voorbij Binnington vinden.

Cover photo: Gerry Broome/AP Photo