Home Blog Pagina 27

NHL Olympics 2026: Preview Poule C

Dennis Bakker
-
0
NHL Olympics 2026: Preview Poule C

Morgen wordt in Milaan dan eindelijk het Olympisch ijshockeytoernooi in gang geschoten. Nadat we de voorbije twee dagen reeds poules A en B met je doornamen, richten we ons nu op poule C. Met de duidelijke topfavoriet USA op plek een zal het daarachter echter een interessante strijd worden tussen Denemarken, Duitsland en Letland om plek twee.

TEAM USA

Eind januari ging er op Netflix een documentaire in première over de Olympische Spelen van 1980 in Lake Placid (kijktip!). ‘The Miracle on Ice’ is inmiddels alweer 46 jaar geleden, maar zal voor altijd herinnert worden als één van de beste wedstrijden aller tijden. Spoelen we de tijd door naar 2026 zullen de Spelen in Milaan-Cortina minder ‘Miracles’ opleveren namens Team USA, want dat de ‘Stars and Stripes’ een van de topfavorieten voor de gouden medaille zijn staat als een paal boven water.

Een voorproefje op wat komen gaat kregen de ijshockeyfans in ieder geval februari vorig jaar al tijdens de 4-Nations. In een zinderende finale tegen aartsrivaal Canada, delfden de Amerikanen uiteindelijk na overtime het onderspit, maar was de groepswedstrijd tussen de kemphanen voer voor de geschiedenisboeken. Vanaf de openingsface-off was het hek van de dam en kregen met name de gebroeders Tkachuk het publiek op de banken.

Als kersvers wereldkampioen en het diepste roster sinds Atlanta in 1996 gaan de Amerikanen onder leiding van head coach Mike Sullivan op jacht naar haar eerste gouden Olympische plak sinds die beruchte ‘Miracle on Ice’ in 1980. Over de Spelen van 2022 in Beijing kunnen we vrij kort zijn. Zonder NHL-afgevaardigden waren de Amerikanen geen schim van de ploeg die het kan zijn. In de kwartfinale vond Team USA in Tsjechië reeds haar Waterloo.

MEEST GEBALANCEERDE FRONT VAN HET TOERNOOI

Het voelt ergens toch ook gek om dit te schrijven met in het achterhoofd de big guns bij Team Canada, maar net als in de Olympische aflevering 140 van onze NHL Powerplay Podcast durven we de stelling wel aan dat Team USA het meest gebalanceerde aanvallend roster mee naar Italië meeneemt.

Hoewel Team USA besloten heeft om bewezen doelpuntenmakers als Jason Robertson en Cole Caufield thuis te laten, herbergen de Amerikanen ontzettend veel diepte op de vier lijnen. Centraal in de feestvreugde staan zonder twijfel Auston Matthews, Jack Eichel en Matthew Tkachuk. Eichel is sinds de 4-Nations vorig jaar alleen maar belangrijker geworden in het goud van Vegas Golden Knights. In 50 wedstrijden voor de Golden Knights dit seizoen staat de teller van de Amerikaan op 68 punten (21 goals, 47 assists) en voert hij het franchise klassement aan in punten.

Matthews en Tkachuk zijn op hun beurt absolute supersterren in de NHL, maar toch hangen er een hoop vraagtekens rondom het duo. Matthews degradeerde twee seizoenen geleden de concurrentie met een duizelingwekkend aantal van 69 goals, maar is de Maple Leaf sindsdien geen schim meer van zichzelf geweest. De forward kwakkelt al een hele tijd met blessures en ging zelfs al een keer richting München voor een behandeling van een ‘wonderdokter’. Tkachuk op zijn beurt is net terug van een slepende spierblessure, die de forward tijdens de 4-Nations opliep. Na het winnen van de Stanley Cup met de Panthers ging de forward onder het mes, maar keerde de Amerikaan afgelopen maand terug op het roster van Florida. Nemen zowel Matthews als Tkachuk hun ‘A-Game’ mee het ijs op, berg je dan maar.

WE GAAN VROLIJK VERDER MET TOP GUNS

De Amerikanen zijn hierna nog allesbehalve klaar met het afvaardigen van top guns. Brady Tkachuk is hands down de beste power forward in de NHL en liet ook tijdens de 4-Nations zien wat voor toegevoegde waarde Senator kan zijn. Voor aanvallende power werpen we onze blik op Winnipeg Jet forward Kyle Connor, maar bij gebrek aan ‘A-Game’ heeft head coach Mike Sullivan ook nog de beschikking over Matt Boldy en Jake Guentzel. Aan veelzijdigheid geen gebrek.

Uiteraard kunnen we hier nog een aantal alinea’s de overige lijnen doornemen, maar interessant is wel om de special teams erbij te pakken. Over de aanwezigheid van Quinn Hughes komen we zo bij de blauwe lijn nog terug, maar het is voor de Amerikanen heerlijk om naast Matthew en Brady Tkachuk ook nog Sabres-forward Tage Thompson op je roster te hebben. In Buffalo is de forward al sinds jaar en dag een bewezen doelpuntenmachine en is hij (hoe gek het ook moge klinken) op de powerplay een under the radar voor Team USA.

Controversieel of niet, maar op de penalty-kill gaat Mike Sullivan zijn New Yorkse “oogappels” J.T. Miller en Vincent Trocheck voor de leeuwen gooien. Met name Miller is een opvallende keuze, daar de forward na Vancouver Canucks nu ook in zijn tweede termijn Rangers de pannen niet van het dak speelt. De NHL-redactie is vooral benieuwd naar de kunsten van Brock Nelson, die de laatste weken in Colorado de wind flink in de zeilen heeft — met onder meer een hattrick tegen Toronto —. Let bovendien in de bottom-six en defensieve situaties op Detroit Red Wing Dylan Larkin!

QUINN HUGHES DE CENTRALE BLAUWE MAN

De blauwe lijn van de Amerikanen is ook een fenomenaal achttal. Ondanks opvallende afwezige Adam Fox — notabene speler van het Rangers-roster van Mike Sullivan — heeft Team USA in Quinn Hughes en Zach Werenski twee absolute A-sterren achterop. Over Hughes is de laatste maanden na zijn trade van Vancouver naar Minnesota al veel geschreven, maar feit blijft dat de oudste Hughes-telg in het groen van de Wild all-time franchise records uit de (nog altijd jonge) geschiedenisboeken van Minnesota aan het schieten is.

Op het eerste paar blauwe lijn gaat Hughes zonder twijfel partner in crime Jaccob Slavin naast zich vinden. De Hurricane was tijdens de 4-Nations al een finger lickin’ duo met Hughes en is het (ondanks zijn blessures van dit seizoen) een A-B-C’tje als eerste paar blauwe lijn. Mocht blijken dat Slavvin niet fit genoeg is, schuift Sullivan zonder moeite Jake Sanderson naar voren. Hoewel de Senator linkshandig is, is hij dit seizoen een van de beste verdedigende blue-liners in de NHL en ook nog eens een aanvallende chip voor Sullivan.

Schoonzoon Charlie McAvoy is — ondanks zijn flink gezwollen kaak na een elleboog van Panthers Sandis Vilmanis — zal naar verwachting wat meer defensieve, dan aanvallende minuten maken, maar heeft in het shirt van Boston geregeld bewezen dit tot in de puntjes te beheersen. Met het trio Noah Hanifin, Brock Faber en Jackson LaCombe heeft Sullivan eveneens geen enkele reden tot klagen.

WAANZINNIG TRIO BETWEEN THE PIPES

First things first. De onbetwiste nummer een tussen de palen bij de Amerikanen in Connor Hellebuyck is dit seizoen niet onbetwist. Tussen de palen bij Winnipeg Jets is het dit seizoen al geen feestje, maar na de terugkeer van een knieblessure in december is de regerende Vezina Trophy houder geen schim van zijn gebruikelijke juggernaut statistieken. Met een sv% van onder de .900 kan daarentegen het excuus van een lakende blauwe lijn worden aangedragen, maar feit blijft wel dat ‘Bucky’ niet in opperbeste vorm steekt. Allicht helpt een fenomenale blauwe lijn hem over de drempel.

Jake Oettinger is daarentegen ook geen zekerheidje bij Dallas Stars dit seizoen. ‘Oets’ heeft een waanzinnig plafond, maar noteert ook hij een sv% van onder de .900. Voor Dallas is het in ieder geval fijn om backup Casey DeSmith binnen de gelederen te hebben. Jeremy Swayman topt het trio af en is van het drietal as we speak nog in de beste vorm. De goalie redt veelvuldig de meubelen in ‘Beantown’ en was bovendien fenomenaal in de gouden campagne van het WK van 2025 voor de Amerikanen (7-0, 1.69 GAA en .921 sv%).

VOORSPELLING

De NHL-redactie gaat toch een beetje schuren tegen de massa in. In de Noord-Amerikaanse media worden de ‘Stars and Stripes’ als een kwakkelend roster met veel vraagtekens neergezet. Natuurlijk valt daar met de vraagtekens omtrent Matthews, Tkachuk en Hellebuyck wat voor te zeggen, maar feit blijft nog altijd dat de Amerikanen het roster met de meeste mogelijkheden hebben.

Iedere linie is in staat om een andere tactiek te hanteren indien de wedstrijd daarom vraagt, wat de keuze van het thuislaten van Robertson en Caufield “onderstreept”. Natuurlijk had het duo erbij moeten zijn in Milaan-Cortina, maar het is duidelijk dat de Ameriaknen met maar één doel naar Italië afreizen: Goud. Hoe ze dat winnen, is bijzaak.

Een replay van de finale van 2010 zou een beloning zijn voor zowel de spelers als de ijshockeyfans. Bring it on!

TEAM DENEMARKEN

Oh wat is het leven fijn om Deens ijshockeyfan te zijn. Het ijshockey in Denemarken zit behoorlijk in de lift de laatste jaren en de Scandinaviërs reizen met een hoop verwachtingen richting Italië. Nog niet zo lang geleden schoten de Denen Canada uit het WK (notabene op Canadese bodem) en bereikten voor het eerst in lands historie de laatste vier.

Een groot gedeelte van dat roster staat ook morgen aan de aftrap van het Olympisch ijshockeytoernooi en ondanks het ontbreken van de echte A-sterren op het roster, kunnen de Denen zomaar ineens een aantal verrassingen uit de hoge hoed toveren en is een plek bij de laatste acht allesbehalve uitgesloten.

Werpen we een blik terug op het Olympisch toernooi van 2022, zagen we voor het eerst in lange tijd weer eens Denemarken op het hoogste podium actief. In groep B waren de Denen bepaald geen kanonnenvoer en eindigden uiteindelijk op een verdienstelijke tweede plaats achter het ROC (Rusland). Op de openingsdag versloeg Denemarken direct de beter geachte Tsjechen en reeg het eveneens Zwitserland aan de zegeketting. Via Letland (3-2, red.) bereikten de Denen uiteindelijk de kwartfinale, waarin het uiteindelijk met 1-3 ten onder ging tegen zilveren medaillewinnaar ROC.

BEKENDE NAMEN OP DE AANVALLENDE LINIES

In tegenstelling tot de Amerikanen herbergt het Deense roster heel wat minder bekende namen. Desondanks komen we ook bij de Scandinaviërs een aantal spraakmakende namen tegen.

Logischerwijs gaat de aanvallende aandacht met name uit naar de aanwezigheid van Nikolaj Ehlers, Oliver Bjorkstrand en Lars Eller. Hoewel geen van drieën een duizelingwekkend seizoen draait, is met name Ehlers altijd op afspraak zodra de Deen het nationale shirt aantrekt. Afgelopen zomer vertrok Ehlers van Winnipeg richting Carolina, waar hij in 57 wedstrijden tot op heden 43 punten (veertien goals, 29 assists) noteerde. Tijdens het voorbije WK stroomde Ehlers in na de uitschakeling van Winnipeg en was vanaf minuut één een bepalende kracht bij de Denen.

Oliver Bjorkstrand is na de overstap van Seattle Kraken naar Tampa Bay Lightning tot een ondergewaardeerde kracht bij de Bolts. De Deen is geen regelrechte puntenmachine, maar noteert desondanks keurig 27 punten (tien goals, zeventien assists) in het blauw van Tampa Bay. Bij Denemarken is de forward een potentiële chip op de powerplay en is Lars Eller ijzersterk in de face-off cirkel en in de defensieve zones van het ijs.

Buiten dit trio is het echter zoeken naar een aantal opvallende spelden in de hooiberg. De eerste naam die bij de meer doorgewinterde ijshockeyfan een belletje doet rinkelen is die van Joachim Blichfeld. De 27-jarige forward werd in 2016 door San Jose Sharks in de zevende ronde gedraft, maar speelde in totaal slechts een handjevol wedstrijden in de NHL alvorens terug naar Europa te vertrekken. Na twee jaar Växjö Lakers is de Deen inmiddels actief bij Tappara, waar hij op koers is voor een historisch seizoen van 80+ punten. Op dit moment staat de teller op 57 punten (27 goals, 30 assists) in 43 wedstrijden. Let verder vooral op Seattle Kraken prospect Oscar Fisker Molgaard, WK-captain Mikkel Aagaard en Nick Olesen.

BLAUWE LIJN WAT DUN

Op papier is de blauwe lijn van de Denen de zwakste broeder van alle linies, ondanks de sterke prestaties op het WK afgelopen jaar. Van alle zeven aanwezige blue-liners heeft alleen Oliver Lauridsen (Philadelphia Flyers) een twintigtal wedstrijden in de NHL gespeeld. De 36-jarige Deen is een powerhouse in de eigen zone en is hij op zijn “oude dag” nog altijd een schrik voor menig forward. Broer Markus (Lauridsen) was de beste blue-liner op het voorbije WK en is zeker op aanvallend gebied de beste van het stel en speelt toevalligerwijs in de Italiaanse competitie bij HC Pustertal.

Qua leeftijd is de blauwe lijn ook direct de meest ervaren van het stel, daar Anders Koch met zijn 28 lentes de jongste van het stel is. Nicholas Jensen is op zijn beurt terug voor de tweede Olympische campagne. De voormalig NCAA blue-liner was een sleutelfiguur in de uitstekende campagne in Beijing en is een prima two-way speler. Let daarnaast ook op Phillip Bruggisser, die met sterke passing een breakaway kan optuigen.

Between the pipes is het vooral Carolina Hurricanes goalie Frederik Andersen die de klok slaat. De 36-jarige Deen kwakkelt behoorlijk in Raleigh en is inmiddels al voorbij gestoven door sensatie Brandon Bussi. Toegegeven, de Deen kampt (andermaal) met blessures maar heeft op het internationale podium veelvuldig bewezen een hoog plafond te hebben. Mads Sogaard is ook geen stabiele factor bij Ottawa Senators (in zijn geval AHL-affiliate Belleville Senators) en was voor het laatst serieus actief op het 2020 WJC Division 1A.

Kijk er daarom niet gek van op dat Frederik Dichow plots als eerste goalie tussen de palen plaatst neemt. De 25-jarige Deen werd in de vijfde ronde van de 2019 Entry Draft door Montreal Canadiens opgepikt, maar speelde nog nooit op Noord-Amerikaanse bodem. Bij HV71 (Zweden) draait de Deen echter een uitstekende seizoen met een .912 sv% en 2.40 GAA — wat des te knapper is gezien de huidige stand in de SHL — en was hij bovendien de onklopbare machine tegen Canada op het WK van 2025.

VOORSPELLING

Achter Team USA wordt het stevig stuivertje wisselen voor de tweede plaats in de poule. Op papier hebben de Denen eenzelfde soort roster als Duitsland en Letland en zal het dus heel spannend worden in de onderlinge duels tussen de drie kemphanen.

Met in het achterhoofd de uitstekende campagne op het WK van 2025 zou her en der een stuntje zeker tot de mogelijkheden kunnen behoren. Het huidige roster is in ieder geval wel het beste wat de Denen ooit naar een officieel toernooi hebben afgevaardigd.

TEAM DUITSLAND

Duitsland is net als Denemarken (en Letland) een van de landen die de laatste tien jaar stevig aan de weg aan het timmeren is met de professionalisering van de nationale bond. Een aantal jaar geleden beschreven we dit al eens in een speciale editie van NHL At The Rink en de laatste jaren wierp de koerswijziging reeds zijn vruchten af.

Tot ieders verbazing wonnen de Duitsers in 2018 de zilveren medaille op de Olympische Spelen en deed het vier jaar geleden in Beijing (ondanks de vroege uitschakeling tegen Slowakije) prima mee op de Spelen. Dat onze oosterburen er in Milaan er met de gouden medaille vandoor gaan, is een utopie. Maar dat het Duitse ijshockey nog altijd stevig in de lift zit, staat als een paal boven water.

LEON DRAISAITL UITERAARD DE GROTE MAN

Het draait op de aanvallende linies qua status en verwachtingen maar om één man: Leon Draisaitl. De superster van Edmonton Oilers werd afgelopen maandag tot captain van de Duitsers uitgeroepen en droeg bij de openingsceremonie de Duitse vlag het San Siro stadion in. Nog veel belangrijker is het feit dat Draisaitl in de Olympische voetsporen van zijn vader treedt.

Vader Peter was er in 1988 al bij voor West-Duitsland in Calgary, maar gaf bovendien acte de presence op de Spelen van 1992 (Albertville) en 1998 (Nagano). Met name in de laatste editie in Japan was de voormalig centre van onschatbare waarde door met vier punten (twee goals, twee assists) lijstaanvoerder van de Duitsers te worden. Draisaitl Jr. heeft in Edmonton overigens de wind weer flink in de zeilen dit seizoen. In 55 wedstrijden staat het telraam op reeds 80 punten (29 goals, 51 assists) en is hij hard op weg naar (prognose technisch) het beste seizoen uit zijn carrière.

Het draait overigens niet alleen om Draisaitl, want met JJ Peterka, Tim Stützle, Lukas Reichel en Nico Sturm hebben onze oosterburen genoeg reden tot meer juichen op de aanvallende linies. Een centre van het kaliber Stützle is een aanwinst voor menig deelnemend land, des te meer reden om content te zijn met het feit men de Ottawa Senator op de tweede lijn kan posteren. Het seizoen in de Canadese hoofdstad kent zijn ups and downs, maar de Duitser is als één van de weinigen echt serieus op afspraak.

Verleggen we onze focus naar Utah, waar JJ Peterka als nieuw gezicht (vanuit Buffalo) na een ijzersterk begin de laatste weken wat pas op de plaats heeft moeten maken, maar de multi-inzetbare forward uit München is voor die Mannschaft een ijzersterke asset. Lukas Reichel is op zijn beurt als upcoming prospect bij Chicago Blackhawks via een trade bij Vancouver Canucks beland, waar hij dit seizoen worstelt met zijn vorm. De laatste weken sijpelen er andermaal trade-geruchten rondom zijn persoon naar buiten en zal de Duitser erop gebrandt zijn een goed toernooi af te werken.

MORITZ SEIDER EN…

Op de aanvallende linies komen de Duitsers nog redelijk goed voor de dag, maar de achilleshiel is de blauwe lijn. Natuurlijk beginnen we met de enige echte defensieve klepper van Duitsland: Moritz Seider. De 24-jarige blue-liner van Detroit Red Wings is de laatste jaren uitgegroeid tot cornerstone in Michigan en kreeg afgelopen week (samen met Stützle) de “A” van Duitsland op zijn shirt gespeld.

Het voordeel voor Duitsland is echter wel dat de rest van de blauwe lijn de voorbije jaren met elkaar diverse WK’s heeft afgewerkt. Bovendien speelt de Duitse blauwe lijn (uiteraard excl. Seider) louter in de DEL. Bij gebrek aan play-offs voor de Red Wings was Seider vroegtijdig in staat om bij het nationale team aan te sluiten, waarmee Duitsland qua bekendheid (lijn technisch) en fysiek (!) een aardig roster mee naar Italië neemt.

Between the pipes zijn de kaarten deze editie echter anders geschud. Philipp Grubauer is direct de naam die het meest in het oog springt. De 34-jarige Duitser kwam de laatste jaren vooral in het nieuws als gewezen naam en was hij bovendien tussen 2021 en 2025 een van slechtst presterende goalies in de gehele NHL. Pakken we het seizoen 2025 – 2026 erbij en de Duitser is plotsklaps herboren. Met een .917 sv% en een 22.2 GSAx is de Seattle Kraken goalie op dit moment top vijf NHL tussen de palen (en dat met een team dat bottom five is in xGA 5 v 5). Mathias Niederberger zal als backup fungeren en was de voorbije paar WK’s uitstekend in vorm voor de Duitsers.

VOORSPELLING

Het Duitsland van 2026 is het beste team wat de oosterburen (allicht ooit) naar de Olympische Spelen afvaardigen. Met een prima top-six aanval kunnen onze oosterburen het de toplanden in een goede bui het vuur stevig aan de schenen leggen.

”Nadeel” voor de Duitsers is de veelzijdige poule C waar ze zich in bevinden. Met Denemarken en Letland zal het een interessante strijd worden (normaal gesproken) om plek twee achter de Verenigde Staten. Eenmaal in de kruisfinales aanbeland kan het met dit Duitsland alle kanten op. Als de loting ook nog eens een beetje in hun voordeel uitvalt, is een plek bij de laatste acht allesbehalve uitgesloten.

TEAM LETLAND

Letland is altijd een van de landen die je gevoelsmatig in de “grijze muizen” categorie plaatst. Niet goed genoeg om mee te doen, goed genoeg om niet uit de hoogste divisie van het ijshockey te vallen. Desalniettemin kunnen we niet anders concluderen dat het Letse ijshockey de laatste jaren in een mooie lift naar boven heeft genomen.

Waar de mannen nog niet bepaald potten kunnen breken, heeft Letland op de laatste edities van het World Junior Championship behoorlijk wat teweeg kunnen brengen. De overwinning van de U20 op Team Canada tijdens het WJC van 2025 bewijst andermaal dat de Letten een goede weg zijn ingeslagen met het jeugdijshockey, iets waar ze op korte termijn wel eens de vruchten van kunnen gaan plukken.

Spoelen we in eerste instantie nog even terug naar de Olympische Spelen van 2022 in Beijing. Letland plaatste zich via het Olympisch kwalificatietoernooi in Riga uiteindelijk voor de Spelen, maar kon het uiteindelijk niet om de knikkers meedoen. In een ‘poule des doods’ met Zweden, Finland en Slowakije boden de Letten in iedere wedstrijd uitstekend tegenwicht, maar verloor het uiteindelijk alle vier haar wedstrijden — ook de play-off wedstrijd tegen Denemarken ging verloren –.

GEEN ONBEKENDE NAMEN OP DE FRONT LINIES

Voor de niet-actieve volger van de NHL zullen Teodors Blugers (Teddy Blueger), Sandis Vilmanis en Zemgus Girgensons allicht geen belletje doen laten rinkelen, maar feit is wel dat zowel Blueger (428) als Girgensons (818) meer dan genoeg wedstrijden in de NHL in de benen hebben.

Met name Girgensons is een speler die zeker dit seizoen een goede schakel bij Tampa Bay Lightning is. De 32-jarige Let is nog altijd de hoogst gedrafte Let ooit (iets wat aankomende zomer definitief uit de boeken zal eindigen, daarover later meer) en belandde na tien jaar Buffalo Sabres twee seizoenen geleden in Tampa Bay. Onder leiding van head coach Jon Cooper groeide Girgensons met name dit seizoen uit tot een sneaky kracht en ziet de centre gemiddeld zo’n vijftien minuten ijstijd per wedstrijd. Het is voor Girgensons na 2014 zijn tweede Olympisch avontuur. Vilmanis op zijn beurt is vooral de laatste week veelvuldig in het nieuws gekomen, na zijn kiezelharde elleboog op de kaak van Bruins blue-liner (en tevens poulegenoot) Charlie McAvoy.

Buiten het eerder genoemde trio is het met name zoeken naar de mogelijke parels op het aanvallende roster. Een van die parels is Boston Bruins prospect Dans Locmelis. De 22-jarige Let is aan een ijzersterk seizoen in de AHL en staat bij het ingaan van de Olympische Spelen in de top tien doelpuntenmakers. Bovendien schoot de forward met scherp tijdens het voorbije WK en kan head coach Harijs Vitolins ook in de eigen zone op de Bruin rekenen.

Voor de rest is het vooral uitkijken naar de kunsten van onder meer Eduards Tralmaks (Detroit Red Wings) en Anri Ravinskis (Vancouver Canucks). Tralmaks speelde een uitstekende WK vorig jaar en heeft sinds zijn overstap van Boston naar Detroit een flink aantal stappen voorwaarts gezet. Vergeet daarnaast ook veteraan Rudolfs Balcers niet, die een uitstekende seizoen draait bij ZSC Lions in Zwitserland (NL).

NIEUWE LETSE CORNERSTONE IN AANTOCHT

Laten we maar direct met de deur in huis vallen. Letland heeft in Alberts Smits een nieuwe all-time recordhouder voor Entry Draft positie in haar gelederen. De blue-liner is zo goed als locked in de top tien aankomende zomer en gaat daarmee het huidige record van Zemgus Girgensons (14e overall, 2012) uit de boeken gummen. Het mooiste aan Smits is het feit dat hij — in tegenstelling tot menig modern blue-liner — júist excelleert in zijn eigen zone. Hoewel geen aanvallende juggernaut beschikt Smits over uitstekende stick handling en is zijn passing goed verzorgd. De net achttien geworden blue-liner is een vaste waarde bij Jukurit (Liiga).

Bovendien is de blauwe lijn in zijn geheel een linie waarin de Letten al jaren uitblinken. Uvis Balinskis is de meest in het oog springende naam van de overige blue-liners. De Florida Panther had nauwelijks toegevoegde waarde tijdens de laatste Stanley Cup winst, maar krijgt dit seizoen meer dan drie minuten per wedstrijd extra gemiddeld van head coach Paul Maurice. Janis Jaks is op het tweede paar locked en voor de defensieve arbeid komt hoogstwaarschijnlijk Roberts Mamcics naast hem te staan.

Between the pipes is het bij de Letten ook prima verzorgd. Arturs Silovs en Elvis Merzlikins is een prima tandem om mee naar Italië af te reizen en bovendien hebben beide goalies een keurig seizoen. Silovs (Pittsburgh Penguins) is de jonkie van het duo en heeft over de gehele linie iets betere statistieken dan Merzlikins, die op zijn beurt in de tandem met Jet Greaves bij Columbus Blue Jackets onder het bewind van head coach Rick Bowness aan een wederopstanding bezig is. Het trio wordt gecompleteerd door Kristers Gudlevskis, die vooral herinnerd zal worden aan de bijna-sensatie tegen Canada in 2014.

VOORSPELLING

Het stempel ‘aanhangsel’ durven we inmiddels wel van Letland af te halen. Na sterke optredens op de voorbije WK’s en de afgelopen paar edities van het World Junior Championship, groeit Letland gestaag uit tot een uitstekende middenmoter op het hoogste niveau.

Ten opzichte van de Olympische Spelen in 2014 (incl. NHL-ers) is het roster al een wereld van verschil en herbergt de huidige ploeg een mooie mix van jong, aankomend talent en gearriveerde veteranen. “Nadeel” voor de Letten is het feit dat Denemarken en Duitsland eveneens capabel genoeg zijn om de tweede plaats op te eisen. Als er toch één ploeg in staat is om een stuntje te bewerkstelligen in Milaan, dan zijn het de Letten wel.

Cover photo: Winslow Townson – Imagn Images

NHL Olympics 2026: Preview Poule B

Hans Mulder
-
0
NHL Olympics 2026: Preview Poule B

Voor het eerst sinds Sotchi 2014 zijn de grote kanonnen van de NHL weer present op de Olympische Spelen. Voor de NHL-redactie van SportAmerika meer dan genoeg reden om het olympisch ijshockeytoernooi bij de mannen op de voet te gaan volgen. De komende drie dagen blikken we vooruit op de groepsfase van het mannentoernooi. Gisteren openden we onze serie previews met Poule A en dus is vandaag Poule B aan de beurt.

INTRO

In Poule B van het olympisch toernooi komen we de twee Scandinavische grootmachten tegen. Zweden en Finland zorgen altijd voor spektakel in de onderlinge duels en op vrijdag 13 februari mag de hele wereld meegenieten! Twee teams tjokvol NHL-talent en Finland dat wil laten zien dat die olympische titel van vier jaar geleden geen incident was. De Finnen waren in Beijing toen te sterk voor de Russen. Wat we toen nog niet wisten, was dat Rusland een paar weken later door vrijwel de gehele sportwereld geschorst zou worden. Tot op de dag van vandaag.

Finland won dat goud zonder hulp van de NHL-sterren. Die zijn er nu dus wel bij, waardoor we de Noord-Europeanen zeker niet over het hoofd mogen zien. Hetzelfde geldt voor hun Zweedse buren. Die komen ook met grof geschut naar Italië in de hoop voor het eerst sinds 2014 weer eens een medaille mee terug te nemen. Als het even kan een gouden, want de laatste olympische titel van de Tre Kronor dateert alweer uit 2006. Vier jaar geleden grepen de geel-blauwen net naast een plak. De ploeg die daarvoor verantwoordelijk was, is 14 februari de derde en laatste tegenstander in de poulefase: Slowakije.

De Slowaken werden in Beijing gedragen door twee tieners. Voor Simon Nemec en Juraj Slafkovsky betekenden die Winterspelen namelijk de springplank naar de NHL. Die twee zijn er nu ook weer bij. In de breedte misschien niet het allersterkste land op de Spelen, maar ook eentje die niet onderschat mag worden. Of dat ook gezegd kan worden van Italië weten we niet. Het gastland promoveerde vorige zomer naar het hoogste niveau, doet het zonder NHL-spelers en keert naar twintig jaar terug op dit podium. De laatste keer dat Italië aanwezig was eveneens als gastland en verlieten ze het toernooi direct na de groepsfase.

TEAM FINLAND

Een titelverdediger die niet als topfavoriet naar de Spelen komt. Door de aanwezigheid van al die NHL-spelers is dat de realiteit waar Finland mee te maken heeft. Dat gezegd hebbende, mogen de Finnen zelf ook niet klagen over hun selectie. Het is nogal niet wat waar coach Antti Pennanen mee naar Milaan-Cortina komt. Hij heeft daarbij zelfs nog het geluk dat een aantal spelers al goed op elkaar is ingespeeld omdat ze in het dagelijks leven samen op het ijs staan in het shirt van de Dallas Stars.

Als we beginnen bij de aanvalslijnen geldt dit bijvoorbeeld voor de snelle Roope Hintz en afmaker Mikko Rantanen. Zij zijn sterkhouders bij één van de sterkste teams in de NHL en dat zegt dus ook veel over hun kwaliteiten. Van de Florida Panthers komt het koppeltje Anton Lundell en Eetu Luostarinen. Bij dat sterrenensemble misschien iets minder bepalend dan hun landgenoten van de Stars, maar ook Lundell en Luostarinen kun je er op de Spelen heel goed bij hebben!

Colorado Avalanche levert Joel Kiviranta en Artturi Lehkonen aan dit Finse team. In Denver zijn dit niet echt dragende spelers en een dergelijke rol hoeven we ook bij Finland niet van ze te verwachten. Daar heeft Suomi onder meer ook Sebastian Aho van de Hurricanes nog voor. De Seattle Kraken leveren ook nog een duo in de jonge Kaapo Kakko en Eeli Tolvanen. Leggen we deze aanval in zijn geheel langs de meetlat, dan staat dit Finland er goed op. En ze hebben na die matige prestaties tijdens de FourNations vorig jaar wel wat goed te maken. Met een vergelijkbaar roster wisten de Finnen toen geen van hun drie wedstrijden te winnen.

DEFENSIE

Bij dat toernooi was Aleksander Barkov, captain en waarschijnlijk de beste speler, nog wel van de partij. De Panthers-captain mist de Spelen echter vanwege een zware blessure, maar daar staat dan wel weer tegenover dat Miro Heiskanen dit keer het mooie blauw-witte tricot kan dragen. Heiskanen is een bepalende factor bij de Stars en één van de beste blueliners in de NHL. De verdediger is een meesterbrein op de powerplay en met zoveel scorend vermogen in de aanval maakt die Finland levensgevaarlijk.

Teamgenoot Esa Lindell behoort ook tot de Finse selectie. Lindell is iets minder spectaculair, maar defensief oerdegelijk. Ook daaraan hebben ze geen gebrek overigens. Niko Mikkola werd elf jaar geleden in de Entry Draft bijna over het hoofd gezien en pas als 127e gekozen. De verdediger is nu 29 jaar en heeft als gewaardeerde kracht van de Florida Panthers al twee keer de Stanley Cup gewonnen. Daarmee heeft hij er nu evenveel als Olli Maata, die in 2016 en 2017 de Cup met Pittsburgh won. Met zijn 31 jaar voegt de Mammoth-speler de nodige ervaring aan deze blauwe lijn toe.

We blijven nog even in koppeltjes denken. Henri Jokiharju en Rasmus Ristolainen spelen respectievelijk voor de Bruins en Flyers, maar hebben een gezamenlijk verleden bij de Buffalo Sabres. Het is dus geen rare gedachte om ook hen naast elkaar te zetten op de blauwe lijn. Hoewel er landen zijn waar deze linie beter bezet is, hoeven de Finnen zich niet te schamen voor hun defensie. Twijfelachtig is wel of er genoeg aanvallende stootkracht vandaan kan komen in wedstrijden waar het er echt om gaat.

GOALIES

Traditioneel zitten de Finnen goed in hun goalies. Ze hadden vroeger al Mikka Kiprussof, Pekka Rinne en Tuuka Rask. Om maar een paar klasbakken te noemen. Zo’n status hebben Kevin Lankinen, Juuse Saros en Joonas Korpisalo (nog) zeker niet. Korpisalo is zelfs pas op het laatste moment aan deze selectie toegevoegd omdat Uukko-Pekka Luukkonen geblesseerd is afgehaakt.

Lankinen en Korpisalo zijn bij hun clubs (beoogde) backups. In het geval van Lankinen gaat dat niet helemaal op omdat bij zijn Vancouver Canucks starter Thatcher Demko nogal eens in de lappenmand zit en er dus vaak een beroep gedaan wordt op de Fin. Korpisalo moet bij de Bruins Jeremy Swayman voor zich dulden, maar van die “problemen” heeft Saros geen last. De nog altijd pas 30-jarige sluitpost is al bezig aan zijn elfde seizoen in de NHL en één van de sterkhouders bij Nashville.

Echter moeten we hier wel de aantekening maken dat Saros de laatste drie seizoenen wat mindere statistieken noteert. Waar hij aan het begin van dit decennium nog tot de elite behoorde, doet hij dat nu niet meer. In Finland zullen ze hopen dat hij de vorm van weleer nog ergens op kan duiken de komende weken.

ONE TO WATCH

Op een roster dat gedomineerd wordt door ervaren NHL-ers en gevestigde namen pikken wij er een rookie uit. Oliver Kapanen behoort dat die ontzettend talentvolle, jonge kern die de Montreal Canadiens de komende jaren terug naar de absolute top moet leiden. En de 22-jarige Fin hoopt daar in Milaan-Cortina alvast voor warm te draaien door een belangrijke rol te spelen in de jacht op goud met zijn land.

Kapanen werd in de tweede ronde van de draft in 2021 door Montreal opgepikt. Daarmee hadden de scouts hun werk goed gedaan, want in aanloop naar die Entry Draft schoot Kapanen ze als junior uit alle hoeken en standen binnen. Hoewel het daarna bij de senioren een tandje minder ging, kregen de Habs tijdens het WK van 2024 de bevestiging dat het goed zat. Met 6 goals liet de piepjonge Fin maar weer eens van zich horen. Nadat de club hem nog even in Europa hield, mocht Kapanen vorig seizoen ruiken aan het grote werk om dit seizoen definitief door te breken.

Op één van de jongste rosters in de National Hockey League behoort Kapanen vaak tot de uitblinkers. Met de regelmaat van de klok vindt hij de weg naar het vijandelijke doel en kan hij bijna elke wedstrijd rekenen op zo’n 15 minuten aan speeltijd. Daarnaast loopt Kapanen ook niet weg voor zijn defensieve arbeid. Dat laatste zal hem waarschijnlijk zijn plekje op dit Finse roster hebben opgeleverd. Tegen het geweld van de Canadezen, Amerikanen en mogelijk de Zweden komen de Finnen misschien net iets aan kwaliteit tekort. Dit kunnen ze echter compenseren door keihard te werken en dan heb je aan deze Oliver Kapanen een hele goede!

TEAM ZWEDEN

Voor de laatste wereldtitel moeten we acht jaar terug. De laatste olympische titel is al 20 jaar geleden en de laatste olympische medaille was in 2014. Een eeuwigheid voor een groot ijshockeyland als Zweden. In Milaan hebben ze de kans om af te rekenen met die periode van droogte. Als we Canada en de VS even buiten beschouwing laten, dan komen de Zweden waarschijnlijk met het beste en meest uitgebalanceerde gezelschap naar Milaan. En als we de twee topfavorieten een advies mogen geven, wees op je hoede als je dit ontzettend sterke Zweden tegenkomt!

Kijken we alleen al naar de aanval, dan lopen daar bijna alleen maar spelers die bij hun NHL-club op een of andere manier bepalend zijn. William Nylander is vermoedelijk de naam die op het eerst oog ’t meest tot de verbeelding spreekt, maar wat dacht je van Elias Pettersson, Mika Zibanejad, Adrian Kempe of Joel Eriksson Ek? Dan hebben we Gabriel Landeskog nog niet genoemd. De Avalanche-captain hoopt op tijd fit te zijn voor deze Spelen nadat hij vorige maand (weer) een blessure opliep. Wedstrijdritme zal hij missen in Milaan, maar dat compenseert de dertiger met een gezonde portie passie en veerkracht. Nog los van zijn klasse natuurlijk.

Met Filip Forsberg en Rickard Rakell heeft Zweden een stel ware doelpuntenmachines in huis. Zo heeft de 31-jarige Forsberg er al 24 in het mandje liggen voor Nashville. Dat is nog wel ver verwijderd van zijn persoonlijk record dat hij twee jaar geleden op 48 goals in één seizoen zette. Rakell daarentegen heeft het dit seizoen wat lastiger in Pittsburgh. Waar hij er vorig jaar nog 35 tegen de touwen schoot, daar moet de 32-jarige aanvaller nu vooralsnog genoegen nemen met 10 treffers. Al miste hij ook de nodige wedstrijden door blessureleed.

Update: Bij de Zweden ontbreekt de jonge, technisch zeer vaardige Leo Carlsson vanwege een blessure. De Ducks-aanvaller wordt vervangen door de ervaren Marcus Johansson van Minnesota. Van datzelfde Minnesota Wild moet Jonas Brodin – eveneens met een blessure – passen. Zijn vervanger is Hampus Lindholm van de Boston Bruins. Met beide spelers voegen de Zweden nog meer ervaring toe aan dit sterke roster.

DEFENSIE

Onder de indruk van de aanval? Dan heb je de verdediging nog niet gezien. Daar mag bijvoorbeeld Rasmus Andersson laten zien waarom de Vegas Golden Knights hem zo graag wilden. Of Erik Karlsson, die al drie keer verkozen is tot beste verdediger in de NHL. Al moeten we voor de laatste keer wel drie jaar terug in de tijd. De inmiddels 35-jarige Karlsson is over een geheel seizoen genomen misschien niet meer de speler die hij 5 jaar geleden was, maar tijdens de Spelen kan en zal hij nog altijd van veel waarde zijn.

Met de Toronto Maple Leafs mag het dan niet zo goed gaan, maar Oliver Ekman-Larsson onttrekt zich aan die malaise. Bijna 17 jaar geleden werd hij door de toenmalige Phoenix Coyotes als zesde gekozen in de draft. Na wat magere jaren laat OEL, zoals hij kortweg genoemd wordt, weer eens zien waarom de ‘Yotes hem zo hoog hadden zitten. Net als de Leafs wil het ook bij titelverdediger Florida nog niet zo lukken. De Panthers hebben nog flink wat werk te doen om de play-offs te halen en leunen daarbij op de defensieve kwaliteiten van Gustav Forsling. De 29-jarige blueliner was al afgeschreven in de NHL, maar ontpopte zich bij de sterke Panthers bijna vanuit het niets tot vaste waarde.

Zo’n vaste waarde is Victor Hedman bij de Tampa Bay Lightning al sinds mensenheugenis. De 35-jarige verdediger is na het vertrek van zijn maatje Steven Stamkos de captain van de Bolts en ziet zijn team dit seizoen de Eastern Conference met harde hand regeren. Zelf draagt hij daar nauwelijks aan bij vanwege blessureleed. De verwachting is dat de veteraan wel actief kan zijn in Milaan, maar Hedman mist dus wel veel wedstrijdritme.

GOALIES

Een ijzersterke aanval, een oerdegelijke blauwe lijn, maar hoe zit het bij Zweden dan tussen de palen? Laten we voorzichtig zeggen dat veel landen waarschijnlijk graag wilden ruilen met wat de Zweden daar op het ijs kunnen zetten. Te beginnen met de ervaren Jacob Markstrom. Bij de Devils is de 36-jarige niet bezig aan zijn beste periode. De druk die hij daar heeft, die van starter, heeft Markstrom bij de Zweden zeker niet. Hij mag dan de meeste ervaring hebben, maar de beste vorm ligt toch echt bij die twee andere goalies van de Tre Kronor.

Filip Gustavsson en Jesper Wallstedt kennen elkaar door en door. Ze zijn namelijk teamgenoten bij de Minnesota Wild en doen het samen daar voortreffelijk. Alleen de goalies van de Avalanche noteren een hoger gezamenlijk save percentage (.909) dan het Zweedse tandem van Minnesota (.904). Bij de Wild krijgt de 27-jarige Gustavsson wat vaker de voorkeur, maar de statistieken van Wallstedt zijn over het algemeen net iets beter. Niet voor niets heeft de 23-jarige goalie bij de Wild de bijnaam “Wall of St. Paul (speelstad van Minnesota)” gekregen.

ONE TO WATCH

Zoals bij veel meer deelnemende landen hadden we hier ook voor andere namen kunnen kiezen. Lucas Raymond bijvoorbeeld. Met zijn 23 jaar één van de benjamins op het roster, maar al wel bepalend bij een ijzersterk Detroit Red Wings dit seizoen. Daar waar hij opnieuw gemiddeld meer dan een punt per wedstrijd scoort. Toch kiezen we op deze plek voor iemand die óók bezig is aan een subliem seizoen. En gezien de omstandigheden waarin Rasmus Dahlin dat moet doen, is dat ongelooflijk knap.

De laatste anderhalve maand zijn de Buffalo Sabres wel een beetje de talk of the town in de NHL. Al jaren klotst het talent er tegen de plinten, maar pas nu lijkt dat er ook daadwerkelijk uit te komen. Dahlin is ondertussen al twee jaar captain van die franchise, maar de Zweed is ook nog altijd pas 25 jaar. Zowel aanvallend als defensief behoort Rasmus Dahlin tot de elite in de NHL. Met 11 goals en 47 punten is hij ook dit seizoen weer van ongekende waarde voor zijn Sabres. Op het ijs dwingt hij respect af, maar naast het ijs verdient hij dat respect nog veel meer.

Afgelopen zomer kwam dat hele nare bericht opeens online dat zijn verloofde kampte met zware hartproblemen. De Zweedse moest zelfs een harttransplantatie ondergaan en verbleef lang op de intensive care. Dat laatste gebeurde in Zweden terwijl haar verloofde in de VS “gewoon” zijn wedstrijden voor Buffalo bleef spelen. En dit deed alsof er niets aan de hand was. In november vertrok Dahlin even naar Europa om zijn vriendin bij staan in haar herstel. Na zijn terugkeer bij de Sabres bleef Dahlin stoïcijns zijn punten verzamelen en de Sabres naar overwinningen leiden.

TEAM SLOWAKIJE

Veel aandacht in deze poule zal gaan naar de twee Scandinavische powerhouses, maar laten we vooral niet vergeten dat de winnaar van de bronzen plak in Beijing ook hier terug te vinden is. Aan de hand van onder meer Juraj Slafkovsky en Simon Nemec zetten de Slowaken daar een fenomenale prestatie neer. Na een moeizame groepsfase schakelden ze in de tussenronde Duitsland uit om vervolgens de Amerikanen in de kwartfinale te verrassen. Finland was dan weer te sterk in de halve finale, maar de strijd om het brons werd een prooi tegen Zweden.

Twee van de smaakmakers van toen zijn er nu ook weer bij. Slafkovsky werd vier jaar geleden verkozen tot MVP van het toernooi. Hij was toen nog maar 17 jaar en is inmiddels een sterk bij de Montreal Canadiens. De inmiddels 21-jarige Slafkovsky is één van de weinige NHL-spelers bij de Slowaken, maar in de KHL schiet iemand als Adam Liska ze dit seizoen bijvoorbeeld gemakkelijk binnen. De 26-jarige aanvaller is captain bij Severstal Cherepovets en staat al op 16 goals en 30 punten in 38 wedstrijden.

Tomas Tatar en Adam Ruzicka hebben een verleden in de NHL. Waar Ruzicka nooit echt kon doorbreken, daar heeft Tatar met name bij de Detroit Red Wings en Montreal Canadiens prima seizoenen gekend. Na een moeizaam vorig seizoen bij de Devils keerde Tatar terug naar Europa waar de 35-jarige winger neersteek in Zwitserland. Bij Zug is hij nu de man van de assist. Daar hopen ze bij Slowakije ook op, maar om het Finland en Zweden lastig te maken, zal Tatar toch ook zijn scoring touch terug moeten vinden.

DEFENSIE

Op de blauwe lijn springen drie namen in het oog. De eerste is die van Simon Nemec. Net als maatje Slafkovsky was hij er ook in Beijing al bij. En ook Nemec was toen nog maar 17 jaar oud. Ook voor de blueliner betekenden die Winterspelen het moment van zijn grote doorbraak. Tijdens de Entry Draft een paar maanden later werd Nemec – na Slafkovsky – als tweede gekozen in de draft. Bij de New Jersey Devils heeft hij het als jonge verdediger nog soms moeilijk tegen het aanvallende geweld in de NHL, maar niemand twijfelt aan zijn kwaliteiten.

Waar Nemec de status van dragende kracht nog moet verdienen, daar heeft landgenoot Erik Cernak die al te pakken bij de Tampa Bay Lightning. De 28-jarige Slowaak is niet iemand die de ene puck na de andere tegen de touwen schiet, maar voor Lightning-coach Jon Cooper is het defensief van grote waarde. Hoewel Cernak in 2015 als 43e gedraft werd door de LA Kings, beleefde hij zijn doorbraak in Tampa Bay. Daar waar hij ook zijn twee Stanley Cups won.

Daarvoor kwam de doorbraak van Martin Fehervary net te laat. In 2018 wonnen de Capitals de Stanley Cup en in de zomer van dat jaar pikten zij Fehervary op in de tweede ronde van de draft. Inmiddels is de Slowaak doorgebroken bij de ploeg van Alex Ovechkin en is hij uitgegroeid tot een defensief sterke verdediger. Fehervary houdt van uitdelen, maar is ook zeker niet te beroerd om zich voor een schot te gooien. Dat laatste zal waarschijnlijk van pas komen deze Spelen, maar de vraag is wel of dit Slowakije niet wat aanvallende intenties vanaf de blauwe lijn tekort komt. De overige verdedigers op het roster spelen voornamelijk in Tsjechië en schieten ze daar toch ook niet vanuit alle standen binnen…

GOALIES

Onder de lat beginnen de problemen een beetje voor Slowakije. Adam Gajan en Samuel Hlavaj hebben iets van een NHL-achtergrond. De 21-jarige Gajan zit in de organisatie van de Chicago Blackhawks, maar speelt momenteel nog in de NCAA. Dit doet hij weliswaar niet onverdienstelijk, maar om de sprong naar het hoogste niveau te maken, zal Gajan nog wel wat stappen moeten zetten. Dit geldt ook voor de drie jaar oudere Hlavaj. Minnesota Wild heeft zijn rechten, maar om daar te komen zal er voor de Slowaak nog veel moeten gebeuren.

Dan is er nog de ervaren Stanislav Skorvanek. De 30-jarige sluitpost maakte vaak zijn opwachting voor de vertegenwoordigende jeugdteams, maar als senior verdween hij van het internationale toneel. Daar keerde Skorvanek in 2023 terug toen hij op het WK drie van zijn vier wedstrijden won en slechts 5 tegengoals kreeg op 103 SOG. Dit bleef ook niet onopgemerkt in Tsjechië, waar hij vervolgens in een sterkere competitie nieuwe werkgevers vond in de jaren daarna. Skorvanek lijkt dan ook de starting goalie voor deze Spelen te worden en zal die vorm van dat WK in 2023 nodig hebben om dit Slowakije wederom in de buurt van de medailles te krijgen.

ONE TO WATCH

We hebben de twee grootste blikvangers van dit roster al benoemd. Simon Nemec en Juraj Slafkovsky nemen inmiddels al wat NHL-ervaring mee in hun koffers naar Italië. Pavol Regenda doet dit ook. De 26-jarige winger mocht bij de Anaheim Ducks eens aan het grote werk ruiken, maar bij de San Jose Sharks lijkt de Slowaak die kans nu ook daadwerkelijk te grijpen. Toch gaat onze aandacht hier uit naar een andere aanvaller. Slowakije komt namelijk weer met een veelbelovend jong talent naar de Spelen, maar door de toegenomen status van dit land is Dalibor Dvorsky al geen geheim meer. Sterker nog, de rookie maakt al veel vlieguren bij de St. Louis Blues.

Die franchise koos hem al als tiende in de draft van 2023. Dat was een jaar nadat hij Slowakije U18 bijna eigenhandig naar goud op het WK schoot. Met 5 goals en 11 punten in vijf wedstrijden opende Dvorsky daar de ogen van de scouts en die gingen nog verder open toen hij het in de Zweedse competities goed bleef doen. Vorig seizoen mocht hij bij de Blues al twee wedstrijden meedraaien in de NHL, maar was het vooral de AHL waar Dvorsky imponeerde met 21 goals en 45 punten voor de Springfield Thunderbirds.

Dit seizoen mag de Slowaak veel vaker opdraven in de hoofdmacht. Met 9 goals en 15 punten doet hij ’t naar behoren in een team dat bij vlagen heel moeizaam draait. Op de kleinere rink van Milaan-Cortina komt de handigheid en snelheid deze Dalibor Dvorsky goed van pas. We kunnen onmogelijk van hem eisen dat hij net als Slafkovsky vier jaar geleden alles en iedereen ondersteboven speelt, maar hij is er zeker één om in de gaten te houden de komende anderhalve week!

TEAM ITALIE

Daar sta je dan als Italië. In een poule met twee grote medaillekandidaten en een outsider. Het gastland heeft bij lange na niet de status van hun tegenstanders in deze poule en het thuispubliek moet er ook rekening mee houden dat hun Squadra kanonnenvoer wordt. Daarmee is de situatie vergelijkbaar met die van China in 2022. Ook toen werd het gastland kansloos laatste, maar hadden de Chinezen nog het “geluk” dat de NHL er niet was met ’t grof geschut.

Door die NHL hebben we bij de meeste landen geen vergelijkingsmateriaal ten opzichte van voorgaande WK’s of Spelen. Dat is er wel in het geval van de Italianen. In Roemenië eindigde Italië vorig jaar achter Groot Brittannië als tweede in Divisie 1 Groep A. Kortweg, het tweede niveau. Voor beide landen betekende dit promotie naar het hoogste niveau. Waar Italië als gastland dus wel present is in Milaan daar wist Team GB zich niet te kwalificeren. De Italianen verloren overigens vrij kansloos met 1-5 van datzelfde Groot Brittannië.

Namens Italië was Tommy Purdeller dat toernooi één van de smaakmakers met 2 goals en 5 punten. De 21-jarige winger heeft een link met Wayne Gretzky, want net als The Great One heeft ook Purdeller een verleden bij de Peterborough Petes in de Canadese Ontario Hockey League. Met 13 goals en 47 punten deed hij ’t daar aan de aanvallende kant best aardig in 2023-2024, maar zijn – 32 rating was voor deze en andere Noord-Amerikaanse clubs blijkbaar voldoende reden om niet met de jonge Italiaan verder te gaan. Hij speelt momenteel in eigen land bij Pustertal waar Purdeller veelvuldig het net weet te vinden.

DEFENSIEF

Waar Italië aanvallend nog best veel talenten meeneemt naar de eigen Winterspelen, daar loopt de blauwe lijn over van ervaring. Dylan Di Perna en Greg DiTomaso zijn met hun 29 jaar hier de groentjes van het gezelschap. Hun voornamen geven al een band met Noord-Amerika aan en inderdaad zijn beide verdediger geboren in Canada. Di Perna speelde tot het begin van dit decennium in Canadese minor leagues tot hij bij Bolzano aan de bak ging in Italië. DiTomaso, geboren in Toronto, speelde tot 2022 in verschillende Canadese en Amerikaanse minor leagues, maar heeft inmiddels twee landstitels in Italië achter zijn naam.

Zij zijn niet de enigen in deze selectie met buitenlandse roots. Thomas Larkin is wat dat betreft ook een mooi verhaal. De Italiaan heeft ook een Duitse achtergrond, maar is geboren in het Engelse Londen. Waar zijn Amerikaanse naamgenoot Dylan heel honkvast is en alleen nog maar het shirt van de Detroit Red Wings heeft gedragen, daar heeft Thomas al de nodige competities versleten. Gedraft door de Blue Jackets in 2009 heeft deze Larkin een verleden in de Amerikaanse NCAA en de AHL. Daarnaast heeft hij twee seizoenen in de KHL gespeeld, maar is hij inmiddels nu al jaren actief in de Duitse DEL. Ervaring als international heeft hij ook genoeg. De 35-jarige Larkin komt al sinds 2010 uit voor de Italiaanse ploeg.

De inmiddels 34-jarige Jason Seed won als junior de zeer prestigieuze Memorial Cup in Canada. Hij speelde destijds voor Gatineau Olympiques waar hij onder meer huidig Islanders-speler Jean-Gabriel Pageau als teamgenoot had. De in Ottawa geboren Seed verkaste in 2017 naar Europa om voor het Franse Briancon te gaan spelen, maar werd pas in 2023-2024 uitgenodigd voor de Italiaanse ploeg. Phil Pietroniro was daar al eerder van de partij en zoals zijn voornaam al doet vermoeden, heeft ook hij een verleden in Canada en de VS. Het heden vinden we echter in zijn geval interessanter. De 31-jarige blueliner is bij zijn Tsjechische club Rytiri Kladno namelijk ploeggenoot van de legendarische 53-jarige Jaromir Jagr.  

GOALIES

We zullen heel eerlijk bekennen dat we niet heel veel weten over de Italiaanse goalies. Wel durven we met enige zekerheid te stellen dat deze sluitposten het heel druk gaan krijgen de komende anderhalve week in Milaan. In deze linie komen we wel de enige tegen die momenteel werkzaam is binnen een NHL-organisatie. De Anaheim Ducks hebben een hoge pet op van Damian Clara, want in 2023 plukte deze franchise de nu 21-jarige goalie al weg in de tweede ronde van de Entry Draft. Daarna maakte Clara vlieguren in de Zweedse en Finse competitie, maar weet daar nog niet erg te overtuigen. Dat doet hij overigens wel in de wedstrijden die hij voor zijn land speelde.

Davide Fadani en Gianluca Vallini hebben ook al de nodige ervaring op het internationale podium. De 25-jarige Fadani speelt in de Zwitserse competitie en maakte indruk op het WK vorig jaar. Vijf keer stond de goalie tussen de palen en met een 1.81 GAA deed Fadani het alleraardigst. Dertiger Gianluca Vallini is de senior van dit drietal. Hij maakt al jaren deel uit van de Italiaanse selectie, maar komt maar mondjesmaat aan spelen toe. Hij zal ook nu niet rekenen op heel veel speeltijd gezien de concurrentie.

ONE TO WATCH

Voor deze plek konden we eigenlijk niet echt een keuze maken. De naam van Dustin Gazley viel op en zijn cv vervolgens ook. Met zijn 37 jaar heeft deze in de VS geboren winger al de nodige competities en clubs versleten. Op die waslijst aan clubs springt Hershey Bears er wel een beetje uit. Dit is de satellietclub van de Washington Capitals in de AHL en met 18 goals en 38 punten deed de Amerikaanse Italiaan het daar in 2014-2015 helemaal niet zo slecht. Al vrij snel na dat avontuur vertrok Gazley naar Europa waar hij de laatste jaren voor Bolzano in Italië nog altijd laat zien over een neusje voor de goal te beschikken.

Sinds 2023-2024 speelt de geboren Amerikaan voor Italië en daar kreeg hij een jaar later Alessandro Segafredo als teamgenoot. De pas 21-jarige winger heeft een Zuid-Afrikaanse achtergrond, maar speelde als junior in Zwitserland. Dit deed hij in de U15 van de Küsnacht Lions bepaald niet onverdienstelijk. Met 59 goals in 2017-2018 en 44 treffers een seizoen later toonde Segafredo zijn scorend vermogen. Helaas voor hem kwam dat er een paar jaar geleden in de Amerikaanse WHL niet uit. Hij probeerde het daar twee seizoenen, maar keerde snel weer terug naar Europa, waar hij nu opnieuw voor Küsnacht speelt.

Aan verhalen geen gebrek bij de Italianen, maar het gaat er straks vooral om wat zij op het ijs laten zien. Ongetwijfeld kan deze Squadra rekenen op veel steun en mogelijk zien de jonge spelers hier een kans om zich in de kijker te spelen. Ze hebben voor dit project de Finse succescoach Jukka Jalonen aangesteld, maar zelfs de drievoudig wereldkampioen en olympisch kampioen van 2022 zal geen al te hoge verwachtingen hebben van zijn Italië dit toernooi.

Cover photo: Matt Slocum/AP Photo

Seahawks domineren Super Bowl LX

Toon Aerts
-
0
Seahawks domineren Super Bowl LX

Voor de tweede keer in hun geschiedenis hebben de Seattle Seahawks de Lombardi Trophy in de lucht mogen steken. In een duel dat eigenlijk nooit echt een wedstrijd was, klopten de Seahawks de onmondige New England Patriots. De revanche voor Super Bowl XLIX is zo eindelijk binnen. Ondanks dat het vooral de versmachtende defensie van de Seahawks was die opviel, was het running back Kenneth Walker III die tot Super Bowl MVP werd uitgeroepen.

Seattle Seahawks @ New England Patriots | 29-13

Al van bij het begin van de wedstrijd was het duidelijk dat dit vooral een defensieve strijd zou worden. Het duurde tot het vierde kwart vooraleer de eerste touchdown van de wedstrijd gescoord werd. Initieel was het woord dus aan de verdedigingen van beide teams. Zowel de Seahawks als de Patriots sloegen erin om de aanval van de tegenstander voldoende te neutraliseren. Enkel de Seahawks vonden af en toe toch een gaatje om voldoende terreinwinst te boeken.

De enige die dat in de eerste helft voor mekaar kreeg, was running back Kenneth Walker III. De vierdejaarsspeler rende 14 keer met de bal en pikte daar 94 yards mee op, waaronder ook een lange ren van 30 yards. Het zorgde ervoor dat kicker Jason Myers toch drie keer kon aanleggen voor een field goal. Hij miste niet en zorgde voor een 9-0 voorsprong voor de Seahawks bij half time. Niet alleen Myers was trouwens in topvorm voor de Seahawks. Ook punter Michael Dickson verdient alle lof voor enkele geweldige punts.

Bad Bunny predikt liefde en saamhorigheid in de Halftime Show

Tijdens de rust was het zoals ieder jaar weer uitkijken naar de Halftime Show. Bad Bunny was vooraf een controversiële keuze, maar hij leverde een prettige en opzwepende show af zonder controverse. Ook Lady Gaga en Ricky Martin deelden in de pret tijdens een show die vooral om liefde en eenheid draaide. Wil je de volledige Halftime Show graag terugkijken? Dat kan hier!

Na de pauze kregen de Patriots meteen de kans om iets terug te doen, maar de eerste drive eindigde meteen in een 3 and out. Het was emblematisch voor de hele wedstrijd. De Seahawks-defensie was versmachtend en liet Drake Maye op geen enkel moment in zijn spel komen. De offensive line, en dan met name de linkerkant met rookies Will Campbell en Jared Wilson, beleefde een nachtmerrie. Campbell gaf maar liefst 16 pressures op in deze wedstrijd. Drake Maye werd in totaal zes keer gesackt. Derick Hall en Byron Murphy waren elk verantwoordelijk voor twee sacks, terwijl ook Devon Witherspoon en Rylie Mills hun duit in het zakje deden.

Eindelijk touchdowns in het vierde kwart

Op het einde van het derde kwart brak finaal de dam bij de Patriots. Een zoveelste sack van Maye leverde ditmaal een turnover op wanneer hij de controle over de bal verloor. In de daaropvolgende drive scoorden de Seahawks de eerste touchdown van de wedstrijd. Met een geweldig design kwam tight end A.J. Barner vrij in de eindzone, waar Sam Darnold hem makkelijk vond voor de touchdown. Het zou de enige TD worden voor Darnold tijdens de Super Bowl. Hij speelde niet de pannen van het dak, maar hij maakte geen fouten en daar waar Maye constant tegen de grond werd gewerkt, wist Darnold wél telkens de sacks te ontwijken. Enkel Milton Williams, helemaal op het einde van de wedstrijd, geraakte één enkele keer thuis.

Na de touchdown van de Seahawks -en een streaker op het veld- schoot de Patriots-offense plots wakker. Met twee geweldige ballen op Mack Hollins stak Drake Maye helemaal het veld over en zette hij de eerste punten op het bord. Heel eventjes leek er zelfs een comeback in te zitten toen de Seahawks in de daaropvolgende drive meteen moesten punten. Maar toen ging het licht uit bij Drake Maye. Hij wilde te veel en gooide een waardeloze pass downfield, recht in de armen van Julian Love. De Seahawks scoorden daarna nog twee keer. Jason Myers schoot zijn vijfde field goal tussen de palen en nadien stortte de pocket van Maye nog maar eens in, wat resulteerde in een sack (officieel een interceptie) die helemaal naar de eindzone werd gelopen door Uchenna Nwosu.

Walker MVP, Darnold Super Bowl-winnaar

Rhamondre Stevenson scoorde nog een garbage time touchdown om de finale score op het bord te zetten, maar de confetti die door de lucht vloog, was groen en blauw. De Seahawks hadden na elf jaar hun revanche voor Super Bowl XLIX beet. Na de wedstrijd kreeg Kenneth Walker de Super Bowl MVP-trofee overhandigd. Er waren vele kandidaten bij de Seahawks, maar met 135 rushing yards en 26 receiving yards heeft Walker het zeker niet gestolen. Het geweldige 2025-seizoen kwam ten einde met Sam Darnold en Mike MacDonald die trots de Lombardi Trophy in de lucht staken.

Toegegeven, we hadden de Seahawks vooraf het seizoen niet in de Super Bowl verwacht. Wat hadden we dan wel verwacht van Seattle dit seizoen? We zijn niet te beroerd om onze 32-in-32 van augustus nog eens van onder het stof te halen!

Coverfoto: JOSH EDELSON/AFP/Getty Images

NHL Olympics 2026: Preview Poule A

Hans Mulder
-
0
NHL Olympics 2026: Preview Poule A

Voor het eerst sinds Sotchi 2014 zijn de grote kanonnen van de NHL weer present op de Olympische Spelen. Voor de NHL-redactie van SportAmerika meer dan genoeg reden om het olympisch ijshockeytoernooi bij de mannen op de voet te gaan volgen. De komende drie dagen blikken we vooruit op de groepsfase van het mannentoernooi en we trappen vandaag af met de teams in Poule A.

INTRO

In deze poule van vier landen komen we direct de topfavoriet voor het goud tegen. Team Canada reist met een ijzersterke selectie naar Milaan-Cortina, maar kan al in de groepsfase op tegenstand rekenen. In de beleving van veel fans domineren de Canadezen steevast het olympisch ijshockey. Zeker na het uiteenvallen van de Sovjet Unie en door de aanwezigheid van de NHL-sterren. Toch was Tsjechië de eerste in 1998 die goud won toen deze sterren acte de presence gaven. En laat dat opnieuw sterke Tsjechië nu één van de tegenstanders in Poule A zijn.

Vanuit de poules gaan alleen de nummers één en de beste nummer 2 rechtstreeks door naar de kwartfinale. Alle andere teams komen elkaar tegen in de zogenaamde tussenronde, waarvan de winnaars zich eveneens plaatsen voor de kwartfinale. In deze groep zijn Canada en Tsjechië natuurlijk de favoriet, maar we mogen ook zeker Zwitsersland niet vergeten. In 2006 – ook in Italië – zorgden de Zwitsers namelijk voor twee grote stunts. Ze wonnen in de poulefase van Canada en…Tsjechië. Om er vervolgens uit te  gaan in de kwartfinale tegen Zweden. Dat dan weer wel.

Zwitserland kan op een goede dag het de twee topfavorieten moeilijk maken. Frankrijk, dat deze groep completeert, heeft daar een hele, hele goede dag voor nodig. We mogen stellen dat dit de zwakke broeder in deze Poule A is met slechts één NHL-speler in de gelederen. Alexandre Texier bewees bij de Montreal Canadiens de laatste weken in topvorm te steken en zal daarmee zijn teamgenoten moeten inspireren tot grootse daden.

TEAM CANADA

In wat we even het “NHL-tijdperk” zullen dopen, won Team Canada al goud op de Spelen van 2002, 2010 en 2014. Met name die van 2010 spreekt nog altijd tot de verbeelding. In een zinderende finale tegen Team USA was het Sidney Crosby die het gastland destijds naar die oh zo gewenste gouden plak schoot. Zestien jaar na dato is Crosby er opnieuw bij. En still going very strong mogen we wel zeggen. De superster van de Penguins houdt Vadertje Tijd buiten de deur en is bezig aan een voortreffelijk seizoen. De 38-jarige Crosby zal straks in Milaan de captain van Team Canada zijn.

Crosby is nog altijd top in de NHL, maar met Nathan MacKinnon en Connor McDavid heeft coach Jon Cooper ook nog eens de beschikking over de overtreffende trap daarvan. De twee supersterren van respectievelijk Colorado en Edmonton behoren sowieso tot de beste spelers van hun generatie en waarschijnlijk nog wel veel meer dan dat. Beiden jagen nog op het eerste olympische titel en zijn er op gebrand om deze prijs in Italië aan hun collectie toe te voegen. Aan de vorm ligt het niet, want beiden zijn bezig aan een voortreffelijk seizoen.

Aan technisch vernuft geen gebrek in deze selectie, maar voorbereidingstoernooi FourNations leerde vorig jaar toch ook dat er meer gevraagd wordt. Zeker als het tot een clash tegen Team USA komt. Met spelers als Tom Wilson en Brad Marchand heeft coach Jon Cooper wat ratjes op z’n roster. In de goede zin van het woord. Beide spelers weten als geen ander hoe ze onder de huid van een tegenstander kunnen kruipen en kunnen daarnaast ook nog eens ontzettend goed met een stick overweg. Enfant terrible Wilson lijkt zijn leven wat gebeterd te hebben en ligt momenteel op koers voor statistisch het beste seizoen in zijn loopbaan.

Update: Brayden Point en Anthony Cirelli hebben door blessures deze Spelen niet gehaald. Hun plek op het roster is ingenomen door respectievelijk Seth Jarvis en Sam Bennett. Jarvis geeft dit team misschien net wat meer scorend vermogen, waar Bennett naast een begenadigd ijshockeyer ook een uitstekende provocateur kan zijn.

DEFENSIE

We kunnen in deze voorbeschouwing onmogelijk alle sterren apart behandelen, dus pikken we er per linie wat sterkhouders uit. Defensief kijken we in het geval van Canada vooral naar Cale Makar. De geweldenaar van Colorado is pas 27, maar heeft al twee keer de Norris Trophy voor beste blueliner op zijn naam geschreven. En we durven het wel aan dat het niet bij die twee blijft… Makar zal ook Team Canada voorzien van de nodige offensieve impulsen, maar laten we toch vooral ook niet vergeten dat hij ook een heel aardig houtje kan verdedigen.

Drew Doughty is een bijzondere naam op dit roster. Niet omdat de Kings-verdediger het niet verdient, maar vooral omdat hij ook al van de partij was in 2010 bij die epische winst in Vancouver. Zo goed als toen is de 36-jarige veteraan niet meer, maar hij kan nog wel degelijk wat toevoegen. Dit kunnen we zeker ook zeggen over Josh Morrissey. Met de Winnipeg Jets is hij bezig aan een kwakkelend seizoen, maar goud op de Spelen zal veel goedmaken voor deze voormalig winnaar van de Norris Trophy.

Veel mensen hadden het jonge fenomeen Matthew Schaefer wel een plekje in deze selectie gegund, maar technisch directeur Doug Armstrong van Team Canada kiest vooral voor ervaring. Thomas Harley van de Dallas Stars is met zijn 24 jaar bijvoorbeeld de jongste verdediger op dit roster. Ook hij is een wat meer offensief ingestelde blueliner, maar met de selectie van bijvoorbeeld Devon Toews en Colton Parayko vergeten ze daar ook zeker de defensieve kant van het verhaal niet.

GOALIES

Er is één linie in dit geheel waar Canada niet overloopt van enorm veel kwaliteit. Dat is namelijk de positie onder de lat. We noemden de FourNations al even en tijdens dat toernooi deed Blues-goalie Jordan Binnington het erg goed. Dit seizoen wil het in St. Louis alleen nog niet zo lukken met Binnington, waardoor de vraag terecht is of hij inderdaad de eerste keus is. Met Darcy Kuemper van de LA Kings en Logan Thompson van Washington Capitals heeft Binnington namelijk sterke concurrentie.

Van dit tweetal is Thompson bezig aan een iets beter seizoen. Niet alleen ligt zijn save percentage net wat hoger dan van Kuemper, maar ook zijn gemiddeld aantal tegengoals ligt net iets lager. Vergeleken met Jordan Binnington doet zowel Thompson als Kuemper het een stuk beter. We weten echter ook dat bij de samenstelling van zo’n roster voor de Spelen eerder gekeken wordt naar de prestaties in het verleden dan naar de huidige vorm. Dat is iets waar Binnington zich dus aan vast mag houden.

ONE TO WATCH

Bij een selectie met zo ontzettend veel talent is het bijna niet te doen om er één speler uit te lichten. Toch is dat in het geval van Canada helemaal niet zo moeilijk. Ja, een Mitch Marner is geweldig en Nick Suzuki doet het geweldig bij de Canadiens en die jongens van de Lightning zijn voortreffelijk bezig. Er loopt er op dit roster echter maar één die deze titel écht verdient. Eentje die bijna in zijn eentje een club van lelijk eendje tot een mooie zwaan heeft gemaakt. En eentje voor wie veel Amerikanen en Canadezen speciaal inschakelen om hem te zien. Nu al! Want Macklin Celebrini is nog maar 19 jaar oud.

Celebrini is de jongste NHL-speler voor Canada ooit op de Winterspelen. Dat hij nu al wordt vergeleken met Crosby vindt Macklin Celebrini vooral ongemakkelijk. De jonge ster van de San Jose Sharks praat heel graag, maar niet over zichzelf. Dat laat hij liever aan anderen over. En die anderen doen dat ook met alle liefde. Zijn aanvallende statistieken kunnen de vergelijking met veel grootheden uit het verleden (in hun tienerjaren) moeiteloos doorstaan. Wat Mack écht speciaal maakt, is zijn verdedigende arbeid. Een foutje wil hij het liefst zelf rechtzetten en hij schroomt niet om het vuile werk voor anderen op te knappen.

In aanloop naar deze Spelen heeft Sidney Crosby al aangegeven heel graag te willen acteren op één aanvalslijn met Celebrini. Dat zegt al heel veel over de status van dit jonge fenomeen. Vorig jaar leerden de twee elkaar kennen toen ze beiden op het WK speelden voor Team Canada. Tijdens de eerste training moest Sidney Crosby zijn jonge landgenoot toen telkens corrigeren. Het was echt niet nodig om hem steeds met “meneer Crosby” aan te spreken. We zijn nog geen tien maanden verder en Celebrini is zelf al een grote meneer aan het worden…

TEAM TSJECHIË

In 1998 wonnen de Tsjechen hun eerste en enige gouden medaille op de Winterspelen. Het was dus ’t eerste toernooi met de NHL-sterren en dan mogen we toch wel spreken van een verrassende winnaar. Maar wat is verrassend als je destijds kon beschikken over een wereldse goalie als Dominik Hasek en een geweldenaar als Jaromir Jagr. Die eerste is inmiddels Hall of Famer. Die tweede niet. Eenvoudigweg omdat Jagr nog niet gekozen kan worden omdat hij nog altijd actief is in de Tsjechische competitie. Niet gek voor iemand die de 50 inmiddels ruimschoots gepasseerd is.

Heel cynisch zouden we kunnen zeggen dat Jagr niet zou misstaan op het roster voor deze Spelen. Coach Radim Rulik gaat namelijk met een heel, heel ervaren team richting Milaan. Dat belegen roster herbergt echter ook veel kwaliteit. Aanvallend springt natuurlijk direct de naam van David Pastrnak in het oog. De superster van Boston Bruins gaat zijn olympische debuut maken en draait met meer dan punt gemiddeld per wedstrijd al warm in de NHL. Pasta, zoals zijn bijnaam luidt, schoot in 2022-2023 zelfs 61 keer met scherp. Dat aantal zal hij dit seizoen niet halen, maar meer dan 30 goals kunnen we met potlood wel weer achter zijn naam zetten.

Ondrej Palat is ook een interessante naam. De 34-jarige aanvaller was aan het begin van dit decennium spekkoper bij de Tampa Bay Lightning, waar hij 2 Cups won. Palat wordt door velen gezien als een speler die floreert in grote wedstrijden, dus houdt hem maar in de gaten. Tomas Hertl weet doorgaans de weg naar de vijandelijke goal ook wel te vinden. Naast de genoemde namen lopen er ook nog een hoop voormalig NHL-ers rond bij Tsjechië. Dominik Kubalik en Ondrej Kase bijvoorbeeld. Roman Cervenka speelde lang geleden eens een seizoen bij de Flames en is met zijn 40 jaar de oudste op dit roster.

Update: Domper voor de Tsjechen, want Bruins-aanvaller Pavel Zacha blijkt te geblesseerd om te kunnen spelen. De man van 15 goals voor Boston dit seizoen wordt vervangen door Filip Chlapik van Sparta Praag. De 28-jarige aanvaller scoorde al 19 goals en verzamelde 45 punten dit seizoen voor zijn team in de Tsjechische competitie.

DEFENSIE

Ook op de blauwe lijn is ervaring het sleutelwoord. Zij het niet zo “erg” als aanvallend. Met David Spacek en Jiri Tichachek lopen hier zelfs jonge twintigers rond. De aandacht wordt aan de defensieve kant echter getrokken door twee erkende NHL-ers. Radko Gudas laat tegenwoordig in Anaheim zien dat hij nog altijd kan uitdelen en Filip Hronek hoopt dat deze Winterspelen zijn seizoen nog wat glans kunnen geven. Als speler van de Vancouver Canucks hoeft hij daar in het dagelijks leven namelijk niet op te rekenen.

Jan Rutta is hier een interessante speler om te volgen. Met de Tampa Bay Lightning won de verdediger al twee keer de Stanley Cup en met de nationale ploeg won hij in 2024 de wereldtitel. Alleen olympisch goud ontbreekt dus nog om toe te mogen treden tot de zogenaamde Triple-Gold Club. Dit zal voor Rutta waarschijnlijk de eerste en enige kans zijn. Op zijn 35e debuteert de verdediger op de Spelen en de kans dat hij er over vier jaar weer bij is, lijkt klein.

Net als veel andere landen mikken de Tsjechen dus op ervaring boven talent. Op de kleine ijsvloer van Milaan (de rink is ietsje kleiner dan in de NHL) is dat misschien geen slecht idee. Ervaren spelers zouden zich gemakkelijker aan de omstandigheden aan moeten passen en dan zitten deze Tsjechen gebakken. Normaal gesproken zouden zij met Canada moeten gaan strijden om de eerste plaats in deze groep. Zeker ook omdat we nu toe zijn aan de sterkste linie van dit roster.

GOALIES

Met veel gevoel voor overdrijving zou je kunnen zeggen dat ze bij Canada een keepersprobleem hebben. Bij de Tsjechen hebben ze dat ook, maar dan in positieve zin. Als je bijvoorbeeld onze Goalie of the Week van vorige week, Jakub Dobes, moeiteloos thuis kunt laten, dan zit het onder de lat wel goed. Coach Rulik kan op die positie van hartenlust rouleren, want bij geen enkele keuze zal zijn team er op achteruit gaan.

Lukas Dostal is met 25 jaar de jongste van de drie en is bezig aan een sterk seizoen bij de Ducks. Karel Vejmelka heeft zich bij de Utah Mammoth ontwikkeld tot een zeer betrouwbare sluitpost en dankzij Dan Vladar mogen ze bij de Philadelphia Flyers nog altijd stiekem dromen van de play-offs. Die laatste kan ook de beste statistieken overleggen. Dostal was echter de goalie die de Tsjechen naar goud leidde op het eigen WK in 2024. De nationale ploeg kan dus teruggrijpen op de beproefde recept.

ONE TO WATCH

Grote blikvanger bij de Tsjechen is zonder enige vorm van twijfel vlaggendrager David Pastrnak. De Bruins-aanvaller hoeft dit roster zeker niet in zijn eentje te dragen. Martin Necas is de laatste seizoenen in de NHL namelijk uitgegroeid tot een puntenmachine van formaat. In 2017 zagen de Carolina Hurricanes zijn talent al en pikten hem als twaalfde op in de Entry Draft. Necas kreeg daarna de tijd om zich rustig aan te passen aan zijn nieuwe omgeving en speelde zijn eerste volledige NHL-seizoen pas 2019-2020.

Vorig jaar was Necas onderdeel van de blockbuster trade die superster Mikko Rantanen van de Colorado Avalanche naar Carolina bracht. Waar Rantanen maar heel even het rood van de Canes droeg, daar is Necas inmiddels niet meer weg te denken uit de line-up van de Avalanche. Aan de zijde van Nathan MacKinnon is hij in dat gruwelijk sterke team een bepalende factor geworden en daar kan Team Tsjechië alleen maar van profiteren.

Martin Necas weet al wat het is om met nationale ploeg mooie resultaten te halen. Hij was onderdeel van het team dat in 2024 in eigen land de wereldtitel pakte en natuurlijk smaakt dat naar meer. Zo dominant als Necas met de Avalanche bij tijd en wijle is, zal hij in Milaan zeker niet zijn. Toch mogen we dit Tsjechië met sterren als Pastrnak en Necas niet over het hoofd zien als het gaat om een eventuele medaille. Zij pakten hun laatste olympische plak in 2006 (brons) en zijn er dus wel weer een keertje aan toe.

TEAM ZWITSERLAND

Een levensgevaarlijke outsider, dit Zwitserse team. En gaan we af op de wereldranglijst, dan zijn ze zelfs één van de favorieten voor een medaille. Zonder Zwitserland tekort te willen doen, denken wij van SportAmerika dat dat iets te hoog gegrepen is. Goede prestaties op de laatste WK’s hebben dit land voortgestuwd in de vaart der volkeren. Nu de NHL-sterren present zijn, zullen de verwachtingen iets minder hooggespannen zijn. Al hebben de Zwitsers zelf ook niet te klagen over talent uit de sterkste competitie ter wereld.

De twee bekendste – en op papier waarschijnlijk de twee beste – Zwitserse aanvallers zijn in het dagelijks leven ook nog eens teamgenoten van elkaar. Timo Meier en Nico Hischier maken de NHL onveilig in dienst van de New Jersey Devils. Met hun club zijn ze daar goed aan het seizoen begonnen, maar is het de laatste twee maanden kwakkelen geblazen. Hoewel de twee Zwitsers hier en daar hun doelpuntjes wel meepikken, vallen de resultaten te vaak tegen. Met veel vertrouwen zullen zij dus niet naar Milaan komen, maar mogelijk dat dit daar in Italië getankt kan worden.

Veel vertrouwen zal ook Nino Niederreiter niet hebben. De productie van de 33-jarige aanvaller blijft wat achter bij voorgaande seizoenen en met de Winnipeg Jets gaat het ook al niet vanzelf. Dat kunnen we ook gerust zeggen over de St. Louis Blues, waar Pius Suter een moeizaam seizoen beleeft. Vorig seizoen schoot de aanvaller er nog 25 tegen de touwen, maar tot nu toe moet hij met 7 goals genoegen nemen. Van de NHL-spelers reist alleen Kevin Fiala met een enigszins goed gevoel naar Italië. Met de LA Kings gaat het redelijk en de Zwitserse forward schoot al bijna 20 keer met scherp.

DEFENSIE

Niederreiter was er twaalf jaar geleden al bij toen Zwitserland voor het laatst met NHL-spelers aantrad op de Spelen. Hét gezicht van ’t Zwiters ijshockey was toen ook al van de partij. De nu 35-jarige Roman Josi was toen al een gevestigde naam in de NHL en groeide in de jaren daarna uit tot een absoluut icoon. Met zijn club Nashville Predators verloor de Zwitser in 2017 nog de Stanley Cup Final en bij die franchise heeft Josi inmiddels bijna records op zijn naam staan. Zo speelde hij onlangs nog zijn duizendste duel in de league (en voor de Preds) en heeft hij ook de meeste assists en punten achter zijn naam staan.

Met die assists zou hij dit Zwitserse team ook al een eind op weg helpen. Tijdens de Spelen in 2014 stelden de Zwitsers toch wat teleur met een negende plaats en slechts 3 goals in vier wedstrijden. Aan de andere kant hadden ze het dat toernooi, het laatste dus met NHL-spelers, verdedigend prima voor elkaar. Van dat defensieve korps dat – vooral dankzij een sublieme goalie Jonas Hiller – is alleen Josi nog over.

Naast Josi lopen er meer met NHL-ervaring op de blauwe lijn. Straks komen we daar nog even op terug, maar eerst willen we je even kennis laten maken met Jonas Siegenthaler. Nog een lid van de Devils, maar dit keer eentje die het bepaald niet van zijn scorend vermogen moet hebben, maar qua defensieve arbeid kun je hem er prima bij hebben. De 25-jarige Tim Berni werd in 2018 opgepikt door Columbus in de draft, maar tot nog toe bleef het bij één seizoen in de NHL. Mogelijk dat een goede Olympische Spelen de Blue Jackets nog weer van gedachten doen veranderen, want ze hebben zijn rechten nog steeds.

GOALIES

Tussen de palen komen we een bijzonder gezelschap tegen bij Zwitserland. Reto Berra is al 39 en begint na 2014 en 2022 aan zijn derde Spelen. Leonardo Genoni is een jaartje jonger en maakte in 2018 al een Winterspelen mee. Beide goalies hebben dus een vracht aan ervaring. En al drie zilveren medailles van wereldkampioenschappen in de kast hangen. We kunnen dus stellen dat de technische staf van de Zwitsers precies weten wat ze met deze ervaren rotten in huis hebben.

Toch is de kans groot dat de routiniers hun plek onder de lat af moeten staan aan een veel jongere Akira Schmid. De 25-jarige sluitpost werd bij de New Jersey Devils – ook hij dus – gezien al groot talent, maar verdedigt inmiddels het net van de Vegas Golden Knights. Daar is Schmid niet bezig aan een superseizoen, maar doen hij en zijn collega’s het goed genoeg om de Knights aan een goede positie in de Western Conference te helpen. De jongste van de drie goalies was er in 2024 bij toen de Zwitsers tweede werden op het WK.

ONE TO WATCH

Roman Josi mag misschien het verleden en heden van de Zwitserse blauwe lijn zijn, maar die rol zal Janis Jerome Moser binnen afzienbare tijd van hem overnemen. De volgers van de NHL kennen de 25-jarige blueliner beter als JJ Moser van de Tampa Bay Lightning. Moser is niet die puntenfabriek die Roman Josi was en is, maar defensief staat de voormalig second-round draft pick van – toen nog – de Arizona Coyotes bijzonder goed zijn mannetje.

Bijna twee jaar geleden lieten de Lightning een sterkhouder in Mikhail Sergachev naar Utah verkassen omdat ze in de talentvolle Moser een uitstekend alternatief zagen. Met de kennis van nu is dat een prima beslissing gebleken. Bij de ijzersterke Tampa Bay Lightning staat alleen verdediger Darren Raddysh per wedstrijd gemiddeld langer op het ijs. De Zwitsers international heeft zich in Florida dus ontwikkeld tot een dragende kracht en dat mag dan ook zeker van hem verwacht worden in het nationale team.

Vergeleken met Sotchi hebben de Zwitsers meer NHL-spelers op het roster. Destijds leken spelers uit dit land nog een goed bewaard geheim, maar die tijd is wel voorbij. Moser en consorten zullen niet meer onderschat worden door de grootmachten, maar kunnen op een hele goede dag die grootmachten wel beentje lichten. Nu ze wat meer aanvallende kwaliteit op het ijs hebben, zal dit Alpenland wat meer uit de schulp kruipen. Zeker ook omdat die aanvallers weten dat het fort verdedigd wordt door defensieve zwaargewichten als Moser en Josi.

TEAM FRANKRIJK

Voor het eerst sinds de Spelen van 2002 in Salt Lake City horen we de Marseillaise weer bij het olympisch mannentoernooi. Daar in de regio waar tegenwoordig de Uth Mammoth furore maakt, werden de Franse Haantjes veertiende en laatste. Wat dat betreft weten de Fransen nu al dat ze het beter zullen doen. In Milaan-Cortina doen immers maar twaalf landen mee. Aangezien alle landen de groepsfase overleven, weten de Fransen zich ook al verzekerd van minimaal vier wedstrijden. De kans is echter levensgroot dat het daar voor hen ook bij zal blijven.

In een poule met topfavoriet Canada, outsider Tsjechië en dark horse Zwitserland lijkt Frankrijk bij voorbaat kansloos. Waar veel van hun directe tegenstanders straks op het ijs al gevestigde namen in de NHL zijn, daar verdienen de Franse internationals hun geld in de eigen Franse competitie, in de Zwitserse liga of nog wat verder naar het oosten in Tsjechië, Slowakije of de Russische KHL. De NHL is wel degelijk vertegenwoordigd, maar deze bewaren we nog even tot onze One To Watch later in deze rubriek.

Wat de Fransen wel gemeen hebben met de rest van deze groep is dat het een ervaren team is wat straks het ijs zal betreden. Pierre-Edouard Bellemare is daar het toonbeeld van. Bij de volgers van de NHL zal zijn naam een belletje doen rinkelen. Bellemare was in 2017 namelijk één van de zogenaamde “misfits” van de Vegas Golden Knights die vanuit het niets naar de Stanley Cup Final gingen. Bellemare verloor deze van de Capitals, zoals hij een paar jaar later opnieuw aan de verliezende kant stond toen hij met de Lightning de finale verloor van Colorado. De aanvaller stond destijds al bekend om zijn defensieve kwaliteiten en die zal de veertigjarige in Milaan ook zeker goed kunnen gebruiken.

DEFENSIE

Hoewel de laatste linie van de Fransen niet over NHL-spelers beschikt, zijn het zeker geen kleine jongens. Letterlijk in dit geval. Pierre Crinon, Hugo Gallet en Thomas Thiry meten bijna 2 meter en zijn dus geen jongens die je zomaar even opzij zet. Met hun lengte en kracht hopen ze dan het gebrek aan kwaliteit en ervaring te compenseren tegen de grote kanonnen die tegenover hen staan.

Dat laatste is Yohann Auvitu overigens nog wel gewend. De nu 36-jarige verdediger speelde een kleine tien jaar geleden 58 wedstrijden in de NHL voor de Devils en Oilers. Tussen 2016 en 2018 verzamelde de Fransman namens die clubs 5 goals en 13 punten. Auvitu is daarmee de Franse blueliner met de meeste punten op het allerhoogste niveau. Overigens is hij tot nog toe ook de enige, maar daar hoopt de veel jongere Jules Boscq verandering in te brengen. De 23-jarige verdediger rook in de East Coast Hockey League al even aan het leven in Noord-Amerika. Boscq probeerde het ook al even in de Finse competitie, maar keerde vrij snel weer terug naar de club in zijn geboortestad Bordeaux.

GOALIES

Tussen de palen wordt het interessant bij dit Frankrijk. Nog niet zozeer als we het hebben over Julian Junca. Met alle respect gesproken. De 27-jarige sluitpost met een Spaanse achtergrond steekt weliswaar met zijn 1.95m boven zijn twee collega’s uit, maar als de voortekenen niet bedriegen beschikken die wel over meer talent. Antoine Keller, een goalie met Zwitserse roots, is pas 21 en zit al in de organisatie van de Washington Capitals.

Helaas heeft Keller op jonge leeftijd al wel een degradatie achter zijn naam. De jonge goalie speelde vorig jaar vier wedstrijden op het WK waar Frankrijk – samen met Kazachstan – uit de hoofdgroep degradeerde. Zij hebben het dan ook vooral aan de geschorste Russen te danken dat ze naar Milaan mogen. Antoine Keller is jong, maar het kan nog jonger op dit roster. Martin Neckar is pas 20 jaar, maar speelt al een paar jaar zijn wedstrijden in Zwitserland. Op verschillende niveaus laat hij daar, net als in Franse vertegenwoordigende jeugdteams, zien over een bak aan talent te beschikken. Of het verstandig is om hem op die leeftijd al bloot te stellen aan het offensieve geweld van Canada of Tsjechië is dan weer de volgende vraag.

ONE TO WATCH

Eén speler op het Franse roster is momenteel werkzaam in de NHL en dat is natuurlijk Alexandre Texier. Negen jaar geleden koos Columbus Blue Jackets de Franse aanvaller in de tweede ronde van de Entry Draft. Die keuze viel wel te verdedigen, want Texier had in de jeugd van Grenoble een jaar eerder 70 punten in slechts 17 wedstrijden genoteerd. Het was dus een gokje waard, maar helaas voor de Blue Jackets pakte dit niet al te best uit.

Door allerlei omstandigheden werd Texier in Columbus nooit een onbetwiste basisspeler. De ene keer stond hij in de line-up en dan weer stond hij ernaast. In 2022-2023 wilde de speler graag even terug naar Europa en leek hij zichzelf in de Zwitserse competitie terug te vinden. Een jaar later deed Texier het voor zijn doen namelijk goed in Noord-Amerika. Na een seizoen met 12 goals en 30 punten voor Columbus vertrok hij naar St. Louis. In het shirt van de Blues kwam het oude probleem weer terug. Het talent was wel duidelijk, maar rendement ho maar. Tot hij in het najaar opeens in Montreal opdook.

Daar in het Franstalige deel van Canada lijkt Texier helemaal op te bloeien. Met 7 goals en 17 punten in de 30 duels die hij voor de Canadiens speelde, kan Texier dan ook met een positief gevoel naar de Spelen. Daar krijgt Texier de ondankbare taak aanvallend de kar te moeten trekken voor de zwakke broeder in deze groep. Tijdens het laatste WK eindigden de Fransen als laatste in hun poule met 1 puntje uit zeven wedstrijden en een heel slecht doelsaldo. Met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zal het hen in Milaan zeker niet beter vergaan.

Cover photo: Todd Korol/Reuters

De Grote Super Bowl LX Preview!

Timothy Donsen
-
0
De Grote Super Bowl LX Preview!

Toen waren er nog maar twee! Het 2026 seizoen eindigt in Santa Clara, California, waar de Seattle Seahawks het opnemen tegen de New England Patriots in Levi’s Stadium voor Super Bowl LX! Waar moet op worden gelet en wie spelen er? Wat vinden wij de belangrijke matchups van dit duel? Lees het allemaal in de grote Super Bowl LX preview!

Seattle Seahawks @ New England Patriots

Levi’s Stadium | zondagnacht | 00:30

Deze Super Bowl matchup wordt voor de tweede keer in de geschiedenis van de NFL gespeeld. De eerste was Super Bowl XLIX. Deze Super Bowl zag een van de meest bekende plays die de Super Bowl kent. De Seahawks waren op de goal line van de Patriots gekomen. Met een dominante Marshawn Lynch verwachtte iedereen een run play, maar Seahawks HC Pete Carroll koos voor een pass. Vervolgens sprong Patriots cornerback Malcolm Butler voor Russell Wilson’s pass en onderschepte deze om de voorsprong van de Patriots over de streep te trekken. De eindstand was 28-24 voor de Pats. Zullen de Seahawks deze keer wel triomferen? Genoeg spektakel om naar uit te kijken alvast!

Blessures

Beide teams zijn vrij gezond uit hun Championship games gekomen. Ondanks de logische pijntjes die elk team in een diepe play-off run heeft, zijn er geen nieuwe namen bijgekomen die gegarandeerd deze wedstrijd missen. Momenteel is de injury report van de Patriots groter dan die van de Seahawks. Namen zoals Hunter Henry, Morgan Moses, Harold Landry en Robert Spillane zijn questionable. Patriots-Quarterback Drake Maye is ook benoemenswaardig. Hij had last van zijn schouder in de AFC Championship game, maar traint intussen weer volwaardig mee. Maye, en deze andere namen, zullen hoogstwaarschijnlijk op zondagnacht te bewonderen zijn.

Voor de Seahawks is de lijst wat korter, maar wel met wat grote namen. Sam Darnold, Nick Emmanwori en Charles Cross waren limited in de training van woensdag en zijn daarmee questionable voor de Super Bowl. Verwacht wordt dat alle drie wel zullen spelen. In het geval van Darnold was zijn blessure aan zijn zij al bekend, maar van Emmanwori en Cross zijn de blessures nieuw. Emmanwori blesseerde zich aan zijn enkel tijdens de training op woensdag, maar gaf al aan dat hij onder geen beding deze wedstrijd zal missen. Al valt het natuurlijk af te wachten of hij 100% fit zal zijn.

Belangrijke matchups

Beide teams hebben rosters gevuld met sterren die de Super Bowl kunnen beslissen. Wij zetten een aantal matchups op een rijtje waarvan wij denken dat die wel eens beslissend kunnen zijn voor de einduitslag.

Seahawks QB Sam Darnold tegen Patriots QB Drake Maye

Misschien wel de belangrijkste matchup van deze hele Super Bowl: Welke quarterback zal het beste spelen? In een wedstrijd zo belangrijk als de Super Bowl is het minimaliseren van fouten wellicht belangrijker dan goed spelen. Darnold is deze postseason bijna vlekkeloos geweest. Met vier touchdowns, nul intercepties en maar één fumble in twee wedstrijden is hij een stabiele factor geweest voor de Seahawks offense. Het is niet elite, maar dat hoeft ook niet door zijn running back Kenneth Walker die zorgt voor de balans in de offense.

Drake Maye daarentegen speelt in deze play-offs niet zijn beste spel. Met vijf touchdowns, twee intercepties en maar liefst zes(!) fumbles in drie wedstrijden lijkt hij niet op de MVP kandidaat die tijdens het reguliere seizoen te bewonderen was. Hiernaast is Maye ook nog 15 keer gesackt, wat voor de Seahawks defense als muziek in de oren klinkt.

The Battle of the Trenches: Beide offensive lines tegen beide defensive lines

Als er één ding gebleken is dit seizoen is dat allebei de teams een hele goede defensive line hebben. Wat ook is gebleken is dat beide teams geen geweldige offensive line hebben. Dit maakt de kans op chaos extra groot!

Zoals net benoemd is Drake Maye al 15 keer gesackt deze postseason. Met rookies Will Campbell en Jared Wilson die Maye’s blindside moeten beschermen is de matchup tegen een front four van DeMarcus Lawrence, Byron Murphy, Leonard Williams en Uchenna Nwosu in het voordeel van de Seahawks. Ondanks de lage blitz rate van maar 11 procent, heeft de Seahawks defense een pressure rate van maar liefst 46 procent. Erg hoog dus terwijl zij maar met vier rushen.

De Patriots aanpak is daarentegen heel anders. Zij blitzen de quarterback maar liefst 42 procent van alle dropbacks. Dit levert ook wat op. De pressure rate van de Patriots is 55 procent(!). Een elite nummer. Hierdoor hebben de Patriots in het postseason verreweg de meeste sacks met 12. Deze aanpak tegen Sam Darnold kan wellicht te risicovol zijn. Deze postseason is de Seahawks offensive line prima, met een opgegeven pressure rate van 28 procent. Daarnaast is Darnold ook vaardig in de bal op tijd uit zijn handen krijgen.

Seahawks WR Jaxon Smith-Njigba tegen de Patriots secondary

Nieuw gekroonde Offensive Player of the Year Jaxon Smith-Njigba zal hoogstwaarschijnlijk een belangrijke factor in deze Super Bowl worden. Met zijn veelzijdigheid in de Seahawks offense zal het lastig worden om één verdediger aan te wijzen en die hem laten dekken. Met meer dan 37 procent van de Seahawks offense in 12 personnel (één running back en twee tight ends) zal toekomstig Raiders HC Klint Kubiak de Patriots moeilijke keuzes laten maken als het gaat om defensieve formaties.

De Patriots defense speelt deze postseason meer dan 70 procent van de tijd in nickel defense. Dit houdt in dat er vijf defensive backs op het veld staan, waardoor er één linebacker vanaf komt. Dit is vooral een defense om de passing attack te stoppen, maar met meerdere tight ends aan de kant van de Seahawks zou hierdoor ook de run game gebruikt kunnen worden om JSN meerdere kansen op big plays te geven.

Patriots OC Josh McDaniels tegen de geweldige Seahawks defense

De Patriots offense is niet een offense waar overduidelijk één ster receiver is. De verdeling over het veld door Drake Maye’s uitstekende arm en nauwkeurige passes zorgde ervoor dat de Patriots offense in het reguliere seizoen exceptioneel was. Echter is de offense in de play-offs wat afgezwakt. Dit komt niet alleen door de Patriots zelf, de weersomstandigheden in hun play-off wedstrijden moeten ook benoemd worden. Echter maakt dit voor de Super Bowl niet meer uit. Pats OC Josh McDaniels, winnaar van de trofee voor Assistant Coach of the Year, krijgt de taak om creatieve oplossingen te vinden.

Zoals eerder besproken zal de druk liggen op de Patriots offensive line. McDaniels kan hierbij de druk helpen eraf te halen door plays te gebruiken die snel de bal uit Maye’s handen krijgen, zoals screens en korte passes. Ook voor de run game kan het helpen als McDaniels wat horizontale beweging toevoegt aan de offense. Denk hierbij aan end around runs en sweeps. Als McDaniels de druk van Maye en de offensive line weet af te halen, hebben de Patriots een grote kans om te zegevieren op zondagnacht.

Randzaken

De Super Bowl zou de Super Bowl niet zijn als er niet heel wat nieuws in de marge te rapen viel. Allereerst is er veel ophef rond de 49ers practice facility. Deze is gebouwd naast een elektrisch onderstation. Door fans zijn er complottheorieën over elektrische velden die ervoor zorgen dat spelers sneller geblesseerd raken door de straling die er vanaf komt. Op ‘Radio Row‘, de Super Bowl medialocatie, werden een aantal spelers zoals Patriots wide receiver Mack Hollins en Cardinals tight end Trey McBride geïnterviewd over de situatie. Beiden denken zij dat het kan werken als een afschrikkende reden voor free agents die wellicht bij de 49ers willen tekenen. De Seahawks en de Patriots trainen beiden niet bij de 49ers facility. De Seahawks kozen voor San Jose State’s faciliteit, terwijl de Patriots bij Stanford mogen trainen.

Het programma van de Super Bowl is elk jaar gevuld met entertainment. Van commercials tot de halftime show, er is voor ieder wat leuks. Om te beginnen wordt het volkslied gezongen door twee artiesten: Charlie Puth en Fred Beam. Puth is wel bekend rond de wereld met zijn liedjes ‘We Don’t Talk Anymore’ en ‘See You Again’. Fred Beam is wellicht niet bekend in de Lage Landen. Beam is een dove artiest, die met zijn werk probeert op te komen voor de dove mensen en te laten zien dat niet kunnen horen geen obstakel hoeft te zijn.

De Super Bowl halftime show wordt verzorgd door Latino artiest Bad Bunny, maar niet zonder controverse. Gelukkig heeft SportAmerika alles over deze halftime show al op een rijtje gezet in een apart artikel! Bad Bunny is momenteel een van de meest populaire artiesten in de wereld. Hij is niet alleen muzikant, maar is ook al opgedoken in verschillende films. Bad Bunny worstelde zelfs al in verschillende WWE matches. Hij is al 16 keer genomineerd voor een Grammy Award, waarvan hij er zes won. Mensen speculeren dat hij tijdens zijn performance een politiek statement zal maken.

Voorspelling

De Patriots en Seahawks zijn erg aan elkaar gewaagd. Beide teams zijn goed in alle drie de fases van de wedstrijd. Nu is de vraag welk team het meest consistent kan zijn. Als de Seahawks defense even elite kan zijn zoals in het reguliere seizoen zal winnen voor de Patriots erg lastig worden. Daarentegen kan Drake Maye weer zijn (bijna-)MVP-niveau aantikken zoals eerder dit jaar. Indien dat gebeurt kan de Seahawks defense ineens gemiddeld lijken. Wat zal het worden?

Voorspelling: Seattle Seahawks

Lees hier hoe de Seahawks de Super Bowl hebben gehaald, hier hoe dat voor de Patriots ging en ontdek hier alle winnaars van tijdens de NFL Honors!

Coverfoto: FOX Sports

NFL Honors: Verrassende DROY, maar verwachte MVP

Arnold van der Werff
-
0
NFL Honors: Verrassende DROY, maar verwachte MVP

Afgelopen nacht vond de 15e jaarlijkse NFL Honors ceremonie plaats in het Palace of Fine Arts in San Francisco. Tijdens deze avond werden de meest uitmuntende prestaties van het NFL-seizoen 2025 geëerd. Ook de nieuwste leden van de Pro Football Hall of Fame werden bekendgemaakt. Na eerdere controverse rondom het niet opnemen van Bill Belichick, weten we nu wie er wél worden toegevoegd. Hieronder zetten we voor jou op een rijtje wie de winnaars in de belangrijkste categorieën waren!

Meest Waardevolle Speler (MVP): Matthew Stafford, Quarterback, Los Angeles Rams

Op zijn 37ste werd Stafford eindelijk bekroond tot Most Valuable Player. De quarterback van de Los Angeles Rams leidde de league in passing yards en touchdowns. Stafford toonde dat zijn arm niets aan kracht heeft ingeboet en dat hij na geruchten over zijn rugblessures zelfs beter was dan ooit. In een race met Drake Maye bleef de veteraan de favoriet, mede door zijn leeftijd. Een veel gehoord argument, ook van prominenten, was dat Maye nog vaker de kans zal krijgen om MVP te worden. Voor Stafford is het een mooie waardering in de herfst van zijn loopbaan. Staffords statistieken voor het seizoen waren natuurlijk indrukwekkend: hij gooide voor 4.707 yards en 46 touchdowns met slechts acht intercepties.

De stemmen tussen Stafford en Maye lagen niet ver van elkaar met 24 om 23 first place votes. Er waren drie mensen die op een andere speler hadden gestemd. Twee op Josh Allen en een op Justin Herbert. Vooral die laatste stem is twijfelachtig te noemen, waardoor de uitkomst van de stemming nog enige controverse met zich meekreeg. Al met al krijgt Stafford hiermee wel voor het eerst de waardering van meest waardevolle speler in zijn 17e seizoen in de NFL. Daar komt een 18e seizoen bij, als het aan Stafford zelf ligt, zoals hij tijdens zijn speech verwoordde.

Offensive Player of the Year: Jaxon Smith-Njigba, Wide receiver, Seattle Seahawks

Jaxon Smith-Njigba overtrof uiteindelijk alle verwachtingen en leidde de NFL met 1.793 receiving yards in 17 wedstrijden. Hij behaalde een gemiddelde van 15,1 yards per reception en scoorde 10 touchdowns. Dit terwijl hij in zijn eerste twee seizoenen samen slechts 10 touchdowns had gescoord. In een Seahawks‑aanval die veelal draaide om de run, liet JSN zich zien als de man die een play‑action pass in één moment kon breken. Uiteindelijk bleken de stemmen toch nog dicht bij elkaar te liggen met Christian McCaffrey. CMC kreeg 12 first place votes, ten opzichte van 14 voor JSN. De comeback player of the year (zie verder) kwam zo net tekort voor zijn tweede prijs van de avond, maar al met al kunnen we dit niet echt een verrassing noemen.

Defensive Player of the Year: Myles Garrett, Defensive end, Cleveland Browns

Myles Garrett bevestigde in 2025 zijn status als sterspeler. Hij was dit seizoen het nachtmerriescenario van elke offensive coordinator. Met 23 sacks, goed voor een nieuw NFL‑record van sacks in a single season, dwong de Browns‑ster defenses tot creatieve noodmaatregelen die vaak niet eens werkten. Double‑teams, chips, tight ends die blijven helpen in pass protection; Garrett speelde erdoorheen. De Browns waren dit seizoen verre van goed, wat uiteindelijk Kevin Stefanski zijn baan als head coach kostte, maar de defense en zeker Garrett in het middelpunt daarvan, waren wél goed en zorgden voor constante dreiging in de backfield en voor de quarterback.

Offensive Rookie of the Year: Tetairoa McMillan, Wide receiver, Carolina Panthers

Niemand stond versteld van de winnaar in deze categorie; Tetairoa McMillan. Carolina had een ster nodig naast Bryce Young en vond er één in McMillan. De rookie‑receiver speelde allerminst als een groentje: ruim 1.000 yards, een handvol touchdowns en nog belangrijker, de catches op de downs die het balbezit verlengden. McMillan gaf de Panthers‑aanval diepte; cornerbacks moesten kiezen tussen het verdedigen van de route of het vermijden van de highlight‑catch achter hen. In een franchise die nog in ontwikkeling is, presenteerde hij zich als een betrouwbare receiver waar Young en Dave Canales gerust hun offense omheen kunnen bouwen.

Defensive Rookie of the Year: Carson Schwesinger, Linebacker, Cleveland Browns

Ook in deze categorie leek de winnaar wel duidelijk te zijn. Safety Nick Emmanwori van de Seahawks werd namelijk over het algemeen gezien als de beoogde winnaar van deze award. Uiteindelijk bleek linebacker Carson Schwesinger van de Browns overtuigend meer stemmen te hebben gekregen dan Emmanwori. 40 om 7 first place votes. Ook James Pearce werd met 10,5 sacks vooraf nog wel een kleine kans toegedicht, maar hij eindigde als derde in deze race. Het is opnieuw een bevestiging van de sterke defense die de Browns in zoveel wedstrijden in leven hield. Als deze franchise de komende jaren kan bouwen aan een stabiele offense, wat niet geheel in de lijn der verwachting ligt, kan het team een mooie toekomst tegemoet gaan. Voor Schwesinger (en de defense) was dit in ieder geval een mooie bekroning van een sterk jaar.

Comeback Player of the Year: Christian McCaffrey, Running back, San Francisco 49ers

Christian McCaffrey pakte Comeback Player of the Year na een seizoen waarin hij terugkeerde van zware knie‑ en achillesproblemen. Hij was in een door blessures geplaagd team nota bene de fitste speler binnen de offense. Dit seizoen noteerde hij meer dan 2.000 scrimmage yards en 17 touchdowns én startte hij alle wedstrijden. Zo was hij terug op zijn oude niveau en opnieuw het veelzijdige middelpunt van de Niners‑aanval. Hoewel hij als running back als achtste qua yards (1202) en negende qua touchdowns (10) eindigde, had hij ook nog 7 receiving touchdowns en 924 yards.

Door CMC bleven de Niners lang meedoen om de #1 seed in de NFC en verloren ze uiteindelijk in de Divisional round van de Seahawks. Een eervolle vermelding is er voor Philip Rivers die 1 first place vote ontving, ondanks dat hij in zijn drie wedstrijden er geeneen winnend van het veld stapte. Het verhaal rondom zijn terugkeer krijgt zo nog een mooi einde, aangezien zijn naam in deze stemming genoemd werd. Het is de vraag hoe fit CMC kan blijven richting komend seizoen, aangezien de kansen voor de Niners daarmee sterk samenhangen.

Coach of the Year: Mike Vrabel, Head Coach, New England Patriots

Mike Vrabel won deze award door zijn mooie prestaties met de Patriots. Hij transformeerde de franchise van een 4-13 ploeg naar een 14‑3 team en werd daarvoor beloond met deze prijs. Met een team rond de gegroeide Maye als quarterback werd het roer omgegooid en loodste hij New England meteen naar winst in de AFC East en een Super Bowl‑optreden. Zo liet hij Maye meer rennen, waarbij hij voor veel first downs en touchdowns zorgde, en ontwikkelde hij samen met Josh McDaniels zijn passing plays. Na een teleurstellend dienstverband bij de Tennessee Titans heeft hij zijn eerste prijs binnen en krijgt hij als coach nu de kans om te doen wat hij als Patriots speler al deed; de Super Bowl winnen!

Assistant Coach of the Year: Josh McDaniels, Offensive Coordinator, New England Patriots

Offensive coordinator Josh McDaniels, terug op het oude nest in Foxborough, werd verkozen tot Assistant Coach of the Year. Zoals hierboven gezegd lukte het hem om Drake Maye verder door te laten ontwikkelen. Hij werd veelal geprezen voor zijn werk met Tom Brady, maar nu heeft hij laten zien het ook met Maye te kunnen. Hij bouwde een efficiënte, explosieve aanval, zeker met de running game, die hoog eindigde in yards per game en Maye in de MVP‑race hield.

Walter Payton NFL Man of the Year: Bobby Wagner, Linebacker, Washington Commanders

Bobby Wagner werd geëerd voor zijn inzet buiten het veld en zijn bijdragen aan de gemeenschap. Nadat zijn moeder door een beroerte om het leven kwam, riep hij het FAST54 Phenia Mae Fund in het leven om patiënten van beroertes te helpen. Daarnaast geeft deze stichting ook veel voorlichting over deze conditie. Wagner’s werk hierbij leverde hem de prestigieuze Walter Payton NFL Man of the Year Award op.

Protector of the year: Joe Thuney, Offensive lineman, Chicago Bears

Een nieuwe prijs dit jaar was die voor de beste beschermer van de quarterback. Joe Thuney versloeg hierbij onder andere Denver Broncos guard Quinn Meinerz en Detroit Lions offensive tackle Penei Sewell. Thuney liet 0 sacks toe in 643 snaps in het reguliere seizoen, met slechts één hit en twee penalties tegen. Deze bijzondere statistieken leverden hem de eerste Protector of the year award op.

Pro Football Hall of Fame Class of 2026

Tijdens de ceremonie werd ook de Pro Football Hall of Fame Class van 2026 aangekondigd. De inductees zijn:

Drew Brees, Quarterback, San Diego Chargers (2001‑2005) en New Orleans Saints (2006‑2020)

Drew Brees’ reis naar Canton was geen verrassing, maar het officiële moment was in zijn eerst mogelijke kans al daar. Brees verzamelde veel records, waaronder zijn huidige record van beste completion percentage in a single season uit 2018 (74,4%). Bovendien maakte hij van de Saints een consistente contender en zal hij nu dus voor altijd herinnerd worden in de NFL Hall of Fame.

Larry Fitzgerald, Wide receiver, Arizona Cardinals (2004-2020)

Larry Fitzgerald was jarenlang de stille constante in Arizona: weinig woorden, eindeloos veel vangballen. Vooral zijn aandeel in Super Bowl XLIII zal voor altijd op het netvlies van Cardinals fans gebrand blijven. Zijn 64 yard catch en run erna is een van de meest iconische touchdowns in Super Bowl geschiedenis, ondanks dat ze deze niet konden winnen. Verder is hij natuurlijk achter Jerry Rice met 1,432 receptions en 17,492 receiving yards tweede in de all time receiving lijst. Een meer dan verdiende uitverkiezing.

Luke Kuechly, Linebacker, Carolina Panthers (2012-2019)

Luke Kuechly beëindigde zijn carrière vroeg, maar zijn impact in de jaren dat hij wél speelde was voelbaar. De voormalige linebacker van de Carolina Panthers was de belichaming van film study op pads: hij kende playbooks van tegenstanders soms beter dan de spelers zelf en anticipeerde op routes alsof hij het script vooraf had gelezen. Meerdere All‑Pro‑selecties, een Defensive Player of the Year‑titel en een reputatie als defensieve ster vormden samen een sterke case voor de Hall of Fame. Zijn verkiezing in het tweede jaar van eligibility is een erkenning dat dominantie ook in kortere carrières een plek in Canton verdient.

Adam Vinatieri, Kicker, New England Patriots (1996‑2005) en Indianapolis Colts (2006‑2019)

Adam Vinatieri is een van de beste kickers ooit en slechts de vijfde ooit die wordt opgenomen in de Hall of Fame. Met game‑winnende field goals in Super Bowls XXXVI en XXXVIII voor de New England Patriots en een stapel records – van punten tot gemaakte field goals – werd hij de definitie van betrouwbaarheid op het meest ondankbare moment in de sport: de beslissende kick. Zijn 24‑jarige loopbaan, verdeeld over Patriots en Colts, is een van de meest indrukwekkende ooit. Zijn uitverkiezing is de bevestiging dat special teams meer dan ooit belangrijk zijn in de moderne NFL.

Roger Craig, Running back, San Francisco 49ers(1983-1990), Los Angeles Raiders (1991) en Minnesota Vikings (1992-1993).

Roger Craig is de brug tussen twee tijdperken: hij was een running back die de NFL al in de jaren tachtig liet zien hoe gevaarlijk een echte dual‑threat uit het backfield kon zijn. Als spil in de aanval van de San Francisco 49ers onder Bill Walsh en later George Seifert, combineerde hij fysieke runs met routes in de passing game. Craig werd de eerste speler ooit met zowel 1.000 rushing als 1.000 receiving yards in hetzelfde seizoen, een prestatie die decennia later werd gewaardeerd als voorloper van de moderne multi-inzetbare running back.

Lees hier de road to the Super Bowl van de Patriots en de Seahawks!

Coverfoto: AP/Godofredo A. Vásquez

NHL Power Play Friday: Panarin een LA King, Trotz vertrekt bij Predators en olympische break

Hans Mulder
-
0
NHL Power Play Friday: Panarin een LA King, Trotz vertrekt bij Predators en olympische break

Vanwege de Olympische Spelen in Milaan-Cortina is dit voorlopig even de laatste NHL Power Play Friday, maar natuurlijk hoef je ons niet te missen tijdens die Winterspelen! De NHL-sterren zijn vertegenwoordigd, dus besteden we bij SportAmerika uitgebreid aandacht aan dit evenement. Eerst nog wat losse eindjes uit de National Hockey League. Zo hield Artemi Panarin de markt in zijn greep en kondigde een icoon zijn afscheid aan.

EASTERN CONFERENCE

PANARIN-SOAP EINDIGT IN LA

Een week of twee geleden kwam het hoge woord er al uit. De New York Rangers gingen met een retool hun roster wat op de schop gooien en als gevolg daarvan zou het contract van Artemi Panarin niet verlengd worden. De Russische goalgetter verdween direct uit de line-up en ging op het trade block. Probleem voor GM Chris Drury en de Rangers was echter dat Panarin een No-Move Clause in zijn contract had, waardoor hij zelf de touwtjes in handen had. Met andere woorden, Panarin kon alleen verscheept worden naar een team naar eigen keuze.

Wat volgde waren weken van de wildste geruchten. Dat Panarin voor elk team een versterking is, is een feit. Dat Panarin niet overal wil spelen, is dat ook. De San Jose Sharks werden door sommige volgers al genoemd als bestemming die hij wel zag zitten. Later bleek dat Drury een trade rond Will Smith op touw wilde zetten, maar het antwoord van zijn Sharks-collega was even kort als duidelijk: nee. Ook werden de teams in Florida gelinkt aan de Russische ster. Tampa Bay werd tot op het laatst zelfs genoemd als zogenaamde frontrunner. Hoe zowel de Lightning als de Panthers dit klaar wilden spelen, dat wist men dan weer niet.

Wat namelijk ook al snel aan het licht kwam, was het gewenste salaris van Panarin op het moment dat hij zou bijtekenen. Zijn contract in New York liep af en daar ving hij ruim $ 11.6 miljoen per jaar. Een nieuw contract moest een soortgelijk Average Annual Value opleveren. Voor een 34-jarige is dat best veel en niet alle gelinkte franchises zag dat zitten. Los Angeles wel, zo bleek op echt het allerlaatste moment. Woensdagavond (Nederlandse tijd) om 21.00 uur werden de rosters bevroren met het oog op de Spelen in Milaan en rond deze eventuele trade werd de spanning geweldig opgevoerd.

WITTE ROOK

Op X kwamen al de eerste berichten door dat Artemi Panarin tijdens de Olympic Break “gewoon” in New York zou blijven. Tot daar opeens die verlossende melding kwam. In ruil voor een third-round pick in 2026 en prospect Liam Greentree ging superster Artemi Panarin naar de LA Kings. Een bestemming die al vanaf het begin vrij logisch leek met het oog op ’t aanstaande afscheid van Kings-captain Anze Kopitar.

De toch wat zwalkende Kings willen hun Sloveense ster op een passende manier uitzwaaien en met Panarin in de gelederen wordt de kans op een mooi laatste seizoen toch net wat groter. De moeizaam scorende Kings krijgen hiermee de offensieve impuls die ze oh zo goed kunnen gebruiken. Snel na de trade tekende Panarin voor 2 jaar en $ 11 miljoen AAV bij in LA.

“DRURY OUT!”

Wat op X ook al vrij snel na die trade verscheen, was de roep om het ontslag van Chris Drury in New York. In aanloop naar deze zogenaamde roster freeze, waarbij clubs dus geen trades mogen doen met elkaar tot en met het einde van de Winterspelen, werden allerlei opties genoemd. Vaak zaten daar first-round draft picks bij en grote talenten – zoals Will Smith – van andere franchises. Nu is Liam Greentree geen slechte speler. Hij is immers een voormalig first-rounder van de Kings, maar het is ook zeker (nog?) geen Will Smith of Ryan Leonard. Ook de talentvolle Capitals-aanvaller werd namelijk genoemd in een mogelijk pakketje.

Dit wisselgeld – Greentree en “slechts” een third-round pick – zorgde online voor de nodige woede bij Rangers-fans. En leedvermaak bij de concurrentie. Drury wil het roster van de Rangers renoveren en had met de trade van Panarin al een mooie slag kunnen slaan. Natuurlijk kan Greentree ons verbazen, maar het gevoel blijft vooral hangen dat Drury veel te weinig uit deze trade heeft gehaald. Iets wat de Rangers en voorganger Jeff Gorton ook zelf in de hand hebben gewerkt door de Rus in 2019 die clausule te geven.

CLUBHOPPER BJUGSTAD NAAR DEVILS

Be where your feet are… Het is een gevleugelde uitspraak bij coaches in de NHL om aan te geven dat je moet leven in het moment en niet vooruit of achteruit moet kijken. Als we het letterlijk moeten nemen, zal Nick Bjugstad zich soms afvragen waar hij nu weer is. De 33-jarige center werd door de Florida Panthers in de eerste ronde gekozen van de draft in 2010 en speelde zijn eerste zes volledige seizoenen ook voor die franchise. In 2018-2019 werd hij voor het eerst getrade en dat bleek zeker niet de laatste keer.

Rond een trade deadline kun je de klok er de laatste jaren bijna op gelijkzetten. Nick Bjugstad zal wel weer van club veranderen. De Amerikaan is momenteel bezig aan zijn veertiende seizoen en hoorde woensdag vlak voor de roster freeze dat de New Jersey Devils zijn zevende (achtste als je de verandering van Arizona naar Utah meetelt) club in die periode zullen worden. In ruil voor het eeuwige talent Thomas Bordeleau en een fourth-round pick stuurde St. Louis Blues hem verder oostwaarts.

De Devils zitten het gehele seizoen al verlegen om depth scoring. Het is echter de vraag of Nick Bjugstad hen op dat gebied gaat helpen. In 35 wedstrijden voor de Blues scoorde Bjugstad dit seizoen 6 goals. Vorig seizoen scoorde hij er 8 in 66 wedstrijden voor Utah Mammoth. De laatste keer dat Bjugstad vaak scoorde, was in 2023-2024. Voor de toenmalige Coyotes vond hij 24 keer het net. Bij de Devils zullen ze op zo’n opleving hopen. De achterstand op de postseason-plekken is namelijk fors voor deze ambitieuze franchise.

SAM BENNETT ALSNOG NAAR MILAAN

Er werden flink wat wenkbrauwen gefronst in Canada toen ze de naam van Sam Bennett niet op de lijst voor de Spelen zagen staan. De aanvaller van Florida was immers zo belangrijk geweest voor zijn ploeg richting de tweede Stanley Cup vorige zomer. Woensdag werd duidelijk dat de Panthers-aanvaller alsnog zijn koffers mag pakken. Anthony Cirelli van de Lightning kreeg aanvankelijk de voorkeur, maar raakte zondag in de Stadium Series tegen Boston (6-5 winst TBL na SO) geblesseerd waardoor hij de Winterspelen moet missen.

Slecht nieuws dus voor Cirelli, maar goed nieuws voor Sam Bennett. En stiekem misschien ook wel voor Team Canada. Bennett is namelijk bezig aan een ijzersterk seizoen en scoorde al 19 goals in 56 wedstrijden voor de Panthers. Die goals zullen bij Canada niet eens van hem gevraagd worden. Daar zal Sam Bennett een rol vervullen die hem óók op het lijf geschreven is. Hij is er een meester in om onder de huid van de tegenstander te kruipen en tegen de grote rivaal uit Amerika – waar de broertjes Tkachuk dit ook beheersen – kan dat zomaar het verschil maken.

Er viel donderdag nog een speler van de Lightning af. Ook Brayden Point zal de Spelen geblesseerd missen. Zijn plek op het Canadese roster wordt ingenomen door Hurricanes-aanvaller Seth Jarvis. De jonge aanvaller was vorig jaar ook al van de partij toen Canada de FourNations won.

PENGUINS-VERDEDIGER TEGEN DOPINGLAMP

Een zeldzaam dopinggeval deze week in de NHL. Of eigenlijk in de AHL, want daar speelde Caleb Jones zijn laatste wedstrijd. De 28-jarige broer van Panthers-blueliner Seth Jones speelt in de organisatie van de Pittsburgh Penguins. In de hoofdmacht liep hij in oktober een voetblessure op waarna hij in de AHL zou revalideren. Bij de Wilkes-Barre/Scranton Penguins ging het in januari opnieuw mis. Dit keer veroorzaakt door een upper-body injury.

Voorlopig heeft hij alle tijd om daar van te herstellen, want de NHL maakte bekend dat Jones betrapt is op het gebruik van prestatiebevorderende middelen. Caleb Jones reageerde in een statement dat hij tijdens een externe behandeling inderdaad wat tot zich heeft genomen, maar niet met het idee dat dit prestatiebevorderend was. De jongste van de broers Jones neemt alle verantwoordelijkheid op zich en is door de NHL voor 20 wedstrijden geschorst.

DROOMDEBUUT

Kevin Hayes hadden ze al in Pittsburgh, maar donderdag was het Avery Hayes die de krantenkoppen haalde. De 23-jarige Amerikaan was vorig seizoen ontzettend trefzeker voor de Wilkes-Barre/Scranton Penguins in de American Hockey League, maar die 23 goals en 42 punten waren nog niet genoeg om de hoofdmacht te halen. Dit seizoen doet de undrafted Hayes het opnieuw prima en vond Dan Muse het maar eens tijd om hem een kans te geven. Die kans kwam er donderdag in Buffalo en deze Hayes stelde bepaald niet teleur.

Twee teams in vorm stonden tegenover elkaar en ook twee teams die op koers liggen voor het postseason. Voormalig Penguin Jason Zucker had de Sabres op voorsprong gezet, maar die eerste periode werd vooral de periode van Avery Hayes. Met twee goals in zijn eerste wedstrijd bij de grote jongens kende de aanvaller een debuut om van te smullen. Ook rookie Ben Kindel gaat met een fijn gevoel de break in. Net als Hayes schoot ook Kindel twee keer met scherp en leidden deze jonge spelers de Penguins naar een 5-2 overwinning.

BLUE JACKETS RED HOT DE BREAK IN

Voor sommige teams kon de Olympic Break niet snel genoeg komen, maar er zijn er ook die heel graag door wilden spelen. Tot die laatste categorie behoren de Columbus Blue Jackets. Zij speelden woensdag hun laatste wedstrijd voor de break en wonnen. Opnieuw. In Columbus werden dit keer de Chicago Blackhawks met een nederlaag naar huis gestuurd voor wat alweer de zevende zege op rij was voor de Blue Jackets.

Een knappe reeks, maar die wordt nog indrukwekkender als je weet dat het de tiende overwinning in elf wedstrijden onder Rick Bowness is. Zoomen we daar nog wat verder op in, dan is Columbus ook al zeven periodes lang zonder tegentreffer. Op 31 januari was het St. Louis die in de tweede periode Columbus de laatste tegengoal aansmeerde. De Blue Jackets wonnen dat duel uiteindelijk met 5-3 en lieten dat volgen door een 3-0 zege op New Jersey en een 4-0 overwinning op Chicago. Dankzij deze geweldige opmars kloppen de Jackets inmiddels op de deur van de wildcards.

Dat hebben ze mede te danken aan het sublieme spel van smaakmaker Zach Werenski. De blueliner vertrekt een dezer dagen met Team USA naar de Spelen en doet dat in de vorm van zijn leven. Werenski scoorde woensdag tegen de Blackhawks alweer zijn twintigste van het seizoen en is daarmee op dat vlak de meest productieve verdediger in de NHL. Na die wedstrijd had Werenski nog één puntje minder dan Evan Bouchard, die de meeste punten heeft van alle blueliners in de NHL.

STAND VAN ZAKEN EASTERN CONFERENCE

De Tampa Bay Lightning en Carolina Hurricanes gaan als koploper van respectievelijk de Atlantic Division en Metropolitan Division aan de pauze van bijna drie weken. Gezien al het fysieke malheur is dat voor de Lightning even knap als verrassend. Zij beginnen met een voorsprong van 6 punten op de Canadiens aan deze break. Vanaf Montreal wordt het spannend in de Atlantic. Net als de Habs heeft ook Detroit 72 punten. Buffalo en Boston volgen op respectievelijk 2 en 3 punten van hen.

Weinig mensen zullen hebben gedacht dat titelhouder Florida aan deze olympische pauze begint als hekkensluiter in de Atlantic. Tampa Bay gaf hen donderdag stof tot nadenken door de Panthers met een 1-6 nederlaag te verslaan in een verhit duel vol knokpartijen. Ook Toronto valt ontzettend tegen en heeft slechts 2 punten meer dan de Panthers. Zij delen de zesde plaats in de Atlantic met Ottawa. De Senators wonnen vijf van hun laatste zes duels en hadden waarschijnlijk graag door willen spelen.

CANES DOMINEREN METROPOLITAN

In de Metropolitan is het business as usual als we kijken naar de koploper. Carolina werd daar door velen verwacht en met een voorsprong van 8 punten op de Penguins is dat ook precies waar ze staan. Die nummer 2 is wel verrassend, want Sidney Crosby en consorten werden eerder in de kelder als in de top verwacht. We kunnen hetzelfde zeggen van de New York Islanders op de derde plaats. Die club heeft een enorme boost gekregen door de komst van rookie Matthew Schaefer. De Isles versloegen donderdag New Jersey met 3-1. Zij hebben daarmee zowel de Devils als Rangers dit seizoen al vier keer verslagen.

Achter dit drietal wordt het al lastiger. Columbus en Washington – vorig jaar nog divisiekampioen – moeten na de Spelen benen maken om nog richting de play-offs te kunnen. Onmogelijk is dat zeker niet, maar lastig wordt het wel. In Washington hebben ze Pierre-Luc Dubois terug en mogelijk dat zijn goals een handje helpen. Nog veel lastiger wordt het voor de onderste drie in de Metropolitan. Philadelphia begon veelbelovend maar verloor 11 van de laatste 14 wedstrijden. Van de Devils en Rangers werd veel meer verwacht, maar hun lage klassering in deze divisie geeft een goed beeld van het beleid wat bij beide franchises momenteel gevoerd wordt.

WESTERN CONFERENCE

TROTZ ZWAAIT AF IN NASHVILLE

Een toch wel verrassend bericht uit Nashville deze week. General manager Barry Trotz heeft daar zijn vertrek aangekondigd, maar zegt er tegelijkertijd bij dat hij blijft zitten tot er een opvolger gevonden is. De Predators nemen daar hun tijd voor, dus sluit men daar niet uit dat Trotz het seizoen nog afmaakt. En mogelijk zelfs de draft voor zijn rekening neemt. In een verklaring liet de 63-jarige GM en voormalig coach van de Preds weten dat het na 26 jaar in de NHL tijd is voor iets anders. Zijn contract loopt nog door tot de zomer van 2027, maar in onderling overleg is besloten dat de partijen straks al uit elkaar gaan.

Barry Trotz was in 1998 de eerste head coach van deze franchise en stond tot en met het seizoen 2013-2014 aan het roer. Het grootste succes van de club, de Stanley Cup Final in 2017, maakte hij daardoor niet mee als lid van de organisatie. In 2023 keerde Barry Trotz terug bij de Nashville Predators, maar dit keer als general manager. Dat deed hij met een Stanley Cup op zak. Met de Washington Capitals bereikte hij als coach in 2018 het allerhoogste in deze sport. Met die ervaring volgde Trotz in 2023 bij de Predators David Poile op, tot dan toe de enige GM in de historie van de club.

BELOFTE NIET INGELOST

Een jaar na zijn aanstelling liet Trotz op 1 juli 2024 zijn aanwezigheid merken. In Jonathan Marchessault, Brady Skjei en vooral Steven Stamkos werden drie sterren naar Music City gehaald. Men droomde al van een Cup, maar die droom veranderde naar verloop van tijd in een kleine nachtmerrie. De sterren leverden niet en Nashville eindigde vorig seizoen als zevende in de Central Division. Dit seizoen begon het allemaal al niet veel beter. Inmiddels zijn ze aan de beterende hand en mede dankzij een opgebloeide Steven Stamkos en sterke Ryan O’Reilly zijn de play-offs zelfs in zicht gekomen.

Door die opleving is het zitje van coach Andrew Brunette ook voor even weer veilig. Brunette kreeg vorig jaar al de nodige kritiek toen hij ondermaats presteerde met een op papier sterk roster. Trotz ging toen al achter de door hem aangestelde head coach staan, maar nu zijn baas vertrekt, valt het niet uit te sluiten dat de nieuwe GM ook een coach benoemt die in zijn straatje past.

“DUITSE” STARS HEBBEN SMAAK TE PAKKEN

60, 67 en 23. Dat zijn niet de winnende lotto-getallen, maar wel het aantal nog te spelen seconden waarin de Dallas Stars in de afgelopen twee weken hun winnende treffer scoorde tegen de St. Louis Blues. Tussen 23 januari en 4 februari stonden de twee divisierivalen drie keer tegenover elkaar. Drie keer wonnen de Stars pas op het allerlaatste moment. Misschien hebben ze in dit geval wel gelijk dat je geluk afdwingt. Dallas gaat namelijk met een 6-game winning streak de olympische pauze tegemoet.

Het opvallende aan deze winstreeks is dat al die zeges behaald zijn met een verschil van slechts 1 goal. Het brengt de Stars tot op 6 punten van de ongenaakbare Colorado Avalanche in de Central Division. De Avs hebben wel twee wedstrijden minder gespeeld.

HUBERDEAU KLAAR VOOR DIT SEIZOEN

Teleurstellend, dat is een woord dat past bij de prestaties van Jonathan Huberdeau sinds zijn komst naar Calgary. Bracht hij in 2021-2022 namens de Panthers nog 115 punten op het bord, na de trade naar de Flames moest hij nog flink zijn best doen om boven de 60 punten uit te komen. Dit seizoen staat zijn totaal op 10 goals en 15 assists in 50 wedstrijden. En bij dat aantal punten zal het ook blijven in 2025-2026.

Woensdag speelde Huberdeau nog ruim 15 minuten in The Battle of Alberta tegen Edmonton. Calgary won die wedstrijd verrassend met 4-3, maar achteraf blijkt dit dus ook het laatste optreden van Huberdeau geweest te zijn. De Flames meldden uren later dat hun center in maart een heupoperatie zal ondergaan. Volgens de club wordt de speler al het gehele seizoen geplaagd door dit gewricht en is nu besloten om in te grijpen. Daardoor moet dit seizoen als verloren worden beschouwd, maar verwachten de Flames Huberdeau terug te hebben voor aanvang van het nieuwe seizoen.

STAND VAN ZAKEN WESTERN CONFERENCE

Vergeleken met het oosten vallen de verrassingen in het westen nog wel mee. Of tegen, het is maar hoe je ’t bekijkt. Colorado vertoont de laatste weken weliswaar menselijke trekjes door af en toe een wedstrijd te verliezen, maar gaat met 83 punten aan kop in de Central Division. En de NHL. Dat Minnesota Wild en Dallas Stars nog redelijk in de buurt van de dominante Avalanche staan, zegt veel over het sterke seizoen dat zij draaien. Deze drie teams kunnen bij wijze van spreken freewheelen na de break, want niemand twijfelt er ook maar een seconde aan dat zij de play-offs halen.

Utah Mammoth heeft maar liefst 13 punten minder dan nummer 3 Dallas, maar staat wel keurig vierde in de Central Division. Ook zij hebben een mooi gaatje van 5 punten richting het opgeleefde Nashville Predators. We vallen in herhaling, want ook de Predators hebben op hun beurt weer een gat van 6 punten geslagen naar Chicago, dat zesde staat. Winnipeg stelt als houder van de Presidents’ Trophy ontzettend teleur met 52 punten en een zevende plek in de Central. Alleen St. Louis Blues doet het daar met 49 punten nog slechter dan de Jets.

SPANNING IN PACIFIC

Met Vegas en Edmonton op de eerste twee plekken in de Pacific is er daar ook weinig nieuws onder de zon. De Golden Knights hebben top to bottom één van de beste rosters in de NHL en hoewel het met vallen en opstaan gaat, maken ze de verwachtingen deels waar. Ook bij de Oilers gaat het nog niet van een leien dakje, maar de verliezend finalist van de laatste jaren staat “gewoon” tweede op 4 punten van Vegas. De nummer 3 in deze divisie is wel een verrassende. Heel stiekem zijn de Seattle Kraken namelijk bezig aan een opmerkelijk seizoen dat hen tot nu toe 63 punten opleverde.

Achteroverleunen kunnen ze daar in Seattle zeker niet. Het al even verrassende Anaheim Ducks staat ook al op 63 punten en dat zijn er 3 meer dan de LA Kings. Daar heeft coach Jim Hiller straks de beschikking dus over Artemi Panarin en ligt een opmars voor de hand. Macklin Celebrini stapt met een zuur gevoel het vliegtuig naar Milaan in. Zijn Sharks verloren de laatste vier wedstrijden en lijken voorzichtig de play-offs uit het hoofd te moeten zetten. In Calgary en Vancouver, dat met 42 punten laatste staat in de gehele NHL, hebben ze dat al lang en breed gedaan.

Cover photo: Emilee Chinn

Road to Super Bowl LX: New England Patriots

Toon Aerts
-
0
Road to Super Bowl LX: New England Patriots

Slechts één iemand durfde voor aanvang van dit seizoen uit te spreken dat de Patriots de Super Bowl zouden halen. Patriots-superfan BB deed het in onze NFL 32-in-32, al deed zelfs zij het eerder met een kwinkslag. Maar kijk, Super Bowl LX staat voor de deur en de New England Patriots hebben wel degelijk -tegen alle verwachtingen in- de Big Game gehaald. Hoe hebben ze dat huzarenstukje klaargespeeld?

Moeilijke start

Ondanks de stevige investeringen in zowel de defense als de offense, was de start van het seizoen allesbehalve denderend. Nieuwe coach Mike Vrabel had weliswaar veel hoop naar Foxborough gebracht, daar was in de openingswedstrijd tegen de Las Vegas Raiders nog niets van te zien. De Pats verloren voor eigen volk met 13-20 van de Raiders en daarmee leek opnieuw een lang en teleurstellend seizoen ingezet. Te meer omdat twee weken later er ook nog eens -opnieuw in het eigen Gillette Stadium- verloren werd van de Pittsburgh Steelers. Er lag nog veel werk op de plank.

Op 28 september werd de ommekeer echter ingezet. De Patriots bliezen de Carolina Panthers weg en keken nadien niet meer om. Pas een week later konden we de Patriots echt serieus beginnen nemen, toen Drake Maye en co gingen winnen bij de Buffalo Bills. Was er toch reden tot optimisme?

Maye op MVP-niveau

Dat was er zeker! De Patriots wonnen tien wedstrijden op een rij en namen resoluut de leiding in de AFC East. De opmars kwam er vooral door het geweldige spel van tweedejaars-QB Drake Maye. De #3 pick van 2024 ontpopte zich met een 72% completion rate tot de meest accurate quarterback van de NFL en eindigde zijn breakout season met 4394 passing yards en 35 touchdowns (waarvan 4 rushing TD’s). Hij schopte het met zijn prestaties tot het Second-Team All-Pro en maakt nog steeds kans op de League MVP-trofee.

Ondanks een nederlaag tegen de Buffalo Bills in week 15, waarbij de Patriots nota bene 21-0 voor stonden, konden de mannen van Mike Vrabel toch de AFC East winnen. Hun eerste divisietitel sinds 2019. Toch werden er her en der sterretjes en vraagtekens geplaatst bij de prestaties van de Pats. Dan wezen de criticasters vooral naar het gemakkelijke speelschema. Niet helemaal onterecht overigens, want volgens enkele bronnen zouden de Patriots het gemakkelijkste speelschema hebben gehad sinds de St. Louis Rams in 1999. Vele analisten voorspelden dan ook een one-and-done scenario in de play-offs.

Defensie staat op tijdens play-offs

Als #2 in de AFC vatten de Patriots de play-offs aan. Dat ze niet de topseed haalden, had alles te maken met… hun nederlaag in Week 1 tegen de Las Vegas Raiders! En dus moesten Drake Maye en co aan de bak in de wild card-ronde tegen de Los Angeles Chargers. Het was deze keer niet de offense, maar de defense van de Patriots die het verschil maakte. De offensive line (of wat daarvoor moest doorgaan) van de Chargers werd overrompeld door de pass rush van New England en Justin Herbert lag meer tegen de mat dan dat hij op zijn benen stond. De Pats wonnen, maar daar waren alweer de vraagtekens. Tegen zo’n O-line kan iedereen toch winnen? Bewijs het maar eens tegen de allerbeste defense in de NFL! Enter de Houston Texans.

Opnieuw was het defense die pal stond tegen de Texans. C.J. Stroud zag spoken en speelde misschien wel de slechtste game uit zijn carrière. De Patriots-offense, zelf niet in topvorm, kon wel genoeg punten op het bord krijgen om tegen alle verwachtingen in de AFC Championship Game te bereiken. Voor die AFC title game moesten de Patriots naar de Mile High City, Denver, om het op te nemen tegen de Broncos. Niet met Bo Nix under center, maar met ex-Patriot Jarrett Stidham. Opnieuw een asterisk. In wederom een defensieve strijd, ditmaal vergezeld door een gigantische sneeuwstorm, deden de Patriots net genoeg om de Lamar Hunt-trofee de lucht in te steken en zich te plaatsen voor alweer hun twaalfde Super Bowl.

Al heel het seizoen lang worden er vraagtekens geplaatst bij de opmars van de New England Patriots. Of die terecht zijn of niet, maakt nu niet meer uit. Ze staan in de Super Bowl. In een rematch van Super Bowl XLIX, tegen de Seattle Seahawks. Worden de vraagtekens uitroeptekens? Afspraak zondagnacht om daar achter te komen.

Hoe de Seattle Seahawks de Super Bowl bereikten, lees je hier!

Coverfoto: Justin Edmonds/Getty Images

Road to Super Bowl LX: Seattle Seahawks

Marc Dorenbos
-
0
Road to Super Bowl LX: Seattle Seahawks

Binnen de twee jaar na het afscheid van succescoach Pete Carroll zijn de Seattle Seahawks terug op het hoogste podium. Na een verdienstelijk debuutseizoen wist tweedejaars head coach Mike Macdonald met een offensieve metamorfose en een briljante defensie zijn Seahawks naar de Super Bowl te leiden. Hoe kwam het zo ver?

Een 10-7 record in je debuutseizoen is iets waar je zeker tevreden mee mag zijn als debuterende head coach. Het betekende voor Mike Macdonald ruim een jaar geleden wel dat zijn Seattle Seahawks de play-offs misliepen in een ijzersterke NFC West.

Met een paar grote ingrepen en een uitstekende draft werd vervolgens de basis gelegd voor de weg naar de Super Bowl. Maar, weinigen zagen dat aankomen in het offseason. Ook wij waren eerder sceptisch in onze 32-in-32.

Offensieve metamorfose

De offense van de Seahawks werd flink opgeschud. Geno Smith wist Russell Wilson verdienstelijk te vervangen, maar werd bedankt voor bewezen diensten. Dat Smith niet de quarterback was om de Seahawks terug op hoog niveau te krijgen, daar waren de meesten het wel over eens. Wie zijn vervanger werd, deed meer wenkbrauwen fronsen.

Sam Darnold had een uitstekend jaar achter de rug bij de Minnesota Vikings, maar was roemloos ten onder gegaan in de play-offs. De tendens rondom Darnold was ook dat hij een QB-friendly coach had in Kevin O’Connell en dat hij zijn goede seizoen niet bij de Seahawks zou kunnen herhalen. Met meer dan 4000 passing yards en 25 touchdowns kende Darnold echter opnieuw een meer dan aardig seizoen. Achter een verbeterde offensive line kon Darnold zijn spel spelen.

Een opvallendere move dan het afscheid van Smith was het afscheid van D.K. Metcalf. De ster wide receiver werd verscheept naar de Pittsburgh Steelers. Ook Tyler Lockett kon vertrekken. Voor hen kwam alleen Cooper Kupp terug, de wide receiver van divisierivalen Los Angeles Rams waarvan iedereen dacht dat hij wel op zijn retour was. Ogenschijnlijk een magere wide receiver room dus.

JSN

Ware het niet dat de echte vervanger van Metcalf allang in huis bleek te zijn. Jaxon Smith-Njigba had er al twee jaar opzitten als WR2 achter Metcalf en bleek nu klaar te zijn voor het grote werk. 119 receptions, 1793 yards en 10 touchdowns. Dat zijn de cijfers in het reguliere seizoen waarmee ‘JSN’ bij vlagen de league in lichterlaaie zette.

JSN is een totaal andere receiver dan de fysiek imposante Metcalf, maar hij bleek precies wat Sam Darnold nodig had. Het rennen van de routes, het voetenwerk, het is er allemaal bij JSN. Niemand zag het direct aankomen, maar het promoveren van de voormalige Ohio State ster naar WR1 was misschien wel de belangrijkste move van Seattle.

IJzersterke defensie

De Seattle Seahawks hebben het hele jaar een van de sterkste defensies in de NFL gehad. Head coach Macdonald kende al een succesvolle periode als defensive coordinator bij de Baltimore Ravens en zijn defensieve kennis liet zich nu ook zien. Maar wat net zo belangrijk is, en wat Seattle uitstekend heeft gedaan, is goed draften.

Het meest in het oog springende voorbeeld daarvan is nickelback Nick Emmanwori. Hij werd in de tweede ronde van de draft van South Carolina gehaald en is een absoluut schot in de roos gebleken. De kans is aanwezig dat Emmanwori de defensive rookie of the year award wint dit jaar.

Ook eerder gedrafte namen als Byron Murphy en Devon Witherspoon maakten indruk dit jaar. De komst van DeMarcus Lawrence van de Cowboys bleek ook een schot in de roos. Het leidde ertoe dat de Seahawks defense het hele jaar potente offenses als die van de 49ers en de Rams behoorlijk in toom wist te houden.

Het reguliere seizoen

Het seizoen begon ietwat moeizaam voor Seattle. Na 5 weken stond er een 3-2 record op papier. Met overwinningen op onder andere zwakke broertjes als de New Orleans Saints en de Arizona Cardinals, was het nog moeilijk inschatten waar Seattle nu precies stond. De nederlagen kwamen tegen divisierivalen San Francisco 49ers en de Tampa Bay Buccaneers.

Na de nederlaag tegen Tampa Bay werd er 4 keer op rij gewonnen. In week 11 werd er voor de tweede keer van een divisierivaal verloren, dit maal van de Los Angeles Rams. Na 11 weken stond er een 7-3 record op papier, wat niet onverdienstelijk leek.

Jaxon Smith-Njigba bleek inmiddels het wapen dat hij was. Van de 10 gespeelde wedstrijden wist hij 7x over de 100 receiving yards heen te gaan. Gedurende het seizoen bleef men zelfs in de gaten houden of hij het all time season record in receiving yards van Calvin Johnson kon pakken. Dit bleek niet zo te zijn.

Achteraf bleek de nederlaag tegen de Rams in week 11 de laatste verliespartij van Seattle. Het team kwam steeds meer op stoom. De komst van explosieve receiver en kick-off return wapen Rashid Shaheed maakte de offense nog wat spannender.

Er werden overtuigende overwinningen geboekt. Zo werden de Vikings in week 13 met 26-0 aan de kant gezet en de Falcons een week later met 37-9. De 38-37 overtime win op de Los Angeles Rams was misschien wel de game van het jaar.

In week 18 wist Seattle met een dominant defensief optreden tegen de 49ers de #1 seed binnen te halen. Zelf scoorde Seattle maar 13 punten, maar de Niners werden tot amper 3 punten gehouden. De first round bye was binnen.

De play-offs

Na die first round bye kwamen de San Francisco 49ers wederom op bezoek in Lumen Field. De gehavende 49ers, welteverstaan. In de play-offs verloor SF ook nog George Kittle, en met een defense die ook behoorlijk te lijden had, waren ze totaal kansloos.

De Seahawks kwamen meteen op voorsprong via een kick-off return touchdown van Shaheed en keken nooit meer achterom. Toen de kruitdampen waren opgetrokken stond er een 41-6 eindstand op het bord. Enige smet op deze overwinning voor Seattle: running back Zach Charbonnet raakte geblesseerd. Dat betekende dat Kenneth Walker de running game praktisch in zijn eentje moest dragen voor de rest van de play-offs.

Het tweede treffen was de Conference Championship Game tegen opnieuw een divisierivaal in de Rams. De Rams en Seahawks leverden het hele jaar al razend spannende potjes af en bleken enorm aan elkaar gewaagd. Ook dit maal zorgden de teams weer voor spektakel. En ook dit maal trok Seattle aan het langste eind met een 31-27 score. Zo kwamen de Seahawks terug in de Super Bowl. Voor het eerst sinds de zo nipt verloren Super Bowl XLIX, in het seizoen 2014. Ook toen waren de New England Patriots hun tegenstanders. Komende zondag zien we of de Seahawks de kater van toen eindelijk kunnen doorspoelen en hun gouden seizoen kunnen belonen.

Lees hier meer over het entertainment rondom de Super Bowl!

Coverfoto: AP Photo/Godofredo A. Vásquez

NHL Highlights: Stadium Series, Blues-rookie op de brommer, MacKinnon tikt de 40 aan en nog veel meer!

Hans Mulder
-
0
NHL Highlights: Stadium Series, Blues-rookie op de brommer, MacKinnon tikt de 40 aan en nog veel meer!

Vanwege de komende Olympische Spelen zul je de NHL Highlights de komende weken moeten missen, maar dat maken we uiteraard goed met een uitgebreide aandacht voor de strijd om het goud in Milaan! Dat is van later zorg, want eerst blikken we nog terug op de bijzonder vermakelijke Stadium Series, zetten we TRavis Konecny en Jimmy Snuggerud in het zonnetje en rekende Nathan MacKinnon af met een periode van droogte.

Door Dennis Bakker en Hans Mulder

HIGHLIGHTS

CHARLIE COYLE vs CHICAGO BLACKHAWKS

Charlie Coyle deed vrijdag in Chicago zijn rugnummer eer aan. De center van de Columbus Blue Jackets beweegt zich over het ijs met nummer 3 en dat was ook precies het aantal goals dat hij scoorde tegen de Blackhawks. De 33-jarige Coyle leidde zijn team daarmee naar de achtste overwinning in de laatste negen wedstrijden. Zeven van die zeges werden geboekt onder de nieuwe head coach Rick Bowness. Dankzij de 4-2 winst op de Hawks maakten de Blue Jackets de sprong naar de vierde plaats in de Metropolitan.

Coyle loopt toch al wat jaren mee in de NHL, maar in al die 1002 gespeelde wedstrijden van hem wist hij maar één hattrick te noteren. Dat deed de routinier in dienst van de Boston Bruins op 9 november 2023. Voor Carlie Coyle was het dus bijzonder. Ook voor de NHL in het algemeen was het een bijzonderheid, want nooit eerder in de historie van de league werden zoveel hattricks in dezelfde maand gescoord. Die van Coyle was al de 31e in januari. Ondanks de nederlaag was er ook bij Chicago nog een kleine reden tot feest. Teuvo Teravainen en Connor Murphy speelden daar elk hun 800e wedstrijd in de NHL.

NATHAN MACKINNON vs DETROIT RED WINGS

Twee franchises die elkaar totaal niet liggen. Vroeger zaten ze ook nog eens in dezelfde Conference waardoor er een heerlijke rivaliteit ontstond. Dat gevoel van haat en nijd is wel een klein beetje weg, maar de Red Wings hadden zaterdag wel degelijk het gevoel dat ze deze Avalanche nog even verder de grond in konden trappen. Colorado was niet bezig aan hun beste fase van het seizoen en hadden nog buikpijn van de zware nederlagen in Ottawa (2-5) en Montreal (3-7).

Het gevaar bestaat dat een team als Colorado Avalanche het gevoel krijgt dat er iets recht te zetten is. Van dat gevoel werd Detroit de dupe, want Nathan MacKinnon en de zijnen wilden zo vlak voor de olympische break nog even bewijzen dat zij toch echt de beste in de league zijn. MacKinnon had al vijf wedstrijden niet gescoord. Best lang voor zijn doen, maar met 2 goals in Detroit maakte de topscorer van de Avs een einde aan die droogte. Hij werd met die treffers ook de eerste speler dit seizoen met 40 goals in de NHL. MacKinnon ligt nu op koers voor 62 goals dit seizoen. Een aantal dat zelfs hij nog niet eerder aantikte.

MARK SCHEIFELE vs FLORIDA PANTHERS

Twee keer deze eeuw miste een Stanley Cup-winnaar een jaar later de play-offs. Het overkwam de Carolina Hurricanes in2007 en de LA Kings in 2015. Als er in Sunrise niet heel snel iets verandert, worden de Florida Panthers de volgende in dat rijtje. De vele wedstrijden van de laatste jaren eisen hun tol en de vele blessures op dit roster kunnen we daar ook niet los van zien. Met Matthew Tkachuk terug in de line-up leek de ploeg aan de beterende hand en wonnen ze er drie op rij. Afgelopen zaterdag moesten de Panthers echter buigen voor de Winnipeg Jets voor wat hun derde opeenvolgende nederlaag was.

Daar zag het lang niet naar uit. Eetu Luostarinen bracht Florida aan de leiding in de eerste periode en die 1-0 bleef lang op het bord staan. In de derde periode leken de Jets over net wat meer energie te beschikken. Cole Perfetti bracht de houder van de Presidents’ Trophy langszij en vlak voor tijd liet Mark Scheifele de Panthers-aanhang met een enorme kater naar huis gaan. Florida bleef daardoor op 59 punten staan. Een aantal waarmee ze in het westen meedoen om de playoff-tickets maar in het oosten nog zeker niet. Het verschil met de wildcards bleef steken op 8 punten.

BEN KINDEL vs NEW YORK RANGERS

Op de lijst van verrassingen mogen ook zeker de Pittsburgh Penguins niet ontbreken. Weinig kenners gaven Sidney Crosby, Evgeni Malkin en consorten een kans om ook maar in de buurt van de play-offs te komen. We zitten inmiddels in februari, maar daar staan ze dan. Op een keurige tweede plaats in de Metropolitan Division. Dit hebben de Penguins mede te danken aan hun prima prestaties van de laatste weken. Zo versloegen ze dit weekend de dolende New York Rangers met 6-5 voor alweer hun zesde overwinning op rij. Een overwinning die overigens wel onnodig moeizaam tot stand kwam.

Ze hebben er in Steel City een handje van om zichzelf in de voet te schieten. Niet zelden werd al een (grote) voorsprong uit handen gegeven in de derde periode. Ook tegen de Rangers was het allemaal heel comfortabel. Twee goals van zowel Noel Acciari als Anthony Mantha en eentje van Rickard Rakell hadden Pittsburgh een 5-1 voorsprong bezorgd. In hun poging er nog iets van te maken, hadden de Rangers er nog 5-3 van gemaakt, maar de empty-netter van Ben Kindel haalde alle spanning wel weg. Toch? Late treffers van Alexis Lafreniere en Will Cuylle lieten de bloeddruk in de PPG Paints Arena toch weer omhoog schieten. Het ontbrak de Blueshirts echter aan tijd om ook nog voor die gelijkmaker te gaan.

JOEL FARABEE vs SAN JOSE SHARKS

Veel dingen gaan niet goed voor Calgary Flames dit seizoen. Niet voor niets bungelt de ploeg van Ryan Huska ergens onderaan in de Western Conference en verloren ze er vijf op rij. In één ding blinken ze echter wél uit. De Flames zijn levensgevaarlijk als ze in ondertal zijn en onderstreepten dit zaterdag tegen de verrassende Sharks. Iets verderop in de provincie Alberta hadden de Sharks vorige week 2 punten laten liggen in Edmonton, maar in Calgary waren zij vrijwel de gehele wedstrijd de mindere. Eens te meer werd duidelijk dat de Flames moeite hebben met scoren. Behalve dan short-handed.

Twee keer waren de Flames op achterstand gekomen, maar telkens vochten ze zich – soms zelfs letterlijk – terug in de wedstrijd. Vrij vroeg in de derde periode was het Joel Farabee die, met een ploeggenoot in de strafbank, de thuisploeg op voorsprong zette. Dit was voor de voormalig Flyer al zijn vierde SHG deze jaargang en voor de Flames als geheel de achtste. Deze 2-3 nederlaag zal voor de Sharks voelen als 2 verloren punten in de race om de play-offs. Aan de andere kant maakten zij hier kennis met het harde, fysieke ijshockey wat ze in het postseason ook kunnen verwachten en bleek deze jonge groep nog echt tekort te schieten.

AUSTON MATTHEWS vs VANCOUVER CANUCKS

Aan alles komt een eind, dus ook aan de losing streak van de Toronto Maple Leafs. Zes op rij hadden ze er verloren, maar zaterdag in Vancouver lieten ze zich het zoet van een overwinning weer eens smaken. Eenvoudig ging dat zeker niet tegen de nummer laatst in het westen, maar dankzij een trefzekere William Nylander en Auston Matthews in de noodzakelijke shoot-out trokken de Leafs met 3-2 aan het langste eind. Niet dat ze er veel mee opschieten in de Atlantic, want daar stonden ze na deze avond nog steeds onderaan…

Vancouver had een paar dagen eerder het verrassende Anaheim Ducks nog met 2-0 verslagen en had ook nu zicht op een overwinning. Jonathan Lekkerimaki en Tom Willander hadden de thuisploeg twee keer op voorsprong gezet. Nicolas Roy en Max Domi brachten de Leafs telkens langszij. Het geeft wel aan dat Vancouver, ondanks de laatste plaats in de Pacific en vertrokken sterkhouders, nog niet met de witte vlag zwaait. Dat doen de Maple Leafs ook zeker nog niet. Daar geven ze zichzelf, een grote achterstand ten spijt, nog altijd kans op de play-offs. Of dit realistisch is, is weer een volgende vraag…

BROCK FABER vs EDMONTON OILERS

Het lukt de Edmonton Oilers maar niet om dit seizoen een lange reeks overwinningen aan elkaar te knopen. Zaterdag begonnen ze aan het duel met de Minnesota Wild met een bescheiden 3-game winning streak, maar tot een vierde kwam het niet. Daar was dit Minnesota simpelweg te sterk voor. Bij de Wild was Quinn Hughes – natuurlijk – goed voor een goal en een assist. De voormalig Canucks bracht zijn point streak daarmee op acht wedstrijden en daarmee heeft hij nu al een franchiserecord in handen. Niet eerder wist een blueliner van deze club zoveel wedstrijden achter elkaar minimaal een punt te noteren.

Vanzelfsprekend gaat Quinn Hughes met Team USA naar de Spelen. Zijn jonge teamgenoot Brock Faber gaat hem daar gezelschap houden. De 23-jarige verdediger werd een paar jaar geleden door de LA Kings van de hand gedaan, maar in Californië hebben ze daar waarschijnlijk nog wel eens spijt van. Faber is in Minnesota namelijk uitgegroeid tot een meer dan uitstekende blueliner, die vaak zijn doelpuntje meepikt. Zo ook zaterdag in Edmonton. Met een prachtig geplaatst schot bepaalde Faber de eindstand op 7-3 in het voordeel van de Wild. Niet alleen lieten de Oilers de kans liggen op hun eerste 4-game winning streak, maar door de nederlaag van Vegas tegen Seattle hadden ze ook alleen aan kop kunnen komen in de Pacific.

STADIUM SERIES 2026

In Dallas kunnen ze volgend jaar de borst alvast nat maken. De Dallas Stars en Vegas Golden Knights zullen dan van heel goede huize moeten komen om deze editie van de Stadium Series te overtreffen. Met een knipoog naar vaste bespeler Tampa Bay Buccaneers had het Raymond James Stadium voor het duel tussen Tampa Bay Lightning en Boston Bruins een piraten-thema meegekregen. Dat op zich zag er al best leuk uit. Het kwam qua amusement echter niet in de buurt van wat de spelers ons voorschotelden.

Die eerste outdoor game in Tampa begon al met een bliksemsnelle goal voor de thuisploeg. Al na 11 tellen legde Brandon Hagel de puck achter Jeremy Swayman. Diezelfde Swayman was halverwege de wedstrijd nog betrokken bij een ouderwetse Goalie Fight en zag zijn team ook nog eens een hele riante voorsprong uit handen geven. Om meer dan één reden werd het voor deze Lightning dan ook een historische avond in het stadion van de Buccaneers. Een avond die na 28 minuten verloren leek, maar uiteindelijk nog een hele grote lach op de gezichten toverde.

PLAYER OF THE WEEK

TRAVIS KONECNY (PHILADELPHIA FLYERS)

Philadelphia Flyers was dit seizoen op voorhand niet direct een franchise die tot de wildcardkandidaten gerekend werd. Na het ontslag van John Tortorella eind maart vorig jaar, kreeg GM Daniel Briere zijn ‘droomkandidaat’ Rick Tocchet in de schoot geworpen. De Canadees gaf in een vroeg stadium al aan zijn contract bij Vancouver Canucks niet te verlengen, waarmee de weg volledig open lag voor een komst naar de ‘Broadstreet Bullies’.

Ook in onze preview op het seizoen 2025 – 2026 was de koers van Philly nog niet echt duidelijk. Het roster is en was niet goed genoeg voor de play-offs, maar ook “te goed” om flink door de bodem te zakken. Tot aan halverwege januari logenstrafte de oranjehemden alle speculaties en stond het zelfs een tijd op de tweede plaats in de Metropolitan Division. Begin februari vervaagt de play-off droom echter met de dag. Met het (bijna) ingaan van de Olympische Break staan de Flyers op 58 punten, maar liefst negen punten van de wildcardplaatsen verwijderd.

Een van de spaarzame lichtpunten in Philadelphia is Travis Konecny. De 28-jarige forward kreeg vier nederlagen op rij om de oren, maar schitterde als vanouds. In en tegen Columbus (3-5 nederlaag, red.) noteerde de Canadees een hattrick, om vervolgens tegen Boston Bruins (3-6, red.) en LA Kings (2-3 OT, red.) zowel een goals als een assist op de scoreformulieren bij te schrijven.

Desondanks is de stemming bij de forward allesbehalve rozengeur en maneschijn. In de media sprak Konecny openlijk zijn frustraties uit dat hij persoonlijk dolgraag het postseason wilt halen en spelen, maar dat hij met de huidige prestaties van de Flyers daar nul kans toe ziet. Het Front Office heeft in ieder geval uitgesproken niet op korte termijn sterkhouders aan te willen trekken, waarmee de focus naar de komende twee-drie jaar verplaatst.

GOALIE OF THE WEEK

JAKUB DOBES (MONTREAL CANADIENS)

Montreal Canadiens is hard op weg naar andermaal een seizoen postseason ijshockey. De ploeg van head coach Martin St. Louis hangt nog altijd in het spoot van Tampa Bay Lightning en Detroit Red Wings en is het zelfs nog verre van divisiewinst uitgesloten. Zeker na overwinningen op Vegas Golden Knights, Colorado Avalanche en Buffalo Sabres afgelopen week, is het vertrouwen in Canada er allesbehalve minder op geworden.

Centraal in de feestvreugde van de Habs staat deze week goalie Jakub Dobes. De 24-jarige Tsjech had aan het begin van dit seizoen de wind flink in de zeilen, kreeg een behoorlijk terugval maar is inmiddels weer gigantisch op de brommer between the pipes. De jonge Dobes kreeg aan het begin van vorige week het vertrouwen van St. Louis en betaalde dit vertrouwen dubbel en dwars terug. Tegen zowel Vegas Golden Knights als Colorado Avalanche maakte Dobes cruciale reddingen, waarmee een start tegen Buffalo een logisch vervolg bleek.

Tegen de Sabres speelde de Tsjech hands down de beste wedstrijd van zijn seizoen en hield maar liefst 38 schoten uit het net, waarna de Canadiens er met een 4-2 overwinning vandoor gingen. Hiermee kwam het totaal van Dobes over zijn laatste negen starts op een 8-0-1 record en zijn seizoentotaal op 18-5-3. In het laatste drieluik kwam zijn sv% op .931 uit en hield hij zijn GAA onder de twee (1.97).

Gezien de recente vormdip van Montembeault ligt het in de lijn der verwachting dat Dobes ook aankomende nacht tegen Minnesota Wild de startend goalie zal zijn. Het zou mogelijkerwijs zijn achtste overwinning op rij worden, daar hij sinds de jaarwisseling louter wins aan zijn statistieken heeft toegevoegd.

ROOKIE OF THE WEEK

JIMMY SNUGGERUD (ST. LOUIS BLUES)

Het is begin februari inmiddels wel duidelijk waar de focus van het Front Office in St. Louis ligt: De toekomst. De blauwhemden misten een half jaar geleden nog op drie seconden na de tweede ronde van de play-offs, maar in het eerste volledige seizoen Jim Montgomery gaat het allemaal minder vanzelf. Bij het ingaan van de Olympische Spelen staan de Blues op de voorlaatste plaats in de NHL en hebben ze samen met Vancouver het slechtste goal differential van de gehele NHL.

In tegenstelling tot de concullega’s in de bottom van de NHL, hebben de Blues het qua Farm System echter meer dan prima op orde. Dalibor Dvorsky, Otto Stenberg, Jake Neighbours, Dylan Holloway, Justin Carbonneau en Joel Hofer zijn allen spelers die op korte- en langetermijn uit (kunnen) groeien tot cornerstones van je franchise. In de Rookie of the Week werpen we echter een blik op een andere oogappel uit Missouri: Jimmy Snuggerud.

Om maar direct met de deur in huis te vallen: De game-winning goal tegen Florida Panthers met nog 7.6 seconden op de klok speelde grotendeels mee in onze uitverkiezing, maar feit blijft wel dat de winger iets extra’s met zich mee brengt op het ijs en de Blues met haar first-round pick van 2022 in hun handjes mogen knijpen. Als een echt powerplay kanon noteerde de forward dit seizoen al meer dan de helft van zijn treffers (vijf van de negen, red.) in een man meer situatie en is hij met Dvorsky de onbetwiste nieuwe leider in St. Louis.

Snuggerud was in het algemeen één van de spaarzame lichtpunten bij de blauwhemden de voorbije week. In de overtime nederlaag tegen LA Kings noteerde de prospect een assist, om vervolgens tegen Dallas er twee te noteren. Als klap op de vuurpijl schoot de winger de winnende tegen de touwen thuis tegen de Panthers en bleef hij tegen Columbus dit weekend ook niet stilzitten met twee punten.  

Cover photo: Kim Klement Neitzel

1...262728...802Pagina 27 van 802

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU