Morgen wordt in Milaan dan eindelijk het Olympisch ijshockeytoernooi in gang geschoten. Nadat we de voorbije twee dagen reeds poules A en B met je doornamen, richten we ons nu op poule C. Met de duidelijke topfavoriet USA op plek een zal het daarachter echter een interessante strijd worden tussen Denemarken, Duitsland en Letland om plek twee.
TEAM USA
Eind januari ging er op Netflix een documentaire in première over de Olympische Spelen van 1980 in Lake Placid (kijktip!). ‘The Miracle on Ice’ is inmiddels alweer 46 jaar geleden, maar zal voor altijd herinnert worden als één van de beste wedstrijden aller tijden. Spoelen we de tijd door naar 2026 zullen de Spelen in Milaan-Cortina minder ‘Miracles’ opleveren namens Team USA, want dat de ‘Stars and Stripes’ een van de topfavorieten voor de gouden medaille zijn staat als een paal boven water.
Een voorproefje op wat komen gaat kregen de ijshockeyfans in ieder geval februari vorig jaar al tijdens de 4-Nations. In een zinderende finale tegen aartsrivaal Canada, delfden de Amerikanen uiteindelijk na overtime het onderspit, maar was de groepswedstrijd tussen de kemphanen voer voor de geschiedenisboeken. Vanaf de openingsface-off was het hek van de dam en kregen met name de gebroeders Tkachuk het publiek op de banken.
Als kersvers wereldkampioen en het diepste roster sinds Atlanta in 1996 gaan de Amerikanen onder leiding van head coach Mike Sullivan op jacht naar haar eerste gouden Olympische plak sinds die beruchte ‘Miracle on Ice’ in 1980. Over de Spelen van 2022 in Beijing kunnen we vrij kort zijn. Zonder NHL-afgevaardigden waren de Amerikanen geen schim van de ploeg die het kan zijn. In de kwartfinale vond Team USA in Tsjechië reeds haar Waterloo.
MEEST GEBALANCEERDE FRONT VAN HET TOERNOOI
Het voelt ergens toch ook gek om dit te schrijven met in het achterhoofd de big guns bij Team Canada, maar net als in de Olympische aflevering 140 van onze NHL Powerplay Podcast durven we de stelling wel aan dat Team USA het meest gebalanceerde aanvallend roster mee naar Italië meeneemt.
Hoewel Team USA besloten heeft om bewezen doelpuntenmakers als Jason Robertson en Cole Caufield thuis te laten, herbergen de Amerikanen ontzettend veel diepte op de vier lijnen. Centraal in de feestvreugde staan zonder twijfel Auston Matthews, Jack Eichel en Matthew Tkachuk. Eichel is sinds de 4-Nations vorig jaar alleen maar belangrijker geworden in het goud van Vegas Golden Knights. In 50 wedstrijden voor de Golden Knights dit seizoen staat de teller van de Amerikaan op 68 punten (21 goals, 47 assists) en voert hij het franchise klassement aan in punten.
Matthews en Tkachuk zijn op hun beurt absolute supersterren in de NHL, maar toch hangen er een hoop vraagtekens rondom het duo. Matthews degradeerde twee seizoenen geleden de concurrentie met een duizelingwekkend aantal van 69 goals, maar is de Maple Leaf sindsdien geen schim meer van zichzelf geweest. De forward kwakkelt al een hele tijd met blessures en ging zelfs al een keer richting München voor een behandeling van een ‘wonderdokter’. Tkachuk op zijn beurt is net terug van een slepende spierblessure, die de forward tijdens de 4-Nations opliep. Na het winnen van de Stanley Cup met de Panthers ging de forward onder het mes, maar keerde de Amerikaan afgelopen maand terug op het roster van Florida. Nemen zowel Matthews als Tkachuk hun ‘A-Game’ mee het ijs op, berg je dan maar.
WE GAAN VROLIJK VERDER MET TOP GUNS
De Amerikanen zijn hierna nog allesbehalve klaar met het afvaardigen van top guns. Brady Tkachuk is hands down de beste power forward in de NHL en liet ook tijdens de 4-Nations zien wat voor toegevoegde waarde Senator kan zijn. Voor aanvallende power werpen we onze blik op Winnipeg Jet forward Kyle Connor, maar bij gebrek aan ‘A-Game’ heeft head coach Mike Sullivan ook nog de beschikking over Matt Boldy en Jake Guentzel. Aan veelzijdigheid geen gebrek.
Uiteraard kunnen we hier nog een aantal alinea’s de overige lijnen doornemen, maar interessant is wel om de special teams erbij te pakken. Over de aanwezigheid van Quinn Hughes komen we zo bij de blauwe lijn nog terug, maar het is voor de Amerikanen heerlijk om naast Matthew en Brady Tkachuk ook nog Sabres-forward Tage Thompson op je roster te hebben. In Buffalo is de forward al sinds jaar en dag een bewezen doelpuntenmachine en is hij (hoe gek het ook moge klinken) op de powerplay een under the radar voor Team USA.
Controversieel of niet, maar op de penalty-kill gaat Mike Sullivan zijn New Yorkse “oogappels” J.T. Miller en Vincent Trocheck voor de leeuwen gooien. Met name Miller is een opvallende keuze, daar de forward na Vancouver Canucks nu ook in zijn tweede termijn Rangers de pannen niet van het dak speelt. De NHL-redactie is vooral benieuwd naar de kunsten van Brock Nelson, die de laatste weken in Colorado de wind flink in de zeilen heeft — met onder meer een hattrick tegen Toronto —. Let bovendien in de bottom-six en defensieve situaties op Detroit Red Wing Dylan Larkin!
QUINN HUGHES DE CENTRALE BLAUWE MAN
De blauwe lijn van de Amerikanen is ook een fenomenaal achttal. Ondanks opvallende afwezige Adam Fox — notabene speler van het Rangers-roster van Mike Sullivan — heeft Team USA in Quinn Hughes en Zach Werenski twee absolute A-sterren achterop. Over Hughes is de laatste maanden na zijn trade van Vancouver naar Minnesota al veel geschreven, maar feit blijft dat de oudste Hughes-telg in het groen van de Wild all-time franchise records uit de (nog altijd jonge) geschiedenisboeken van Minnesota aan het schieten is.
Op het eerste paar blauwe lijn gaat Hughes zonder twijfel partner in crime Jaccob Slavin naast zich vinden. De Hurricane was tijdens de 4-Nations al een finger lickin’ duo met Hughes en is het (ondanks zijn blessures van dit seizoen) een A-B-C’tje als eerste paar blauwe lijn. Mocht blijken dat Slavvin niet fit genoeg is, schuift Sullivan zonder moeite Jake Sanderson naar voren. Hoewel de Senator linkshandig is, is hij dit seizoen een van de beste verdedigende blue-liners in de NHL en ook nog eens een aanvallende chip voor Sullivan.
Schoonzoon Charlie McAvoy is — ondanks zijn flink gezwollen kaak na een elleboog van Panthers Sandis Vilmanis — zal naar verwachting wat meer defensieve, dan aanvallende minuten maken, maar heeft in het shirt van Boston geregeld bewezen dit tot in de puntjes te beheersen. Met het trio Noah Hanifin, Brock Faber en Jackson LaCombe heeft Sullivan eveneens geen enkele reden tot klagen.
WAANZINNIG TRIO BETWEEN THE PIPES
First things first. De onbetwiste nummer een tussen de palen bij de Amerikanen in Connor Hellebuyck is dit seizoen niet onbetwist. Tussen de palen bij Winnipeg Jets is het dit seizoen al geen feestje, maar na de terugkeer van een knieblessure in december is de regerende Vezina Trophy houder geen schim van zijn gebruikelijke juggernaut statistieken. Met een sv% van onder de .900 kan daarentegen het excuus van een lakende blauwe lijn worden aangedragen, maar feit blijft wel dat ‘Bucky’ niet in opperbeste vorm steekt. Allicht helpt een fenomenale blauwe lijn hem over de drempel.
Jake Oettinger is daarentegen ook geen zekerheidje bij Dallas Stars dit seizoen. ‘Oets’ heeft een waanzinnig plafond, maar noteert ook hij een sv% van onder de .900. Voor Dallas is het in ieder geval fijn om backup Casey DeSmith binnen de gelederen te hebben. Jeremy Swayman topt het trio af en is van het drietal as we speak nog in de beste vorm. De goalie redt veelvuldig de meubelen in ‘Beantown’ en was bovendien fenomenaal in de gouden campagne van het WK van 2025 voor de Amerikanen (7-0, 1.69 GAA en .921 sv%).
VOORSPELLING
De NHL-redactie gaat toch een beetje schuren tegen de massa in. In de Noord-Amerikaanse media worden de ‘Stars and Stripes’ als een kwakkelend roster met veel vraagtekens neergezet. Natuurlijk valt daar met de vraagtekens omtrent Matthews, Tkachuk en Hellebuyck wat voor te zeggen, maar feit blijft nog altijd dat de Amerikanen het roster met de meeste mogelijkheden hebben.
Iedere linie is in staat om een andere tactiek te hanteren indien de wedstrijd daarom vraagt, wat de keuze van het thuislaten van Robertson en Caufield “onderstreept”. Natuurlijk had het duo erbij moeten zijn in Milaan-Cortina, maar het is duidelijk dat de Ameriaknen met maar één doel naar Italië afreizen: Goud. Hoe ze dat winnen, is bijzaak.
Een replay van de finale van 2010 zou een beloning zijn voor zowel de spelers als de ijshockeyfans. Bring it on!
TEAM DENEMARKEN
Oh wat is het leven fijn om Deens ijshockeyfan te zijn. Het ijshockey in Denemarken zit behoorlijk in de lift de laatste jaren en de Scandinaviërs reizen met een hoop verwachtingen richting Italië. Nog niet zo lang geleden schoten de Denen Canada uit het WK (notabene op Canadese bodem) en bereikten voor het eerst in lands historie de laatste vier.
Een groot gedeelte van dat roster staat ook morgen aan de aftrap van het Olympisch ijshockeytoernooi en ondanks het ontbreken van de echte A-sterren op het roster, kunnen de Denen zomaar ineens een aantal verrassingen uit de hoge hoed toveren en is een plek bij de laatste acht allesbehalve uitgesloten.
Werpen we een blik terug op het Olympisch toernooi van 2022, zagen we voor het eerst in lange tijd weer eens Denemarken op het hoogste podium actief. In groep B waren de Denen bepaald geen kanonnenvoer en eindigden uiteindelijk op een verdienstelijke tweede plaats achter het ROC (Rusland). Op de openingsdag versloeg Denemarken direct de beter geachte Tsjechen en reeg het eveneens Zwitserland aan de zegeketting. Via Letland (3-2, red.) bereikten de Denen uiteindelijk de kwartfinale, waarin het uiteindelijk met 1-3 ten onder ging tegen zilveren medaillewinnaar ROC.
BEKENDE NAMEN OP DE AANVALLENDE LINIES
In tegenstelling tot de Amerikanen herbergt het Deense roster heel wat minder bekende namen. Desondanks komen we ook bij de Scandinaviërs een aantal spraakmakende namen tegen.
Logischerwijs gaat de aanvallende aandacht met name uit naar de aanwezigheid van Nikolaj Ehlers, Oliver Bjorkstrand en Lars Eller. Hoewel geen van drieën een duizelingwekkend seizoen draait, is met name Ehlers altijd op afspraak zodra de Deen het nationale shirt aantrekt. Afgelopen zomer vertrok Ehlers van Winnipeg richting Carolina, waar hij in 57 wedstrijden tot op heden 43 punten (veertien goals, 29 assists) noteerde. Tijdens het voorbije WK stroomde Ehlers in na de uitschakeling van Winnipeg en was vanaf minuut één een bepalende kracht bij de Denen.
Oliver Bjorkstrand is na de overstap van Seattle Kraken naar Tampa Bay Lightning tot een ondergewaardeerde kracht bij de Bolts. De Deen is geen regelrechte puntenmachine, maar noteert desondanks keurig 27 punten (tien goals, zeventien assists) in het blauw van Tampa Bay. Bij Denemarken is de forward een potentiële chip op de powerplay en is Lars Eller ijzersterk in de face-off cirkel en in de defensieve zones van het ijs.
Buiten dit trio is het echter zoeken naar een aantal opvallende spelden in de hooiberg. De eerste naam die bij de meer doorgewinterde ijshockeyfan een belletje doet rinkelen is die van Joachim Blichfeld. De 27-jarige forward werd in 2016 door San Jose Sharks in de zevende ronde gedraft, maar speelde in totaal slechts een handjevol wedstrijden in de NHL alvorens terug naar Europa te vertrekken. Na twee jaar Växjö Lakers is de Deen inmiddels actief bij Tappara, waar hij op koers is voor een historisch seizoen van 80+ punten. Op dit moment staat de teller op 57 punten (27 goals, 30 assists) in 43 wedstrijden. Let verder vooral op Seattle Kraken prospect Oscar Fisker Molgaard, WK-captain Mikkel Aagaard en Nick Olesen.
BLAUWE LIJN WAT DUN
Op papier is de blauwe lijn van de Denen de zwakste broeder van alle linies, ondanks de sterke prestaties op het WK afgelopen jaar. Van alle zeven aanwezige blue-liners heeft alleen Oliver Lauridsen (Philadelphia Flyers) een twintigtal wedstrijden in de NHL gespeeld. De 36-jarige Deen is een powerhouse in de eigen zone en is hij op zijn “oude dag” nog altijd een schrik voor menig forward. Broer Markus (Lauridsen) was de beste blue-liner op het voorbije WK en is zeker op aanvallend gebied de beste van het stel en speelt toevalligerwijs in de Italiaanse competitie bij HC Pustertal.
Qua leeftijd is de blauwe lijn ook direct de meest ervaren van het stel, daar Anders Koch met zijn 28 lentes de jongste van het stel is. Nicholas Jensen is op zijn beurt terug voor de tweede Olympische campagne. De voormalig NCAA blue-liner was een sleutelfiguur in de uitstekende campagne in Beijing en is een prima two-way speler. Let daarnaast ook op Phillip Bruggisser, die met sterke passing een breakaway kan optuigen.
Between the pipes is het vooral Carolina Hurricanes goalie Frederik Andersen die de klok slaat. De 36-jarige Deen kwakkelt behoorlijk in Raleigh en is inmiddels al voorbij gestoven door sensatie Brandon Bussi. Toegegeven, de Deen kampt (andermaal) met blessures maar heeft op het internationale podium veelvuldig bewezen een hoog plafond te hebben. Mads Sogaard is ook geen stabiele factor bij Ottawa Senators (in zijn geval AHL-affiliate Belleville Senators) en was voor het laatst serieus actief op het 2020 WJC Division 1A.
Kijk er daarom niet gek van op dat Frederik Dichow plots als eerste goalie tussen de palen plaatst neemt. De 25-jarige Deen werd in de vijfde ronde van de 2019 Entry Draft door Montreal Canadiens opgepikt, maar speelde nog nooit op Noord-Amerikaanse bodem. Bij HV71 (Zweden) draait de Deen echter een uitstekende seizoen met een .912 sv% en 2.40 GAA — wat des te knapper is gezien de huidige stand in de SHL — en was hij bovendien de onklopbare machine tegen Canada op het WK van 2025.
VOORSPELLING
Achter Team USA wordt het stevig stuivertje wisselen voor de tweede plaats in de poule. Op papier hebben de Denen eenzelfde soort roster als Duitsland en Letland en zal het dus heel spannend worden in de onderlinge duels tussen de drie kemphanen.
Met in het achterhoofd de uitstekende campagne op het WK van 2025 zou her en der een stuntje zeker tot de mogelijkheden kunnen behoren. Het huidige roster is in ieder geval wel het beste wat de Denen ooit naar een officieel toernooi hebben afgevaardigd.
TEAM DUITSLAND
Duitsland is net als Denemarken (en Letland) een van de landen die de laatste tien jaar stevig aan de weg aan het timmeren is met de professionalisering van de nationale bond. Een aantal jaar geleden beschreven we dit al eens in een speciale editie van NHL At The Rink en de laatste jaren wierp de koerswijziging reeds zijn vruchten af.
Tot ieders verbazing wonnen de Duitsers in 2018 de zilveren medaille op de Olympische Spelen en deed het vier jaar geleden in Beijing (ondanks de vroege uitschakeling tegen Slowakije) prima mee op de Spelen. Dat onze oosterburen er in Milaan er met de gouden medaille vandoor gaan, is een utopie. Maar dat het Duitse ijshockey nog altijd stevig in de lift zit, staat als een paal boven water.
LEON DRAISAITL UITERAARD DE GROTE MAN
Het draait op de aanvallende linies qua status en verwachtingen maar om één man: Leon Draisaitl. De superster van Edmonton Oilers werd afgelopen maandag tot captain van de Duitsers uitgeroepen en droeg bij de openingsceremonie de Duitse vlag het San Siro stadion in. Nog veel belangrijker is het feit dat Draisaitl in de Olympische voetsporen van zijn vader treedt.
Vader Peter was er in 1988 al bij voor West-Duitsland in Calgary, maar gaf bovendien acte de presence op de Spelen van 1992 (Albertville) en 1998 (Nagano). Met name in de laatste editie in Japan was de voormalig centre van onschatbare waarde door met vier punten (twee goals, twee assists) lijstaanvoerder van de Duitsers te worden. Draisaitl Jr. heeft in Edmonton overigens de wind weer flink in de zeilen dit seizoen. In 55 wedstrijden staat het telraam op reeds 80 punten (29 goals, 51 assists) en is hij hard op weg naar (prognose technisch) het beste seizoen uit zijn carrière.
Het draait overigens niet alleen om Draisaitl, want met JJ Peterka, Tim Stützle, Lukas Reichel en Nico Sturm hebben onze oosterburen genoeg reden tot meer juichen op de aanvallende linies. Een centre van het kaliber Stützle is een aanwinst voor menig deelnemend land, des te meer reden om content te zijn met het feit men de Ottawa Senator op de tweede lijn kan posteren. Het seizoen in de Canadese hoofdstad kent zijn ups and downs, maar de Duitser is als één van de weinigen echt serieus op afspraak.
Verleggen we onze focus naar Utah, waar JJ Peterka als nieuw gezicht (vanuit Buffalo) na een ijzersterk begin de laatste weken wat pas op de plaats heeft moeten maken, maar de multi-inzetbare forward uit München is voor die Mannschaft een ijzersterke asset. Lukas Reichel is op zijn beurt als upcoming prospect bij Chicago Blackhawks via een trade bij Vancouver Canucks beland, waar hij dit seizoen worstelt met zijn vorm. De laatste weken sijpelen er andermaal trade-geruchten rondom zijn persoon naar buiten en zal de Duitser erop gebrandt zijn een goed toernooi af te werken.
MORITZ SEIDER EN…
Op de aanvallende linies komen de Duitsers nog redelijk goed voor de dag, maar de achilleshiel is de blauwe lijn. Natuurlijk beginnen we met de enige echte defensieve klepper van Duitsland: Moritz Seider. De 24-jarige blue-liner van Detroit Red Wings is de laatste jaren uitgegroeid tot cornerstone in Michigan en kreeg afgelopen week (samen met Stützle) de “A” van Duitsland op zijn shirt gespeld.
Het voordeel voor Duitsland is echter wel dat de rest van de blauwe lijn de voorbije jaren met elkaar diverse WK’s heeft afgewerkt. Bovendien speelt de Duitse blauwe lijn (uiteraard excl. Seider) louter in de DEL. Bij gebrek aan play-offs voor de Red Wings was Seider vroegtijdig in staat om bij het nationale team aan te sluiten, waarmee Duitsland qua bekendheid (lijn technisch) en fysiek (!) een aardig roster mee naar Italië neemt.
Between the pipes zijn de kaarten deze editie echter anders geschud. Philipp Grubauer is direct de naam die het meest in het oog springt. De 34-jarige Duitser kwam de laatste jaren vooral in het nieuws als gewezen naam en was hij bovendien tussen 2021 en 2025 een van slechtst presterende goalies in de gehele NHL. Pakken we het seizoen 2025 – 2026 erbij en de Duitser is plotsklaps herboren. Met een .917 sv% en een 22.2 GSAx is de Seattle Kraken goalie op dit moment top vijf NHL tussen de palen (en dat met een team dat bottom five is in xGA 5 v 5). Mathias Niederberger zal als backup fungeren en was de voorbije paar WK’s uitstekend in vorm voor de Duitsers.
VOORSPELLING
Het Duitsland van 2026 is het beste team wat de oosterburen (allicht ooit) naar de Olympische Spelen afvaardigen. Met een prima top-six aanval kunnen onze oosterburen het de toplanden in een goede bui het vuur stevig aan de schenen leggen.
”Nadeel” voor de Duitsers is de veelzijdige poule C waar ze zich in bevinden. Met Denemarken en Letland zal het een interessante strijd worden (normaal gesproken) om plek twee achter de Verenigde Staten. Eenmaal in de kruisfinales aanbeland kan het met dit Duitsland alle kanten op. Als de loting ook nog eens een beetje in hun voordeel uitvalt, is een plek bij de laatste acht allesbehalve uitgesloten.
TEAM LETLAND
Letland is altijd een van de landen die je gevoelsmatig in de “grijze muizen” categorie plaatst. Niet goed genoeg om mee te doen, goed genoeg om niet uit de hoogste divisie van het ijshockey te vallen. Desalniettemin kunnen we niet anders concluderen dat het Letse ijshockey de laatste jaren in een mooie lift naar boven heeft genomen.
Waar de mannen nog niet bepaald potten kunnen breken, heeft Letland op de laatste edities van het World Junior Championship behoorlijk wat teweeg kunnen brengen. De overwinning van de U20 op Team Canada tijdens het WJC van 2025 bewijst andermaal dat de Letten een goede weg zijn ingeslagen met het jeugdijshockey, iets waar ze op korte termijn wel eens de vruchten van kunnen gaan plukken.
Spoelen we in eerste instantie nog even terug naar de Olympische Spelen van 2022 in Beijing. Letland plaatste zich via het Olympisch kwalificatietoernooi in Riga uiteindelijk voor de Spelen, maar kon het uiteindelijk niet om de knikkers meedoen. In een ‘poule des doods’ met Zweden, Finland en Slowakije boden de Letten in iedere wedstrijd uitstekend tegenwicht, maar verloor het uiteindelijk alle vier haar wedstrijden — ook de play-off wedstrijd tegen Denemarken ging verloren –.
GEEN ONBEKENDE NAMEN OP DE FRONT LINIES
Voor de niet-actieve volger van de NHL zullen Teodors Blugers (Teddy Blueger), Sandis Vilmanis en Zemgus Girgensons allicht geen belletje doen laten rinkelen, maar feit is wel dat zowel Blueger (428) als Girgensons (818) meer dan genoeg wedstrijden in de NHL in de benen hebben.
Met name Girgensons is een speler die zeker dit seizoen een goede schakel bij Tampa Bay Lightning is. De 32-jarige Let is nog altijd de hoogst gedrafte Let ooit (iets wat aankomende zomer definitief uit de boeken zal eindigen, daarover later meer) en belandde na tien jaar Buffalo Sabres twee seizoenen geleden in Tampa Bay. Onder leiding van head coach Jon Cooper groeide Girgensons met name dit seizoen uit tot een sneaky kracht en ziet de centre gemiddeld zo’n vijftien minuten ijstijd per wedstrijd. Het is voor Girgensons na 2014 zijn tweede Olympisch avontuur. Vilmanis op zijn beurt is vooral de laatste week veelvuldig in het nieuws gekomen, na zijn kiezelharde elleboog op de kaak van Bruins blue-liner (en tevens poulegenoot) Charlie McAvoy.
Buiten het eerder genoemde trio is het met name zoeken naar de mogelijke parels op het aanvallende roster. Een van die parels is Boston Bruins prospect Dans Locmelis. De 22-jarige Let is aan een ijzersterk seizoen in de AHL en staat bij het ingaan van de Olympische Spelen in de top tien doelpuntenmakers. Bovendien schoot de forward met scherp tijdens het voorbije WK en kan head coach Harijs Vitolins ook in de eigen zone op de Bruin rekenen.
Voor de rest is het vooral uitkijken naar de kunsten van onder meer Eduards Tralmaks (Detroit Red Wings) en Anri Ravinskis (Vancouver Canucks). Tralmaks speelde een uitstekende WK vorig jaar en heeft sinds zijn overstap van Boston naar Detroit een flink aantal stappen voorwaarts gezet. Vergeet daarnaast ook veteraan Rudolfs Balcers niet, die een uitstekende seizoen draait bij ZSC Lions in Zwitserland (NL).
NIEUWE LETSE CORNERSTONE IN AANTOCHT
Laten we maar direct met de deur in huis vallen. Letland heeft in Alberts Smits een nieuwe all-time recordhouder voor Entry Draft positie in haar gelederen. De blue-liner is zo goed als locked in de top tien aankomende zomer en gaat daarmee het huidige record van Zemgus Girgensons (14e overall, 2012) uit de boeken gummen. Het mooiste aan Smits is het feit dat hij — in tegenstelling tot menig modern blue-liner — júist excelleert in zijn eigen zone. Hoewel geen aanvallende juggernaut beschikt Smits over uitstekende stick handling en is zijn passing goed verzorgd. De net achttien geworden blue-liner is een vaste waarde bij Jukurit (Liiga).
Bovendien is de blauwe lijn in zijn geheel een linie waarin de Letten al jaren uitblinken. Uvis Balinskis is de meest in het oog springende naam van de overige blue-liners. De Florida Panther had nauwelijks toegevoegde waarde tijdens de laatste Stanley Cup winst, maar krijgt dit seizoen meer dan drie minuten per wedstrijd extra gemiddeld van head coach Paul Maurice. Janis Jaks is op het tweede paar locked en voor de defensieve arbeid komt hoogstwaarschijnlijk Roberts Mamcics naast hem te staan.
Between the pipes is het bij de Letten ook prima verzorgd. Arturs Silovs en Elvis Merzlikins is een prima tandem om mee naar Italië af te reizen en bovendien hebben beide goalies een keurig seizoen. Silovs (Pittsburgh Penguins) is de jonkie van het duo en heeft over de gehele linie iets betere statistieken dan Merzlikins, die op zijn beurt in de tandem met Jet Greaves bij Columbus Blue Jackets onder het bewind van head coach Rick Bowness aan een wederopstanding bezig is. Het trio wordt gecompleteerd door Kristers Gudlevskis, die vooral herinnerd zal worden aan de bijna-sensatie tegen Canada in 2014.
VOORSPELLING
Het stempel ‘aanhangsel’ durven we inmiddels wel van Letland af te halen. Na sterke optredens op de voorbije WK’s en de afgelopen paar edities van het World Junior Championship, groeit Letland gestaag uit tot een uitstekende middenmoter op het hoogste niveau.
Ten opzichte van de Olympische Spelen in 2014 (incl. NHL-ers) is het roster al een wereld van verschil en herbergt de huidige ploeg een mooie mix van jong, aankomend talent en gearriveerde veteranen. “Nadeel” voor de Letten is het feit dat Denemarken en Duitsland eveneens capabel genoeg zijn om de tweede plaats op te eisen. Als er toch één ploeg in staat is om een stuntje te bewerkstelligen in Milaan, dan zijn het de Letten wel.
Cover photo: Winslow Townson – Imagn Images
