Afgelopen nacht vond de 15e jaarlijkse NFL Honors ceremonie plaats in het Palace of Fine Arts in San Francisco. Tijdens deze avond werden de meest uitmuntende prestaties van het NFL-seizoen 2025 geëerd. Ook de nieuwste leden van de Pro Football Hall of Fame werden bekendgemaakt. Na eerdere controverse rondom het niet opnemen van Bill Belichick, weten we nu wie er wél worden toegevoegd. Hieronder zetten we voor jou op een rijtje wie de winnaars in de belangrijkste categorieën waren!
Meest Waardevolle Speler (MVP): Matthew Stafford, Quarterback, Los Angeles Rams
Op zijn 37ste werd Stafford eindelijk bekroond tot Most Valuable Player. De quarterback van de Los Angeles Rams leidde de league in passing yards en touchdowns. Stafford toonde dat zijn arm niets aan kracht heeft ingeboet en dat hij na geruchten over zijn rugblessures zelfs beter was dan ooit. In een race met Drake Maye bleef de veteraan de favoriet, mede door zijn leeftijd. Een veel gehoord argument, ook van prominenten, was dat Maye nog vaker de kans zal krijgen om MVP te worden. Voor Stafford is het een mooie waardering in de herfst van zijn loopbaan. Staffords statistieken voor het seizoen waren natuurlijk indrukwekkend: hij gooide voor 4.707 yards en 46 touchdowns met slechts acht intercepties.
De stemmen tussen Stafford en Maye lagen niet ver van elkaar met 24 om 23 first place votes. Er waren drie mensen die op een andere speler hadden gestemd. Twee op Josh Allen en een op Justin Herbert. Vooral die laatste stem is twijfelachtig te noemen, waardoor de uitkomst van de stemming nog enige controverse met zich meekreeg. Al met al krijgt Stafford hiermee wel voor het eerst de waardering van meest waardevolle speler in zijn 17e seizoen in de NFL. Daar komt een 18e seizoen bij, als het aan Stafford zelf ligt, zoals hij tijdens zijn speech verwoordde.
Offensive Player of the Year: Jaxon Smith-Njigba, Wide receiver, Seattle Seahawks
Jaxon Smith-Njigba overtrof uiteindelijk alle verwachtingen en leidde de NFL met 1.793 receiving yards in 17 wedstrijden. Hij behaalde een gemiddelde van 15,1 yards per reception en scoorde 10 touchdowns. Dit terwijl hij in zijn eerste twee seizoenen samen slechts 10 touchdowns had gescoord. In een Seahawks‑aanval die veelal draaide om de run, liet JSN zich zien als de man die een play‑action pass in één moment kon breken. Uiteindelijk bleken de stemmen toch nog dicht bij elkaar te liggen met Christian McCaffrey. CMC kreeg 12 first place votes, ten opzichte van 14 voor JSN. De comeback player of the year (zie verder) kwam zo net tekort voor zijn tweede prijs van de avond, maar al met al kunnen we dit niet echt een verrassing noemen.
Defensive Player of the Year: Myles Garrett, Defensive end, Cleveland Browns
Myles Garrett bevestigde in 2025 zijn status als sterspeler. Hij was dit seizoen het nachtmerriescenario van elke offensive coordinator. Met 23 sacks, goed voor een nieuw NFL‑record van sacks in a single season, dwong de Browns‑ster defenses tot creatieve noodmaatregelen die vaak niet eens werkten. Double‑teams, chips, tight ends die blijven helpen in pass protection; Garrett speelde erdoorheen. De Browns waren dit seizoen verre van goed, wat uiteindelijk Kevin Stefanski zijn baan als head coach kostte, maar de defense en zeker Garrett in het middelpunt daarvan, waren wél goed en zorgden voor constante dreiging in de backfield en voor de quarterback.
Offensive Rookie of the Year: Tetairoa McMillan, Wide receiver, Carolina Panthers
Niemand stond versteld van de winnaar in deze categorie; Tetairoa McMillan. Carolina had een ster nodig naast Bryce Young en vond er één in McMillan. De rookie‑receiver speelde allerminst als een groentje: ruim 1.000 yards, een handvol touchdowns en nog belangrijker, de catches op de downs die het balbezit verlengden. McMillan gaf de Panthers‑aanval diepte; cornerbacks moesten kiezen tussen het verdedigen van de route of het vermijden van de highlight‑catch achter hen. In een franchise die nog in ontwikkeling is, presenteerde hij zich als een betrouwbare receiver waar Young en Dave Canales gerust hun offense omheen kunnen bouwen.
Defensive Rookie of the Year: Carson Schwesinger, Linebacker, Cleveland Browns
Ook in deze categorie leek de winnaar wel duidelijk te zijn. Safety Nick Emmanwori van de Seahawks werd namelijk over het algemeen gezien als de beoogde winnaar van deze award. Uiteindelijk bleek linebacker Carson Schwesinger van de Browns overtuigend meer stemmen te hebben gekregen dan Emmanwori. 40 om 7 first place votes. Ook James Pearce werd met 10,5 sacks vooraf nog wel een kleine kans toegedicht, maar hij eindigde als derde in deze race. Het is opnieuw een bevestiging van de sterke defense die de Browns in zoveel wedstrijden in leven hield. Als deze franchise de komende jaren kan bouwen aan een stabiele offense, wat niet geheel in de lijn der verwachting ligt, kan het team een mooie toekomst tegemoet gaan. Voor Schwesinger (en de defense) was dit in ieder geval een mooie bekroning van een sterk jaar.
Comeback Player of the Year: Christian McCaffrey, Running back, San Francisco 49ers
Christian McCaffrey pakte Comeback Player of the Year na een seizoen waarin hij terugkeerde van zware knie‑ en achillesproblemen. Hij was in een door blessures geplaagd team nota bene de fitste speler binnen de offense. Dit seizoen noteerde hij meer dan 2.000 scrimmage yards en 17 touchdowns én startte hij alle wedstrijden. Zo was hij terug op zijn oude niveau en opnieuw het veelzijdige middelpunt van de Niners‑aanval. Hoewel hij als running back als achtste qua yards (1202) en negende qua touchdowns (10) eindigde, had hij ook nog 7 receiving touchdowns en 924 yards.
Door CMC bleven de Niners lang meedoen om de #1 seed in de NFC en verloren ze uiteindelijk in de Divisional round van de Seahawks. Een eervolle vermelding is er voor Philip Rivers die 1 first place vote ontving, ondanks dat hij in zijn drie wedstrijden er geeneen winnend van het veld stapte. Het verhaal rondom zijn terugkeer krijgt zo nog een mooi einde, aangezien zijn naam in deze stemming genoemd werd. Het is de vraag hoe fit CMC kan blijven richting komend seizoen, aangezien de kansen voor de Niners daarmee sterk samenhangen.
Coach of the Year: Mike Vrabel, Head Coach, New England Patriots
Mike Vrabel won deze award door zijn mooie prestaties met de Patriots. Hij transformeerde de franchise van een 4-13 ploeg naar een 14‑3 team en werd daarvoor beloond met deze prijs. Met een team rond de gegroeide Maye als quarterback werd het roer omgegooid en loodste hij New England meteen naar winst in de AFC East en een Super Bowl‑optreden. Zo liet hij Maye meer rennen, waarbij hij voor veel first downs en touchdowns zorgde, en ontwikkelde hij samen met Josh McDaniels zijn passing plays. Na een teleurstellend dienstverband bij de Tennessee Titans heeft hij zijn eerste prijs binnen en krijgt hij als coach nu de kans om te doen wat hij als Patriots speler al deed; de Super Bowl winnen!
Assistant Coach of the Year: Josh McDaniels, Offensive Coordinator, New England Patriots
Offensive coordinator Josh McDaniels, terug op het oude nest in Foxborough, werd verkozen tot Assistant Coach of the Year. Zoals hierboven gezegd lukte het hem om Drake Maye verder door te laten ontwikkelen. Hij werd veelal geprezen voor zijn werk met Tom Brady, maar nu heeft hij laten zien het ook met Maye te kunnen. Hij bouwde een efficiënte, explosieve aanval, zeker met de running game, die hoog eindigde in yards per game en Maye in de MVP‑race hield.
Walter Payton NFL Man of the Year: Bobby Wagner, Linebacker, Washington Commanders
Bobby Wagner werd geëerd voor zijn inzet buiten het veld en zijn bijdragen aan de gemeenschap. Nadat zijn moeder door een beroerte om het leven kwam, riep hij het FAST54 Phenia Mae Fund in het leven om patiënten van beroertes te helpen. Daarnaast geeft deze stichting ook veel voorlichting over deze conditie. Wagner’s werk hierbij leverde hem de prestigieuze Walter Payton NFL Man of the Year Award op.
Protector of the year: Joe Thuney, Offensive lineman, Chicago Bears
Een nieuwe prijs dit jaar was die voor de beste beschermer van de quarterback. Joe Thuney versloeg hierbij onder andere Denver Broncos guard Quinn Meinerz en Detroit Lions offensive tackle Penei Sewell. Thuney liet 0 sacks toe in 643 snaps in het reguliere seizoen, met slechts één hit en twee penalties tegen. Deze bijzondere statistieken leverden hem de eerste Protector of the year award op.
Pro Football Hall of Fame Class of 2026
Tijdens de ceremonie werd ook de Pro Football Hall of Fame Class van 2026 aangekondigd. De inductees zijn:
Drew Brees, Quarterback, San Diego Chargers (2001‑2005) en New Orleans Saints (2006‑2020)
Drew Brees’ reis naar Canton was geen verrassing, maar het officiële moment was in zijn eerst mogelijke kans al daar. Brees verzamelde veel records, waaronder zijn huidige record van beste completion percentage in a single season uit 2018 (74,4%). Bovendien maakte hij van de Saints een consistente contender en zal hij nu dus voor altijd herinnerd worden in de NFL Hall of Fame.
Larry Fitzgerald, Wide receiver, Arizona Cardinals (2004-2020)
Larry Fitzgerald was jarenlang de stille constante in Arizona: weinig woorden, eindeloos veel vangballen. Vooral zijn aandeel in Super Bowl XLIII zal voor altijd op het netvlies van Cardinals fans gebrand blijven. Zijn 64 yard catch en run erna is een van de meest iconische touchdowns in Super Bowl geschiedenis, ondanks dat ze deze niet konden winnen. Verder is hij natuurlijk achter Jerry Rice met 1,432 receptions en 17,492 receiving yards tweede in de all time receiving lijst. Een meer dan verdiende uitverkiezing.
Luke Kuechly, Linebacker, Carolina Panthers (2012-2019)
Luke Kuechly beëindigde zijn carrière vroeg, maar zijn impact in de jaren dat hij wél speelde was voelbaar. De voormalige linebacker van de Carolina Panthers was de belichaming van film study op pads: hij kende playbooks van tegenstanders soms beter dan de spelers zelf en anticipeerde op routes alsof hij het script vooraf had gelezen. Meerdere All‑Pro‑selecties, een Defensive Player of the Year‑titel en een reputatie als defensieve ster vormden samen een sterke case voor de Hall of Fame. Zijn verkiezing in het tweede jaar van eligibility is een erkenning dat dominantie ook in kortere carrières een plek in Canton verdient.
Adam Vinatieri, Kicker, New England Patriots (1996‑2005) en Indianapolis Colts (2006‑2019)
Adam Vinatieri is een van de beste kickers ooit en slechts de vijfde ooit die wordt opgenomen in de Hall of Fame. Met game‑winnende field goals in Super Bowls XXXVI en XXXVIII voor de New England Patriots en een stapel records – van punten tot gemaakte field goals – werd hij de definitie van betrouwbaarheid op het meest ondankbare moment in de sport: de beslissende kick. Zijn 24‑jarige loopbaan, verdeeld over Patriots en Colts, is een van de meest indrukwekkende ooit. Zijn uitverkiezing is de bevestiging dat special teams meer dan ooit belangrijk zijn in de moderne NFL.
Roger Craig, Running back, San Francisco 49ers(1983-1990), Los Angeles Raiders (1991) en Minnesota Vikings (1992-1993).
Roger Craig is de brug tussen twee tijdperken: hij was een running back die de NFL al in de jaren tachtig liet zien hoe gevaarlijk een echte dual‑threat uit het backfield kon zijn. Als spil in de aanval van de San Francisco 49ers onder Bill Walsh en later George Seifert, combineerde hij fysieke runs met routes in de passing game. Craig werd de eerste speler ooit met zowel 1.000 rushing als 1.000 receiving yards in hetzelfde seizoen, een prestatie die decennia later werd gewaardeerd als voorloper van de moderne multi-inzetbare running back.
Lees hier de road to the Super Bowl van de Patriots en de Seahawks!
Coverfoto: AP/Godofredo A. Vásquez
