Met nog een paar weken te gaan, gaat de focus voor veel teams op de play-offs. Bij SportAmerika gaan we dat op de voet volgen. Auston Matthews speelt daar een belangrijke rol, want de Amerikaan van Toronto is red hot de laatste tijd. Chris Kreider is dat het hele seizoen al namens de Rangers. De goalie deze week zou willen dat hij iets van de vorm van die twee heren had. Jordan Binnington heeft het moeilijk, maar blonk zaterdag weer eens uit. Een dag later bereikte Sidney Crosby een mooie mijlpaal.
MARK SCHEIFELE vs COLORADO AVALANCHE
Bij veel volgers stonden de Winnipeg Jets hoog op het lijstje als ze een dark horse voor dit seizoen moesten noemen. Niet vreemd, want in Manitoba hebben ze het best aardig voor elkaar. Met onder meer Kyle Connor, Blake Wheeler, Nikolaj Ehlers en Mark Scheifele is het aanvallend op orde. Op de blauwe lijn komen Joshua Morrisey, Nate Schmidt en Neal Pionk tegen. En er zijn in de NHL ook veel goalies te vinden die minder zijn dan Connor Hellebuyck. Toch is dit gezelschap bezig aan een bijzonder kleurloos seizoen.
Mark Scheifele weaves through Colorado's defense and pings one home for a beauty! Terrific goal, Winnipeg within one!#GoJetsGopic.twitter.com/3qH0mccuHi
Na 29 wedstrijden vertrok Paul Maurice opeens uit Winnipeg. De coach miste het heilige vuur bij zichzelf. Of nam hij daarmee zijn team in bescherming? Onder opvolger Dave Lowry weten de Jets de middelmaat maar niet van zich af te schudden. Af en toe, zoals vrijdag tegen de Avalanche, leveren ze een mooie wedstrijd af, maar veel vaker is het allemaal net niet. Waar het aan ligt? Als er een verschil van bijna 30 zit tussen het expected aantal goals en het werkelijke aantal goals is dat al een teken aan de wand. Al bewijzen ze in LA dat dit geen probleem hoeft te zijn.
MAKAR IN OT! Cale Makar bangs home the one-timer on the overtime power play to win it for the Avalanche! What a game, Avs win 5-4!#GoAvsGopic.twitter.com/36A2lyemrG
Het ontbreekt de Jets simpelweg aan depth scoring en dat breekt ze in hun ijzersterke Central Division op. Connor heeft meer dan 40 goals, Pierre-Luc Dubois en Nikolaj Ehlers zijn de 20 gepasseerd en na zijn knappe goal tegen Colorado tikt Scheifele bijna de 30 aan. Paul Stastny komt met 18 goals nog in de buurt van de 20 en daarna houdt het op. Achteraf is het dan ook voor niemand een verrassing dat deze Jets zich ophouden in de middenmoot.
In eigen huis lieten ze de fans vrijdag nog even genieten van een mooi schouwspel tegen de Avalanche, maar een overwinning zat er niet in. Daar stak Cale Makar in OT een stokje voor. De blueliner joeg zijn 25e tegen de touwen. Met dat aantal zou het gedeeld derde staan op de topscorerslijst in Winnipeg.
CHARLIE COYLE vs TAMPA BAY LIGHTNING
In het oosten is van een race to the play-offs geen sprake meer. Als er geen rare dingen gebeuren, staan de acht teams daar wel vast. Het is er zes teams nu vooral om te doen de Panthers en de Hurricanes te ontlopen in de eerste ronde. Met name in de Atlantic Division levert dit een interessante strijd op tussen Toronto, Tampa Bay en Boston. De twee laatstgenoemde rivalen stonden vrijdag in Florida tegenover elkaar. En dit leverde een bijzonder spannende ontmoeting op.
COYLE IN OVERTIME! Jake DeBrusk lays a big hit on Point, trickling the puck to Charlie Coyle who jams one home in tight to win it for Boston in OT!#NHLBruinspic.twitter.com/H8kRpw0DMw
Het is in die Atlantic kiezen tussen vier kwalen. De Panthers zijn in de breedte het sterkst, maar elke concurrent heeft zo z’n eigen specifieke kwaliteiten, zoals dat zo mooi heet. Zo kunnen de Bruins bijvoorbeeld vertrouwen op hun defensie en de Bolts op een paar uitstekende aanvallers. Vrijdag waren de rollen echter omgedraaid. Boston was de baas op de shot clock en Tampa Bay dankte Andrei Vasilevkiy dat het nog een punt aan dit treffen overhield.
Jake DeBrusk onderstreepte zijn goede vorm nog maar eens door al vroeg in de tweede periode de score te openen, maar niet veel later tekende Pierre-Edouard Bellemare voor de gelijkmaker. DeBrusk is een opmerkelijk verhaal, want eerder dit kalenderjaar vroeg hij nog om een trade. Vanaf die vertrekwens ging het lopen bij de aanvaller, begon hij te scoren en werd uiteindelijk zelfs zijn contract verlengd. Nu is hij één van de aanvallers waar coach Bruce Cassidy op kan bouwen. Net als Charlie Coyle. De voormalig speler van onder meer Minnesota schoot Boston in OT naar de winst en hielp daarmee de B’s voorbij de Lightning in de stand.
CHRIS KREIDER vs OTTAWA SENATORS
Voor het eerst sinds 2017 zijn de New York Rangers door de grens van 100 punten gebroken. De Blueshirts hadden het aanvankelijk niet gemakkelijk tegen de Ottawa Senators, maar wie anders dan Chris Kreider nam zijn team aan de hand. De winger is al jaren belangrijk in New York, maar beleeft dit seizoen pas zijn doorbraak als pure afmaker. Kreider, geboren in Massachusetts, is bezig aan zijn tiende seizoen in de NHL en nooit scoorde hij meer dan 28 goals in een seizoen. Deze jaargang ligt hij op koers dik over de 50 doelpunten te gaan.
Chris Kreider takes Vatrano's dish and goes top shelf for his 49th goal of the year! Rangers up big in the third, 5-1!#NYRpic.twitter.com/NKLIMukxtr
De Hurricanes plaatsten zich vanuit de Metropolitan als eerste voor de play-offs, maar in hun kielzog volgden de Rangers al snel. Toch hadden de mannen van Gerard Gallant hun handen vol aan de Senators in de eerste periode zaterdag. Austin Watson zette Ottawa al vroeg op voorsprong en het was aan Artemi Panarin te danken dat de Blueshirts nog met een gelijke stand naar de kleedkamer konden na 20 minuten. Dat juist Panarin voor die opluchting zorgde, is dan weer geen verrassing. De Rus is onwaarschijnlijk belangrijk voor de Rangers dit seizoen. Niet zozeer vanwege z’n goals (21) maar vooral door zijn assists.
Andrew Copp snipes home Panarin's beautiful saucer pass to push the Rangers ahead in the 2nd! pic.twitter.com/FWXu7sQJ57
In de tweede periode mocht Panarin er daar weer twee van aan z’n totaal toevoegen. Dat was ook de periode waarin de Rangers afstand namen en Kreider zijn 48e van het seizoen scoorde. Voor de Amerikaan bleef het daar niet bij. Drie minuten voor tijd zorgde Chris Kreider in Madison Square Garden voor het slotakkoord. Kreider tekende voor de 5-1 en de Rangers kwamen dankzij deze twee punten op gelijke hoogte met de Hurricanes. Sinds de trade deadline op 21 maart wonnen de Blueshirts zeven van hun tien wedstrijden. Carolina won zes keer en verloor vijf keer. Dinsdag staan de twee rivalen in New York tegenover elkaar. De Rangers komen bij winst langszij in de divisie.
AUSTON MATTHEWS vs MONTREAL CANADIENS
Steven Stamkos kijk maar uit! De captain van de Tampa Bay Lightning was tien jaar geleden de laatste die de grens van 60 goals bereikte, maar hij lijkt binnenkort een opvolger te krijgen. Auston Matthews was al aardig bezig dit seizoen, maar leek in maart nog een tandje bij te schakelen. Vanaf 2 maart speelde de doelpuntenmachine van de Maple Leafs 16 wedstrijden en scoorde hij niet minder dan 21 goals. Vorige week brak hij al het record van Rick Vaive en nu heeft hij de mijlpaal van Stamkos voor het grijpen. Alleen al in de laatste 4 duels schoot hij 7 keer met scherp.
Auston Matthews follows up and plays clean up crew for his 50th goal in his last 50 games, opening the scoring for Toronto!#LeafsForeverpic.twitter.com/YXRZV99BNJ
Uitgerekend tegen de grote rivaal uit Montreal stelden de Maple Leafs zaterdag een ticket voor de play-offs veilig. Helemaal vanzelf ging dit niet, maar dan is het altijd lekker als je iemand als Auston Matthews in de gelederen hebt. De Amerikaan steekt in een bloedvorm en lijkt deze weken niet af te stoppen. Daar kunnen de Canadiens nu over meepraten. In de eerste periode opende Matthews na ruim 13 minuten de score en een halve minuut later had hij ook zijn tweede al te pakken. Het waren zijn 57e en 58e van dit seizoen.
AM34 again! Auston Matthews gets his second of the evening, stick-handling into a shooting position and rifling one home!#LeafsForeverpic.twitter.com/ywEZqKo6kh
In de derde periode scoorde John Tavares een derde goal namens de thuisploeg en dat bleek geen overbodige luxe. Onder Martin St. Louis zijn de Canadiens een koppig stel dat van geen opgeven wil weten en Cole Caufield is daar het beste voorbeeld van. Met zijn achttiende van dit seizoen maakte de rookie het in de slotminuten nog even spannend, maar de twee punten bleven in Toronto. De Leafs weten zich nu voor het zesde seizoen op rij verzekerd van de play-offs. Nu is het zaak om voor het eerst sinds 2004 eens die vermaledijde eerste ronde te overleven.
Auston Matthews is the first player to score 50 goals in 50 games since Mario Lemieux in the 1995-96 NHL season. pic.twitter.com/nqSP5GEgdZ
Sidney Crosby is al heel lang niet meer The Kid. Speciaal is de Penguins-captain echter nog altijd. Natuurlijk waren er dit seizoen wel degelijk twijfels over zijn gestel. Crosby begon geblesseerd aan deze jaargang en zelfs voor zo’n grootheid beginnen de jaren uiteindelijk te tellen. De 34-jarige centre trekt zich van die wetten dit seizoen niets aan. Hij heeft al een tijdje een gemiddelde van ruim een punt per wedstrijd en bereikte zondag tegen de Predators ook nog eens een bijzondere mijlpaal.
CROSBY IN OT! Sidney Crosby gets open back door and tucks home Rakell's heads-up dish for the overtime winner! Career point #1,400 wins it for Pittsburgh!#LetsGoPenspic.twitter.com/HNRpaBfsjt
Vier wedstrijden op rij hadden de Penguins verloren. De vierde zaterdag tegen Alex Ovechkin en de Capitals. Pittsburgh, dat een tijdje aan kop ging in de Metropolitan, zag de Caps daardoor naderen in de divisie. Nu is een ticket voor het postseason zo goed als zeker, maar een ontmoeting in de eerste ronde met Carolina of Florida klinkt niet heel aantrekkelijk. Dat moet Crosby ook gedacht hebben, want tegen Nashville bewees hij voor de zoveelste keer zijn waarde. Na 60 minuten stond het 2-2 en in OT schoot de Canadese legende zijn team naar twee belangrijke punten.
Sidney Crosby (2-1—3) recorded his 1,400th career point (514-886—1,400 in 1,100 GP). He became the 22nd player in NHL history to reach the mark and just the third active, joining Joe Thornton (1,538) and Alex Ovechkin (1,403).#NHLStats: https://t.co/55geAWNwnSpic.twitter.com/iyCpClEyJi
Met die cruciale treffer riepen Crosby en de zijnen hun losing streak een halt toe en blijven de Caps voorlopig even op afstand. Die goal betekende ook het 1400e punt van Sidney Crosby in de National Hockey League. Slechts zes speler in de geschiedenis hadden minder wedstrijden nodig om dit aantal te bereiken en dat waren bepaald niet de minsten. Overigens was dit punt voor de Predators ook belangrijk, want zij blijven daardoor in het bezit van de eerste wildcard in het westen. Nashville heeft een voorsprong van drie punten op de Golden Knights, die op dit moment net buiten de boot vallen. De Knights hebben in de Pacific echter de Kings voor het grijpen.
SIX. UNANSWERED. GOALS. 😤
It was a wild comeback — see the @GuaranteedRate Replay for yourself.
Los Angeles kon zondag een 3-0 voorsprong tegen de Wild niet over de streep trekken en verloor voor de derde keer op rij. De ploeg van todd McLellan leek nog niet zo gek lang geleden op weg naar een verrassend startbewijs voor de play-offs, maar moet inmiddels serieus vrezen. De Kings voelen de hete adem van Vegas inmiddels. De Knights hebben twee punten minder, maar een nog een wedstrijd tegoed ten opzichte van de Kings.
SAVE OF THE WEEK
JORDAN BINNINGTON vs NEW YORK ISLANDERS
In de Western Conference is het vooral zaak om de Colorado Avalanche en de Calgary Flames te ontlopen in de eerste ronde. De St. Louis Blues zijn zich daar goed van bewust. Craig Berube ziet dat zijn ploeg op het juiste moment in vorm komt. Zaterdag speelden de Blues tegen de New York Islanders en konden ze hun vijfde overwinning op rij boeken. Het zou voor hen direct een evenaring van de langste winning streak zijn. De Blues openden het seizoen met vijf zeges op rij en wisten dat kunstje daarna niet meer te herhalen.
De aanval is de grote kracht van deze Blues, maar het gezamenlijke save percentage van .910 is ook goed voor een keurige achtste plek in de NHL. Die mooie klassering hebben ze vooral te danken aan Ville Husso, want Jordan Binnington komt niet in de buurt van de vorm in het kampioensjaar 2018-2019. Als rookie noteerde hij toen .927 sv% en 1.98 GAA. Nu ligt dat laatste ruim een punt hoger en het save percentage houdt met .901 ook al niet over. Zaterdag tegen de Islanders mocht hij zich bewijzen. Dat mocht ook wel, want zijn laatste overwinning dateerde alweer van 27 februari.
Justin Faulk unloads a dart from the high slot to give the Blues some breathing room in the second, 3-0 St. Louis!#STLBluespic.twitter.com/wbhEXIpi7u
Met 6 goals tegen de Islanders, waaronder 2 twee van blueliner Justin Faulk, maakten de Blues het hun goalie dit keer gemakkelijk. Toch was ook Jordan Binnington weer eens ouderwets op dreef. Pas laat in de derde periode verloor hij z’n shutout, maar daar stond ook een geweldige save tegenover. Binnington was daar ook wel weer eens aan toe. Na een geweldig 2018-2019 kan hij nog altijd niet bevestigen dat hij daadwerkelijk zo goed is. Zijn plek als starter is hij verloren aan Husso en er zullen meer saves als deze en wedstrijden als tegen de Isles aan te pas moeten komen om daar verandering in te brengen.
Het NBA-seizoen 2021-22 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.
27 maart – 3 april
EASTERN CONFERENCE STAND
Miami Heat: 53-29
Boston Celtics: 51-31
Milwaukee Bucks: 51-31
Philadelphia 76ers: 51-31
Toronto Raptors: 48-34
Chicago Bulls: 46-36
Brooklyn Nets: 44-38
Cleveland Cavaliers: 44-38
Atlanta Hawks: 43-39
Charlotte Hornets: 43-39
New York Knicks: 37-45
Washington Wizards: 35-47
Indiana Pacers: 25-57
Detroit Pistons: 23-59
Orlando Magic: 22-60
IN DE SPOTLIGHT
BROOKLYN NETS WINNEN VIER OP RIJ
Normaal beginnen we de recap met de belangrijkste punten van de topteams, maar nu eerst met de strijd om plaats 7. Dit omdat er door het play-in systeem met argusogen werd gekeken door de teams uit de Top 4 wie waar zou eindigen, maar daar later meer over.
In de strijd om plaats 7 waren het uiteindelijk de Brooklyn Nets die aan het langste eind trokken. De ploeg met Kevin Durant en Kyrie Irving wist al hun vier laatste wedstrijden te winnen, waaronder een direct duel met de Cleveland Cavaliers, en daarmee de zevende plaats veiligstelden. Hierdoor spelen zij aanstaande dinsdag thuis tegen de Cavaliers in de eerste play-in-wedstrijd.
Want de Cavaliers zijn als achtste geëindigd, iets wat na een sterke seizoensstart toch enigszins teleurstellend lijkt. Kortdurende blessures van Darius Garland en Evan Mobley speelde de ploeg parten, maar vooral de season ending injury van Jarrett Allen liet de Cavaliers kelderen in de stand. Sinds de gebroken vinger van Allen, verloor Cleveland 11 van de 18 gespeelde wedstrijden.
De Atlanta Hawks en Charlotte Hornets zullen het in Atlanta opnemen voor de play-in wedstrijd tussen de plaatsen 9 en 10. De Hawks verloren twee van hun vier laatste wedstrijden, tegen de Toronto Raptors en de Miami Heat. Ook de Hornets gingen onderuit tegen Miami, maar wist de drie laatste wedstrijden van het seizoen wel te winnen. Toch werden ze door de nederlaag ingehaald door de Brooklyn Nets en zakten ze naar de tiende plaats.
MIAMI BEHOUDT EERSTE PLAATS, BOSTON EINDIGT ALS TWEEDE
Helemaal bovenin was het iets minder spannend, want de Miami Heat hebben de reguliere competitie afgesloten als winnaar van de Eastern Conference. De ploeg van coach Erik Spoelstra kende namelijk een bijna perfecte week met zeges tegen de Charlotte Hornets en Atlanta Hawks, waardoor de eerste positie was veiliggesteld. De laatste wedstrijd tegen de Orlando Magic werd wel verloren, maar zonder Bam Adebayo, Jimmy Butler, Kyle Lowry, PJ Tucker, Dewayne Dedmon en Tyler Herro was dat wel te verwachten.
Achter Miami was het wel wat spannender, in de strijd om plaats 2. De Milwaukee Bucks lagen op pole position op de laatste speeldag, maar leken die bewust te willen verspelen. De Brooklyn Nets eindigden zoals gezegd sterk aan het seizoen en lijken de favorieten om de play-in wedstrijd tegen de Cleveland Cavaliers te winnen. Dat zou betekenen dat ze de zevende seed innemen en spelen tegen het team dat tweede eindigt in het reguliere seizoen. En een relatief fitte selectie van de Nets, werd door de Bucks zwaarder ingeschat dan de Chicago Bulls op plaats 6.
Dus besloot coach Mike Budenholzer net als Spoelstra veel spelers rust te geven. Tien van de zeventien contract spelers kwamen niet in actie en Jrue Holiday slechts acht seconden. Hij had namelijk een prestatiebonus openstaan om maximaal vijftien wedstrijden dit seizoen te missen. Direct na de tip-off maakte hij een fout, liet zich wisselen en was hij bijna drie ton rijker. De Bucks gingen dik onderuit tegen de Cavaliers, waardoor deel 1 van het plan geslaagd was.
Deel 2 van het plan was hopen dat de Boston Celtics zouden winnen van de Memphis Grizzlies. Boston trad wel aan met hun reguliere starters, terwijl de Grizzlies dat niet deden. Jayson Tatum en consorten speelde allemaal wel maar zo’n 25 minuten, maar dat was toch voldoende voor de makkelijke 139-110 zege. Hierdoor stelde de Celtics de tweede plaats veilig, maar of dat echt beter is dan een derde plaats, zal dus nog blijken.
Jrue Holiday started for the Bucks today so he could reach 67 games played and secure a $306,000 bonus 💰
Holiday played eight seconds before committing a foul and heading to the bench pic.twitter.com/131ivz1q6l
De Philadelphia 76ers zijn op de vierde plaats gebleven in de Eastern Conference, na drie zeges en één nederlaag in de slotweek. De nederlaag kwam tegen de Toronto Raptors, die ook hun tegenstander zullen zijn in de playoffs. Deze wedstrijd bracht vooral één opvallend detail aan het licht: Matisse Thybulle is niet gevaccineerd en zal vanwege de geldende coronaregels niet mogen spelen in Canada.
Het was een spannende wedstrijd in de Scotiabank Arena, waar de 76ers sterk startte. Uiteraard was Joel Embiid weer in vorm met 30 punten, maar ook de zes rake driepunters van Danny Green en 22 punten van Tyrese Maxey hielpen de bezoekers. Echter keerde de Raptors sterk terug in de tweede helft en wisten die met 54-63 te winnen. 37 punten voor Pascal Siakam en 30 punten voor Gary Trent Jr. waren cruciaal in de comeback, die de Raptors een 114-119 zege bracht.
Maar het verhaal bleef toch de afwezige Thybulle. De swingman van de Sixers vertelde later dat hij de eerste vaccinatie wel heeft gehad, maar daarna niet meer verder is gevaccineerd. “Ik ben in een holistisch gezin opgegroeid, met veel Chinese en neuropathische geneeswijzen”, vertelde Thybulle na de laatste wedstrijd van het seizoen. “Na de eerste vaccinatie bleek dat je blijkbaar gewoon nog andere mensen besmetten en zelf besmet raken. Ik heb er vertrouwen in dat de dokters waar ik naar toe zou gaan mocht ik besmet raken mij zouden kunnen helpen en ik geen verdere vaccinaties nodig heb.”
Afhankelijk van wat de meningen zijn rondom het standpunt van Thybulle, is het wel duidelijk dat hij er niet bij zal zijn in Game 3 en 4 en ook mogelijk Game 6 zal missen als die er komt. Thybulle vertelde dat zijn vader hem het advies gaf “vrij te zijn in je keuzes als volwassen man, zolang je maar de consequenties accepteert.” Hoe groot de consequenties voor de Sixers zullen zijn zonder Thybulle zal nog blijken.
SPELER VAN DE WEEK
Kyrie Irving is verkozen tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. De guard van de Brooklyn Nets kende een sterke week waarin zijn ploeg al hun wedstrijden wist te winnen. Irving noteerde gemiddeldes van 29.8 punten, 6 rebounds, 6.5 assists en 2 steals per wedstrijd.
Met name in de laatste wedstrijd van het seizoen tegen de Indiana Pacers was Irving erg sterk én efficient. Hij scoorde namelijk 35 punten tegen een schotpercentage van maar liefst 75%. Ook pakte hij 7 rebounds, gaf hij 5 assists en stelde hij samen met zijn ploeg de zevende plaats veilig.
VOORUITBLIK
Op dinsdag en woensdag staan de eerste ronde van de play-ins op de kalender. In de nacht van dinsdag op woensdag nemen de Nets en Cavaliers het tegen elkaar op in Brooklyn en één dag later spelen de Hornets en Hawks tegen elkaar in Atlanta. De winnaar van Cavs-Nets zal het opnemen tegen de Celtics, maar de verliezer mag het op vrijdag thuis opnemen tegen de winnaar van Hornets-Hawks. De verliezer van die wedstrijd mag de play-offs sowieso thuis op de TV bekijken.
Dinsdag, 1:00 uur: Cleveland Cavaliers – Brooklyn Nets Woensdag, 1:00 uur: Charlotte Hornets – Atlanta Hawks Vrijdag, tijd nog niet bekend: Winnaar Hornets-Hawks – Verliezer Cavaliers-Nets
Deze week kondigde een grootheid in Anaheim zijn pensioen aan. Bij SportAmerika blikken we terug op de loopbaan van Ryan Getzlaf. Ook hebben we aandacht voor Jonathan Huberdeau en de Florida Panthers, zijn de Avalanche als eerste bij de 50 overwinningen, brak Auston Matthews een record en is er nieuws uit San Jose. Na deze Power Play Friday ben je weer helemaal op de hoogte!
ODE AAN GETZLAF (EN DE CLASS OF 03)
Deze week kondigde één van de beste spelers van zijn generatie z’n afscheid aan. Ryan Getzlaf, al meer dan tien jaar captain van de Anaheim Ducks, stopt er na de laatste wedstrijd van dit seizoen mee. Niet alleen moeten de Ducks op zoek naar een nieuwe captain, maar Getzlaf was voor de franchise veel meer dan dat. Hij was er toen Anaheim de Cup won in 2007, maar de tweevoudig olympisch kampioen was er ook toen de club een paar jaar geleden begon aan een rebuild.
WAT. EEN. DRAFT!
Het avontuur in de NHL begon voor Ryan Getzlaf in 2003. In misschien wel de moeder aller drafts kwam zijn naam als negentiende voorbij. Marc-Andre Fleury, Eric Staal, Dustin Brown en Zach Parise zijn zomaar wat namen die al eerder in die draft de revue passeerden. En dat zijn alleen nog maar de spelers die nu nog actief zijn, al is dat bij Staal niet helemaal zeker. Direct na Getzlaf pikten de Minnesota Wild Brent Burns op en iets later werd in Anaheim een koningskoppel geboren toen ook Corey Perry gekozen werd. Brian Boyle was destijds ook een first-rounder en ook nog altijd actief. Dion Phaneuf is één van de grote namen uit de eerste ronde die inmiddels zijn schaatsen in het vet heeft staan.
In latere rondes komen we onder meer Patrice Bergeron, Ryan Suter, Joe Pavelski, Shea Weber, Jimmy Howard, David Backes en Jaroslav Halak nog tegen. Om er maar een paar te noemen. Een hoop van deze spelers zagen we al terug op diverse Spelen en van een aantal staat de naam al minimaal één keer op de Cup. Mogelijk doelde Frank Sinatra op 2003 toen hij It Was A Very Good Year zong.
Van alle picks dat jaar heeft Eric Staal de meeste wedstrijden gespeeld. de meeste goals gescoord en de meeste punten verzameld. Overigens zit Joe Pavelski hem nu wel op de hielen. Getzlaf is de man met de meeste assists. By far zelfs. Opvallend is wel dat geen van deze spelers ooit Rookie of the Year werd. De lockout van 2004-2005 zat hen in de weg, maar ook de opkomst van de generatie daarna met onder meer Alex Ovechkin.
AL SNEL PRIJS
Het zegt veel als je in zo’n jaar al in de eerste ronde wordt gedraft en Ryan Getzlaf maakte de verwachtingen dan ook meer dan waar. Na de draft in 2003 bleef hij in de WHL spelen voor de Calgary Hitmen en bezweek bepaald niet onder de druk die de draft met zich mee kon brengen. Met 29 goals en 54 punten in 51 wedstrijden bewees Getzlaf al enigszins het gelijk van de Ducks.
In 2005-2006 begon Getzlaf het seizoen bij de (toen nog) Mighty Ducks, om vervolgens te pendelen tussen de AHL en NHL. Pas vanaf januari 2006 werd hij een vaste waarde voor de ploeg van coach Randy Carlyle. Anaheim zou het dat jaar schoppen tot de Conference Finals, waarin werd verloren van de Oilers. Ryan Getzlaf besloot zijn eerste seizoen met 14 goals en 39 punten in 57 wedstrijden.
Getzlaf zou nooit meer terugkeren in de minors. In 2006-2007 kon Carlyle niet meer om de jonge centre heen. Met 25 goals en 58 had Getzlaf een belangrijk aandeel in de divisietitel van de Ducks. In de play-offs was hij met 17 punten zelfs topscorer van de club, die na de winst op Ottawa ook de Stanley Cup in ontvangst mocht nemen. Het werd een handelsmerk van Ryan Getzlaf. Hij hield het simpel op de belangrijkste momenten en presteerde daarom buitengewoon goed. Niet voor niets maakte hij in 2010 deel uit van Team Canada dat in Vancouver op heroïsche wijze het goud pakte.
MR. DUCK
En niet voor niets werd hij in 2010-2011 benoemd tot captain van de Anaheim Ducks. Hij nam die rol over van de legendarische Scott Niedermayer en zou de “C” tot op de dag van vandaag blijven dragen. In 2012 mocht hij die letter ook dragen bij het nationale team. Anaheim miste de play-offs dat jaar en Getzlaf hoopte Team Canada voor het eerst sinds 2007 naar de wereldtitel te leiden. Dit lukte niet. Het grootste ijshockeyland ter wereld bereikte de laatste vier niet eens en Getzlaf wacht nog altijd op die ene prijs die hem lid van de Triple Gold Cup zou maken. Een wereldtitel ontbreekt namelijk op zijn indrukwekkende palmares.
Mensen die er verstand van hebben, zeggen dat een sporter op zijn 28e op z’n hoogtepunt is. In het geval van Getzlaf hebben ze gelijk. De Ducks-captain had in 2013-2014 een weergaloos seizoen met 31 goals en 56 assists. Hij hielp daarmee zijn Anaheim aan een tweede divisietitel op rij. De Ducks zouden in die periode uiteindelijk vijf keer achter elkaar de Pacific winnen. Na zijn geweldige reguliere seizoen lukte het Getzlaf niet zijn team voorbij de LA Kings te leiden in de play-offs. Na zeven wedstrijden trokken de Kings in de tweede ronde aan het langste eind en zouden linea recta richting Stanley Cup gaan.
NEERWAARTSE SPIRAAL
In de tweede helft van het vorige decennium ging het langzaam maar zeker minder. Met de Ducks en met Getzlaf. Anaheim kon zich lang meten met de beste teams in de NHL, maar maakten in 2017-2018 voor het laatst hun opwachting in het postseason. In vier wedstrijden maakten de Sharks destijds al een einde aan alle dromen. Scoren deed Getzlaf in die serie niet. Zijn laatste goal in het postseason dateert van 5 mei 2017 tegen de Edmonton Oilers. Dit zal ook niet meer veranderen. De Anaheim Ducks begonnen na 2018 aan een vrije val en de rebuild is nog altijd bezig.
Nieuwe successen zullen in de toekomst dus gevierd worden zonder Ryan Getzlaf, het gezicht van deze franchise het laatste anderhalve decennium. De Ducks moeten verder zonder hun natuurlijke leider, maar diens records zullen voorlopig nog wel even standhouden. Over een paar weken nemen de Ducks afscheid van hun icoon en zwaait de NHL één van de beste spelers van deze eeuw uit. Ongetwijfeld zullen we Getzlaf nog eens voorbij zien komen. In de Hall of Fame bijvoorbeeld.
LET’S TALK CONTRACTS
BOURGAULT EN HEINEMAN KRIJGEN CONTRACT
De Edmonton Oilers hebben Xavier Bourgault voor drie seizoenen aan zich gebonden. De 19-jarige centre was een first-round pick in 2021 en kreeg van de club een ELC. Bourgault was als junior een doelpuntenmachine en speelde één wedstrijd voor Canada op het laatste (afgebroken) WJC. Emil Heineman is een jaar ouder en is al toe aan zijn derde organisatie in de NHL. Heineman werd betrokken in de trade die Tyler Toffoli naar de Calgary Flames bracht en werd in 2020 in de tweede ronde gedraft door de Panthers. Middels een ELC hebben de Canadiens de Zweedse winger nu voor drie seizoenen vastgelegd.
BREAKING NEWS
EINDE AAN TELEURSTELLEND SEIZOEN MONAHAN
Nog maar een paar jaar geleden was Sean Monahan een gevreesde goaltjesdief in de NHL. De 27-jarige Canadees noteerde in 2018-2019 34 goals en 82 punten namens de Calgary Flames, maar is de laatste seizoenen ver teruggevallen. Dit heeft mede te maken met de blessures waar Monahan mee worstelt. Vorig jaar onderging de aanvaller al een operatie aan zijn heup en nu wacht hem eenzelfde ingreep, maar dan aan de andere kant. Daarmee weet Monahan, dit seizoen goed voor slechts 8 goals en 23 punten, dat zijn seizoen ten einde is. Zijn Calgary Flames gaan zonder hem op jacht naar de eerste Stanley Cup sinds 1989.
JACK HUGHES OUT MET KNIEBLESSURE
Slecht nieuws voor de New Jersey Devils en de NHL. Jack Hughes ligt er de rest van dit seizoen uit met een knieblessure en de Devils moeten dus verder zonder hun grootste attractie. De verwachtingen waren hooggespannen toen Hughes in 2019 debuteerde, maar de centre uit Orlando had twee seizoenen nodig om te acclimatiseren.
De laatste tijd is de first overall uit 2019 een bezienswaardigheid in de League. Hughes verzamelde 28 punten in zijn laatste 19 wedstrijden en zijn naam verscheen in die periode slechts drie keer niet op het scoreformulier. Daar was het duel met de Islanders, z’n laatste dit seizoen, bij inbegrepen.
MUZZIN TERUG OP HET IJS
Jake Muzzin keerde deze week terug in de line-up van de Toronto Maple Leafs. De blueliner speelde op 21 februari zijn laatste wedstrijd en werd vervolgens geplaagd door een vervelende hersenschudding. Muzzin liet tegen de Florida Panthers direct van zich horen door halverwege de tweede periode de Leafs op een 5-1 voorsprong te zetten.
Het leek daarmee een prachtige comeback te worden voor Jake Muzzin, ware het niet dat de Panthers opnieuw aan een indrukwekkende inhaalrace begonnen. Net als tegen de Devils afgelopen zaterdag werd een grote achterstand weggepoetst. Jonanathan Huberdeau stelde in OT zelfs nog de twee punten veilig: 7-6.
CANUCKS WINNEN ZONDER STERKHOUDERS
De Vancouver Canucks proberen uit alle macht nog in beeld te komen voor de play-offs. Het keurkorps van coach Bruce Boudreau boekte deze week belangrijke overwinningen op de Golden Knights en Coyotes. Met name de 5-1 zege op de Knights in Sin City was cruciaal. Donderdag werd Arizona met dezelfde cijfers verslagen. Vancouver pakte die punten zonder twee sterkhouders. Quinn Hughes wordt geveld door ziekte, terwijl Brock Boeser kampt met een armblessure. Met nog tien wedstrijden te gaan, hebben de Canucks een achterstand van 4 punten op de Golden Knights in de divisie en een achterstand van 6 punten op de Stars voor de tweede wildcard. Dallas heeft wel twee duels minder gespeeld dan zowel Vegas als Vancouver.
OVERIG NIEUWS
MATTHEWS BREEKT CLUBRECORD
In 1981-1982 scoorde Rick Vaive 54 goals in het blauw-wit van de Toronto Maple Leafs. Vaive was daarmee veertig jaar lang de speler met de meeste goals in één seizoen. Tot nu. Die 54 goals evenaarde Auston Matthews eerder deze week al met zijn hattrick tegen de Tampa Bay Lightning. Donderdag waren de Leafs, na OT, met 4-3 te sterk voor de Dallas Stars.
AM34 IN OVERTIME! Auston Matthews wheels into the zone, power moves around the defender, and tucks one home for the OT winner! What a beauty from Matthews!#LeafsForeverpic.twitter.com/Esdx07qvy3
Matthews nam de helft van deze productie voor zijn rekening, waardoor Vaive nu voorgoed een stapje terug moet doen. Auston Matthews heeft nog acht wedstrijden om de grens van 60 goals te slechtten. Na z’n treffers tegen Dallas staat de Amerikaan op 56.
OOK RECORD VOOR CHRIS KREIDER
De New York Rangers zijn in het bezit van een enorm rijke historie en niet de minste spelers droegen in de loop der jaren dat mooie blauwe shirt. Toch heeft Chris Kreider deze week een plekje in de geschiedenisboeken van de Blueshirts veroverd. De aanvaller heeft het toch al aardig op zijn heupen dit seizoen en is met name dodelijk efficiënt op de powerplay.
Kreider was natuurlijk altijd al een goede speler, maar ontpopt zich dit seizoen tot goalgetter pur sang. De aanvaller vond al 47 keer het net en zijn treffer tegen de Devils dinsdag betekende zijn 25e op de powerplay. Niet eerder in de geschiedenis van de franchise was een speler zo trefzeker op de PP. Dat kan Kreider alvast in zijn zak steken.
AVALANCHE ZIET DE 50 EN HEEFT TICKET BINNEN
De Colorado Avalanche plaatsten zich dinsdag als eerste team in de Western Conference voor de play-offs. Nathan MacKinnon en consorten waren in Pittsburgh met 6-4 te sterk voor de Penguins en boekten daarmee ook nog eens hun vijftigste overwinning van ’t seizoen. De Avs zijn daarmee ’t eerste team dit seizoen die deze grens bereikt. MacKinnon was twee keer trefzeker, maar ook nieuwelingen Josh Manson en Artturi Lehkonen vonden de weg naar het doel.
Het was de tweede keer in drie dagen dat deze powerhouses elkaar troffen en twee keer stapte Colorado als winnaar van het ijs. De ploeg van Jared Bednar had over kwaliteit natuurlijk al niet te klagen, maar met de play-offs in zicht lijkt de vorm te groeien. Defensief is het met Manson nog wat beter, Bowen Byram is terug in de line-up en Darcy Kuemper wordt ook steeds beter.
PRIMEUR VOOR MAGNIFIEKE HUBERDEAU
Jonathan Huberdeau is geweldig. Dat was hij de laatste seizoenen al, maar deze jaargang wist de ster van de Florida Panthers nog een extra versnelling te vinden. De Panthers hadden afgelopen weekend de primeur dat ze zich als eerste in de NHL plaatsten voor de play-offs en dinsdag was het ook feest in huize Huberdeau. Tegen de Devils keken ze zaterdag aan tegen een 6-2 achterstand en wonnen met 7-6.
Dinsdag leek Toronto op weg naar de overwinning, maar maakte Florida een 5-1 achterstand ongedaan. Huberdeau was in dit duel goed voor 2 goals en 5 punten. De winger startte de wedstrijd met 97 punten achter zijn naam en slechtte dus de grens van 100 punten. Dit is niet eerder voorgekomen in de geschiedenis van deze franchise, die eind jaren negentig het levenslicht zag. De winst op Toronto was de vijfde zege op rij.
EINDE STREAK CBJ, DIE VAN BUFFALO DUURT VOORT
De Columbus Blue Jackets wonnen afgelopen dinsdag met 4-2 van de Philadelphia Flyers. Gezien de prestaties, of het gebrek daaraan, van de Flyers is dat niet zo verrassend. Die zege betekende voor Columbus echter wel het einde van een 7-game losing streak. Carson Meyer was één van de doelpuntenmakers en voor de 24-jarige winger uit Ohio was dit zijn eerste goal in de NHL. Een dag eerder had de nummer 179 uit de draft van 2017 zijn debuut gemaakt in de League. Tegen de Flyers was hij goed voor een goal en een assist.
Waar de streak van Columbus eindigde, daar duurt die van Buffalo voort. De Sabres weten inmiddels dat ze voor het elfde jaar op rij de play-offs zullen mislopen. Dit is niet eerder voorgekomen in de historie van de franchise. In 2011 bereikte Buffalo voor het laatst ’t postseason en toen was het, onder leiding van Lindy Ruff, al na één ronde klaar. De Flyers waren in zeven wedstrijden te sterk. In 2007, ook toen al met Ruff aan het roer, wonnen ze voor het laatst een serie in de play-offs. Dat jaar vonden de Sabres hun Waterloo in de Conference Finals tegen de Ottawa Senators. Dat de Sabres voor het elfde jaar op rij de play-offs missen, is een record in de NHL.
DOUG WILSON STOPT BIJ SHARKS
Er komt een einde aan het tijdperk Doug Wilson in San Jose. Wilson was 19 jaar general manager van de club uit Califorië en daarvoor al als speler verbonden aan de club. Hij haalde onder meer Joe Thornton, Brent Burns en Erik Karlsson naar de Sharks en zette met name tussen 2005 en 2019 prima teams op het ijs. Het lukte Wilson echter niet de Stanley Cup naar de Bay Area te halen. In 2016 haalden de Sharks de finale, maar werden ze in zes wedstrijden verslagen door de Penguins.
Na de vette jaren kwamen ook voor Wilson de magere jaren. Hij geloofde in zijn spelers en schroomde niet deze te belonen met vette, langjarige contracten. Die strategie leidt er de laatste jaren toe dat de Sharks een serieuze stap terug moeten doen. Voor het eerst in de historie van deze franchise missen ze voor het derde jaar op rij de play-offs.
Helaas lijkt dat niet de belangrijkste reden voor het stoppen. Wilson gaf aan het begin van ’t seizoen al aan te kampen met ziekte en keerde daarna niet terug op zijn post. Het is nog niet duidelijk hoe de organisatie dit gaat oplossen. Assistent Joe Will nam de honneurs de laatste maanden over, maar het is de vraag of hij op de lange termijn ook de oplossing is. De opvolger van Wilson krijgt in elk geval een flinke klus op zijn bord om deze club terug naar de play-offs te loodsen. Doug Wilson was na David Poille van de Predators (1998) de GM die bij zijn club deze functie het langst bekleedde.
Eindelijk na 156 dagen gaat MLB dan echt weer van start. Na een lockout, lange CBA onderhandelingen en een verkorte Spring Training zal op donderdag 7 april de eerste pitch van het 2022 seizoen gegooid worden. Dit zijn de tien storylines die je in de gaten moet houden voor Opening Day.
1. RED SOX – YANKEES RIVALITEIT
Al meer dan 120 jaar hebben de Boston Red Sox en New York Yankees een heftige rivaliteit. De eerste ontmoeting was op 26 april 1901 in Baltimore, Maryland. Op Opening Day staat de eerste ontmoeting van het seizoen tussen de twee echter alweer gepland.
Het zal de 32e keer zijn dat beide ploegen tegenover elkaar staan op de eerste dag van het seizoen. Bij de New York Yankees zullen de ogen gericht zijn op nieuw gezicht Josh Donaldson en de vertrouwde sterren als Aaron Judge en Giancarlo Stanton. Bij de Boston Red Sox zal de aandacht uitgaan naar Trevor Story, al zal Chris Sale vooraf ook besproken worden. De ace werd maandagavond op de 60-day IL gezet met een ribblessure.
De vraag is ook hoe Yankees-ace Gerrit Cole zal starten. Vorig jaar daalde het niveau van de startende werper, nadat MLB bekend maakte strenger te gaan controleren op sticky stuff. Kan hij dit seizoen wel excelleren zonder plakkende vingers?
Iedereen mag dan wel klaar zijn voor Opening Day in New York, toch moet er één dag langer geworden in New York. Door regen is de eerste wedstrijd tussen de twee uitgesteld tot één dag later.
Boston Red Sox @ New York Yankees | 08-04-2022, 19:05 uur (Nederlandse tijd)
2. DE ROTATION VAN DE METS
Waar de Red Sox hun ace op de IL moesten zetten, hebben de New York Mets hetzelfde moeten doen. Jacob deGrom miste vorig seizoen al een groot gedeelte van het seizoen met een elleboog blessure. In 2022 zal hij ook op de IL beginnen. Dit keer is de 33-jarige werper getroffen door een schouderblessure.
Hiermee is de nummer één van de rotation van de Mets dus uitgeschakeld. Nummer twee Max Scherzer zal ook de Opening Day starter niet worden. Scherzer, die kort voor de lockout tekende voor twee jaar 87 miljoen bij de Mets, heeft last van een hamstringblessure. Met beide top pitchers aan de kant door een blessure, is het de vraag wie de eerste wedstrijd zal gaan starten bij de Mets. Het zal zomaar nummer drie van de rotation Chris Bassitt kunnen worden. In een interview met de pers gaf hij aan dat beide blessures vervelend waren, maar dat alles in orde zal komen.
"We'll be perfectly fine."
🎥 Chris Bassitt says the rest of the Mets' rotation is ready to roll despite the injury issues up top: pic.twitter.com/0vlQO93XH1
New York Mets @ Washington Nationals | 07-04-2022, 22:05 uur (Nederlandse tijd)
3. HOE KOMT CY YOUNG ROBBIE RAY UIT DE STARTBLOKKEN
De American League Cy Young Award-winnaar van vorig seizoen, Robbie Ray, mag het seizoen starten voor zijn nieuwe team, de Seattle Mariners. Hij tekende in het offseason voor vijf jaar en $115 miljoen. Hij mag op bezoek bij de Twins laten zien of hij zijn kunsten van vorig seizoen kan herhalen.
Vorig jaar gooide Ray één wedstrijd tegen de Minnesota Twins. Toen ging hij ook op bezoek op Target Field. Hij gooide 6.0 innings, waarin hij zes strikeouts gooide en één earned run en vier vrije lopen tegen kreeg. Ook raakte hij nog één slagman van de Twins. De Toronto Blue Jays wonnen de wedstrijd uiteindelijk met 6-1, waardoor Ray zijn dertiende en laatste overwinning van het seizoen kon bijschrijven. Ray zal zelf hopen op een betere eerste wedstrijd dan in 2021. Hij gooide toen tegen de Yankees. De wedstrijd ging met 3-1 verloren en Ray was verantwoordelijk voor twee van de drie earned runs.
Net als de Yankees en Red Sox zullen de Mariners en Twins ook één dag later hun Opening Day wedstrijd spelen. Ook in Minneapolis zal het gaan regenen en moet het zeil over het veld blijven.
De vraag is elk jaar op Opening Day welke speler de eerste homerun van het seizoen gaat slaan. Vorig jaar behoorde de eer aan Miguel Cabrera. De vraag is of iemand ooit Frank Robinson gaat passeren. De buitenvelder, die ook in de Hall of Fame is opgenomen, sloeg in zijn gehele carrière acht homeruns op Opening Day. Bryce Harper is het dichtste bij van alle nog actieve Major Leaguers, zijn totaal staat op vijf.
Er zijn ook meerdere spelers die meer dan één homerun op Opening Day sloegen. Het absolute record staat op naam van vier spelers. George Bell (4 april 1988), Tuffy Rhodes (4 april 1994), Dmitri Young (4 april 2005) en Matt Davidson (29 maart 2018) sloegen allemaal drie homeruns in één Opening Day-wedstrijd. Misschien kunnen Mike Trout of Yordan Alvarez hun race naar de homeruntitel van 2022 goed beginnen en dat record verbreken. Andere grote kanshebber Vladimir Guerrero Jr. zal zich dit seizoen niet aan het record kunnen wagen. De Toronto Blue Jays zullen pas op 8 april (9 april in Nederland) in actie komen.
In 2021 won Shohei Ohtani Most Valuable Player van de American League. Dit kwam vooral door zijn geweldige homeruns, maar ook gooide hij vorig seizoen 130.1 innings, met 156 strikeouts en een 3.18 ERA. Hierdoor kende de Los Angeles Angels-organisatie hem de Opening Day-start van dit jaar toe en staat hij zowel op de heuvel als in de slagvolgorde.
Doordat Ohtani zowel slaat als pitcht voerde MLB zelfs voor komend seizoen een nieuwe regel in. De regel, die in de wandelgangen inmiddels bekend staat als de ‘Ohtani Rule’, houdt in dat een aangewezen slagman die ook pitcht niet uit de slagvolgorde hoeft gehaald te worden wanneer hij als pitcher uit de wedstrijd gehaald wordt. Hiermee krijgt Ohtani komend seizoen meer slagbeurten als hij als startende pitcher aangewezen staat. Hij is in ieder geval weer een must-see speler.
Houston Astros @ Los Angeles Angels | 08-04-2022, 03:38 uur (Nederlandse tijd)
6. TEGEN WIE SPELEN DE KONINGSRIJKJONGENS EN HOE GAAN ZIJ HET DOEN?
Tekende in het offseason een contract voor één jaar vier miljoen bij de Cubs. Vorig jaar maakte hij deel uit van de teleurstellende Minnesota Twins en sloeg hij .223/.283/.274. Wel sloeg hij nog drie homeruns en 31 RBI, maar met een OPS+ van 57 was het jaar van Simmons toch net als de Twins erg teleurstellend. Dit seizoen mag hij met de Cubs meteen openen tegen de divisiekampioen van vorig jaar, de Milwaukee Brewers.
Net als Simmons was ook 2021 voor Gregorius een teleurstellend jaar. De geboren Amsterdammer kende in 2020 nog een bounceback jaar, maar kon dat niet in 2021 doortrekken. Een slashline van .209/.270/.370 in slechts 103 wedstrijden, maakte het zijn slechtste OPS seizoen sinds zijn rookie seizoen in 2012. Een elleboogblessure hield hem namelijk voor het grootste gedeelte van het seizoen bezig. Met zijn aflopende contract zal Gregorius hopen zijn vorm terug te vinden. Hij voelt de hete adem van prospect Bryson Stott in zijn nek.
Won vorig jaar met de Atlanta Braves de World Series. Het was de eerste World Series-overwinning in 26 jaar tijd voor de Braves. Albies (.259/.310/.488) had daar een groot aandeel in. Een dertiende plaats in de MVP-stemming, een Silver Slugger Award en verkozen worden tot All-Star: het paste allemaal in het 2021 seizoen van de tweedehonkman. Hij zal hopen met de Braves de titel te prolongeren. BRef voorspelt voor hem een .272/.328/.483, met 23 homeruns en 85 RBI.
Zal met de Boston Red Sox meteen aan het seizoen beginnen met een serie tegen rivaal New York Yankees. Vorig seizoen bouwde Bogaerts verder aan zijn goede jaar in 2020 en kreeg voor het vierde jaar op rij MVP-stemmen. Dit seizoen zal hij met Trevor Story naast zich op het tweede honk een nieuwe partner hebben en daarmee zullen de Red Sox gaan strijden voor een playoff plek. Met een slashline van .158/.238/.263 in Spring Training is er wel wat werk aan de winkel voor Bogaerts.
Boston Red Sox @ New York Yankees | 07-04-2022, 19:05 uur (Nederlandse tijd)
Verloor vorig jaar met de Los Angeles Dodgers de World Series van de Atlanta Braves. Hij besloot in het offseason te tekenen bij de Fall Classic winnaar van vorig jaar. Hiermee vertrok de closer bij de club waar hij vanaf zijn rookiejaar (2012) bij speelde. Jansen zal hopen zijn verkregen vorm in zijn bounceback 2021 door te zetten bij zijn nieuwe club. Misschien kan hij Craig Kimbrel inhalen voor meeste saves onder actieve pitchers. Kimbrel nam zijn plek bij Los Angeles over. Op Opening Day zullen de Braves de Cincinnati Reds op bezoek krijgen.
Tonight on the premiere of Episode 2 of Behind the Braves: Hear from the newest Brave @kenleyjansen74!
Kreeg in het offseason een nieuw contract bij de Detroit Tigers aangeboden (1 jaar, $7,5 miljoen). Daarbij heeft hij een speler optie voor 2023. Hiermee blijft de tweedehonkman bij de ploeg waar hij vorig seizoen als laatste speler van het Koninkrijk der Nederlanden onderdak vond. De Tigers zijn een stapje verder in hun rebuild en daarom zal Schoop samen met het team gaan duelleren voor een Wildcard plek.
Chicago White Sox @ Detroit Tigers | 08-04-2022, 19:10 uur (Nederlandse tijd)
Had vorig jaar met de San Diego Padres een teleurstellend seizoen. Hij zal komend seizoen wel willen gaan strijden voor een playoff plek. Met een .227 slaggemiddelde en slechts vier homeruns en 33 RBI zal ook de voormalige topprospect een niveautje hoger moeten gaan spelen. Als een van de waterdragers van de ploeg zal Profar op bezoek gaan bij de Arizona Diamondbacks op Opening Day.
San Diego Padres @ Arizona Diamondbacks | 08-04-2022, 03:40 uur (Nederlandse tijd)
Chadwick Tromp (Atlanta Braves), Carter Kieboom (Washington Nationals), Sherten Apostel (Texas Rangers) zullen net als vorig jaar alle drie niet vanaf Opening Day te bewonderen zijn in MLB. Tromp en Apostel beginnen in de Minor Leagues, terwijl Kieboom op de 60-day IL staat met een elleboogblessure.
7. BIG SPENDING TEXAS RANGERS VS AL-FAVORIETEN TORONTO BLUE JAYS
Als er een franchise in het offseason de portemonnee trok, was het de Texas Rangers. Met het binnenhalen van grote sterren als Marcus Semien en Corey Seager werd er heel wat geld tegen de klippen gesmeten in de hoop toe te gaan werken naar een playoff plek. In vergelijking met de Opening Day-lineup van 2021 is Nathaniel Lowe de enige speler die zijn plek behouden heeft.
De Rangers zullen meteen een zware series krijgen om het seizoen mee te starten, want zij moeten op bezoek bij de Toronto Blue Jays. Vorig jaar mistten de Blue Jays de playoffs nipt. Dit seizoen worden zij echter getipt als de algehele favoriet in de American League. De eerste wedstrijd van de series mag dan wel niet op de algehele eerste speeldag van MLB gespeeld worden, maar het is zeker een wedstrijd waarvoor je de televisie aanzet.
— Bally Sports Southwest (@BallySportsSW) April 4, 2022
Texas Rangers @ Toronto Blue Jays | 09-04-2022, 01:07 uur (Nederlandse tijd)
8. DE FAVORIETEN
American League Toronto Blue Jays: Met Vladimir Guerrero Jr., Bo Bichette en nieuwe aanwinst Matt Chapman in de gelederen worden de Toronto Blue Jays gezien als één van de favorieten om dit seizoen de American League te winnen. Er moet eerst in een sterke AL East afgerekend worden met de Red Sox, Yankees en Rays, maar met het window open kan er zomaar weer eens een titel naar Canada gaan.
Texas Rangers @ Toronto Blue Jays | 09-04-2022, 01:07 uur (Nederlandse tijd)
Chicago White Sox: Het is vrij zeker dat de White Sox komend jaar de AL Central weer zullen gaan winnen, al is er wel een probleem ontstaan in de pitching staff. Met de blessures van Lance Lynn en Garrett Crochet verloren de ChiSox twee goede pitchers. Daarbij heeft Michael Kopech al vijf jaar geen startende rol gehad en worstelt Dallas Keuchel al een tijdje met zijn vorm. De White Sox behoren met offensieve krachten als Tim Anderson, José Abreu, Eloy Jimenez, Luis Robert, Yoan Moncada en Yasmani Grandal altijd tot een van de favorieten.
Chicago White Sox @ Detroit Tigers | 08-04-2022, 19:10 uur (Nederlandse tijd)
Houston Astros: De Astros behoren, ondanks het verlies van Carlos Correa, nog altijd tot de favorieten van de American League. Een terugkerende Justin Verlander geeft de Astros weer een extra kracht binnen de rotation, ook al is de blessure van Lance McCullers Jr. nog altijd niet verholpen en zal hij het begin van het seizoen missen. Toch hebben de Astros nog altijd een slagvolgorde waarin namen als: Jose Altuve, Yordan Alvarez, Alex Bregman en Kyle Tucker staan. Daarmee behoor je altijd tot de favorieten in de AL.
Houston Astros @ Los Angeles Angels | 08-04-2022, 03:38 uur (Nederlandse tijd)
National League Los Angeles Dodgers: Met het toevoegen van Freddie Freeman aan het sterrenensemble kregen de Dodgers er nog een wapen bij. Daarbij heeft het nog altijd Trea Turner, Max Muncy, Justin Turner, Cody Bellinger, Mookie Betts en Chris Taylor in de lineup. Ook de startende rotatie bestaande uit: Walker Buehler, Julio Urías, Clayton Kershaw, Andrew Heaney en Tony Gonsolin mag er wezen. Daarbij zal hoogst waarschijnlijk ook nog Trevor Bauer terugkeren. Als laatste redmiddel zijn de Dodgers ook niet bang op het moment dat het fout gaat te traden voor absolute sterspelers. Als er een ploeg favoriet is voor de World Series en zeker de National League, is het de Dodgers.
Los Angeles Dodgers @ Colorado Rockies | 08-04-2022, 22:10 uur (Nederlandse tijd)
Atlanta Braves: De World Series winnaar van 2021 verloren Freddie Freeman dan wel aan de Dodgers, maar kregen er Matt Olson voor terug. Daarbij tekende ook nog eens Kenley Jansen en dus zijn de Braves er zeker niet op achteruit gegaan. Het zal een heftige strijd gaan worden met de Dodgers voor de National League titel. De Braves hebben zeker de offensieve kracht en pitching om zich te meten met de beste ploegen in de NL.
Milwaukee Brewers: Een pitching rotation bestaande uit Corbin Burnes (Cy Young winnaar 2021), Brandon Woodruff, Freddy Peralta, Adrian Houser en Eric Lauer is altijd gevaarlijk. Er zou zomaar weer een speler van de Brewers vandoor kunnen gaan met de titel. Hoewel hij sinds het coronajaar zijn vorm niet meer heeft is Christian Yelich nog altijd deel van de Brewers en daarmee hebben de Brewers dus ook nog altijd een MVP-waardige speler in de gelederen. Een strijd met de St. Louis Cardinals zal vooraf gaan aan een mogelijke divisietitel, maar door de pitching horen de Brewers tot één van de favorieten in de National League.
American League Bobby Witt Jr.: In 2019 werd Bobby Witt Jr. als tweede overall gedraft door de Kansas City Royals en sindsdien hangt er veel hype rondom de derdehonkman. De Five-tool speler werd afgelopen weekend toegevoegd aan het Major League roster van de franchise en zal tegen de Cleveland Guardians starten op het derde honk. Vorig seizoen sloeg hij in Double-A en Triple-A gezamenlijk een .290 slaggemiddelde. Daarbij sloeg hij 33 homeruns, 35 doubles, 97 RBI en stal hij 29 honken. Als hij dat niveau doortrekt naar de majors is hij één van de grootste kanshebbers voor Rookie of the Year.
RBI double for baseball’s top prospect, Bobby Witt Jr!
Royals’ stud is hitting .478 with a 1.390 OPS this spring
Spencer Torkelson: Zal de eerste Detroit Tiger rookie worden die zal debuteren in de startende lineup op Opening Day sinds 2010. Toen speelden Austin Jackson en Scott Sizemore hun eerste wedstrijd tijdens Opening Day. In 2020 werd hij als eerste overal gedraft door de Tigers en sindsdien maakte hij een stormachtige ontwikkeling door. De Tigers zullen de Chicago White Sox op bezoek krijgen en dus zal Torkelson meteen een werper voor zich krijgen die Cy Young stemmen heeft ontvangen. Het is meteen een goede maatstaaf voor de eerstehonkman.
Chicago White Sox @ Detroit Tigers | 08-04-2022, 19:10 uur (Nederlandse tijd)
Julio Rodriguez: Op dinsdag maakten de Seattle Mariners hun Opening Day roster bekend. Op dat roster verscheen ook de naam van midvelder Julio Rodriguez. Manager van de Mariners Scott Servais maakte in een fraai filmpje aan Rodriguez bekend dat hij zichzelf een major leaguer mocht noemen en de blijdschap van de 21-jarige Dominicaan is duidelijk te zien. Met een slashline van .424/.487/.818 liet hij in Spring Training zien klaar te zijn voor Opening Day.
Joey Bart: Als vervanger van Buster Posey bij de San Francisco Giants op de catcher positie ligt er nog al wat druk op de schouders van Bart. Vorig jaar lieten de Giants hem voor het grootste gedeelte van het jaar spelen in Triple-A en kwam hij twee keer in actie in MLB. Met de Marlins op bezoek in Oracle Park tijdens Opening Day is er meteen sprake van een echt pitching duel tussen Logan Webb en Sandy Alcantara. Het is een goede leerschool voor Bart en misschien kan hij in de schaduw van Suzuki en Cruz meedingen om de Rookie of the Year trofee.
Overige kanshebbers voor Rookie of the Year in de National League: Hunter Greene (Reds), Nick Lodolo (Reds), Bryson Stott (Phillies), Matt Vierling (Phillies), Sixto Sanchez (Marlins).
Miami Marlins @ San Francisco Giants | 08-04-2022, 22:35 uur (Nederlandse tijd)
10. SEIYA SUZUKI
De algehele favoriet voor de National League Rookie of the Year is de Japanse Seiya Suzuki. De 27-jarige buitenvelder sloeg vorig seizoen in de NPB .317/.433/.636, met 38 homeruns en 88 RBI. De Chicago Cubs wonnen de strijd van een hoop andere geïnteresseerde ploegen door hem een contract voor vijf jaar 85 miljoen aan te bieden. Hiermee werd hij de best betaalde Japanse positiespeler in de geschiedenis van de sport. Hij mag meteen op Wrigley Field zijn kunsten laten zien, als de Brewers op bezoek komen.
Ook dit jaar doen enkele SportAmerika-redacteuren hun persoonlijke voorspellingen voor het aankomende honkbalseizoen. Geen mooier moment om die picks bekend te maken dan vandaag: Opening Day! Hoofdredacteur Jasper Roos en redacteuren Sander Grasman en Mike van Dijk kregen ‘first choice’, maar redacteuren Dennis Bakker, Hans Mulder en Mick van der Nat blijven niet achter. Hun picks vind je hieronder.
MICK VAN DER NAT
DIVISIEWINNAARS AL: Houston Astros, Chicago White Sox, Toronto Blue Jays De Astros krijgen nog wel wat tegenstand van de Angels, maar hebben teveel kwaliteit voor de AL West. De grote favoriet in de AL Central, White Sox, zal geen moeite hebben met de ploegen in hun divisie en plaatsen zich vrij snel en simpel voor de playoffs. Aan de hand van Vladdy en Bichette behalen de Blue Jays de titel in de AL East. NL: Los Angeles Dodgers, Milwaukee Brewers, Atlanta Braves Met Freddie Freeman erbij hebben de Dodgers nog een wapen extra. Later in het seizoen zal ook Trevor Bauer mogelijk terugkeren en koerst LA op hun gemak naar de divisietitel.De Brewers-rotation bleef deze winter intact, dus als Yelich zijn vorm hervindt, wint Milwaukee een zwakke divisie. De Braves verloren Freeman, maar trokken Matt Olson en Kenley Jansen aan. Zij pakken de East.
WILDCARDS AL: Los Angeles Angels, Tampa Bay Rays, New York Yankees Dit seizoen raken geen van de Angels-sterspelers geblesseerd en keert Mike Trout terug met een MVP-waardig seizoen. Ohtani zal doorgaan met wat hij in 2021 deed en Syndergaard zal opleven. De Rays zullen, zonder Meadows maar met een geweldige tweede seizoen van Wander Franco, op een tweede plek achter de Blue Jays eindigen. De Yankees gaan nek-aan-nek met de Red Sox, maar de Bostonians komen de klap van weer een Sale-blessure en een shaky rotation niet te boven. NL: San Diego Padres, San Francisco Giants, New York Mets De blessure bij Fernando Tatis Jr. is een probleem voor de Padres, maar de rotation is sterk en de rest van het team staat. De ervaren Giants zullen, na zich versterkt te hebben met Carlos Rodon, op ervaring een wildcard pakken. De Mets lopen een divisietitel mis, maar kapen wel een wildcard weg voor de neus van de Phillies.
ROOKIES OF THE YEAR AL: Jeremy Peña (Houston Astros) In de schaduw van namen als Witt Jr, Rodriguez en Torkelson zal de nieuwe kortestop van de Astros Carlos Correa snel doen vergeten. Daarom wint Peña Rookie of the Year NL: Seiya Suzuki (Chicago Cubs) In mijn ogen de absolute topfavoriet in de National League en zal dat ook laten zien. Na zijn behaalde resultaten in Japan is het misschien niet eerlijk dat de 27-jarige als rookie gezien wordt, maar hij zal hem wel winnen.
CY YOUNG AWARD AL: Justin Verlander (Houston Astros) De oude rot laat in zijn comebackseizoen zien het pitchen nog niet te zijn verleerd. NL: Walker Buehler (Los Angeles Dodgers) De ace van de Dodgers zal dit seizoen weer verder groeien als speler en na zijn vierde plek in 2021 grijpt hij dit keer wel de Cy Young.
MOST VALUABLE PLAYER AL: Vladimir Guerrero Jr. (Toronto Blue Jays) Waar hij vorig seizoen nog de homeruntitel moest delen met Salvador Perez, zal Vladdy dit seizoen alleenheerser worden van het homerunklassement van de AL. Daarom zal hij ook de MVP winnen. NL: Juan Soto (Washington Nationals) Elk jaar komt hij een stapje dichterbij en in 2022 wint hij de NL MVP. De Nationals mogen dan niet de playoffs halen, Soto zal het hele seizoen de sterren van de hemel spelen.
MANAGER OF THE YEAR AL: Charlie Montoyo (Toronto Blue Jays) De Blue Jays zullen het volgens mij komend jaar erg goed gaan doen. Mede door de prestaties van Guerrero en Bichtte zal de weg vrij zijn voor Montoyo om Manager of the Year te worden. NL: Craig Counsell (Milwaukee Brewers) De Brewers hebben een fantastische rotation en zullen daarom weer veel mensen verbazen. Uiteindelijk zullen de Dodgers net te sterk zijn in de playoffs, toch zal mede door de pitching Counsell verkozen worden tot Manager of the Year.
WORLD SERIES Los Angeles Dodgers vs Toronto Blue Jays. Het zal een spannende Fall Classic worden, maar de Dodgers zullen in een zinderende Game 7 de Blue Jays verslaan. Het sterrenensemble van LA zal net dat extra stukje power hebben om de Canadezen zeker op pitching-gebied aan de kant te zetten.
HANS MULDER
DIVISIEWINNAARS AL: Houston Astros, Chicago White Sox, Toronto Blue Jays NL: Los Angeles Dodgers, Milwaukee Brewers, Atlanta Braves
WILDCARDS AL: New York Yankees, Seattle Mariners, Minnesota Twins NL: San Diego Padres, St. Louis Cardinals, New York Mets
ROOKIES OF THE YEAR AL: Bobby Witt Jr (Kansas City Royals) NL: Seiya Suzuki (Chicago Cubs)
CY YOUNG AWARD AL: Gerrit Cole (New York Yankees) NL: Walker Buehler (Los Angeles Dodgers)
MOST VALUABLE PLAYER AL: Vladimir Guerrero Jr. (Toronto Blue Jays) NL: Ronald Acuna Jr (Atlanta Braves)
MANAGER OF THE YEAR AL: Charlie Montoyo (Toronto Blue Jays) NL: Craig Counsell (Milwaukee Brewers)
WORLD SERIES Toronto Blue Jays – Los Angeles Dodgers. Winnaar: Blue Jays.
DENNIS BAKKER
DIVISIEWINNAARS AL: Houston Astros, Chicago White Sox, Toronto Blue Jays NL: Los Angeles Dodgers, St. Louis Cardinals, Philadelphia Phillies
WILDCARDS AL: Minnesota Twins, Tampa Bay Rays, New York Yankees NL: San Diego Padres, Milwaukee Brewers, New York Mets
ROOKIES OF THE YEAR AL: Spencer Torkelson (Detroit Tigers) NL: Hunter Greene (Cincinnati Reds)
CY YOUNG AWARD AL: Lucas Giolito (Chicago White Sox) NL: Zack Wheeler (Philadelphia Phillies)
MOST VALUABLE PLAYER AL: Vladimir Guerrero Jr. (Toronto Blue Jays) NL: Trea Turner (Los Angeles Dodgers)
MANAGER OF THE YEAR AL: Charlie Montoyo (Toronto Blue Jays) NL: Joe Girardi (Philadelphia Phillies)
WORLD SERIES Toronto Blue Jays – Los Angeles Dodgers. Winnaar: Dodgers.
Ook dit jaar doen enkele SportAmerika-redacteuren hun persoonlijke voorspellingen voor het aankomende honkbalseizoen. Geen mooier moment om die picks bekend te maken dan vandaag: Opening Day! Hoofdredacteur Jasper Roos en redacteuren Mike van Dijk en Sander Grasman krijgen ‘first choice’. Redacteuren Dennis Bakker, Hans Mulder en Mick van der Nat volgen later vandaag.
JASPER ROOS
DIVISIEWINNAARS AL: Houston Astros, Chicago White Sox, Toronto Blue Jays Deze drie teams steken behoorlijk ver boven de concurrentie uit, aan het begin van het seizoen. De respectievelijke offenses kunnen degelijke pitching staffs ver dragen. Elk van deze teams kan een MVP leveren. NL: San Diego Padres, Milwaukee Brewers, Philadelphia Phillies De Padres verrassen dit jaar door de Dodgers — net als vorig jaar — van een divisietitel te houden. Toen waren het de Giants, nu dus San Diego. De Brewers winnen nipt een zwakke NL Central en de Phillies houden hun slechte pitching drijvende met een ongelooflijke offense.
WILDCARDS AL: Los Angeles Angels, Boston Red Sox, Minnesota Twins Ik ga conventioneel: alle nummers 2 uit de divisies halen de playoffs met een wildcard. Ik wil nog even zien hoe het nieuwe systeem zich ontwikkelt. Het zou mij niet verbazen als er een derde playoff-team uit de West of East komt (Mariners of Rays, bijvoorbeeld), in plaats van de Twins. Spoiler: ik denk dat de Yankees na 162 wedstrijden klaar zijn. NL: Los Angeles Dodgers, New York Mets, St. Louis Cardinals De ‘loaded’ NL East zorgt ervoor dat de regerend kampioen Atlanta Braves opgegeten worden door de moordende concurrentie. Zij missen de playoffs door een ‘kampioensdip’. De Mets halen het nipt wel, net als de Cardinals. De Dodgers nemen opnieuw de achterdeur naar een lange playoff-run.
ROOKIES OF THE YEAR AL: Julio Rodriguez (Seattle Mariners) Er is in de AL zoveel te kiezen qua top-rookies. Julio Rodriguez, Bobby Witt Jr, Spencer Torkelson, Adley Rutschman, Grayson Rodriguez , Joe Ryan.. en dat is nog maar het topje van de ijsberg. Ik ga voor Julio, want die lijkt van allemaal het meest ‘klaar’ voor het grote werk. NL: Seiya Suzuki (Chicago Cubs) In onze podcast sla ik al maanden op de Suzuki-trommel, dus dat blijft zo. Geroutineerde speler, heeft al veel meegemaakt, kan goed omgaan met de druk, speelt bij een high-profile team. Easy pick. Hunter Greene (Reds), Bryson Stott (Phillies), Seth Beer (Arizona Diamondbacks) en C.J. Abrams zijn outsiders.
CY YOUNG AWARD AL: Dylan Cease (Chicago White Sox) Het geweld van Gerrit Cole, Justin Verlander, Shohei Ohtani, Robbie Ray of Noah Syndergaard doorbreek je niet zomaar, maar als iemand het kan, is het Dylan Cease. Vorig seizoen werd Cease pas de vierde werper in de geschiedenis met 30 starts en een K/9 van 12.3 of hoger. De andere drie? Chris Sale, Gerrit Cole en Randy Johnson (Big Unit Bingo, anyone). Alle onderliggende stats sprongen vorig seizoen omhoog voor Cease. Eén stapje verder en hij pakt de award. NL: Sandy Alcantara (Miami Marlins) Een ‘chase-rate’ van 34%, daar kun je wel een Award mee pakken. Alcantara zal de grote namen als Max Scherzer, Corbin Burnes, Brandon Woodruff en Walker Buehler van zich af moeten houden. Hij heeft de stuff, maar het veld is stevig in de NL.
MOST VALUABLE PLAYER AL: Shohei Ohtani (Los Angeles Angels) Iemand die op zo’n hoog niveau als Shohei Ohtani zowel gooit als slaat, is automatisch de meest waardevolle speler. Ik voorspelde vorig jaar zijn MVP Award en verwacht dat nu weer te doen. Zo niet, dan maken jongens als Bo Bichette en Vladimir Guerrero Jr van de Blue Jays, Luis Robert van de White Sox of Rafael Devers van de Red Sox een kans. NL: Bryce Harper (Philadelphia Phillies) Het makkelijke antwoord hier is Juan Soto, maar die speelt voor een kneiterslecht team. De vraag is dus in hoeverre hij de stats kan verzamelen. Harper kan dat zeker, in die murderers row in Philadelphia. Vorig jaar gaat op herhaling voor beide MVPs, dus ook Harper pakt back-to-back titels.
MANAGER OF THE YEAR AL: Tony LaRussa (Chicago White Sox) Hij had eigenlijk vorig jaar al moeten winnen, voor het drijvende houden van een schip waarop de helft van zijn bootsmannen in de ziekenboeg lag, maar dan maar dit jaar. Met vrijwel iedereen topfit kunnen de White Sox 100+ wins halen en pakt LaRussa de MOY-titel. NL: Bob Melvin (San Diego Padres) De Padres haalden Melvin met maar één doel: succes. Nadat de onervaren Jayce Tingler vorig jaar niet in staat was het team op één lijn te krijgen, lukt dat de ervaren Melvin dit jaar wel. Hij leidt zijn Padres door een geweldig seizoen en wint Manager of the Year.
WORLD SERIES Los Angeles Dodgers vs Chicago White Sox. White Sox in 7, walk-off homerun A.J. Pollock tegen Craig Kimbrel.
SANDER GRASMAN
DIVISIEWINNAARS AL: Houston Astros, Chicago White Sox, Toronto Blue Jays NL: Los Angeles Dodgers, Milwaukee Brewers, Atlanta Braves
WILDCARDS AL: Boston Red Sox, Seattle Mariners, New York Yankees NL: San Diego Padres, St. Louis Cardinals, New York Mets
ROOKIES OF THE YEAR AL: Julio Rodriguez (Seattle Mariners) NL: Seiya Suzuki (Chicago Cubs)
CY YOUNG AWARD AL: Jose Berrios (Toronto Blue Jays) NL: Walker Buehler (Los Angeles Dodgers)
MOST VALUABLE PLAYER AL: Vladimir Guerrero Jr. (Toronto Blue Jays) NL: Juan Soto (Washington Nationals)
MANAGER OF THE YEAR AL: Scott Servais (Seatte Mariners) NL: Bob Melvin (San Diego Padres)
WORLD SERIES Toronto Blue Jays – Los Angeles Dodgers. Winnaar: Dodgers.
MIKE VAN DIJK
DIVISIEWINNAARS AL: Houston Astros, Chicago White Sox, Toronto Blue Jays NL: Los Angeles Dodgers, Milwaukee Brewers, Atlanta Braves
WILDCARDS AL: Los Angeles Angels, Tampa Bay Rays, New York Yankees NL: San Diego Padres, San Francisco Giants, New York Mets
ROOKIES OF THE YEAR AL: Bobby Witt Jr (Kansas City Royals) NL: Hunter Greene (Cincinnati Reds)
CY YOUNG AWARD AL: Shane Bieber (Cleveland Guardians) NL: Corbin Burnes (Milwaukee Brewers)
MOST VALUABLE PLAYER AL: Vladimir Guerrero Jr. (Toronto Blue Jays) NL: Bryce Harper (Philadelphia Phillies)
MANAGER OF THE YEAR AL: Charlie Montoyo (Toronto Blue Jays) NL: Joe Girardi (Philadelphia Phillies)
WORLD SERIES Toronto Blue Jays – Los Angeles Dodgers. Winnaar: Dodgers.
Door de lockout en de bijbehorende CBA-problemen begon Spring Training dit jaar minder dan 30 dagen voor de start van het seizoen. Dit jaar dus geen SportAmerika ’30 teams in 30 dagen previewserie’. In plaats daarvan blikken we deze hele week elke dag vooruit naar de divisies. Als laatste duiken we in de National League Central.
In de verschillende previews en voorspellingen wordt de National League Central een beetje als het ‘lelijke’ eendje in MLB beschouwd. Met een xW van 78.3 wedstrijden staat de divisie op een zesde en laatste plaats in de rankings. Het komende seizoen ligt er weer een tweestrijd tussen de Milwaukee Brewers en St. Louis Cardinals in het verschiet. Hiermee zou je op basis van rosters een copy-paste scenario kunnen verwachten. Desalniettemin zijn er ook bij de Cubs, Reds en de Pirates lichtpunten te ontdekken. Toch?
2021: STATUS QUO
Na een ultrakort seizoen door COVID-19 mochten de franchises in de National League Central zich in het voorjaar van 2021 opmaken voor een volledig seizoen honkbal. Onder leiding van een okay-ish lineup wonnen de Brewers mede door een excellerende rotatie voor het eerst sinds 2018 weer de divisie. Lange tijd lag de Brew-Crew op koers voor het evenaren van het single season record winstpartijen (96), maar kregen ze een genadeloze oorwassing in het drieluik met Los Angeles Dodgers en bleef de teller hangen op 95 overwinningen. Grote man in Milwaukee was zonder twijfel Corbin Burnes. De 27-jarige starter wierp het seizoen van zijn leven met onder meer een combined no-hitter en een meer dan verdiende CY-Young Award.
Naaste achtervolger St. Louis Cardinals pakte mede door een waanzinnige maand september uiteindelijk een wildcard. Met sweeps tegen onder meer New York Mets, San Diego Padres, Milwaukee Brewers en Chicago Cubs wonnen de Cardinals zeventien duels op rij. Het betekende de langste win streak in de National League sinds 1937. En passant wonnen vijf (!) spelers een Gold Glove Award: Paul Goldschmidt (1B), Tommy Edman (2B), Nolan Arenado (3B), Tyler O’Neill (LF) en Harrison Bader (CF) mochten allen een plekje op de schoorsteenmantel inruimen.
De St. Louis Cardinals beginnen het seizoen 2022 met een prima roster en een aannemelijke kans op de titel in de NL Central. Gedeeltelijk omdat het roster ten opzichte van 2021 weinig is veranderd en met 17 overwinningen op rij in september vorig jaar een National League record en postseason ticket werden behaald. Toch was daar vroeg in het offseason de mededeling, dat de wegen van manager Mike Shildt en de Cardinals per direct zouden scheiden.
In drie seizoenen onder Shildt behaalde de ploeg uit St. Louis driemaal het postseason, met daarbij een divisietitel in 2019. Zijn winstpercentage van .559 is hoger dan dat van onder meer voorgangers Mike Matheny, Tony La Russa en Whitey Herzog, hoewel het verschil in aantal gemanagede wedstrijden vrij groot is. Afgelopen seizoen werd hij derde in de strijd om de titel Manager of the Year in de National League.
JONGE BLOEM VOOR DE BIRDS
Als vervanger staat komend seizoen de 35-jarige Oliver Marmol voor de groep. De jonge manager is sinds 2017 onderdeel van de technische staf en fungeerde aan de zijde van Shildt in 2021 als bench coach. Dat Marmol als een clubman beschouwd kan worden is terug te zien in zijn verleden als speler. Na een eerdere draft door Pittsburgh Pirates (unsigned), werd hij in de zesde ronde van de 2007 Draft door de Cardinals ingelijfd. Na vier jaar in de Minors actief te zijn geweest, werd hij in 2011 hitting coach bij de Gulf Coast Cardinals. Ook op managementvlak heeft de 35-jarige Amerikaan in de minor-leagues ervaring opgedaan. In vijf seizoenen noteerde hij een 268-225 (.544) record verdeeld over Johnson City en Palm Beach.
Niet minder belangrijk is zijn goede verstandhouding met het Front Office, iets wat bij Mike Shildt volgens ingewijden te wensen overliet en uiteindelijk tot de breuk leidde. Hoe deze move gaat uitpakken zal grotendeels samenhangen met de prestaties in het reguliere en eventuele postseason.
OFFENSE: ONDANKS RECORD NOG STEEDS EEN VRAAGTEKEN
We hebben het al een aantal keer aangehaald, maar de zeventien overwinning op rij van de Cardinals in september 2021 waren goed voor de langste win streak in de National League sinds 1937. Desondanks eindigde The Birds in de National League op een tiende plaats in gescoorde runs (706) en achtste in OPS (.725). Eén van de namen die dit seizoen een extra stap voorwaarts kan maken is Dylan Carlson.
De blessure van Harrison Bader liet de jonge Amerikaan het seizoen 2021 beginnen als midvelder. Na de terugkeer van Hader verplaatste Carlson naar het rechtsveld om daar na 542 slagbeurten uiteindelijk een slashline van .266/.343/.437 met achttien homeruns en 65 RBI’s te noteren. Hij eindigde uiteindelijk in de top drie van de National League Rookie of the Year Award achter divisiegenoot en uiteindelijke winnaar Jonathan India en Marlins-pitcher Trevor Rogers.
Dylan Carlson might be the next breakout outfielder in the MLB. 🧵
At just 22 years old, he slashed .266/.343/.437 while smacking 31 doubles and 18 HRs.
He lowered his SO% by 5% from 2020-2021, while raising his BB% up close to 10%.
Met een fitte Harrison Bader hebben de Cards een solide hitter en op de “nieuwe” positie DH zal aanwinst Corey Dickerson voornamelijk zijn wedstrijden spelen samen met veteraan en power-hitter Albert Pujols. Vraagteken Paul DeJong stelde vorig seizoen (aanvallend) teleur maar staat in Spring Training gigantisch te beuken. Met Nolan Arenado (34 HR’s), Tyler O’Neill (34 HR’s) en Paul Goldschmidt (31 HR’s) heb je nog drie namen op je roster die upside aan je lineup geven.
Vergeet overigens niet één van de top prospects in de franchise, Nolan Gorman. De 21-jarige infielder sloeg vorig seizoen 25 homeruns verdeeld over Double- en Triple-A en heeft als voordeel dat hij als linkshandige slagman een toevoeging is aan de lineup. Zijn switch van het derde honk naar het tweede honk heeft hem geen windeieren gelegd. Zijn swing is onder handen genomen en het % strikeouts is sterk verminderd en bovendien is zijn power flink toegenomen. Verbaas je niet als hij veelvuldig de plaats op het tweede honk inneemt dit seizoen.
Defensief scharen The Red Birds zich bij de beste van geheel MLB. Met vijf Golden Glove Awards in de pocket en een diepere lineup is het prima op orde en mede de ijzersterke defense zal bijdragen aan een succesvol seizoen voor Marmol en consorten.
PITCHING: SMALL BALL IN DE ROTATIE
Good old Adam Wainwright is ook in 2022 de aanvoerder van de rotatie. De 40-jarige pitcher beleefde in 2021 zijn beste seizoen sinds 2014. Met een 17-7 record, 3.05 ERA en 174 K’s in 206.1 innings eindigde de veteraan op een zevende plaats in de NL Cy Young Award verkiezing. Met Jack Flaherty op de injury reserve en het vertrek van onder meer Kwang-Hyun Kim, Carlos Martinez en John Gant is het gebrek aan diepte op de rotatie één van de toverwoorden. Vorig seizoen deed de rotatie het okay-ish met een 4.01 ERA en (5e in de NL) en een FIP van 4.49 (11e in de NL).
Zeker gezien de blessuregeschiedenis van Jack Flaherty zou men verwachten dat er een goede arm richting St. Louis zou komen dit offseason. Okay.. Steven Matz is een speler om naar uit te kijken met redelijk wat upside, maar ook hij heeft veelvuldig te maken met het spook genaamd blessures. Miles Mikolas is in zijn vier seizoenen St. Louis slechts éénmaal fit én effectief geweest. Top prospect Matthew Liberatore wordt klaargestoomd voor zijn opwachting in de Major League, maar zijn prestaties in de minors zijn dusdanig wisselvallig dat de poorten van MLB nog gesloten blijven.
SMALL BALL IN DE BULLPEN
De bullpen in St. Louis eindigde in 2021 op een zevende plaats in de National League met een ERA van 3.97 en een vierde plaats in FIP van 4.04. Dit jaar zal vlammenwerper Jordan Hicks — 103 mph Fastball — na een hardnekkige terugkeer van Tommy John in 2019 weer volledig fit aan de start van het seizoen verschijnen. Desondanks houdt men een slag om de arm in zijn fysieke gesteldheid. Alex Reyes is minimaal de eerste twee maanden van het seizoen uitgeschakeld met een schouderblessure, maar het lijkt erop dat Reyes langer moet toekijken. Nieuwe gezichten in de bullpen zijn onder meer Nick Wittgren en Drew VerHagen.
CONCLUSIE
Als we de prognoses en statistieken mogen geloven, zullen de Cardinals weinig in te brengen hebben tegen titelverdediger Milwaukee Brewers. Toch heeft St. Louis een aantal gerichte versterkingen gedaan dit offseason, onder meer met Steven Matz in de rotatie. Ondanks de blessure van Jack Flaherty zal nieuwbakken Oliver Marmol een roster tot zijn beschikking hebben, dat behalve op het gebied van de armen nergens echt diepte mist. Met in het achterhoofd een .840 winstpercentage sinds het begin van het NL record aan zeges was met afstand het beste in geheel MLB. Het zal een nek-aan-nek race worden met de Brewers.
Players to watch: Nolan Arenado, Dylan Carlson, Tyler O’Neill en Paul Goldschmidt Rookies to watch: Nolan Gorman
Voorspelling: Dit jaar stoten de Cardinals titelverdediger Milwaukee Brewers van de troon in de National League Central
Dan (divisie)titelverdediger en andermaal medefavoriet voor het prolongeren van de divisie, Milwaukee Brewers. Voorafgaand aan het seizoen waren de verwachtingen hoog gespannen en werden de gelijkenissen met het succesvol verlopen seizoen 2018 gemaakt. Het team bezat snelheid, defensief waren de zaakjes op orde en men kon leunen op een sterke bullpen. Desondanks werd de dominante rotatie met het vijftal Corbin Burnes, Brandon Woodruff, Freddy Peralta, Adrian Houser en Eric Lauer hét pareltje in Milwaukee. Dat Burnes zijn Cy Young Award meer dan verdiende is wel terug te zien in zijn statistieken van 2021. Zo voerde de Amerikaan het klassement in onder meer ERA (2.43), K/9 (12.6), ERA+ (176), HR/9 (0.4) en FIP (1.63) aan.
OFFENSE: CHRISTIAN YELICH, WHERE ARE YOU?
Alle facetten voor een Hall of Fame ballot voor Christian Yelich lagen op tafel. Na een National League MVP uitverkiezing in 2018 en een wellicht zelfs beter seizoen 2019 kreeg de linksvelder in maart 2020 een waanzinnige contractverlenging — negen jaar, $215 miljoen dollar — voorgeschoteld. Of de één met het ander in verband staat is koffiedik kijken, maar na het opdrogen van de inkt onderaan zijn contract hapert de motor bij Yelich flink.
Ondanks het toevoegen van onder meer Andrew McCutchen op DH, Hunter Renfroe, Mike Brosseau en Pedro Severino blijft het een groot vraagteken hoe de Brewers-offense zich zal verhouden ten opzichte van medekandidaat St. Louis Cardinals. Met onder meer een BABIP van .283 (25e) en een K% van 24.0 (24e) kan het alleen maar beter gaan dit seizoen.
PITCHING: ANDERMAAL KEY IN SUCCES
Waar de offense de achilleshiel is, is de pitching in Milwaukee om van te smullen. Het roterende vijftal Burnes, Woodruff, Peralta, Houser en Lauer staat ook dit seizoen op de heuvel en heeft Craig Counsell ook nog eens over het trio met het hoogste WAR onder de relievers in 2021: Josh Hader, Brad Boxberger en voormalig NL Rookie of the Year Devon Williams.
Vorig seizoen was de pitching meer dan de eyecatcher in Milwaukee, met Brett Anderson als ”zesde” man. Ondanks het feit dat ze met onder meer Andrew McCutchen power hebben vergaard in de lineup, zullen de prestaties ook dit seizoen voornamelijk leunen op de armen in Milwaukee. Niet meer dan logisch met NL Cy Young-winnaar Corbin Burnes en daarachter twee All-Stars in de personen Brandon Woodruff en Freddy Peralta, wellicht de beste top drie starters in MLB. Dit seizoen liggen er ook kansen voor onder meer Aaron Ashby, Alec Bettinger, Dylan File en Ethan Small om als startend werper op de heuvel te verschijnen.
Vooral Ashby is een pitcher om in de gaten te houden. Als nummer één prospect in de Brewer-franchise rook Ashby vorig seizoen al aan het grote werk. In het postseason gaf hij echter vijf hits en twee runs in slechts 2.2 innings op. Met een diep arsenaal aan pitches met onder meer een nasty slider en een mid-to-upper 90s sinker heeft hij voldoende variatie en bagage om dit seizoen definitief door te breken. Het zou de lijn in Milwaukee na Woodruff (2019), Burnes (2020) , Peralta (2021) perfect door laten lopen.
https://www.youtube.com/watch?v=B3P-0NFkxxw
CONCLUSIE
Met de invoer van een designated hitter zal de offense in Wisconsin wat sterker zijn. Toch zullen de prestaties ook dit jaar vallen en staan met de pitching. Als alle armen het niveau van vorig jaar aantikken zal ook dit seizoen de divisietitel richting Milwaukee komen. Met een groot aantal onderlinge duels zullen de Brewers ook vooraan staan om wins te harken tegen Pittsburgh, Cincinatti en de Cubs en hiermee andermaal een gooi te doen naar het franchiserecord aan overwinningen (96).
Players to watch: Hopelijk hervindt Christian Yelich zijn vorm van 2018 en 2019. Verder kom je met Corbin Burnes, Brandon Woodruff, Josh Hader, Devon Williams etc. ook aardig aan je trekken. Rookie(s) to watch: LHP Aaron Ashby liet vorig jaar veelvuldig zien uit het juiste hout te zijn gesneden. Na een matig optreden in het postseason zal hij meer dan gemotiveerd zijn om van dit seizoen zijn break-out jaar te maken.
Voorspelling: Nek aan nek race met de Cardinals in de strijd om de National League Central.
Voor 2015, behaalden de Cubs slechts driemaal de National League Championship Series. Tussen 2015 en 2017 behaalden ze ‘m driemaal op rij, met de World Series titel in 2016 als kroon op het werk.
Het seizoen 2021 maakte pijnlijk duidelijk dat de gloriejaren in Chicago achter hen ligt en er serieus weer pas op de plaats gemaakt diende te worden. Met een 71-91 record eindigde de Cubs weliswaar op een derde plaats in de divisie, maar verbloemde het feit dat het slechtste record sinds het seizoen 2013 werd behaald. Tot aan begin juli stonden de Cubs op een verrassende eerste plaats, maar tijdens de Trade Deadline in juli werd een groot gedeelte van de core de deur uit gedaan.
Onder meer Anthony Rizzo, Craig Kimbrel, Javier Baez, Trevor Williams en als klap op de vuurpijl ook Kris Bryant trokken de deuren in Chicago achter zich dicht. Niet in de eerste plaats nog het vertrek van Yu Darvish naar de Padres in december 2020. De beslissing om na de World Series-titel deze spelers niet langdurig aan zich te binden brak de franchise gigantisch op.
OFFENSE: STARTED FROM THE BOTTOM.. NOW SUZUKI IS HERE
De Cubs maakten een aantal opvallende moves het afgelopen offseason. Zo kwam onder meer rechtsvelder Seiya Suzuki over vanuit de Nippon Professional Baseball League. De Japanse five-tool player ondertekende een vijfjarig contract ter waarde van $85 miljoen dollar in Chicago. Waar men in Chicago nogal eens last heeft van het teveel druk leggen op een speler, heeft Suzuki het geluk dat Willson Contreras nog altijd in Chicago actief is.
Met zijn 27 jaar is de Japanner geen jonkie meer, maar de afgelopen paar jaar sloeg hij alles aan gort in Azië. In 134 wedstrijden noteerde de rechtsvelder een .317/.433/.636 slashline met 26 doubles, 38 homeruns, 88 RBI’s en 77 runs. Laat men de Steamer projection op Suzuki los, zou hij in 2021 als beste speler van de Cubs uit de bus zijn gekomen.
https://www.youtube.com/watch?v=6sXFs4d0elE
ANDRELTON SIMMONS IN TOWN
Naast Suzuki komt ook landgenoot Andrelton Simmons richting Chicago om defensief de kortestop positie dieper te maken. Na zijn opt-out jegens depressieve en suïcidale gedachtes in 2020, tekende de Curaçaoënaar een eenjarig contract bij de Twins. Zijn .223 BA, 3 homeruns, 31 RBI’s en 57 OPS+ werd statistisch gezien zijn slechtste jaar uit zijn carrière. Wellicht dat een jaar Chicago hem ook mentaal weer gezond(er) maakt.
Het grootste gat in de Cubs lineup ligt achter de plaat. Catcher Willson Contreras staat al sinds juli 2021 op pole position om getrade te worden, maar staat desondanks nog altijd onder contract in Chicago. Met de toevoeging van veteraan Yan Gomes anticiperen de Cubs op een eventueel vertrek van Contreras en is de World Series winnaar van 2019 kwalitatief nog altijd van Major League niveau.
PITCHING: NIEUWE NAMEN IN DE ROTATIE
Voor het derde jaar op een rij heeft het er alle schijn van dat World Series held Kyle Hendricks tijdens Opening Day als startend werper op de heuvel plaats neemt. Ondanks een minder 2021 met een ERA van 4.77 in 181 innings is hij nog altijd de hart en ziel van de rotatie. Achter Hendricks drie nieuwkomers in de persoon van Marcus Stroman, Wade Miley en Drew Smyly.
Stroman werd de hoofdact dit offseason met zijn overstap van New York Mets. Zijn 2021 was met een ERA van 3.02 in 171 innings een meer dan uitstekende. Wade Miley komt over van divisiegenoot Cincinnati Reds en gooide daar de vierde no-hitter van 2021. De Cubs claimde hem in november on waivers en met zijn 35 jaar brengt hij ervaring en routine mee naar Windy City. Drew Smyly komt als kersvers World Series kampioen naar Chicago en met een 11-4 record in 2021 — 4.48 ERA — in 29 starts een prima naam op de nummer vier positie. Cubs draftee Justin Steele — vijfde ronde 2014 — sluit naar alle waarschijnlijkheid de rotatie.
BULLPEN STILLE KRACHT
Dat de Cubs een aardige bullpen hadden was vorig seizoen al veelvuldig zichtbaar. Het duo Justin Steele en Keegan Thompson gaven de voorzet en het trio Ryan Tepera, Andrew Chafin en Craig Kimbrel maakten het af. Ondanks het feit dat men alle drie de namen van de hand deden liggen de blauwdrukken in de bullpen klaar voor een herhaling van zetten.
Closer Rowan Wick kwam in augustus weer terug op het roster na meer dan een jaar afwezig te zijn geweest door een slepende spierblessure. Codi Heuer werd in de Kimbrel-trade betrokken en bewandelde de omgekeerde weg vanuit het zuiden van Chicago. Momenteel herstelt Heuer echter van Tommy John. Met in het achterhoofd dat Steele in de startende rotatie plaats zal nemen hebben de Cubs met Keegan Thompson, Robert Gsellman, Brad Wieck en Adbert Alzolay keuze te over. Neem daarbij ook nog vlammenwerper Manny Rodriguez en comeback kid Brailyn Marquez en je hebt een aardige bullpen.
CONCLUSIE
Voor het komende seizoen liggen er flink wat vraagstukken met een open antwoord. Er is op veel vlakken diepte genoeg, maar of dit ook kwalitatief sterk genoeg is is allerminst zeker. De optimist ziet ze als een (hele) voorzichtige outsider voor een eventuele wildcard, zeker nu de playoffs zijn uitgebreid naar twaalf teams. De pessimist ziet het kaartenhuis gigantisch ineen storten en de 91 verliespartijen overtreffen. Het kan in Chicago vriezen of dooien..
Players to watch: Seiya Suzuki Rookies to watch: Brennen Davis, Seiya Suzuki
Voorspelling: Same story, different year. Nummer drie.
Op 28 augustus 2021 lag Cincinnati Reds met een 71-59 record en een tweede plaats in de NL Central op koers voor een wildcard. Ondanks het feit dat de TGV genaamd St. Louis Cardinals met zeventien overwinningen op rij een gat sloegen met de Reds, hield het met een resterend record van 12-20 niet over. Nadat het seizoen tot zijn einde was gekomen, hield het Front Office een ware schoonmaak.
Catcher Tucker Barnhart werd getrade naar Detroit, Nick Castellanos verkoos free agency boven een tweejarig contract — $34 miljoen — in Cincinnati. Als klap op de vuurpijl werd ook het contract van ace Wade Miley uitgekocht om $9 miljoen dollar te besparen. GM Nick Krall was luid en duidelijk: “Met 2022 in het vooruitzicht, moeten we qua payroll pas op de plaats maken.” Deze uitspraak werd kracht bijgezet door All-Star outfielder Jesse Winker en derde honkman Eugenio Suarez naar Seattle Mariners te sturen. En o ja, Sonny Gray naar Minnesota Twins. Dag aspiraties, hallo retooling.
OFFENSE: CONTACT EN SNELHEID IN PLAATS VAN POWER
Ondanks het vertrek van Jesse Winker, Eugenio Suarez en Nick Castellanos in de lineup zijn er nog altijd een aantal namen die de offense kunnen dragen. Good old Joey Votto bereikte vorig seizoen de grens van 2.000 hits en 300 homeruns en sloot het jaar 2021 af met een .266/.375/.573 slashline met 36 homeruns en 99 RBI’s in ‘slechts’ 129 wedstrijden.
Onder meer zijn inbreng leidde tot een totaal aantal runs van 786 — vierde in de National League. Tyler Stephenson en Tyler Naquin zullen voor het nodige slaggeweld moeten zorgen. Mike Moustakas zal hopelijk zijn 2019 vorm terug vinden die hem destijds in Milwaukee 35 homeruns opleverde. Tommy Pham is er ook één van de spierballen en zorgen Nick Senzel en Jake Fraley voor de nodige snelheid en contact hitting.
En dan hebben we nog leadoff hitter en bovendien Nationa League Rookie of the Year Jonathan India. Met een .269/.376/.459 slashline en daarbij 21 homeruns, 98 runs, 69 RBI’s en twaalf gestolen honken won de tweedehonkman met recht de Rookie of the Year Award.
PITCHING: THE GREAT UNKNOWN
De rotatie kenmerkt zich tot vraagtekens. Ace Luis Castillo en nieuwkomer Mike Minor — beide schouderblessures — openen het seizoen 2022 op de injured list. Manager David Bell is echter optimistisch dat beide pitchers in april weer in de rotatie plaats kunnen nemen. Duik je verder de rotatie in is het jong, erg jong: drie rookies en een ’tweedejaars’ achter Opening Day starter Tyler Mahle.
Vladimir Gutierrez schoot vorig seizoen als een raket uit de startblokken, maar kreeg een behoorlijke dip gaandeweg 2021. Lefty Reiver Sanmartin is niet van de power, maar heeft een arsenaal aan offspeed pitches dat menig slagman tot waanzin kan drijven. En dan hebben we nog twee heerlijke prospects.
THE NAME IS GREENE.. HUNTER GREENE
Als tweede overall in de 2017 Draft tekende Greene met een tekenbonus van $7.23 miljoen dollar — hoogste bonus sinds Gerrit Cole in 2011 — een contract in Cincinnati. Na wedstrijden in Rookie League en Class A Midwest wordt zijn carrière grotendeels achtervolgt door de nodige pech. Na Tommy John in 2019 werd hij net op tijd fit geacht voor het seizoen 2020.
De uitbraak van de COVID-19 pandemie zorgde er echter voor dat Greene andermaal een jaar aan de kant zou staan. De 22-jarige rechtshandige pitcher noteerde vorig seizoen verspreidt over Double-A en Triple-A een 10-8 record, een 3.30 ERA en 139 strikeouts in 106.1 innings.
Met een fastball die veelvuldig met de 104 mph flirt, is de boomlange Greene één van de hardst gooiende pitchers in MLB. Niet alleen zijn fastball is om van te smullen, maar ook zijn slider en changeup zijn nasty.
Greene Day!@Reds No. 1 prospect RHP Hunter Greene has officially made the Opening Day roster and will make his MLB debut April 10th in Atlanta! pic.twitter.com/3z3Ell1tzK
Naast Greene is ook nummer twee prospect bij de Reds een pitcher. Southpaw Nick Lodolo is nog altijd in de race om een plek in de rotatie. De zevende overall van de 2019 Draft werd in de minors vaak geplaagd door blessures, maar toonde in 2021 aan dat hij er één voor de toekomst is met een 1.84 ERA en 68 strikeouts in 44 innings.
De bullpen heeft ook een metamorfose ondergaan. Na het vertrek van Hembree, Givens, Garret en Michael Lorenzen is ook hier het toverwoord vraagteken. Art Warren, Lucas Sims, Tony Santillan, Hunter Struckland en Luis Cessa zullen de wedstrijden in het slot moeten gooien. Vooral Art Warren was na de zomerbreak lights out en heeft ook in Spring Training nog geen run tegen gekregen.
CONCLUSIE
Zoals eerder aangegeven zullen de ogen van de Reds gefocust zijn op de toekomst. Er zijn een aantal ruwe diamanten in de selectie die uit kunnen groeien tot de gezichten van de franchise. Alle signalen voor een rooskleurige toekomst staan in ieder geval op groen. Dit seizoen zal het zoeken zijn naar lichtpunten.
Tja.. Waar moet je beginnen bij de preview van Pittsburgh Pirates? Ben Cherington nam in 2019 als GM het roer over in Pittbsburgh en zag de franchise met een 19-41 record in het COVID-seizoen stijf onderaan de Major League eindigen. Hij trok het roster vervolgens uit elkaar en de Pirates begonnen aan een giga rebuild. Het seizoen 2021 werd met een 61-101 record afgesloten en daarmee sloot de ploeg uit Pittsburgh voor de derde maal op rij de NL Central als laatste af. Ondanks de aanwezigheid van een aantal prospects, gaat ook 2022 er één van de lange adem zijn.
OFFENSE: KE BRYAN HAYES, BRYAN REYNOLDS EN….
De offense in Pittsburgh behaalde met slechts 609 runs het laagste aantal in geheel MLB en ook in .364 SLG en wRC+ — 17% onder het League gemiddelde — was het niet om over naar huis te schrijven. First rounder Ke’Bryan Hayes miste een groot gedeelte van het seizoen door een slepende polsblessure en worstelde met het vinden van zijn vorm van 2020 (.376/.442/.682). In Spring Training lijkt het vuurtje weer voorzichtig te zijn aangewakkerd.
All-Star Bryan Reynolds was vorig seizoen de enige speler die boven de .300 sloeg na het vertrek van Adam Frazier. De laatste tijd is de 27-jarige buitenvelder onderwerp in trade geruchten. Als hij in Pittsburgh actief zal blijven en zijn vorm van 2021 doortrekt, hebben de Pirates zich iets om aan vast te houden.
Verder wellicht Yoshi Tsutsugo, Dan Vogelbach en Ben Gamel die zich aanvallend zullen tonen. Spring Training sensatie Diego Castillo heeft een plek op het Opening Day roster verworven met een slashline van .406/.429/.969 met zes homeruns en twaalf RBI’s in de Grapefruit League.
Het wordt een lang seizoen voor de fans uit Pittsburgh. Als Ke’Bryan Hayes zijn vorm hervindt en Bryan Reynolds blijft en levert, zijn dat de enige spelers waar je je televisie voor aan moet zetten. Okay, ze hebben achter de plaat nu de beschikking over Roberto Perez. De 33-jarige Puerto Ricaan komt over van Cleveland Guardians en is defensief absoluut een toevoeging aan de lineup in Pittsburgh. Echter is het aanvallend bij de catcher bar en boos en noteert hij tot dusverre een slaggemiddelde van .206.
Voorspelling: Andermaal laatste in de divisie en wellicht zelfs in geheel MLB. Desalniettemin is het hopen dat menig prospect door kan breken in Pittsburgh.
Coverfoto: Bo Schalbroeck (BoGraphix) /SportAmerika
Ook dit jaar zit de draft weer vol met fantastische wide receivers. De kans is aanwezig dat er meer dan vijf receivers in de eerste ronde gekozen gaan worden. De vraag is dan: wie zijn de receivers, wat is hun skillset en wat is hun potentie?
WILLIAMS, OLAVE EN WILSON
We beginnen met Jameson Williams van Alabama, die als hij geen ACL-blessure had opgelopen aan het einde van het seizoen waarschijnlijk een lock was geweest als WR1. Het is ook zo’n beetje de enige zorg die er is rondom Williams. Ondanks dat hij niet extreem sterk is, maakt dit eigenlijk allemaal niet zoveel uit. Zijn onvoorstelbare snelheid, explosiviteit, wendbaarheid, route running en ball skills zorgen ervoor dat het amper mogelijk is om Williams bij te houden. Laat staan zonder penalty’s te verdedigen.
Alabama standout WR Jameson Williams is said to be ahead of schedule in his rehab roughly six weeks after knee surgery, per his doctors.
Williams is waarschijnlijk de beste deep threat die de NFL Draft in een paar jaar heeft gezien. Williams had vorig jaar een gemiddelde van bijna 20.0 yards per catch, wat absurd is. Hij is een luxe-variant van wat Henry Ruggs een paar jaar geleden in de draft was. Williams weet namelijk nagenoeg altijd seperation te creëren en kan dit doen vanuit meerdere posities. Slot, outside receiver (waar hij het meeste stond), motion, screen passes. Het maakt allemaal niet uit. Als je zo snel bent als Williams, creëer je vanzelf wel seperation. De vraag zal vooral zijn hoe Williams eruit zal zien na zijn ACL-blessure en hoe hij daar van zal herstellen.
Dan door met een Ohio State receiver (zeker niet de laatste): Garrett Wilson. Voor Wilson is het duidelijk dat hij in de NFL het best tot zijn recht komt als slot receiver, terwijl hij in college voornamelijk outside receiver was. Wilson is een betere contested catcher dan teamgenoot Chris Olave, weegt wat meer en is tevens een stuk wendbaarder. Daardoor is hij lastig neer te halen na de catch. Allemaal traits van iemand die perfect in de slot kan spelen. Verder is Wilson vooral een goede route runner als hij op snelheid is, waardoor hij ook vanuit de slot een deep threat kan zijn.
Garrett Wilson is a manipulator of CB’s leverage points and a violent mover in and out of breaks. Love the way he sinks his hips and executes “Weight Down” prior to his transfer position
Wilson is wat minder explosief en zal qua route running zijn meerdere moeten erkennen in Olave, maar slecht is hij alles behalve. Ook Wilson is niet een goede blocker en werd ook amper tot niet gebruikt op deze manier. Wilson werd bij Ohio State echter in de passing game wel op verschillende manieren gebruikt: bubble screens, screen passes en motions. Schrijf Wilson maar op voor de eerste ronde.
Het is lastig om Chris Olave op een bepaalde positie neer te zetten, aangezien hij op bijna elke receiver-positie uit de voeten kan en dit zo ook invulde bij Ohio State. Toch lijkt Olave op zijn best als outside receiver. Olave is een van de beste en meest foutloze route runners van deze draft class en beschikt over elite ball skills, positioneel bewustzijn en release/explosiviteit. Hij bleek vooral elite in routes die naar de buitenkant gaan of crossing routes. Zeker bij die laatste route liet hij zijn football IQ zien door gaten in bijvoorbeeld zone defenses te vinden.
Toch heeft ook Olave zo zijn mindere kwaliteiten. Zo zal hij een QB, zoals C.J. Stroud afgelopen seizoen en Justin Fields daarvoor bij Ohio State, nodig hebben die accuraat is. Wanneer Olave contested catches moet maken, wordt het een lastiger verhaal. Daarnaast beschikt Olave ook niet over enorm veel kracht en is hij een gelmiteerde blocker die vooral door zijn positionering nog wel eens succesvol is. Toch is Olave al met al een gegarandeerde first round pick.
LONDON, DOTSON EN BURKS
Dan door naar misschien wel de beste outside receiver (en receiver period) van deze draft class: Drake London. Een totaal andere receiver dan Chris Olave. London is lang, fysiek sterk en een enorme mismatch voor elke defensive back. London heeft fantastische ball skills en excelleert in het maken van contested catches. Verder zul je een fysiek duel ook niet snel van London winnen. Toch is hij niet alleen dat, en dat is ook precies de reden dat hij in de eerste ronde gekozen zal worden.
London is namelijk ook enorm atletisch, explosief en wendbaar. Hierdoor is hij enorm lastig te tackelen, is hij een fantastische route runner in zowel de short als midrange passing game en creëert hij bijna altijd yards after the catch. Tot slot moet ook nog genoemd worden dat London een fantastische run blocker is voor een receiver.
Separation comes in many different forms. Crisp route running, speed, push-offs at the catch point, jumping ability at the catch point, and many more. There's a narrative going around that Drake London can't separate, so I did my best to show he's not just a "contested catch guy" pic.twitter.com/f6fqR6Zhvt
Er zijn ook zorgen. Ten eerste heeft London in de PAC-12 amper tegen goede tegenstanders en defensive backs gespeeld, iets wat alle concurrerende receivers wel kunnen zeggen. Ten tweede komt London terug van een gebroken enkel die hij gedurende het afgelopen seizoen op heeft gelopen. De grote vraag is vooral of hij op NFL-niveau op consistente basis seperation kan creëren tegen NFL defensive backs. London is niet de snelste en zal ook niet snel een deep threat zijn, maar wanneer hij geen seperation kan creëren wordt hij gelimiteerd tot een 1vs1 contested catch receiver. Iets wat, gezien zijn skillset, enorm zonde zou zijn.
Het was lastig om Jahan Dotson bij een positie te zetten, aangezien hij ook qua skillset prima als slot receiver en outside receiver uit de voeten zou kunnen. Toch was outside receiver de positie die hij, met succes, speelde bij Penn State. Dotson is het compleet tegenovergestelde van London: een snelle, explosieve receiver die als deep threat en yards after de catch (dankzij zijn snelheid) uitblinkt. Dotson is een fantastische router runner dankzij zijn wendbaarheid en explosiviteit en is misschien wel de beste receiver in deze draft als het aankomt op zijn kwaliteiten bij de line of scrimmage.
Y’all sleep on Jahan Dotson, he’s gonna have a very productive NFL career. While he’s not necessarily elite at anything, he’s really good at just about everything. Im running that card in if he’s available at 37. Reminds me of Dionte Johnson and E. Sanders pic.twitter.com/3Eljy3ec3v
Dotson heeft daarnaast fantastische ball skills en lichaamscontrole en vangt soms ballen die eigenlijk niet vangbaar zijn. Een run blocker is Dotson niet, net zoals hij behoorlijk klein en fysiek lichtgebouwd is. Dit zijn, in combinatie met zijn snelheid en explosiviteit, ingredienten om misschien Dotson in de NFL als slot receiver of in een rol zoals Jaylen Waddle bij de Dolphins heeft te proberen. Dotson zal het, tot slot, ook niet moeten hebben van duels tegen fysieke defensive backs. Toch zal ook Dotson met zekerheid na de eerste ronde niet meer beschikbaar zijn.
Tot slot Treylon Burks van Arkansas. Ook een lastige receiver om qua positie in te vullen, want bij Arkansas speelde hij overal. Slot receiver, in motion, outside receiver. Noem het maar op. Burks is een enorm lange en fysiek sterke WR die opvallend snel is voor iemand van zijn lengte en daarom ook een deep threat is. Zijn grootste kwaliteit is echter zijn bal skills, contested catch en yards after the catch. Krijg de bal in de handen van Burks, en hij doet er leuke dingen mee. Vanuit welke positie dan ook. Dat was precies wat Arkansas vorig jaar deed.
A blend of size, hands, and positional versatility. He has underrated straight line speed. Burks can run away from defenders and he showed that top end speed against Alabama. pic.twitter.com/wFxiFNS14P
Burks is geen elite route runner, maar kan zeker op snelheid seperation creëren. Hij is echter wel meer een receiver die vrij geschemed moet worden, want seperation gaat in de NFL wel een uitdaging voor Burks worden. Hij is niet zo explosief als andere receivers, maar maakt dit dus op veel andere manieren goed.
OVERIGE WR CLASS
We gaan hier kort een paar receivers noemen, aangezien het er nogal wat zijn. Te beginnen met Calvin Austin III, die tijdens de Draft Combine wist te overtuigen. De afgelopen twee jaar noteerde hij meer dan 1000 receiving yards op veel verschillende manieren bij Memphis. Austin III is snel, explosief en wendbaar, waardoor hij zowel in de quick passing game als als deep threat een enorm gevaar is. Toch is Austin III meer dan dat, want hij was (zowel in de slot als als outside receiver) succesvol dankzij zijn wendbaarheid en route running techniek. Zijn duidelijke zwakke plekken zijn zijn kracht en lengte, maar vanwege zijn explosiviteit en multifunctionaliteit zal Austin voor veel teams een optie zijn in de tweede ronde.
Als John Metchie III van Alabama in de SEC Championship game niet zijn ACL had afgescheurd, dan had hij tussen de zes top receivers van deze draft gestaan. Het is dan ook eigenlijk de enige vraag die er bij Metchie III is: hoe herstelt hij van die blessure? Metchie III kan zowel slot als outside receiver spelen, simpelweg omdat hij alles heeft. Hij heeft prima lengte en is zo gebouwd dat hij ook na de catch enorm lastig is om neer te halen. Verder beschikt Metchie III over snelheid, explosiviteit, atletisch vermogen en mag hij gezien worden als deep threat. Het complete plaatje dus, want ook zijn route running is meer dan prima, waardoor seperation voor Metchie III geen probleem is.
Dan drie receivers die bij minder grote college’s spelen, maar de tweede ronde en misschien zelfs wel eind eerste ronde gaan halen: Skyy Moore (Western Michigan), Christian Watson (North Dakota State) en Jalen Tolbert (South Alabama). Moore is waarschijnlijk de meest snelle, explosieve en wendbare receiver in deze class. Hij mist lengte en kracht, maar noteerde afgelopen seizoen wel meer dan 1300 receiving yards. Hij werd vaak als outside receiver (1vs1) gebruikt bij Western Michigan, maar zijn skillset lijkt in de NFL het meest geschikt voor een rol als slot receiver (met deep threat), waarin hij zijn wendbaarheid, route running en snelheid op meerdere manieren kan gebruiken.
Christian Watson lijkt, op het oog, het complete plaatje te zijn. Hij heeft lengte, snelheid, explosiviteit, wingspan en balans. Zijn ball skills en mismatch-dreiging zijn enorm belangrijk om te hebben in een offense. Watson is een overduidelijke outside receiver die zowel een deep threat als een mismatch en contested catch machine kan zijn. De grote vraag is: kan hij ook seperation creëren tegen goede defensive backs? North Dakota State speelt op het tweede college-niveau van Amerika, daar waar ook Trey Lance vandaan kwam.
Jalen Tolbert kwam afgelopen seizoen bij South Alabama tot 1474 receiving yards en zal in de NFL, net zoals in college, een outside receiver zijn. Hij heeft lengte, is een deep threat (19.0 yards per catch in college) en heeft tevens het voetenwerk om seperation te creëren. Hij is niet de meest geavanceerde route runner, maar dankzij zijn lengte en ball skills is dit ook niet noodzakelijk. Tevens is Tolbert een prima blocker dankzij zijn lengte en lange armen. Al met al een prima pick voor ronde twee of drie.
Tot slot nog even George Pickens en David Bell. Pickens heeft afgelopen seizoen bijna helemaal gemist met een blessure, maar keerde in de laatste vier duels van het seizoen van Georgia prima terug. Pickens is een outside receiver die samen met Chris Olave wel gezien mag worden als meest ‘smoove’ spelende receiver in deze draft class. Prima route runner (niet erg geavanceerd), een mismatch voor veel DB’s dankzij zijn lengte en fantastisch in het controleren van zijn lichaam. Dat, in combinatie met zijn ball skills zorgen voor een dodelijke combinatie. Zijn zwakke plek is het missen van upper body strength en ook seperation zal in de NFL voor Pickens gaan bepalen of hij succes zal hebben.
David Bell is een vergelijkbare receiver. Ook Bell heeft niet het meest fantastische frame, is niet de beste atleet of heeft enorm veel speed. Zijn ball skills zijn echter fantastisch, net zoals zijn productie bij Purdue. Hij werd daar op veel manieren gebruikt, maar zal in de NFL toch vooral als een outside receiver gezien worden die net zoals Pickens (maar dan op zijn eigen manier) met zijn route running en ball skills voor mismatches kan zorgen.
SPORTAM 2022 WIDE RECEIVER RANKINGS
Op deze positie hanteren wij geen ranking van 1 tot 10, maar kijken we per positie. Het lijkt dit jaar een outside receiver-heavy class te zijn, want alle beste slot receivers in deze draft class kunnen ook prima outside receiver spelen. Sky Moore en Calvin Austin III (ook outside in college) lijken de enige echte exclusieve slot receivers voorin deze draft class.
De kans lijkt aannemelijk dat Williams, Dotson, Wilson, Olave, London en Burks de eerste ronde halen. Daarachter zal het krap worden voor Metchie III, Watson en Moore om hun te volgen. Er zijn, hoe dan ook, tijdens de tweede dag van de draft nog zat goeie WR’s te kiezen.
Door de lockout en de bijbehorende CBA-problemen begon Spring Training dit jaar minder dan 30 dagen voor de start van het seizoen. Dit jaar dus geen SportAmerika ’30 teams in 30 dagen previewserie’. In plaats daarvan blikken we deze hele week elke dag vooruit naar de divisies. Vandaag duiken we in de NL East.
De Atlanta Braves gaan in 2022 op jacht naar hun vijfde divisietitel op rij, maar hebben in de New York Mets een geduchte concurrent. De Philadelphia Phillies hopen de lachende derde te zijn. In Miami en Washington kijken ze al voorbij 2022 en is de blik gericht op de lange termijn.
2021: AGAINST ALL ODDS
Als twee honden soort van vechten om een been, dan gaat een derde er mee heen. Dat was in een notendop het verhaal van de NL East in 2021. De New York Mets hadden lang de beste papieren, maar moesten wel de Philadelphia Phillies van zich afhouden. Met de Atlanta Braves hield niemand rekening. Wat konden die immers zonder bijvoorbeeld Mike Soroka en Ronald Ocuna Jr.? Aan Marcell Ozuna maken we nog maar even geen woorden vuil.
Rond de trade deadline zwaaide Alex Anthopoulos echter met zijn toverstafje en renoveerde zijn aangeslagen outfield. Zou je niet de rol van seller aannemen in plaats van die van buyer, Alex? Adam Duvall, Eddie Rosario en Jorge Soler werden naar Atlanta gehaald en de rest is, zoals het zo mooi heet, geschiedenis.
Begin november kende dit sprookje een happy end en had Freddie Freeman eindelijk zijn ring te pakken. Al zal hij die wel per post opgestuurd krijgen, maar daarover straks meer. De Atlanta Braves pakten dus de wereldtitel. Nog maar een paar jaar geleden was dit voor de Washington Nationals weggelegd, maar daar ging een hoop in de uitverkoop. De Marlins bungelden voor de verandering onderaan en in Philadelphia en New York droomden ze van hoe het had kunnen zijn.
Ze moesten in Atlanta 26 jaar wachten op hun tweede titel, maar nu gaan ze voor back-to-back. Is dat realistisch? Als het hele spul dit keer heel (en fatsoenlijk) blijft, zijn ze nog beter dan vorig jaar. De Braves zijn er zich echter ook van bewust dat zij dit keer de prooi zijn en de rest jaagt.
OFFENSE: PICK YOUR POISON
Met name de New York Mets zullen opgelucht zijn dat Freddie Freeman de divisie heeft verlaten. Of de rivalen beter af zijn met diens opvolger, is voer voor een andere discussie. Matt Olson is het nieuwe gezicht op het eerste honk. Voor Braves-fans waarschijnlijk the next best thing. Op de lange termijn mogelijk zelfs beter dan Freeman. Olson is jonger, defensief uitstekend en sloeg in het gigantische Oakland Colliseum de ballen al links en rechts het stadion uit. Dan moet Truist Park voelen als een paradijs voor de man die vorig seizoen tot 39 homeruns kwam.
Dansby Swanson was vorig seizoen de enige infielder met minder dan 30 homeruns. De kortestop moest het doen met 27. Derdehonkman Austin Riley ramde er 33 het park uit en bij Ozzie Albies stokte de teller op 31. Het outfield van de Braves is zo mogelijk nog productiever. Jorge Soler verkaste naar de Marlins, maar in Eddie Rosario, Marcell Ozuna en Adam Duvall heeft Atlanta over power ook daar niet te klagen. En dan hebben we het nog niet gehad over Ronald Acuna Jr. De beoogde superster scheurde vorig jaar zijn kruisband en keert waarschijnlijk in me terug in de line-up.
DEFENSE: JANSEN JOINS NIGHT SHIFT
Defensief zag het er vorig jaar picobello uit bij de Braves en dat zal dit jaar niet veel anders zijn. Olson krijgt de loodzware taak om Freeman te vervangen, maar de nieuweling behoort niet voor niets tot de beste spelers op zijn positie. Dit kan ook gezegd worden over de overige infielders. Austin Riley brak in 2021 definitief door en Dansby Swanson of Ozzie Albies kun je ook wel om een boodschap sturen. Het outfield ziet er wéér anders uit dan in het postseason, maar dat wil niet zeggen dat ’t minder is. Marcell Ozuna keert terug van een meer dan terechte schorsing en Ronald Acuna is bijna hersteld van zijn zware blessure. Rosario en Duvall stonden al op het podium in Houston.
Als de Braves al een minder punt hebben, dan is het de starting rotation. Charlie Morton weet van geen ophouden en plakt er nog een jaar aan vast, Max Fried zal de bal krijgen op Opening Day en Ian Anderson bevestigde vorig jaar dat hij een prima pitcher op dit niveau is. Achter dit drietal wordt het dringen. En ook wat minder. Mike Soroka is nog niet helemaal hersteld van zijn achillespeesblessure, dus laat voorlopig nog op zich wachten. Huascar Ynoa deed ’t vorig jaar naar behoren, Tucker Davidson maakt indruk tijdens Spring Training en Kyle Wright of Kyle Muller ruiken hun kans mogelijk ook. Tot de rentree van Soroka zal het hier af en toe toch billenknijpen worden.
Het was één van de hoogtepunten van de play-offs. Tyler Matzek, die met een 4-2 voorsprong, twee honken bezet en niemand uit, de rotzooi moest opruimen die collega Luke Jackson voor hem achterliet in Game 6 van de NLCS tegen de Dodgers. De reliever had het toch al op zijn heupen deze play-offs en draaide ook hier zijn hand niet voor om. Drie strikeouts later was de brand geblust. En de rest is geschiedenis. De bullpen, met onder meer ook A.J. Minter en Will Smith, was vorig seizoen al aardig bezet in Atlanta, maar door het toevoegen van Kenley Jansen wordt deze zelfbenoemde Night Shift nog beter. En dan zouden we Collin McHugh voor de long relief nog bijna vergeten.
CONCLUSIE
Een vertrokken Freeman zorgt niet voor een free fall. Deze Braves zijn gebouwd om over langere tijd mee te doen om de prijzen en dat zullen ze ook nu weer gaan doen. In de breedte waarschijnlijk net iets beter dan de Mets, die er wel een mooie tweestrijd van gaan maken!
Players to watch: Matt Olson, who else? En fenomeen Acuna Jr. keert terug! Rookies to watch:Spencer Strider
Voor de Mets zal 2021 voelen als een verloren jaar en dus pakten ze dit off-season flink uit. Max Scherzer, Starling Marte en Eduardo Escobar zijn zomaar wat nieuwe namen. En Buck Sowalter natuurlijk. Grootse plannen, maar ook veel twijfels. Over de fitheid van Jacob deGrom bijvoorbeeld. En van Max Scherzer.
OFFENSE: ALL SHOOK UP
Wat hebben de Rangers, Marlins en Pirates met elkaar gemeen? Het zijn de enige teams die in 2021 minder runs scoorden dan de New York Mets. De versie van dit jaar zou het heel wat beter moeten doen. Starling Marte zorgt voor dreiging op de honken en Eduardo Escobar weet wel raad met zijn knuppel. Als dan Francisco Lindor ook nog iets van zijn oude vorm terug weet te vinden, staat Pete Alonso er dit keer niet helemaal alleen voor.
We zouden bijna vergeten dat Robinson Cano ook nog altijd onder contract staat bij de Mets. De voormalig All-Star won in 2009 met de Yankees de World Series en brengt de late herfst van zijn loopbaan door bij de stadgenoot. Dat gaat met nogal wat horten en stoten. Natuurlijk spreekt Vadertje Tijd een woordje mee bij de 39-jarige infielder, die nu als aangewezen slagman gaat fungeren, maar bovenal is zijn dopingschorsing een smet op zijn carriere.
De laatste wedstrijd die Cano speelde was op 27 september 2020. Vanwege Covid-19 was dat al een kort seizoen en daarna volgde de schorsing. In New York zullen ze ook benieuwd zijn hoe Cano fysiek en mentaal reageert op de twee laatste verloren jaren.
DEFENSE: TOGETHER WE’RE INVINCIBLE
Batman had Robin en Jacob deGrom heeft Max Scherzer. Nog voor de lockout sloegen de Mets razendsnel toe en haalden Mad Max terug naar de NL East. Waren ze daarmee tevreden in The Big Apple? Nee! Het management besloot ook Chris Bassitt nog los te weken bij de Oakland A’s, waardoor er drie potentiële All-Stars aan de top van de rotation staan. Het is een understatement om te zeggen dat hiermee het verlies van Marcus Stroman aardig is opgevangen. Voegen we ook Taijuan Walker en Carlos Carrasco als ingrediënten toe aan dit gerecht en je hebt een maaltijd die (in potentie) zijn gelijke niet kent. In elk geval niet in deze divisie.
Of deze maaltijd ook lang houdbaar is, zal moeten blijken. Scherzer (momenteel geplaagd door zijn hamstring) wordt in juli 38, DeGrom wordt een maand eerder 34 en vertoeft nog altijd in de lappenmand en de 35-jarige Carrasco komt terug van een operatie en een erg matig 2021 getuige zijn 6.04 ERA in de 12 wedstrijden die hij startte. Met Pete Alonso, Jeff McNeil, Francisco Lindor en nieuweling Eduardo Escobar ziet het infield er goed uit. Het outfield is met de komst van Mark Canha en Starling Marte ook grondig gerenoveerd en beter geworden. Brandon Nimmo is hier het enige vertrouwde gezicht.
Edwin Diaz is in New York nog niet de closer die hij in Seattle was. Niet altijd althans. In zijn laatste seizoen als Mariner kwam Diaz tot 57 saves. In drie seizoenen New York zijn dat er in totaal 64. Dat is natuurlijk inclusief het seizoen 2020, dat vanwege Covid-19 behoorlijk werd ingekort, maar dan nog. Adam Ottavino is een nieuw gezicht in de bullpen. In 2019 was de 36-jarige veteraan nog reliever namens de Yankees. Ottavino zal, samen met Trevor May, voornamelijk als setup man voor Diaz fungeren. Ook in New York hebben ze het in de bullpen goed voor elkaar, maar zo goed als de Braves lijkt dit korps toch niet.
CONCLUSIE
De Mets zijn beter dan vorig jaar. Dat staat wel vast. Of het goed genoeg is om de Braves te achterhalen, valt te betwijfelen. Veel hangt af van de arm van Jacob deGrom. Jofel gaat dat nog altijd niet en de verwachting is dat hij pas in mei z’n opwachting maakt. Ook achter de naam van Scherzer staat een vraagteken in verband met zijn hamstring. Desondanks is dit team sterk genoeg om minimaal tweede te worden in deze divisie.
Player(s) to watch: Max Scherzer, Jacob deGrom, Pete Alonso…etc. Rookie(s) to watch: Mark Vientos
Voorspelling: Close but no cigar wat een divisietitel betreft
De Phillies hebben zich ook versterkt, waardoor de NL East een interessante divisie wordt om te volgen. In Philadelphia zullen ze echter ook moeten bekennen dat de defensie niet sterk genoeg is om het de Braves of de Mets lastig te maken.
OFFENSE: ALL OR NOTHING
We hoeven er niet omheen te draaien. De kracht van de Philadelphia Phillies zit ‘m in de aanval. Ze hadden in Bryce Harper de MVP van de National League. Je kunt erover discussiëren of dit terecht was, maar feit is wel dat hij met onder meer zijn 35 homeruns en 84 RBIs ontzettend belangrijk voor de Phillies was. Andrew McCutchen droeg met zijn 80 binnengeslagen runs ook zijn steentje bij, maar de ervaren outfielder gaat zijn geluk beproeven in Milwaukee. Is er daardoor een gat ontstaan in de line-up? In het geheel niet. Nick Castellanos en Kyle Schwarber zijn zeer capabele vervangers en maken deze line-up nog beter dan ‘ie al was.
Wat runs per game betreft, zaten de Phillies vorig seizoen precies op het gemiddelde in de majors. Zo speelde bijvoorbeeld Rhys Hoskins slechts 107 wedstrijden, maar kwam daarin wel tot 29 doubles en 27 homeruns. All-Star J.T. Realmuto kwam tot 17 homeruns en 25 doubles, terwijl hij twee jaar eerder de bal 25 keer uit het stadion jankte. Daar zit dus nog wat rek in. Daar komt dus de slagkracht van Castellanos en Schwarber nog bij en je hebt in potentie een line-up om van te watertanden. Al zou een Alex Bohm nog best wat meer toe mogen voegen.
Odubel Herrera keerde in 2021 ook terug in de line-up van de Phillies. De outfielder miste 2020 omdat hij z’n handen niet thuis kon houden. Hij zal ook de eerste maand van het nieuwe seizoen gaan missen. Twee weken geleden stelden ze een buikspierblessure vast bij Herrera. Matt Vierling en Adam Haseley zullen de honneurs gaan waarnemen. Hoewel de Phillies aan slag een meer dan uitstekende ploeg hebben, zijn er ook wel degelijke zwakkere plekken te bekennen. Het is aan Bryce Harper wel toevertrouwd om dit te compenseren.
DEFENSE: LET’S SCORE SOME RUNS!
Zo goed als de aanval is, zo belabberd is het defensief gesteld in The City of Brotherly Love. In 2021 was het keurkorps van Joe Girardi laatste wat betreft Defensive Runs Saves (-54). Er ging hier en daar wel eens iets fout, om het zachtjes uit te drukken. Castellanos en Schwarber maken de club aanvallend dan wel beter, maar geen van de twee maakt de Phillies verdedigend opeens een pak beter. Aan runs geen gebrek dit seizoen. Zowel aanvallend als verdedigend. Het maakt de wedstrijden van de Phillies vaak leuk om naar te kijken. Al zal het voor de eigen achterban vaak erg frustrerend zijn.
In 2021 waren alleen Alec Bohm en Didi Gregorius samen al goed voor 34 errors. De geboren Amsterdammer was defensief één van de mindere spelers in de MLB op zijn positie met 18 errors en Bohm had het in de hot corner dus ook niet gemakkelijk. Op het tweede honk hebben ze in Jean Segura in de regel wel een betrouwbare klant, maar Rhys Hoskins moet het op het eerste honk dan weer voornamelijk van zijn brute kracht aan slag hebben. Bryce Harper is in het outfield wel een zekerheidje. Hij wel.
De pitchers moeten de bal dus zo min mogelijk in het spel zien te krijgen en dit lijkt de heren wel toevertrouwd. Zach Wheeler is met recht de ace van dit stel. Dat mag je na zijn 2.82 ERA in 284.1 innings vorig seizoen toch wel zeggen. Zijn schouder speelt hem echter wel parten, dus is het even de vraag hoe fit Wheeler aan deze jaargang begint. Aaron Nola zal in elk geval de man zijn die 2022 voor de Phillies in gang zet.
Achter deze twee sterren vinden we de degelijke Zach Eflin, die hopelijk is hersteld van zijn knieproblemen, Ranger Suarez en Kyle Gibson. Niet voor niets geeft FanGraphs (derde plaats) hoog op van deze starting rotation. De bullpen is dankzij Jeurys Familia, Brad Hand en Corey Knebel verbeterd, maar kan niet op tegen de concurrenten in deze divisie.
CONCLUSIE
Waarom is 2011 een bijzonder jaar in de recente geschiedenis van deze franchise? Het is de laatste keer dat de Phillies de play-offs haalden en gezien de concurrentie en de defensieve staat van deze ploeg moeten ze vrezen dat dit nog minimaal een jaar zo blijft. Waar een Amerikaanse grootheid op coaching gebied oreerde dat een degelijke defensie je aan titels helpt, houden ze in Philly vast aan de Cruijffiaanse spreuk dat je vaker moet scoren dan je tegenstander.
Player(s) to watch: met Didi Gregorius kan het alleen maar beter gaan, maar Harper is natuurlijk de man. Rookie(s) to watch:Bryson Stott
Een maand geleden zagen ze in Miami dat Derek Jeter zijn koffers pakte. De Yankees-legende vond dat de visie van de franchise niet de zijne was. Zijn tijdperk duurde vier jaar. Vier magere jaren, zo mogen we wel vaststellen. De vette jaren laten nog even op zich wachten, maar de Marlins zijn in elk geval een interessant work in progress.
OFFENSE: OH SOLER MIO…
Na een verrassend goed 2020, waarin de Marlins als tweede eindigden, was er vorig jaar weer die pas op de plaats. Miami hield alleen de Washington Nationals achter zich, maar dat kwam vooral omdat ze daar alvast begonnen aan een rebuild en de bijbehorende uitverkoop. Ze hadden zich er misschien zelf iets anders van voorgesteld, maar als je slagploeg alleen de Pittsburgh Pirates in de NL achter zich laat voor wat betreft runs per game (3.85 om 3.76) dan weet je wel hoe laat het is. Als er niet gescoord wordt, is het lastig winnen.
Jesus Aguilar was met 93 RBIs verreweg de meest productieve Marlin aan slag. Zeker nadat outfielder Adam Duvall halverwege weer terug naar Atlanta ging. De jonge Jazz Chisholm moet één van de vaandeldragers van de nieuwe Marlins worden, maar de tweedehonkman kan wel wat mensen gebruiken die ‘m aan de hand nemen. Die kwamen er in het off-season. Eerst werden Joey Wendle en Avisail Garcia vastgelegd en na de lockout kregen ze in Jorge Soler een heuse MVP van de laatste World Series.
Met Garcia en Soler in het outfield komt daar in elk geval wat meer power vandaan, al zal laatstgenoemde ook regelmatig de DH zijn. Brian Anderson leek in 2019 een antwoord op veel vragen te worden in Miami, maar werd vorig jaar geplaagd door blessureleed. De derdehonkman zal willen bewijzen dat die 20 homeruns uit 2019 niet uit de lucht kwamen vallen.
DEFENSE: YOUNG ARMS RUN FREE
Hier wordt het interessant in Florida. De Marlins zullen zich niet plaatsen voor de play-offs, maar hebben een rotation die het veel teams ontzettend lastig kan maken. Met zijn ERA van 3.19 hield Sandy Alcantara vorig seizoen bijvoorbeeld een Gerrit Cole of Charlie Morton achter zich. De 26-jarige starter tikt moeiteloos de 100 mph aan en zal op Opening Day starten voor de Marlins. In Pablo Lopez en Trevor Rogers heeft Miami nog twee jonge, goede starters. Lopez is, net als Alcantara, 26 jaar en Rogers is twee jaar jonger.
Sixto Sanchez is ook zo’n talentvolle starter, maar het is de vraag of hij zijn belofte gaan inlossen. De pas 23-jarige pitcher kwam voor het laatst in actie in september 2020 en een schouderblessure houdt ‘m nu aan de kant. Door blessureleed moest hij ook het gehele vorige seizoen al laten schieten. Het is in Miami dus jong en talentvol, maar daarmee ook grillig. In de bullpen zijn er wat zorgen om closer Dylan Floro. Hij heeft last van zijn arm en zal niet op tijd fit zijn voor Opening Day.
Bij de Phillies kwamen de Defensive Runs Saved al voorbij en die statistiek willen we hier toch ook even benoemen. Bij de Marlins schoot dit namelijk de andere kant op. Daar kwam dit uit op +55 en deden de Marlins het bijvoorbeeld beter dan de Atlanta Braves (+50). Was het veldwerk dan zo goed? Dat valt wel mee, want er staan ook 122 errors achter de Marlins van 2021.  
CONCLUSIE
Geen play-offs voor de Marlins dit jaar, maar dat zal ook niet het uitgangspunt zijn. Ze zullen in Miami vooral de jonge spelers willen ontwikkelen. De drie dertigers die zijn aangetrokken, moeten daarin een belangrijke rol gaan vervullen.
Player(s) to watch: de jonge pitchers! Rookie(s) to watch:Edward Cabrera, nog een pitcher! Ook Jesus Sanchez.
Voorspelling: ontwikkeling belangrijker dan de vierde plaats!
Zo snel kan het gaan in de MLB. Het ene jaar zit je bovenop de apenrots en drie jaar later ben je het slechtste team in de eigen divisie. Vorig seizoen ging het bordje “UITVERKOOP” op de deur en nam de franchise afscheid van Trea Turner en Max Scherzer. Het was ’t einde van een tijdperk. En tegelijk het begin van een nieuwe periode. Even door de zure appel heen bijten, Nats-fans!
OFFENSE: I AM THE JUAN AND ONLY
Aan slag is het allemaal nog best te doen in de Amerikaanse hoofdstad. Daar is een goede reden voor en die luistert naar de naam Juan Soto. In Atlanta hebben ze een jong fenomeen in Acuna, maar Soto doet echt niet voor hem onder. Alleen zijn OBP van .465 was al indrukwekkend, maar de outfielder voegde daar nog eens 29 homeruns en 95 RBIs aan toe. In een team dat, zeker na de trade deadline, bepaald niet overliep van kwaliteit.
De 23-jarige outfielder staat en stond er niet helemaal alleen voor. In Josh Bell hebben de Nationals een productieve eerstehonkman en let ook even op catcher Keibert Ruiz. We kijken ook met bovengemiddelde belangstelling naar de man op het derde honk. Carter Kieboom moet zijn belofte eens gaan inlossen en voor de Nationals zou het niet slecht uitkomen als hij daar in 2022 mee zou beginnen. De infielder met Nederlandse roots doet ’t bij vlagen best aardig, maar op enige regelmaat is hij nog niet te betrappen.
Voor die regelmaat moeten de ervaren Nelson Cruz en Cesar Hernandez gaan zorgen. Cruz zal voornamelijk opdraven als aangewezen slagman en de 31-jarige Hernandez zal plaatsnemen op het tweede honk.
DEFENSE: DON’T LOOK BACK IN ANGER
Er vertrok de laatste maanden nogal wat uit de hoofdstad. Trea Turner, Max Scherzer, Josh Harrison, Kyle Schwarber, Yan Gomes en Jon Lester om zomaar wat namen te noemen. Geen franchise kan dit ongestraft doen en ook de Nationals niet. Op veel posities moeten ze echt een stapje (of twee) terug doen. Zo is Alcides Escobar, ondanks zijn ervaring, zeker geen Trea Turner en Keibert Ruiz moet zich achter de thuisplaat ook nog maar bewijzen.
De rebuild, al spreken ze daar zelf niet van, zal het meest voelbaar zijn op de heuvel. Daar moet Patrick Corbin de kar nu trekken. Of Stephen Strasburg als deze fit is. Goede werpers hoor, maar betrouwbaar zijn ze niet. Corbin is al twee jaar niet meer de pitcher die hij in het vorige decennium was en Strasburg kwam de laatste twee seizoenen tot slechts 26.2 IP. Dat is nog altijd meer dan Anibal Sanchez, die ook weer opduikt in de majors. De inmiddels 38-jarige veteraan sloeg 2021 over omdat er geen interessant bod voorbij kwam. Nu keert Sanchez terug bij de club waar hij in 2019 een goed seizoen draaide. En de titel pakte.
De bullpen van de Nationals staat pas echt in de steigers. Brad Hand verkaste en Kyle Finnegan lijkt voorlopig even de aangewezen man om de rol van closer op zich te nemen. Na de lockout zat het management echter niet stil. Sean Doolittle werd aangetrokken en ook Steve Cishek draagt komend seizoen het uniform van de Nats.
CONCLUSIE
Het wordt afwachten welke weg deze franchise inslaat. Gokken ze op de jeugd en nemen ze een paar slechte seizoenen voor lief? Of trekken ze binnenkort weer de knip om dure, gearriveerde spelers aan te trekken? Tussen 2012 en 2019 waren de Nationals toonaangevend in de NL East met steevast een eerste of tweede plek. Die tijd ligt ver achter hen en ze moeten flink hun best doen om in de buurt van de Marlins te blijven.
Player(s) to watch: aandacht voor Carter Kieboom. Oh, en die Soto schijnt ook goed te zijn. Rookie(s) to watch:Cade Cavalli, wanneer hij de oproep krijgt.
Voorspelling: vele laatsten zullen de eersten zijn… maar voorlopig nog niet in Washington.
Coverfoto: Bo Schalbroeck (BoGraphix) / SportAmerika
Kansas en North Carolina. Twee zogeheten ‘blue bloods’ waarvan de een als #1 seed wat had goed te maken en de ander als #8 seed een van de meest onverwachte ’title runs’ wilde voltooien. Het werd een klassieker waarin de underdog lang domineerde, maar de favoriet in het tweede bedrijf een historische comeback neer wist te zetten.
#1 KANSAS – #8 NORTH CAROLINA: 72-69
Alle #1 seeds vlogen er vroegtijdig uit: Gonzaga kwam niet voorbij Arkansas, Arizona verslikte zich in Houston en Baylor verloor na overtime uitgerekend van North Carolina. Kansas bleef daarmee over als #1 seed en had daarmee wat te bewijzen. Maar de Tar Heels, die na een matig seizoen op het juiste moment in bloedvorm verkeerden, leken hard op weg om hun sprookje tot een goed einde te brengen.
Vijftien punten, dat was namelijk de achterstand van de Jayhawks halverwege. North Carolina was fysieker en efficiënter op alle fronten. Brady Manek (13 punten en 13 rebounds) had af en toe zijn dodelijke driepunters, Armando Bacot was fysieker dan wie dan ook op het veld (15 punten en 15 rebounds) en het guard-duo Caleb Love en RJ Davis bleef ook continu de aanval zoeken. Kansas kon ondertussen niks raken en leek bezig met een kansloze missie.
In de geschiedenis had namelijk slechts één team een achterstand van 15 punten weggepoetst en dat was in 1963. Toen wist Loyola-Chicago na een comeback Cincinnati te verslaan. Hele andere tijden, maar de ervaren Jayhawks bleken uiteindelijk in staat hun eigen geschiedenis te schrijven.
Na amper tien minuten in de tweede helft was de achterstand alweer weggewerkt. De ervaring van de ploeg (drie seniors, twee juniors en een sophomore) kwam naar boven alsmede de veelzijdigheid (vijf spelers in de dubbele punten). De Tar Heels konden geen schot meer raken terwijl sterkhouders als Jalen Wilson (15 punten), David McCormack (eveneens 15 punten en 10 rebounds) en Ochai Agbaji (12 punten) het vizier wel op scherp kregen.
Het leidde er toe dat het aan het einde een ‘heen-en-weer-wedstrijd’ werd waarin Kansas net over iets meer kwaliteit bleek te beschikken. Het team dat in 2020 de topfavoriet was, maar toen vanwege corona nooit een kans kreeg, won zo twee jaar later alsnog de titel. Voor coach Bill Self is het zijn tweede titel sinds 2008 terwijl het voor Kansas het vierde kampioenschap is.
En North Carolina? Dat zal de wonden likken na een indrukwekkende en verrassende campagne. Aartsrivaal Duke werd tweemaal op een cruciaal moment verslagen en debuterend coach Hubert Davis wist een teleurstellend seizoen om te zetten in een plek in de finale. Maar dat ze een voorsprong van vijftien punten hebben weggegeven, dat zal nog even pijn doen.
One Shining Moment
En daarmee is ook March Madness tot een einde gekomen. En ondanks dat een #1 seed wist te winnen, waren er onderweg weer genoeg historische momenten. Van het nietige #15 Saint Peter’s dat tot de Elite Eight wist te komen, tot de vroegtijdige uitschakelingen van #1 Gonzaga en #1 Arizona. Alles zat er weer in, en zoals ieder jaar komt in de ‘One Shining Moment’ alles in drie minuten nog even terug.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
