Enkele weken geleden maakten de Bengals en Bills hun wedstrijd niet af vanwege de hartstilstand van Damar Hamlin. Inmiddels revalideert Hamlin thuis en op de club. Beide ploegen treffen elkaar aankomend weekend opnieuw, ditmaal in de Divisional Round. Op papier is dit misschien wel de leukste wedstrijd van het weekend. Lees hier de preview en voorspelling!
Zowel de Bengals als Bills hadden het lastig in de Wild Card ronde tegen respectievelijk Baltimore en Miami. De Bengals wisten met hulp van de defensie de Ravens, geleid door back-up quarterback Tyler Huntley, te verslaan. De Bills moesten, mede door hun eigen slordigheid, alle zeilen bijzetten tegen de Dolphins, geleid door hun derde quarterback: Skylar Thompson. Toch staan beide teams in de Divisional Round. Na de dramatische gebeurtenissen van een paar weken geleden zullen zij erop gebrand zijn om op hun best voor de dag te komen.
TWEE AANVALLENDE UNITS IN BLOEDVORM
Zowel de Bengals als de Bills laten dit seizoen zien dat ze tot de beste offenses in de NFL behoren. Hoewel dat er voor beide teams in de Wild Card ronde niet altijd uitkwam, is er geen reden voor zorg. Zowel Joe Burrow als Josh Allen is in staat om elk moment een big play te produceren. Daarin wordt Burrow gesteund door Ja’Marr Chase en Tee Higgins. De belangrijkste wapens van Allen heten Stefon Diggs en Gabriel Davis. Het is aan de defenses van beide teams om de ander te stoppen. De verdediging van de Bengals deed dat al tegen de Ravens. Dankzij hen sleepte de ploeg uit Cincinnati de wedstrijd tegen de Ravens uit het vuur. Dat kwam mede door een forced fumble op de goal line van Logan Wilson die door Sam Hubbard tot een touchdown aan de andere kant werd geproduceerd. De verdediging van de Bills is sterk, maar mist duidelijk leiders in Von Miller en Micah Hyde. De terugkeer van Jordan Poyer na zijn blessure heeft het team wonderen gedaan. Met hem in de wedstrijd verloren de Bills nog niet.
Het was het verhaal van de Super Bowl run van de Bengals vorig jaar: Joe Burrow wist de aanval steeds op zijn schouders te nemen ondanks dat hij continue ondersteboven werd gelopen door gretige edge rushers. De offensive line van de Bengals was vorig jaar een gatenkaas. Daarom werd er afgelopen offseason stevig in geïnvesteerd. Dit betaalde zich uit, want Burrow had voor het eerst in Cincinnati de tijd om na te denken wat hij ging doen met de bal. De afgelopen weken heeft het blessurespook echter toegeslagen: La’el Collins gaat dit jaar niet meer in actie komen door een blessure, Alex Cappa miste de wedstrijd tegen de Ravens en tijdens die wedstrijd viel ook Jonah Williams uit. Cappa en Williams missen beide de ontmoeting met Buffalo. Aan Burrow de taak om weer te laten zien wat hij kan achter een mindere O-line.
Joe Burrow's been ice cold even before his NFL career 🥶
De Bills zijn één van de beste ploegen in de NFL en spelen bovendien thuis. Dat maakt hun tot favoriet tegen de Bengals. Toch zal niemand zich meer verkijken op Cincinnati na hun play-off prestaties van vorig jaar en het spel dat ze dit jaar bij vlagen lieten zien. De jonge Bengals zijn gearriveerd als één van de toppploegen in de AFC. Genoeg redenen dus om uit te kijken naar deze wedstrijd.
Voor de derde keer dit seizoen staan de New York Giants en Philadelphia Eagles tegenover elkaar. De ervaringen zijn voor de ploeg uit New York nog niet echt goed. Kunnen zij dit keer voor een stunt zorgen door de ploeg met het beste record uit de NFC al na één wedstrijd naar huis te sturen? Of is Jalen Hurts weer terug en gaan de Eagles verder waar ze in het reguliere seizoen gebleven zijn?
Geen team zal een byeweek zo hard nodig hebben gehad als de Philadelphia Eagles. Quarterback en MVP-kandidaat Jalen Hurts kwam in de laatste week van het reguliere seizoen, toevallig ook tegen de Giants, terug van een schouderblessure, maar was nog verre van zichzelf. Overigens was hij niet de enige in de lappenmand. De Giants daarentegen lijken op het juiste moment te pieken. Zo werden de Vikings vorige week in eigen huis verslagen. Het was de eerste overwinning van Big Blue in de play-offs sinds de Super Bowl overwinning met Eli Manning in 2012.
DANIEL JONES DE RUSHER
De opmars van de Giants valt samen met de progressie die Daniel Jones heeft geboekt. Niet alleen in de zege op de Vikings, maar ook in de wedstrijd daarvoor tegen de Colts (tegen de Eagles speelde Jones niet) was hij de belangrijkste rusher van het team. Saquon Barkley is fit en nog steeds levensgevaarlijk, maar de aanval loopt nu primair via Jones, ook als voor de rushing attack wordt gekozen.
Daniel Jones already has the most rush yards ever for a @Giants QB in a playoff game.
Dit is een belangrijk wapen, want de defensie van de Eagles is één van de sterkste in de league. De achillespees is echter de run defense, waarbij de ploeg het lastig heeft met mobiele quarterbacks. Zo werden de Chicago Bears met moeite aan de kant gezet, onder meer door de rushes van Justin Fields. Willen de Giants gevaar kunnen stichten, zal Jones dat weer met zijn benen moeten doen. Dit vooral ook omdat de receiversgroep van New York dit seizoen bij de onderkant van de league hoorde.
Tegen de Vikings speelden Isaiah Hodgins en Darius Slayton prima wedstrijden, maar de verdediging van de Vikings behoorde dit jaar tot één van de slechtste, zo niet de slechtste, van de NFL. De Eagles zijn een heel ander verhaal. Zeker tegen de pass is deze ijzersterk, met een dodelijke pass rush. Vier spelers hadden meer dan tien sacks dit seizoen, een record.
HOE FIT IS JALEN HURTS
Hurts kwam terug van zijn blessure tegen de Giants om de bye veilig te stellen, maar zag er daar nog niet topfit uit. Heeft de week rust zijn werk gedaan? De quarterback van de Philadelphia Eagles verdween begin deze week helemaal van het injury report. Er is geen twijfel dat hij gaat spelen, maar kan hij ook alles laten zien?
Daarnaast is het voor de Eagles belangrijk dat ze weer kunnen beschikken over Lane Johnson. De right tackle is een belangrijk wapen op de offensive line. Niet alleen voor de bescherming van Hurts, maar ook in de running game. Het is geen toeval dat Miles Sanders een stuk minder presteerde toen Johnson geblesseerd naar de kant moest. De tackle kampt met een scheur in een spier in zijn bovenbeen. Johnson heeft de operatie uitgesteld tot na het seizoen en is van plan om zaterdagavond weer te spelen. Hoeveel snaps zal hij echter spelen? En hoe effectief gaat hij zijn?
Aan de Giants de taak om deze aanval af te stoppen. De defensie van de Giants presteert echter onder het gemiddelde dit seizoen, waarbij het beter tegen de pass is dan tegen de run. Het enige voordeel voor de Giants is dat ze wel dertien fumbles wisten af te dwingen. Als er iets is wat de Eagles de laatste wedstrijden van het seizoen, ook met Hurts erbij, heeft geplaagd, zijn dat wel turnovers. Bovendien zijn ook de Giants fitter dan eerder dit seizoen, zeker in de defensie.
VOORSPELLING
De ploegen hebben elkaar dit seizoen al twee keer ontmoet, maar de tweede wedstrijd telt niet echt mee, omdat de Giants hier al hun starters aan de kant hebben gehouden. De eerste ontmoeting was in New York in week 14. Een ontmoeting die door de Philadelphia Eagles met 48-22 werd gewonnen. Na afloop gaven diverse spelers van de Giants aan dat het talentverschil nog nooit zo groot is geweest in een wedstrijd.
Wel waren de Giants niet blij dat de Eagles in die wedstrijd tot diep, diep in het vierde kwart met de basisspelers bleven spelen en bleven passen, ogenschijnlijk om de Giants verder te vernederen. Waarschijnlijk hebben de New Yorkers geen extra motivatie nodig, maar dat beide ploegen elkaar niet liggen, dat is wel duidelijk. Toch is het zelfs met die extra impuls moeilijk om te zien hoe deze Giants, die dit seizoen wel alle verwachtingen overtroffen, van Philadelphia gaan winnen.
Voorspelling: Philadelphia Eagles
Lees hier de preview van de AFC Divisional Round ontmoeting tussen de Jaguars en Chiefs.
Tegenslag voor Juraj Slafkovsky en de Canadiens, opnieuw een lelijke blessure voor MaxPacioretty, maar ook goed nieuws voor Matt Boldy! Er viel ook deze week weer genoeg te beleven in de mooiste competitie ter wereld en SportAmerika heeft het allemaal voor je op een rijtje gezet in deze Power Play Friday!
Door Dennis Bakker en Hans Mulder
CONTRACTS & TRADES
MATT BOLDY ZEVEN JAAR LANGER IN HET GROEN VAN MINNESOTA
Afgelopen maandag heeft Minnesota Wild andermaal een stukje “kapstok van de toekomst” voor langere tijd vast gelegd. Matt Boldy en GM Bill Guerin kwamen een zevenjarige contractverlenging ter waarde van $49 miljoen dollar overeen — $7 miljoen dollar AAV –. De 21-jarige forward zit op dit moment in het laatste jaar van zijn Entry-Level Contract, waarna het vernieuwde contract per 2023 – 2024 in werking treedt.
Boldy werd na een fabelachtige campagne in het USNTDP in de eerste ronde van de 2019 Entry Draft door Minnesota opgepikt. Na twee seizoenen Boston College sloot hij op 30 maart 2021 in de AHL bij Iowa Wild aan. Op 6 januari 2022 maakte hij in de wedstrijd tegen Boston Bruins zijn debuut in het groene tricot en drukte met de game-winning goal direct zijn stempel. Ondanks dat hij “slechts” een half seizoen in de NHL actief was, eindigde de Amerikaan met 39 punten (vijftien goals, 24 assists) op een achtste plaats in de verkiezing om de Calder Trophy. Dit seizoen is de left winger eveneens
De contractverlenging bestempelt de route die Bill Guerin en consorten aan het uitstippelen zijn. Toch hangt er nog altijd een kleine $13 miljoen dead cap aan het been van de Wild. Zowel het contract van Zach Parise, als die van Ryan Suter werden in juli 2021 afgekocht en tot en met het seizoen 2024 – 2025 goed voor een kleine twintig procent van het salarishuis. Ondanks deze financiële uitdagingen (iets waar iedere franchise mee te kampen heeft) zijn de prestaties op het ijs weer van het niveau waar ze gehoopt hebben en hadden te acteren. Met 54 punten in 44 wedstrijden bezetten ze de derde plaats in de Central Division.
Pavel Zacha blijft ook na de zomer actief in het geel-zwart van Boston Bruins. De 25-jarige centre tekende afgelopen zaterdag een vierjarige verlenging van zijn contract. Op jaarlijkse basis strijkt de forward $4.75 miljoen dollar op. Hiermee komt er een einde aan de speculaties in de wandelgangen. Nadat hij vorig jaar in de Erik Haula trade vanuit New Jersey overkwam, noteerde Zacha tot dusverre dertig punten (acht goals, 22 assists) in 45 wedstrijden.
In 2015 werd de forward als zesde overall in de Entry Draft door New Jersey Devils opgepikt. In totaal stond de Tsjech reeds 431 wedstrijden op het ijs en was daarin goed voor 209 punten (77 goals, 132 assists).
Pavel Zacha’s career high for points in a season is 36.
Met de contractverlenging speelt GMDon Sweeney niet alleen in de op de korte termijn, maar geeft hij aan de fans ook een signaal af over de verjonging die hij op het oog heeft de komende jaren. Het roster is met de huidige stand van zaken en prestaties in een win now modus. Het ligt dan ook in de lijn der verwachting dat de komende weken een drukke bedoeling zullen gaan zijn in het Front Office in ‘Beantown’.
BLESSURENIEUWS
STONE BUITENSPEL
De Vegas Golden Knights moeten ’t voorlopig stellen zonder hun captain en één van hun beste spelers. Vorige week raakte Mark Stone geblesseerd in de met 4-2 gewonnen wedstrijd tegen de Florida Panthers. Bruce Cassidy kon al vrij snel melden dat het een upper-body injury betrof en dat hij Stone niet op korte termijn weer in de line-up verwacht. Vorig seizoen miste de 30-jarige Stone twee maanden vanwege een rugblessure. Dat was ook de reden waarom hij in mei vorig jaar is geopereerd.
Mark Stone is na Chandler Stephenson de aanvaller die gemiddeld de meeste minuten maakt voor Cassidy. De captain is ook tweede op de topscorerslijst. Met zijn 17 goals en 38 punten in 43 wedstrijden moet Stone ook hier Stephenson (11G, 29A) voor zich dulden. Vorig seizoen werden de Knights ook geplaagd door blessures, maar onder Cassidy ziet ’t er wat stabieler uit. Ondanks dat de laatste twee wedstrijden verloren werden, gaan de Knights met 58 punten nog altijd aan de leiding in de Pacific Division. Los Angeles, Seattle en nu ook Edmonton zitten Vegas echter op de hielen.
SENATORS HEBBEN NORRIS TERUG
Een paar weken voor de ASG hebben de Ottawa Senators hun topschutter van vorig seizoen terug. Josh Norris haakte na 22 oktober af met een hardnekkige schouderblessure, maar maakte woensdag tegen de Penguins zijn rentree. De aanvaller stond 19.02 minuten op het ijs en kwam tot 2 SOG. Norris liep z’n blessure op tegen de Coyotes en had in de wedstrijden daarvoor één keer gescoord en één assist gegeven.
Ottawa versloeg Pittsburgh in OT dankzij een snelle goal van Brady Tkachuk. De winnende 5-4 was voor de Senators-captain zijn vierde punt van de avond, want hij was ook nog goed voor 3 assists. Vier van de vijf treffers werden door Ottawa, dat met 40-19 de shot clock domineerde, gescoord op de powerplay.
SLAFKOVSKY KLAAR DIT SEIZOEN
Tegenslag voor Juraj Slafkovsky. De first-overall van de laatste draft liep afgelopen zondag een lower-body injury op in het met 2-1 verloren duel met de NY Rangers. Volgens de Montreal Canadiens is de 18-jarige rookie zo’n drie maanden uitgeschakeld en dat betekent dat we hem naar alle waarschijnlijkheid pas in 2023-2024 terug op het ijs zien. De Slowaak speelde 39 wedstrijden en kwam tot 4 goals en 10 punten. Hoewel Slafkovsky zijn laatste punt (een assist) noteerde op 14 december, kreeg hij van Martin St. Louis wel steeds meer minuten en verantwoordelijkheid.
Het was voor de Habs een beroerd weekend in The Big Apple, want een dag eerder zagen ze ook Jake Evans met een lower-body injury uitvallen. Net als bij Slafkovsky is een operatie niet noodzakelijk, maar de Canadiens zijn hun aanvaller wel minimaal twee maanden kwijt. Joel Armia, Jonathan Drouin en Jake Allen wisten de pechduivel ook niet buiten de deur te houden, maar zij worden rond of na de All-Star break terugverwacht.
PECHDUIVEL TREFT PACIORETTY OPNIEUW
Onlangs konden we melden dat Max Pacioretty zijn eerste minuten had gemaakt voor de Carolina Hurricanes. De voormalig captain van de Canadiens vinkte ook al rap z’n eerste goals af, maar als de voortekenen niet bedriegen lijkt Paches weer voorlopig uit de running te zijn. Zijn Hurricanes wonnen donderdag met 5-2 van de Minnesota Wild, maar Max Pacioretty ging laat in de derde periode plotseling naar het ijs. Geholpen door teamgenoten verliet de aanvaller het ijs en na het duel liet Rod Brind’Amour aan de pers weten dat de blessure “er niet goed uitziet”.
Twee weken geleden werden de eerste 32 namen bekend gemaakt. De laatste 12 All-Stars, want daar hebben we het over, werden door de fans gekozen. Tijdens de topper in Edmonton tussen de Oilers en de Lightning werd duidelijk wie de koffers mag pakken voor een trip naar Sunrise, Florida. Connor McDavid was (natuurlijk) al zeker van de reis, maar hij krijgt gezelschap van Leon Draisaitl en Stuart Skinner. Van de Lightning mag naast Nikita Kucherov ook Andrei Vasilevksiy naar het jaarlijkse feestje van de NHL.
Veel verrassingen leverde de vote niet op. Auston Matthews is geen onbekende tijdens de ASG en dat geldt ook voor Mikko Rantanen en Nathan MacKinnon. De fans van de Rangers lieten zich ook gelden, want naast Igor Shesterkin sturen zij Artemi Panarin en Adam Fox naar Florida. David Pastrnak is bezig aan een weergaloos seizoen en verdient volgens de fans ook een trip naar de All-Star Game begin februari. Van de twaalf laatste namen maakt alleen Stuart Skinner zijn debuut.
MILESTONES
STAMMER TIKT 500 AAN
Steven Stamkos speelde woensdag zijn 965e wedstrijd in de NHL. Hij begon aan ’t duel in Vancouver met 499 goals achter zijn naam. De mijlpaal van 500 goals had de Lightning-captain dus voor het grijpen en binnen vijf minuten had ‘ie hem al te pakken. Alex Killorn zal voor altijd in de boeken staan als de man die Stammer met een assist aan zijn 500e hielp. De bijna 33-jarige Stamkos was niet tevreden met die ene goal, want in het restant van de wedstrijd vinkte hij ook nog eens zijn elfde hattrick in de League af.
Steven Stamkos is de 47e speler in de geschiedenis met 500 goals en slechts de derde van alle nog actieve spelers. Dat Sidney Crosby en Alex Ovechkin de overige twee zijn, zal niemand verbazen. Tampa Bay won overigens met 5-2 van de Canucks en boekten daarmee hun vijfde overwinning op rij. De Bolts staan derde in de Atlantic Division, waarin het gaatje naar Toronto slechts 2 punten is. Vancouver verloor voor de achtste keer in de laatste tien duels. Het is onrustig in het westen van Canada, want voor de zevende keer in de laatste acht jaar dreigen de Canucks de play-offs te missen.
ROBERTSON SCHIET MODANO VAN DE TROON
Het duurde even voordat Jason Robertson zijn krabbel onder een nieuw contract had gezet, maar vanaf het moment dat de puck in beweging is, is Jason Robertson lights out. Afgelopen woensdag schoot de 23-jarige winger een Amerikaanse legende uit de boeken in Texas. In de 46e wedstrijd van het seizoen schoot Robertson zijn dertigste goal tegen de touwen.
Fastest player to 30 goals in Dallas Stars history:
Daarmee heeft hij een nieuw record in handen, want in de geschiedenis van de Dallas Stars was geen enkele speler zo snel bij de 30. Hall of Famer Mike Modano was tot woensdag eigenlijk van ’t record met 48 wedstrijden. Overigens verloren de Stars in San Jose ondanks een 3-0 voorsprong die wedstrijd nog met 5-3 van de Sharks, waar Erik Karlsson met een goal en 3 assists opnieuw een hoofdrol vertolkte.
NUMMER ’30’ RYAN MILLER MET PENSIOEN IN BUFFALO
Afgelopen donderdag was het groot feest in huize Miller. In het KeyBank Center in Buffalo werd de voormalig Sabres goalie geëerd met een ceremonie, die niet alleen zijn rugnummer met pensioen stuurde maar ook een inauguratie in de Buffal Hall of Fame betekende. Met het rugnummer ’30’ definitief aan Miller toegewezen, voegt de goalie zich in een illuster rijtje namen: Tim Horton (2), Richard Martin (7), Gilbert Perreault (11), Rene Robert (14), Pat LaFontaine (16) en Danny Gare (18) gingen hem reeds voor.
De ceremonie voor Miller stond eigenlijk vanaf het moment van stoppen in de sterren geschreven. De 42-jarige Amerikaan zwaaide na het seizoen 2020 – 2021 in Anaheim de NHL vaarwel, maar wordt vooral herinnert aan zijn tijden in Buffalo. De Sabres pikten hem in de Entry Draft van 1999 als 138e op. Vanaf 2002 tot en met zijn vertrek in 2014 speelde hij in de NHL en in zijn Buffalo jaren kwam hij tot 284 wins, 540 wedstrijden, 14.847 saves en 41 season wins. Alle vier de categorieën goed voor de eerste plaats in de franchise geschiedenis. Veel belangrijker zijn wellicht zijn landelijke prestaties. In de Amerikaanse geschiedenisboeken prijkt de naam van Miller bovenaan de lijst van wins (391) en tweede in aantal wedstrijden (796) — achter John Vanbiesbrouck — en shutouts (44) — achter Jonathan Quick —
Naast deze records was Miller vooral in de jaren na de lockout van 2004 – 2005 ‘lights out’. Met back-to-back Conference Final optredens in 2006 en 2007, won de Amerikaan in het seizoen 2009 – 2010 de Vezina Trophy met een 2.22 GAA en een .929 sv%.
Sabres Hall of Fame ☑️ Jersey Retired ☑️ Banner Raised ☑️
COMEBACK KIDS SCHIETEN TEKORT, VEGAS WEER ONDERUIT
Er leek niets aan de hand voor de Seattle Kraken, maar op het allerlaatste moment trokken de bezoekende Devils de stand alsnog gelijk. New Jersey mikte op een zesde opeenvolgende overwinning en konden weer een beroep doen op voormalig Kraken Nathan Bastian. Een 2-0 en 3-2 voorsprong was niet genoeg voor Daniel Sprong en de zijnen. In de slotfase gooide de 3-3 van Nico Hischier roet in het eten van Seattle, maar dankzij Andre Burakovsky kwam het in OT allemaal goed. Dankzij deze 4-3 overwinning mogen de Kraken in elk geval voor even genieten van de koppositie in de Pacific.
Vegas verloor thuis met 3-2 van de Red Wings en leed daarmee de derde nederlaag op rij. Lukas Raymond, Dominik Kubalik en Joe Veleno deden de Knights pijn namens de bezoekers. Alex Pietrangelo en een hele late treffer van William Karlsson waren voor Vegas niet genoeg voor een punt. Het is voor ’t eerst dit seizoen dat de Knights drie wedstrijden op rij verliezen. De Red Wings maakten met hun overwinning juist een einde aan hun losing streak van drie wedstrijden. Eén van de teams waar onderweg van verloren werd, waren de Coyotes. Arizona riep daarmee hun 9-game losing streak een halt toe.
OILERS ON FIRE, GEEN MAAT OP BRUINS
Twee teams in absolute topvorm stonden in de nacht van donderdag op vrijdag (Nederlandse tijd) tegenover elkaar in Edmonton. De Oilers hadden hun laatste vier wedstrijden gewonnen en tegenstander Tampa Bay Lightning was bezig aan een 5-game winning streak. Edmonton, dat Evander Kane deze week veel eerder dan verwacht zag terugkeren van zijn blessure, won deze titanenclash met 5-3. Zach Hyman was met twee goals belangrijk, maar Leon Draisaitl en Connor McDavid vonden ook de weg naar de goal. Voor McDavid was het al zijn 39e van dit seizoen.
Waar het in de Western Conference dringen is aan kop van de divisies, daar lijkt de Atlantic al weken voor de ASG beslist. De Boston Bruins zijn niet te stoppen en bonden donderdag in MSG tegenstander New York Rangers met 3-1 aan de zegekar. De Bruins boekten daarmee hun vierde overwinning op rij en de 36e in totaal. Slechts 9 keer trokken de B’s niet aan ’t langste eind. Het record van meeste overwinningen tijdens het reguliere seizoen is in handen van de Red Wings (1995-1996) en Lightning (2018-2019). Zij lieten zich het zoet van een overwinning 62 keer smaken.
De Divisional Round in de NFL staat voor de deur! Aankomende zaterdag wordt het leukste weekend van het jaar afgetrapt in Arrowhead, waar de ervaren Chiefs het opnemen tegen de nieuwkomers uit Jacksonville. Lees hier de preview en voorspelling van SportAmerika!
De Jaguars voegden tegen de Chargers een nieuw hoofdstuk toe aan de afgelopen weken, waarin de ploeg van Doug Pederson goede resultaten behaalde. Een schijnbaar onoverkomelijke 27-0 achterstand werd in één helft ongedaan gemaakt. Daardoor nemen de Jags het in de Divisional Round op tegen de de Chiefs, die als #1 seed net een bye-week achter de rug hebben.
KAN LAWRENCE OVEREIND BLIJVEN?
De ploegen troffen elkaar al eerder dit jaar, in Week 10. Toen had Trevor Lawrence het lastig met de Chiefs defense. Dit had vooral te maken met Chris Jones. De defensive tackle heeft zich dit jaar opgeworpen als misschien wel de beste interior defensive lineman in de NFL. Tegen de Jaguars zorgde Jones voor voortdurende onrust bij de drives van Jacksonville. Lawrence werd uiteindelijk vijf keer gesackt, waarvan twee keer door Jones.
It’s Patrick Mahomes week for a hungry Jaguars defensive front. A trio of defenders to watch, including LB Josh Allen’s message to me on why the rematch will be different.
Week 10 ligt inmiddels in een ver verleden, maar de offense moet verbetering laten zien. Vooral de O-line van de Jaguars moet beter voor de dag komen als ze Lawrence de tijd willen geven zijn goede spel van de afgelopen tijd voort te zetten. Daarnaast is het belangrijk dat Lawrence zijn slordigheden, geïllustreerd door zijn vier intercepties tegen LA, vermindert. In dat duel kwam hij er nog mee weg, maar tegen deze Chiefs is die kans erg klein.
MAHOMES OUDERWETS IN VORM
In het afgelopen offseason verloor Patrick Mahomes één van zijn betere targets, Tyreek Hill, aan de Dolphins. Dat heeft echter weinig impact gehad op zijn spel en statistieken. Mahomes leidde de league in het reguliere seizoen namelijk in passing yards en touchdowns. Dat maakt hem de #1 MVP kandidaat. In Week 10 maakte Mahomes dan ook gehakt van de Jacksonville defensie. Hij eindigde de wedstrijd met vier touchdowns, 331 yards en een 74,3% completion rate. Sindsdien is de defense van Jacksonville echter een stuk beter gaan spelen. Josh Allen en Travon Walker weten steeds vaker een quarterback te bereiken en Tyson Campbell blijkt een uitstekende corner te zijn. Er is dus reden voor voorzichtig optimisme bij de Jaguars.
De Jaguars zijn nieuw op dit podium. De ploeg is nog jong en onervaren, maar heeft dit seizoen zijn klasse laten zien. Daarom is de verwachting dat zij de komende jaren zullen terugkeren. Het is vermoedelijk dan ook niet de laatste keer dat de Jaguars en de Chiefs elkaar treffen in het post-season. Voor nu lijkt Jacksonville nog niet klaar voor de ervaren en in vorm verkerende Chiefs.
Voorspelling: Chiefs
Trevor Lawrence has never lost on a Saturday in his entire football career, and he plays the one-seeded Chiefs this Saturday Will the record stay perfect, or will Lawrence and the Jaguars be packing it up? pic.twitter.com/qrondl9vL4
Het mooiste weekend van het jaar komt eraan! Tijd om dat en meer te bespreken in deze editie van NFL 4-on-4. Deze week hebben we het over de wedstrijden uit de Divisional Round, de toekomst van Sean Payton en de rol van Brock Purdy volgend seizoen. Lees snel verder!
Order being restored in Buffalo. But I think it’s worth saying, if the #Dolphins had their quarterback and the #Bills played like this, Miami would have won easily.
1. De Bengals en de Bills treffen elkaar in de Divisional Round. Beide teams hadden meer moeite dan verwacht met respectievelijk de Ravens en de Dolphins. Waren dit eenmalig moeizame wedstrijden of moeten fans van een van beide ploegen zich zorgen maken voor dit weekend?
Chris van Dijk: “Uiteraard hebben beide ploegen reden om zich zorgen te maken. De tegenstand wordt zondag een stuk sterker dan afgelopen weekend, dus het niveau zal zeker omhoog moeten. Toch denk ik dat de Bengals zich meer zorgen moeten maken dan de Bills. De Bills kwamen door eigen domme fouten in de problemen, terwijl je bij Cincy het gevoel hebt dat het aan blessures ligt. Dit geeft Buffalo wel het voordeel voor mij in dit duel.”
Luuk Dokter: “Niet eenmalig, maar ik zie het zondag niet terugkeren. De play-offs zijn heel wat anders dan het reguliere seizoen en spelen tegen absolute underdogs is lastig. Beide teams komen goed weg, maar als je de Bills als voorbeeld neemt, geven die 18 punten weg. De Dolphins hadden op eigen kracht geen enkele kans. Twee receivers doen hun werk niet en Allen veroorzaakt een stomme fumble. Dat soort fouten kosten je tegen Cincinnati de wedstrijd, net als dat voor de Bengals zou gelden tegen de Bills. Komend weekend staan beide teams anders op het veld.”
Toon Aerts: “Ik denk dat dit hoe dan ook een hoogstaande wedstrijd wordt. Beide teams hebben wat blessurezorgen — de Bills in de defensie en de Bengals langs hun O-line — maar dan nog staan hier twee van de meest getalenteerde teams in de NFL tegenover elkaar. Ik denk ook dat ze nog steeds erg aan elkaar gewaagd zijn. Daarom geef ik het lichte voordeel aan de Bills. Ze spelen thuis én ze spelen voor hun teammaat Damar Hamlin, die toevallig in de vorige confrontatie tussen deze twee teams zijn persoonlijke drama kende.”
Marc Dorenbos: “Ik denk dat het voor beide teams wel prima zit. De Bengals hebben het hele jaar al enigszins moeite gehad met de Ravens. Met name de verdediging had Joe Burrow redelijk onder controle. Dat de Bengals het moeilijk hadden was dus niet zo verrassend. De Bills hebben vaker een potje waar het allemaal een beetje slordig is, Josh Allen voorop. Nu dat uit de weg is, zal Buffalo denk ik weer ouderwets geconcentreerd spelen. Hoe dan ook, het duel tussen de Bengals en de Bills wordt een knaller!”
We have completed an interview with Sean Payton for our head coaching position. pic.twitter.com/w8XYwSxEJu
2. Sean Payton is hot! De voormalig hc van de Saints wordt bij meerdere ploegen genoemd als kandiaat voor de positie van hc. Bij welke ploeg zien jullie hem het liefst?
Chris van Dijk: “Bij de Chargers. Staley heeft het in het begin goed gedaan in Los Angeles, maar de ploeg vertoont weinig groei. Daarbij zijn de gemaakte fouten van de coaching staff misschien nog wel groter dan die van de spelers. Ik denk dat Payton het maximale uit Herbert en de Chargers weet te halen. Ik hoop dan ook dat de ploeg alsnog besluit Staley aan de kant te zetten. Als ze dat doen, is dit direct de meest interessante positie voor Payton.”
Luuk Dokter: “Tot Doug Pedersen bij de Jaguars geloofde ik niet zo erg in wondercoaches. Alhoewel dat team wel talent had, maar Urban Meyer gewoon een absoluut drama was. Payton kan denk ik het meest met de Broncos. Een ervaren en bewezen capabele quarterback die unlocked moet worden en een gedesillusioneerd team dat een stabiele, sterke, bekende factor nodig heeft.”
Toon Aerts: “Ik had hem het liefst bij de Chargers gezien, maar zij gaan door met Brandon Staley. Ik denk dat Payton’s ego groot genoeg is dat hij van zichzelf vindt dat hij wél iets kan maken van Russell Wilson bij de Broncos. Laat het hem maar eens proberen, zou ik zeggen.”
Marc Dorenbos: “Ik zou Payton ook wel bij de Broncos willen zien. Dan komen we er ook snel achter of het afgelopen jaar allemaal de schuld van Nathaniel Hackett was, of dat Russell Wilson toch ook debet was aan het vreselijke seizoen.”
“Brock Purdy is a system QB!”
But he’s been making plays out of structure like this for six straight weeks 😂 pic.twitter.com/YuKTYvGFfG
3. We kunnen intussen concluderen dat Brock Purdy vrij geruisloos is opgestaan als quarterback van de 49ers. Denken jullie dat Purdy met een diepe play-off run zichzelf lanceert als QB1 in San Francisco volgend seizoen, of blijft dat toch Trey Lance?
Chris van Dijk: “Het loslaten van Lance en toegeven dat je veel picks hebt opgegeven voor niks, picks die zomaar het verschil tussen wel of geen Super Bowl hadden kunnen zijn, zal niet gemakkelijk zijn. Daar moet wel een flinke prestatie van Purdy tegenover staan. Als hij de Super Bowl niet haalt, denk ik dat Lance nog een nieuwe kans krijgt.”
Luuk Dokter: “Ik denk dat het toch Trey Lance blijft, maar wel na een serieuze QB strijd in het pre-season. Purdy is een zeer goede back-up, maar heeft niet dat je ne sais quoi van Lance. Mocht Lance door de mand vallen, dan kan men altijd nog terugvallen op Purdy.”
Toon Aerts: “San Francisco heeft een heel dure prijs betaald voor Lance, dus om daar dan helemaal geen return van te zien, zal volgens mij lastig liggen in het front office. Maar stel dat Purdy de Super Bowl haalt, dan kan je écht niet om hem heen voor volgend seizoen en de seizoenen daarna. Dan zullen de 49ers moeten trachten om Lance voor een zo hoog mogelijke prijs weg te traden.”
Marc Dorenbos: “Wat is Purdy een heerlijke speler. Hij heeft bij mij ook een hoge gunfactor. Ik denk en hoop dat als San Francisco de Super Bowl haalt, wat heel realistisch is, Purdy zomaar de starter kan worden. Als de 49ers met Purdy ook nog de Super Bowl winnen, lijkt het me een gedane zaak.”
4. De Divisional Round is vaak het leukste weekend van het jaar voor NFL-fans. Naar welke game kijken jullie het meeste uit?
Chris van Dijk: “Bengals – Bills is op papier de leukste wedstrijd, maar die kan dus alleen maar tegenvallen. Ik kijk daarom, buiten de Eagles uiteraard, het meest uit naar het duel tussen de 49ers en de Cowboys. Dallas maakte indruk tegen Tompa Bay. San Francisco is bezig met een enorme winning streak, maar hebben sinds hun kansloze nederlaag tegen de Chiefs ook geen tegenstand van dit formaat meer gehad. Ik ben erg benieuwd hoe deze twee ploegen zich verhouden.”
Luuk Dokter: “De Bills natuurlijk. Het is niet altijd even goed, maar ze hebben toch rustig acht wedstrijden op rij gewonnen. Ondanks het blessureleed dat ze al het hele seizoen achtervolgt. Daarnaast ben ik ook wel benieuwd naar de G-men. Een succesvolle revanche zou de upset van het jaar zijn.”
Toon Aerts: “Instinctief zeg ik Bengals – Bills, maar ik ben misschien nog wel het meest benieuwd naar hoe Trevor Lawrence en co het gaan doen op bezoek bij de Chiefs. De defensie van de Chiefs is te pakken en dus acht ik de Jaguars niet helemaal kansloos. Deze game heeft aardig wat potentieel om een shoot-out te worden.”
Marc Dorenbos: “Bengals – Bills. Niet eens omdat ik een Bengals fan ben, maar omdat deze wedstrijd op papier voor mij het leukst is. De tegenstanders zijn goed en zeker aan elkaar gewaagd. Daarnaast is het natuurlijk een soort herhaling van de eerdere wedstrijd die door de hartstilstand van Damar Hamlin werd stilgelegd. Beide ploegen zullen erop gebrand zijn de ander te verslaan.”
Ook dit jaar vullen meerdere SportAmerika MLB-redacteuren hun Hall of Fame-ballot in. Met het van de ballot verdwijnen van meerdere PED-gebruikers (Bonds, Clemens, etc) en met de toevoeging van weinig échte Hall of Fame-namen, kan dit jaar wel eens een herhaling van zetten ten opzichte van 2022 worden. Net als altijd gebruiken we het stembiljetformat van Ryan Thibodaux (@MrTibbs op Twitter), de officiële Hall of Fame-tracker van het internet.
Redacteur Sander Grasman is de laatste SportAmerika’er die zijn ballot openbaart.
Veel dopingzondaars verdwenen afgelopen jaar van het ballot, maar dat betekent zeker niet dat de discussie daarmee ten einde is. De keuze om voor de ene met mijn hand over het hart te strijken (Gary Sheffield) en de anderen voorlopig nog te negeren (Manny Ramirez en Alex Rodriguez) is volledig arbitrair. Het feit dat Manny en A-Rod recidivisten zijn — en die laatste bovendien de nodige antipathie opwekt –, speelt hier zeker een rol bij.
OP HERHALING
Vorig jaar kregen tien spelers mijn stem. Vier van hen staan dit jaar niet op het ballot. David Ortiz mocht zijn ticket naar Cooperstown boeken, Barry Bonds en Roger Clemens kwamen in tien verkiesbare jaren niet aan genoeg stemmen en Tim Lincecum kwam, zag en donderde van de lijst af. De andere zes gelukkigen kunnen ook dit jaar weer op mijn stem rekenen.
ANDRUW JONES
Ik heb er alle vertrouwen in dat de keuzeheren en -dames ooit het licht zullen zien, want het is in mijn ogen bizar dat Andruw Jones van zover moet komen om in de buurt van de Hall te komen. Hij was niet alleen tien jaar lang de beste centerfielder in de Major League, maar misschien wel de beste die ooit op die positie speelde – en dan reken ik Willie Mays mee.
The Boy from Curaçao sloeg bovendien ook nog eens 434 homeruns en was voor zijn 30e al goed voor 54 WAR. Wat blijkbaar te veel blijft hangen zijn de laatste jaren waarin een te zware Jones niet meer over de explosiviteit van die eerste jaren beschikte, en dat is zonde.
GARY SHEFFIELD
Sheff hoorde al in de Hall of Fame met zijn statistieken voor hij in de herfst van zijn carrière doping ging gebruiken. Een indrukwekkende slagman met meer dan 500 homeruns en een OPS+ van 140 over een 22-jarige loopbaan. Zijn WAR van 60,5 had zelfs een stuk hoger kunnen zijn als hij vaker als DH had kunnen spelen, want echt lekker fielden kon de neef van Dwight Gooden niet. Eigenlijk een no-brainer wat mij betreft, net als Jones.
SCOTT ROLEN
Waar Sheffield dus niet bepaald alle facetten van het spelletje beheerste – maar in mijn ogen dus wel een Hall of Famer is – kan je Scott Rolen eigenlijk alleen verwijten dat hij niet heel snel was. De man won bijna alles wat er te winnen valt (World Series, Rookie of the Year, 8 Gold Gloves, Silver Slugger), maar moest in 2004 de MVP Award in zijn beste jaar laten aan een ongenaakbare (en stevig opgepompte) Barry Bonds.
TODD HELTON
Ik kan me Todd Helton nog het best herinneren als meest angstaanjagende tegenstander in computerspellen uit die tijd. De Rocky was gewoon niet uit te krijgen. Coors Field hangt als een molensteen om zijn nek in zijn race om een ticket naar Cooperstown, maar sinds Larry Walker is die last hopelijk wat verlicht. Was simpelweg een te goede speler om het allemaal op zijn thuishaven af te schuiven.
BILLY WAGNER
Wat Coors Field voor Helton is, lijtk zijn rol als closer voor Billy Wagner te zijn. De statistieken laten er echter weinig twijfel voor mij over bestaan: Wagner is één van de beste closers en hoort dus in de Hall of Fame.
MARK BUEHRLE
Het is verschrikkelijk lastig om de top te bereiken, maar het is nog vele malen lastiger om er te blijven. In het geval van Mark Buehrle hangt je definitie van ’top’ af of je vindt dat hij een Hall of Famer is of niet. Hij was nooit de allerbeste, maar wel heel lang een ontzettende betrouwbare werper, die bovendien een World Series won en zowel een no-hitter als een perfect game gooide.
NIEUWKOMERS
De vier weggevallen opties bieden ruimte aan nieuwe keuzes. Ik ga dit jaar niet voor het maximale aantal van tien selecties, maar houd het op acht man. De twee nieuwkomers die mijn vinkje krijgen zijn:
BOBBY ABREU
De naam van Bobby Abreu prijkte vorig jaar al op het ballot, maar toen kreeg hij nog niet mijn stem – al gaf ik toen aan dat daar weleens verandering in kon komen. Die verandering heeft inderdaad ook plaatsgevonden. Wat je van Buehrle kan zeggen, gaat eigenlijk ook op voor Abreu. Hij kwam nooit in de top-10 van een MVP-verkiezing, maar was wel jarenlang één van de betere spelers in de majors.
Tussen zijn 24e en 36e sloeg hij jaarlijks zo’n 65 extra base hits, stal hij bijna dertig honken en kwam hij tot een OPS+ van 138. Abreu won zowel een Silver Slugger als een Gold Glove en mocht twee keer aantreden in de All Star Game, waarin hij één keer de Home Run Derby won.
FRANCISCO RODRIGUEZ
Francisco Rodriguez had zowel een enorm hoge piek als longevity, maar toch is het maar de vraag of K-Rod ooit Cooperstown zal bereiken. Om ons toch een jaartje langer de kans te geven om zijn dossier goed te bekijken, krijgt hij dit jaar mijn stem.
Al in zijn debuutseizoen was de destijds nog maar 20-jarige Venezolaan belangrijk in de World Series-zege van zijn Anaheim Angels. In drie seizoenen zou zijn ERA+ boven de 200 eindigen en slechts drie closers kwamen in hun carrière tot meer saves dan Rodriguez: Lee Smith, Trevor Hoffmann en Mariano Rivera. Zij werden alle drie verkozen tot de Hall of Fame.
ZIJ DIE DE LIJST NIET HAALDEN
Op alfabetische volgorde de afvallers die mijn lijstje net niet haalden:
Bronson Arroyo: Herinner me hem vooral van zijn bijrol in één van de meest genante momenten uit ARod’s carrière.
Carlos Beltran: Zijn kwalijke rol in Houston rommelt nog na. Misschien krijgt hij in de toekomst het voordeel van de twijfel, maar voor nu is het nog te vroeg.
R.A. Dickey: Spelers die meerdere boeken op hun naam hebben, kunnen rekenen op mijn sympathie, maar een plekje in Cooperstown lijkt bijna even waarschijnlijk als de Nobelprijs voor de literatuur.
Jacoby Ellsbury: Overstap naar The Evil Empire heeft niet geweldig uitgepakt.
Andre Ethier: Ging gevoelsmatig van de ene op de andere dag over van een uitstekende speler naar een voetnoot.
J.J. Hardy: Volledig overspoeld door de talentvolle generatie kortestops die hem opvolgde.
Torii Hunter: Een van de kandidaten die in de toekomst misschien alsnog op mijn vinkje mag rekenen.
Jeff Kent: Sloeg tot zijn 29e nauwelijks meer dan 100 homeruns, maar groeide vanaf 1997 uit tot de beste offensieve tweedehonkman aller tijden. Ik geloof er geen hout van en in tegenstelling tot Sheffield zijn de ‘schone’ statistieken absoluut niet Hall-waardig. Bovendien — en ik kan dit niet vaak genoeg onderstrepen — was het een fluim van een kerel.
John Lackey: Prima pitcher, maar bij lange na niet goed genoeg voor de Hall of Fame.
Mike Napoli: Een goeie baard maakt je nog geen Hall of Famer, looking at you, Jayson Werth. Al heb ik wel van hem genoten in zijn tijd bij de Red Sox, samen met Jarrod Saltalamacchia.
Jhonny Peralta: Leuk dat hij er een jaartje op mag staan.
Andy Pettitte: Uitstekende pitcher, maar hoeveel kans zou hij maken op een plekje in Cooperstown als hij geen deel had uitgemaakt van één van de beste ploegen uit de recente geschiedenis?
Manny Ramirez: Eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik wel voor Manny zou hebben gestemd als de volgende naam op deze lijst er niet was geweest, maar nu kan ik het niet aan mijzelf verkopen.
Alex Rodriguez: Werd tot tweemaal toe betrapt en geruchten gaan dat hij zelfs al tiener al chemisch ondersteund werd.
Jimmy Rollins: Altijd wel een zwak voor hem gehad, maar was toch vooral één van de meest dubieuze MVP’s van de laatste decennia. Nooit een meer dan bovengemiddelde slagman geweest.
Huston Street: Het is al een geweldige eer om op het ballot te staan.
Omar Vizquel: Hoe minder woorden we vuil maken aan deze kandidaat, hoe beter. Eigenlijk een schande dat deze man genoeg stemmen heeft verworven om het nog een keer over hem te moeten hebben.
Jered Weaver: Hoopgevend gestart aan zijn carrière, maar nog voor zijn 30e in de middelmaat beland.
Ook dit jaar vullen meerdere SportAmerika MLB-redacteuren hun Hall of Fame-ballot in. Met het van de ballot verdwijnen van meerdere PED-gebruikers (Bonds, Clemens, etc) en met de toevoeging van weinig échte Hall of Fame-namen, kan dit jaar wel eens een herhaling van zetten ten opzichte van 2022 worden. Net als altijd gebruiken we het stembiljetformat van Ryan Thibodaux (@MrTibbs op Twitter), de officiële Hall of Fame-tracker van het internet.
ANDRUW JONES
Is zes keer dan eindelijk scheepsrecht voor Andruw Jones? Vorig jaar tikte onze landgenoot net de 41% aan, dus hij zal nog wel een serieuze sprong moeten maken om uiteindelijk in Cooperstown uit te komen. Kijken we naar zijn periode in Atlanta, dan is de outfielder een no-brainer. Helaas voor Jones en vele anderen ben je zo goed als je laatste wedstrijden. Zelfs als we de meest oranje bril pakken, kunnen we niet anders concluderen dan dat die niet best waren.
Gaat dit Jones parten spelen? Voorlopig wel. Andruw Jones heeft 10 Gold Gloves, is vijf keer uitgenodigd voor de ASG en kan een Silver Slugger Award tonen aan zijn bezoek thuis. Al die individuele prijzen dateren uit zijn tijd in Atlanta. Na 2007 vertrok hij bij de Braves en vielen zijn prestaties ver terug. Vooralsnog té ver om zijn plekje in de Hall of Fame te verdienen. Hij staat nu voor de zesde keer op het ballot, en als we de pronostieken mogen geloven, mag Jones heel, heel voorzichtig beginnen aan het schrijven van zijn speech.
SCOTT ROLEN
In tegenstelling tot Jones boekt Scott Rolen wel progressie wat stemmen betreft. De derdehonkman ging in twee jaar tijd van 53% naar ruim 62% en de kans is dan ook aanwezig dat hij dit jaar over de drempel mag stappen. Dat er in Cooperstown betere spelers zijn op deze positie staat buiten kijf. Rolen hoeft zich echter bepaald niet te schamen als hij met 8 Gold Gloves, een Silver Slugger, 7 All-Star Games, een RotY en niet te vergeten een wereldtitel met de Cardinals in 2006 aanklopt bij de Hall of Fame.
Zijn statistieken mogen er ook zeker zijn. Rolen staat in een zeer exclusief rijtje van derdehonkmannen met tenminste 300 homeruns en 100 gestolen honken. Ook in veel advanced stats vinden we de voormalig speler van onder meer de Phillies en Cardinals terug in de bovenste regionen. Een slashline van .281/.364/.490 laat mensen niet direct steil achterover slaan, maar het complete plaatje dat Scott Rolen heet, hoort mede daardoor wel in Cooperstown.
BILLY WAGNER
Tegenwoordig is het heel gewoon, maar er waren tijden dat het zeldzaam was dat closers de 100 mph aantikten. Billy Wagner was één van de weinigen die dit lukte. De southpaw was daarmee een attractie op de heuvel. Voor een plek in Cooperstown moet je veel meer zijn dan dat, maar daar hoeven we ons bij Wagner geen zorgen over te maken. Nee, zijn 422 saves komen in de verste verte niet in de buurt bij de 652 van Mariano Rivera. De superster uit Panama is dan ook van buitencategorie. En eigenlijk nog beter dan dat.
In het groepje achter Rivera slaat Wagner bepaald geen slecht figuur. Sterker nog, de lefty is op veel vlakken beter dan Trevor Hoffman of Bruce Sutter. Laten dat nu twee closers zijn die het al wel tot de Hall of Fame hebben geschopt. Zo is het ERA (2.31) van Wagner lager dan van zijn twee genoemde collega’s en ook zijn WHIP ligt een fractie lager. Het enige dat Billy Wagner uit de HoF zou kunnen houden, zijn z’n IP. Voor een closer zou dat echter niet doorslaggevend mogen zijn.
JEFF KENT
Niet de meest sympathieke tweedehonkman ooit, maar aan slag wel één van de allerbeste. Vorig jaar kreeg Kent mijn stem en nu, bij zijn tiende en laatste poging, krijgt hij ‘m opnieuw. Defensief was het misschien niet ‘je dat’, maar als je op jouw positie één van de meest gevreesde powerhitters bent, mag je hier en daar ook wel een zwak punt hebben. Of Kent het ook daadwerkelijk gaat halen, is zeer de vraag. Hij zit al jaren rond de 32% van de stemmen.
MANNY RAMIREZ
Een icoon in Beantown, een vaste klant tijdens de ASG, negen Silver Slugger Awards, een Batting Title, twee World Series en een World Series MVP. Klinkt best goed toch? Er staat echter ook twee positieve dopingtests tegenover en de nodige momenten waarop Manny niet Manny was. Het zal zo langzamerhand spannend worden voor de outfielder. Zijn naam staat voor de zevende keer op het ballot, maar vooralsnog moet Ramirez het doen met een slordige 28% van de votes. Bij lange na niet voldoende dus.
ANDY PETTITTE
Vorig jaar een twijfelgeval, maar de grijze massa werd aan het werk gezet en dit keer sloeg de balans uit in het voordeel van de werper. Pettitte heeft letterlijk een handvol ringen en won 256 wedstrijden in zijn lange loopbaan. De drievoudig All-Star pikte daarnaast nog de MVP mee in de ALCS van 2001 tegen de Mariners. Vijf jaar eerder werd hij achter Pat Hentgen tweede in de Cy Young. Pettitte zou die Award nooit winnen, maar eindigde wel zes keer in de top 5.
Pettitte is daarnaast nog altijd de pitcher met de meeste overwinningen (19) in het postseason. Stuk voor stuk goede argumenten om Pettitte naar de Hall of Fame te sturen. Toch voel je de “maar” in dit verhaal ook aankomen. Aan het begin van deze eeuw, volgens de overlevering althans, kon Andy Pettitte de verleiding niet weerstaan om naar de beruchte PED te grijpen. Een smet op zijn carrière, maar ook vreemd. In 1996 won hij 21 wedstrijden en later zijn eerste World Series. Dat jaar was Pettitte op zijn best, maar zou dit dus zonder de verboden vruchten hebben gedaan.
GARY SHEFFIELD
Net als Pettitte viel Gary Sheffield vorig jaar net buiten mijn ballot. Wat nu dan de doorslag gegeven heeft? Voornamelijk dat de tijd voor hem begint te dringen en ik tot de conclusie gekomen ben dat iemand met zijn statistieken niet misstaat in Cooperstown. En die swing die je herkent uit duizenden niet te vergeten! Negen keer gaf Sheffield acte de presence tijdens de ASG, vijf keer won hij de Silver Slugger en de grootste titel van allemaal volgde in 1997. Met de Marlins in de World Series tegen de Indians.
In totaal zwierf Sheffield bijna een kwart eeuw door de MLB. Hij nam even een aanloopje van een paar seizoenen, maar vanaf het begin van de jaren negentig tot halverwege het eerste decennium van deze eeuw behoorde Sheffield tot de elite in de sport.
Hij zit in een zeer select gezelschap dat minimaal 500 homeruns, 1500 runs scored en 1500 RBIs heeft verzameld. In zijn nadagen werd zijn naam genoemd in het bekende BALCO-schandaal. Positief getest werd Sheffield nooit, maar hij gaf wel toe prestatie bevorderende middelen gebruikt te hebben. Tegenover al het moois dat hij de sport gegeven heeft, zullen we hem die scheve schaats maar vergeven.
ALEX RODRIGUEZ
Misschien niet de populairste keuze van allemaal. Sympathiek is de man niet, eerlijk evenmin en clean al helemaal niet. Ik blijf er echter bij dat één van de beste spelers van zijn generatie een plek in de Hall of Fame verdient. Dat die generatie in de verste verte niet van onbesproken gedrag is, nemen we in dit geval maar even voor lief. Om daadwerkelijk de drempel in Cooperstown over te stappen, zal de voormalige vrijer van Madonna nog een flinke inhaalslag moeten maken. Vorig jaar bleef Alex Rodriguez namelijk steken op ruim 34% van de stemmen.
(EVEN) GEEN RUIMTE…
Mark Buehrle: Vorig jaar wel, nu toch iets te veel twijfel. Jojoën we volgend jaar de andere kant weer op? Ja, waarschijnlijk wel…
Carlos Beltran: Die jongen komt er wel…maar wat mij betreft nu nog even niet. Iets met vuilnisbakken in Houston.
Omar Vizquel: Prima speler hoor, maar om nog even in ’t jargon te blijven: “Vuilnisman, kan deze zak ook mee?”
Bronson Arroyo: Leuk dat ‘ie er een jaartje aan mag ruiken!
Jayson Werth: Zijn baard is jaloersmakend, dat wel!!!
Ook dit jaar vullen meerdere SportAmerika MLB-redacteuren hun Hall of Fame-ballot in. Met het van de ballot verdwijnen van meerdere PED-gebruikers (Bonds, Clemens, etc) en met de toevoeging van weinig échte Hall of Fame-namen, kan dit jaar wel eens een herhaling van zetten ten opzichte van 2022 worden. Net als altijd gebruiken we het stembiljetformat van Ryan Thibodaux (@MrTibbs op Twitter), de officiële Hall of Fame-tracker van het internet.
Vandaag op het hakblok: redacteur Mick van der Nat.
ZIJ DIE TERUGKEERDEN
Dit jaar zijn acht van de negen namen op mijn lijst spelers waarop ik al één keer eerder heb gestemd. Vier van die spelers stonden ook om mijn Ballot van vorig jaar. Hieronder de lijst, in alfabetische volgorde.
MARK BUEHRLE
Ieder jaar is het de vraag of Mark Buehrle de benodigde stemmen haalt om ook volgend jaar weer op het Ballot te staan. In mijn ogen zou de linkshandige pitcher op een veel hoger percentage moeten pollen dan zijn 10% van nu. De redenatie erachter is simpel en toch ook zeer duidelijk.
Hij gooide een perfect game, de snelste wedstrijd in de geschiedenis met 99 minuten, een no-hitter, won een World Series ring (Chicago White Sox 2005), won vier Gold Gloves en werd geslecteerd voor vijf All-Star Games. Het enige wat hij mist is een Cy Young award, maar in mijn ogen is het een zekere zaak. Mark Buehrle hoort thuis in Cooperstown.
ANDY PETTITTE
Klopt, het is waar dat Andy Pettitte een gebruiker was van verboden middelen, maar dat was in 2002 en 2004. Beide jaren zijn echter totaal niet noemenswaardig in de rijke carrière van de pitcher. In totaal won hij vijf World Series-ringen in zijn achttien jaar durende carrière en hij pitchte in totaal 267.2 innings in de playoffs.
Pettite is daarmee leider van alle pitchers aller tijden. Tevens sloot hij de 44 wedstrijden die hij startte in het postseason negentien keer winnend af. Ook hiermee is hij nummer één in MLB’s geschiedenis. De man geboren in Baton Rouge, Louisiana was altijd de beste versie van zichzelf als het aankwam op October Baseball en verdient mede daardoor mijn stem.
ALEX RODRIGUEZ
Bijna alle dopingzondaars zijn van het Ballot af. Barry Bonds en Roger Clemens behaalden vorig jaar allebei niet genoeg stemmen en de veelbesproken Curt Schilling staat ook niet meer op de lijst. Dat betekent dat de schijnwerpers zich nu op Alex Rodriguez richten. In mijn ogen hoort A-Rod thuis in de Hall of Fame, want iemand die zoveel gewonnen heeft en zoveel voor de sport heeft betekend kan je niet uit de Hall of Fame houden; ook al biechtte hij in 2009 zijn steroïdengebruik gedurende drie seizoenen in 2001-2004 op en testte hij in 2013 positief.
De kortestop won drie MVP’s (2003, 2005 en 2007), één World Series (2009), twee Gold Gloves (2002 en 2003), tien Silver Slugger Awards (1996, 1998-2003, 2005 en 2007-2008), één Batting Title (1996) en hij werd veertien keer uitgeroepen als All-Star (1996-1998, 2000-2008 en 2010-2011).
Naast die waslijst aan prijzen heeft A-Rod ook nog eens statistieken waar menig honkballer watertandend naar zal kijken. In 22 seizoenen had hij 10566 slagbeurten (.295 slaggemiddelde), 2021 runs, 2086 RBI, 696 homeruns, 329 gestolen honken, een OPS+ van 140 en 177.5 WAR. Op de JAWS lijst voor kortestops staat hij op de tweede plaats aller tijden, waarbij alleen de legendarische Honus Wagner hoger staat. In totaal laat hij op die JAWS lijst 27 Hall of Famers achter zich. In mijn ogen is er maar één conclusie: Alex Rodriguez is een Hall of Famer.
BILLY WAGNER
Met een beruchte fastball, die vaak 100 mph aantikte, terroriseerde Billy Wagner zestien jaar lang slagmensen in MLB. Hij pitchte in 853 wedstrijden, maakte hiervan 703 wedstrijden af als closer en schreef 422 saves op zijn naam. Zijn 422 saves maken hem de zesde closer aller tijden. Hij moet alleen Mariano Rivera (652), Trevor Hoffman (601), Lee Smith (478), Francisco Rodriguez (437) en John Franco (424). Wel zitten Craig Kimbrel (394) en Kenley Jansen (391) bijna op de hielen.
‘The Kid’, zoals zijn bijnaam luidde, had tijdens zijn carrière een 11.9 strikeouts per 9 innings pitched ratio (K/9). De hoogste ooit voor een Major League pitcher met meer dan 750 innings in de boeken. Alleen de beste closers horen thuis in Cooperstown en tot die groep hoort Billy ‘The Kid’ Wagner.
OPNIEUW OP DE LIJST
Vorig jaar vielen vier spelers van mijn gekozen Ballot af. Ik schreef toen dat ik, ballot-ruimte willende, opnieuw op hen zou stemmen. Voor alle vier was dit jaar ruimte nadat Barry Bonds, Roger Clemens, Prince Fielder, Tim Lincecum en Mark Teixeira van het Ballot af vielen. Daarbij werd ‘Big Papi’ David Ortiz wel verkozen tot Cooperstown. Hierbij dus de vier terugkerende gezichten in alfabetische volgorde.
BOBBY ABREU
Bobby Abreu was een machine. Weinig spelers speelden zoveel wedstrijden als hij deed. Dertien seizoenen lang speelde hij minstens 150 wedstrijden. Daarnaast was hij ook een expert in het op de honken komen. In zijn piekjaren van 1998 tot 2004 stond Abreu 1966 keer op de honken, sloeg hij 286 keer een tweehonkslag, kreeg hij 739 keer vier wijd en stal hij 203 keer een honk. Dit deed de rechtsvelder allemaal in de tijd dat de steroïdengebruikers domineerden in MLB. Bobby Abreu was altijd consistent en leverde altijd en daarom hoort hij thuis in de Hall.
TODD HELTON
Zeventien jaar lang droeg hij het uniform van de Colorado Rockies. Hij speelde 2247 wedstrijden, sloeg 369 homeruns, werd vijf keer uitverkozen tot All-Star (2000-2004), won vier Silver Sluggers en drie Gold Gloves. Todd Helton is een van de beste eerstehonkspelers die in de Majors heeft rondgelopen.
Wie zegt dat zijn statistieken beter zijn door Coors Field kijkt verkeerd. Buiten zijn thuisstadion had hij een OBP van .386 en een OPS van .855. Naast zijn fantastische slagstatistieken had Helton ook een WAR van 61.2 over zijn gehele carrière. Hiermee staat hok vijftiende onder alle eerstehonkspelers uit de geschiedenis. Voor hem staan tien Hall of Famers en drie toekomstige leden van Cooperstown (Albert Pujols, Miguel Cabrera en Joey Votto).
MANNY RAMIREZ
Er zijn weinig spelers zo bijzonder als Manny Ramirez. Terwijl er duidelijke regelgeving was over wat wel en niet kon rondom steroïdegebruik, besloot hij toch aan de verboden middelen te gaan. In 2009 werd hij voor vijftig wedstrijden geschorst na een positieve test en twee jaar later was het weer raak. Ramirez besloot toen echter te stoppen met honkballen nadat hij tegen een honderd wedstrijd durende schorsing aankeek.
Toch verdiend de buitenvelder een plekje in Cooperstown. Hij sloeg 555 homeruns in 19 jaar tijd. Ramirez had daarbij een slashline van .312/.411/.585, een WAR van 69.2 en een OPS van .996. Daarbij is hij nog altijd de leider als het gaat om homeruns in het Postseason met 29. Jose Altuve (23 HR) komt steeds dichter bij zijn kroon als homerunkoning van oktober. Laat Altuve Ramirez maar passeren als hij vanuit Cooperstown toekijkt.
GARY SHEFFIELD
De laatste terugkeerder en tevens ook laatste gebruiker op de lijst. Eigenlijk is het verhaal van Gary Sheffield in grote lijnen ter vergelijken met het verhaal van Barry Bonds. Beide spelers begonnen pas op late leeftijd aan prestatieverhogende middelen — Sheffield begon zelfs op aanbeveling van Bonds. Toch was ook ‘The Natural’ voor zijn PED’s tijdperk een Hall of Famer.
Zijn loopbaan begon in 1988 in de Majors bij de Milwaukee Brewers. In zijn eerste ‘schone’ tien jaar van 1988 tot 1998 werd hij vier keer benoemd tot All-Star en won hij twee Silver Sluggers. Daarbij eindigde hij in 1992 als derde in de MVP stemming en in 1996 werd hij zesde. ‘Sheff’ sloeg in zijn eerste decennium 202 homeruns en had een OPS+ van 140. Het einde van zijn carrière was niet clean, maar toch hoort Gary Sheffield in de Hall of Fame.
VERS BLOED
Het is nu de derde keer dat ik mijn Ballot mag opgeven voor SportAmerika. Beide keren hiervoor koos ik ervoor Andruw Jones niet te kiezen. Toch ben ik nu veranderd van mening en hieronder is te lezen waarom.
ANDRUW JONES
Soms moet je toegeven waneer je er naast zat. In mijn geval is dat de case Andruw Jones. Tijdens mijn werkzaamheden bij de afgelopen Honkbalweek sprak ik met veel mensen die meer kennis hebben van het spelletje dan ik. Een ieder vond de Curaçaoënaar een Hall of Fame-waardige speler en dat leidde er toe dat ik nogmaals in zijn carrière ben gedoken.
Mijn argument voor het niet selecteren van Jones waren de laatste vijf jaar van zijn carrière. Echter was zijn tijd in Atlanta bij de Braves de twaalf jaar ervoor wel uitstekend. Tien Gold gloves, vijf All-Star Games en één Silver Slugger Award maken van hem toch wel een ster. ‘The Curaçao Kid’ ligt op koers om het dit jaar wel te redden naar Cooperstown en dit keer heeft hij ook mijn zegen.
ZIJ DIE DE LIJST NIET HAALDEN
Op alfabetische volgorde de afvallers die mijn lijstje net niet haalden:
Bronson Arroyo: Eén All-Star Game en één Gold Glove, niet goed genoeg voor Cooperstown.
Carlos Beltran: Kijken of hij volgend jaar nog op het Ballot staat, misschien krijgt hij dan mijn stem.
Matt Cain: Heel kort, heel goed, maar geen Hall of Famer.
R.A. Dickey: Was bijna keuze tien door zijn knuckleballs, maar had maar één topjaar (2012). Verder was hij erg slecht bij ‘mijn’ Texas Rangers.
Het laatste duel in de Divisional Round ging tussen de Dallas Cowboys en de Tampa Bay Buccaneers. De mannen van Brady waren de enigen die met een negatief record de play-offs bereikten. De Cowboys, daarentegen, deden lang mee in de absolute top van de NFC, maar konden de Eagles niet achterhalen als koploper van de NFC East. Daarom moesten zij genoegen nemen met de #5 seed. Een geluk bij ongeluk, want op de maandagavond had Dallas geen kind aan de worstelende Buccaneers.
BUCCANEERS VORMDEN NOOIT ECHT EEN GEVAAR
Dikwijls vonden de Tampa Bay Buccaneers zich in een hopeloze situatie richting het vierde kwart van een wedstrijd. Dikwijls was het dan Tom Brady die opstond en, als ware het zijn primetime vorm, het duel alsnog naar zijn hand zette. Tegen de Dallas Cowboys, met een ontketende Dak Prescott, volstond zelfs dat echter niet. Aan het begin van het derde kwart was de stand 24-0 door vier touchdowns en vier gemiste PAT’s.
Dak Prescott has seen enough of the missed extra points. “Go for f**ckin’ two!” pic.twitter.com/yuPH7FN8NE
De Bucs deden in datzelfde kwart wat terug en brachten daarmee de stand op 24-7. Bij de start van het vierde kwart drukten de Cowboys de opstand echter weer de kop in door wederom een touchdown pass van Prescott, met ditmaal wel een succesvolle PAT. Een nieuwe touchdown drive voor Tampa Bay volgde, met ter afsluiting een 2-pt conversion: 31-15. Vervolgens werd een onside kick herovert, maar een turnover on downs maakte een einde aan het kleine beetje hoop dat nog bestond.
PRESCOTT EXCELLEERT
Een sterk optreden dus, van Dak Prescott (25/33, 305 yards, 4 TD). De quarterback van de Cowboys behaalde een passer rating van 143,3 en kan daarmee ook een serieuze dreiging zijn voor de 49ers. Overigens hielp de slimme playcalling van offensive coordinator Kellen Moore ook. Hij maakte optimaal gebruik van de behendigheid van Prescott en van wapens als Dalton Schultz en CeeDee Lamb. Aanvullend hield de sterke Dallas defense de offense van Tom Brady in toom. Daarmee deden de gemiste PAT’s van kicker Brett Maher er niet toe en kwam er een eind aan 30 jaar zonder overwinningen in uitwedstrijden in de play-offs.
Waar Prescott zijn seizoen op sterke wijze vervolgde, eindigde Tom Brady (35/66, 351 yards, 2 TD, INT) de zijne in teneur. De eerste helft speelde hij niets klaar met zijn offense en de wederopstanding in de tweede helft was halfslachtig. Een niet onverwacht eind van een teleurstellend seizoen voor de toch zeer getalenteerde Buccaneers. Het betekent ook de aftrap van een off-season waarin de speculaties rondom Brady de headlines geregeld zullen domineren. Stopt hij? Blijft hij? Bij de Bucs? Zoekt hij zijn heil elders? Die vragen zijn pas echt beantwoord als het nieuwe seizoen begint.
DIVISIONAL ROUND ROND
Met de overwinning van de Cowboys zijn de laatste acht kanshebbers voor de felbegeerde Vince Lombardi Trophy bepaald. In de AFC nemen de Jacksonville Jaguars (4) het zaterdag (22:30) op tegen nummer één seed Kansas City Chiefs en op zondag (21:00) ontmoeten de Buffalo Bills (2) en Cincinnati Bengals (3) elkaar voor de tweede keer dit seizoen. De eerste ontmoeting werd na enkele minuten stilgelegd, en uiteindelijk geannuleerd, na de hartstilstand van Bills safety Damar Hamlin, die inmiddels revalideert.
De NFC moet het in de Divisional Round doen zonder de #3 en #4 seed na nederlagen tegen NFC East teams. In de nacht van zaterdag op zondag (02:15) strijden daarom NFC East rivalen New York (6) en Philadelphia (1) om een plek in de NFC Championship Game. In de nacht van zondag op maandag (00:30) komt er wederom een NFC East team uit als de Cowboys (5) het opnemen tegen de 49ers (2).
Lees hier de Wild Card Round recaps van zaterdag en zondag!
Het was weer genieten geblazen de afgelopen dagen in de National Hockey League. In deze High Five hebben we weer een goal van Daniel Sprong, terwijl Alex Ovechkin nog maar weer eens een record aan zijn toch al indrukwekkende palmares toevoegde. Wat betreft Game of the Week konden we niet kiezen, dus hebben we het ons gemakkelijk gemaakt en er twee voor je geselecteerd. Voor de Star of the Week reizen we dit keer af naar Tampa Bay.
HIGH FIVE
JESPER BOQVIST vs ANAHEIM DUCKS
Een ontmoeting tussen de ploeg met gemiddeld de minste goals per wedstrijd en ’t team met het beste record in uitwedstrijden. Op voorhand verwacht je geen spannende wedstrijd. En dat werd het ook niet. Daarvoor waren de Devils toch echt een paar maten te groot voor de Anaheim Ducks. Met 2 goals was Jack Hughes zijn vriend Trevor Zegras de baas. De All-Star van de Devils stond na deze ontmoeting op 21 goals in zijn laatste 22 wedstrijden. Een unieke prestatie, want nooit eerder vertoond door een speler in het shirt van deze franchise.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) January 14, 2023
Hoewel een wedstrijd van de Devils in deze tijd al snel de Jack Hughes-show wordt, kwam de mooiste van de avond wel degelijk op naam van iemand anders. Jesper Boqvist rondde in de derde periode bekwaam af, maar de schoonheid van deze treffer zat ‘m vooral in de pass. Je hebt splijtende passes en dan is er nog de pass waarmee Damon Severson zijn ploeggenoot wegstuurde. De arme Ducks waren volledig kansloos en dat gold in zekere zin ook voor goalie John Gibson.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) January 14, 2023
De Devils boekten in Anaheim hun zestiende overwinning buitenshuis. In slechts hun negentiende uitwedstrijd en dat is een record in de NHL. New Jersey heeft de aansluiting met de Hurricanes in de Metropolitan weer gevonden, maar ook de Rangers en Capitals zijn niet ver weg. Waar in de Atlantic de kaarten al zijn geschud, daar is deze divisie in het oosten enorm spannend. En de Ducks? Zij hopen dat dit abominabele seizoen hen aan het einde van de rit de hoofdprijs oplevert in de vorm van Connor Bedard.
JARED MCCANN vs CHICAGO BLACKHAWKS
Voor goals en spektakel zit je de laatste tijd gebakken bij de Seattle Kraken. De jongste franchise speelde tot zaterdag zeven wedstrijden in januari en scoorde daarin 33 goals. Oh ja, de Kraken wisten al die zeven wedstrijden ook nog eens te winnen. Voor Daniel Sprong en consorten kon 14 januari een historische dag worden. Seattle speelde in Chicago de zevende en laatste wedstrijd van hun road trip en nooit eerder in de geschiedenis van de NHL wist een team een dergelijk lange trip te sweepen.
Je kunt goed aan een wedstrijd beginnen. Dan kun je nog geweldig aan een wedstrijd beginnen, maar zelfs daarmee waren de Kraken niet tevreden. Ze knalden uit de startblokken in het United Center. Binnen drie minuten hadden de bezoekers hun voorsprong te pakken. Met zijn veertiende van dit seizoen was Daniel Sprong de gevierde man. Jonathan Toews probeerde het feestje te verstoren, maar dit liet Seattle niet gebeuren. Er volgenden in het eerste kwartier nog 5 goals. Matty Beniers scoorde één keer. Jared McCann nam er twee voor zijn rekening.
De voormalig aanvaller van onder meer Florida en Pittsburgh heeft het meer dan uitstekend naar zijn zin in Seattle. In 2018-2019 schopte McCann het eens tot 19 goals, maar daar ging hij vorig jaar namens de Kraken dik overheen. De 27 treffers van toen verbleken echter bij dat waar de 26-jarige Canadees nu mee bezig is. Voor het eerst in zijn loopbaan scoorde McCann een hattrick en halverwege dit seizoen staat hij al op 22 goals. Een nieuw persoonlijk record lijkt dus een kwestie van tijd.
Wat voor de Kraken – naast hun 8-5 zege – nog veel interessanter was, waren de nederlagen van Vegas (3-4 tegen Edmonton) en Los Angeles (2-5 tegen New Jersey). Daardoor is Seattle tot op twee punten van koploper Vegas gekomen in de Pacific Division en staan ze op gelijke hoogte met de Kings. Daarnaast zijn ze voor het eerst in het bestaan bezig aan een 8-game winning streak. Om deze uit te breiden, zullen ze maandagavond in topvorm moeten zijn. Tampa Bay komt op bezoek en de Lightning wonnen zeven van hun laatste negen wedstrijden.
PATRIK LAINE vs DETROIT RED WINGS
De Detroit Red Wings begonnen 2023 met drie opeenvolgende nederlagen. Daarna volgden overwinningen op Winnipeg en Toronto. Met Columbus als volgende tegenstander hadden de Wings dus een uitgelezen mogelijkheid om nu eens een 3-game winning streak neer te zetten. Van die gedachte kwamen ze al snel terug, want ze liepen tegen een ouderwets trefzekere Patrik Laine aan. De Finse scherpschutter was dit seizoen nog niet overdreven productief, maar maakte dit in Detroit enigszins goed.
Na een teleurstellend eerste seizoen bij de Blue Jackets (10G, 21 punten en een -29 rating in 2021) herpakte Laine zich vorig seizoen met 26 goals in 56 wedstrijden. Mede door blessures wilde het ook deze jaargang nog niet zo vlotten. Een goalgetter pur sang als Laine toch wel is, zal altijd een keer opstaan. Zaterdag hadden de Red Wings de pech dat dit uitgerekend tegen hen gebeurde. Na ruim vijftien minuten had de Fin zijn eerste twee goals van de avond al te pakken en na anderhalve minuut in de tweede was de hattrick al een feit.
Vladislav Gavrikov parks at the crease and shovels home the rebound for the second CBJ goal in 1:06!#CBJpic.twitter.com/149s7ZMV9g
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) January 15, 2023
Dit was voor Laine zijn tiende in de sterkste competitie ter wereld. Zijn laatste dateerde van 17 februari 2022, toen de Fin met 3 goals een belangrijk aandeel had in de zege op de Blackhawks. Dit keer waren zijn goals alleen niet voldoende voor de zege. De derde periode werd één groot slotoffensief van de Wings. Detroit scoorde drie keer, maar naast Laine had ook Vladislav Gavrikov namens Columbus gescoord. Met deze 4-3 overwinning beëindigde Columbus een 3-game losing streak. In de stand baat het hen niks. De Blue Jackets blijven troosteloos laatste in de Metropolitan.
ALEX OVECHKIN vs PHILADELPHIA FLYERS
Een historische avond in de Capital One Arena in Washington deze zaterdag. En weer was Alex Ovechkin het middelpunt van de belangstelling. De Russische dertiger heeft de tweede plek op de all-time topscorerslijst al enige tijd in bezit, maar nu is hij ook nog gedeeld recordhouder wat betreft het aantal 30-goal seasons. Tot zaterdag had Mike Gartner, die tussen 1979 en 1998 tot 17 30-goal seasons kwam, het alleenrecht. Aan het einde van de eerste periode tegen de Flyers plaatste The Gr8 Eight zichzelf op gelijke hoogte met de Hall of Famer.
De Capitals konden de dertigste van Ovi prima gebruiken. Een paar minuten eerder had Scott Laughton op de PP de bezoekers op voorsprong gezet. Een verrassing kon dit al niet meer genoemd worden, want de Flyers hadden immers zes van hun laatste zeven wedstrijden gewonnen. Na een goede run in december staan de Capitals in januari weer met beide benen op de grond en met ’t oog op de play-offs konden ze zich eigenlijk geen nederlaag permitteren tegen de “mindere” Flyers.
Het was niet alleen de wedstrijd van Ovi, maar in de tweede periode liet ook James van Riemsdyk van zich horen. Zijn zevende van dit seizoen zette Philadelphia weer op voorsprong. Voor JVR was deze treffer net wat lekkerder dan zijn vorige 6, want bij Washington speelt immers zijn jongere broer Trevor. Die zal de familie-app voorlopig even op mute zetten, want James heeft alle reden tot opscheppen. Zo’n 50 tellen na zijn 2-1 bepaalde Wade Allison de eindstand op 3-1. Niet alleen wonnen de Flyers dus in Washington, maar de goal van JVR was ook nog eens de gamewinner.
BLAKE WHEELER vs ARIZONA COYOTES
Verdiende Rick Bowness het niet om de Central Division te coachen tijdens de All-Star Game? Natuurlijk doet Peter DeBoer het goed in Dallas, maar in Winnipeg viel nogal wat puin te ruimen na vorig seizoen. Het zat niet goed in de kleedkamer en de prestaties vielen vies tegen. Nu we halverwege dit seizoen zijn, kunnen we niet anders dan concluderen dat Bowness de rotzooi heeft opgeruimd. Het draait lekker bij de Jets en na de 2-1 overwinning op Arizona zijn ze de trotse koploper in de Central.
Blake Wheeler rips home the gorgeous passing setup from Scheifele and Perfetti, restoring Winnipeg's lead!#GoJetsGopic.twitter.com/0ABP2avRQU
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) January 16, 2023
Winnipeg heeft nu acht van de laatste negen wedstrijden gewonnen. Op 10 januari leden ze in Detroit (5-7) hun eerste en enige nederlaag van 2023. Tegen de laagvlieger uit Arizona ging het zondag niet vanzelf, maar Bowness heeft onder meer Pierre-Luc Debois aan de praat gekregen. De 24-jarige winger schoot tegen de Coyotes voor de twintigste keer in 2022-2023 met scherp en ligt op koers voor een seizoen met ruim 35 goals.
Pierre-Luc Dubois picks up his 20th goal of the year with a redirect tally on the power play, Jets lead 1-0!#GoJetsGopic.twitter.com/TGm9o8SDFa
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) January 16, 2023
De goal van Dubois was niet genoeg. Voor de twee belangrijke punten hadden de Jets nog een tweede treffer nodig na de gelijkmaker van Clayton Keller. Die tweede treffer kwam er ook. En hoe! De opzet was prachtig en met de afronding van Blake Wheeler was ook helemaal niets mis. Het was afwachten hoe de 36-jarige Wheeler zou reageren op het afnemen van zijn “C”, maar niemand hoeft zich zorgen te maken. Zijn gamewinner tegen de Desert Dogs was zijn elfde goal en tevens zijn dertigste punt.
SAVE OF THE WEEK
JACK CAMPBELL vs SAN JOSE SHARKS
Met Jack Campbell hoopten de Edmonton Oilers hun sores onder de lat op te lossen. Helemaal naar wens verloopt ’t allemaal nog niet voor de voormalig Leafs-goalie, want Stuart Skinner is dit seizoen de betere van de twee sluitposten. Afgelopen vrijdag brachten de Oilers een bezoek aan San Jose en mocht Campbell voor de derde opeenvolgende wedstrijd aan de bak. Tegen de Kings (.846 sv%) verliep zijn optreden knap beroerd, maar in Anaheim was er een herstel (.913 sv%). Die lijn trok hij door op bezoek bij de Sharks.
De superieure Oilers hadden geen kind aan de Sharks. Aan de hand van Connor McDavid (2G, 1A) en Leon Draisaitl (1G, 2A) liepen de Oilers simpel naar een 5-0 voorsprong na veertig minuten. Vroeg in de derde periode was er wat dreiging van de Sharks en leek Marc-Edouard Vlasic de shutout voor Campbell te verpesten. De blueliner had er geen moment op gerekend dat de goalie met een weergaloze save op de proppen zou komen. Met deze save liet Campbell heel even een glimp van zijn klasse zien.
Belangrijk voor de wedstrijd was die save niet, maar voor de goalie was ‘ie zeker lekker. Campbell hield zich op zijn eerste shutout van dit seizoen en z’n eerste sinds 26 april van vorig jaar. Die dag hield de goalie namens Toronto de Red Wings van scoren. Helaas voor Jack Campbell kwam die shutout er niet. Vijf minuten voor tijd stak Oskar Lindblom daar een stokje voor. Met zijn vierde van deze campagne bepaalde de voormalig Flyer de eindstand op 1-7. Een gigantisch pak slaag voor San Jose en voor Edmonton de tweede ruime zege op rij. Twee dagen eerder werden de Ducks al met 6-2 verslagen.
GAMES OF THE WEEK
DALLAS STARS – CALGARY FLAMES
No lead is save in the NHL. Een zin die je vaak hoort in ’t commentaar, maar vaak om wat spanning in een duel te houden. Dit leek ook zaterdag het geval in Dallas. Met de Calgary Flames gaat ’t nog niet crescendo dit seizoen, maar tegen de sterke Stars maakten ze een statement. De fans in Dallas wisten niet wat hen overkwam toen er opeens 6-1 op het scorebord stond in het voordeel van de Flames. Peter DeBoer heeft zijn troepen bijgebracht om nooit op te geven en het resultaat was een schitterende derde periode van de Stars. Helaas schoten ze op het eind wel net tekort: 5-6.
BOSTON BRUINS – TORONTO MAPLE LEAFS
Een ontmoeting tussen twee teams die elkaar aan het einde van dit seizoen zomaar kunnen treffen in de Eastern Conference Final. Na een moeizame start hebben de Maple Leafs het de laatste tijd behoorlijk op de heupen, maar dit kan al het gehele seizoen gezegd worden van de Boston Bruins. De bezoekers uit Toronto hadden voor dit duel hun sterspeler terug. Auston Matthews miste twee wedstrijden vanwege een blessure, maar liet zich in Boston gelden. Zijn 21e goal van deze jaargang was voor zijn Leafs niet genoeg. De Bruins wonnen met 4-3.
STAR OF THE WEEK
NIKITA KUCHEROV (TAMPA BAY LIGHTNING)
Het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend dat Nikita Kucherov jaar in jaar uit tot de allerbeste spelers in de NHL behoort. Soms vergeten we dat de Rus nog altijd maar 29 is en eigenlijk nu pas op zijn best zou moeten zijn. Op zijn best was Kucherov de afgelopen week zeker. Met de Tampa Bay Lightning werkte de forward drie wedstrijden af. Dat hij in vorm was, gaven zijn statistieken wel aan. In totaal noteerde de voormalig second-rounder 7 punten (3G, 4A) en daarmee is hij onze Star of the Week.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) January 11, 2023
Nikita Kucherov is fit en dan wordt duidelijk hoe goed de man eigenlijk is. Dit seizoen is Kucherov verreweg de meest productieve speler voor Jon Cooper. In zijn eerste 41 wedstrijden scoorde hij 17 goals, maar vooral zijn 45 assists zijn indrukwekkend. Die 62 punten zijn goed voor de eerste plek op de topscorerslijst in Tampa Bay. Steven Stamkos volgt op respectabele afstand. De captain moet het doen met 48 punten (18G, 30A).
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) January 13, 2023
Deze week was Nikita Kucherov met name tegen de Columbus Blue Jackets onnavolgbaar. Met 2 goals en 2 assists had hij een flink aandeel in de 6-3 overwinning. Een paar dagen later was Kucherov tegen de Canucks opnieuw trefzeker. Zijn goal en assist hielpen de Bolts aan een 5-4 zege. De week werd afgesloten met een 4-2 overwinning in St. Louis. Een goal zat er dit keer niet in voor Kucherov, maar in de eerste periode was hij wel betrokken met de 25e goal van Brayden Point dit seizoen.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
