Home Blog Pagina 153

MLB Out Of The Park: Knokpartij bij Guardians en White Sox, no-hitter Lorenzen

0

Het was goed raak toen de Cleveland Guardians en de Chicago White Sox. Jose Ramirez sloeg Tim Anderson knock-out in een grote vechtpartij. Daarnaast werd er genoeg geschiedenis geschreven door onder andere Bobby Witt Jr, Bryce Miller en Chase Silseth. In Philadelphia stal Michael Lorenzen de harten van de fans door in zijn eerste thuiswedstrijd met een no-hitter op de proppen te komen.

AMERICAN LEAGUE

WHITE SOX EN GUARDIANS SLAAGS

De Chicago White Sox zijn (opnieuw) bezig aan een teleurstellend seizoen en afgelopen weekend wist sterspeler Tim Anderson zijn frustraties daarover niet meer te verbergen. In de serie tegen divisierivaal Cleveland kwam zaterdag alles naar de oppervlakte bij de infielder. Zelfs op het gênante af. Een onbeduidende RBI-double van Jose Ramirez en diens sliding naar het tweede honk leidde een heuse knokpartij met Tim Anderson in.

In het rijtje met kanshebbers voor de World Series zetten de bookmakers voor aanvang van het seizoen de White Sox op een gedeelde negende plek. Achter teams als Houston, Atlanta, Toronto en de twee clubs uit New York, maar op gelijke hoogte met de Rays. De bookies hadden hen daarnaast boven bijvoorbeeld Texas, Baltimore en Milwaukee. Dat de kansen op ’t postseason een paar weken na de ASG vrijwel nihil zijn, doet dan ook pijn in Chicago. Vreemd is ’t dat ook niet dat de emmer een keer overliep. Zeker niet omdat Anderson zelf ook bezig is aan een ronduit waardeloze jaargang.

Uitgerekend in een wedstrijd waarin het aardig liep bij de White Sox toonde Anderson de slechtste versie van zichzelf. Ramirez dook door de benen van zijn tegenstander om save te zijn, maar de verwachte hulp om overeind te komen, bleef daarna uit. Ramirez zocht de confrontatie en Anderson ging deze niet uit de weg. De twee All-Stars gingen met elkaar op de vuist, teamgenoten en managers verzamelden zich om hen heen en zowel de twee kemphanen als hun managers konden vertrekken.

ONVERMIJDELIJKE SCHORSINGEN

Over het waarom van dit gevecht, dat voor Anderson niet goed afliep, bestaat veel onduidelijkheid. Volgens Ramirez toont de kortestop van Chicago te weinig respect voor de sport. En voor Guardians-rookie Gabriel Arias. Ramirez zou Anderson al een paar keer gewaarschuwd hebben, maar dat is slechts één kant van het verhaal. Over de versie van Anderson tasten we in het duister. Hij stond de pers niet te woord en werd zondag (5-3 winst White Sox) niet opgenomen in de line-up.

Anderson vs. Ramirez was bijzonder, maar in het verleden ging het er vaker hard aan toe.

De vechtersbazen hoorden later deze week een schorsing eisen, waarbij die van Anderson wat hoger uitviel. De White Sox-ster moet zes duels toekijken, terwijl Ramirez drie duels aan de broek kreeg. Beide spelers zijn in beroep gegaan, dus de schorsingen zijn nog niet effectief.


WITT JR. SCHRIJFT GESCHIEDENIS

Een combinatie tussen veel snelheid en genoeg homerun kracht is er eentje die bij veel Major League Baseball spelers niet eerlijk verdeeld is. Bij Bobby Witt Jr. ligt dat anders. Hij maakte van zichzelf een quizvraag door zijn twintigste homerun van het seizoen tegen de Philadelphia Phillies te slaan.

Daarmee werd hij de eerste speler in de geschiedenis van de sport die in zijn eerste twee seizoenen minimaal twintig homeruns sloeg en dertig honken stal. De Kansas City Royals mogen dan wel een van de slechtste records hebben in MLB op dit moment, toch kende de franchise een goede periode. Er werden zeven wedstrijden achter elkaar gewonnen, iets wat in de afgelopen zes jaar niet lukte.

Witt Jr. sloeg zijn homerun tegen Aaron Nola in de derde inning van de wedstrijd. Nola gooide een breaking ball die aan de bovenkant van de slagzone bleef hangen en de kortestop van de Royals wist daar wel raad mee. Hij deponeerde de bal in de tribunes van het linksveld. Daarmee bracht Witt Jr. de Royals weer op gelijke hoogte met de Phillies in een wedstrijd die zij uiteindelijk met 7-5 zouden winnen.

De laatste weken is hij sowieso goed in vorm. In de eerste negentien wedstrijden na de All-Star break had hij een .329/.345/.646 slashline, zes homeruns, negentien RBI en en vijf gestolen honken. Zijn slashline voor het seizoen ligt op 270/.308/.480 met een OPS+ van 114, waar hij vorig seizoen slechts .254/.294/.428 sloeg met ene OPS+ van 103.


ARRIVED IN STYLE

Het is dan al wel weer een tijdje geleden, maar de Houston Astros zijn nog altijd de huidige World Series kampioen. Zoals de traditie voorschrijft gingen de spelers op bezoek bij president Joe Biden in het Witte Huis. Diezelfde Biden en zijn vrouw zijn fan van de Philadelphia Phillies, wat het bezoek van de Astros extra leuk maakte. Zo zei de president van de Verenigde Staten: Jullie wonnen in zes wedstrijden van de Phillies om de World Series te winnen. Jullie realiseren dat ik daarom niet terug kan naar Philadelphia.”

Ook deed manager Dusty Baker nog een belofte. “Tijdens de nacht dat wij de eerste wonnen zei ik: als wij er één winnen moet er ook een tweede bijkomen. We zitten nu midden in het proces en hadden net een goede series met de New York Yankees. Wij gaan nu op bezoek bij de Baltimore Orioles in een heel belangrijke series. Het is misschien wel een van de belangrijkste series voor Baltimore in een hele lange tijd.”


VOOR HET EERST IN 122 JAAR

Met Bryce Miller en Chase Silseth op de heuvel als startende werpers zag het affiche tussen de Seattle Mariners en Los Angeles Angels er niet spetterend uit. Toch schitterde beide heren door respectievelijk tien (Miller) en twaalf keer drieslag te gooien (Silseth). Geen van beide kwam in aanmerking voor een decision, maar wel deden zij iets wat al sinds 1901 niet meer gebeurde.

Alleen in 1901 lukte het twee rookie pitchers om beide tien+ strikeouts in de wedstrijd te gooien. Miller werd na 5.0 innings van de heuvel gehaald en kreeg één earned run tegen en Silseth hield het 7.0 innings vol en kreeg twee earned runs tegen. Uiteindelijk wonnen de Seattle Mariners in extra innings waarmee zij voor het eerst sinds 2005 een vier wedstrijd durende sweep hadden in Los Angeles.


ZORGEN OM MCCLANAHAN IN TAMPA

Shane McClanahan is dit seizoen van grote waarde voor de Tampa Bay Rays. Een blik op zijn resultaten (11 wins tegenover 2 verliespartijen met een 3.29 ERA) is voldoende om daarvoor de bevestiging te vinden. Het lijkt echter uitgesloten dat de southpaw nog een twaalfde overwinning aan dat totaal gaat toevoegen. McClanahan kampt al enige tijd met een blessure aan zijn linker onderarm en Rays-manager Kevin Cash sluit niet uit dat zijn ace klaar is voor 2023.

De club heeft de werper op de 15-day IL geplaatst, maar dat lijkt erg optimistisch. In juli verdween McClanahan ook al even op de IL, maar toen betrof het een rugblessure. Dit is op het eerste oog vele malen erger, want Cash nam zelfs de beruchte Tommy John-operatie in de mond. In dat geval zou de tweevoudig All-Star niet alleen de rest van dit seizoen, maar ook 2024 (grotendeels) missen. Een gigantisch gemis voor de Rays, die het ook al zonder Jeffrey Springs, Drew Rasmussen en Shane Baz moeten stellen de rest van dit seizoen.

In Zach Eflin, Tyler Glasnow, Aaron Civale en Zack Littell heeft Cash nog genoeg smaken voor zijn rotation, maar mede door de blessuregevoelige Glasnow is het allemaal wel wankel geworden. Dit is in de resultaten ook terug te zien. Zo dominant als in de eerste maanden zijn de Rays al heel lang niet meer. Hadden ze op 1 juli nog een voorsprong van 6.5 gewonnen wedstrijden in de divisie, nu kijken ze aan tegen een achterstand van 2 wedstrijden op de Baltimore Orioles.


NATIONAL LEAGUE

LORENZEN DEBUTEERT MET NO-HITTER

Michael Lorenzen heeft een onvergetelijke indruk achtergelaten bij zijn eerste thuiswedstrijd als Phillie. De 31-jarige starter kwam vlak voor de trade deadline over van de Tigers, was al sterk tijdens zijn debuut in Miami (8.0 IP, 6 H, 2 ER, 5 K, 1 BB en een 4-2 zege) maar was woensdag weergaloos voor eigen publiek. Lorenzen zette zijn handtekening onder de veertiende no-hitter in de historie van de Philadelphia Phillies en zijn nieuwe club versloeg de Nationals met 7-0.

Michael Lorenzen is bezig aan zijn negende seizoen en niet eerder gooide hij een complete game. Tot woensdag. De 124 pitches die hij nodig had voor zijn meesterwerk waren eveneens een career high. Die pitch count bezorgde manager Rob Thomson wel hoofdbrekens. Niet alleen voor Lorenzen was het onbekend terrein, maar ook in de MLB had nog geen werper dit seizoen ’t aantal van 124 pitches aangetikt.

Uiteindelijk kwam het dus allemaal goed en heeft Michael Lorenzen in zijn tweede start voor Philadelphia – zijn eerste in een thuiswedstrijd – zijn plek in de geschiedenisboeken. Hij is pas de vijfde werper in de historie van de majors die een no-hitter gooit in zijn thuisdebuut. Don Cardwell van de Chicago Cubs was de enige die dit na 1900 presteerde. Het geeft maar weer eens aan hoe bijzonder deze prestatie is.

GEDULD

De fans in Philadelphia moesten bijna 13 jaar wachten op een no-hitter. Roy Halladay was in 2010 de laatste die in Citizens Bank Park de klus klaarde. Hij deed dat destijds tegen de Cincinnati Reds in de NLDS. Voor de Washington Nationals was het nog veel langer geleden dat zij een no-hitter tégen kregen. De laatste keer was in 1999. Nu zijn het de Angels die in het bezit zijn van de langste streak. Zij wisten in datzelfde jaar Eric Milton van de Minnesota Twins niet te raken.

Het geduld van de neutrale fan werd niet lang op de proef gesteld. Op 1 augustus gooide Framber Valdez tegen de Guardians nog een no-hitter. Dat was op dat moment al de derde van dit seizoen. Domingo German was op 28 juni de eerste met no-hitter. Ruim een week later gooiden Matt Manning, Alex Lange en Jason Foley namens de Tigers een gecombineerde no-no.


WARME TERUGKEER VOOR TURNER

In Free Agency tekende Trea Turner een contract voor elf jaar en $300 miljoen bij de Philadelphia Phillies. Het blijkt nog geen gelukkig huwelijk. Met slechts een slaggemiddelde van .238, elf homeruns en 39 RBI ziet het er niet heel rooskleurig uit voor de kortestop. Turner werd zelfs teruggezet naar de achtste plaats in de slagvolgorde. Hoewel men in Amerika vaak klaagt over de supporters uit Philadelphia staken zij één van hun grote sterren een hart onder de riem. Het idee ontstond op social media en toen hij voor het eerst aan slag kwam in de series tegen de Kansas City Royals kwam er een staande ovatie.

Misschien werkte het echt, want Turner beantwoordde de steun die hij kreeg met een drie-run homerun in de tweede wedstrijd van de series. Het was zijn eerste homerun sinds 8 juli en door de vier RBI die hij in die wedstrijd sloeg kwam hij bijna gelijk met het gehele totaal aantal RBI dat hij in de maand juli sloeg (vijf). Na de series verschenen op grote borden rondom Philadelphia Turner’s antwoord. Hij bedankte de fans voor hun steun met de simpele woorden: “bedankt Philadelphia.” Met de race voor de playoffs die de Phillies hopen te winnen zullen fans ook hopen dat Turner zijn vorm van vorig seizoen weet te hervinden. Toen had hij een slahsline van .298/.343/.466, sloeg hij 21 homeruns, had hij 100 RBI en stal hij 27 honken.


MATT OLSON TIKT DE 100 AAN

In Major League Baseball zijn veel ogen gericht op de prestaties van Ronald Acuna Jr. en Shohei Ohtani. En bepaald niet ten onrechte. In de schaduw van die twee grootheden is Matt Olson bijna stiekem bezig aan een geweldig seizoen. De eerstehonkman van de Atlanta Braves is de enige die Ohtani kan volgen qua homeruns (39 ten opzichte van de 40 van Ohtani) en slechtte dinsdag als eerste de barrière van 100 RBIs.

In het duel met de Pirates bereikte Olson voor het derde seizoen op rij de 100 RBIs. Twee jaar geleden, toen nog in dienst van de Athletics, lukte hem dit voor het eerst. Hij kwam toen uit op 111 runs batted in. Dat persoonlijk record moet hij, mits fit, moeiteloos kunnen verpulveren. Olson bereikte zijn mijlpaal dinsdag op een wat onorthodoxe manier. Met bijna 40 homeruns, ruim 110 hits en 20 doubles kan hij prima overweg met zijn knuppel. Het was echter een vier wijd die hem aan zijn 100e hielp. Met de honken bezet kon Michael Harris II zo de 5-6 scoren.

Matt Olson had 111 wedstrijden nodig voor zijn 100 RBIs en daarmee evenaart hij een stokoud franchiserecord. In 1935, toen nog voor de Boston Braves, ging Wally Berger de eerstehonkman voor. Deze walk bezorgde Olson wel een ander record, want niet eerder in de historie van de Braves wist een speler 11 wedstrijden op rij minimaal één RBI te scoren. Voor Matt Olson begon de reeks op 28 juli met als hoogtepunt de 5 RBIs op 30 juli tegen de Brewers. Atlanta won dit duel overigens met 8-6 en beëindigde daarmee een 3-game losing streak.

Coverfoto: Sue Ogrocki

NFL 32-in-32 | Cleveland Browns: Consistentie is het sleutelwoord

0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 10 het team dat altijd lijkt te zoeken naar consistentie: de Cleveland Browns.

Het seizoen van de Cleveland Browns was vorig jaar eigenlijk al over voor het begon. Het team haalde quarterback Deshaun Watson binnen voor zes, waarvan drie first-round, draft picks. Watson zou door een schorsing pas in week 13 spelen, de Browns stonden toen al op een 4-7 record, laatste in de AFC North. Ook na het officiële debuut van Watson zouden de Browns het niet veel beter doen. Ze eindigden dan ook als laatste in hun divisie met een 7-10 record. Toch waren er ook lichtpuntjes. Zo speelde Nick Chubb weer excellent en bleek Myles Garrett weer een nachtmerrie voor tegenstanders. De dagen van een 0-16 record liggen ver in het verleden, maar sinds het goede seizoen van 2020 verwacht de Dawg Pound stukken meer van hun Browns.

FREE AGENCY

De Browns wisten afgelopen off-season eigenlijk al hun dragende spelers te behouden. Wel vertrokken Jadeveon Clowney en Kareem Hunt. Beide spelers waren uit de gratie geraakt bij coach Kevin Stefanski, dus hun vertrek kwam niet als een verrassing. Een speler die ze niet lieten vertrekken was center Ethan Pocic. Pocic was afgelopen seizoen een van de betere centers in de league en het anker van de Browns O-line. Vorig seizoen bleek dat de wide receiver-room van de Browns onvoldoende depth had om echt het verschil te maken. Om die reden werd dan ook Marquise Goodwin aangetrokken.

De echte stappen in free agency werden gezet aan de defensieve kant van de bal. De D-line werd versterkt met zowel Dalvin Tomlinson als Ogbonnia Okoronkwo. Tomlinson zal vooral de run-defense van de Browns versterken. Slechts zeven teams verdedigden vorig seizoen de run slechter dan Cleveland. Okoronkwo werd gehaald voor de pass-rush. De pass werd namelijk nog slechter verdedigd, vier teams sackten de QB minder dan Cleveland. Mocht de QB nou niet gesackt worden, dan staat daar nog altijd nieuweling Juan Thornhill. De safety kwam afgelopen off-season over van de Kansas City Chiefs.

NFL DRAFT

De Browns mochten in de draft van 2023 pas in de derde ronde een speler kiezen. Met de 73e selectie breidde Cleveland hun wide receiver corps uit met Cedric Tillman. Tillman speelde in 2021 uitmuntend voor de Tennessee Volunteers, maar speelde vorig jaar slechts zes wedstrijden door een enkelblessure. Een blessure die een operatie nodig had. In de vierde ronde selecteerde het team gigant Dawand Jones. De 2,03m lange OT zal bekend zijn bij de fans, hij speelde namelijk voor de Ohio State Buckeyes. Een pick voor de toekomst, maar zal onder OL-coach Bill Callahan niet alleen de tijd krijgen om zich te ontwikkelen, maar ook de expertise qua coaching.

Toch zal de bekendste rookie van de Browns nu al Dorian Thompson-Robinson zijn. De voormalig-UCLA QB speelde namelijk een erg sterk vierde kwart tijdens de Hall of Fame-game. Hierin nam hij Cleveland aan de hand en leidde ze naar een overwinning tijdens de eerste wedstrijd van dit seizoen. Ook Thompson-Robinson is een pick voor de toekomst, Watson zal met zijn gigantische salaris niet zomaar naar de bank verwezen worden. Draften met de blik naar de toekomst leek deze draft het thema bij de Browns. In de vijfde ronde werd namelijk CB Cameron Mitchell gehaald, terwijl ze in de zesde ronde C Luke Wypler selecteerden. Beide posities zijn al bezet door gevestigde spelers, maar Cleveland lijkt hiermee een project voor de langere termijn op stelten te zetten.

NFL 32-In-32 Cleveland Browns
Bo Schalbroeck/BoGraphix

OFFENSE

Vorig jaar vond de aanval van de Browns nooit echt tractie. Dat had meerdere redenen. Zo stond voor de meeste wedstrijden Jacoby Brissett under center. Brissett deed het niet dramatisch, maar Cleveland had verwacht te mogen genieten van de talenten van Deshaun Watson. Het probleem was alleen dat Watson vorig seizoen als een schim van zichzelf speelde. Hierdoor moest vooral Nick Chubb de kar trekken voor de aanval van de Browns. Dit jaar zal Chubb ook een sleutelspeler zijn, maar zal ook Watson zijn vorm moeten hervinden willen de Browns potten breken.

Andrew Berry, GM van het team, heeft er wel voor gezorgd dat Watson dit seizoen meer wapens heeft om dit seizoen succesvoller te laten verlopen. Hij ruilde namelijk voor WR Elijah Moore. De jonge wide receiver was ontevreden bij de New York Jets en werd daarom naar Cleveland verscheept. De verwachting is dat hij direct WR2 is achter Amari Cooper. Dit zal allemaal gebeuren onder de bescherming van een onveranderde O-line met meerdere (voormalig) All-Pro spelers die staat als een huis.

DEFENSE

Zoals de afgelopen jaren is Myles Garrett de absolute ster van de verdediging van Cleveland. Garrett heeft zich ontpopt als een van de beste edge-rushers in de league en sackte vorig jaar 23 keer de QB, een career-high. Hij zal daarbij de broodnodige hulp krijgen van Za’Darius Smith, hij kwam via trade over van de Minnesota Vikings. In Cleveland zullen ze hopen dat ze eindelijk vruchten van de potentie van linebacker Jeremiah Owusu-Koramoah mogen plukken. Owusu-Koramoah speelde vorig jaar ruim een derde van het seizoen niet en had daardoor moeite om consistent spel op de gridiron te leggen.

De cornerbacks van de Browns waren erg hit-or-miss vorig jaar. Om wedstrijden te winnen moeten zij consistent worden, iets wat de onervarenheid van de groep lastiger maakt. De groep zal vooral moeten steunen op Denzel Ward. Hij haalde in 2018 en 2021 de Pro Bowl, maar speelde vorig jaar bij tijd en wijle minder dan we gewend zijn van hem.

CONCLUSIE

De 2023 Cleveland Browns lijken op het eerste gezicht sterker dan het team van vorig jaar, ze zijn misschien wel beter dan het team wat in 2020 de play-offs haalde. Het probleem is dat hun divisierivalen ook niet stil hebben gezeten. De Bengals zijn ondertussen jaarlijks een Super Bowl-contender, de Ravens zijn zeker op het gebied van wide receivers stukken sterker geworden en hetzelfde geldt voor de grote rivaal van de Browns, de Pittsburgh Steelers. Ook van hun strength-of-schedule hoeft Cleveland geen cadeautjes te verwachten. Ze staan namelijk precies in het midden van die rankings, zestiende.

Toch lijkt het seizoen, net zoals vorig jaar, te vallen of te staan met het spel van Deshaun Watson. Als hij zijn vorm van zijn eerste seizoenen weet te herpakken hebben de Browns toch eindelijk een échte franchise-QB. De vraag is alleen of dat gaat lukken. Watson was vorig jaar simpelweg niet goed. De offense leek met hem under center inspiratieloos. Daarnaast was Watson erg inaccuraat met zijn passes en gooide hij relatief veel interceptions.

De D-line lijkt komend seizoen in ieder geval een stuk sterker dan voorgaande jaren. De pass-rush, die vorig jaar eigenlijk alleen uit Myles Garrett bestond, is verbeterd. Net zoals de run-defense. Toch zijn er nog altijd vraagtekens bij de relatief jonge secondary. Consistentie, een woord wat vroeger niet in het woordenboek van de Browns voorkwam, is de sleutel. 


FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we — indien mogelijk — bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Browns: Gabe Dannemiller en Molly Briceland.

Molly valt maar gelijk met de deur in huis. “Als Deshaun Watson speelt, verliezen we meer wedstrijden dan we wedstrijden winnen.” Zijn spel van vorig jaar is niet de enige reden voor deze mening. “Ik denk dat veel mensen tegen hem zijn na de aantijgingen die hij aan zijn broek had hangen”, vervolgt ze. Gabe is het daar mee eens. “Ik denk dat sommige van zijn teamgenoten het goed met hem kunnen vinden, maar ik wed dat er ook teamgenoten zijn die niets van hem moeten hebben.” Molly neemt het nog een stapje verder, “ik hoop dat Deshaun Watson voor het einde van het seizoen geen Brown meer is.”

Maar wat gaat er dan wel goed bij de Browns? “We hebben de beste running back in de league met Nick Chubb”, vertelt Gabe. “Ik hou van Nick Chubb”, voegt Molly toe. “Chubb is iemand die stil is, zijn werk uitmuntend doet en nooit een scene maakt. Ik zie nooit een spannend interview met hem, dat vind ik geweldig. Hij is de personificatie van Cleveland”, aldus Gabe.

“Mijn verwachtingen voor dit seizoen, zoals in veel seizoenen, is dat ze eindigen met een 7-10 record”, antwoord Gabe op de vraag wat voor seizoen zijn team gaat hebben. “Na de afgelopen paar seizoenen hebben Browns-fans het gevoel dat het team op de drempel van contenderschap staat, ik denk daar anders over. Ik zag weinig veelbelovends vorig seizoen. We zijn er nog lang niet”, besluit Gabe.

Voorspelling: 9-8


Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Joshua Gunter/Cleveland.com

NFL 32-in-32 | New Orleans Saints: favoriet voor divisie

0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 9 het team dat met een nieuwe quarterback een gooi gaat doen naar de divisietitel: de New Orleans Saints.

Een goede defensie en enkele talentvolle aanvallers. In de NFC South doe je daarmee lang mee om de prijzen. Dat hebben de Saints vorig jaar wel gezien, toen ze met een record van 7-10 pas op de slotdag het hoofd voor de Bucs moesten buigen. De verwachtingen zijn daarom groot in New Orleans. Ze lijken de ploeg die de grootste stappen hebben gemaakt en zijn ineens favoriet om de divisie te winnen.

FREE AGENCY

De belangrijkste reden dat de Saints worden gezien als de grootste kanshebber om de NFC South te vertegenwoordigen in de play-offs is Derek Carr. De quarterback raakte bij de Raiders op een zijspoor. In eerste instantie leken de Saints en Raiders af te stevenen op een trade, maar op het laatste moment blokkeerde Carr de trade. Hierop besloten ze in Las Vegas om het contract van hun quarterback te verscheuren. Hierdoor was Carr transfervrij en kon hij zo een nieuw vierjarig contract tekenen bij de Saints.

Maar het was niet alleen goed nieuws voor de Saints. De ploeg verloor namelijk een aantal belangrijke spelers in de verdediging. Waarbij een aantal spelers ook nog eens voor divisierivalen kozen. Zo gingen defensive tackle David Onyemata en outside linebacker Kaden Elliss naar de Falcons en vertrok defensive lineman Shy Tuttle naar de Panthers. Daarnaast koos defensive end Marcus Davenport voor de Vikings.

Nathan Shepherd en Khalen Saunders werden gehaald om deze verliezen te compenseren, maar zij zijn waarschijnlijk niet zo goed als hun voorgangers. Hierdoor is het de vraag of de Saints echt zo veel beter zijn geworden in free agency.

NFL DRAFT

De Saints zagen de gaten in de defensie ook en in de draft werd dan ook vooral ingezet op nieuwe spelers voor deze unit. De eigen eerste draftpick ging naar de Eagles, maar door het vertrek van Sean Payton naar Denver kreeg de club wel de eerste pick van de Broncos. Hiermee werd Bryan Bresee gekozen. De defensive tackle heeft in zijn loopbaan last gehad van blessures, maar heeft wel laten zien enorm talentvol te zijn.

Ook in de tweede ronde werd er gekozen voor een verdediger. Isaiah Foskey, de defensive end van Notre Dame komt de ploeg versterken. De verwachting is dat hij niet direct zal starten, maar voor de breedte een belangrijke toevoeging zal zijn. In de overige ronden kozen de Saints vooral voor talenten die tijd nodig hebben. Mogelijk dat we die pas later in het seizoen snaps zien krijgen. Maar voor de strijd om de divisie is het niet realistisch om veel van deze spelers te verwachten.

OFFENSE

Kan Carr bewijzen dat zijn mindere jaar in Vegas niet aan hem lag? Is hij nog steeds de bovengemiddelde quarterback die de Saints in hem zien? Voor het succes van de Saints is dit wel doorslaggevend. Want verder lijkt de aanval alles te hebben wat nodig is om de divisie te winnen. Chris Olave staat op het punt een ster te worden en de Saints kregen goed nieuws dat Alvin Kamara maar drie wedstrijden geschorst wordt voor een vechtpartij waar hij vorig jaar bij betrokken was.

Dan hebben de Saints ook nog Michael Thomas. Het voelt niet goed om te veel op de receiver te rekenen door zijn blessureleed. Kan hij dit jaar weer terugkeren? En zo ja, komt hij dan ook in de buurt van zijn oude niveau? Als dat lukt hebben de Saints een flink aantal wapens. Helemaal als je weet dat ze het playbook helemaal open kunnen gooien met Taysom Hill. Lukt het OC Pete Carmichael om van deze puzzelstukjes een vloeiend geheel te maken?

DEFENSE

De Saints hadden afgelopen jaar een top-10 verdediging. In veel statistieken kwam dit steeds naar voren. Hoeveel is hier nog van over? Vooral op de defensive line hebben de Saints wel een jasje uitgedaan. De secondary is met onder meer Marshon Lattimore en Tyrann Mathieu wel nog steeds van heel hoog niveau.

Voor de verdediging zal het dus vooral belangrijk zijn om druk op de quarterbacks van de tegenstanders te kunnen zetten. De beste speler om dit te doen, Cameron Jordan, is inmiddels 34 jaar oud. Dus moeten nieuwe namen op gaan staan. Kan Dennis Allen dit uit de rookies halen? Zo niet, dan zullen andere spelers op moeten gaan staan en die spelers lijken er niet echt op het roster van de Saints te staan.

CONCLUSIE

De verwachtingen zijn hoog in New Orleans. Dit is logisch gezien het feit dat Derek Carr duidelijk een betere quarterback is dan Andy Dalton. In een divisie waar de overige ploegen jonge, onervaren quarterbacks aan het werk gaan zetten hebben de Saints hier een groot voordeel. Carr hoeft geen MVP-kandidaat te zijn voor de Saints om de divisie te winnen. Plek 10 tot 12 is meer dan genoeg voor hem, zeker als Thomas weer fit is en een hoog niveau weet te halen.

Toch zijn er genoeg vraagtekens. Want de Raiders lieten Carr niet voor niets zo gemakkelijk gaan na een zeer teleurstellend jaar. En in de verdediging zijn veel sterkhouders vertrokken, zonder dat er duidelijke vervangers werden gehaald. Als de verdediging wegzakt en het aanvallend niet lukt om de stukjes samen te laten werken kan de deur zo maar open komen te staan voor een verrassing in de NFC South. Vorig jaar waren acht overwinningen voldoende voor de divisietitel. Dat is een aantal wat een ander team ook zo maar kan halen als de Saints niet aan de hoge verwachtingen kunnen voldoen.

Voorspelling: 10-7


Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Stephen Lew/USA TODAY Sports

Rookie Watch editie IX: Onbekenden grijpen de macht

0

Door de Trade Deadline zijn de inkopers en verkopers binnen Major League Baseball bekend. Bij sommige franchises ligt de weg open voor rookies die nog niet eerder de kans kregen. Zo stond Freddy Fermin op bij de Kansas City Royals en liet Jesse Scholtens zich zien bij de Chicago White Sox. Verder nog vier andere rookies in willekeurige volgorde en één honourable mention.

FREDDY FERMIN (Kansas City Royals)

Stats: .400 (14-uit-35), 4 HR, 3 2B, BB, 6 RBI, 1.234 OPS

De 28-jarige Freddy Fermin speelde dit seizoen al 48 wedstrijden, maar zijn laatste twee weken valt hij pas heel erg op. Toch staat de Venezolaan al het hele seizoen goed te spelen. In de afgelopen twee weken had hij een slaggemiddelde van .400, maar over het gehele seizoen ligt zijn gemiddelde op .313.

Daarmee is hij de enige catcher in MLB met een slaggemiddelde van boven de .300 met meer dan 140 slagbeurten. Ook liet hij zien homeruns te kunnen slaan, want op bezoek bij de Philadelphia Phillies sloeg hij er twee in één wedstrijd. In de laatste wedstrijd van de series sloeg hij in zijn eerste twee slagbeurten twee keer de bal over de hekken en bracht daarmee zijn seizoenstotaal naar acht homeruns.

Niet alleen homeruns slaan kan Fermin goed. Met zes RBI was hij een belangrijke speler in de afgelopen win streak van de Royals. Tegen de New York Mets sloeg hij in de achtste inning de gelijkmakende 4-4 over de plaat, waarna extra innings volgde. In die extra innings wonnen de Royals de wedstrijd. De zes opvolgende wedstrijden zouden zij ook nog is winnen. Daarmee kwam de winstreak op zeven wedstrijden te staan. In de afgelopen zes jaar hadden de Royals niet zoveel wedstrijden achter elkaar gewonnen en de offensieve bijdrage van catcher Freddy Fermien is een hele belangrijke factor gebleken.


J.P. FRANCE (Houston Astros)

Stats: 17.1 IP, 13 K’s, 2 ER, 15 H, 7 BB

Het is alweer de derde keer dat J.P. France zichzelf een weg baant in de Rookie Watch van dit seizoen. In de vijfde en zesde editie gooide hij al sterk en in de afgelopen twee weken liet hij zien dat hij het na de All-Star break niet verleerd is. In totaal gooide hij 17.1 innings in twee gestarte wedstrijden. Ook gooide hij één wedstrijd vanuit de bullpen. Zijn starts gooide hij tegen de Texas Rangers en Cleveland Guardians. Beide keren werd hij pas na 7.0 gegooide innings van de heuvel gehaald door manager Dusty Baker. Het hoogtepunt voor France in zijn starts was de wedstrijd tegen de Guardians. Hij gooide zes keer drieslag en twee earned runs, twee vrije lopen en zeven hits tegen.

De laatste wedstrijd die de 28-jarige pitcher gooide was op bezoek bij de New York Yankees. Met volle honken kwam hij in de wedstrijd in de vierde inning en uiteindelijk gooide hij 3.1 innings. Slechts één van de drie honklopers scoorde en uiteindelijk gingen de Houston Astros er met een 9-7 overwinning vandoor. France kreeg de overwinning toegewezen en daarmee verlengde hij zijn streak. In zijn laatste vier optredens kreeg hij telkens de winstpartij toegekend en zijn record staat nu op acht overwinningen en drie verliespartijen. Samen met teamgenoot Hunter Brown is hij leider van alle rookies, waarbij Brown vier verliespartijen meer heeft dan France.


MATT WALLNER (Minnesota Twins)

Stats: .267 (12-uit-45), 6 HR, 3 2B, 4 BB, 12 RBI, 1.086 OPS

Slechts twaalf honkslagen had Matt Wallner in de afgelopen twee weken. Wat wel heel bijzonder was aan de weken van de 25-jarige rechtsvelder is dat de helft van zijn honkslagen in de tribunes eindigde voor een homerun. Hij was daarmee lijstaanvoerder van alle rookies en eindigde op de tweede plaats achter Matt Olson en Dansby Swanson.

Zij sloegen allebei zeven homeruns. Zijn zesde homerun sloeg Wallner tegen de Arizona Diamondbacks. In de laatste wedstrijd van de series stond het 3-3 toen hij in de negende inning aan slag kwam. Jorge Polanco was kort daarvoor op de honken gekomen en aan de hand van Wallner wonnen de Minnesota Twins de wedstrijd. Hij sloeg een walk-off homerun en tekende hij voor zijn twaalfde RBI.

Op defensief gebied liet hij ook zien zijn mannetje te kunnen staan. In dezelfde wedstrijd die hij uiteindelijk besliste met een walk-off homerun had hij een geweldige vangbal. In de vierde inning hielp hij starter Dallas Keuchel door een hit van Jake McCarthy weg te nemen. Hij raakte een bal niet geheel lekker, maar met een hoge boog kwam de bal toch bij het linksveld. Met een lange sprint en een sliding kon hij toch de bal vangen en op hetzelfde moment kon hij ook nog Willi Castro ontwijken.


JESSE SCHOLTENS (Chicago White Sox)

Stats: 15.2 IP, 17 K’s, 5 ER, 15 H, 3 BB

Zijn naam mag dan wel heel erg Nederlands zijn, toch is Jesse Scholtens een echte Amerikaan. Hij werd geboren in Fairfield, Californië en is sinds kort een volwaardig lid van de rotation. Hij gooide in vijf wedstrijden, waarvan hij er twee startte. Pas na de Trade Deadline schoof Scholtens door naar de startende rotation. Dit kwam doordat de Chicago White Sox onder andere Lance Lynn en Lucas Giolito weg getrade hadden.

In totaal gooide hij 15.2 innings, waarvan er 12.0 kwamen toen hij als starter op de heuvel stond. Dat deed hij tegen de Texas Rangers en Cleveland Guardians. Hij gooide zeventien strikeouts en kreeg vijftien hits, vijf earned runs en drie vrije lopen tegen. Zijn curveball bleek een groot probleem voor de Guardians. In die wedstrijd gooide hij zes K’s en vijf daarvan kwamen aan de hand van zijn curveball. In totaal gooide hij in zijn MLB carrière 35 strikeouts en tien daarvan kwamen via die curveball. Het zal interessant worden hoe hij zichzelf als starter verder gaat ontwikkelen.


MATT MCLAIN (Cincinnati Reds)

Stats: .302 (16-uit-53), 2 HR, 4 2B, 5 BB, 5 RBI, SB, .864 OPS

Bij de Cincinnati Reds is het al het gehele seizoen een groot rookie feest. Matt McLain is een van de voorbeelden van de franchise van iemand die dit seizoen aan het schitteren is. Hij sloeg zestien hits in 53 slagbeurten en had een OPS van .864. Van zijn zestien hits sloeg hij vier doubles en twee homeruns, ook kwam hij vijf keer op de honken met een vrije loop. Hij stal één honk en had vijf RBI. Ook op bezoek bij de Los Angeles Dodgers liet McLain zien dat hij het tegen de grote der aarden ook kan. Hij sloeg in Dodger Stadium zijn elfde homerun van het seizoen en zou later zijn seizoensaantal uitbreiden naar twaalf.

Normaliter is de 24-jarige een kortestop, maar tijdens de series tegen de Dodgers stond hij op het tweede honk. Die switch leek hij zonder moeite te maken, want toen J.D. Martinez aan slag kwam maakte hij een geweldige defensieve stop. Pitcher Luke Weaver werd bijna onthoofd door de bal, maar zonder blikken of blozen maakte McLain de defensieve stop af. Door zijn multifunctionaliteit blijft hij zijn waarde aan de organisatie tonen en hebben de Reds goud in handen met het talent na Elly De La Cruz.


PEDRO AVILA (San Diego Padres)

Stats: 10.2 IP, 17 K’s, 2 ER, 11 H, 7 BB

Niemand had in de afgelopen twee weken zoveel strikeouts en zo een laag ERA als Pedro Avila. De San Diego Padres werper gooide in 10.2 en één start maar liefst zeventien strikeouts. Dat komt neer op een K/9 van 15.0. Hij gooide zijn eerste start uit zijn carrière tegen de Colorado Rockies en kwam tot 4.0 innings. Hij kreeg vijf hits, één earned run en één vrije loop tegen in die start.

Na zijn start tegen de Rockies keerde Avila terug naar de bullpen. Hij bleef ook als relief pitcher indruk maken, want in 4.2 innings vanuit die bullpen gooide hij wederom zeven keer drieslag. Ook kreeg hij opnieuw vijf hits en één earned run tegen. Zijn vrije lopen beperkte hij wel tot slechts één. De enige earned run die hij tegen kreeg was een homerun. Dat was pas de eerste homerun die hij in zijn MLB carrière tegen kreeg.


HONOURABLE MENTION
DAVIS SCHNEIDER (Toronto Blue Jays)

Stats: .692 (9-uit-13), 2 HR, BB, 5 RBI, 1.887 OPS

Het gebeurd niet vaak dat er een honourable mention in de Rookie Watch zit. Slechts één keer eerder gebeurde het. Toen was de eer aan Jake Burger, op dat moment nog speler van de Chicago White Sox, maar ditmaal zijn de honneurs voor Davis Schneider. De Toronto Blue Jays rookie kende een geweldig begin van zijn carrière in Major League Baseball. Hij debuteerde tijdens de eerste wedstrijd van de series tegen de Boston Red Sox en deed dat door een homerun te slaan in zijn eerste slagbeurt. Het bleek het begin van een geweldige series.

In totaal had Schneider dertien slagbeurten en daarin sloeg hij negen hits. Zeker in de afsluitende wedstrijd liet hij zien niet een eendagsvlieg te zijn. Daarin ging hij vier-uit-vijf met een homerun en vier RBI. Hij schreef met zijn streak geschiedenis. Alleen Coaker Triplett sloeg evenveel hits in zijn eerste drie wedstrijden in de majors. Hij deed dat in 1938, 85 jaar voor Schneider het zou doen op Fenway Park. De volgende stop voor de Toronto Blue Jays is een bezoek aan de Cleveland Guardians, het zal interessant worden of hij daar zijn geweldige vorm door kan zetten.

Coverfoto: Bill Streicher

NHL Blockbuster: Pittsburgh Penguins hengelen Erik Karlsson binnen

0

Een trade die al een tijdje in de lucht hing, viel zondag dan eindelijk naar beneden. Erik Karlsson verlaat de San Jose Sharks en jaagt aan de zijde van Sidney Crosby en Evgeni Malkin op zijn felbegeerde Stanley Cup. In San Jose zullen ze niet ontevreden zijn over ’t wisselgeld, terwijl de Montreal Canadiens als derde partij ook nog een rol speelden in deze toch wel complexe trade. Bij SportAmerika praten we je bij over deze belangrijke trade.

EEN TRADE MET ALLEEN MAAR…WINNAARS?

Op 13 september 2018 verliet een toen 28-jarige Erik Karlsson zijn geliefde Ottawa Senators on in San Jose een gooi naar de Cup te doen. De Zweed zou later een contract tot medio 2027 tekenen in de Bay Area met een $ 11.5 miljoen AAV. Daar werd toen al sceptisch naar gekeken. De Sharks beschikten destijds immers al over een oud en vooral duur roster en de kans op een Cup werd er daar niet groter op naarmate de jaren vorderden. Daarnaast stonden al die contracten een noodzakelijke rebuild in de weg.

Afgelopen seizoen was Karlsson ronduit weergaloos. In één van de slechtste teams in de league verzamelde hij voor ’t eerst in zijn loopbaan meer dan 100 punten. Tevens won hij voor de derde keer de Norris Tophy voor beste verdediger. Het perfecte moment om de inmiddels 33-jarige klasbak te traden zou je denken. Die gedachte heerste in San Jose ook, maar dat gigantische salaris zat veel clubs dwars. Karlsson was de laatste jaren regelmatig geblesseerd, niet meer de jongste en dat contract loopt dus nog vier jaar. Edmonton leek rond de laatste trade deadline toe te happen, maar koos voor Mattias Ekholm. Maanden later pakten de Penguins wel door.

Bij een trade kan een team ervoor kiezen, of er toe gedwongen worden, een deel van het salaris voor eigen rekening te blijven nemen. Hier zit een maximum van 50% aan. In het geval van Karlsson zou betekenen dat San Jose hem voor maximaal $ 5.75 miljoen op de loonlijst liet staan. Dat is in principe “dood” geld, want je krijgt er als club zijnde niets voor terug. In een rebuild ook zeker niet ideaal, want je wilt zoveel mogelijk geld vrij maken voor de toekomst. Het zal dan ook niemand verbazen dat de Sharks het percentage zo laag mogelijk wilden houden. Uiteraard zou dat wel weer van invloed zijn op de trade.

SHARKS VERLOST VAN MOLENSTEEN

Sharks-GM Mike Grier wilde dus van het salaris af, maar moest ook weer aan de toekomst van zijn franchise denken. Het was niet de bedoeling dat de beste speler voor een appel en een ei zou vertrekken. Vorige week werden geruchten over een trade met Pittsburgh steeds hardnekkiger en dit weekend gaven Grier en collega Kyle Dubas er definitief een klap op. Mede dankzij “hulp” van de Canadiens blijft Karlsson voor “slechts” $ 1.5 miljoen op de loonlijst van de Sharks staan en krijgt die club naast aanvaller Mikael Granlund (31) en verdediger Jan Rutta (33) van de Pens ook nog aanvaller Mike Hoffman (33) van de Canadiens. En een (top 10 protected) first-round pick in 2024 van Pittsburgh.

OPMERKELIJK

Dat Mike Hoffman betrokken is in deze trade is op zijn minst ironisch. Hoffman en Karlsson waren teamgenoten in Ottawa, maar de manier waarop met name de echtgenote van Hoffman de familie Karlsson behandelde, verdiende destijds niet de schoonheidsprijs. Samen met Granlund en Rutta gaat de aanvaller voor ervaring in SJ zorgen, maar het drietal neemt ook een gezamenlijk salaris van $ 12.75 miljoen mee. Meer dan het contract van Karlsson inderdaad, maar ook met een veel kortere looptijd. Op de lange termijn is deze trade voor de franchise dan ook een flinke stap in de goede richting.

CANADIENS OOK BETROKKEN

Het staat buiten kijf dat Kyle Dubas in Erik Karlsson een nieuwe ster aan zijn orkest toevoegt. De Penguins zijn op leeftijd, maar Dubas wist niet alleen de salarissen van veteranen Granlund ($ 5 miljoen) en Rutta ($ 2.75 miljoen) te slijten, maar ook die van de 35-jarige Jeff Petry ($ 6.25 miljoen). Petry werd genoemd in als onderdeel van de Karlsson-trade, maar wenste niet naar de westkust te vertrekken. Montreal bood de helpende hand en nam tevens goalie Casey DeSmith en Nathan Legare. Ook komt een second-round pick in 2025 over van de Pens. Rem Pitlick maakt daarbij de overstap van Montreal naar Pittsburgh.

Dat winger Dillon Hamaliuk en een third-round pick in 2026 ook van San Jose naar Pittsburgh gaan, weet over een week waarschijnlijk niemand meer. Vanzelfsprekend ging het de Penguins daar ook niet om. In Steel City zijn ze gewend aan grote namen, succes én spektakel. Dat was al zo in de tijd van Mario Lemieux en Jaromir Jagr. Crosby en Malkin trokken dat in één moeite door. Het super-duo zit in de late herfst van hun carriere, maar willen deze niet als de spreekwoordelijke nachtkaars uit laten gaan. Vorig seizoen misten ze op een haar na de play-offs, maar in 2023-2024 vinden Crosby en Malkin de beste blueliner van 2022-2023 aan hun zijde.

LACHENDE GEZICHTEN

Het maakt dat deze trade voor veel lachende gezichten zorgt. Karlsson heeft zijn trade naar een contender, terwijl Pittsburgh salaris dumpt en afscheid neemt van belegen spelers. De Penguins, nu met Kris Letang én Karlsson op de blauwe lijn en de PP, worden daar op korte termijn beter van. In San Jose zijn ze blij verlost te zijn van een monsterlijk salaris. Zij krijgen – in de fase waarin deze franchise zit – de beschikking over drie bruikbare spelers.

Met wat geluk doet bijvoorbeeld een Hoffman het zo goed dat hij rond de trade deadline verhandeld kan worden voor wat draft picks of prospects. Daarnaast heeft Montreal een ervaren blueliner en een goalie binnen gehengeld. Ze rekenen daar waarschijnlijk niet op Carey Price en hebben nu in DeSmith in elk geval een degelijke NHL-goalie.

Cover photo: Jonathan Kozub

NFL 32-in-32 | Las Vegas Raiders: gokken op Jimmy G.

0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 8 het team dat alle chips inzette op een nieuwe quarterback: de Las Vegas Raiders.

De Raiders waren klaar om de Chiefs van de troon te stoten. De ploeg was erin geslaagd om Davante Adams bij de Packers los te weken en naar Sin City te halen. Het seizoen van de Raiders werd echter een grote teleurstelling. De ploeg verloor vier wedstrijden waarin het bij rust tien punten voor stond en twee wedstrijden voor het einde werd Derek Carr geslachtofferd. Het was de voorbode van een flinke verandering. Maar zijn de Raiders er ook beter op geworden?

FREE AGENCY

Op het moment dat Carr naar de bank verdween was het duidelijk: er komt een nieuwe quarterback in Las Vegas. In een stad waar de verwachtingen hoog zijn, lag de lat dan ook hoog voor de front office. De keuze viel uiteindelijk op Jimmy Garoppolo. Niet echt een verrassing, want hoofdcoach Josh McDaniels had al in New England met hem gewerkt. Bij een nieuwe teleurstelling is de kans groot dat de hoofdcoach het veld moet ruimen, dus als je dan toch all-in gaat, dan maar met iemand die je kent en vertrouwt.

Garoppolo kreeg er ook nog een belangrijk wapen bij. Wide receiver Jakobi Meyers werd in free agency naar Vegas gehaald. Niet geheel verrassend natuurlijk dat hij bij de Patriots vandaan komt. Het is wel een extra wapen voor Jimmy G. Eentje die hij ook wel kan gebruiken, want tight end Darren Waller werd naar de Giants getraded. Deze leegte moet door Austin Hooper worden ingevuld. Ook in de verdediging waren de Raiders flink actief. Zo werd Marcus Epps uit Philadelphia gehaald om de zwakke secondary een boost te geven.

NFL DRAFT

Een van de redenen dat de Raiders het afgelopen jaar tegenvielen is dat de verdediging tegen de pass enorm matig was. In de huidige NFL is dat sowieso niet handig, maar zeker niet als je in een divisie speelt met Patrick Mahomes en Justin Herbert. Dat de Raiders iets aan de secondary of de pass rush moesten doen met hun pick in de eerste ronde was dan ook duidelijk. De Raiders zetten hun geld uiteindelijk op het laatste. Tyree Wilson werd gekozen van Texas Tech en moet een dodelijk duo gaan vormen met Maxx Crosby.

In de tweede ronde gingen de Raiders nog een paar plekken omhoog om tight end Michael Mayer te kunnen draften. Na het vertrek van Waller en Foster Moreau was dit de minste positie in de aanval en Mayer heeft de potentie om hier de starter te kunnen worden. In de overige ronden van de draft lag de nadruk vooral op extra verdedigers. Gezien de staat van de defensie vorig jaar geen overbodige luxe.

OFFENSE

De aanval zal niet het grootste probleem zijn voor de Raiders. De grootste vraag zal zijn hoe Jimmy G. het bij zijn nieuwe ploeg zal doen. Op papier is hij zeker niet beter dan Carr. En toen bij de 49ers Brock Purdy hem moest vervangen ging het daar aanvallend ook beter. Maar Garoppolo past bij het spel van McDaniels en hij weet wat er van hem gevraagd wordt.

En de Raiders hebben de wapens om Jimmy G. er goed uit te laten zien. Adams had ondanks het teleurstellende seizoen van de ploeg een uitstekend jaar. Josh Jacobs was een van de beste runningbacks van de NFL en met Hunter Renfrow en Jakobi Meyers is er nu ook de benodigde diepte in de selectie. Er zijn eigenlijk geen redenen om niet succesvol te zijn, want ook al maakt McDaniels als hoofdcoach genoeg twijfelachtige beslissingen, hij heeft wel bewezen een aanval te kunnen leiden en neer te kunnen zetten.

DEFENSE

De verdediging is een ander verhaal. Crosby is een van de beste verdedigers van de league. Maar helaas voor hem en de fans van de Raiders heb je nog tien goede spelers nodig om een tegenstander af te stoppen. Wilson heeft de potentie om een belangrijke aanvulling op Crosby te zijn, waardoor het voor de aanval lastiger wordt om de passrush te stoppen.

Maar verder zijn er te veel twijfelgevallen in de verdediging. Epps zou zijn ervaring bij de Eagles, waar hij bijna alles speelde en de Super Bowl mee haalde, mee moeten brengen naar de gokstad. Ook op veel andere posities hebben de Raiders nieuwe spelers gehaald. En hoewel de lat laag lag in de verdediging, is het natuurlijk afwachten of zij ook echt een verbetering zijn. En die verbetering is echt nodig, want de ploeg dwong vorig seizoen maar dertien turnovers af. Dat is te weinig om een rol van betekenis te gaan spelen in deze divisie.

CONCLUSIE

De Raiders zijn de ploeg om in de gaten te houden in de eerste weken van het seizoen. Want dit kan wel eens heel snel heel fout gaan. Want niet alleen bij de supporters en pers zijn er vragen over de richting van de club. Zelfs Adams heeft zich in een interview al negatief uitgelaten. “De leiding denkt dat dit het beste is om ons in positie te krijgen. We zijn het niet eens in wat we denken dat op dit moment het beste is voor ons.”

Hoewel Adams de uitspraken later heeft afgezwakt, is het geen goed signaal. De vraag is of McDaniels nog een teleurstellend jaar kan overleven. En of hij daardoor de verkeerde keuzes zal maken door onnodige risico’s te nemen.

De enige manier waarop de Raiders wedstrijden lijken te kunnen winnen is als Jimmy G. direct opstaat in het systeem van zijn vertrouwde coach en dat de ploeg in shootouts wedstrijden naar zich toe weet te trekken. Het worden dus of spectaculaire wedstrijden, of een snel ineenstortend geheel. In beide gevallen: het wordt niet saai in Las Vegas. Maar dat is het nooit.

Voorspelling: 7-10


Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: William Purnell/Icon Sportswire via Getty Images

NFL 32-in-32 | Atlanta Falcons: een andere richting

0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 7 het team dat het anders aan lijkt te pakken dan andere teams: de Atlanta Falcons.

De NFC South ligt wijd open. Dat bleek afgelopen seizoen al toen alle vier de ploegen tot bijna het einde in de play-offrace bleven. En daar waar de concurrentie zich niet noemenswaardig wist te versterken, Derek Carr naar de Saints is de opvallendste move in de divisie, ligt de titel voor het grijpen. Toch kozen de Falcons niet voor de agressieve benadering, door bijvoorbeeld voor quarterback Lamar Jackson te gaan. De weg naar succes voor de Falcons ligt bij de jeugd. En over de grond.

FREE AGENCY

De Falcons hadden flink wat cap space. Daarom was er de ruimte voor de ploeg om voor een ervaren quarterback te gaan. Maar dat is niet de weg waar ze in Georgia voor kozen. Het geld werd besteed om de eigen free agents te binden en om versterkingen te halen. Zo kwam safety Jessie Bates III voor meer dan 64 miljoen dollar over uit Cincinnati. Defensive tackle David Onyemata kreeg 35 miljoen om te blijven, terwijl offensive tackle Kaleb McGary bijtekende voor 34 miljoen dollar.

De Falcons raakten Marcus Mariota kwijt. Hij startte het grootste gedeelte van het afgelopen jaar nog voor de ploeg uit Atlanta, maar verloor zijn plek aan Desmond Ridder. Die lijkt het vertrouwen van hoofdcoach Arthur Smith ook komend jaar te krijgen. Als verzekering werd Taylor Heinicke uit hoofdstad Washington D.C. gehaald voor 14 miljoen voor twee jaar. Hiermee waren de Falcons nog niet klaar, want via twee trades werden ook nog cornerback Jeff Okudah en tight end Jonnu Smith gehaald, zonder de club er veel voor op hoefde te geven.

NFL DRAFT

Als een ding afgelopen offseason duidelijk is geworden is dat de running back steeds meer waarde verliest in de NFL. Vandaar dat zelfs toppers als Josh Jacobs en Dalvin Cook moeite hebben om een nieuw contract te krijgen. De keuze van de Falcons om in de eerste ronde van de draft voor een runningback te gaan, laat zien dat Atlanta het helemaal anders wil doen.

Met de overige picks hebben de Falcons wel wat extra kwaliteit en diepte aan de selectie weten toe te voegen. Zo is Matthew Bergeron, de guard die in de tweede ronde gekozen werd, een aanvulling voor de offensive line en heeft cornerback Clark Philips het in zich om een waardevolle pickup op de derde dag van de draft (vierde ronde) te zijn. Posities waar de Falcons ook zeker hulp konden gebruiken gezien het afgelopen jaar. Maar voor de echte beoordeling van de draft zal altijd gekeken worden: was Bijan Robinson zijn achtste pick waard of hebben de Falcons hier een enorme gouden kans laten liggen?

OFFENSE

Rennen, rennen, rennen en af en toe een pass. Dat is wat je van de Falcons mag verwachten. Rookie Robinson komt in een aanval die al de beschikking heeft over Tyler Allgeier, een van de beste rookies van het afgelopen seizoen. En Cordarrelle Patterson, de unieke combinatie van een running back en wide receiver loopt ook nog steeds in Atlanta rond.

Daarnaast heeft Smith ook nog eens de beschikking over twee jonge receivers, namelijk Drake London en tight end Kyle Pitts. De wapens zijn er, maar kan Ridder als jonge quarterback de stappen zetten die nodig zijn om dit team naar een hoger niveau te brengen? Afgelopen seizoen ging de aanval minder punten scoren op het moment dat hij het overnam van Marcus Mariota. Maar met een offseason en voorbereiding als de nummer één is het misschien een ander verhaal. Het moet ook wel willen de Falcons de stap naar titelkandidaat kunnen zetten. Zelfs in de NFC South.

DEFENSE

Het succes van de verdediging zal afhangen van de pass rush. Afgelopen seizoen waren de Falcons goed voor slechts 21 sacks, het één na slechtste in de NFL. En dit was al een verbetering ten opzichte van het jaar ervoor, toen Atlanta er slechts achttien had en ze met afstand onderaan stonden.

Nu is er veel veranderd in de defensie. David Onyemata en Calais Campbell staan nu op de defensive line en linebacker Kaden Elliss is erbij gekomen. De hoop is dat zij, samen met nieuwe defensive coordinator Ryan Nielsen voor een nieuwe impuls kunnen zorgen. En de verdediging ergens op het niveau middelmaat kunnen brengen. Want dat is al een flinke vooruitgang voor Atlanta.

Daar komt bij dat ook in de secondary er flinke veranderingen aankomen. Jessie Bates III is er als nieuwe safety, terwijl Jeff Okudah van de Lions overkwam als nieuwe cornerback. Hierdoor staat er een jonge, talentvolle basis in de defensie, met als exponent de jonge cornerback A.J. Terrell. Lukt het de Falcons ook om deze groep snel op elkaar ingespeeld te krijgen?

CONCLUSIE

De Falcons wonnen vorig jaar zeven wedstrijden en lijken er op papier beter op geworden. Er zijn weinig spelers vertrokken, terwijl er duidelijke versterkingen werden gehaald. Maar toch is het moeilijk om echt in deze Falcons te geloven. Alles draait om hoe Desmond Ridder het gaat doen en of hij de aanval echt kan doen laten leven. De running game lijkt het enige waar de Falcons echt in uit weten te blinken.

Verder is alles middelmaat en vol met vraagtekens. De verdediging lijkt beter dan afgelopen jaren, maar dat is niet zo moeilijk en alleen dat is niet genoeg om de play-offs te halen, hoe open de NFC ook ligt. Met een goede aanval is een redelijke verdediging voldoende, de Falcons lijken beide niet te hebben. De kans is daarom ook groter dat de Falcons nog een jaar rebuilden en in het volgende offseason met een nieuwe quarterback aan de slag gaan.

Voorspelling: 6-11


Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Todd Kirkland/Getty Images

Dutch Watch: Palacios back with a big bang!

0

De Pittsburgh Pirates sloten deze week Josh Palacios weer in de armen en daar kregen ze zeker geen spijt van! Afgelopen maandag, op zijn verjaardag, liet de international zich van zijn beste kant zijn. Sem Robberse is een potentiele international en de talentvolle pitcher werd afgelopen week betrokken in een trade die hem van Toronto in St. Louis deed belanden. In double-A vervolgt hij in de organisatie van de Cardinals zijn lange weg naar de majors. Hem komen we in deze Dutch Watch nog niet tegen, maar hopelijk gaat dat in de (nabije) toekomst veranderen.


OZZIE ALBIES (2B, Atlanta Braves)

407 AB, 105 H, 64 R, 24 HR, 76 RBI, .258 BA, .318 OBP, .501 SLG, .819 OPS

Ozzie Albies was dan aardig tekeer gegaan met zijn knuppel na de ASG. Voor zijn Atlanta Braves was vooral zaak het goede gevoel van voor de break terug te vinden. Voor de tweede keer in een paar dagen tijd troffen ze de Milwaukee Brewers. Dit keer betrof het een thuiswedstrijd voor de koploper in de NL East. Na die serie van drie wedstrijden stond niet alleen de trade deadline voor de deur, maar wachtte de Braves ook een ontmoeting met Shohei Ohtani en de LA Angels.

Met twee 3-run homeruns in zijn laatste drie wedstrijden begon Ozzie Albies met de nodige verwachtingen aan het drieluik tegen Milwaukee. Na een wat moeizame start zette Albies de Braves in de vijfde inning op het juiste spoor. Zijn RBI-single gaf Atlanta een 5-4 voorsprong en zelf liep Albies de 6-4 over de thuisplaat. Waar de Brewers de laatste tijd hun tegenstanders aardig onder de duim hadden, daar scoorden de Braves naar hartenlust. Na negen innings stond er 10-7 op het scorebord.

Op zaterdag 29 juli tekende Albies al in de eerste inning voor zijn 74e RBI van dit jaar. Hij gaf daarmee de aanzet tot een bijzonder productieve inning, want maar liefst zes Braves passeerden home plate. Met Albies 2-for-5 trok Atlanta ook dit duel eenvoudig naar zich toe: 11-5. Lastiger hadden ze het in de series finale, maar bij een 6-6 stand in de achtste inning schoot Albies te hulp. Zijn achttiende double werd gevolgd door een homerun van Matt Olson, die daarmee de Braves een 8-6 overwinning bezorgde. En de sweep.

TE STERK VOOR OHTANI

Veel liefhebbers keken reikhalzend uit naar de serie tussen Shohei Ohtani en Ronald Acuna Jr. Oftewel de Angels tegen de Braves. In Atlanta. Op 31 juli waren het de Halos die de spreekwoordelijke lakens uitdeelden en de Braves met 4-1 klopten. Ohtani en Acuna hielden hun kruit droog en met 0-for-3 en een walk gold dat in zekere zin ook voor Ozzie Albies. Zijn ploeg sloeg dinsdag alweer terug met een 5-1 overwinning. Zijn single leidde de eerste run van de wedstrijd in. Vanaf het derde honk was het Matt Olson die de infielder vanaf het derde honk binnensloeg.

Op een warme woensdagmiddag in Atlanta was ’t in de series finale eenrichtingsverkeer. Met 12-5 lieten de Braves er geen twijfel over bestaan wie in deze serie de beste was en Albies liet zich met een double (zijn negentiende), een triple (zijn vierde) en 2 RBIs ook niet onbetuigd. In 2019 (86 RBIs) en 2021 (106 RBIs) deed Albies het beter dan de 76 RBIs van nu, maar hij heeft nog twee maanden om dit aantal flink op te vijzelen. Hij is wel de meest productieve speler op zijn positie, zoals ploeggenoot Matt Olson (91 RBIs) dat in de gehele MLB is.


XANDER BOGAERTS (SS, San Diego Padres)

391 AB, 104 H, 52 R, 11 HR, 37 RBI, .266 BA, .344 OBP, .396 SLG, .740 OPS

De lat ligt hoog in San Diego. Met een sterrenensemble om u tegen te zeggen, kropen de Padres de laatste jaren dichter en dichter naar de Dodgers toe. Dat het, ondanks de komst van onder meer Xander Bogaerts, dit seizoen maar niet wil lukken, moet erg frustrerend zijn. Zo wachten de Padres bijvoorbeeld nog op een winning streak van vier wedstrijden of meer en moeten ze flink benen maken om nog een plek in het postseason af te dwingen. Roerden ze zich nog tijdens de trade deadline? Mwah, dat viel wel mee. De 43-jarige Rich Hill was één van de belangrijkste aanwinsten.

In het laatste weekend voor de trade deadline kregen de Friars het aardig voor de kiezen. In de Texas Rangers bracht één van de sterkste teams in de League een bezoek aan Petco Park, maar dit leek op 28 juli iets los te maken in de Padres. Xander Bogaerts mocht dan 0-for-4 zijn aan slag, maar zijn team rekende met maar liefst 7-1 af met deze tegenstander. Een dag later kreeg dat goede optreden een vervolg. Bogaerts kwam in de tweede inning door met een single en was verantwoordelijk voor één van de vier runs in die inning. Daarmee was ook de eindstand al bereikt, dus kon San Diego zondag voor de sweep gaan.

WISSELVALLIGHEID TROEF

Die sweep kwam er inderdaad. Het was Bogaerts die met een sac fly in de derde inning de score opende door Ha-Seong Kim te laten scoren. Met 2-for-3 kon de kortestop terugkijken op een goede series finale, die door de Padres met 5-3 werd gewonnen. Met de Rockies als tegenstander in de volgende serie stonden alle seinen op groen voor de eerste 4-game winning streak van dit jaar. Die kwam er echter niet. Met een single, zijn enige hit in 5 AB’s, in de achtste inning voerde Bogaerts de druk nog flink op, maar in extra innings was de winst voor Colorado.

Het antwoord van de Friars kwam afgelopen dinsdag. Met 8-5 werden de Rockies opzij gezet, maar Bogaerts droeg aanvallend niet veel bij getuige zijn 0-for-4. Een dag later was dat heel anders. Met 3-for-5 had zijn knuppel weer het hoogste woord. In de derde inning kwam Bogaerts door met zijn achttiende double van ’t jaar en in de negende inning leidde zijn single even later tot een run. De wedstrijd was op dat moment al gespeeld, want de Padres wonnen overtuigend met 11-1. In de strijd om de wildcards hadden ze na deze serie nog een achterstand van 4 gewonnen wedstrijden op de Brewers en Marlins.


KENLEY JANSEN (RHP, Boston Red Sox)

35.1 IP, 24 SV, 3.06 ERA, 32 H, 14 BB, 42 K, 13 R, 12 ER, 1.302 WHIP

Dankzij een knappe tussensprint in juli (15 van de 23 wedstrijden gewonnen) mogen ze in Beantown nog altijd hopen op de play-offs. Vorige week tankten Kenley Jansen en de zijnen het nodige zelfvertrouwen met twee overwinningen op de Braves, maar om serieus een gooi naar de wildcards te doen, waren deze week goede resultaten tegen de Giants en Mariners noodzakelijk. Voor Jansen was met name de serie tegen San Francisco bijzonder, want die club kent hij natuurlijk als zijn broekzak uit z’n tijd in Los Angeles.

Van zijn 413 saves in zijn loopbaan verzamelde Jansen er 36 tegen de Giants. Op vrijdag 28 juli deed zich de kans al voor om nummer 37 binnen te harken. De Red Sox verdedigden in San Francisco een 3-2 voorsprong toen Jansen zich naar de heuvel begaf. Zijn wandeling duurde bij wijze van spreken langer dan de inning, want slechts 9 pitches had de closer nodig om met de rivaal van weleer af te rekenen. J.D. Davis en Blake Sabol konden gaan zitten na een strikeout en een flyball werd Patrick Bailey in zijn AB fataal.

Een dag later werd de closer opnieuw ingezet. Dit keer met de opdracht de stand op 2-2 te houden. Een lange outing werd dit opnieuw niet. Sterker nog, Jansen gooide slechts één pitch en die werd door J.D. Davis weggeslagen voor de beslissende homerun. Die klap maakte een einde aan de 5-game winning streak van de Red Sox en smeerde Jansen zijn tweede verliespartij van ’t seizoen aan. De Giants lieten het daar niet bij, want ze trokken ook de series finale in elf innings (4-3) naar zich toe.

PROBLEEMLOOS IN SEATTLE

De Red Sox bleven nog even aan de westkust, want vanuit San Francisco trok het gezelschap door naar Seattle voor een serie van drie tegen de Mariners. Jansen trof deze opponent slechts vijf keer in zijn lange loopbaan, maar deze week kwam er een zesde bij. Boston legde het maandag met 2-6 af, maar op de eerste dag van augustus was het aan Kenley Jansen om een 6-4 voorsprong over de streep te trekken.

In deze outing kwam de closer niet in de problemen. Cade Marlowe en J.P. Crawford kregen de knuppel wel tegen de bal, maar Jansen kon in beide gevallen vertrouwen op zijn defensie. Julio Rodriguez werd na een strikeout de derde en laatste nul van de inning, waarmee Jansen zijn 24e save te pakken had. Daarmee vinden we hem nog net terug in de top 10 wat aantal saves betreft. Jansen bleef in deze serie staan op 24 saves, want woensdag waren het de Mariners die het duel met 6-3 naar zich toetrokken. De inbreng van Jansen was hier dan ook niet nodig.


JOSH PALACIOS (OF, Pittsburgh Pirates)

115 AB, 28 H, 10 R, 2 HR, 16 RBI, .243 BA, .273 OBP, .383 SLG, .655 OPS

Een dag of tien verdween Josh Palacios van het roster, maar in het laatste weekend van juni kreeg de outfielder toch weer dat verlossende telefoontje van de Pittsburgh Pirates. Hij mocht zich weer bij de hoofdmacht voegen voor de drie wedstrijden tegen de Philadelphia Phillies. We kunnen stellen dat hij deze kans met beide handen aangreep, waardoor hij deze week tegen de Tigers opnieuw voor de hoofdmacht mocht uitkomen

Met slechts 1 AB (en 1 hit) zag Palacios niet veel actie in de met 1-2 verloren eerste wedstrijd, maar dit veranderde op zondag 30 juli. Uitgerekend op zijn verjaardag zette de Oranje-international zichzelf in de spotlights met 3 hits in 5 at-bats en een volledige wedstrijd. Josh Palacios had al een single in de zesde inning en een double in de achtste toen hij in de tiende inning opnieuw naar het slagperk liep.

MOOI CADEAU!

Met Jared Triolo op het tweede honk had de jarige Job maar 3 pitches nodig om de wedstrijd te beslissen. Zijn homerun naar het rechtsveld was zijn tweede in de majors, maar besliste vooral dit duel in het voordeel van de Pirates. Palacios was 4-for-6 aan slag in de tweede wedstrijden die hij speelde en tilde daarmee zijn slaggemiddelde naar .252. Daarnaast wonnen de Pirates hun tweede serie op rij. Net als tegen de Padres een paar dagen eerder deden ze dit opnieuw tegen een team dat strijdt om een wildcard.

Na zijn knappe optreden tegen de Phillies kon manager Derek Shelton tegen de Tigers niet om Palacios heen. Met 0-for-3 had de Oranje-international het veel minder op de heupen dan een paar dagen eerder. Met een sac fly in de vierde inning was Palacios nog wel goed voor een RBI. Dat was zijn zestiende van dit seizoen. Pittsburgh versloeg de Tigers in dit eerste duel met 4-1, maar de tweede ontmoeting ging woensdag met 3-6 naar Detroit. Palacios kwam in de late innings maar één keer aan slag, maar liep in die at-bat tegen een strikeout aan.


JURICKSON PROFAR (OF, Colorado Rockies)

368 AB, 90 H, 45 R, 7 HR, 36 RBI, .245 BA, .325 OBP, .372 SLG, .698 OPS

Waar veel teams de afgelopen weken keken naar de korte termijn, daar is in Colorado de blik bericht op de lange termijn. Jurickson Profar wist dat hij terechtkwam bij een team dat ver verwijderd is van de play-offs en dat vraagt natuurlijk offers. Zo vertrokken voor de trade deadline spelers als C.J. Cron, Brad Hand en Randal Grichuk, waardoor het voor de Rockies nog lastiger zal worden om wedstrijden te winnen. Profar zal proberen zich te onderscheiden. Op die manier kan hij een mooi contract voor 2024 verdienen. Daar mocht hij deze week tegen de A’s en Padres alvast mee beginnen.

Een serie tussen de laagvliegers uit Oakland en Colorado nodigt niet uit om even lekker voor te gaan zitten, maar desondanks liet Profar zich goed zien in de eerste wedstrijd. Hij kwam op vier verschillende manieren op de honken en sloeg in de achtste inning middels een 2-run RBI double ook nog 2 runs binnen. Naast die tweehonkslag noteerde hij nog een single, een walk en een HBP. Zijn vier wijd in de zevende inning leidde tot een run. Alles bij elkaar was het echter niet genoeg om de Rockies aan de winst te helpen. Met 8-5 ging die namelijk naar de bezoekende A’s.

Met een single in de eerste inning van de tweede ontmoeting leek Profar zijn goede lijn door te trekken. Na die hit, die niets opleverde, zweeg zijn knuppel echter in alle talen. Voor de outfielder bleef het bij die ene hit in 4 AB’s en de 3-11 nederlaag maakte de dag nog wat vervelender. Dankzij een 2-0 overwinning in de series finale wisten de Rockies zondag een sweep te vermijden. Profar kwam niet aan slag. De outfielder moest het doen met een kort optreden in het linksveld.

WISSELEND SUCCES

Hoe wisselvallig deze Rockies kunnen zijn, bleek wel op de laatste dag van juli. Nadat ze een serie verloren van de A’s opende Colorado het drieluik tegen de hoger aangeslagen Padres met een 4-3 overwinning. In tien innings wist Profar een keer vier wijd af te dwingen, maar was verder 0-for-4 aan slag. De international hoefde niet lang op zijn revanche te wachten. Die kwam namelijk al in de tweede wedstrijd.

Voor het eerst sinds 29 juni tekende Profar voor een 3-hit game. Singles in de eerste en zevende inning brachten uiteindelijk een run op het bord. Zijn 3-for-5 was helaas niet genoeg voor een derde zege op rij. De Padres wonnen met 8-5 en moesten de laatste wedstrijd in deze serie met 11-1 aan San Diego laten. Aangewezen slagman Jurickson Profar was 1-for-5 in die wedstrijd.

Cover photo: Gene J. Puskar/AP Photo

Wederom Ohtani en Bellinger winnen Player of the Month

0

Met al het geweld rondom de Trade Deadline en zelfs de All-Star Game in de maand juli was er vooral veel te beleven buiten het veld. Toch werden ook nu weer de maandelijkse awards uitgedeeld. Shohei Ohtani pakte voor de tweede maand op rij de Player of the Month in de American League en Cody Bellinger won hem in de National League. Verder werden ook de Pitchers of the Month, Rookies of the Month en Relievers of the Month in het zonnetje gezet.

PLAYER OF THE MONTH AMERICAN LEAGUE: SHOHEI OHTANI

Twee keer op rij de Player of the Month winnen is niet iets nieuws voor Ohtani. In 2021 deed hij het al eens, maar sindsdien deed geen enkele speler hem dat na. Nu ging hij er wederom vandoor met de honneurs. Het was niet gek dat de Japanner uitgeroepen werd tot de beste speler van de maand juli in de American League. Hij speelde 23 wedstrijden en had daarin een slaggemiddelde van van .282 en een OPS van 1.152. Daarnaast sloeg hij negen homeruns en was daarmee lijstaanvoerder in de AL.

Als enige speler staat de 29-jarige ook op de heuvel. In de maand juli deed hij dat vier keer. In die vier wedstrijden gooide hij 25.1 innings en daarin had hij een ERA van 4.97. 29 keer deelde hij drieslag uit. Mocht Ohtani ook in augustus er vandoor gaan met de award word hij de eerste speler in de geschiedenis van Major League Baseball die drie Player of the Months achter elkaar wint.


PLAYER OF THE MONTH NATIONAL LEAGUE: CODY BELLINGER

In de maand juli liep het lekker bij de Cubs. Er werden 26 wedstrijden gespeeld door de Cubbies en daarvan sloten zij er vijftien winnend af. Groot aanjager achter dat succes was Cody Bellinger. Hij tekende in Free Agency een eenjarige deal bij de franchise in Chicago en kende een moeilijke start. De maand juli bleek echter een ommekeer voor hem en de voormalig MVP en Rookie of the Year kwam in zijn ritme.

Hij had een slaggemiddelde van .400 een wRC+ van 198 en leidde alle spelers in de majors in hits (40), slaggemiddelde (.400) en totale honken (69). Hij eindigde als derde in RBI (24), vijfde in slugging percentage (.698) en ook vijfde in homeruns (8). Het betekende zijn tweede Player of the Month, want ook in 2019 ging hij er met de award vandoor. Toen was hij de gelukkige in de maand april.


PITCHER OF THE MONTH AMERICAN LEAGUE: TYLER GLASNOW

Voor een lange tijd lag Tyler Glasnow in de lappenmand met een blessure. Pas eind mei keerde hij terug op de heuvel, maar het duurde tot juli voordat hij in de vorm kwam die hij kende voor zijn blessure. Hij startte zes wedstrijden vanaf de heuvel en kwam daarin tot 38.1 innings. Daarin kreeg hij 26 hits, negen earned runs en acht vrije lopen in tegen. Wel gooide hij 51 keer drieslag en had hij een ERA van 2.11.

Slagmensen die tegenover Glasnow stonden kwamen maar moeilijk op de honken en dat bleek ook uit het minieme slaggemiddelde van .186 wat zij konden verzamelen tegen de pitcher. Ook voor hem is het zijn tweede Pitcher of the Month trofee. Net als Cody Bellinger ging hij er ook met de trofee vandoor in april 2019.


PITCHER OF THE MONTH NATIONAL LEAGUE: CORBIN BURNES

De gouden lokken van Corbin Burnes hadden een opknapbeurt nodig, want sinds zijn bezoek aan de kapper presteert hij geweldig. Ondanks het feit dat hij uitgeroepen werd tot Cy Young in 2021 won hij nog nooit een Pitcher of the Month award, tot nu. Zijn tegenstanders hadden slechts een slaggemiddelde van .115 en een slugging percentage van .169 tegen de werper en daarmee had hij de laagste scorers onder pitchers die minimaal 20.0 innings gooide.

Zelf gooide Burnes 39.0 innings en daarin had hij een ERA van 1.85. Hij gooide 47 strikeouts tegen de Pittsburgh Pirates, Cincinnati Reds (3x), Philadelphia Phillies en Washington Nationals. Dat komt neer op een K/9 van 10.8. Hij kon ook nog eens vier overwinningen bijschrijven en daarmee heeft hij nu een record van negen overwinningen en zes verliespartijen dit seizoen.


ROOKIE OF THE MONTH AMERICAN LEAGUE: TRISTON CASAS

Triston Casas explodeerde bij de Boston Red Sox de afgelopen maand. Hij had een slashline van .349/.442/.758 met een OPS van 1.199. Dat alles na een wat moeilijke opstartperiode, want de maanden mei en juni waren verreweg niet zijn succesvolste. Nadat hij op 12 juni nul-uit-vier ging in de eerste wedstrijd van de series met de Colorado Rockies stond zijn slashline op .197/.317/.366. Er ging een knop op bij de 23-jarige want daarna heeft hij een slashline van .363/.444/.716 met een wRC+ van 211.

Slechts een speler deed het beter in deze periode en dat was niemand minder dan de American League Player of the Month Shohei Ohtani. Daarmee werd Casas pas de tiende Red Sox speler in de geschiedenis die ervandoor ging met de award. Bobby Dalbec was in augustus 2021 de laatste. Kevin Youkilis (mei 2004), Jonathan Papelbon (april 2006), Hideki Okajima (april 2007), Dustin Pedroia (mei 2007), Jacoby Ellsbury (september 2007), José Iglesias (juni 2013), Andrew Benintendi (augustus 2017) en Michael Chavis (mei 2019) gingen hem voor.


ROOKIE OF THE MONTH NATIONAL LEAGUE: FRANCISCO ALVAREZ

Er mag dan wel een totale leegloop geweest zijn bij de New York Mets, maar Francisco Alvarez is niet vertrokken. De 21-jarige catcher is een van de weinige overgebleven lichtpuntjes op het roster en werd daarom beloond met de Rookie of the Month honneurs van juli. Vooral zijn ongekende kracht is een van zijn sterke kanten. Hij had acht homeruns en zestien RBI, dat terwijl hij ook een .623 slugging percentage en een OPS van .974 had. Daarmee was hij leider van de Mets.

Waar het voor de Boston Red Sox de tiende speler was die de award ontving was Alvarez voor de Mets pas de vijfde. Pete Alonso won de award drie keer in één seizoen in 2019, maar Justin Turner (mei 2011), Jacob deGrom (juli and september 2014) en Steven Matz (mei 2016) wonnen hem ook al als speler van de Mets.


RELIEVER OF THE MONTH AMERICAN LEAGUE: FÉLIX BAUTISTA

Wanneer de Reliever of the Month award uitgedeeld word is er bijna maar één man zeker van om hem te winnen. Félix Bautista schreef alweer zijn derde award dit seizoen bij en miste alleen de award van mei om zo de clean sweep mogelijk te maken. Toch was de award ook dit keer weer meer dan terecht. De closer van de Baltimore Orioles gooide 14.0 innings in de maand juli en kreeg daarin geen enkele earned run of run in tegen.

Het lukte zijn tegenstanders slechts drie keer om een hit te slaan. Hij gooide vier vrije lopen en eindigde met 25 K’s. In totaal had hij in de maand juli meer saves (8) dan toegelaten honklopers (7). Door zijn tweede award op een rij te pakken kan Bautista gelijk komen met Edwin Díaz. Hij won als enige reliever ooit driemaal op rij de award. Daarbij deed Díaz het ook nog eens bij twee verschillende franchises in zowel de National League (New York Mets) en American League (Seattle Mariners).


RELIEVER OF THE MONTH NATIONAL LEAGUE: DEVIN WILLIAMS

Devin Williams is ook geen vreemde als het gaat over de National League Reliever of the Month award. Hij won de award al tweemaal eerder en voor het laatst in augustus 2021. De closer van de Milwaukee Brewers had het in juni wat moeilijk, maar herpakte zich knap met tien saves en een 1.54 ERA. Hij gooide 21 keer drieslag en had een 0.94 WHIP in 11.2 innings. Vooral zijn changeup blijkt een pitch die ongelofelijk moeilijk om te raken is.

Van de 21 strikeouts die hij gooide kwamen er achttien via die pitch. De Cincinnati Reds spelers zullen nog altijd wakker worden met nachtmerries van zijn changeup. Zij eindigden 0-uit-27 met zeventien K’s en alle zeven save kansen die Williams kreeg verzilverde hij ook. Kort na de serie met de Reds veranderde hij zijn social media bio naar “Swing & Miss Merchant”, iets wat zeer toepasselijk is.

Coverfoto: Dale Zanine

NFL 32-in-32 | LA Rams: de totale rebuild

0

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 6 het team dat van een klif viel na winst in Super Bowl LVI: de Los Angeles Rams.

Wat ben je bereid op te geven in ruil voor een overwinning in de Super Bowl? Voor de LA Rams was het antwoord hierop duidelijk: álles. Draft picks, cap space, de toekomst van de franchise. Alles ging in de weegschaal voor de hoogst haalbare eer in de sport: een ring. In 2021 wierp deze strategie haar vruchten af. De LA Rams wonnen Super Bowl LVI. In het eigen SoFi Stadium dan nog wel. Maar nu, twee seizoenen later, is de euforie van die titel gaan liggen. Wat overblijft is een team dat zichzelf opnieuw zal moeten heruitvinden. En dat met zeer schaarse middelen.

FREE AGENCY

Het offseason stond bij de Rams niet zozeer in het teken van het aantrekken van nieuwe spelers, maar wel in het creëren van cap space. Volgens “Over the Cap” hebben de Rams op dit moment een slordige $9 miljoen in salarisruimte, maar geven ze wel het op één na hoogste bedrag uit aan spelers die niet eens meer bij het team zijn. De zogenoemde Dead Money. Dat wil zeggen dat er niet veel mogelijkheden zijn om het team fors te versterken. En dat bleek ook tijdens de voorbije Free Agency-periode.

Er kwam slechts vijf spelers bij en allemaal voor korte, goedkope deals. Wide receiver Demarcus Robinson, quarterback Brett Rypien, defensive tackle Marquise Copeland, cornerback Ahkello Witherspoon en running back Royce Freeman zijn de weinig tot de verbeelding sprekende aanwinsten in 2023. Daartegenover stonden een waslijst aan vertrekkers. Matt Gay, Odell Beckham Jr., Jalen Ramsey, safety Nick Scott en linebackers Leonard Floyd en Bobby Wagner waren daarbij de belangrijkste namen. Ook running back Sony Michel zien we niet meer terug. Hij kondigde recent nog zijn pensioen aan.

NFL DRAFT

Na jarenlang bijna neergekeken te hebben op de NFL Draft, moesten de Rams dit jaar wel hun heil zoeken in het kiezen van rookies om hun team te versterken. Of om op z’n minst iets wat op een NFL-team lijkt op het veld te brengen. Ze kozen in 2023 niet minder dan 14 nieuwe spelers via de NFL Draft! Geen van die veertien spelers werden op de eerste dag gekozen. De Rams hadden door al hun deals van de afgelopen jaren namelijk geen eerste ronde keuzes meer over. Drie spelers werden in de 2e en 3e ronde gekozen en al de rest op de laatste dag van de Draft.

De speler die met pick 36 naar de Rams ging, was guard Steve Avila uit TCU. Hij mag meteen in de basiself verwacht worden komend seizoen. In de derde ronde kozen Sean McVay en co voor twee verdedigers. Defensive end Byron Young uit Tennessee en defensive tackle Kobie Turner uit Wake Forest komen eveneens beiden meteen in aanmerking om te starten dit seizoen.

De meest in het oog springende selecties op dag drie in de Draft waren quarterback Stetson Bennett uit Georgia in de vierde ronde en wide receiver Puka Nacua uit BYU in de vijfde ronde. Bennett won met zijn Georgia Bulldogs tweemaal op rij de College Football National Championship en werd tweemaal verkozen tot MVP in die games. Zijn leeftijd -hij wordt 26 in oktober- en zijn beperkte atletische vermogen zijn redenen tot bezorgdheid, maar met Bennett halen de Rams wel een bewezen winnaar in huis.

NFL 32-In-32 Los Angeles Rams
Bo Schalbroeck/BoGraphix

OFFENSE

Ondanks de vele vertrekkers is het niet zo dat er geen talent meer te vinden is bij de Los Angeles Rams. In het offensieve compartiment kijken we dan vooral naar quarterback Matthew Stafford en zijn belangrijkste wide receiver, Cooper Kupp. Beiden werden vorig jaar geplaagd door blessures en werkten maar een beperkt aantal wedstrijden af. Beiden stonden in slechts negen games aan de start. Sean McVay zal hopen dat zijn twee supersterren opnieuw 100% fit aan de start van het nieuwe seizoen zullen komen. Zonder hen wordt het wellicht heel moeilijk om games te winnen in 2023.

Je wordt immers niet meteen van je sokken geblazen door de supporting cast rondom hen. Ben Skowronek en Van Jefferson zijn degelijke receivers, zonder meer. Of rookie Puka Nacua meteen een meerwaarde kan betekenen, valt af te wachten. Ook van de backfield vallen we niet achterover. Cam Akers maakte een verrassende comeback vorig jaar nadat het er sterk op leek dat zijn tijd bij de Rams er op zat. Kyren Williams en rookie Zach Evans zullen strijden om de back-up-rol. Tyler Higbee is een prima tight end, maar kon nog nooit meer dan vijf touchdowns in een seizoen vangen.

De bescherming van Matthew Stafford, daar mogen zonder twijfel grote vraagtekens bij geplaatst worden. Zeker de tackles, Joe Noteboom op links en Rob Havenstein op rechts, laten al te vaak te wensen over. Noteboom liet het op één na meeste druk op zijn quarterback toe van alle left tackles in de NFL in 2022 en zijn collega Havenstein deed niet veel beter. Hij stond op de 28ste plek uit 36 right tackles. Matthew Stafford 100% fit houden met deze linie voor hem wordt op die manier een heus karwei.

DEFENSE

Defensief trekt de grote superster Aaron Donald ook dit seizoen opnieuw zijn Rams-tenue aan. Maar hoe zit het gesteld met zijn motivatie, nadat de geruchten over een nakend pensioen steeds luider klonken na afgelopen seizoen? Hij zag alleszins met Leonard Floyd en Bobby Wagner twee medesterkhouders vertrekken in januari. Wagner schopte het vorig seizoen zelfs nog tot Second-Team All-Pro, maar mocht toch beschikken. Hun vervangers zijn de rookie Byron Young en Christian Rozeboom.

Ook de secondary verloor een superser. Cornerback Jalen Ramsey werd weggeruild naar de Miami Dolphins. Zijn vervanger is een zesde ronde selectie van 2022, Derion Kendrick. Ook van zijn collega aan de overzijde, Troy Hill, namen de Rams afscheid. Ahkello Witherspoon kwam over van de Pittsburgh Steelers om die leegte op te vangen. De belangrijkste naam in de secondary is nu wellicht die van safety Jordan Fuller. Fuller kende een goed seizoen in 2021, maar zag zijn 2022 in rook opgaan door blessures. Kan hij zijn oude niveau opnieuw halen?

De defensie van de Rams is in ieder geval verjongd dit tussenseizoen. Maar of ze ook versterkt is, dat is zeer te betwijfelen.

CONCLUSIE

De Los Angeles Rams hebben dit jaar een pagina omgedraaid. Ze zijn volop gestart aan een totale rebuild (al wil Sean McVay dat niet met zoveel woorden zeggen). Op enkele sterren na -Matthew Stafford, Cooper Kupp en Aaron Donald- is het team dat twee jaar geleden nog de Super Bowl won haast onherkenbaar. Aangezien ze nog steeds aan handen en voeten gebonden zijn door de deals uit het verleden, lijkt het er sterk op dat de fans dit seizoen door de zure appel zullen moeten heen bijten en hopen dat hun team toch nog competitief kan zijn.

Of bewijst McVay dit seizoen meer dan ooit dat hij één van de absolute topcoaches is in de NFL door met dit zootje ongeregeld de play-offs te halen? In een matige NFC kan je het nooit uitsluiten, al lijkt het ons toch bijzonder onwaarschijnlijk.

Voorspelling: 5-12


FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we — indien mogelijk — bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de LA Rams: Zrinko Kulisic.

“Toen ik vorig jaar aan dit stuk begon, geloofde ik in een back 2 back titel voor de LA Rams. Hoe anders is dat beeld 12 maanden later, na een door blessures geteisterd 2022 seizoen waarin de Rams met 5-12 het seizoen eindigden.

Het contrast kan niet groter zijn met het offseason van vorig jaar. Waar destijds grote namen werden aangetrokken, vertrokken nu spelers als Jalen Ramsey en Bobby Wagner, tegen een schappelijke compensatie, of werden deze zelfs door de club released. Er werd gesproken over een retirement van zowel Aaron Donald als Matthew Stafford. Er zijn maar liefst 14 rookies tijdens de draft gekozen en dat voor een team dat tot kort “F them picks” als motto had. Sterker nog, voor de eerste voorbereidingsdag hadden zich in totaal meer dan 35 (!!) nieuwe rookie spelers gemeld in Californië.

Coach McVay mag flink aan de bak om samen met de kern (Stafford, Kupp en Donald) een team te smeden. Over een rebuild wordt (nog) niet gesproken, maar met de ouder wordende Stafford en Donald is een rebuild behoorlijk dichtbij. De verwachtingen zijn dan ook niet hoog gespannen. Als het team fit blijft en andere teams ons onderschatten, zie ik ons verrassen met een winning record en mogelijk een plek in de playoffs. Realistisch bekeken is de kans hierop heel klein, we zullen het de komende jaren met een rebuild moeten doen.”

Voorspelling: 8-9


Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Marcio Jose Sanchez/AP