Home Blog Pagina 49

NHL 32-in-32 | Montreal Canadiens: Zoeken naar bevestiging

Hans Mulder
-
0
NHL 32-in-32 | Montreal Canadiens: Zoeken naar bevestiging

Dinsdagavond 23.00 uur Nederlandse tijd zetten de Chicago Blackhawks en titelhouder Florida Panthers het nieuwe NHL-seizoen in gang. Nu al belooft het een bijzonder seizoen te worden, want door de overeenkomst met DAZN kunnen wereldwijd veel meer mensen de NHL gaan volgen. Dat is natuurlijk iets voor later. Eerst duiken wij in onze traditionele 32-in-32 en behandelen we één van de revelaties van vorig seizoen: Montreal Canadiens.

2024-2025: HUTSON DRUKT NEUS AAN HET VENSTER

Voorafgaand aan het seizoen schatten de bookmakers alleen de Sharks, Blackhawks, Ducks en Blue Jackets lager in dan de Montreal Canadiens. Met andere woorden, men gaf geen cent voor de kansen van de ploeg van Martin St. Louis. De eerlijkheid gebiedt te zeggen, dat de Canadiens er de eerste maanden ook alles aan deden om die status waar te maken. Begin december had Montreal slechts 8 van de 24 wedstrijden gewonnen en bungelden ze inderdaad ergens onderaan de ranglijst. Van de NHL welteverstaan, niet eens alleen die van de Eastern Conference.

Op 3 december maakte Patrik Laine zijn debuut voor z’n nieuwe werkgever. De aanwezigheid van de Finse scherpschutter leek iets los te maken bij de Habs, want opeens gingen ze winnen. En gingen ze ook vaak winnen. Langzaam maar zeker klommen ze uit hun diepe dal en lonkten opeens de play-offs. Montreal schraapte zelf natuurlijk de punten bijeen en zonder dit jonge team tekort te doen, profiteerden zij ook optimaal van de malaise bij bijvoorbeeld de Rangers of Penguins. De Canadiens haalden uiteindelijk ook die play-offs, maar daarin viel al na vijf wedstrijden het doek tegen de Capitals.

Dat postseason was misschien op het moment zelf een teleurstellen. Kijken ze nu terug, dan zal het vooral als leermoment gezien worden. De club zou immers nog in een rebuild zitten, maar daar lijken ze zich razendsnel uit te spelen. Dit voornamelijk met dank aan Lane Hutson, hun juweeltje op de blauwe lijn, Juraj Slafkovsky, Nick Suzuki, Cole Caufield en zo kunnen we het rijtje toptalenten verder af gaan. Voor de meeste van deze spelers was het de eerste kennismaking met de play-offs. Het zal zeker niet de laatste zijn geweest!

SEIZOEN 2025-2026: KLAAR VOOR DE VOLGENDE STAP?

Dat ze definitief een streep onder de rebuild willen zetten, bleek een paar uur voor de afgelopen draft. General manager Kent Hughes legde al zijn kaarten op tafel en ging all-in voor één van de betere blueliners in de NHL. In ruil voor Emil Heineman en twee first-round draft picks werd de al veel meer ervaren Noah Dobson weggeplukt bij de Islanders. De nog altijd pas 25-jarige Canadees had voor zijn doen een wat moeizaam jaar met 39 punten, maar dat volgde op een jaargang waarin hij niet minder dan 70 punten verzamelde. We kunnen dus stellen dat de Canadiens er in Dobson een gevaarlijk wapen bij hebben gekregen.

Alsof ze daar al gebrek aan hadden… General manager Kent Hughes heeft in relatief korte tijd een sterk roster gebouwd, waar nog heel veel rek in zit. Na de Sabres en de Flyers waren de Habs vorig seizoen het jongste team in de NHL. En met best grote afstand het jongste team in de play-offs. Vorig seizoen liet Hughes al in zijn kaarten kijken door Patrik Laine op te halen bij de Blue Jackets. Hij twijfelde niet aan de kwaliteiten van de Finse sniper en Laine betaalde dit terug door – eenmaal fit – de Canadiens aan de nodige goals en overwinningen te helpen.

Die trade was al een teken aan de wand. Hoewel de bookies er anders over dachten, had Hughes in zijn hoofd de rebuild al min of meer afgesloten. Aanvallend had hij met Nick Suzuki en Cole Caufield reeds goud in handen. Suzuki is niet voor niets de captain van deze franchise. Van hem worden niet alleen goals en assists verwacht, maar hij is de leider van dit gezelschap en vorig seizoen tevens de man met de meeste punten. Bij Caufield is het kwartje gevallen na de komst van coach Martin St. Louis. De 24-jarige Amerikaan onderstreepte in 2024-2025 nog maar weer eens zijn status als goalgetter door 37 keer de puck tegen het net te schieten.

SURPLUS AAN TALENT

Nog wat jonger, maar minstens zo talentvol is Juraj Slafkovsky. De first-overall uit de draft van 2022 was fenomenaal tijdens de laatste Winterspelen, maar kende – mede door blessures – wat problemen in zijn eerste NHL-seizoen. Inmiddels is de 21-jarige Slowaak gewend aan het leven in de NHL en gaan ze in Montreal nog veel plezier aan hem beleven. Die hoop hebben ze ook nog steeds bij Kirby Dach. De voormalig third-overall van Chicago kent vooralsnog een moeizame carriere op het hoogste niveau. Als hij fit is, kan hij veel bijdragen, maar het probleem is dat Dach net iets te vaak tegen blessures aanloopt. Vorig seizoen speelde hij eind februari zijn laatste duel en nog altijd is hij herstellende van een knieblessure.

Misschien wel het grootste aanvallende talent hebben we nog niet besproken. De 19-jarige Ivan Demidov mocht vorig seizoen al ruiken aan het grote werk en gaat nu beginnen aan een volledig seizoen. Deze jonge Rus, fifth-overall in de draft vorig jaar, geeft St. Louis nog meer aanvallende opties. In Rusland bewees de tiener al een neusje voor de goal te hebben. Nu mag hij ’t écht gaan laten zien in de NHL. Bij SportAmerika tippen we hem alvast als één van de kanshebbers voor de Calder Trophy.

HANDVATTEN

Eén van de nieuwelingen bij de Canadiens eindigde afgelopen seizoen als achtste in die verkiezing. De jonge verdediger Logan Mailloux werd opgegeven om Zachary Bolduc vanuit St. Louis naar Montreal te krijgen. Met Bolduc hebben ze een interessante speler in huis gehaald. De in Quebec geboren forward neemt scorend vermogen mee, maar schuwt ook het fysieke aspect niet. Iets wat ze richting de toekomst zeker kunnen gebruiken in Montreal.

Tot nu toe zijn de woorden “jong” en “talentvol” vaak gepasseerd. Toch ontbreekt het de coach ook niet aan die zogenaamde verlengstukken op het ijs. Brendan Gallagher is zo iemand. De 33-jarige winger begint aan zijn veertiende seizoen in de NHL. Allemaal afgewerkt in het bleu-blanc-rouge van de Canadiens. Gallagher is ook zo’n speler die kan scoren, maar het toch vooral van hard werken moet hebben. Zoals dat ook geldt voor bijvoorbeeld Alex Newhook en Jake Evans. Al slaat bij die laatste de balans meer door naar de arbeid dan het scoren.

Joe Veleno werd halverwege de maand juli nog aan dit roster toegevoegd. De 25-jarige centre keert zo terug naar zijn geboorteplaats. Mogelijk dat dit de voormalig first-rounder dat noodzakelijke steuntje in de rug geeft. Veleno was zeker een bruikbare speler bij de Red Wings en Blackhawks, maar vooralsnog wist hij niet aan te tonen waarom Detroit in 2018 een first-rounder in hem zag. Hij zal zich samen met rookie Oliver Kapanen en routinier Josh Anderson moeten richten op een plekje in de bottom six.

DIEPE BLAUWE LIJN

We tipten Demidov al als winnaar van de Calder. Stel dat hij die uitverkiezing inderdaad zou winnen, dan neemt hij die titel over van een ploeggenoot. Ondanks de aanwezigheid van Macklin Celebrini en Matvei Michkov was het Lane Hutson die er met de Calder vandoor ging. De jonge blueliner kreeg daarmee de erkenning die hij verdiende. Hoewel het defensief hier en daar nog wat te wensen overliet, spraken zijn 60 assists namelijk voor zich. Hutson zal in zijn tweede seizoen moeten bewijzen dat ’t geen incident was, maar eigenlijk hebben we geen enkele reden om daar aan te twijfelen.

Dat Kent Hughes afscheid nam van een jonge verdediger om Bolduc te halen, was niet voor niets. De Canadiens lopen over van defensief talent, waarbij de ontwikkeling van David Reinbacher interessant wordt om te volgen. We vermoeden dat de 20-jarige Oostenrijker nog even moet rijpen in de AHL, maar mogelijk bewijst hij ons ongelijk. Als Reinbacher dit inderdaad lukt, dan wil dat zeggen dat hij afrekent met goede concurrenten. Jayden Struble en Kaiden Guhle grepen vorig seizoen hun kans in deze line-up en gaan hun plekje niet zomaar afstaan.

Hetzelfde geldt voor Alexandre Carrier en Mike Matheson. Toeval of niet, maar nadat Carrier – ook geboren in Quebec – overkwam van de Predators zag het er allemaal wat stabieler uit in Montreal. Samen met de door de wol geverfde Matheson voegt hij ervaring toe aan deze overwegend jonge blauwe lijn. Overigens mogen we hier ook Arber Xhekaj niet vergeten. Dit is niet de meest getalenteerde van het stel, maar door zijn harde werken en misschien nog wel hardere vuisten is Xhekaj wel een publiekslieveling geworden.

NOG MEER TALENT…

Bij deze franchise is de positie tussen de palen er één van legendes. Deze zomer ontviel ons Ken Dryden, die als goalie van de Canadiens zes keer de Cup won en Hall of Famer is. Dryden, naast een geweldige goalie ook nog een begenadigd schrijver en voormalig politicus verloor op 5 september het gevecht met een vreselijke ziekte. Na Dryden waren Patrick Roy en Carey Price fenomenen onder de lat bij deze traditieclub.

Roy is ondertussen head coach bij de Islanders en Price is ook niet langer een Canadien. Hij kampt al jarenlang met de nodige blessures en zijn contract is overgenomen door de Sharks, die daar een fift-round pick voor terug kregen. Dat Price ooit ook maar een moment opduikt in Teal is vrijwel uitgesloten. Het ging de Canadiens hier vooral om het dumpen van salaris en de Sharks hebben ruimte te over in het salarishuis.

Tegenwoordig behoort de crease in Montreal toe aan Sam Montembeault en Jakub Dobes. De 28-jarige, uit Quebec afkomstige Montembeault presteerde vorig seizoen zo goed dat hij voor Team Canada werd opgeroepen tijdens de FourNations. Spelen deed Montembeault niet, maar die ervaring nam hij wel mee. Ervaring waar zowel speler als club de vruchten van hopen te plukken de komende jaren.

Eind 2024 gooide Martin St. Louis de jonge Jakub Dobes opeens voor de leeuwen. Uitgerekend in Sunrise, op bezoek bij titelhouder Florida, speelde de Tsjech de wedstrijd van zijn leven. Dobes debuteerde met een shutout en lanceerde daarmee min of meer zijn carriere in de NHL. Hij verdreef Cayden Primeau en verdiende ook voor dit seizoen een plekje op het roster. Voor de zekerheid legden de Canadiens ook de meer ervaren Kaapo Kahkonen nog maar even vast op de eerste dag van free agency. Zo heeft Kent Hughes deze positie goed ingevuld. Het zijn (nog) geen sterren als Roy of Price, maar Montreal hoeft zich ook niet te schamen voor deze goalies.

VOORSPELLING

Een aantal franchises begonnen dit decennium met een rebuild. Van die groep kunnen we stellen dat Montreal de grootste stappen in de ontwikkeling heeft gezet. Met als resultaat de wildcard in het oosten vorig seizoen. Dit seizoen zal er dan ook anders naar de Habs gekeken worden. Mogen presteren zal moeten presteren worden. Zo hard is het nu eenmaal. Dat we hier nog altijd met een ontzettend jong team te maken hebben, zal in het ijshockeygekke Montreal dan van ondergeschikt belang zijn.

Na de verrassing van vorig seizoen is het nu tijd voor de bevestiging. Dit zal voor de Canadiens nog een hele klus worden. Het talent is onmiskenbaar aanwezig, maar met jeugd komen ook fouten. In een divisie waarin de Panthers, Lightning en Maple Leafs waarschijnlijk nog de dienst uit gaan maken, kunnen die foutjes net doorslaggevend zijn.

Een wildcard lijkt namelijk opnieuw het hoogst haalbare voor de Canadiens en aangezien er in de Metropolitan Division een paar teams (Rangers, Islanders) jagen op revanche is het niet ondenkbaar dat de Habs plotseling net buiten de postseason-boot vallen. Reden tot paniek is dat zeker niet. Net als in bijvoorbeeld San Jose en Chicago kunnen ze ook in Montreal de toekomst met vertrouwen tegemoet zien.

Cover photo: Vincent Ethier

NHL 32-in-32 | Vancouver Canucks: Waarheen leidt de weg?

Dennis Bakker
-
0
NHL 32-in-32 | Vancouver Canucks: Waarheen leidt de weg?

Op dinsdag 7 oktober (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Chicago Blackhawks en Florida Panthers het seizoen 2025 – 2026 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 7 oktober met titelhouder Florida Panthers en vandaag de franchise die na een formidabele campagne, vorig seizoen serieus een pas op de plaats moest maken en intern een hoop gedoe op haar bordje kreeg: Vancouver Canucks.

2024 – 2025: THE BOLD AND THE BEAUTIFUL

What a difference a year makes. Aan het einde van het reguliere seizoen 2023 – 2024 stonden de blauwhemden uit Canada met de divisietitel in de Pacific Division in hun handen en werd er in de tweede ronde tegen Edmonton Oilers pas na zeven wedstrijden het hoofd gebogen. En passant won head coach Rick Tocchet de Jack Adams Award, ging de Norris Trophy naar Quinn Hughes (als eerste Canuck ooit) en was goalie Thatcher Demko een finalist voor de Vezina Trophy.

Spoelen we de tijd twaalf maanden verder naar april 2025 en kun je niet anders concluderen dat het voorbije seizoen er gauw een om te vergeten was. Een seizoen vol blessures, drama en regressie leidden uiteindelijk tot het missen van het postseason. Hoewel het onderaan de streep nog als een redelijk stabiel seizoen oogde (resultaat wise), kwamen de Canucks nimmer in de buurt van de 109 punten uit het seizoen daarvoor en midden maart glipte het wildcardticket langzaam uit handen om uiteindelijk op zes punten afstand het seizoen af te sluiten.

Zoals gezegd stond het voorbije seizoen in het westen van Canada vooral in het teken van de nodige drama. Zo was daar het (redelijk openbaar) het moddergooien tussen J.T. Miller en Elias Pettersson, waarna het Front Office uiteindelijk – toevalligerwijs exact een jaar na de Elias Lindholm trade – Miller naar New York Rangers (in ruil voor onder meer Filip Chytil en een protected first-round pick) te verschepen en indirect haar vertrouwen in de Zweed te openbaren. Diezelfde first-round pick werd uiteindelijk naar Pittsburgh ‘geflipt’ in een trade betreffende blue-liner Marcus Pettersson. Tegelijkertijd zakte het spel van Brock Boeser serieus weg en hield goalie Thetcher Damko met name de medische staf in Vancouver bezig.

BLIJFT IE OF BLIJFT IE NIET..

Daarnaast was (en is) er nog altijd intern gesteggel tussen het Front Office en het kamp Hughes over het openbreken van zijn tot en met het seizoen 2026 – 2027 lopende contract. In de media heeft Quinn Hughes er inmiddels ook geen geheim van gemaakt ooit met beide broers samen bij één franchise te spelen, wat een mogelijke move naar New Jersey Devils steeds plausibeler doet maken. Het Front Office heeft daarentegen hardop uitgesproken in de huidige captain de cornerstone van de franchise te zien voor de komende jaren.

RICK TOCCHET VERLAAT VANCOUVER

Rick Tocchet besloot aan het einde van de malaise eieren voor zijn geld te kiezen en niet meer terug te keren als head coach. De 61-jarige Canadees stond sinds januari 2023 aan het roer bij de blauwhemden uit British Columbia, maar besloot in goed overleg met GM Jim Rutherford een nieuw, lucratief contract naast zich neer te leggen. Uiteindelijk trekt de Canadees met een 108-65-27 record (én Jack Adams Award) de deur in Vancouver achter zich dicht en tekende hij niet veel later (niet geheel onverwachts) een contract bij grote liefde Philadelphia Flyers.

Vliegen we van Philadelphia en Rick Tocchet weer even terug naar Vancouver, die vrij rap een opvolger aanstelde. Ondanks het feit dat zoon Cal Foote onderdeel was van de Canada WJC-rechtszaak, schoof Adam Foote van assistent door naar de positie van eindverantwoordelijke. Hiermee kiest het Front Office in Vancouver voor de weg van de minste weerstand. In plaats van het intern promoveren van huidig AHL head coach Manny Maholtra — die voor het eerst in de geschiedenis de Calder Cup naar Abbotsford haalde met de Canucks –.

De beslissing voor Foote is overigens prima te billijken. De Canucks zijn zeker komend seizoen bij wat rust in de tent gebaat en met Foote heeft Vancouver in ieder geval een head coach die feeling heeft bij de huidige situatie in Canada en tevens bekend is bij de (toch wel) winnende formule die Tocchet erin heeft gekregen de voorbije drie seizoenen. Bovendien is Foote dé man achter het defensieve aspect van de Canucks-organisatie, iets waar men graag op wilt voortborduren.

MEDIATEN VOOR HUGHES

Het allerbelangrijkste argument van het doorschuiven van Foote is misschien nog wel de uitstekende relatie met Quinn Hughes. De captain heeft er – reeds hierboven vermeldt — geen publiekelijk geheim van gemaakt dat hij de laatste paar maanden niet gelukkig is met de situatie in Vancouver en voorzichtig kwamen de eerste geruchten van een mogelijke trade op gang. Adam Foote — zelf natuurlijk geen onverdienstelijke blue-liner bij Colorado Avalanche en Columbus Blue Jackets — heeft Hughes de voorbije twee seizoenen dusdanig weten te prikkelen, dat het Front Office voorzichtig hoopt op een ommekeer in de mindset van de Amerikaan.

EVANDER KANE IS COMING HOME

Voor wat betreft nieuwe signings bleef het in het westen van Canada redelijk rustig de voorbije maanden. De meest in het oog springende (nieuwe) naam is die van Evander Kane. De forward stond het afgelopen seizoen bij Edmonton Oilers onder contract, maar zag zijn seizoen grotendeels in het water vallen door diverse operaties aan zijn heup. Vlak voor het ingaan van de play-offs kreeg de 33-jarige Canadees echter het stempel ‘fit’ en bewees hij tijdens het postseason zijn toegevoegde waarde.

In Vancouver begint hij na jaren van omzwervingen via diverse franchises eindelijk aan het eerste avontuur bij zijn jeugdliefde. Als kleine jongen was de Canadees groot fan van de Canucks en mits fit (en bovenkamer technisch alles op orde blijft) hebben de blauwhemden aan de forward een goede match.

De grootste nieuwsblokken uit Vancouver kwamen er uiteindelijk via de spelers die al actief waren in het blauw-groen. Zo hield GM Patrik Allvin forward Aatu Raty langer binnenboord en zorgt hij voor wat broodnodige diepte voor head coach Adam Foote. De uiteindelijke (aanvallende) klappers kwamen er bij Conor Garland en Brock Boeser, die beiden een langdurige contractverlenging ondertekende. Garland blijft zes jaar langer aan boord ($6 miljoen dollar AAV) en is Boeser zeven jaar langer een cornerstone voor de Canucks ($7.25 miljoen dollar AAV).

Daartegenover staan onder meer de vertrekken van Pius Suter (St. Louis Blues) en Dakota Joshua (Toronto Maple Leafs). Met name het vertrek van Suter zal met enige argusogen bekeken worden, daar de Zwitser het voorbije seizoen met 25 goals (46 punten) flink op de brommer was. Het is voor het Front Office overigens wel een prettig gegeven, dat op Evander Kane na alle aanvallende sterkhouders voor langere tijd zijn vastgelegd. De jonge ogen zullen vooral gericht zijn op Jonathan Lekkerimaki en mogelijkerwijs 2025 first-round pick Braeden Cootes.

BLUE-LINE STATUS QUO

Op de blauwe lijn is het wel een stuk rustiger gebleven. Begin juni kwam Vancouver met Derek Forbort reeds een contractverlenging overeen, die de 33-jarige Amerikaan een jaar langer in Canada laat blijven. In feite sloegen de Canucks afgelopen januari reeds toe met het aantrekken van Marcus Pettersson, die nu samen met Quinn Hughes, Filip Hronek en good old Tyler Myers de bovenste vier zal vormen.

In alle eerlijkheid was de blue-line ook niet eens zo schrikbarend zwak het voorbije seizoen. Ja, de 3.06 GA/G was league average, maar op de penalty-kill waren de blauwhemden simpelweg top drie NHL. Op de derde lijn hebben we Petey-D (Elias Pettersson) en de zojuist verlengde Forbort en heeft Foote met dit zestal geen slecht vooruitzicht. Hetgeen wel in het oog springt is de dun bezaaide rechterkant. Buiten Hronek en Myers zal het vooral van de jonkies Tom Willander, Victor Mancini en Jett Woo moeten komen.

Between the pipes is er wel stevig nieuws te melden. Thatcher Demko was één van de finalisten voor de Vezina Trophy aan het einde van 2023 – 2024 en waren de daaropvolgende verwachtingen torenhoog. Mede door fysiek ongemak viel het voorbije seizoen grotendeels in het water voor de Amerikaan. Desondanks brak het Front Office in Vancouver het contract vande homegrown kid open. Met een driejarige ‘bridge deal’ ter waarde van $8.5 miljoen dollar AAV spreken de Canucks genoeg vertrouwen uit in de goalie.

Daartegenover staat het vertrek van Arturs Silovs, die in ruil voor Chase Stillman en een 2027 fourth-round pick de goalie-issues bij Pittsburgh Penguins mede dient te gaan oplossen. Voor head coach Adam Foote is het wel prettig dat back-up Kevin Lankinen langdurig onder contract staat en (mits beiden fit) in de tandem met Demko één van de beste duo’s in de League vormt.

VOORSPELLING: KARRETJE AANHAKEN IN DE WESTERN CONFERENCE

Vancouver Canucks is één van de franchises waar een hoop rook en mist omheen hangt voor wat betreft de aspiraties en kansen aankomend seizoen. De ploeg is redelijk intact, maar aan de andere kant ook weer redelijk opgeschut en is het met name afwachten hoe head coach Adam Foote de manschappen naar zijn hand gaat zetten. Een van de hoofdzaken die het Front Office zo snel als mogelijk uit de lucht zal moeten helpen is het contract van Quinn Hughes. De prestaties van Vancouver aankomend seizoen zullen sterk in zijn overweging meegenomen worden, iets wat overigens niet onmogelijk is.

Nee. Vancouver zal niet het seizoen 2023 – 2024 en (normaal gesproken) met Vegas Golden Knights en Edmonton Oilers niet meestrijden om de Pacific-titel. Toch ligt het in de lijn der verwachting dat de goalie-tandem een stap voorwaarts zet (met een fitte Demko weer terug) en kan het bij Elias Pettersson (de forward) louter beter gaan. De Western Conference is diep, maar Vancouver is op zeker een belangrijke kandidaat voor een wildcard.

Cover photo: Simon Fearn-Imagn Images

MLB Dutch Watch: tijd dringt voor Kenley, legendarische Kershaw zwaait af

Hans Mulder
-
0
MLB Dutch Watch: tijd dringt voor Kenley, legendarische Kershaw zwaait af

Een Dutch Watch deze keer waarin we helaas niet overdreven veel positieve geluiden kunnen laten horen over onze landgenoten. Zo kwam Kenley Jansen deze week bijvoorbeeld nauwelijks in actie en lukt het Ceddanne Rafaela maar niet om uit z’n dip te komen. Aangezien we beginnen aan de laatste week van het reguliere seizoen kijken we met een schuin oog naar de postseason-plekken én zetten we een legende in het zonnetje die straks met pensioen gaat!

OZZIE ALBIES (2B, Atlanta Braves)

SEASONSTATS: 588 AB, .236/.303/.362, .665 OPS, 70 R, 71 RBI, 22 2B, 16 HR, 14 SB, 87 OPS+

Bij de Atlanta Braves is de blik al gericht op 2026. Eén van de grote favorieten voorafgaand aan dit seizoen beleeft een ronduit slechte jaargang en september vormt daarop geen uitzondering. In dit donkere geheel is Ozzie Albies echter één van de weinige lichtpuntjes. De tweedehonkman uit Willemstad is na de All-Star Game lekker bezig, maar komt ondanks die opleving niet in de buurt van zijn gemiddelde cijfers over de afgelopen seizoenen. Wat hem echter wel een goed gevoel zal geven, is het feit dat ’t Albies dit jaar lukte om fit te blijven. Ook dat was helaas wel eens anders de laatste seizoenen.

Na de verloren serie in eigen huis tegen de Chicago Cubs wachtte de Braves vorig weekend opnieuw een team dat richting postseason gaat. Echter wilde het bij de Houston Astros aan slag niet zo lukken in de laatste uitwedstrijden. Ze hadden er al zes in de benen tijdens deze road trip en afgezien van een uitschieter van 11 runs in Texas kwamen ze niet verder dan maximaal 3 runs. Daar was tegen de Braves dan weer niets van te merken. Waar de knuppel van Albies vorige week vrijdag dienst weigerde met 0-for-4 daar leefden de bezoekende Astros zich helemaal uit: 3-11.

Met 0-for-3, een walk en een 2-6 nederlaag ging het zaterdag al niet veel beter. Ozzie Albies bleek echter al zijn energie te hebben gespaard voor die series finale van zondag. Onze landgenoot was 2-for-5 en kwam in de vijfde inning door met een cruciale 2-run RBI-single. Albies zette daarmee zijn Braves op een 4-2 voorsprong. Hij was daarmee nog niet klaar, want met een RBI-double in de zesde inning sloeg hij Jurickson Profar binnen voor een 6-3 voorsprong. Met zijn 3 RBIs had de kleine infielder dan ook een belangrijk aandeel in de uiteindelijk 8-3 overwinning. Door die winstpartij van Atlanta verloor Houston die zondag hun koppositie in de AL West weer aan Seattle.

BIJZONDERE SWEEP

Voor de Braves stond er na dit drieluik een serie van vier wedstrijden tegen de Nationals op het menu. Een serie tussen twee teams die al uitgespeeld zijn, maar dat was niet te zien aan het spel van Atlanta. Voor het eerst in de historie wisten ze namelijk een serie van vier tegen deze franchise, die ooit begon als de Montreal Expos, met een sweep af te sluiten. Dit begon met een duidelijke 11-3 overwinning op maandag. Een wedstrijd waarin Ozzie Albies 2-for-5 was en met een RBI-single de Braves in de vierde inning de eerste run bezorgde.

De double-header op dinsdag opende de tweedehonkman met 0-for-4 en een walk. Atlanta won die pot met 6-3 en kon daarna vanwege de regen even in de wachtkamer plaatsnemen. Door al die nattigheid begon het tweede deel al later en de extra innings maakten dat die paar fans die in Washington waren blijven zitten laat thuis waren. Het was aan de Braves te danken dat er na tien innings een einde aan ‘t duel kwam. Nadat geen van de teams een run scoorde in de eerste negen, was ’t Atlanta dat toesloeg in de tiende. Mede dankzij een productieve out van Albies kwam er 0-5 op het bord te staan.

Op woensdag moesten de Braves even een 0-3 achterstand wegwerken, maar ook nu liet Albies zich weer gelden. Na vier wijd in de zesde inning scoorde hij één van de drie runs die inning. Zelf liet Albies in de negende inning eerstehonkman Matt Olson – goed voor 3 homeruns en 9 RBIs deze serie – middels een sac fly scoren op weg naar de 9-4 zege en dus de sweep.

KENLEY JANSEN (CL, Los Angeles Angels)

SEASONSTATS: 57.0 IP, 5-4 (27 SV-1 BS), 2.68 ERA, 0.982 WHIP, 3.92 FIP, 18 R, 17 ER, 19 BB, 52K, 160 ERA+

Vorige week kon je in deze rubriek lezen dat Kenley Jansen de derde plek op de all-time lijst met aantal saves voor het grijpen heeft. De closer van de LA Angels stond na die Dutch Watch op 474 waar Lee Smith, de huidige nummer drie op die legendarische lijst, op 478 saves staat. Het lijkt dan zo gemakkelijk en oh zo dichtbij, maar uiteraard heeft Jansen dit niet allemaal zelf in handen.

Hij is afhankelijk van zijn medespelers die hem niet alleen met een voorsprong af moeten zetten, maar die voorsprong mag ook weer niet té groot zijn. Vorige week tegen de sterke Seattle Mariners slaagden de Angels niet in die opzet. In die serie van vier wedstrijden pakten de Mariners de beruchte bezem ter hand en maakte Jansen maar één keer zijn opwachting.

Die kwam er in de eerste wedstrijd op donderdag 11 september. Beide teams hadden 4 runs op het bord op ’t moment dat Kenley Jansen richting de heuvel ging. Zijn eerste nul had hij rap te pakken, maar Randy Arozarena werd na 6 pitches met vier wijd op de honken gezet. Cal Raleigh, de man met de meeste homeruns dit seizoen, ging met een popfly voor de bijl en Julio Rodriguez kreeg evenmin de bal het infield uit. Voor dit alles had Jansen 20 pitches nodig. Hij werd voor deze inspanningen niet beloond met een resultaat. Dat ging namelijk in de twaalfde inning naar de thuisploeg. De Mariners legden daar met een 7-6 overwinning al de basis voor de uiteindelijke sweep. En de koppositie in de AL West.

WEINIG IN TE BRENGEN

De Angels vlogen daarna door naar de oostkust, waar opnieuw een topploeg wachtte. In Milwaukee hebben de Brewers het aardig op de heupen dit jaar. Daar lieten ze ook tegen Jansen en consorten geen misverstand over bestaan. Voor de closer was er in dit drieluik geen eer te behalen. De eerste twee wedstrijden gingen glansrijk met 9-2 naar de Brew Crew en ook in de laatste ontmoeting hadden de Halos weinig te vertellen.

Aangezien Jansen tegen de Mariners ook al niet veel had gespeeld, werd besloten de closer wat pitches te gunnen in de achtste inning. LA keek toen al tegen een 2-5 achterstand aan en Kenley Jansen probeerde dit niet verder op te laten lopen. Net als in veel voorgaande wedstrijden was hij rap klaar.

Alleen voor Jackson Chourio moest Jansen wat dieper graven en had hij 6 pitches nodig. Voor Blake Perkins en Joey Ortiz had hij samen genoeg aan 5 pitches. Weer een dominant optreden dus, maar Jansen kocht er verder niets voor. Wil hij dit seizoen die derde plaats van Lee Smith nog bedreigen, dan begint de tijd nu te dringen. We beginnen immers aan de laatste week van het reguliere seizoen en vanwege gezondheidsredenen slaat Jansen de serie in Colorado over.

RICHIE PALACIOS (INF/OF, Tampa Bay Rays)

SEASONSTATS: 26 AB, .269/.345/.423, 0.768 OPS, 4 R, 2 RBI, 1 2B, 1 HR, 2 SB, 114 OPS+

Aan het begin van deze maand maakte Richie Palacios zijn rentree na lang blessureleed. Die comeback mocht er zijn met onder meer een homerun in Chicago tegen de White Sox. Samen met zijn ploeggenoten van de Tampa Bay Rays bleef Palacios nog wat langer in The Windy City. Na die serie tegen de White Sox stond namelijk een drieluik tegen de Cubs op het programma. In tegenstelling tot hun stadgenoot een team dat wél richting de play-offs gaat. Om die status nog even te bevestigen, waren goede resultaten noodzakelijk tegen de Rays. En die goede resultaten kwamen er dan ook.

Nadat Palacios de laatste wedstrijd tegen de White Sox aan de kant bleef, keerde hij vorige week vrijdag terug in de line-up voor het eerste duel met de Cubs. Met 0-for-3 en een 4-6 nederlaag werd dat voor Palacios een wedstrijd om snel te vergeten. Dat was anders op zaterdag 13 september. Bij een 0-3 achterstand zette Palacios dankzij een productieve out de Rays op het bord in de vijfde inning. De veelzijdige outfielder kon op dat moment niet weten dat hij hiermee een knappe achtervolging in gang zette. Hij sloot de wedstrijd af met 1 hit in 3 at-bats en stapte met een 5-4 overwinning van ’t veld.

GEEN ROL VAN BETEKENIS

Voor hem kwam er daarmee een einde aan die trip. Net als bij de White Sox bleef Palacios ook de derde wedstrijd tegen de Cubs aan de kant. Een wedstrijd die voor Tampa Bay met 3-4 verloren ging. Diezelfde Rays hadden daarmee ook hun laatste wedstrijd tegen een tegenstander buiten de eigen AL East gespeeld. Helaas lijkt ook de rol van Palacios een beetje uitgespeeld. In de volgende serie, tegen de Blue Jays, zagen we hem maar één keer aan slag. Hij heeft het aan slag lastig tegen RHP en laten die nou veelvuldig gebruikt zijn door Toronto deze week.

Dit gebeurde afgelopen maandag in de eerste van vier wedstrijden. Zowel Tampa Bay als Toronto had 1 run op het bord staan na negen innings waarna Richie Palacios zich in de tiende mocht melden als pinch-hitter. Een succes werd dit niet, want na 6 pitches kon hij met een strikeout weer gaan zitten. Zijn Rays zullen met gemengde gevoelens terugkijken op deze serie. Zij verloren de eerste twee duels van de koploper in de AL East, maar sleepten de laatste twee wel uit het vuur.

JURICKSON PROFAR (OF, Atlanta Braves)

SEASONSTATS: 284 AB, .257/.357/.465, .821 OPS, 53 R, 41 RBI, 15 2B, 14 HR, 9 SB, 130 OPS+

Op het moment dat Jurickson Profar terugkeerde van zijn schorsing wist hij dat ’t voor de Braves ongelooflijk moeilijk werd om zich nog voor het postseason te plaatsen. Een postseason waar Profar vanwege diezelfde schorsing overigens toch al niet in mocht uitkomen. Het was dus zaak voor de outfielder om er maar het beste van te maken en vooral te jagen op eerherstel. Als leadoff hitter van Atlanta gaat dit Profar best aardig af. Hij komt vaak op de honken en weet de bal bij tijd en wijle ook heel aardig te raken. Wat dat betreft, paste vorig weekend de serie tegen de Astros wel aardig in dat plaatje.

Die openingswedstrijd van dat drieluik verloren de Braves kansloos met 3-11. Toch was er voor Profar wel weer een hit en scoorde hij in de achtste inning één van die drie runs. Die 1-for-4 van vrijdag werd zaterdag overtroffen door een 2-for-4 in de tweede ontmoeting. In de achtste inning kwam Profar daarin door met zijn vijftiende tweehonkslag van dit jaar. Deze sloeg hij allemaal na 2 juli, de dag waarop zijn dopingschorsing eindigde. Het hielp Atlanta overigens niet aan een goed resultaat. Met 6-2 waren de Astros opnieuw een maatje te groot voor de club die hen in de World Series van 2021 nog wist te kloppen.

Dat Jurickson Profar een alleraardigste leadoff hitter is, werd afgelopen zondag wel weer duidelijk. Hij was 1-for-3 aan slag, wist voor de negende keer een honk te stelen en dwong ook nog eens twee keer vier wijd af. Daarbij scoorde Profar 2 van de 8 runs namens de Braves. In beide gevallen werd hij door Ozzie Albies over de thuisplaat geslagen. Atlanta verloor de serie dan wel, maar met 8-3 wonnen ze dit laatste duel.

EINDE AAN HITTING STREAK

Met een 5-game hitting streak in zijn rugzak stapte Profar op het vliegtuig naar Washington. Daar, tegen de Nationals, breidde de outfielder die reeks nog wat verder uit. Dat deed hij met een single in de eerste wedstrijd op maandag, maar zijn enige run kwam tot stand na een HBP in de zevende inning. Het hielp de Braves aan een 11-4 overwinning en dit kreeg een vervolg tijdens de double-header op dinsdag. Net als de hitting streak van Profar trouwens.

De outfielder was 1-for-4 met een walk, maar die ene klap was wel een belangrijke. Bij een 2-2 stand in de vierde inning en Vidal Brujan op het tweede honk joeg Profar zijn veertiende homerun van ’t seizoen de tribunes in. Even ter herinnering, deze kwamen dus allemaal tot stand in de tweede seizoenshelft. Die 2-run homerun zette Atlanta die middag op koers naar een 6-3 overwinning. Met 1-for-3, 2 walks en een run was Profar in deel 2 minder spectaculair, maar niet minder productief in de met 5-0 gewonnen derde wedstrijd van deze serie.

Atlanta had zo voor het eerst sinds eind augustus weer eens een serie gewonnen. Waar de ploeg die afsloot met een mooie 9-4 winst en een sweep, daar eindigde het voor Profar een klein beetje in mineur. Er kwam na acht wedstrijden namelijk een einde aan zijn hitting streak. Met 0-for-5 zag de 32-jarige uit Willemstad zijn slaggemiddelde van .262 zakken naar .257. In Detroit krijgt hij echter de kans om daar iets aan te doen. Profar doet het historisch gezien goed tegen de Tigers, al moeten we daar ook aan toevoegen dat hij er niet overdreven vaak tegen heeft gespeeld en deze Tigers (koploper in de AL Central) van een heel andere orde zijn dan die van een paar jaar geleden.

CEDDANNE RAFAELA (CF, Boston Red Sox)

SEASONSTATS: 513 AB, .238/.283/.400, .682 OPS, 78 R, 60 RBI, 29 2B, 16 HR, 19 SB, 87 OPS+

Het heeft er alle schijn van dat Ceddanne Rafaela zich voor het eerst in zijn nog prille loopbaan mag opmaken voor de play-offs. De Red Sox moeten in die strijd echter nog wel rekening houden met de red hot Texas Rangers en Cleveland Guardians. Beide clubs zijn uitstekend onderweg in september en voeren de druk op bijvoobeeld Boston, de Yankees en de Astros of Mariners flink op. Vorig weekend konden de BoSox zichzelf een goede dienst bewijzen door in het eigen Fenway Park aartsrivaal New York Yankees pijn te doen in een serie over drie wedstrijden. Om dat te bereiken, konden ze een goede Rafaela wel gebruiken. Helaas is die zijn vorm van voor de ASG al weken kwijt…

Ook tegen de Yankees lukte het Rafaela niet om zijn topvorm terug te vinden. Op vrijdag 12 september dwong de outfielder weliswaar twee keer vier wijd af, maar bleef hij opnieuw zonder hit. Voor de achtste keer in tien wedstrijden deze maand. Zijn teamgenoten konden ook te weinig uitrichten tegen Yankees-starter Luis Gil en diens reliever. Het resultaat was een 1-4 nederlaag voor Boston, die zaterdag werd gevolgd door een 3-5 nederlaag. Heel klein lichtpuntje hier was de single van Rafaela in de vijfde inning, die daarmee zijn eerste hit in vijf wedstrijden noteerde.

Door die overwinningen hadden de Yankees de leidende positie in de wildcard-race nu in handen. Om niet nog meer averij op te lopen – en een sweep te voorkomen – was winst in de series finale noodzakelijk voor Boston. Dankzij een goede Garrett Crochet kwam die overwinning er ook. De starter boekte zijn zestiende overwinning van dit jaar en loodste de Red Sox naar een 6-4 zege. Rafaela speelde aan slag helaas (weer) geen rol en zag na negen innings 0-for-4 achter zijn naam staan.

PENIBEL

Inmiddels begint de situatie toch wat penibel te worden voor de Red Sox. Een serie verliezen van de Yankees is vervelend, maar dat kan gebeuren. Als je daarna ook twee van de drie wedstrijden tegen de Sacramento Athletics aan de tegenstander moet laten, kun je stellen dat de vorm even verdwenen is. Boston moest dinsdag voor eigen publiek de eerste ontmoeting met 1-2 aan de A’s laten. Een heel klein lichtpuntje hier was dat Rafaela in elk geval weer eens een hit noteerde en 1-for-4 was aan slag.

Dit kunstje herhaalde hij dinsdag in de tweede wedstrijd. Bij een 2-4 achterstand kwam Rafaela door met een single in de vijfde inning. Masataka Yoshida hielp hem over de thuisplaat en Trevor Story zorgde een inning later voor het gelijkmakende punt. In extra innings waren het de Red Sox die mochten juichen (5-4), maar dat feestje was maar van korte duur. Met 3-5 ging de series finale weer naar de A’s. Rafaela sloot dit drieluik uiteindelijk af met 2-for-11 aan slag. Nog altijd is hij mijlenver verwijderd van zijn vorm die hij in juli had en zijn team heeft ‘m juist zo hard nodig. Na deze serie zakte Boston namelijk naar de derde en laatste wildcard-plek. De buffer richting de Cleveland Guardians was op dat moment nog maar 1.5 gewonnen wedstrijd.

OVERIG NIEUWS

PLAY-OFF WATCH

Nog drie series, nog een kleine anderhalve week en dan zetten we een streep onder het reguliere seizoen. Kijken we naar het postseason, dan zijn er al wel wat beslissingen gevallen. Natuurlijk in negatieve zin (Colorado Rockies, Chicago White Sox en nog een aantal franchises zijn al lang en breed uitgeschakeld) maar ook in positieve zin. Zo hebben de Philadelphia Phillies hun NL East al in de tas en zijn ook de Brewers en Cubs al zeker van het toetje.

In de NL West hebben de Dodgers hun ticket vrijdag veiliggesteld. Ze deden dit in de laatste reguliere thuiswedstrijd van Kershaw voor eigen publiek en wonnen van de Giants. In diezelfde divisie zitten ook de Padres aan de goede kant. Zij hebben een aardige voorsprong op de Reds en Diamondbacks in de wildcard-race. Die twee teams vallen nu nog buiten de boot, maar weten dat de Mets het moeilijk hebben. Het sterrenensemble uit Queens heeft nog een voorsprong van 2 gewonnen wedstrijden op beide concurrenten, maar kan zich geen misstap meer veroorloven.

Wat betreft de American League is het zelfs nog een stukje spannender. Daar zijn Houston en Seattle er nog niet uit wie de AL West wint en weet de verliezer van die strijd dat een vangnet in de vorm van een wildcard ook allerminst zeker is. Voor aanvang van dit weekend hebben de Yankees, Astros (of Mariners eventueel) en Red Sox de beste papieren. Echter zitten de Cleveland Guardians op het bekende vinkentouw om elke misstap af te straffen. Zij sluiten het seizoen af met series tegen Texas en Detroit, dus cadeau krijgen ze ’t zeker niet.

KERSHAW VINDT HET MOOI GEWEEST

Er was al iets van twijfel, maar donderdag werd deze volledig weggenomen. Aan het einde van dit seizoen zet Clayton Kershaw een punt achter een weergaloze carriere. De 37-jarige southpaw kondigde dit aan tijdens een speciaal ingelaste persconferentie. Natuurlijk hoopt Kershaw dit jaar met een derde World Series-titel af te sluiten, maar mocht dat onverhoopt niet lukken, dan blijven er nog een heleboel indrukwekkende statistieken over.

De Dodgers kozen Kershaw in de eerste ronde van de draft in 2006. Waarschijnlijk had men in LA op dat moment niet gedacht dat er zo’n fantastische loopbaan zou volgen. In 2008 debuteerde de leftie in MLB en zou vervolgens achttien seizoenen hetzelfde tenue dragen. Helaas verloor hij de nodige tijd door blessureleed, maar als we dat even wegdenken dan kan Kershaw straks terugblikken op een geweldige tijd in Major League Baseball.

Die carriere zal hem ongetwijfeld naar de Hall of Fame brengen. Hij heeft immers al twee titels met de Dodgers, maar zijn individuele prijzenkast puilt helemaal uit van Awards en titels. Zo zette hij vijf keer het beste ERA in de majors neer, won Kershaw drie keer de Cy Young, pakte hij een Triple Crown en Gold Glove, werd hij verkozen tot MVP en mocht ook nog elf keer naar de All-Star Game. Daarnaast werd Kershaw dit jaar de twintigste werper – en pas de vierde linkshandige – met minimaal 3000 strikeouts. We kunnen dus zonder enige twijfel zeggen dat de Dodgers-werper één van de allerbeste pitchers van zijn generatie is. En waarschijnlijk wel meer dan dat!

Cover photo: Ryan Sun

NHL 32-in-32 | Columbus Blue Jackets: Flirten met de wildcards

Dennis Bakker
-
0
NHL 32-in-32 | Columbus Blue Jackets: Flirten met de wildcards

Op dinsdag 7 oktober (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Chicago Blackhawks en Florida Panthers het seizoen 2025 – 2026 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 7 oktober met titelhouder Florida Panthers en vandaag de franchise die na een inktzwart begin het seizoen meer dan kleur gaf: Columbus Blue Jackets.

2024 – 2025: INKTZWART BEGIN KRIJGT UITEINDELIJK MEER DAN GENOEG KLEUR

Het seizoen 2024 – 2025 voor Columbus Blue Jackets was een enorme rollercoaster aan emoties. Enig aspiratie en motivatie voor een nieuwe start in Ohio viel in duigen na het tragisch overlijden van Johnny Gaudreau. De Amerikaanse forward ging eind augustus samen met broer Matthew een stuk mountainbiken, maar kwam nooit meer terug op zijn beginpunt.

Na een aantal weken van rouwverwerking moest voor een ieder wat Columbus een warm hart toedraagt de sportieve knop — voor zover dat mogelijk was — om en ving men zonder enige vorm van verwachting het seizoen 2024 – 2025 aan. Met een karrenvracht aan emoties, strijd en passie speelden de Blue Jackets het gehele seizoen alle schroom van zich af. Geheel tegen verwachting in deden de blauwhemden — mede door een six-game winning eindsprint — tot aan de laatste speelronde mee om de wildcards en eindigden ze slechts twee punten achter Montreal en New Jersey.

Een fenomenale Zach Werenski – met het beste seizoen uit zijn carrière –, breakout seasons voor zo’n beetje alle jonge veelbelovende core spelers en een uitstekende vuurdoop voor Dean Evason maakten van Ohio op sommige momenten een onneembare vesting. Hoewel de start met een 12-15-5 record nog niet eens zo geweldig was, was de opvolging van 14-4-2 een regelrechte duw in de richting van de play-offs.

Daarnaast kan men simpelweg niet om de breakout prestaties van onder meer Adam Fantilli en Kirill Marchenko. Fantilli speelde in zijn eerste (volledig fitte) seizoen weergaloos en was met 54 punten (31 goals, 23 assists) mede topscorer van de Blue Jackets. Die andere topscorer was Kirill Marchenko, die na een goed ’23-’24 (42 punten) het voorbije seizoen zijn definitieve naam in de NHL vestigde. Met een totaal van 74 punten (31 goals, 43 assists) was hij een van de centrale middelpunten van Columbus en is hij van onschatbare waarde.   

AANVALLENDE FORCE KEEPS ON GROWING

Columbus Blue Jackets was het voorbije seizoen een van de absolute aanvallende blikvangers in de NHL. De ploeg van head coach Dean Evason noteerde met een 3.26 GF/G een zevende plaats in de eindafrekening. Hoewel de special teams nog voor verbetering vatbaar is (22e in de League), was het – ondanks het vreselijke verlies van Johnny Gaudreau – dikke prima in Ohio.

Toch weerhield het er GM Don Waddell er niet van om eens flink met een trade uit te pakken. Vlak voor de NHL Entry Draft vond het Front Office 2022 Stanley Cup kampioen Colorado Avalanche voor een semi-monsterdeal. In ruil voor prospect Gavin Brindley, een 2026 second-round pick en een 2027 third-round pick verzekerde Columbus zich van de diensten van Miles Wood en Charlie Coyle.

Met name de toevoeging van Coyle is een hele interessante (strategische) zet van de Blue Jackets. Al vele jaren heeft Columbus moeite met het ontwikkelen – en vinden — van een core down the middle en met onder meer Sean Monahan en Adam Fantilli heeft het nu een hele aardige 1-2. Met Coyle er nu bij op de (prognose) derde lijn is het aanvallend een steeds groter en dieper feest aan het worden in Ohio en zit top-prospect Cayden Lindstrom ook nog in de pijplijn.

Op de vierde lijn krijgt Dean Evason de beschikking over een andere (centre) nieuwkomer. Isac Lundestrom kwam als Free Agent over vanuit Anaheim en naast powerhouses Miles Wood en Mathieu Olivier zal de voormalig first-rounder van de Ducks under the radar heel belangrijk worden voor de Blue Jackets. Zeker als je ook meeneemt dat de Zweed defensief aardig zijn mannetje kan staan. Ten opzichte van de vertrokken James van Riemsdyk (Detroit), Luke Kunin (Florida) en Sean Kuraly (Boston) is de aanvallende depth chart een flink stuk verbeterd.

ZACH WERENSKI LEIDT OOK DIT JAAR DE DANS

Aanvallend was het allemaal goed verzorgd bij Columbus, maar ondanks de aanwezigheid (en het figuurlijk aanvallende geweld) van Zach Werenski was het defensief niet altijd even stabiel. De penalty-kill was league average (77%) en het gemiddeld aantal doelpunten tegen exact gelijk aan het GF/G (3.26). Het defensieve zestal had met name moeite om de puck in bezit uit de zone te krijgen, waarmee de Blue Jackets onnodig onder druk bleven. Het controlled exit -% was een van de laagste in de NHL (reguliere seizoen).

De fans hoopten vooral op een klapper middels een trade en/of Free Agency, maar waren met de verlengingen van Dante Fabbro en Ivan Provorov eveneens tot (gematigde) tevredenheid gestemd. Niet in de eerste plaats omwille het feit de blauwe (beschikbare) spoeling vrij dun was rondom 1 juli en de beschikbare namen fors aan de prijs waren. Het deed Waddell besluiten om het duo aan boord te houden en valt met name de verlenging van Provorov op. De Rus tekende een vernieuwd zevenjarig contract ter waarde van $8.5 miljoen dollar AAV. Ja, op dit moment valt men vooral over de forse cap hit van bijna 10%, maar ook hier moet je de aankomende cap space ophogingen niet vergeten. Het resultaat is een commited blue-liner die prima in je salarishuis past.

Naast Werenski staat met zijn eveneens contractverlenging Fabbro geposteerd, die samen met Provorov en Denton Mateychuk de top vier van Columbus zal vormen. Het zestal wordt op de derde lijn gecompleteerd door Damon Severson – Erik Gudbranson. Between the pipes andermaal Elvis Merzlikins, die desondanks al jaren onder een vergrootglas ligt in Ohio, maar telkens op het juiste moment een opleving krijgt. Goalie-wise is het vooral uitkijken naar de verrichtingen van Jet Greaves, die in elf optredens een .938 sv% en 1.91 GAA noteerde.

VOORSPELLING: KARRETJE AANHAKEN IN DE WILDCARDRACE

Zoals reeds aangegeven had Columbus Blue Jackets het voorbije seizoen de ultieme gunfactor in haar bezit. De franchise begon door het overlijden van de gebroeders Gaudreau met een 10-0 achterstand aan het seizoen, maar kregen vanaf minuut één vleugels. Gezien het feit de sterkhouders in Columbus ook daadwerkelijk de jonge honden van het roster waren, liet de verrichtingen op het ijs extra zoet smaken en geeft een hoop vertrouwen voor de toekomst.

Toch rijzen er een aantal vraagtekens omhoog in Ohio. De defensie is op papier voldoende, maar mist net die extra dimensie in directe versterking en blijft vooralsnog de goaliesituatie de achilleshiel voor head coach Dean Evason. Dat gezegd hebbende lijkt het de NHL-redactie voor wat betreft het seizoen 2025 – 2026 dat het resultaat technisch dicht in de buurt zal komen van de prestaties van vorig seizoen. Met een Metropolitan Division die alle kanten op kan gaan is het — mits iedereen fit blijft — zeker geen uitgesloten zaak dat de Blue Jackets er stiekem met een wildcard vandoor kunnen gaan.

Nog (heel) even pas op de plaats maken Blue Jackets fans, maar wat is het toch heerlijk om te roepen dat Columbus er echt aan zit te komen!

Cover photo: Nick Turchiaro-Imagn Images

TNF: Buffalo Bills blijven ongeslagen

Toon Aerts
-
0
TNF: Buffalo Bills blijven ongeslagen

De Buffalo Bills haalden afgelopen nacht hun derde zege in evenveel weken. Hun tegenstanders, de Miami Dolphins, wachten nog steeds op hun eerste overwinning van 2025. Ze verkochten hun huid duur op bezoek bij de AFC East-rivalen, maar toch bleven ze met lege handen achter. Een paar fouten in het laatste kwart deden de bezoekers de das om en Josh Allen en zijn Bills konden maximaal profiteren. Het werd uiteindelijk 21-31 in het voordeel van Buffalo.

De wedstrijd begon nochtans perfect voor de Miami Dolphins. In tegenstelling tot de eerste twee weken van het seizoen had Mike McDaniel zijn troepen wel scherp gekregen van bij de start. In de eerste drive kwamen de Fins meteen tot tien plays in zes en een halve minuut en dat leverde meteen een touchdown op. Ollie Gordon, de zesde ronde pick uit Oklahoma State, rende de bal binnen voor de eerste score. De Bills lieten het niet aan hun hart komen, echter, en marcheerden in de daaropvolgende drive zelf richting de endzone. Josh Allen vond uiteindelijk zijn betrouwbare tight end Dalton Kincaid die een verdediger deed missen en de bal in de eindzone kon duwen. Kincaid zou gedurende de hele wedstrijd Allens meest gezochte wapen blijven.

Fins houden het spannend

Na deze eerste back-and-forth leek het even alsof de Bills snel met de wedstrijd zouden weglopen. De defense stopte de Dolphins af en de tweede offensieve drive van de Bills zorgde opnieuw voor zeven punten. Dit keer was het een andere tight end, rookie Jackson Hawes, die de bal mocht vangen van Josh Allen. Gezien de recente strubbelingen bij Miami leek het er sterk op alsof het kaartenhuisje al in de eerste helft zou instorten. Maar niets was minder waar. Na een compleet gemiste field goal van Matt Prater -ze zijn de bal nog steeds aan het zoeken in de hoek van het stadion- kregen de Dolphins hoop. Een drive van 16 plays werd afgewerkt door Tua Tagovailoa met een touchdownpass naar Jaylen Waddle. Waddle was nog twijfelachtig voor de wedstrijd, maar kon toch spelen. De drive was bovendien lang genoeg om de Bills geen tijd meer te gunnen voor een tegenactie. Zo konden de Dolphins met een gelijke stand de kleedkamers in.

De Bills begonnen aan de tweede helft zoals ze aan de eerste waren begonnen. Met een touchdown. James Cook zorgde voor de kers op zijn taart met een 2-yard touchdown-run. De running back was één van de uitblinkers van de avond met 108 rushing yards en ook drie recepties. Toch was ook dit niet de doodsteek voor Miami. De spelers toonden dat ze nog voor hun coach willen spelen en ze lieten het verschil niet meer hoger oplopen dan 1 score.

Bills profiteren van Miami’s fouten

In het vierde kwart kwamen de Dolphins zelfs opnieuw langszij. Tua Tagovailoa, die tot dan een aardige wedstrijd speelde, vond niemand minder dan Tyreek Hill in de eindzone. Hill haalde uiteindelijk 5 recepties op 10 targets voor 49 yards en een touchdown. Geen cijfers die omver doen vallen, maar het is wel de tweede week op een rij dat Hill opnieuw aanvoelt als een belangrijke pion in deze offense.

De Dolphins hadden bloed geroken en wilden voor een stunt van formaat zorgen. In de daaropvolgende drive forceerden ze een 3 and out en dwongen ze de Bills tot een punt. Maar toen ging het mis. Zach Sieler wilde voor de grote play gaan, maar knalde onbesuisd tegen de punter. Dat resulteerde in een nieuwe first down voor de Bills en dus een nieuwe kans op offensief succes. Die kans grepen de opportunistische Bills. Ze staken het veld over en Josh Allen gooide zijn derde touchdownpass van de wedstrijd, ditmaal naar Khalil Shakir. In de drive die daarop volgde gingen de Dolphins opnieuw in de fout. Dit keer was het quarterback Tua Tagovailoa die de mist in ging met een getelefoneerde pass. Terrel Bernard gooide zich ertussen en plukte de interceptie. Boeken toe voor de Miami Dolphins.

Josh Allen blijft perfect op donderdag

In het slot maakte Matt Prater nog zijn eerdere fout goed door een field goal van 48 yards te scoren en zo de eindscore op het bord te zetten. De Bills haalden opgelucht adem en zitten met een start van 3-0 alweer stevig in de driver’s seat richting de play-offs en de winst in de AFC East. QB Josh Allen blijft dankzij de zege ook perfect op Thursday Night Football. Hij is 8-0 op donderdagen. Voor Mike McDaniel begint het er daarentegen benard uit te zien. De doelstelling van de eigenaar Stephen Ross, aanwezig in Highmark Stadium, was duidelijk; de Fins moeten de play-offs halen of de coach ligt eruit. Met nog steeds geen zege op de teller na drie weken, wordt dat een schier onmogelijke taak voor de eens zo gelauwerde coach McDaniel.

De previews van alle andere wedstrijden van Week 3 vind je hier!

Coverfoto: Adrian Kraus/AP

NHL 32-in-32 | Utah Mammoth: Ultieme outsider voor een run

Dennis Bakker
-
1
NHL 32-in-32 | Utah Mammoth: Ultieme outsider voor een run

Op dinsdag 7 oktober (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Chicago Blackhawks en Florida Panthers het seizoen 2025 – 2026 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 7 oktober met titelhouder Florida Panthers en vandaag de franchise die haar eerste seizoen in Salt Lake City meer dan behoorlijk afsloot: Utah Mammoth.

2024 – 2025: BLESSURES STAAN POSTSEASON IN DE WEG

Na 27 jaar was het een vreemde gewaarwording om Arizona Coyotes plaats te zien maken voor de “nieuw” gecreëerde Utah Hockey Club. Want ondanks het feit dat de franchise nu in Salt Lake City huisvestte, was het nimmer van plan om de geschiedenis van Arizona mee te nemen naar Utah. En eerlijk gezegd: Waarom zouden ze?

Met een leuke mix van jonge honden (Guenther, Keller, Cooley, Hayton) en de nieuwe aanwinsten Mikhail Sergachev, John Marino en Ian Cole op de blauwe lijn, waren de verwachtingen aan het begin van de rit under the radar best hoog. Het was voor de fanschare van Arizona / Utah in ieder geval heel lekker, om na jaren van een stuurloos schip plotsklap een visie te ontdekken.

De franchise was zeker in de maand oktober een lust voor het oog. In de vuurdoop tegen Chicago Blackhawks was Utah direct bij de pinken en stuurden de roodhemden van het kastje naar de muur. Nadat ook in New York zowel de Islanders als de Rangers aan de zegekar werden gebonden, raakte de jubelstemming helemaal in een stroomversnelling.

Desondanks kwam er nadien behoorlijk wat zand in de motor. Lange blessures voor zowel Sean Durzi als John Marino lieten van de oorspronkelijke blue-line niet veel over. Goalies Connor Ingram en Karel Vejmelka deden wat in hun mogelijkheden lag, maar konden niet voorkomen dat Utah Hockey Club met een 38-31-13 record uiteindelijk net buiten de play-offs viel.

UTAH HOCKEY CLUB WORDT DEFINITIEF OMGEDOOPT TOT UTAH MAMMOTH

De kogel was dan eindelijk door de kerk! Utah Hockey Club heeft na dertien maanden van vergaderen, beslissingen maken en het triple checken van eventuele dubbele namen met andere Amerikaanse teams eindelijk een keuze gemaakt. Vanaf het seizoen 2025 – 2026 speelt de franchise uit Salt Lake City onder de vlag van ‘Utah Mammoth’.

Hiermee vervangt Mammoth het tijdelijke ‘Hockey Club’, dat na de herlocatie vanuit Arizona (Coyotes) als anonieme franchisenaam fungeerde. Naast de onthulling van de nieuwe naam, presenteerde de franchise eveneens de nieuwe shirts en logo. Op het thuisshirt zal de logo van een mammoet prijken, terwijl op de uitshirts de naam Utah gevoerd zal worden. Hiermee voegt het zich bij Carolina, dat eenzelfde manier voert.

Het nieuwe logo van Utah staat uiteraard symbool voor de mammoet, waarvan er in het verleden behoorlijk wat fossielen zijn gevonden in de staat Utah. Hoewel het meervoud in de Engelse taal ‘Mammoths’ is, heeft de franchise bewust gekozen voor het enkelvoud. Dit staat symbool voor de eenheid als franchise. Overigens wordt de naam ‘Mammoth’ al gevoerd door het National Lacrosse team van Colorado, maar heeft Utah een vrijbrief gekregen van de eigenaar Kroenke Sports and Entertainment om dezelfde naam te voeren.

UTAH SCHIET AANVALLEND BIJZONDER SCHERP

First things first. Het is haast een A-B-C’tje aan het worden, maar ook in het seizoen 2024 – 2025 voerde Clayton Keller “gewoon” de franchiselijsten weer aan. De 27-jarige Amerikaan is al jaren één van de meest ondergewaardeerde spelers in de NHL en verbeterde met 90 punten (30 goals, 60 assists) zijn career best van 86, daterend van het seizoen 2022 – 2023. Bovendien deed ook andere oogappel Logan Cooley een flinke duit in het sophomore zakje, door op nog altijd slechts 20-jarige leeftijd reeds 65 punten aan zijn career totaal toe te voegen.

Spoelen we door naar het offseason, kunnen we niet anders concluderen dat GM Bill Armstrong flinke spijkers met koppen heeft geslagen op de markt. Centraal in het aanvallende middelpunt was de trade betreffende JJ Peterka, die in ruil voor onder meer Michael Kesselring en Josh Doan de overstap maakt vanuit Buffalo Sabres. Natuurlijk doet het — vooral diepte technisch — pijn om Kesselring en Doan (twee fan favourites) te laten gaan, maar de productie, waarde en het potentieel van Peterka strepen dit moeiteloos weg.

ARMSTRONG SPEKKOPER

Waarde technisch is de komst van de Duitser een grand slam. De nog altijd slechts 23-jarige forward tekende een vijfjarige contractverlenging — $7.7 miljoen dollar AAV –, die met de huidige staat van Utah én aankomende cap space ophogingen een tien met een griffel genoemd mag worden. Daarbij komt ook dat de top-six in Salt Lake City een gigantische boost krijgt (in ruil voor een bottom-sixer en derde lijn verdediger).

Het vertrek van Matias Macceli — in ruil voor een 2027 third-round pick — naar Toronto Maple Leafs was vanuit het oogpunt van Utah simpelweg een opschoning van het salarishuis. Hoewel de forward eveneens goed bij de fanschare lag, weerhield het het Front Office er niet van de forward van de hand te doen. Met het vrijgekomen budget werd met succes naar de diensten van Brandon Tanev gehengeld, die het voorbije seizoen verdeeld over Seattle Kraken en Winnipeg Jets tot 22 punten kwam en het fysieke aspect in Utah behoorlijk upspicet.

DEFENSIE KRIJGT ANDERMAAL EEN BOOST

Het voorbije offseason was Utah al één van de smaakmakers op de markt met onder meer de komst van Mikhail Sergachev en John Marino, maar ook dit offseason schroomde het Front Office niet om één van de meest begeerde beschikbare blue-liners naar Salt Lake City te halen.

Kersvers Stanley Cup kampioen Nate Schmidt tekende op 2 juli een driejarig contract — $3.5 miljoen dollar AAV — en kun je met een neutrale bril niet anders concluderen dat dit een uitstekende zet is. De 34-jarige Amerikaan is een two-way defender die zowel in de eigen, als de aanvallende zone van toegevoegde waarde is voor de ploeg van head coach Andre Tourigny. Bovendien tekende Armstrong Scott Perunovich (New York Islanders) voor een jaar op de loonlijst in Utah.

Daarbij kom je ook direct tot een (op papier) meer dan behoorlijke blue-line. Sergachev – Marino is logischerwijs het eerste paar, maar met Maatta – Durzi en Schmidt / Perunovich – Ian Cole op je derde paar heb je simpelweg een prima zestal te pakken. Between the pipes kwam Vitek Vanecek in het spoor van Nate Schmidt mee uit Florida, waar hij vanaf de Trade Deadline actief was (kwam vanuit San Jose). De Tsjech tekende een éénjarig contract ter waarde van $1.5 miljoen dollar. Waar Vejmelka de nummer één lijkt te worden, zal het voor Vanecek (UFA aan het einde van ’25-’26) de rol van tweede viool worden — na het aangekondige afscheid van goalie Connor Ingram –.

VOORSPELLING: ULTIEME OUTSIDER VOOR EEN RUN

Ja! Mits alles fit en wel rond blijft schaatsen gaat Utah Mammoth met een nieuw logo en een nieuwe naam zich bij haar “eerste” seizoen in april melden in het postseason. De basis is meer dan voldoende en met de aangetrokken spelers (en onder meer verlenging van Jake McBain) staat wat de NHL-redactie van SportAmerika niets een play-off appearance in de weg.

(Dennis) durft zelfs een stapje verder te gaan en Utah naar voren te schuiven als mogelijk Winnipeg (2025) / Vancouver (2024) scenario: Als één van de beste teams van het reguliere seizoen richting play-offs. Op papier zijn Dallas en Colorado sterker in de divisie, maar het onderbuikgevoel geeft Utah een stiekeme kans op een hoge eindrangschikking.

Onderaan de streep moeten we eerlijk zijn en winnen ze waarschijnlijk de Stanley Cup niet. Maar met de huidige basis en wat er allemaal nog in de pijplijn zit, staan de gouden jaren voor Utah bijna voor de deur.

Cover photo: Jess Starr / The Hockey Writers

NFL Power Rankings: voorzichtige conclusies

Toon Aerts
-
0
NFL Power Rankings: voorzichtige conclusies

Vorige week vroegen we ons af of we overdreven reageerden op de gebeurtenissen in Week 1 of niet. Deze week gaan we een stapje verder en trekken we al enkele -zij het voorzichtige- conclusies na 2 volle weken football. Welke teams zijn de hype waard? En welke teams beginnen we al zachtjes aan af te schrijven? Je ontdekt het in deze editie van de NFL Power Rankings!

SportAmerika NFL Power Rankings Philadelphia Eagles
1. (1) Philadelphia Eagles

Offensief is het (nog?) niet altijd even aangenaam om naar te kijken, maar de Eagles krijgen de klus wel geklaard. Zo ook tegen de Kansas City Chiefs, die ze in eigen stadion versloegen in de rematch van Super Bowl LIX. Wat gaat dat geven wanneer de offensieve motor ook in gang zal schieten?

SportAmerika NFL Power Rankings Green Bay Packers
2. (2) Green Bay Packers

Ook op plaats 2 in onze Power Rankings geen wijzigingen. De Green Bay Packers zijn als een komeet gestart aan het nieuwe seizoen met zeges tegen de Lions en de Commanders. Er lijkt nu ook een echte “alfa” te zijn opgestaan tussen de receivers. Neen, niet first round pick Matthew Golden. Maar wel tight end Tucker Kraft.

SportAmerika NFL Power Rankings Buffalo Bills
3. (3) Buffalo Bills

De Bills waren snel klaar met de New York Jets. Het belangrijkste wapenfeit uit die divisiestrijd was de vrees voor een gebroken neus bij Josh Allen. Tijd zal de regerende MVP alvast niet missen. Komende donderdag wachten de Miami Dolphins. Een perfecte 3-0-start ligt voor het rapen.

SportAmerika NFL Power Rankings Baltimore Ravens
4. (4) Baltimore Ravens

Na de pijnlijke nederlaag tegen de Buffalo Bills, herpakten de Ravens zich tegen de Cleveland Browns. Traditioneel een moeilijk te kraken noot voor de Browns was het afgelopen zondag een pak minder spannend. Lamar Jackson gooide 4 touchdown-passes en liet zien ook dit seizoen op MVP-jacht te zijn.

SportAmerika NFL Power Rankings Los Angeles Chargers
5. (7) Los Angeles Chargers

Net als de Green Bay Packers zijn ook de LA Chargers als een schicht aan hun seizoen begonnen. De Bolts starten hun seizoen met drie divisiewedstrijden op een rij en na zeges tegen zowel de Chiefs als de Las Vegas Raiders, kunnen Jim Harbaugh en co nog een perfect rapport voorleggen. Bovendien ziet QB Justin Herbert er voorlopig uit als een legitieme MVP-kandidaat. Wordt dit eindelijk het jaar dat de Chargers hun potentieel helemaal benutten?

6. (8) Los Angeles Rams

Ook de buren van de Chargers zijn nog ongeslagen. Op bezoek bij de Titans hadden de troepen van Sean McVay één helft moeite, om daarna toch relatief eenvoudig te winnen. Van grote rugklachten lijkt er bij Matthew Stafford voorlopig geen sprake. Reden voor hoop dus in the city of angels!

SportAmerika NFL Power Rankings Detroit Lions
7. (9) Detroit Lions

Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Een leeuw in het nauw verslindt een beer. Dan Campbell heeft met zijn Lions geen spaander heel gelaten van het team van zijn voormalige Offensive Coordinator Ben Johnson. Met 52 gescoorde punten lieten de Lions zondag zien dat er nog steeds rekening met hen gehouden moet worden in de NFC.

SportAmerika NFL Power Rankings Tampa Bay Buccaneers
8. (10) Tampa Bay Buccaneers

Zelfs met een gehavende O-Line en Chris Godwin nog in de lappenmand slaagt Baker Mayfield erin om wedstrijden te winnen. Tegen de Houston Texans knutselde hij een game winning drive in mekaar die mag ingekaderd worden. Baker behoort vandaag tot de beste tien quarterbacks in de NFL. Een carrière-renaissance die kan tellen!

SportAmerika NFL Power Rankings Kansas City Chiefs
9. (5) Kansas City Chiefs

Er heerst nog geen paniek in Kansas City. Er wordt wel al ongemakkelijk geschuifeld op de stoel. Offensief moet Patrick Mahomes bijna alles alleen doen. Hij is met voorsprong de beste rusher van zijn team met 123 yards. Dat is meer dan zijn twee running backs…samen! En tegen Philly liet ook zijn meest betrouwbare target hem in de steek. Travis Kelce verloor vlakbij de endzone controle over de bal en zorgde voor een interceptie van Mahomes. Tegen de New York Giants krijgen de Chiefs een uitgelezen kans om de eerste zege van het seizoen te boeken.

SportAmerika NFL Power Rankings Washington Commanders
10. (6) Washington Commanders

De Commanders waren niet opgewassen tegen de Green Bay Packers tijdens Thursday Night Football. Dat zorgt hier en daar voor twijfel. Zijn de versterkingen wel voldoende geweest om van dit team een Super Bowl contender te maken?

SportAmerika NFL Power Rankings San Francisco 49ers
11. (14) San Francisco 49ers

Slaagt Kyle Shanahan erin om van Mac Jones opnieuw een functionele quarterback te maken? Tegen de Saints lukte dat alvast aardig. Jones gooide 3 touchdowns en maakte geen fouten. Het zorgde voor een 2-0-start bij de Niners en dat ondanks alle blessures. Kan Jones ook tegen de Cardinals bewijzen dat zijn opflakkering geen toeval is?

12. (12) Cincinnati Bengals

Het doemscenario voor de Bengals werd bewaarheid tegen de Jaguars. Quarterback Joe Burrow blesseerde zich aan de teen en dat bleek achteraf een ernstige blessure te zijn. Burrow heeft last van turf toe, moet geopereerd worden en zal minstens drie maanden aan de kant staan. Zal Jake Browning de Bengals in de play-off-race kunnen houden?

SportAmerika NFL Power Rankings Minnesota Vikings
13. (11) Minnesota Vikings

Het thuisdebuut van J.J. McCarthy werd er eentje om snel te vergeten. McCarthy leek spoken te zien en werd opgepeuzeld door de verdediging van de bezoekende Falcons. Op de koop toe blesseerde de tweedejaars-QB zich ook en zal hij minstens een week moeten missen. Hebben de Vikings een fout begaan door vol in te zetten op de onervaren McCarthy?

SportAmerika NFL Power Rankings Indianapolis Colts
14. (22) Indianapolis Colts

Dé verrassing van dit seizoensbegin komt zonder twijfel uit Indianapolis. De Colts, onder leiding van de herrezen Daniel Jones, spelen prima American football. Zowel aanvallend als verdedigend zit het goed in mekaar. Na een nipte zege tegen de Broncos zijn ze terecht de grootste stijger in onze Power Rankings. Maar hoe duurzaam is dit succes? Laat ons niet vergeten hoe goed de Saints er vorig jaar uitzagen na twee weken.

SportAmerika NFL Power Rankings Denver Broncos
15. (15) Denver Broncos

Zonder discutabele penalty in de laatste seconden van de wedstrijd hadden de Broncos nog een perfect rapport kunnen voorleggen. Toch oogt het allemaal niet zo fris en fruitig als vorig seizoen. Bo Nix wisselt goed met minder goed spel af en dus is het maar de vraag of de Broncos wel écht de stap richting contender kunnen zetten dit seizoen.

SportAmerika NFL Power Rankings Pittsburgh Steelers
16. (13) Pittsburgh Steelers

De Steelers lijken hun identiteit kwijt. De Steel Curtain van weleer lijkt wel een kaas-met-gaten-gordijn dit seizoen. Tegen zowel de New York Jets als afgelopen weekend tegen de Seattle Seahawks was het verdedigend niet best. De offense, onder aanvoering van de 41-jarige Aaron Rodgers is voorlopig ook niet altijd even flitsend, waardoor de Steelers in deze eerste weken van het seizoen vooral op zoek lijken naar zichzelf.

SportAmerika NFL Power Rankings Arizona Cardinals
17. (18) Arizona Cardinals

Het minst opvallende ongeslagen team in de NFL is de Arizona Cardinals. We weten niet of we bijzonder veel conclusies kunnen vastbinden aan zeges tegen de Saints en tegen de Panthers. En dus belanden de Cardinals in de middenmoot van onze Power Rankings.

SportAmerika NFL Power Rankings Atlanta Falcons
18. (21) Atlanta Falcons

Er is progressie merkbaar in Atlanta. Eigenlijk hadden de troepen van Raheem Morris al twee zeges kunnen hebben, maar in Week 1 ging het nog net mis. Niet zo in Week 2, waar de Falcons dominant waren op bezoek bij de Vikings. Zeker defensief lijken de Falcons met al hun draft picks eindelijk een stap in de goede richting te hebben gezet. Schrijf deze jonge Falcons nog niet af voor de NFC South!

SportAmerika NFL Power Rankings Houston Texans
19. (16) Houston Texans

Drie banken achteruit in onze Power Rankings voor de Texans. En dat heeft vooral met de erg matige offense te maken. C.J. Stroud kan maar niet het niveau van in zijn rookieseizoen benaderen. De onrust groeit in zuid-oost Texas.

SportAmerika NFL Power Rankings Dallas Cowboys
20. (20) Dallas Cowboys

De Cowboys wonnen zondag een thriller van de New York Giants in overtime. Offensief valt er zeker wat positiefs te vertellen bij de Cowboys. Dak Prescott haalt opnieuw zijn oude niveau en George Pickens is voorlopig een schot in de roos. Verdedigend kan het echter nog veel beter. Maar mag dat verbazen wanneer vlak voor de seizoensstart Micah Parsons werd weggestuurd?

SportAmerika NFL Power Rankings Seattle Seahawks
21. (23) Seattle Seahawks

De Seahawks trokken naar Pittsburgh in Week 2 en rechtten daar de rug na een nederlaag in Week 1. Zeker de tweede helft was meer dan prima vanwege Sam Darnold en co. Op deze manier zullen de Seahawks ook hun woordje meespreken in de NFC West.

SportAmerika NFL Power Rankings Las Vegas Raiders
22. (17) Las Vegas Raiders

De Raiders pikten deze zomer de voormalige quarterback van de hierboven vermelde Seahawks op. Maar Geno Smith speelde tegen de LA Chargers misschien wel de slechtste wedstrijd uit zijn carrière. Hij kon geen enkele pass van meer dan 10 yards voltooien en hij gooide drie intercepties. Bovendien lijkt hij nog niet te kunnen teren op een goede running game. Er is met andere woorden nog veel werk in Sin City.

SportAmerika NFL Power Rankings Jacksonville Jaguars
23. (19) Jacksonville Jaguars

Meer offensieve yards. Meer balbezit. En meer dan een helft tegen de Burrow-loze Bengals kunnen spelen. Dat moet wel een overwinning oplevern, toch? Nee, dus. De Jaguars gingen vooral door eigen toedoen nog onderuit tegen de Bengals. Kopzorgen dus voor Liam Coen, die ook nog eens te maken krijgt met een opstandige Trevor Lawrence en een Brian Thomas die geen contact met verdedigers durft aangaan.

SportAmerika NFL Power Rankings New England Patriots
24. (26) New England Patriots

Het klinkt moeilijk te geloven, maar de Patriots zijn zowaar leuk om naar te kijken. Drake Maye speelde een prima wedstrijd tegen de Miami Dolphins en ook Rhamondre Stevenson kwam terug boven water. Defensief zijn de Pats nog kwetsbaar, maar er is reden voor hoop in Foxborough.

SportAmerika NFL Power Rankings Chicago Bears
25. (24) Chicago Bears

Het woord hoop kunnen ze in Chicago stilaan niet meer horen. Tegen de Detroit Lions werd het team van Ben Johnson naar de slachtbank geleid. Caleb Williams zag er opnieuw verloren uit. Een nieuw tegenvallend jaar loert al om de hoek.

SportAmerika NFL Power Rankings New Orleans Saints
26. (27) New Orleans Saints

De Saints zien er beter uit dan iedereen vooraf had gedacht. Ondanks de 0-2 start presenteerden de troepen van Kellen Moore zich twee keer competitief. Of dat zich de komende weken zal vertalen naar een paar zeges valt nog te bezien, maar op deze manier kunnen de fans in ieder geval zonder veel schaamte naar het stadion afzakken.

SportAmerika NFL Power Rankings New York Giants
27. (32) New York Giants

Russell Wilson stond na 1 week al ter discussie als quarterback van de Giants. Maar in Week 2 draaide Russ de klok terug en speelde hij één van de beste wedstrijden uit zijn carrière. Toch was het niet voldoende, want in overtime verloren de Giants van de Cowboys. Het zorgt er nu in ieder geval wel voor dat Wilson nog even wat langer zeker is van zijn baan. En dat de Giants mooi opschuiven in onze Power Rankings!

SportAmerika NFL Power Rankings New York Jets
28. (25) New York Jets

De prestatie tegen de Pittsburgh Steelers zorgde voor veel hoop in New York/New Jersey, maar een afstraffing tegen de Buffalo Bills zette alle Jetsfans weer met de voetjes op de grond. Bovendien liep Justin Fields een hersenschudding op, waardoor hij al zeker één wedstrijd zal missen. De ommekeer is nog niet voor meteen.

SportAmerika NFL Power Rankings Cleveland Browns
29. (28) Cleveland Browns

De Browns slagen er doorgaans goed in om een vuist te maken tegen de Baltimore Ravens. Niet zo afgelopen zondag, want Lamar Jackson en co deden wat ze wilden met de Browns. En dat op de dertigste verjaardag van het vertrek van de originele Browns richting Baltimore. Pijnlijk.

SportAmerika NFL Power Rankings Tennessee Titans
30. (30) Tennessee Titans

#1 overall pick Cam Ward zorgde voor één van de highlights van het weekend met een geweldige overhoekse pass die een touchdown opleverde. Het is van dit soort highlights dat de Titansfans het voorlopig moeten hebben. Om echt mee te gaan doen voor de knikkers zal er nog veel meer kwaliteit bij moeten komen in het team.

SportAmerika NFL Power Rankings Miami Dolphins
31. (31) Miami Dolphins

Tot de rust van de wedstrijd tegen de Patriots leken de Dolphins nog steeds het slechtste team in de NFL. Maar na de pauze vertoonden de mannen van Mike McDaniel toch plots tekenen van beterschap. Tyreek Hill haalde zowaar nog eens meer dan 100 yards en ook De’Von Achane blijft een gevaarlijke klant. Desalniettemin staan de Dolphins op 0-2 en lijken de play-offs nu al heel ver weg.

SportAmerika NFL Power Rankings Carolina Panthers
32. (29) Carolina Panthers

De Panthers bevinden zich opnieuw op een vertrouwde plek. De laatste plaats in onze Power Rankings namelijk. De defensie van Carolina houdt zoals verwacht niet over en offensief ligt alweer de halve offensive line in de lappenmand. Bryce Young liet nog tekenen van leven zien tegen de Arizona Cardinals, maar flitsend is het allerminst. De Panthers zijn opnieuw een grote favoriet voor de #1 overall pick.

Lees hier de NFL Power Rankings van vorige week.

De previews voor Week 3 die vind je hier!

Coverfoto: Terrance Williams/The Associated Press 

NFL Previews 2025: Week 3

Luuk Dokter
-
0
NFL Previews 2025: Week 3

De eerste twee weken van het nieuwe NFL-seizoen in de NFL brachten veel moois. Helaas brachten ze ook al veel blessures. Zo keert Austin Ekeler dit seizoen niet meer terug en is Joe Burrow tenminste drie maanden uitgeschakeld. Hoe komen de teams in de nieuwe speelronde voor de dag? Lees het in onze NFL Previews voor Week 3!

Miami Dolphins (0-2) @ Buffalo Bills (2-0)

Highmark Stadium | Vrijdag | 02:15

Het kan wel eens een bijzonder lang seizoen gaan worden voor de Miami Dolphins. Twee nederlagen is geen fijn begin van het seizoen, maar het lusteloze team dat op het veld staat moet met name zorgen baren. Coach Mike McDaniel straalt in niks uit dat hij antwoorden heeft. Hoe lang krijgt hij nog? De kans is levensgroot dat ze tegen divisierivaal Buffalo tegen een derde nederlaag aanlopen. Josh Allen viel in Week 2 eventjes uit met een neusblessure, maar keerde terug en leidde de Bills naar 2-0. Tegen de Dolphins moet 3-0 het doel zijn. Dit moet dan wel zonder defensieve sterkhouders Ed Oliver en Matt Milano, die geblesseerd zijn.

Voorspelling: Buffalo Bills

Atlanta Falcons (1-1) @ Carolina Panthers (0-2)

Bank of America Stadium | Zondag | 19:00

De Falcons wonnen in Week 2 hun eerste wedstrijd van het seizoen. De manier waarop moet de fans verbazen en ook deugd doen. Het was namelijk de defensie die de Falcons door de wedstrijd heen sleepte tegen de Vikings, dat op twee field goals werd gehouden. In Atlanta zal men hopen dat deze lijn wordt doorgetrokken tegen divisierivaal Carolina. Tegen de Cardinals begon Bryce Young afgelopen week verschrikkelijk, maar trok hij het in de tweede helft recht. Hij zal het tegen de Falcons vanaf het begin zo moeten oppakken. Young moet het wel doen zonder guard Robert Hunt en center Austin Corbett.

Voorspelling: Atlanta Falcons

Green Bay Packers (2-0) @ Cleveland Browns (0-2)

Huntington Bank Field | Zondag | 19:00

De Packers zijn for real. Die conclusie mag prima getrokken worden na twee wedstrijden. Defensief staat het ijzersterk, terwijl Micah Parsons nog niet eens op volle oorlogssterkte is. Maar ook aanvallend zien de Packers er messcherp uit. Tegen de zwakke Cleveland Browns kan er zomaar een monsterscore op het bord gezet worden. De Packers missen wide receiver Jayden Reed, die op IR staat.

Voorspelling: Green Bay Packers

Houston Texans (0-2) @ Jacksonville Jaguars (1-1)

EverBank Stadium | Zondag | 19:00

De Houston Texans verloren in de laatste minuut van de Tampa Bay Buccaneers, een nederlaag die pijn moet hebben gedaan. De defensie van Houston is sterk en kan tegenstanders op een laag puntenaantal houden, maar offensief loopt het allemaal nog niet soepel. De Jaguars hebben hun eigen zorgen. Joe Burrow viel uit bij de Bengals en Jake Browning gooide drie intercepties, maar alsnog werd er niet gewonnen. Dat mag niet gebeuren als je een ambitieus team bent. De divisierivalen zullen orde op zaken willen stellen.

Voorspelling: Houston Texans

Cincinnati Bengals (2-0) @ Minnesota Vikings (1-1)

U.S. Bank Stadium | Zondag | 19:00

Joe Burrow, J.J. McCarthy en Aaron Jones. Drie grote namen die allemaal niet mee gaan doen in het treffen tussen de Bengals en de Vikings. Met name de turf toe blessure van Burrow is pittig. Hij ligt er zeker drie maanden uit. Het gaat dus een duel worden tussen Jake Browning en Carson Wentz. De ijzersterke defensie van de Vikings kan het Browning wel eens heel lastig gaan maken, zeker achter de matige offensive line.

Voorspelling: Minnesota Vikings

Pittsburgh Steelers (1-1) @ New England Patriots (1-1)

Gillette Stadium | Zondag | 19:00

De Steelers kwamen redelijk hard terug op aarde in het duel met de Seahawks. De nederlaag was afgetekend. Tegen de Patriots zal Mike Tomlin zijn team weer orde op zaken willen laten stellen. Daar is New England een goed slachtoffer voor. Er werd weliswaar gewonnen van de Dolphins, maar het ging met moeite tegen een van de zwakste broeders in de NFL. De Steelers missen linebacker Alex Highsmith.

Voorspelling: Pittsburgh Steelers

Los Angeles Rams (2-0 @ Philadelphia Eagles (2-0)

Lincoln Financial Field | Zondag | 19:00

De Rams begonnen het nieuwe seizoen stabiel en zijn tevreden met hun 2-0 record. Tegen de Philadelphia Eagles staat de eerste echt grote test op het menu. De Rams wisten het de Eagles in de playoffs afgelopen jaar nog heel lastig te maken en dat moet hoopvol stemmen. De Eagles hebben zelf echter ook weinig te klagen. De Super Bowl revanche in Arrowhead tegen de Chiefs werd eveneens gewonnen. Op het injury report bij de Rams? Coach Sean McVay. Hij liep tijdens het coachen in Week 2 een gescheurde pees op in zijn voet.

Voorspelling: Philadelphia Eagles

New York Jets (0-2) @ Tampa Bay Buccaneers (2-0)

Raymond James Stadium | Zondag | 19:00

Een 0-2 record en een quarterback in de lappenmand. Dat is kortgezegd hoe met de Jets gaat. Justin Fields liep een hersenschudding op en zal niet meedoen tegen de Buccaneers. Tyrod Taylor zal hem vervangen under center. De Bucs wonnen op het nippertje van de Texans. 2-0 is een fijn record maar vol overtuiging is het nog niet helemaal. Toch is het een teken van de sterke teams dat ook de moeilijke wedstrijden gewonnen worden. Het lichtpunt van de Bucs: Rookie wide receiver Emeka Egbuka, die al drie touchdowns op zijn naam heeft staan.

Voorspelling: Tampa Bay Buccaneers

Indianapolis Colts (2-0) @ Tennessee Titans (0-2)

Nissan Stadium | Zondag | 19:00

De Colts zijn verrassend voortvarend begonnen aan het seizoen en nemen het in Week 3 op tegen divisierivaal Tennessee. Met Daniel Jones die het op zijn heupen heeft en Jonathan Taylor die zich consistent in de top van de running backs blijft nestelen, is de offense dynamisch en veelzijdig. Ondanks dat er veel potentie is, laten de Titans een ander beeld zien. Cam Ward nam over van Will Levis en laat de gebruikelijke groeipijn zien van een rookie. De vraag is iedere week vooral hoe de O-line van de Titans hem in positie kunnen brengen voor succes. Gelukkig kan Tennessee bogen op een sterke defensive line. In ieder geval, tegen de pass. Dat betekent wel dat ze moeten waken voor JT. Na de eerst weken zijn de Colts de duidelijke favoriet, maar als de Titans de big plays kunnen beperken en Ward voldoende tijd kunnen geven, kan het lastig worden voor Indy.

Voorspelling: Indianapolis Colts

Las Vegas Raiders (1-1) @ Washington Commanders (1-1)

Northwest Stadium | Zondag | 19:00

Na twee weken hebben beide teams vooral reden tot zorgen. In Week 2 tegen de Chargers liet de Raiders offense veel te wensen over. De druk was dikwijls te hoog, Geno Smith moest drie interceptions slikken en de Raiders kwamen niet over de 270 aanvallende yards. Washington speelde eveneens een teleurstellend duel in Week 2. In de verliespartij (27-18) tegen de Green Bay Packers verloren ze RB Ekeler voor de rest van het seizoen en liep QB Jayden Daniels een lichte blessure op. Dat zou kunnen betekenen dat Marcus Mariota start tegen de Raiders. De Commanders hebben dan alsnog een licht voordeel, maar het wordt daarmee wel een stuk spannender.

Voorspelling: Washington Commanders

Denver Broncos (1-1) @ Los Angeles Chargers (2-0)

SoFi Stadium | Zondag | 22:05

Denver hoopt, na een nipt verlies tegen de Colts (29-28), weer op te krabbelen tegen hun divisierivaal. Bij de Broncos is de vraag vooral hoe Bo Nix zich blijft ontwikkelen. Ondertussen wordt er veel geleund op de run game. Zelf weet Denver juist de passing game sterk te verdedigen en dat betekent kansen voor Chargers rookie running back Omarion Hampton. Bij LA zullen de ogen vooral gericht zijn op de defense die het zonder Khalil Mack moet stellen. Dat kan Denver de mogelijkheid bieden om Nix meer te benutten, maar in eigen huis blijven de Chargers favoriet.

Voorspelling: Los Angeles Chargers

New Orleans Saints (0-2) @ Seattle Seahawks (1-1)

Lumen Field | Zondag | 22:05

New Orleans verloor de eerste twee duels en dat is niet onverwacht. Het roster heeft te weinig kwaliteit en aanvallend is het op z’n best rommelig en inconsistent. In Week 2 deden ze lang mee met de San Francisco 49ers, maar drie touchdown passes van Spencer Rattler bleken te weinig. De Seahawks, op hun beurt, bouwen aan de chemie in hun offense onder leiding van Sam Darnold. Na een nederlaag in de eerste ronde werden vorige week de Steelers ruim verslagen met 31-17. Vooral de defense van Seattle is uitstekend en zal Rattler zeer waarschijnlijk te machtig zijn.

Voorspelling: Seattle Seahawks

Dallas Cowboys (1-1) @ Chicago Bears (0-2)

Soldier Field | Zondag | 22:25

In Week 2 wonnen de Cowboys nipt (40-37 OT) van de Giants terwijl de Bears er flink van langs kregen tegen de Lions (52-21). Dallas mist natuurlijk Micah Parsons, maar kan nog wel leunen op een sterke offense met wapens als CeeDee Lamb en George Pickens. Daarnaast heeft Javonte Williams zich na blessureleed weer ontpopt tot een uitstekende running back. Chicago heeft haar eigen problemen, waarbij vooral de gehavende defense een serieuze belemmering vormt. Met de jonge Caleb Williams under center en een nieuwe head coach in Ben Johnson is het leerproces nog in volle gang. In eigen huis kunnen ze het de Cowboys lastig maken, maar de aanvallende kracht van de bezoekers lijkt te groot.

Voorspelling: Dallas Cowboys

Arizona Cardinals (2-0) @ San Francisco 49ers (2-0)

Levi’s Stadium | Zondag| 22:25

Week 3 is nooit te vroeg om een belangrijk divisieduel te hebben. Zowel Arizona als SF begon het seizoen sterk, maar er is er maar eentje die de leiding kan nemen in de divisie. Door de blessure van Brock Purdy lijken de Cardinals daar de beste papieren voor te hebben. Mac Jones leidde zijn team naar een zwaarbevochten overwinning, maar dat was tegen het, naar alle waarschijnlijkheid, minst vaardige team in de NFL, de New Orleans Saints. Desondanks kunnen de 49ers het spannend houden zolang Christian McCaffrey speelt. De vraag is daarom vooral in hoeverre de San Francisco defense Kyler Murray en receivers als Marvin Harrison Jr. en Trey McBride in toom kan houden. Waarschijnlijk net niet voldoende.

Voorspelling: Arizona Cardinals

Kansas City Chiefs (0-2) @ New York Giants (0-2)

MetLife Stadium | Zondagnacht| 02:20

Voor het eerst sinds 2014 startten de Chiefs hun seizoen met een 0-2 record. De defense is nog steeds op niveau, maar aanvallend zijn ze, zelfs onder leiding van Patrick Mahomes, vooral zoekende. Kansas City gaat op bezoek in New York, waar de Giants ook een 0-2 record hebben. Voor hen is dat echter een stuk normaler. Immers, dit was de negende keer in de laatste 13 seizoenen. Bij de Giants staat ook een sterke defense, ondanks het wederzijds aanvallende vuurwerk tegen de Cowboys in Week 2. Aanvallend is het, behalve Malik Nabers, echter zo inconsistent en broos dat het moeilijk is om een verrassing tegen KC te verwachten.

Voorspelling: Kansas City Chiefs

Detroit Lions (1-1) @ Baltimore Ravens (1-1)

M&T Bank Stadium | Maandagnacht| 02:15

In tegenstelling tot Thursday Night Football stelt Monday Night Football deze speelronde op voorhand niet teleur. De Lions en de Ravens kruisen de degens in wat over enkele maanden gerust de Super Bowl kan zijn. In de eerste twee wedstrijden stuurt Jared Goff zijn Detroit offense efficient en consistent aan met een completion percentage van ruim 80%. Een pittige uitdaging voor de Ravens defense die tegen de sterke Bills offense 41 punten om de oren kreeg. Zoals een mogelijk Super Bowl affiche betaamt, wordt dit een spannend duel. Detroit straalt immers ook geen defensieve dominantie uit en dat is wel nodig tegen offense met Lamar Jackson, Derrick Henry en Zay Flowers. Met het thuisvoordeel hebben zij net een streepje voor.

Voorspelling: Baltimore Ravens

Lees hier de review van de MNF double header!

Coverfoto: Grace Hollars/Indy Star

NHL 32-in-32 | Detroit Red Wings: Alles of niets voor Steve Yzerman?

Hans Mulder
-
0
NHL 32-in-32 | Detroit Red Wings: Alles of niets voor Steve Yzerman?

Dinsdagavond 23.00 uur Nederlandse tijd zetten de Chicago Blackhawks en titelhouder Florida Panthers het nieuwe NHL-seizoen in gang. Nu al belooft het een bijzonder seizoen te worden, want door de overeenkomst met DAZN kunnen wereldwijd veel meer mensen de NHL gaan volgen. Dat is natuurlijk iets voor later. Eerst duiken wij in onze traditionele 32-in-32 en komen we vandaag een franchise tegen op zoek naar hun identiteit: Detroit Red Wings.

SEIZOEN 2024-2025: YZER-PLAN STAGNEERT

De plannen lagen klaar, de toekomst zag er enorm rooskleurig uit…tot alles op papier veel simpeler lijkt dan het is werkelijkheid is. Nadat Steve Yzerman in 2019 het stokje van Ken Holland overnam als GM van de Detroit Red Wings ontstond het zogenaamde Yzer-plan. Aan de hand van hun voormalig captain zouden de Red Wings de weg terug naar de play-offs vinden. En niet alleen dat, maar zou Detroit weer in no time bovenop die apenrots zitten. Daar waar ze zelf vinden dat ze thuishoren.

Er werden daarna deals gesloten, er werden hier en daar geweldige spelers gedraft en er werden nieuwe coaches aangesteld. Wat er echter niet gebeurde, was de gang naar het postseason. Ook vorig jaar niet toen Derek Lalonde niet het antwoord op alle vragen bleek en vervangen werd door Todd McLellan. Onder de voormalig speler van Utrecht presteerden de Wings niet slecht. Maar ook niet goed genoeg om een plekje bij de beste acht in het oosten te veroveren.

Dit lag niet aan winger Lucas Raymond. De Zweedse winger bevestigde nog maar eens over een neusje voor de goal te beschikken en sloot af met 27 goals en 80 punten. Het lag ook niet aan Alex DeBrincat, Dylan Larkin of Patrick Kane. Stuk voor stuk goed voor meer dan 20 goals. Achter dit viertal liet de diepte echter te wensen over. Aanvallend bungelden de Red Wings dan ook onderin de middenmoot. Een positie die ook was weggelegd voor het defensieve deel van dit team, want ook de blauwe lijn en goalies blonken bepaald niet uit. Uiteindelijk kwam Detroit 5 punten tekort voor de play-offs. Een tegenvaller, want een jaar eerder liepen ze dit op onderling resultaat mis.

SEIZOEN 2025-2026: CRUCIAAL JAAR OP KOMST

Het is inmiddels negen jaar geleden dat de Detroit Red Wings voor het laatst tot de elite van de NHL behoorden. Veel te lang natuurlijk voor een franchise zo trots als deze. De vraag is dan ook hoeveel geduld de fanbase, maar vooral het ownership nog heeft. Iedereen omarmde zes jaar geleden de komst van Steve Yzerman en diens plan van aanpak, maar veel vruchten heeft het nog niet afgeworpen. Zo eerlijk moeten we zijn. Todd McLellan wordt door velen gezien als laatste kans voor de GM. Die coach begint nu aan zijn eerste volledige seizoen in Detroit. Waar hij vorig jaar rond kerst moest instappen en puin ging ruimen, daar heeft McLellan het nu vanaf dag 1 al voor het zeggen.

De voormalig head coach van de Sharks, Oilers en Kings krijgt met grotendeels dezelfde groep te maken. Dylan Larkin zal daarbij opnieuw de “C” dragen voor deze iconische franchise en dit komt de centre ook zeker toe. Larkin gaat op zoek naar zijn vijfde seizoen op rij waarin hij tenminste 30 goals noteert. Hij is één van de pijlers waar McLellan op kan bouwen en misschien wel één van de meest ondergewaardeerde sterren in de NHL. Larkin was nog een broekie tijdens de hoogtijdagen. Zijn enige ervaring in de play-offs dateert alweer uit 2015-2016 en voor de 29-jarige captain wordt het de hoogste tijd om – met zijn Wings – eens terug te keren naar dat beloofde land.

ERVARING EN TALENT

Patrick Kane kan hem de weg wijzen. Eén van de beste Amerikaanse spelers ooit wordt 37 in november, heeft alles al meegemaakt, maar zou nog heel graag eens een gooi naar de Cup doen met de Red Wings. Daar is hij per slot van rekening voor gekomen een paar jaar geleden. Ondanks zijn leeftijd zit de sleet er nog niet op. Natuurlijk is Showtime niet meer de speler die hij was in Chicago, maar dat hij kans maakt op een selectie voor Team USA tijdens de Winterspelen zegt al genoeg. Over Chicago gesproken, vorig seizoen werd duidelijk dat de chemie er met die andere voormalig Blackhawk, Alex DeBrincat, er nog altijd is. De winger vond zijn scoring touch terug en zette 39 treffers op het bord voor Detroit.

Met J.T. Compher en Andrew Copp loopt er nog meer ervaring rond in Motown. Zij moeten die ervaring gebruiken in de bottom six, daar waar we ook een hoop jong talent tegenkomen. Michael Rasmussen, Jonathan Berggren en Elmer Soderblom zijn elk al in de 20 maar met name van Michael Rasmussen wordt de echte doorbraak nog verlangt. De Canadese centre is ondertussen al 26 en een voormalig top tien draft pick. Als junior liet Rasmussen het netje vaak bollen, maar in de NHL gaat hem dit nog altijd niet zo eenvoudig af. Eén keer, vier jaar geleden, tikte hij een keertje de 15 treffers aan. Eigenlijk te weinig voor zo’n talentvolle speler.

OOSTENRIJKSE SURPRISE?

Rasmussen zal het niet toegeven, maar diep van binnen heeft hij vast een beetje jaloers naar Marco Kasper gekeken. De 21-jarige Oostenrijker, de nummer acht in de draft van 2022, beleefde met 19 goals en 37 punten toch wel een beetje het jaar van zijn doorbraak. Kasper eindigde als tiende in de Calder-verkiezing als Rookie of the Year en zal naar verwachting op zijn lijn gezelschap krijgen van Kane en DeBrincat. Laten we wel zijn, er zijn slechtere linemates mogelijk in de league…

De oplettende lezer zal vast zijn opgevallen dat we tot dusver alleen nog maar bekende namen zijn tegengekomen. Toch verschijnen er wel degelijk nieuwe gezichten in het aanvallende deel van de line-up. James van Riemsdyk voegt een vleugje oranje toe aan de Red Wings. De 36-jarige winger met Nederlandse roots is al een tijdje niet meer de doelpuntenmachine die hij in bijvoorbeeld Toronto kon zijn, maar de noodzakelijke depth scoring kan JVR wel degelijk zorgen. Mason Appleton is eveneens nieuw in de line-up. Hij sleet zijn jaren voornamelijk in Winnipeg, waar hij niet overdreven vaak scoorde maar wel keihard werkte. Zo’n instelling kunnen ze in Detroit ongetwijfeld ook waarderen.

KROONJUWEEL!

Aanvallend lopen er dus wel een paar groeibriljantjes rond daar in de Little Caesars Arena. Ongetwijfeld hun grootste talent vinden we echter op de blauwe lijn. Moritz Seider is pas 24 jaar, maar nu al dé dragende kracht van deze defensie. De jonge Duitser debuteerde in 2021-2022 en speelde daarna 328 duels in de NHL. Dat wil zeggen dat Seider na zijn debuut nog geen wedstrijd miste. Als rookie was de Duitser gemiddeld al goed voor ruim 23 minuten per wedstrijd en vorig seizoen werden dat er ruim 25. Oh ja, na zijn eerste jaar mocht Seider ook nog de Calder Trophy als beste rookie in ontvangst nemen.

Seider is het kroonjuweel, maar zeker niet de enige talentvolle blueliner daar. Simon Edvinsson heeft net zijn eerste volledige jaar op het hoogste niveau achter de rug. Dat ze in Detroit tevreden zijn met hem blijkt wel uit het feit dat hij gemiddeld ruim 21 minuten op het ijs stond. Met andere woorden, de jongeling kreeg best veel verantwoordelijkheid. Zijn 7 goals en 31 punten zullen overigens ook een reden zijn dat Edvinsson steeds populairder wordt in Detroit.

Net als Edvinsson is ook Albert Johansson afkomstig uit Zweden. Met zijn 24 jaar is hij 2 jaar ouder dan zijn landgenoot, maar ook Johansson maakte vorig seizoen pas zijn eerste vlieguren. Hoewel hij in de schaduw van bijvoorbeeld Edvinsson en Seider opereert, debuteerde hij bepaald niet onverdienstelijk.

We blijven nog even in Zweden, want ook Erik Gustavsson staat hier nog altijd onder contract. Dat op zich is al een bijzonderheid, want de 33-jarige verdediger toonde zich de laatste jaren een clubhopper pur sang. Detroit is zijn achtste werkgever in negen seizoenen NHL. Hij is één van de ervaren krachten op de blauwe lijn. Daar kunnen we ook de 33-jarige Justin Holl en 34-jarige Ben Chiarot toe rekenen. Geen blueliners die goals of assists voor je verzamelen. Zij moeten het hebben van hun defensieve kwaliteiten. Dat dit niet altijd even goed lukt, blijkt wel uit het feit dat de Red Wings relatief veel kansen weggaven vorig seizoen.

ZOEKENDE

Onder de lat waren ze zoekende in Detroit. Qua namen zag het er op papier allemaal niet eens zo slecht uit, maar eenmaal op het ijs viel het in de meeste gevallen toch tegen. Ville Husso was bij de Blues in 2021-2022 nog een zeer capabele goalie. Helaas voor de Wings nam de Fin deze vorm niet mee naar Detroit. Als jonkie was Petr Mrazek ruim tien jaar geleden een prima goalie voor Detroit, maar ook de inmiddels 33-jarige Tsjech kon het vorig jaar niet bolwerken. Hij werd in ruil voor een andere sluitpost getrade naar Anaheim.

Die sluitpost luistert naar de naam John Gibson. De 32-jarige Amerikaan werd – ook in onze eigen NHL Power Play Podcast – al vaak en lang genoemd in het geruchtencircuit, maar eind juni werd de knoop dan eindelijk doorgehakt. Na wat moeizame jaren leefde Gibson vorig seizoen helemaal weer op bij de Ducks getuige zijn .911 sv% en 2.77 GAA. Hij mag nu samen met Cam Talbot gaan uitvechten wie de rol van starter krijgt in Detroit. Voor de 38-jarige Talbot gaan de jaren inmiddels ook tellen, dus is het helemaal niet raar als hij straks genoegen moet nemen met een rol van ervaren backup.

VOORSPELLING

Zijn de Red Wings goed genoeg om voor het eerst sinds 2016 weer de gang naar het postseason te maken? Voor we daar een antwoord op geven, stellen we ons de vraag of deze Wings beter zijn dan die van vorig jaar. In Vladimir Tarasenko (Minnesota) vertrok een grote naam, maar de 33-jarige Rus liet in Detroit maar zelden zijn ware gezicht zien. Heel voorzichtig trekken we dan ook de conclusie dat de Red Wings met bijvoorbeeld Appleton en zonder Tarasenko er niet minder op zijn geworden. Of ze ook béter zijn, is dan weer voer voor discussie.

In een normale wereld, met een goede John Gibson, zouden de Red Wings in de eigen defensieve zone de zaakjes beter op orde moeten hebben. Ze hebben daar ook Jacob Bernard-Docker nog aangetrokken. Geen grote naam waar de concurrentie heel bang van wordt, maar wel een degelijke blueliner die er staat op de momenten dat het nodig is. Als al het talent zich blijft ontwikkelen en de sterkhouders op dit roster niet aanlopen tegen vervelende blessures, dan behoort een wildcard tot de mogelijkheden.

Helaas voor Detroit hebben ze in hun Atlantic Division sowieso al last van Florida, Tampa Bay en Toronto. Daarnaast zijn clubs als Montreal en Ottawa in opkomst. En heb je natuurlijk altijd de Sabres nog, die zich daar ook (eindelijk eens) tussen willen gooien. Een zekerheidje zijn de Red Wings dan ook zeker niet voor het postseason. Dat gezegd hebbende, zijn ze ook bepaald niet kansloos. De druk zal daarnaast ook worden opgevoerd. Zowel intern als van buitenaf. Het Yzer-plan begint aan een cruciaal jaar en het zou zomaar eens de laatste kans voor Steve Yzerman kunnen worden in zijn geliefde Detroit.

Cover photo: Nick Wass / Associated Press

NHL 32-in-32 | New York Rangers: Sorteert de frisse wind het nodige effect?

Dennis Bakker
-
0
NHL 32-in-32 | New York Rangers: Sorteert de frisse wind het nodige effect?

Op dinsdag 7 oktober (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Chicago Blackhawks en Florida Panthers het seizoen 2025 – 2026 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 7 oktober met titelhouder Florida Panthers en vandaag de franchise die vorig seizoen in een gemiddelde Amerikaanse dramaserie de rode draad had kunnen zijn: New York Rangers.

2024 – 2025: ETALAGE HET STARTPUNT VAN DE MISERIE

New York Rangers is een van de franchises die het voorbije seizoen het meest teleurstelde. In Madison Square Garden waren e verwachtingen enorm hooggespannen en in eerste instantie werden die verwachtingen door het roster meer dan ingelost. Eind november stond de ploeg van head coach Peter Laviolette er met een 12-4-1 record meer dan behoorlijk voor in de ranglijst.

Het verlies tegen Calgary Flames luidde het beginsignaal van de miserie bij New York Rangers in. In de daaropvolgende 22 wedstrijden schaatsten de Rangers als kippen zonder koppen over het ijs met als resultaat een 6-16-0 record en -30 goal differential. Hoewel het nog altijd gissen blijft naar de hoofdoorzaak, kun je de ineenstorting niet los zien van een aantal beslissingen van GM Chris Drury — die door de eigenaren met een contractverlenging werd beloond –.

Zo kreeg hij in de zomer van 2024 reeds Barclay Goodrow zo ver om zijn no-trade clausule te waiven, wat binnen de kleedkamermuren in Madison Square Garden al voor onrust zorgde. Toen daar in november een memo vanuit Chris Drury uitlekte, was het hek van de dam. Met de strekking dat geen enkele speler op het roster zeker is van zijn plek én vervolgens captain Jacob Trouba de ‘Goodrow-behandeling’ te geven, hield de GM weinig vrienden over.

Wat volgde was een opeenstapeling van trades en rumoer, waarbij Jacob Trouba, Kaapo Kakko, Jimmy Vesey, Filip Chytil, Ryan Lindgren en Reilly Smith allen hun heil elders mochten zoeken. Daartegenover stond de terugkeer van J.T. Miller, maar op 12 april kon er definitief een streep door de laatste sprankjes hoop op play-off ijshockey. Hiermee werden ze pas de vierde uittredend President’s Trophy winnaar, die het daaropvolgende seizoen buiten de boot valt. Buffalo Sabres (’07-’08), Boston Bruins (’14-’15) en andermaal New York Rangers (’92-’93) gingen de ploeg voor.

MIKE SULLIVAN VERVANGT PETER LAVIOLETTE

Een verrassende maar toch ook geen onverrassende move werd na het seizoen wereldkundig gemaakt. Na zijn vertrek bij Pittsburgh Penguins keek niemand er eigenlijk meer van op dat Mike Sullivan na tien jaar Steel City de nieuwe head coach (38e in de franchise geschiedenis) van New York Rangers zou worden. De aanstelling van de tweevoudig Stanley Cup winnaar volgt na het ontslag van Peter Laviolette, die na een Presidents’ Trophy in 2024 dit seizoen het roster niet meer op de rit kreeg.

Het is overigens niet voor het eerst dat GM Chris Drury naar de diensten van Sullivan heeft gehengeld. Drury en Sullivan waren teamgenoten tijdens het WK van 1997 en na het ontslag van David Quinn in mei 2021 polste Drury Sullivan al eens voor de functie, maar bedankte hij in eerste instantie. Het duo was ook actief tijdens de voorbije 4-Nations, waar Sullivan de scepter als coach zwaaide en Drury assistent GM was.

Lees hier: Tijdperk Mike Sullivan in Pittsburgh voorbij

Voor Sullivan is het overigens niet de eerste keer dat hij in een officiële functie in Madison Square Garden neerstrijkt. Zo was de Amerikaan een van de assistenten van John Tortorella tussen 2009 en 2013 en werd hij als speler in 1987 door de Rangers gedraft, maar kwam nooit voor ze in actie.

NIET TE GEK OP DE AANVALLENDE LINIES

Buiten alle perikelen tussen Front Office en roster om, blijft het roster van de Rangers natuurlijk kwalitatief bovengemiddeld. Niet in de eerste plaats daarom dat het (aanvallend) redelijk kalmpjes bleef in Manhattan. Natuurlijk vergeten we Chris Kreider (Anaheim Ducks) niet, maar de trade vond op 12 juni al plaats en was gevoelsmatig nog onderdeel van het seizoen 2024 – 2025.

Voorsorterend op het vrijgekomen geld ($6.5 miljoen extra cap space) besloot Drury onder meer om Juuso Parssinen en Matt Rempe langer aan boord te houden in New York. Parssinen kwam als onderdeel van de Ryan Lindgren trade over vanuit Colorado en geeft head coach Mike Sullivan wat extra diepte op de bottom-six. Rempe is met afstand de fan-favorite en kreeg met 2x $975K loon naar (vuist)werken.

Om het vertrek van met name Kreider op te vangen kom je wat dat betreft bij de categorie Will Cuylle – Gabe Perreault uit. Met name top-prospect Perreault lijkt na een aantal initiële invitaties in de League serieus op speeltijd te mogen rekenen. Will Cuylle beleefde het voorbije seizoen zijn definitieve breakout met twintig goals en 45 punten en ontving een tweejarige bridge deal van Drury. Vlak daarnaast ook Brennan Othmann, Brett Berard en Adam Sykora niet uit. Taylor Raddish tekende als aanvallend slotakkoord een tweejarige ($1.5 miljoen AAV) deal.

Er is natuurlijk allesbehalve reden tot paniek (op papier). J.T. Miller staat vanaf speelronde één op het roster (tevens benoemd tot nieuwe captain van het pak) en beschikt Sullivan bovendien nog altijd over Mika Zibanejad, Artemi Panarin, Vincent Trocheck en Alexis Lafreniere.

BIG FISH OP DE BLAUWE LIJN

Waar het aanvallende gedeelte van het roster redelijk intact bleef, werd de blue-line door het Front Office wel flink in de steigers gezet. Het vrijgekomen geld werd op voorhand al aan onder meer Parssinen en Rempe besteed, maar kweekte Chris Drury met het binnenhalen van top target Vladislav Gavrikov. De Rus speelde de voorbije drie jaar in het shirt van LA Kings en streek op 1 juli voor een AAV van $7 miljoen dollar (zeven jaar totaal) neer in Madison Square Garden. Met zijn defensieve kwaliteiten is hij de gedroomde kandidaat om het aanvallende geweld van Adam Fox te ondersteunen, die vorig seizoen een “minder jaar” draaide met 61 punten.

Daartegenover staat het vertrek van K’Andre Miller, die in een sign-and-trade deal met Carolina Hurricanes een nieuwe werkgever voorgeschoteld kreeg. De omgekeerde weg werd onder meer door Scott Morrow bewandeld, die bij UMass alles aan gort speelde. Het tweede blauwe paar is vooralsnog Carson Soucy – Will Borgen, die beide het voorbije seizoen middels een trade in Manhattan belandden. Het zestal wordt op de derde lijn met Urho Vaakanainen – Braden Schneider afgetopt.

Between the pipes blijft het duo Shesterkin – Quick paraat. Sterky tekende december jongstleden het grootste goaliecontract ooit en zal er alles aan doen om de laatste (twijfelende) maanden weg te poetsen. Desondanks blijft de Rus in een mindere vorm één van de beste goalies in de League en neemt hij moeiteloos het roster op de schouders.

VOORSPELLING: “GEWOON” POSTSEASON

Het kan na een kwalijk 2024 – 2025 alleen maar beter worden in New York. Met Mike Sullivan aan het roer, een grotendeels gelijk roster en een stabiele blauwe lijn kan er komend seizoen veel gebeuren. Hoe je het ook went of keert, de Rangers blijven een grote speler in de Eastern Conference.

Ondanks het binnenhalen van Gavrikov mist er gevoelsmatig nog een puzzelstukje om het compleet te maken, dus aankomende Trade Deadline zal het (mits de stand in het voordeel uitvalt) reikhalzend uitkijken zijn naar de verrichtingen van Chris Drury. Hoewel er van zijn contractverlenging vertrouwen uitsprak, zal de Board van de Rangers de komende maanden nauwlettend in de gaten houden.

Ja. New York Rangers meldt zich komend seizoen “gewoon” weer in het postseason.

Cover photo: Nick Turchiaro-Imagn Images

1...484950...802Pagina 49 van 802

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU