Home Blog Pagina 50

MNF: Buccaneers en Chargers blijven ongeslagen in doubleheader

0

De Tampa Bay Buccaneers en Los Angeles Chargers zijn ook na de doubleheader op MNF nog ongeslagen. De Bucs vochten zich in de slotseconden langs de Texans, terwijl de Chargers te sterk waren voor de Raiders.

BUCS IN LAATSTE SECONDEN LANGS TEXANS

Tampa Bay Buccaneers @ Houston Texans | 20-19

De Bucs gingen in de eerste van twee wedstrijden op maandag op bezoek bij de Houston Texans. De Bucs hadden met moeite van de Falcons gewonnen in week 1, terwijl de Texans juist ten onder gingen tegen de Rams. In die wedstrijd kwam de thuisploeg niet eens tot een touchdown. De blikken waren dus gericht op het team uit Texas en C.J. Stroud liet zien aan alle twijfels snel een einde te willen maken. Aan het einde van de eerste drive vond hij direct Nico Collins in de endzone voor een 29-yard touchdown, en dus de voorsprong.

Lang mochten de Texans hier niet van genieten. Baker Mayfield deed namelijk precies hetzelfde en nadat de tweede drive van de Texans eindigde met een field goal namen de bezoekers uit Florida de voorsprong met een tweede touchdown. Deze 14-10 tussenstand bleef heel lang op het bord staan, want daarna lukte er weinig meer bij de twee ploegen. De verdedigingen begonnen te overheersen en op de volgende twaalf drives werd er niet gescoord. Dit kwam onder meer door de rust en een gemiste field goal van Chase McLaughlin van de Bucs. Het thuispubliek begon ondertussen langzaamaan te fluiten vanwege de ondermaatse prestaties van de aanval van de Texans.

Maar aan het einde van de wedstrijd ontplofte het duel ineens toch nog. Het begon aan het einde van die twaalfde drive zonder score op rij. De punt van de Bucs werd geblokt en de Texans hadden ineens een uitstekende veldpositie. Dit leverde niet meer dan een field goal op. De Bucs slaagden er niet in het duel over de streep te trekken en moesten al snel weer punten. De return over 53 yards bracht de Texans direct in scoringspositie en dat deden ze via een touchdown van Nick Chubb. De 2pt conversie mislukte, waardoor de Bucs met een 19-14 achterstand de bal kregen met nog twee minuten op de klok.

De Texans leken te doen wat ze al de hele wedstrijd deden, namelijk de Bucs aanval afstoppen. Op 4th&10 kwam Mayfield onder druk te staan. Hij leek geen kant op te kunnen, maar wurmde zich door een klein gaatje voor 15 yards en een first down. Het gaf de Bucs het vertrouwen, want de volgende vijf passes van de Bucs QB kwamen allemaal aan en zo kwam Tampa vlakbij de endzone. Met zes seconden op de klok liep Rachaad White de winnende score binnen, waardoor de Buccaneers de eerste wedstrijd van de maandagse doubleheader met het kleinst mogelijke verschil wonnen.

CHARGERS EENVOUDIG LANGS RAIDERS

Los Angeles Chargers @ Las Vegas Raiders | 20-9

In het tweede duel van de doubleheader stond een duel in de AFC West op het programma. De Chargers en Raiders hadden allebei hun eerste wedstrijd gewonnen, waardoor de leiding in de divisie op het spel stond.

De Chargers lieten er in het duel geen gras over groeien. Geno Smith werd op de eerste play (enigszins gelukkig) al onderschept en de Chargers namen via een field goal de leiding. De Raiders kwamen na een lange drive nog op gelijke hoogte, maar aan het einde van het eerste kwart nam Justin Herbert de touwtjes in handen. Hij vond Keenan Allen voor de touchdown. Voor rust deed hij er ook nog een TD-pass over 60 yards voor Quentin Johnston bij, waar de Raiders alleen een tweede field goal tegenover konden stellen.

In de tweede helft werd er nauwelijks meer gescoord. De Raiders slaagden er niet in om terug in de wedstrijd te komen, ook omdat Geno Smith uiteindelijk drie intercepties zou gooien. Toen de Raiders bij een 20-6 achterstand halverwege het vierde kwart voor de field goal kozen in plaats van ervoor te gaan was wel duidelijk dat zij er ook geen vertrouwen meer in hadden. Hierdoor zijn de Chargers na twee weken de leider in de AFC West.


Lees ook de recaps van de vroege en late games op zondag en TNF!

Coverfoto: Jeffrey Jones/PR

NHL 32-in-32 | New York Islanders: Talent komt vastgelopen machine te hulp

0

Dinsdagavond 23.00 uur Nederlandse tijd zetten de Chicago Blackhawks en titelhouder Florida Panthers het nieuwe NHL-seizoen in gang. Nu al belooft het een bijzonder seizoen te worden, want door de overeenkomst met DAZN kunnen wereldwijd veel meer mensen de NHL gaan volgen. Dat is natuurlijk iets voor later. Eerst duiken wij in onze traditionele 32-in-32 en belanden we op Long Island, waar veel is gebeurd deze zomer: New York Islanders.

SEIZOEN 2024-2025: MEER VAN HETZELFDE…

Als we de laatste seizoenen van de New York Islanders heel kort willen samenvatten, dan komt het vaak op het volgende neer. Defensief stabiel, maar een chronisch gebrek aan scorend vermogen. Het seizoen 2024-2025 was daarop geen uitzondering. Al viel die defensieve stabiliteit wel behoorlijk tegen. De doorgaans ueberbetrouwbare Ilya Sorokin had niet z’n allerbeste jaar. Zijn .907 save percentage is het slechtste uit zijn NHL-loopbaan, al zegt dat misschien wel meer over zijn voorgaande jaren. Daarbij komt dat de inmiddels 30-jarige Rus niet echt een solide backup achter zich had.

Aanvallend moest het vooral komen van de usual suspects. Maar dan zonder Mathew Barzal. De spelmaker kwam maar tot dertig wedstrijden. Een dergelijk gemis zal elk team voelen, maar zeker een team dat toch al moeizaam tot scoren komt. Nu moest het vooral van Bo Horvat (28 goals, 57 punten), Anders Lee (29 goals, 54 punten) en Kyle Palmieri (24 goals, 48 punten) komen. Voor de spelers zelf prima cijfers, maar als je topscorer tot slechts 57 punten in een compleet seizoen komt, heb je als club toch echt een probleem.

Als general manager probeerde Lou Lamoriello dit probleem wel aan te pakken, maar echt succesvol was hij daar niet in. Het even logische als verrassende gevolg was dan ook dat Mathieu Darche dat stokje van Lamoriello overnam. Dit moet zorgen voor frisse ideeën richting de toekomst. Een plan dat, gezien de leeftijd van dit roster de laatste jaren, zeker niet te vroeg komt. Ervaring is mooi, maar eerlijk gezegd hebben ze dit op Long Island wel wat te ver doorgevoerd.

SEIZOEN 2025-2026: EERSTE STAP RICHTING MOOIE TOEKOMST

In Mathieu Darche hebben de Isles nu een veel jongere (hij scheelt bijna 40 jaar met Lamoriello) GM en eentje die in de keuken heeft gekeken bij één de meest succesvolle franchises van de laatste jaren. De kennis die de 48-jarige Darche heeft opgedaan bij de Lightning mag hij nu op Long Island in de praktijk brengen. Op 23 mei werd Darche definitief aangesteld en een maand later kregen zijn nieuwe plannen al gestalte. Vlak voor de NHL Entry Draft deed Darche zaken met de Canadiens. Dit leidde tot een deal die – met enig gevoel voor overdrijving – de toekomst van de Islanders veranderde.

Terwijl de meeste van zijn collega’s zich bogen over de draft, daar had Darche nog een verrassing in petto. Zijn Isles hadden al de hoofdprijs gepakt tijdens de draft lottery, maar een paar uur voordat ze Matthew Schaefer tot first-overall bombardeerden, werd sterkhouder Noah Dobson naar de Montreal Canadiens getrade. Een flinke trade, want naast Emil Heineman pikten Darche en zijn team nog eens twee first-round picks op in Montreal. Daarmee werd één van de slechtste vijvers met talenten in één klap één van de beste.

FIRST-OVERALL

Na de trade van Dobson, die met name in 2023-2024 met 70 punten zijn klasse toonde, lag de weg open voor Schaefer, een jongere en in potentie betere versie van Dobson. Vervolgens gebruikten de Isles de picks van Montreal om Viktor Eklund en Kashawn Aitcheson op te vissen. De bijna 19-jarige Eklund, het jongere broertje van Sharks-aanvaller William, is een prima aanvulling voor de aanval en Aitcheson is op zijn beurt een sterke defensieve kracht. Wel eentje waar nog het een en ander aan geschaafd zal moeten worden voor hij klaar is voor het grote werk. Eklund speelde al tussen de grote mannen in Zweden, maar ook hij zal waarschijnlijk nog even een aanloopperiode nodig hebben alvorens in de NHL te debuteren.

Wat betreft de broodnodige verjongingskuur kunnen we niet alle credits aan Darche geven. Deze werd namelijk al vlak voor de laatste trade deadline ingezet toen clubicoon Brock Nelson na bijna twaalf seizoenen Long Island verruilde voor de bergen in Colorado. In die trade werd ook voormalig first-rounder Calum Ritchie betrokken, die als 20-jarige ook zomaar een onderdeel van de toekomst van deze franchise kan worden. Lamoriello wist de Avalanche in deze trade overigens ook nog een volgende first-round pick (2026 of 2027) afhandig te maken. We kunnen dus stellen dat één van zijn laatste trades de Isles al op het goede spoor hebben gezet.

OOK DIRECTE VERSTERKINGEN

De Islanders-fans kunnen dus met een goed gevoel richting de toekomst kijken. In korte tijd zijn er een paar grote talenten verzameld, maar die hebben nog wel even wat tijd nodig. Dat geldt niet voor een andere nieuwkomer. In de zoektocht naar creativiteit en goals kwam Darche uit bij Jonathan Drouin. Met zijn 30 jaar is Drouin bepaald geen talent meer, maar in feite wacht iedereen binnen de league nog steeds op het moment dat hij z’n belofte inlost. De Lightning kozen hem als derde tijdens de draft in 2013 achter Nathan MacKinnon en Aleksander Barkov, maar dat niveau heeft Drouin nooit benaderd. Op Long Island zullen ze hopen dat hij in elk geval een klein beetje in de buurt van de klasse van die twee komt…

Maxim Shabanov is ook een nieuwe naam op de aanvallende lijnen. De relatief kleine Rus (1.73m) werd opgepikt bij Traktor Chelyabinsk in de KHL. In de Russische competitie wist Shabanov de laatste jaren het net aardig te vinden, maar land- en naamgenoot Tsyplakov bewees vorig jaar al dat dit geen garantie is voor de NHL. In zijn eerste jaar in Noord-Amerika bleef Tsyplakov steken op 10 goals en 35 punten. Mogelijk dat hij profiteert van de aanwezigheid van een landgenoot en we moeten ook zeker niet vergeten dat Mathew Barzal terug is om met goals en passes te strooien voor deze franchise.

NIEUWE START?

Coach Patrick Roy zal naar alle waarschijnlijkheid ook Anthony Duclair weer in zijn armen sluiten. Het boterde niet zo tussen de winger, de coach en de general manager maar nu die laatste (en zijn regels betreffende gezichtsbeharing) vertrokken is, ligt de weg open voor Duclair om weer belangrijk voor deze club te zijn. Simon Holmstrom was dat vorig jaar al. De jonge Zweed, first-rounder in 2019, ontwikkelt zich goed de laatste twee jaar en alle betrokkenen zullen hopen dat die trend doorzet. Vorig seizoen eindigde Holmstrom op 45 punten. Nu is het zaak de 50 aan te tikken en het liefst nog meer.

Emil Heineman zal het ongelijk van de Canadiens willen bewijzen na de trade. Vorig seizoen liet de 23-jarige winger af en toe leuke dingen zien, maar het was dus niet goed genoeg om in Montreal te mogen blijven. Aan leermeesters geen gebrek. Routiniers als Jean-Gabriel Pageau, Casey Cizikas, Anders Lee en Kyle Palmiere hebben in de loop der jaren het klappen van de zweep wel leren kennen. Roy en Darche zullen van hen vragen de jonge, aanstormende talenten wegwijs te maken in de NHL.

STABIEL

Defensief zit het al jaren goed in elkaar. Ryan Pulock en Adam Pelech zijn zo ongeveer met elkaar vergroeid. De twee blueliners debuteerden allebei in 2015-2016 en wijken praktisch niet van elkaars zijde. Op het ijs dan. Eigenlijk moeten we in één adem ook de naam van Scott Mayfield noemen. Nog zo’n vaste waarde die niet weg te denken is van deze blauwe lijn. Het zijn ook stuk voor stuk spelers die nog wel een paar jaar vastliggen, dus ook voor hen geldt dat ze straks de rol van mentor aan moeten nemen om jongens als Matthew Schaefer de kneepjes van het vak te leren.

Alexander Romanov heeft eind juni zijn handtekening gezet onder een meerjarig contract. De 25-jarige Rus is na zijn komst uit Montreal een behoorlijk betrouwbare kracht gebleken en zag dat de beloning niet uitbleef. Iets vergelijkbaars overkwam Tony DeAngelo. Het enfant terrible van weleer kwam vorig seizoen opeens aanwaaien nadat zijn contract in de KHL was verscheurd. Dat Patrick Roy graag van zijn diensten gebruikmaakte, blijkt wel uit het feit dat hij – op de goalies na – gemiddelde de meeste minuten maakte. In de 35 wedstrijden die DeAngelo uiteindelijk voor de club speelde, verzamelde hij 19 punten. Ook dit was genoeg voor een nieuw éénjarig contract.

Het laatste plekje op deze blauwe lijn geven we voor nu even aan Matthew Schaefer. Het 18-jarige toptalent heeft een vervelend seizoen met blessures achter de rug. Op de momenten dat hij fit was, bewees Schaefer het niveau van zijn leeftijdgenoten te zijn ontgroeid. Vaak hebben beloftevolle verdedigers wat meer tijd nodig om de stap naar de NHL te maken, maar in het geval van Schaefer durven we het aan. Als de Isles hier toch anders over denken, dan kunnen ze in dit geval een beroep doen op de meer ervaren Adam Boqvist.

KING SOROKIN

Save the best for last. Dat gaat zeker op als we kijken naar de New York Islanders. Al jaren behoort hun goalie-tandem tot de allerbeste in de NHL. Ilya Sorokin eindigde in vijf seizoenen NHL al vier keer bij de beste acht in de Vezina Trophy. Het enige jaar dat dit niet lukte, werd hij vijftiende in de strijd om de Calder Trophy… Vreemd is het dus niet dat de club hem twee jaar geleden een contract tot de zomer van 2032 gaf. Met de stijgende salary cap en het salaris van $ 8.2 miljoen AAV is het nog een best goedkope deal gebleken ook.

Sorokin is de onbetwiste nummer één tussen de palen. De positie achter hem werd vorig seizoen door vier verschillende goalies ingevuld. Semyon Varlamov was sinds 2019 de running mate. De 37-jarige Rus kampte in 2024-2025 met veel blessureleed en onderging wat operaties. Hoewel Darche in de media aangaf best optimistisch over zijn herstel te zijn, bedacht hij zich tijdens free agency geen moment. David Rittich werd aangetrokken om wat werk uit handen van Sorokin te nemen. De 33-jarige Tsjech ging de laatste jaren in LA als Big Save Dave door het leven en die bijnaam mag Rittich nu aan de oostkust eer aan doen.

VOORSPELLING

Waar bevinden deze Islanders zich in het NHL-universum? Ze zijn in Brock Nelson vorig jaar al een belangrijke en productieve kracht kwijtgeraakt, maar dit wordt min of meer gecompenseerd door de terugkeer van Barzal. Verder is dit roster over de gehele breedte jonger geworden, maar of dit de Isles nu ook direct beter maakt valt te bezien. Echter zitten deze Islanders wel in een divisie waar heel misschien iets mogelijk is.

De Hurricanes en Devils lijken er toch wel uit te springen in de Metropolitan. Dan zijn er nog de Washington Capitals die willen bewijzen dat vorig seizoen geen incident was. Stel dat de hoofdstedelingen daar moeite mee hebben, is de ploeg van Patrick Roy één van de kandidaten om in dat gat te springen. Samen met stadgenoot Rangers en de Blue Jackets overigens. We sluiten dus niet helemaal uit dat Roy en zijn Islanders in april terugkeren naar de play-offs. Om die sprong te maken, zal er alleen wel heel veel mee moeten zitten.

Cover photo: Dennis Schneidler / USA Today

NFL op zondag: Eagles winnen ook de Super Bowl rematch

0

Na alle schitterende vroege wedstrijden op de zondag was het het hopen dat de late window ook zoveel kon bieden. De teams verveelden alvast niet. De Eagles wonnen de Super Bowl rematch van de Chiefs en de Colts boekten een tweede knappe zege op rij. Het relaas in deel 2 van onze NFL op zondag!

GEEN REVANCHE VOOR CHIEFS

Philadelphia Eagles @ Kansas City Chiefs | 20-17

In de herhaling van de afgelopen Super Bowl waren de Eagles en Chiefs een stuk beter aan elkaar gewaagd. Het was de ground game van de Eagles die ze op voorsprong bracht. Regerende OPOY Saquon Barkley zorgde voor de enige score in het eerste kwart. Een Patrick Mahomes rushing touchdown en field goals van beide teams zorgden ervoor dat ze gingen rusten met een 10-10 gelijke stand.

Nadat de Eagles via een tweede Jake Elliot field goal de voorsprong hadden gepakt, leken de Chiefs deze over te kunnen nemen. In de redzone wist Travis Kelce de bal echter niet onder controle te krijgen, waarna Andrew Mukuba een interceptie op zijn naam wist te krijgen. Na deze ommekeer waren het de Eagles die wederom op het bord kwamen. Via de tush push -de zoveelste in deze wedstrijd- kwam Jalen Hurts op het scorebord en pakten de Eagles de voorsprong. Met nog anderhalve minuut op de klok gooide Mahomes een touchdown naar Tyquan Thornton, maar het mocht niet meer baten.

De Eagles staan op een zorgeloze 2-0, terwijl de Chiefs nog moeten wachten op hun eerste overwinning van dit jaar. Het is al van 2014 (!) geleden dat de Chiefs nog eens aan een seizoen begonnen met twee nederlagen.

COLTS BOEKEN TWEEDE ZEGE

Denver Broncos @ Indianapolis Colts | 28-29

De Colts verpulverden zonder al te veel moeite de Miami Dolphins in week 1, maar dan praten we over een van de zwakke broertjes in de NFL. Hoe zou Daniel Jones het doen tegen de stugge defensie van de Denver Broncos? Best wel aardig, zo bleek. Jones kreeg een rushing touchdown en een touchdown pass op Jonathan Taylor op zijn naam. Kicker Spencer Shrader was de echte held van Indianapolis. Hij kickte maar liefst vijf rake field goals.

De Broncos wisten tot het einde mee te komen in de offensieve daadkracht van de Colts. Bo Nix kende een moeizame week 1 maar gooide nu drie touchdowns op Marvin Mims, Troy Franklin en Adam Trautman. J.K. Dobbins liep een vierde touchdown binnen. Onder aan de streep was het niet genoeg. Will Lutz miste een field goal-poging voor Denver met nog zo’n drie minuten te gaan. Spencer Shrader trof aan de overkant wel raak. In tweede instantie, weliswaar, nadat een Denver-speler een fout beging bij de eerste -gemiste- poging. Daarmee haalden de Colts een tweede overwinning op rij binnen.

OVERIGE GAMES

Carolina Panthers @ Arizona Cardinals | 22-27: Voor de toeschouwers met hun ogen konden knipperen had Bryce Young de bal al verloren en scoorden de Arizona Cardinals via een fumble return. Toen de toeschouwers ongeveer drie keer geknipperd hadden, gooide Young een interceptie toen hij onder druk werd gezet. Young herstelde zich hier in de tweede helft van door maar liefst drie touchdowns te gooien, maar het bleek niet voldoende voor de overwinning.

Atlanta Falcons @ Minnesota Vikings | 22-6: De Vikings boekten een knappe comeback zege op de Bears afgelopen maandag, maar tegen de Falcons tijdens Sunday Night Football waren ze redelijk kansloos. In het saaie treffen waren het vooral de field goals die voor de scores zorgden. De enige touchdown van Tyler Allgeier viel pas in het vierde kwart. J.J. McCarthy beleefde een bijzonder moeilijke avond. Hij werd zes keer gesackt en gooide twee intercepties. Er is nog werk aan de winkel dus in Minnesota.


De recaps van het vroege window op zondag vind je hier!

Coverfoto: 6ABC / Charlie Riedel

NFL op zondag: Cowboys winnen klassieker, Burrow valt uit

0

We kregen negen games voorgeschoteld tijdens het vroege window op zondag en daar zat het nodige spektakel bij. Met name de Dallas Cowboys en de New York Giants leverden een ware klassieker af. Maar ook in Cincinnati was het spannend. Al kwam dat wellicht vooral door de blessure van Joe Burrow. De superster van de Bengals blesseerde zich aan de teen en keerde niet meer terug. Het is afwachten hoe ernstig de blessure is. Een samenvatting van deze en alle andere wedstrijden in deel 1 van NFL op zondag!

BENGALS ONTSNAPPEN EN WINNEN VAN JAGS

Jacksonville Jaguars @ Cincinnati Bengals | 27 – 30

Vooraf leek dit al een hele open wedstrijd te worden, maar niemand had kunnen bedenken hoe open. De offense van de Bengals had wat moeite met opstarten, terwijl Trevor Lawrence zijn offense juist enorm goed leidde. Binnen no time kwamen ze een touchdown voor door Dyami Brown. Toch wisten de Bengals op de volgende drive te antwoorden. Wie anders dan Ja’Marr Chase en Joe Burrow zorgden voor een gelijke stand aan het einde van het eerste kwart.

Daarna scoorden de Jaguars met Bhayshul Tuten, die zijn eerste touchdown binnenliep. Nadien gebeurde het ergste wat de Bengals zich konden bedenken: Burrow raakte namelijk geblesseerd en moest door de fysiotherapeuten ondersteund worden om naar de kleedkamer te gaan. Het is voor Cincinnati te hopen dat de blessure meevalt, want zijn vervanger Jake Browning liet een hele wisselvallige wedstrijd zien. Met nog twee field goals aan beide kanten, gingen de Jaguars met een 17-10 tussenstand de rust in.

Browning trekt het uiteindelijk over de streep

Het waren de Bengals die de bal kregen om de tweede helft te beginnen en dat lieten ze meteen weten ook. Binnen 4 minuten en in slechts 7 plays stonden ze al in de eindzone van de Jaguars. Zo stond het alweer snel gelijk en bleef de wedstrijd op en neer golven. Op de twee drives erna hielden beide defenses de deur dicht. Sterker nog, Browning gooide een interceptie, waardoor de Jaguars meteen dichtbij waren om te scoren. Uiteindelijk liep Travis Etienne Jr. de bal binnen en zo waren het de bezoekers die weer voorstonden, 24-17.

Browning gooide uiteindelijk drie intercepties, waardoor de verdediging van de Bengals aan de bak moest. De hoop was daarbij gevestigd op Trey Hendrickson die liet zien waarvoor de Bengals hem hebben betaald. Hij was enorm belangrijk op de laatste plays, met uiteindelijk ook een beslissende stop in het vierde kwart. Tee Higgins maakte namelijk op de eerstvolgende drive een catch voor 42 yards de end zone in, waardoor de Bengals weer terugkwamen. De Bengals defense hield de Jaguars vervolgens op een field goal van Cam Little, waardoor er nog volop kansen waren voor de thuisploeg.

Er werd aan beide kanten echter niet gescoord, de Jaguars puntten de bal terug en met nog 6 minuten op de klok mocht Browning al zijn intercepties proberen goed te maken. Dat lukte. Browning wist uiteindelijk na een aantal mooie worpen zelf de bal over de lijn te drukken in de end zone en zo werd het 27-31. Als Burrow geen erge blessure heeft, lijkt het seizoen alvast erg goed begonnen voor de 2-0 Bengals. De Jaguars aan de andere kant zagen er blij vlagen goed uit met aanvallend spel, maar moeten minder fouten maken en profiteren van de kansen. Dan kunnen ook zij een sterk seizoen doormaken.

COWBOYS WINNEN RAZENDSPANNENDE THRILLER VAN GIANTS

New York Giants @ Dallas Cowboys | 37 – 40

De Dallas Cowboys en de New York Giants hebben ons gertrakteerd op een zinderende partij. De twee aartsrivalen uit de NFC East gooiden alles in de strijd en haalden samen bijna 1000 yards aan offense. Al kwamen vooral de Cowboys initieel nog erg traag op gang. In de eerste helft domineerden de Giants zowel qua yards als qua balbezit, maar toch was het verschil maar drie punten. Dat kwam door inefficiëntie in de redzone en door een late touchdown in de eerste helft van Dak Prescott naar Kavontae Turpin. Daarvoor had Russell Wilson de klok teruggedraaid en een briljante diepe bal gegooid naar Malik Nabers in de eindzone. Het zou niet eens de laatste keer zijn deze wedstrijd!

In de tweede helft brak deze game helemaal los. En al helemaal in het vierde kwart. Beide teams trakteerden ons op zeven scores en vijf keer wisselde de voorsprong. Met minder dan een minuut op de klok vond Prescott George Pickens die een touchdown scoorde. Daarna ontbonden Russell Wilson en Malik Nabers nogmaals hun duivels met een geweldige 48-yard-TD. Er stonden nog slechts 25 seconden op de klok, maar er was nog ene Brandon Aubrey. De briljante voormalige voetballer toonde wederom dat hij misschien wel de beste kicker in de NFL is dezer dagen met een field goal van 64 yards die de stand gelijktrok.

Deze game verdiende overtime en dat kreeg hij ook. In de extra tijd stokte de offensieve productie en gooide Wilson een kostbare interceptie. Aubrey mocht hierna een field goal van 46 yards trappen en dat was kinderspel voor de kicker. De overwinning was voor de thuisploeg. Jerry Jones zag dat het goed was.

OOK ZONDER PURDY KUNNEN 49ERS WINNEN VAN SAINTS

San Francisco 49ers @ New Orleans Saints | 26 – 21

Dit was op voorhand niet echt een wedstrijd om naar uit te kijken. De Saints lieten vorige week slecht spel zien, terwijl de blessures bij de 49ers roet in het eten gooiden. Zowel Brock Purdy als George Kittle konden niet meedoen, waardoor de aanval erg verzwakt was. Toch deed Mac Jones zijn best en was hij met Christian McCaffrey en zijn receivers redelijk in sync. Ze kwamen steeds op voorsprong en met rust was de tussenstand 16-7 in het voordeel van San Francisco.

Hoewel Spencer Rattler nog wat terugdeed met een mooie pass op Rashid Shaheed, leek het alsof de 49ers de wedstrijd onder controle hadden. Al was dat niet altijd zo, want de defense liet soms enorme gaten achter voor de Saints. Door belangrijke plays van onder andere Joey Bosa bleven ze uiteindelijk aan de goede kant van de score. Devaughn Vele maakte het nog wel spannend met een touchdown en nog 6 minuten te gaan. Toch hield de defense van de 49ers zich staande, waardoor ze nu 2-0 zijn in het seizoen.

SEAHAWKS WINNEN OP BEZOEK BIJ STEELERS

Seattle Seahawks @ Pittsburgh Steelers | 31 – 17

De Seattle Seahawks hebben de teleurstellende nederlaag tegen de 49ers in Week 1 doorgespoeld met een sterke zege op bezoek bij de Pittsburgh Steelers. Nochtans leek er in de eerste helft geen vuiltje aan de lucht voor de thuisploeg. Via twee field goals van Chris Boswell en een touchdown van Aaron Rodgers naar D.K. Metcalf scoorden de Steelers veertien punten. Bovendien dwongen ze Sam Darnold twee keer in de fout. Nick Herbig en Jalen Ramsey plukten elk een interceptie. Voor Ramsey zijn eerste als Steeler. Helemaal dramatisch was het echter niet voor de Seahawks, want in het begin van de wedstrijd had Darnold wel al een touchdownpass gegooid naar rookie Tory Horton.

Na de rust kwam er zand in de machine van Pittsburgh. Ditmaal was het Aaron Rodgers die twee intercepties gooide. Maar de vreemdste (of domste) play van de dag kwam vanwege Kaleb Johnson. De rookie running back deed dienst als kick returner, maar zag de bal door zijn handen en over zijn hoofd botsen richting de eindzone. In plaats van zelf nog achter de bal aan te gaan, liep hij naar de zijlijn, niet wetende dat dit nu een live ball was geworden. De Seahawks-spelers stortten zich op de bal en scoorden zo een touchdown. Een cruciale fout van de rookie dus!

Deze stommiteit gaf de Seahawks een voorsprong van tien punten. Boswell scoorde nog een field goal, maar deze drie punten waren de enige punten die Pittsburgh wist te scoren in de tweede helft. Met nog een touchdown-run van Kenneth Walker (13 runs, 105 yards) zetten de Seahawks de eindscore op het bord.

OVERIGE GAMES

Cleveland Browns @ Baltimore Ravens | 17 – 41: Ondanks dat de defense van de Browns sterk speelde, liet de offense het min of meer afweten. Joe Flacco speelde matig, terwijl de run game ook niet lekker liep. Dat kan ook gezegd worden van de running game van de Ravens. De Browns slaagden er zeker in om Derrick Henry in toom te houden (11 runs, 23 yards). Lamar Jackson wist met twee touchdown passes toch afstand te creëren, aangezien een field goal de enige score van de Browns was voor rust. Na rust werd het nog even spannend door een gekke touchdown van Cedric Tillman, maar dat mocht verder niet meer baten. De Ravens liepen gemakkelijk uit en herpakken zich zo na hun late verlies vorige week tegen de Bills.

Chicago Bears @ Detroit Lions | 21 – 52: De Lions kwamen snel op 7-0 door een mooie drive die eindigde bij Jahmyr Gibbs. Daarna scoorden de Bears ook via Rome Odunze, waardoor dit een spannende game leek te worden. Uiteindelijk bleek niets minder waar. Nog voor de rust scoorden de Lions nog twee touchdowns, tegenover een van de Bears, 14-28. Na rust was het eenrichtingsverkeer voor de thuisploeg, want ze scoorden drie onbeantwoorde touchdowns achter elkaar. Pas in het vierde kwart, toen het er niet meer toe deed, kwamen de Bears via D’Andre Swift nog in de end zone. Het was een ontluisterende tweede helft voor de verdediging van de Bears. De Lions daarentegen lijken weer hersteld van hun verlies tegen de Packers vorige week. Amon-Ra St. Brown in het bijzonder, want met drie touchdowns en 115 yards had hij een monstergame.

Los Angeles Rams @ Tennessee Titans | 33 – 19: De Tennessee Titans maakten het een helft spannend tegen de bezoekende LA Rams. Cam Ward deed het niet onaardig en gooide een geweldige overhoekse touchdownpass naar Elin Ayomanor in het tweede kwart. De Titans stonden tot diep in het derde kwart zelfs nog op voorsprong, maar toen namen Matthew Stafford, Puka Nacua en Davante Adams het over. Stafford gooide nog twee touchdowns, waarvan Adams er eentje ving. Zijn eerste in een Rams-uniform. Met ook nog een rushing-TD van Blake Corum liep de score uiteindelijk nog vrij hoog op in deze al met al verdiende overwinning van de Rams.

Buffalo Bills @ New York Jets | 30 – 10: De Buffalo Bills kenden geen enkele moeite met de New York Jets. Bij de rust was de wedstrijd al klaar en stond het 20-3 in het voordeel van de bezoekers. De Bills-fans werden nog even opgeschrikt door een neusblessure van Josh Allen, maar de regerende MVP speelde voort. De grote ster van de avond was running back James Cook, die 132 rushing yards verzamelde en twee touchdowns binnenliep.

New England Patriots @ Miami Dolphins | 33 – 27: Voor het eerst sinds 2019 (!) konden de New England Patriots nog eens winnen in Miami. De Dolphins zagen er weliswaar een stuk beter uit dan vorige week, toch deden de Patriots genoeg in alle drie fasen van het spel om de overwinning binnen te halen. Drake Maye speelde prima met 230 passing yards, 2 touchdowns en 31 rushing yards. Ook de Special Teams deden hun duit in het zakje met een kick return touchdown van Antonio Gibson. Deze kwam er overigens vlak nadat de Dolphins via Malik Washington een punt return touchdown hadden gescoord! Finaal was het defensive end Milton Williams die de wedstrijd in het slot gooide met een sack van Tua Tagovailoa. Opvallend was overigens ook de rol van Tyreek Hill. Hij haalde eindelijk nog eens meer dan 100 receiving yards. Maar een zege leverde dat dus niet op.


Week 2 begon met een overtuigende zege van de Green Bay Packers tijdens Thursday Night Football. De samenvatting van die game lees je hier!

Coverfoto: Kevin Jairaj-Imagn Images

NHL 32-in-32 | Pittsburgh Penguins: Tanken voor Gavin McKenna

0

Op dinsdag 7 oktober (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Chicago Blackhawks en Florida Panthers het seizoen 2025 – 2026 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 7 oktober met titelhouder Florida Panthers en vandaag de franchise die het postseason voorlopig uit heeft gezwaaid: Pittsburgh Penguins.

2024 – 2025 EINDE VAN EEN TIJDPERK

Het zal voor de fans in Steel City gek aanvoelen in oktober van dit jaar. Een Pittsburgh Penguins zónder Mike Sullivan achter de bank. Met 409 regular season overwinningen, een .602 puntenpercentage en twee kronen op het werk met de Stanley Cup winsten in 2016 en 2017. Na drie keer op rij het postseason te missen vond het Front Office in Pennsylvania het toch echt tijd voor een afscheid van haar succescoach en werd in onderling overleg besloten het tot 2027 lopende contract te verscheuren.

De franchise zit heden ten dage in een fikse transitie sinds de aanstelling van GM Kyle Dubas in de zomer van 2023. Na zestien seizoenen op rij plaatsten de zwart-gelen zich niet voor de play-offs en had de Board genoeg gehad van Ron Hextall en werd het tijd voor een frisse wind. Sullivan bleef van een vroegtijdig vertrek gespaard en met onder meer de komst van Erik Karlsson hoopte het Front Office direct de weg omhoog in te zetten. Mét geupspicete bottom-six werd het seizoen 2023 – 2024 een deceptie, waar met name de powerplay (30e in de NHL) er negatief uit sprong.

Ook dit seizoen was kommer en kwel in Steel City en eindigden de Penguins met een 34-36-12 record op maar liefst elf punten buiten de wildcard tickets in de Eastern Conference. In de openingsronde tegen New York Rangers kreeg Pittsburgh al met 6-0 op hun broek en schommelde het gehele seizoen rond de .500 winstpercentage.

TRIP DOWN MEMORY LANE

Even terug naar december 2015. Pittsburgh Penguins was een van de kanshebbers op het uiteindelijke eremetaal en onder leiding van Mike Johnston was het de Penguins er alles aan gelegen de eerste ronde exit tegen New York Rangers weg te spoelen. Hoewel de ploeg met een 15-10-3 record redelijk begon, had GM Jim Rutherford er genoeg van. Zonder pardon werd Johnston op 12 december aan de kant geschoven.

Een aantal maanden eerder was Mike Sullivan net neergestreken als head coach van AHL-affiliate Wilkes-Barre/Scranton Penguins, nadat hij eerder als assistent van onder meer Vancouver Canucks, New York Rangers en Tampa Bay Lightning actief was. Zijn korte vuurdoop als head coach bij Boston Bruins begon uiterst succesvol — met onder meer een divisietitel in de Northeast Division —, maar kreeg zijn uitstekende start door de lockout een flinke knauw.

Die knauw poetste Sullivan in zijn eerste half jaar Steel City moeiteloos van tafel. De (toen nog) zwart-gouden eindigden het seizoen met onder meer een ijzersterke maand maart en april als tweede in de Metropolitan (104 punten), op meer dan gepaste afstand van de ontketende Presidents winnaar Washington Capitals (120 punten). Nadat de Penguins New York Rangers, diezelfde Capitals, Tampa Bay Lightning en in de Final San Jose Sharks versloegen, plaatste Sullivan zich in een illuster rijtje namen.

De Amerikaan won als zesde coach in de NHL-geschiedenis de Stanley Cup, na halverwege het seizoen in te stappen. De pret hield echter nog niet op, want in het seizoen 2016 – 2017 (eerste seizoen terug in het vertrouwde zwart-geel) deden de Penguins het nog eens dunnetjes over. Hiermee schreef Sullivan zich met een gouden pen in de geschiedenisboeken der NHL. Nooit eerder won een Amerikaan meer dan één Stanley Cup in de geschiedenis en was hij de eerste Penguins-coach ooit, die back-to-back titels bewerkstelligde.

ZWARE BESLISSING

De beslissing om afscheid te nemen kwam volgens GM Kyle Dubas dan ook niet over één nacht ijs. Het duo ontmoette elkaar na afloop van het reguliere seizoen al meerdere malen, alvorens de conclusie werd getrokken dat het tijd werd een andere koers te varen in Pittsburgh. Dubas had er zelfs een vlucht naar Boston (thuisstad van Sullivan) voor over, om ook echt gemoedelijk uit elkaar te gaan.

Grootste pijnpunt bij Sullivan is vooral het feit de Penguins ogenschijnlijk nu echt de rebuild-kant op gaan en Sullivan zich niet meerdere jaren in de bottom half van de NHL zag bivakkeren. In de afgelopen tien jaar bouwde de Amerikaan innige banden op met de core boys Sidney Crosby, Evgeni Malkin en Kris Letang. Mede onder zijn leiding bouwde Crosby gestaag door aan zijn gemiddelde punten per wedstrijd record, wat hij dit seizoen definitief op zijn naam schreef (twintigste op rij). Iets wat ook Dubas niet uit het oog verloor, daar hij de captain als eerste informeerde over zijn plan van aanpak.

VERRASSENDE NAAM KOMT OM DE HOEK KIJKEN

Als vervanger toverde Kyle Dubas een verrassende naam uit zijn hoge hoed. De GM van Pittsburgh Penguins sprak onder meer met assistent Mitch Love van de Capitals en voormalig Senators-coach D.J. Smith, maar kwam uit in New York. De bijna 43-jarige Dan Muse heeft van Dubas het vertrouwen gekregen om de Penguins terug naar de play-offs te leiden. Of heeft deze aanstelling een andere reden?

Muse heeft een hoop ervaring achter de bank, maar nog niet als head coach in de NHL. Dubas gaf in het persbericht ook aan dat Dan Muse uitstekend spelers kan ontwikkelen. Niet voor niets was hij coach van verschillende vertegenwoordigende teams van de VS en werkzaam in het beroemde USNTDP. Een coach die goed kan werken met jonge spelers krijgt nu één van de oudste rosters in de league in handen. Ze zullen het misschien niet toegeven, maar de Penguins lijken hier de Capitals te kopiëren. Daar kreeg opleider Spencer Carbery  in 2023 eveneens een belegen groep onder zich en dat pakte – mede dankzij een fenomenaal offseason in 2024 – geweldig uit.

AANVALLEND VOORSORTEREN OP TRADE DEADLINE

Het offseason van Pittsburgh lijkt in veel opzichten sterk op het offseason van twaalf maanden geleden. Geen levensgrote aanwinsten of vertrekken en meerdere contracten werden door GM Kyle Dubas flink geupspiced in de vorm van draft picks. In plaats van de lange termijn heeft het Front Office gekozen voor kortstondige contracten, die mogelijkerwijs tijdens de aankomende Trade Deadline weer van de hand kunnen worden gedaan.

Alvorens we de versterkingen in Steel City verwelkomen is het overigens nog altijd niet uitgesloten dat Sid ’the Kid’ Crosby aan het einde van het seizoen nog in Pittsburgh actief is. De Canadees ruikt, ademt en proeft geel-zwart, maar ziet met de barre jaren in het verschiet zijn allerlaatste kans op een run in rook opgaan. In de wandelgangen wordt veelvuldig over de mogelijke bestemming gespeculeerd en kwam Montreal Canadiens als één van de topfavorieten naar voren. Bovendien is het ook nog niet zeker of Evgeni Malkin zijn lopende contract zal uitdienen. Bij de Rus zat er met name het voorbije seizoen al aardig sleet op.

Back to business. Dubas begon zijn aanvallende impulsen op 1 juli met de langere binding van Philip Tomasino en Connor Dewar, die beiden een eenjarig contract tekende en down the middle wat diepte moeten geven. Justin Brazeau is een nieuwkomer en versterkt de wing de komende twee jaar ($1.5 miljoen AAV). De Canadees speelde het voorbije seizoen bij Boston Bruins, om tijdens de Trade Deadline richting Minnesota te verkassen.

Een speler die wel impact zou kunnen maken is Anthony Mantha, die een eenjarige deal ondertekende. Mits fit is de Canadees een productieve speler, die fysiek zijn mannetje staat en zijn onderliggende statistieken zijn beter dan men doet vermoeden. Indien hij zijn verwachtingen in kan lossen, heeft Dubas aardig trade materiaal in handen.

DERTIEN IN EEN BLAUW DOZIJN

Het is een gek gegeven om bovenstaande alineakop te noteren met onder meer Kris Letang en Erik Karlsson op je defensieve lijn. Toch zijn de hoogtijdagen van beide heren zo goed als voorbij. Letang worstelt met Vadertje Tijd en Erik Karlsson staat op pole position om voortijdig uit Steel City te verkassen.

Een trade van de Zweed zou logischerwijs een gat op de rechterkant van de blauwe lijn opleveren, die ingevuld kan worden door nieuwkomers Connor Clifton (Conor Timmins trade, Buffalo Sabres) en Matt Dumba (Vladislav Kolyachonok trade, Dallas Stars). Desondanks zijn de verwachtingen voor beide heren niet direct rozengeur en maneschijn. Dumba was in zijn hoogtijdagen een solide (aanvallende) blue-liner die moeiteloos de 35-45 puntengrens bereikte, maar komt de laatste vijf jaar niet boven de dertig uit. Bovendien is de rechterzijde met (op moment van schrijven) onder meer Clifton, Karlsson en Letang op het roster. Tel daarbij ook gerust top-prospect Harrison Brunicke op, die (jawel) een rechter blue-liner is en tevens mag hopen op een hoop speeltijd komend seizoen.

Between the pipes eveneens een nieuw gezicht. Arturs Silovs kwam in de eerste week van juli middels een trade over vanuit Vancouver Canucks en moet de naar San Jose vertrokken Alex Nedeljkovic doen vergeten. De 24-jarige Let kwam in ruil voor forward Chase Stillman en een 2027 fourth-round pick richting Steel City en liet was een onmisbare schakel in de AHL Calder Cup overwinning van Abbotsford. Het leverde de Let en passant de MVP-titel in de AHL play-offs op. In de Canucks-pikorde duldde Silovs (nog altijd) Demko en Lankinen voor zich en lijkt hij bij Pittsburgh met Tristan Jarry, Joel Blomqvist, Sergei Murashov en Filip Larsson beter op zijn plaats.

VOORSPELLING: GIFBEKER ZAL DIEP ZIJN

Pittsburgh Penguins gaat een aantal zware jaren tegemoet. Hoewel het roster nog altijd Crosby, Malkin, Letang en Karlsson herbergt, kun je niet anders concluderen dat de Pengs één van de minste teams in zowel de Eastern als de gehele NHL zijn.

Met een exceptioneel talent als Gavin McKenna (beste prospect sinds Connor McDavid) aan de horizon komt de dikke rebuild — waar Dubas tot op heden uitstekend asset management doet — in feite als geroepen. Het mogelijk afzwaaien van Crosby in het geel-zwart zou het mogelijk draften van McKenna Pittsburgh een ‘Connor Bedard-achtig’ scenario geven. De first overall pick van Chicago volgde direct na het afzwaaien van onder meer Patrick Kane en Jonathan Toews in de zomer van 2023.

Onderaan de streep is het komend seizoen zoeken naar lichtpunten op het roster. Hopelijk mogen Harrison Brunicke en Benjamin Kindel een hoop speeltijd verwachten. Bouwen aan de toekomst en de geel-zwarte jaren komen vanzelf weer.

Cover photo: Charles LeClaire – Imagn Images

NHL 32-in-32 | Anaheim Ducks: Under the radar spreiden de Ducks de vleugels

0

Op dinsdag 7 oktober (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Chicago Blackhawks en Florida Panthers het seizoen 2025 – 2026 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 7 oktober met titelhouder Florida Panthers en vandaag de franchise die na ja-ren van rebuilden en hoog draften met een nieuwe head coach jacht wilt (en gaat) maken op de play-offs: Anaheim Ducks.

2024 – 2025: EINDELIJK WAT VERBETERING ZICHTBAAR

Gevoelsmatig zit Anaheim Ducks al jaren in hetzelfde schuitje als bijvoorbeeld Buffalo Sabres. Eindeloos rebuilden en draften, maar de stap richting play-offs niet maken. De laatste keer dat de Ducks erbij waren in het postseason dateerde namelijk alweer van het seizoen 2017 – 2018, waarin San Jose Sharks genadeloos (4-0) met Anaheim afrekende.

Ook aan het begin van het seizoen 2024 – 2025 was er weinig reden tot aspiraties op postseason ijshockey. In een volledig nieuw jasje (nieuw logo, nieuwe shirts) begonnen de Ducks in oktober niet eens onaardig, maar buiten een uitstekende maand maart kwamen de Ducks op één wedstrijd na niet boven de .500 puntengrens.

Toch was er onderaan de streep behoorlijk wat optimisme voelbaar in Californië. Met een puntentotaal van 80 waren ze de franchise die zich — in de Western Conference — ten opzichte van het vorige seizoen het meest had verbeterd (21 punten) en verloren ze slechts eenmaal vier keer of meer op een rij. Hoewel de special teams bar- en barslecht waren, schoten met name de prospects enorm uit hun vel.

Centraal in het middelpunt is zonder twijfel blue-liner Jackson LaCombe, die met 43 punten (veertien goals, 29 assists) in 75 wedstrijden onder meer Pavel Mintyukov en Olen Zellweger in de defensieve (jonge) pikorde voorbij lijkt, was Leo Carlsson met name in de tweede seizoenshelft zijn verwachtingen flink aan het inlossen en deden Mason McTavish en Cutter Gauthier eveneens een flinke duit in het zakje. Between the pipes was ook het duo Lukas Postal – John Gibson één van de meest ondergewaardeerde duo’s van de gehele NHL (wat veel zicht gezien de defensieve dwalingen voor hun neus).

QUENNEVILLE NEEMT HET STOKJE OVER VAN CRONIN

GM Verbeek had na twee seizoenen Cronin genoeg gezien en bedankte de head coach voor bewezen diensten. Niemand minder dan Joel Quenneville keert na de controverse in Chicago weer terug in de NHL en begint aan de vijfde franchise uit zijn glansrijke carrière. Als één van de meest succesvolle head coaches uit de NHL-geschiedenis was die glans in 2021 overigens ver te zoeken.

In Chicago ging er een beerput open betreffende Kyle Beach, de voormalig Black Ace van de Hawks die seksueel grensoverschrijdend gedrag van videocoach Brad Aldrich in het kampioensjaar 2010 bij het toenmalige management had aangekaart. In eerste instantie betrof het louter GM Stan Bowman en Al MacIsaac, maar niet veel later werd ook Joel Quenneville (als head coach van Florida Panthers) voor onbepaalde tijd geschorst door de NHL.

Pat Verbeek gaf in zijn aankondigende persconferentie aan dat het Front Office bij de overweging van Quenneville uitgebreid met diverse partijen heeft gesproken. Zo heeft Anaheim zich flink in de Kyle Beach affaire verdiept en is er met een aantal interne betrokkenen gesproken over de gang van zaken omtrent Quenneville. De head coach zelf heeft overigens ook niet stil gezeten en heeft gedurende zijn schorsing een flink aantal cursussen en workshops gevolgd en bovendien het boetekleed aangetrokken.

In Anaheim treft de kampioenenmaker van Chicago Blackhawks overigens een vergelijkbaar roster als in 2008, toen hij het stokje van Dennis Savard in Chicago overnam. Met Radko Gudas en Frank Vatrano komt hij bovendien twee voormalig pupillen tegen uit zijn tijd in Florida.

SNEAKY AANWINSTEN MAKEN HET HEEL INTERESSANT

Zoals zojuist aangegeven was het aanvallend — met name op de special teams — in Anaheim niet om over naar huis te schrijven. Het slagingspercentage van 11.8% was zelfs het op een na slechtste percentage van de voorbije twintig jaar — het twijfelachtige record wat al in handen is van Anaheim –.

Desondanks is er reden tot optimisme in Califormië. Met uitzondering van Troy Terry en Frank Vatrano bestond de vijf spelers met meer dan twintig goals uit spelers jonger dan 25 jaar (McTavish, Carlsson en Gauthier) en hengelde GM Pat Verbeek succesvol naar de diensten van onder meer Mikael Granlund (3x $7 miljoen), Chris Kreider (trade New York) en Ryan Poehling (Trevor Zegras trade).

Het geeft head coach Joel Quenneville direct een stuk meer mogelijkheden op zowel de 5 v 5, als de powerplay. Granlund draaide het voorbije seizoen een fenomenale campagne verdeeld over San Jose en Dallas en is in vrijwel iedere situatie inzetbaar. Kreider boet de laatste twee seizoenen wat aan kracht en energie in, maar feit blijft wel dat de Amerikaan een doelpuntenmachine is. De laatste jaren ontbrak het de Ducks aan (goede) diepte en als je nu in de depth chart een derde lijn kan samenstellen bestaande uit Vatrano – Granlund – Strome, ben je meer dan een grijze muis aan het worden. Onderschat overigens ook de aanstelling van Jay Woodcroft als assistent coach niet. De Canadees maakte in zijn laatste rol als head coach in Edmonton een ware machine van — jawel — de powerplay.

BLUE-LINE KAN ALLEEN MAAR BETER

Anaheim Ducks en defensieve arbeid is de laatste seizoenen geen gelukkig huwelijk gebleken. De franchise deed het zo abominabel slecht, dat het voorbije seizoen op vrijwel ieder defensief vlak de rij als hekkensluiter werd gesloten. Met name op de penalty-kill waren de Ducks kanonnenvoer en slaagden de oranjehemden er slechts in 74.2% van de gevallen in om het ondertal succesvol te doorstaan.

Toch trekken de Ducks met vooralsnog hetzelfde defensieve zestal begin oktober ten strijde. Hoewel dat voor het journaille wat vraagtekens oproept, ontdekt de NHL-redactie van SportAmerika hier wel een visie achter. Zeker in de fase waar de Ducks zich vorig seizoen in bevonden, hebben ook de ‘jonkies’ een extra seizoen in de benen en met het duo Quenneville – Woodcroft worden er ook zeker defensief de nodige varkens gewassen. Vooral Jackson LaCombe is zo goed als het nieuwe oogappeltje in het hart van de blauwe lijn in Anaheim en moet men er niet gek van opkijken als Quenneville de Amerikaan à la Duncan Keith naar zijn hand kan zetten.

Naast LaCombe staat zo goed als zeker captain Radko Gudas en wordt het tweede paar door Olen Zellweger en Jacob Trouba, die zich voor zijn eerste volledige seizoen Anaheim op mag maken. Het is vooral ook uitkijken naar de wederopstanding van zowel Zellweger als Mintyukov, die onder Cronin niet altijd even gelukkig waren met hun rol en dito ijstijd. Ook op defensief vlak heeft het Front Office een nieuw coachinggezicht aan de staf toegevoegd. Ryan McGill werkte voorheen bij New Jersey Devils aan met name de penalty-kill, die (jawel) het op één na beste in de League was.

DOSTAL MOET GIBSON DOEN VERGETEN

Het vertrek van John Gibson naar Detroit heeft vooralsnog geen directe gevolgen voor de aspiraties van de Ducks. Toch zal het vertrek van de betrouwbare sluitpost een gat in de defensie slaan. Het duo Dostal – Gibson was respectievelijk goed voor een .903 en .911 sv% (!) mét in het achterhoofd de treurige blue-line cijfers des te indrukwekkender. Laat je overigens de “hulp” van de blauwe lijn in zijn geheel buiten beschouwing, eindigde Gibson zelfs op een zesde stek in de GSAx. Aankomend seizoen de taak aan Lukas Dostal om de ervaren Amerikaan te vergeten. De Tsjech zette vorig seizoen een reuzenstap in zijn ontwikkeling en nieuwkomer Petr Mrazek (wisselgeld John Gibson) maakt de Tsjechische tandem compleet.

VOORSPELLING: DARK HORSE ANAHEIM

Nee. Met de term ‘dark horse’ bedoelt de NHL-redactie in dit geval niet dat Anaheim kans maakt op de Stanley Cup. Toch zit er (op papier) een serieus stijgende lijn in de samenstelling van het roster en de visie vanuit het Front Office. Natuurlijk kun je de keuze voor Joel Quenneville betwisten, maar met assistenten McGill en Woodcroft naast hem op de bank heeft Anaheim hands down het beste trio in de League.

Voeg daarbij een upcoming roster met jonge core en goede diepteversterkingen toe en je hebt met Anaheim een (hele) gevaarlijke outsider voor een postseason ticket. De redactie durft het zelfs aan om de Ducks in de top vier van de Pacific te posteren en daarmee een wildcardticket veilig te stellen. You heared it here first!

Cover photo: Stephen Brashear – Imagn Images

MLB Dutch Watch: Palacios keert sterk terug, Jansen heeft Lee Smith in zicht

0

Geen Xander Bogaerts deze week, maar wel de terugkeer van Richie Palacios. De speler van de Tampa Bay Rays lag er lang uit met verschillende blessures, maar maakt in de laatste maand van het seizoen weer zijn opwachting. Kenley Jansen hoopt dat de laatste maand een gedenkwaardige wordt voor hem. Wat er voor hem op het spel staat, lees je in deze Dutch Watch, waarin we ook nog ander nieuws behandelen!

OZZIE ALBIES (2B, Atlanta Braves)

SEASONSTATS: 561 AB, .241/.306/.371, .677 OPS, 68 R, 65 RBI, 21 2B, 16 HR, 14 SB, 90 OPS+

Nee, de Atlanta Braves zullen de play-offs dit seizoen niet halen. En dat is al een grote verrassing en teleurstelling op zich. De club, die vooraf als één van de titelfavorieten werd bestempeld, kan zich nu al richten op 2026. Dit geldt dus ook voor Ozzie Albies. Als zijn tweede seizoenshelft een voorbode is op wat komen gaat in 2026 dan kan de rest van Major League Baseball de borst nat maken. Na de ASG is onze landgenoot lekker bezig en behoort hij zelfs tot de spelers die zich ten opzichte van de eerste seizoenshelft het best verbeterden. Die lijn trok de infielder vorig weekend tegen de Seattle Mariners deels door. Al werd het voor de Braves een weekend om heel snel te vergeten.

SCHAAMROOD…

Nadat Atlanta hun road trip afsloot met een 5-1 overwinning op de Cubs in Chicago hoopten ze dit een vervolg te geven tegen de Mariners. Daar lagen ook zeker mogelijkheden. Seattle staat dan wel tweede in de AL West, maar presteert matig in uitwedstrijden. Dit werd vorige week vrijdag nog eens onderstreept. Atlanta begon goed aan deze serie en met 3-for-4 begon Albies zelfs beter dan goed. Toch wierp al dat geweld aan slag pas in de achtste inning vruchten af. Bij een 2-1 voorsprong kwam Albies door met een RBI-triple. Drake Baldwin sloeg daarna zijn tweedehonkman binnen en bepaalde zo de eindstand op 4-1.

Tot zover het goede nieuws. Dat Albies 0-for-4 was in de tweede ontmoeting was vervelend, maar kan gebeuren. Het kan ook gebeuren dat je een keer met 2-10 onderuit gaat in eigen huis. Veel beroerder wordt het als dat gevolgd wordt door een wanprestatie zoals de Braves die zondag op ’t veld legden. Met 1-for-4 en een run (in de negende inning) viel het optreden van Albies nog alleszins mee, maar als je voor de ogen van je eigen fans met 2-18 op de broek krijgt, wil je die dag heel snel vergeten. In dit duel waren homerun-leider Cal Raleigh, Randy Arozarena, Julio Rodriguez, Eugenio Suarez en Jorge Polanco elk goed voor 3 RBIs.

MIJLPAAL DANKZIJ OZZIE

De Braves hadden dus wat goed te maken in hun volgende serie. Dat moest dan gebeuren tegen een team waar ze eerder deze maand ook al tegen speelden. In Chicago wonnen de Cubs toen twee van de drie duels, maar diezelfde Cubs zaten nu in een dipje. De leider in de wildcard-race verloor drie van de laatste vier wedstrijden en was dus wel weer toe aan een overwinning. Afgelopen maandag was Chicago echter niet opgewassen tegen de dadendrang van Ozzie Albies en consorten.

Albies heeft ’t wel naar zijn zin tegen de Cubs. Op Wrigley Field joeg hij er al twee homeruns uit en dit deed hij in de eerste wedstrijd van deze serie opnieuw. Zijn solo homerun, nummer 16 dit jaar, opende de score en plaveide de weg naar een 4-1 overwinning. Een bijzondere overwinning, want het was de 800e van Brian Snitker als manager van deze franchise. De 69-jarige Snitker is de 86e manager in MLB die deze mijlpaal bereikt en na Bobby Cox (2149 wins) en Frank Selee (1004) de derde in de geschiedenis van de Braves.

Albies was 1-for-4 in dat duel. In het restant van dit drieluik kwam daar nog één hit in 8 AB’s bij. De infielder was 0-for-4 in de met 1-6 verloren tweede ontmoeting en 1-for-4 in de derde wedstrijd. Deze ging met 2-3 verloren. Waar de Braves over een paar weken het boek van dit seizoen kunnen sluiten, daar mogen de Cubs zich opmaken voor het postseason. In de NL Central moeten ze weliswaar de Brewers (ver) voor zich dulden, maar in de strijd om de wildcards gaat Chicago fier aan kop. Op gepaste afstand gevolgd door de Padres en de Mets.


KENLEY JANSEN (CL, Los Angeles Angels)

SEASONSTATS: 55.0 IP, 5-4 (27 SV-1 BS), 2.78 ERA, 1.000 WHIP, 3.89 FIP, 18 R, 17 ER, 18 BB, 52K, 155 ERA+

De LA Angels kunnen de play-offs vergeten, maar voor Kenley Jansen lonken er nog wel een paar persoonlijke doelen. Eentje daarvan is om voor het eerst sinds 2022 weer eens de 30 saves aan te tikken. Als de closer slaagt in die opzet, is een volgende mijlpaal heel dichtbij. De bijna 38-jarige Kenley Jansen bezet momenteel nog de vierde plaats op de all-time lijst van closers en hun saves. Lee Smith staat nu nog derde op die lijst met 478 saves, maar of de zevenvoudig All-Star en Hall of Famer de Oranje-international nog lang achter zich kan houden, valt te bezien.

DOMINANT

In het drieluik tegen de Athletics mocht Jansen vorig weekend alvast zijn volgende save afstrepen. Die serie begon voor de Angels ronduit dramatisch met respectievelijk een 4-10 en 4-17 nederlaag. Hoewel het een paar flinke tikken op de kin waren, bleef de Halos een sweep voor eigen publiek bespaard. In de series finale afgelopen zondag zetten zij Kenley Jansen met een 4-3 voorsprong aan het werk in de negende inning. Voor de closer werd dit zo zijn eerste optreden in vijf dagen.

Van enige roest was echter totaal geen sprake. Jansen had maar twee pitches nodig om van Jacob Wilson de eerste nul te maken en JJ Bleday boog het hoofd al na drie pitches en een flyout. Lawrence Butler scheidde Jansen op dat moment nog van zijn 26e save dit seizoen en nummer 473 in totaal. Ook aan hem verspilde de closer weinig energie. In totaal had Jansen aan 9 pitches genoeg deze wedstrijd. Hij stelde daarmee de 4-3 overwinning veilig en kroop zelf nog wat dichter naar Lee Smith toe.

KENLEY NADERT SMITH

Die opmars zette Jansen door in de serie tegen de Minnesota Twins. Hij moest daarvoor echter wel wat geduld hebben, want zowel in de eerste als tweede wedstrijd was er voor Jansen geen rol weggelegd. Die eerste ging, in Los Angeles, namelijk met grote cijfers naar de Twins: 12-3. De Angels lieten zich dit niet op zich zitten en sloegen dinsdag keihard terug door eveneens met hele ruime cijfers te winnen: 12-2.

Geen wedstrijden dus voor een closer als Kenley Jansen, maar hoe anders was dat woensdag in de series finale. Een productive out van Mike Trout had de Halos met 4-3 aan de leiding gebracht en vervolgens was het aan Jansen om het af te maken. In veel gevallen gaat hem dat de laatste tijd erg goed af en dit optreden paste prima in dat plaatje. Trevor Larnach ging na een flyball zitten en zag daarna hoe zijn teamgenoten Luke Keaschall en Kody Clemens een strikeout aangesmeerd kregen. Er stond dus weer een dominante Kenley Jansen op de heuvel, die aan 9 pitches genoeg had voor zijn 27e save dit seizoen en zijn 474e in totaal.


RICHIE PALACIOS (INF/OF, Tampa Bay Rays)

SEASONSTATS: 19 AB, .316/.409/0.526, 0.935 OPS, 4 R, 1 RBI, 1 2B, 1 HR, 2 SB, 158 OPS+

Op 17 april speelde Richie Palacios zijn eerste en enige wedstrijd van dit seizoen. De outfielder annex infielder van de Tampa Bay Rays verdween daarna op de IL met een breukje in zijn vinger. Toen hij daarna kampte met een knie- en hamstringblessure hielden we er rekening mee dat zijn seizoen klaar was. In augustus begon de international echter te revalideren in de minors en in september keerde hij zowaar terug op het hoogste niveau. Mooi voor ons en de Dutch Watch, maar vooral mooi voor Richie Palacios zelf natuurlijk. Hij kan zich ook zonder al te veel druk prepareren voor het volgende seizoen. De kans dat we de Rays terugzien in de play-offs is namelijk niet al te groot.

VOORZICHTIGE AANLOOP

Op de eerste dag van de laatste maand van het reguliere seizoen keerde Palacios terug in de line-up. Hij deed dit als aangewezen slagman tegen de Seattle Mariners. Zijn rentree kreeg een klein gouden randje nadat Palacios in de tweede inning een run over de thuisplaat kon lopen. Eerder wist hij vier wijd af te dwingen en een 3-run homerun van Nick Fortes deed de rest. Tampa Bay won dat duel met 10-2 en liet dit volgen door een 6-5 overwinning. Palacios speelde daar de eerste vijf innings en bleef opnieuw zonder hit. Zijn eerste serie sloot hij dan ook 0-for-5 af.

Na twee wedstrijden aangewezen slagman geweest te zijn, dook Palacios vorige week vrijdag weer op in het veld. Als linksvelder en eerstehonkman fungeerde hij een beetje als manusje-van-alles maar wist hij ook zijn eerste hit sinds april te noteren. Dit gebeurde in de derde inning, maar kon niet voorkomen dat tegenstander Cleveland Guardians met grote cijfers won: 7-1. Achteraf was dit ook de enige wedstrijd die Palacios volledig speelde. Op 6 september speelde hij als eerstehonkman zes innings en een dag lager werd hij als pinch hitter in de zevende inning binnen de lijnen gebracht. Dat zorgde in totaal voor 3 at-bats, maar ook 3 outs.

BACK WITH A BANG!

Zijn teamgenoten hadden ook al niet veel succes. De Guardians namen de bezem ter hand en trakteerden de Rays voor de ogen van hun eigen fans op een sweep. Dat gevaar wisten ze dinsdag op bezoek bij de White Sox direct af te wenden. Voor Richie Palacios was het pas zijn eerste uitwedstrijd van dit seizoen en in de vierde inning liet hij zien waarom manager Kevin Cash hem af en toe als aangewezen slagman kan gebruiken. Bij een 3-1 voorsprong van de Rays nam Palacios de bal diep voor zijn eerste homerun in 2025. En zijn eerste sinds 21 juli vorig jaar toen hij in Yankee Stadium de bal wegsloeg voor een solo homerun.

Deze solo homerun in Chicago hielp de Rays aan een 5-4 zege. Palacios speelde zes innings en was 1-for-2 aan slag. Hoewel Tampa Bay het tweede duel met 5-6 aan de White Sox moest laten, liet Palacios zich wel weer goed zien. In de zeven innings die hij speelde, dwong hij twee keer vier wijd af, kwam Palacios door met een single en scoorde hij één van de vijf runs. Donderdag kwam Palacios niet in actie in de series finale. Vanaf de bank zag hij zijn Rays met 1-5 verliezen van de White Sox, die hun negende overwinning boekten in de laatste elf wedstrijden.


JURICKSON PROFAR (OF, Atlanta Braves)

SEASONSTATS: 257 AB, .257/.353/.471, .823 OPS, 47 R, 39 RBI, 14 2B, 13 HR, 8 SB, 130 OPS+

Vorige week brak Jurickson Profar de serie in Chicago tegen de Cubs vroegtijdig af. De reden daarvoor was echter een blijde, want hij en zijn vrouw mochten hun derde kind verwelkomen. Tegen de Seattle Mariners sloot Profar weer aan bij zijn Braves. En stond hij dus voor het eerst weer samen op het veld met zijn oude Padres-maatje Ha-Seong Kim. Vlak voor zijn korte ouderschapsverlof ging het aan slag even niet zo best met Profar, maar dat zette hij even recht in het eerste duel met de Mariners.

DOEKJE VOOR HET BLOEDEN…

Niet voor het eerst de laatste weken scoorde Jurickson Profar namelijk de eerste run van de wedstrijd. En in dit geval dus ook van de serie. In de eerste inning kwam hij door met z’n dertiende double van het seizoen. Matt Olson en Ozzie Albies zorgden er vervolgens voor dat alle honken bezet werden. Zo kwam het dat Ha-Seong Kim de eer kreeg zijn goede vriend Profar binnen te slaan voor de 1-0. In de achtste inning  – na opnieuw een tweehonkslag – scoorde de outfielder opnieuw. Dit keer de 2-1. Atlanta scoorde 3 runs in die inning, nam afstand van Seattle en legde de basis voor de 4-1 overwinning.

Die 2-for-4 liet Profar volgen door een wedstrijd waarin hij geen hit wist te noteren. Hij was daarmee bepaald niet de enige van zijn team, want de Braves gingen hard met 2-10 onderuit op zaterdag 6 september. Een dag later bleek dat het nog veel erger kon. Profar wist zich met 2-for-4, een run en een homerun nog enigszins aan de malaise te onttrekken. Normaal gesproken was de international vast blij geweest met zijn dertiende homerun dit seizoen, maar bij een 0-10 achterstand in de vierde inning voelde het vast anders. Helaas voor de Braves sloegen de Mariners ook in de negende inning nog wat runs bij elkaar, waardoor de teller stokte bij 2-18.

WEER EEN VERLOREN SERIE

Jurickson Profar kon afgelopen maandag tegen de Cubs geen potten breken. Het is een beetje een trend geworden dat wanneer Profar goed is aan slag de Braves verliezen. En andersom. Dat laatste was nu het geval. Met 0-for-4 maakte de international weinig indruk, maar Atlanta stapte dankzij een 4-1 overwinning wel tevreden van het veld. Dat was dinsdag wel anders. Met een RBI-single in de derde inning kreeg Profar iets van eerherstel, maar die ene run was ook alles wat de Braves voor elkaar kregen. De Cubs haalden hun gram en versloegen de thuisploeg met 6-1.

Dankzij een 3-2 overwinning op woensdag ging de winst in deze serie ook naar Chicago. Profar was 1-for-4 en zag de Cubs vier van de zes onderlinge wedstrijden winnen. Deze club is hard op weg naar de eerste wildcard in de National League. In dat geval zouden ze dan in de eerste ronde van de play-offs stuiten op de nummer 2 in de wildcard-race. Die plek is nu nog in handen van de Padres. New York Mets heeft momenteel de laatste WC in handen, maar wordt op de hielen gezeten door de Giants en de Reds.


CEDDANNE RAFAELA (CF, Boston Red Sox)

SEASONSTATS: 493 AB, .241/.285/.410, .695 OPS, 77 R, 60 RBI, 29 2B, 16 HR, 19 SB, 90 OPS+

Het goede nieuws is dat de Boston Red Sox op koers liggen voor de play-offs. Minder goed nieuws is dat ze het de laatste weken van ’t reguliere seizoen en de eerste rondes van het postseason moeten doen zonder één van hun grootste talenten. Roman Anthony werd in augustus nog verkozen tot AL Rookie of the Year, maar raakte begin september geblesseerd. Inmiddels weten we dat de outfielder door zijn buikblessure zo’n vier tot zes weken uit de roulatie is. Zonder hun talentvolle rookie, maar met Ceddanne Rafaela, reisden de Red Sox vorige week naar de woestijn in Arizona. Daar wachtte hen een serie tegen de Diamondbacks. Een tegenstander die de wildcards nog niet helemaal uit het hoofd heeft gezet, maar ook beseft dat dit ontzettend lastig wordt.

ZOEKENDE AAN SLAG

De road trip in Phoenix begon niet best. Niet voor Ceddanne Rafaela en ook niet voor de Red Sox. Waar de jonge outfielder op 2 september nog goed was voor 2 hits, een homerun en 4 RBIs daar zweeg zijn knuppel in de dagen daarna. Boston scoorde vorige week vrijdag 5 runs tegen de Diamondbacks, maar aangezien de thuisploeg het dubbele aantal scoorde ging Arizona er met een 10-5 zege vandoor.

In de tweede ontmoeting vielen er veel minder runs, maar was de uitkomst hetzelfde. Weer wonnen de Diamondbacks en dit keer met 5-1. Verdeeld over deze twee wedstrijden was Rafaela 0-for-7. Iets wat hem in de tweede seizoenshelft helaas net iets te vaak overkomt. Defensief daarentegen blijft hij af en toe voor prachtig vuurwerk zorgen!

De thuisploeg was onderweg naar een sweep tegen één van de betere teams in de American League, maar dit wisten de Red Sox te voorkomen door de series finale met 7-4 te winnen. De knuppel van Rafaela gaf één keer een teken van leven. In de derde inning kwam hij door met een single, maar dit leverde uiteindelijk geen resultaat op. Op bezoek bij de Athletics had Rafaela afgelopen maandag meer geluk. Helaas bleef hij opnieuw verstoken van een hit, maar in de tweede inning resulteerde zijn vier wijd uiteindelijk wel in een run. Boston toonde zich oppermachtig en won met 7-0.

PRODUCTIEVE INVALLER

Dit deden ze dinsdag in de tweede wedstrijd nog eens dunnetjes over. Weer lukte het Ceddanne Rafaela niet om de bal in het spel te brengen voor een hit, maar zijn teamgenoten hielpen hem uit de brand. Net als in het eerste duel hielden de Red Sox de tegenstander van scoren en was de zege opnieuw ruim: 6-0. Misschien kwam het door zijn 0-for-4 met 3K’s want in de series finale bleef Rafaela heel lang aan de kant. Als pinch runner voor Carlos Narvaez scoorde de rappe outfielder de gelijkmakende vierde run in de negende inning namens Boston. Helaas bleek die in de gelijkmakende negende weinig waard. De Athletics trokken met 5-4 dit duel namelijk alsnog naar zich toe.


OVERIG NIEUWS

MEESTERWERK YAMAMOTO BLIJKT NIETS WAARD

Een no-hitter in het honkbal is zeldzaam. Een jaar zónder no-hitter kom bijna nog minder vaak voor. Toch dreigt het in 2025 die kant op te gaan. Afgelopen weekend had Yoshinobu Yamamoto dit kunnen voorkomen. De Japanse starter van de LA Dodgers was geweldig gedurende 8.2 IP maar boog in de negende inning het hoofd toen Jackson Holliday met een solo homerun zijn no-hitter verpestte. Die 112e pitch van Yamamoto, bij een 1-3 voorsprong op dat moment, was tevens zijn laatste. Reliever Blake Treinen moest maar even voor de laatste out van dit duel zorgen.

Dat klinkt heel simpel, maar voor Treinen was het dat bepaald niet. Jeremiah Johnson ontving hem met een double en voerde zo de druk op. Gunnar Henderson werd door Treinen geraakt met diens vijfde pitch en werd zo de loper op het eerste honk. Ryan Mountcastle volgde nadat deze vier wijd kreeg van Treinen. De ervaren werper was nu 17 pitches onderweg en zag de honken vollopen.

Nog altijd hadden de Dodgers echter die 3-1 voorsprong in Baltimore, dus was er in feite weinig aan de hand. Dodgers-manager Dave Martinez besloot in te grijpen en Tanner Scott naar de heuvel te sturen. Helaas voor de bezoekers uit LA ging de geest niet terug in de fles. Een 2-run RBI-single van Emmanuel Rivera bezorgde de Orioles een best bizarre 4-3 overwinning. Op een enkele walk na hadden ze 8 2/3 inning niets in te brengen, maar stapten de O’s tot hun eigen verbazing wel als winnaar van ’t veld.

Voor uitblinker Yamamoto erg zuur, maar ook voor de liefhebber. Er dreigt namelijk voor het eerst sinds 2005 een jaar zonder no-hitter op het hoogste niveau. Als daar in de laatste twee weken van ’t reguliere seizoen geen verandering in komt, is het ook pas de vijfde keer sinds 1969.

THE RISE OF AARON JUDGE

De tijd zal leren of Aaron Judge straks een plekje krijgt in het legendarische Monument Park van Yankee Stadium. Hoewel die kans al enorm groot was, maakte de Yankees-outfielder deze week zijn zaak nog wat sterker. Eerst liet hij grootheid Yogi Berra achter zich op de all-time lijst met homeruns voor de club en donderdag evenaarde Judge de al even legendarische Joe DiMaggio. De 13-voudig All-Star, 9-voudig winnaar van de World Series en natuurlijk Hall of Famer DiMaggio sloeg in zijn dertien seizoenen in de pin-stripes 361 homeruns.

Dankzij twee homers tegen de Detroit Tigers donderdag staat ook Judge nu op dat aantal. Hij had er aanzienlijk minder wedstrijden voor nodig. Judge sloeg zijn 361e namelijk al in wedstrijd 1129 voor de Yankees. DiMaggio deed dit in zijn 1735e voor de traditieclub. De huidige Yankees-captain heeft nog wel een paar jaar te gaan in zijn loopbaan, maar moet ook flink aan de bak om de volgende op de lijst te achterhalen. Lou Gehrig staat derde op de all-time list met 493 homers. Boven hem staan nog Mickey Mantle met 536 homeruns en Babe Ruth met 659 stuks.

Overigens won New York donderdag met 9-3 van de Tigers. Zij blijven daarmee tweede in de American League East met een achterstand van 3 gewonnen wedstrijden op de Blue Jays. Boston zit de aartsrivaal op de hielen. Samen met de Houston Astros hebben zij nu de wildcards in handen. Texas Rangers is nog niet helemaal kansloos, maar moet wel een achterstand van 2 gewonnen wedstrijden op Houston goed zien te maken.

Update: Door deze homerun, zijn 47e van dit seizoen, tegen de Red Sox vrijdagavond heeft Judge de vierde plek helemaal voor zichzelf. De captain opende de score tegen de aartsrivaal in een duel dat de Yankees met 4-1 zouden winnen.

Cover photo: Chris O’Meara/AP

NHL 32-in-32 | Buffalo Sabres: Op weg naar weer een verloren jaar?

0

Dinsdagavond 23.00 uur Nederlandse tijd zetten de Chicago Blackhawks en titelhouder Florida Panthers het nieuwe NHL-seizoen in gang. Nu al belooft het een bijzonder seizoen te worden, want door de overeenkomst met DAZN kunnen wereldwijd veel meer mensen de NHL gaan volgen. Dat is natuurlijk iets voor later. Eerst duiken wij in onze traditionele 32-in-32 en treffen we vandaag hét zorgenkindje van de NHL: Buffalo Sabres.

SEIZOEN 2024-2025: WEL ONRUST, GEEN PLAY-OFFS…ALWEER

Het ging over palmbomen. Het ging over de eigenaar, over de general manager, over vertrokken spelers met Stanley Cups en over het gebrek aan publiek. Heel af en toe ging het zelfs over ijshockey in Buffalo, maar helaas voor de Sabres waren die gesprekken doorgaans niet positief. Hoe kan het ook anders? Voor het veertiende jaar op rij misten de Sabres de play-offs en niets wijst erop dat aan die reeks snel een einde komt. Tuurlijk, het talent is wel aanwezig, maar datzelfde talent weet jaar in jaar uit teleur te stellen.

Lindy Ruff was coach toen de Sabres voor het laatst ’t postseason haalden. Diezelfde Ruff stapte vorig jaar in om dat kunstje opnieuw te flikken. De inmiddels 65-jarige head coach moest gaandeweg het seizoen toch ook wel toegeven dat ’t allemaal wel erg tegenviel. Zijn Sabres waren – met afstand – de jongste ploeg in de NHL en iedereen weet wel dat jonge spelers fouten maken. Die fouten mogen ze ook maken, maar het is wel zaak dat de jonge honden handvatten hebben. Oudere, ervaren spelers waar ze zich op slechte momenten aan vast kunnen klampen. En daar komen de palmbomen weer…die ervaren rotten die écht het verschil kunnen maken, willen niet naar Buffalo komen vanwege het gebrek aan succes…en aan palmbomen…

Zo ging er wéér een seizoen voorbij. Wéér een jaar waarin Rasmus Dahlin goed was, maar niet die volgende stap kon zetten. Owen Power die nu bijna 23 is en nog altijd geen wedstrijden van belang heeft gespeeld, Tage Thompson die al jaren zijn uiterste best doet om de jonkies bij de hand te nemen, maar er ook net iets te vaak alleen voor staat. Nu zouden we op deze plek ook ruimte moeten maken voor JJ Peterka of Dylan Cozens, maar die talentvolle aanvallers vinden we niet meer terug op dit roster.

SEIZOEN 2025-2026: OP DE OUDE VOET VERDER?

Het seizoen 2024-2025 was rumoerig in Buffalo. Op z’n zachtst gezegd. Het offseason daarentegen verliep rustig. Veel té rustig naar de zin van veel fans. Terry Pegula is nog altijd de eigenaar, Kevyn Adams nog altijd de general manager. Die laatste heeft er in Jarmo Kekalainen en Eric Staal wel wat hulpjes bij gekregen. Kekalainen had in Columbus natuurlijk lang het stuur in handen, dus is het de vraag of Adams hier zelf nu zo blij mee moet zijn. De organisatie heeft nu in feite zijn eventuele opvolger al in huis.

Je kunt je na deze zomer afvragen of deze organisatie op het ijs nu zoveel beter is geworden. Al voor free agency losbarstte, roerden de Sabres zich op de markt. JJ Peterka zou de status van RFA bereiken, maar voor het zover kwam werd de jonge Duitser betrokken in een trade. Blueliner Michael Kesselring en aanvaller Josh Doan kwamen in ruil voor Peterka over van Utah Mammoth. Kesselring bewees een betrouwbare kracht te zijn de laatste twee seizoenen en gezien zijn leeftijd (25) zit daar nog rek in.

Josh Doan, zoon van Coyotes-icoon Shane, begon in het voorjaar van 2024 ontzettend voorspoedig aan zijn NHL-carriere. Na drie wedstrijden stonden er al 2 goals en 3 assists achter zijn naam. Dat het allemaal toch niet zo eenvoudig is, merkte Doan daarna. De nog altijd pas 23-jarige winger heeft ondertussen 62 wedstrijden in de benen en staat op 28 punten. Hij mag zich in Buffalo verder gaan ontwikkelen en voor de Sabres is het te hopen dat die ontwikkeling niet al te traag verloopt.

POTENTIE

Voorlopig zal Doan genoegen moeten nemen met een rol in de bottom six. Een andere nieuweling, hoewel die al sinds de trade deadline rondloopt in Buffalo, mogen we wel tot de beste zes aanvallers rekenen. Het was een trade die nogal wat wenkbrauwen liet fronsen. Dylan Cozens naar Ottawa in ruil voor Josh Norris. In principe hebben de Sabres een prima speler in Norris. Alleen kleeft er wel vervelende “maar” aan deze speler. In zes seizoenen NHL is het Norris nog niet gelukt om alle wedstrijden te spelen. Sterker nog, hij is daar nog nauwelijks in de buurt van gekomen…

Gaan we hier even uit van het positieve, dan is Josh Norris een goede aanvulling op wat toch geen verkeerde aanval is. Hoe slecht de Sabres vorig seizoen ook presteerden, ze eindigden wel “gewoon” in de top 10 wat doelpunten voor en gemiddeld aantal goals per wedstrijd betrof. Een groot deel daarvan kwam op het conto van Tage Thompson. De sterke centre haalde net niet de 47 goals die hij in 2022-2023 had, maar met elk jaar 44 treffers zal Thompson ook dik tevreden zijn. Ook Alex Tuch droeg aanvallend een behoorlijke steen bij met 36 goals. Voor hem was ’t de tweede keer in drie jaar dat hij tot dit aantal kwam.

Als late twintigers mogen we Tuch en Thompson tot de routiniers van dit gezelschap rekenen. Dertiger Jason Zucker en Jordan Greenway horen ook zeker in dat rijtje. Beide spelers hebben al een hoop meegemaakt en kunnen uitstekend als mentor dienen voor de jongeren. Op dat vlak hoeven ze zich niet te vervelen. Ook dit jaar zullen de Sabres weer tot de jongste teams in de NHL behoren en hebben de fans wederom het recht zich af te vragen of deze eeuwige rebuild ooit eens zal eindigen.

MEER JONG GRUT

Dat laatste is overigens niets ten nadele van het jonge grut. Zach Benson is in mei 20 geworden, maar begint al aan zijn derde jaar op het hoogste niveau. Na een prima rookie-campagne liep de jonge winger vorig seizoen af en toe tegen een muur op. Het wilde allemaal niet zo vlotten, maar hopelijk wordt Benson daar op de lange termijn alleen maar beter van. Jack Quinn en Peyton Krebs zijn ook nog erg jong en met name van de eerste zal zo langzamerhand meer verwacht worden. Quinn werd als achtste gekozen in de draft van 2020, maar zijn grote doorbraak heeft ‘ie nog altijd niet mogen beleven.

De 21-jarige Jiri Kulich heeft zijn eerste volledige NHL-seizoen achter de rug. Met 15 goals kan de Tsjech daar best tevreden op terugkijken. We dreigen hier in herhaling te vallen, maar ook voor hem wordt het nu tijd voor de volgende stap. Hij kan daar een voorbeeld nemen aan Ryan McLeod. Een ander decor dan Edmonton deed wonderen voor McLeod. Voor het eerst zat hij vorig seizoen boven de 50 punten en die 20 goals en 33 assists bleken achteraf gezien goed voor een mooi, nieuw vierjarig contract met een waarde van $ 5 miljoen AAV.

SURPLUS AAN TALENT

Op de blauwe lijn van de Sabres klotst het talent tegen de plinten. Ga hier maar even goed voor zitten, want op papier ziet het er geweldig uit. Rasmus Dahlin was een first-overall, Owen Power was een first-overall en Bowen Byram was een fourth-overall. Die laatste werd overigens vrijwel vanaf de trade deadline in maart genoemd in trade-geruchten, maar besloot “gewoon” met twee jaar te verlengen in Buffalo. Al geeft dat ook slechts garantie tot de voordeur. Dahlin is van dit drietal niet alleen de oudste, maar ook de beste. Waarschijnlijk zelfs van het hele roster. Dat hij captain van deze franchise is geworden, is dan ook alleen maar logisch.

Achter deze potentiele powerhouses hebben we nog Mattias Samuelsson, die tijdens zijn draft in 2018 nét de eerste ronde miste en als 32e opgepikt werd. Michael Kesselring hebben we eerder al besproken. Hij zou met Dahlin de senior van dit korps zijn, ware het niet dat Buffalo de 26-jarige Conor Timmins overnam van Pittsburgh in ruil voor onder meer diens bijna-naamgenoot Connor Clifton. Timmins is tot dusver weinig honkvast gebleken in deze league. Hij begint straks aan zijn zevende seizoen en draagt dan al voor de vijfde keer een ander shirt.

TANDEM TROUBLES

Dat brengt ons bij een positie die al jaren voor hoofdbrekens zorgt in Buffalo. Na Linus Ullmark in 2021 heeft deze franchise eigenlijk geen betrouwbare sluitpost meer gehad. Al doen we dan Ukko-Pekka Luukkonen wel tekort. Waar de nu 26-jarige Fin een paar jaar geleden opeens voor de leeuwen werd gegooid. Min of meer bij gebrek aan beter.

Daar lijkt UPL nu de man die de Sabres van dat goalie-trauma moet verlossen. In 2023-2024 deed hij ’t met een .910 save percentage meer dan prima, maar helaas lukte het vorig seizoen niet om te bevestigen dat hij ’t antwoord was op alle vragen in Buffalo. Een beetje pijnlijk was dat wel, want Luukkonen had eind juli 2024 net zijn krabbel gezet onder een dik contract…

Als backup hebben de Sabres, net als vorig jaar, een ervaren goalie aangetrokken. Alex Lyon kent het klappen van de zweep inmiddels en in tegenstelling tot James Reimer moet hij het in zich hebben UPL het leven op een goede manier zuur te maken. Lyon kon de laatste jaren in de keuken kijken bij succesvolle franchises als de Hurricanes en Panthers. Van die kennis zouden de Sabres nu de vruchten moeten plukken.

Achter dit tweetal hebben we nog Devon Levi. De nog altijd pas 23-jarige Canadees heeft nog steeds het stempel van grote belofte, maar staat ook symbool voor het beleid van deze franchise. We kunnen vanaf deze kant van de oceaan de Sabres namelijk niet betrappen op een duidelijk plan met Levi. In de AHL was de goalie met een 2.20 GAA en .919 save percentage goed bezig voor de Rochester Americans, maar voor de big club was dit dus niet goed genoeg voor een rol als backup. De jongeling lijkt nog meer vlieguren te gaan maken in de AHL maar we sluiten een trade ook niet uit.

VOORSPELLING

Tja, dan komen we bij het onvermijdelijke in onze preview. Komt er na veertien jaar dan eindelijk een einde aan die lange, lange reeks zonder play-offs? We zijn geneigd om te zeggen van niet. Vorig seizoen werd vaak gewezen naar die abominabele reeks in december, toen de Sabres er dertien op rij verloren. Dat mag. Echter moet de club ook de ogen niet sluiten voor de kwaliteit die er op het ijs staat. Op veel posities is dit dik in orde, maar er hapert ook in 2025-2026 nog wel het nodige aan het product op het ijs.

Na het vertrek van Cozens en Peterka zijn de Sabres er niet direct veel beter op geworden. Het kan natuurlijk dat de jonge honden een dusdanige stap in hun loopbaan zetten dat Buffalo een factor van betekenis wordt, maar hoe groot is die kans nu echt? Veel aannemelijker is het dat het opnieuw met kleine stapjes gaat en dat die opnieuw (net?) niet voldoende zijn. In de Eastern Conference valt Buffalo na al die jaren in de rebuild nog steeds tussen wal en schip. Clubs als Ottawa en vooral Montreal hebben serieuze stappen vooruit gezet, Boston en Pittsburgh zullen wegzakken en dan heb je nog Buffalo en Detroit die vast in de versnelling lijken te zitten.

Helemaal uitsluiten doen we het dus niet dat er een einde aan die treurige reeks komt. Talent is er echt wel, maar helaas voor de Sabres zitten de overige teams in hun divisie en conference ook niet stil…

Cover photo: James Guillory

TNF: Packers overtuigen opnieuw met winst op Commanders

0

Afgelopen nacht mochten de Green Bay Packers opnieuw aantreden op Lambeau Field. Deze keer hadden ze in de Washington Commanders wederom een geduchte tegenstander. Toch was daar op het veld weinig van te zien en liepen ze al snel uit naar een ruime voorsprong voor half time. Deze gaven ze niet meer uit handen, waardoor ze hun goede start van het seizoen doortrokken. Het werd 27-18.

Meteen bij de eerste drive liet Jordan Love al de intenties van de Packers zien. Met twee gedecideerde ballen op Dontayvion Wicks nam hij de offense bij de hand. Ook Josh Jacobs liet zich al snel zien en alles leek op een snelle score van het thuisteam. Deze kwam er ook, ware het niet dat de touchdown werd teruggedraaid. Rookie tackle Anthony Belton hield zijn tegenstander vast, waardoor hij een 10-yard penalty kreeg en ze opnieuw moesten proberen de end zone binnen te dringen. Dit lukte niet, waardoor de Packers ondanks een goed begin met lege handen bleven staan. Niet alleen qua score, maar ook in de spelers op het veld. Jayden Reed raakte namelijk geblesseerd tijdens de catch die initieel een touchdown zou opleveren. Later bleek hij zijn sleutelbeen gebroken te hebben en voor 6 tot 8 weken uitgeschakeld is.

Veelzijdige Packers offense laat zich zien in eerste helft

De defense van de Packers stond opnieuw erg sterk vannacht, waardoor de Commanders de bal alweer snel teruggaven. Bij hun tweede play werd Jayden Daniels al meteen gesackt door Devonte Wyatt. Twee plays later had Green Bay de bal weer in hun bezit en deze keer kwamen ze wel tot scoren. Daarbij was de connectie tussen Love en tight end Tucker Kraft meteen te zien, met onder andere een geweldige bal voor 57 yards die hij wist te vangen. Er was een groot gat in de defense van de Commanders, wat meteen hun zwakte blootlegde. Uiteindelijk ving Romeo Doubs na een goede run van Love eerder op de drive een korte bal in de end zone, 7-0.

De drie drives die daarop volgden, leverden voor beide teams geen punten op, waarna de Packers de bal terugkregen aan het begin van het tweede kwart. De belangrijkste play tijdens deze drive was een diepe ball op Malik Heath die incomplete werd gegeven op het veld. Na een challenge bleek dat Heath netjes de bal binnen de lijnen ving, waardoor ze 37 yards vooruit mochten. Het feit dat deze bal überhaupt werd gevangen, is onwaarschijnlijk te noemen!

Met wederom goede plays van Doubs en Kraft, was het nu Jacobs die de touchdown scoorde, 14-0. Binnen 5 minuten waren de Packers het veld over gestoken en was de toon gezet.

Het probleem van de Commanders lag min of meer bij het doordringen tot de red zone. Het lukte Daniels en co. niet om op de drive erna verder te komen dan de Packers’ 33-yardlijn. Daardoor bleef er een 51-yard field goal over voor Matt Gay, die deze tussen de palen schoot. Met nog 4 minuten op de klok in de eerste helft kreeg Green Bay de bal wel terug, maar er werd verder niet meer gescoord. Dat was vooral te wijten aan Brandon McManus, die vanaf 48 yards een kans kreeg om de voorsprong nog te vergroten. Hij raakte echter de goal post, waardoor de ruststand 14-3 bleef.

Packers ook na rust dominant

Na rust kregen de Commanders meteen een kans om terug te komen én er een ‘one score game‘ van te maken. De kickers lieten zich echter niet van hun beste kant zien, want ook Gay miste nu een field goal. Deze keer vanaf 52 yards. Dat gaf de Packers een grote kans om vroeg in de tweede helft het verschil nog groter te maken. Op deze drive liet de andere tight end, Luke Musgrave, zien dat ook op die positie veel diepte is. Met twee mooie catches zorgde hij er mede voor dat ze richting de end zone van Washington vlogen. Nu wist de defense van de Commanders wel ervoor te zorgen dat ze Green Bay stopten. Met een 22 yard field goal revancheerde McManus zich enigszins; 17-3.

Na enkele drives zonder punten over en weer, waren het toch de Commanders die dichterbij kwamen. Hoewel het spelbeeld dit niet liet zien, werd het zowaar spannend. Zach Ertz was namelijk het eindstation van een snelle drive die uitmondde in een touchdown; 17-10. Hij ving de bal en rende de bal 20 yards binnen voor een touchdown. Zo kwamen ze tóch terug tot een verschil van 1 score met nog anderhalf kwart te spelen. De Packers hadden echter niet de intentie om het nog gelijk te laten komen. Nog geen 5 minuten later stonden ze namelijk alweer 14 punten voor. Met slechts 9 plays, waaronder enkele belangrijke van Kraft, ving laatstgenoemde de bal na een mooie play van Love; 24-10.

De dominante Packers defense deed daarna wat ze de hele wedstrijd al deden, namelijk alles van de Commanders tegenhouden. Met een field goal die opnieuw goed was, liepen ze met nog ruim 6 minuten uit naar 27-10. Op dat punt was het al onwaarschijnlijk dat Washington nog 17 punten zou goed gaan maken. Daarvoor was de defense van de thuisploeg te dominant. Onder andere Micah Parsons liet zich opnieuw zien met veel pressures en op de koop toe een sack van Jayden Daniels.

Uiteindelijk lieten Daniels en zijn offense nog wel een positieve drive zien, waarop ze nog wisten te scoren. Deebo Samuel kwam zo tot zijn eerste touchdown als Commander, waarbij er toch vooral zorgen achterbleven dan vreugde na deze plays. Austin Ekeler liep namelijk een blessure op, zonder dat er een tegenstander in de buurt was. Voor deze veteraan betekent het waarschijnlijk een gescheurde achillespees en dus lijkt zijn seizoen -en misschien zelfs zijn carrière- er op te zitten. De punten van deze drive, zorgden voor de eindstand van 27-18, want Luke McCaffrey ving de bal nog voor de two point conversion.

Al met al lijken de Packers dus serieuze uitdagers voor iedereen in de NFL, met overtuigende winstpartijen op de Lions en nu ook op de Commanders. De bezoekers maakten vooral aanvallend geen beste indruk, net zoals vorige week. Met het uitvallen van Ekeler zal er in de running game nu extra druk komen op rookie Jacory Croskey-Merritt, wat nog problematisch kan gaan zijn. Als Terry McLaurin niet snel zijn oude niveau haalt, kan het voor Daniels lastig worden om een succesvolle offense te gaan leiden.


De previews van de overige wedstrijden van Week 2, die vind je hier!

Coverfoto: ESPN Media

NHL 32-in-32 | Boston Bruins: Balen in Beantown

0

Dinsdagavond 23.00 uur Nederlandse tijd zetten de Chicago Blackhawks en titelhouder Florida Panthers het nieuwe NHL-seizoen in gang. Nu al belooft het een bijzonder seizoen te worden, want door de overeenkomst met DAZN kunnen wereldwijd veel meer mensen de NHL gaan volgen. Dat is natuurlijk iets voor later. Eerst duiken wij in onze traditionele 32-in-32 en behandelen we opnieuw een team uit de Original Six: Boston Bruins.

SEIZOEN 2024-2025: ONTSLAG LOSTE NIETS OP

Wat hebben Claude Julien, Bruce Cassidy en Jim Montgomery met elkaar gemeen? Het antwoord geven we zelf alvast weg. Elk van deze drie topcoaches won in dienst van de Boston Bruins de Jack Adams Award. Om daarna door diezelfde Bruins uiteindelijk op straat gegooid te worden. Montgomery was na 20 wedstrijden vorig seizoen de laatste in dat opmerkelijke rijtje. In 2022-2023 leidde Monty de B’s naar een recordaantal van 135 punten. Ruim een seizoen later was hij werkloos…

In onze NHL Power Play Podcast riepen we al een paar seizoenen dat de zeven vette jaren in Boston voorbij waren. In 2024-2025 bleek eens te meer dat als je maar lang genoeg roept, je vanzelf een keer gelijk krijgt. Onder Montgomery werden 8 van de eerste 20 duels gewonnen. Onder zijn opvolger Joe Sacco ging het nog een stukje slechter en eindigden de Bruins uiteindelijk als laatste in de Atlantic Division. En gedeeld laatste in de Eastern Conference.

Er waren genoeg redenen aan te voeren voor dit slechte seizoen. Zo had Jeremy Swayman een matig jaar, werd clubicoon Brad Marchand voor een appel en een ei getrade naar Florida (waar hij een belangrijke rol speelde in de titelprolongatie) en verdween bijvoorbeeld ook Charlie Coyle van het roster. General manager Don Sweeney leek al uitverkoop te houden richting de trade deadline, viel in het offseason ook nauwelijks op een goede beslissing te betrappen, maar zijn contract werd wel verlengd tot medio 2028.

SEIZOEN 2025-2026: IN THE EYE OF THE STURM

Eerlijk is eerlijk, niet alles was raar of slecht de laatste maanden. Wat de GM namelijk wel goed deed, is een oude bekende terughalen en aanstellen als nieuwe head coach. Marco Sturm was als speler actief in Boston, deed het daar meer dan behoorlijk en liet zich als coach gelden bij Duitsland en de Ontario Reign. Nu mag de Duitser het proberen op het hoogste niveau. We moeten hem nageven dat hij niet voor de gemakkelijkste weg heeft gekozen. Traditioneel ligt de lat in Boston hoog, maar de vraag is of Sturm de polsstok in handen heeft om zelfs maar in de buurt van die lat te komen.

Een nieuwe coach dus in Beantown, maar daar blijft het zeker niet bij. In maart werd Casey Mittelstadt al als wisselgeld voor Charlie Coyle aangetrokken en in diens kielzog volgde Viktor Arvidsson op 1 juli. De Zweedse winger kende in Nashville prima jaren, maar de laatste seizoenen gaat het bij de inmiddels 32-jarige Arvidsson op en af. Mede ook omdat blessures hem net iets te vaak dwarszitten. Mits fit is Arvidsson een prima speler voor de Bruins, die wel wat scorend vermogen kunnen gebruiken. Vorig seizoen waren er maar vijf clubs met minder goals dan deze trotse franchise.

PASTA POWER!

Het gros van die goals kwam natuurlijk van de stick van David Pastrnak. Met 43 goals en 106 punten was de Tsjech met verre, verre afstand de meest productieve speler op het roster. Morgan Geekie nestelde zich op de tweede plek van de topscorerslijst aldaar maar moest het doen met 57 punten. Nét iets meer dan de helft van het puntentotaal van Pasta dus. Met de nodige verwachtingen kwam Elias Lindholm richting Boston. Die waren vooral gebaseerd op dat seizoen met 42 goals voor de Flames, maar we vrezen de conclusie te moeten trekken dat 2021-2022 op dat gebied een uitschieter was voor de Zweedse centre. In zijn eerste jaar als Bruin moest Lindholm genoegen nemen met 47 punten.

De genoemde namen zijn echter wel stuk voor stuk reden voor Sweeney om niet voor een volledige tear down rebuild te gaan a la San Jose en Chicago. Mogelijk wordt zoiets in Boston ook niet gepruimd door de achterban. De club heeft simpelweg nog te veel goede spelers op het roster om daadwerkelijk volledig opnieuw te beginnen. De vraag is echter of de weg die Sweeney nu is ingeslagen succesvol is op de lange termijn.

Pastrnak nadert de 30 en Lindholm is die leeftijd zelfs al gepasseerd. Net als de 27-jarige Geekie liggen ze tot medio 2031 vast. Het is dan vooral hopen dat met name Pastrnak al die tijd tot de absolute elite blijft behoren, maar of hij in die periode nog als speler van Boston een gooi kan doen naar de Stanley Cup wagen we te betwijfelen. Dat we hier wat negatief zijn, komt ook vooral door de moves die Sweeney tijdens free agency maakte.

OP Z’N MINST OPMERKELIJK…

Veel volgers zullen op 1 juli toch een paar keer in hun ogen hebben gewreven. Hadden de Bruins nu echt Tanner Jeannot voor vijf seizoenen en een $ 3.4 miljoen AAV vastgelegd? Het antwoord was bevestigend. De man die als rookie serieus goed presteerde voor de Predators in 2021-2022 met 24 goals, 17 assists en legio knokpartijen zal inderdaad de komende jaren het ijs onveilig maken voor de Big Bad Bruins. Dat hij dit de laatste tijd bepaald niet deed voor de Lightning nam Sweeney maar even op de koop toe. Daar in Florida was Jeannot niets meer en niets minder dan een miskoop. Oh ja, ook vorig seizoen in LA ging het evenmin van harte.

Het is voor de Bruins te hopen dat de cultuur in Boston Tanner Jeannot weer aan de praat krijgt. Marco Sturm heeft een goede Jeannot namelijk hard nodig. De coach hoopt daarnaast dat Pavel Zacha zijn scoring touch van een paar jaar geleden kan vinden. Met 47 punten speelde de Tsjech zich nog in de top 3 van de topscorerslijst, maar dit zegt meer over de rest dan over Zacha. Twee jaar geleden had hij met dat aantal bijvoorbeeld de top 8 niet eens gehaald op dat roster…

Met Sean Kuraly werd een oude bekende terug naar Boston gehaald. De aanvaller bracht de laatste jaren door in Columbus, maar keert nu terug bij de club met wie hij in 2019 nog de Stanley Cup Final speelde. Michael Eyssimont is ook een aardige speler voor de breedte, terwijl in spelers als Marat Khusnutdinov en Matthew Poitras nog wel de nodige rek zit. Toch kunnen we niet anders stellen dan dat dit Boston wel erg afhankelijk is van de goals van David Pastrnak. Achter de Tsjech is het namelijk vooral hopen. Hopen op een goede Lindholm, een trefzekere Zacha en ga zo nog maar even door.

BEST STABIEL

Hoewel het aantal tegengoals anders beweert, was het defensief vorig seizoen helemaal nog niet zo heel slecht. Grote blikvanger op die blauwe lijn is natuurlijk Charlie McAvoy. Naast Pastrnak dé absolute topspeler van deze Bruins. De nog altijd pas 27-jarige Amerikaan miste (opnieuw) veel wedstrijden maar bewees desondanks zijn waarde voor deze club. McAvoy heeft inmiddels acht seizoenen achter de rug en wacht nog altijd op een jaar waarin hij alles speelt. Hij vormt waarschijnlijk een duo met routinier Hampus Lindholm. Ook de Zweed kampte met fysiek ongemak vorig seizoen en aast op revanche.

De grote en loeisterke Nikita Zadorov begint aan zijn tweede jaar in Boston. Hij liet zich vorig jaar al gelden door 145 strafminuten te verzamelen, maar compenseerde dit aanvallend met 22 punten. Voor zijn doen best veel. Henri Jokiharju is een soort van nieuw gezicht. De Fin werd in maart overgenomen van de Sabres en start dus aan zijn eerste volledige seizoen in Beantown. Veel goals hoeven ze van hem niet te verwachten, maar degelijk en betrouwbaar is Jokiharju dan weer wel.

Mason Lohrei beleefde vorig seizoen zijn definitieve doorbraak. De 24-jarige blueliner uit Baton Rouge moet nu bevestigen dat dit geen incident was en heeft in Andrew Peeke waarschijnlijk zijn partner. Deze voormalig Blue Jacket is vaak een grijze muis in het geheel, maar als verdediger hoeft dat niet slecht te zijn. Marco Sturm kan ook nog een beroep doen op Victor Soderstrom of Jordan Harris. De head coach heeft zo een defensief korps dat doet waar het uiteindelijk voor staat, maar dat we niet op veel avontuur of creativiteit kunnen betrappen.

SWAYMAN AAST OP REVANCHE

Blijven nog over de goalies. Dat was al een soap op zich toen Jeremy Swayman vorig jaar zomer maar niet wilde tekenen. Nadat de sluitpost op 6 oktober eindelijk zijn krabbel onder een meerjarig (en vet) contract had gezet, bleef hij de gemoederen bezig houden. En niet in positieve zin. Zijn bromance met voormalig teamgenoot Linus Ullmark leverde Boston veel succes en weinig tegentreffers op. Nu Swayman zelf de grote man is tussen de palen was het duidelijk even wennen. In 58 wedstrijden kreeg hij er 176 om de oren en daarmee de meeste van alle goalies in de league.

Joonas Korpisalo bewees eens te meer ook bepaald geen Linus Ullmark te zijn. De 31-jarige Fin is zeker geen slechte goalie, maar enige regelmaat is in zijn spel niet te vinden. Het ene moment kan Korpisalo een menselijke muur zijn, terwijl hij het volgende moment de gemakkelijkste goals weggeeft. Ook bij zijn komst vorig seizoen was hoop het toverwoord.

Bij de Blue Jackets werd Korpisale aanvankelijk gezien als groot talent, maar die belofte écht inlossen is hem tot nu toe nog niet gelukt. Althans niet op regelmatige basis. Een tegenvallend, of zeg maar gerust matig, seizoen van beide goalies zorgde er uiteindelijk voor dat slechts vier clubs een slechter save percentage konden overleggen dan deze B’s. Dat was best even wennen voor de fanbase, die de laatste jaren juist gewend was geraakt aan een uitstekend tandem onder de lat.

VOORSPELLING

In onze previews hebben we tot nu toe teams gehad die met een goed gemoed naar de toekomst konden kijken. Dit keer hebben we een franchise te pakken die in een neerwaartse spiraal zit. En daar nog niet zo 1,2,3 uit zal zijn. Met McAvoy en Pastrnak hebben de Bruins twee spelers die tot de absolute elite in de NHL gerekend mogen worden. Dat geldt ook voor een Swayman in topvorm. Achter hen wordt het al zoeken naar spelers die – met name aanvallend – écht het verschil kunnen maken.

Casey Mittelstadt, Pavel Zacha, Morgan Geekie, een goede Elias Lindholm en een fitte Arvidsson hebben dit in zich. Dat is echter veel te weinig om dit seizoen een rol te spelen in de Eastern Conference. De trouwe achterban van deze traditieclub zal aan de nieuwe status moeten wennen. Binnen de organisatie klotst het jonge talent ook niet tegen de plinten, waardoor de weg omhoog best lang en zwaar kan gaan worden. In Boston hebben ze jarenlang kunnen genieten van grote spelers en prachtige successen, maar die tijd ligt voorlopig even achter hen.

Cover photo: Bob DeChiara/USA TODAY Sports