De draft is in de boeken. We weten nu grotendeels hoe de teams er het komend jaar uitzien. Wie hebben het afgelopen week echter het beste gedaan? In deze terugblik op de draft kijken onze NFL-redacteuren naar de winnaars en de verliezers. Ook hebben ze het nog even over de toekomst van Aaron Rodgers.
Coverfoto: Gregory Shamus/Getty Images
De Florida Panthers zijn een beetje het buitenbeentje in de Central Division. Een steengoed team, maar niemand die echt rekening met de ploeg lijkt te houden. Daarom is het de hoogste tijd om dit team eens onder de loep te nemen. Daniel Sprong is prima bezig in Washington en hem komen we dan ook opnieuw tegen in de Top 5. Twee keer zelfs. In ons wekelijkse Rondje maken we al heel voorzichtig de balans op voor wat betreft het reguliere seizoen.
De Carolina Hurricanes zijn de jonge, aanstormende talenten. Tampa Bay is dat team dat elk jaar om de prijzen speelt. En dan hebben we nog de Florida Panthers. Wat moeten we daar mee aan? Ze hebben een prima coach in Joel Quenneville, een in potentie uitstekende goalie in Sergei Bobrovsky en Aleksander Barkov behoort al jaren tot de top in de league. Toch lijkt niemand echt rekening met deze ploeg te houden. Ja, het is een goed stel, maar moeten we de Panthers serieus nemen? Het verleden leert ons dat dit niet nodig is, maar de geschiedenis zou de komende maanden zomaar herschreven kunnen worden.
Het beloofde zo ontzettend veel, toen in 1996. In het derde jaar van het bestaan bereikten de Florida Panthers onder coach Doug MacLean de Stanley Cup Final. De bookmakers gaven de club nauwelijks kans, maar het viel allemaal op zijn plek dat seizoen. Tot ze in de finale Colorado ontmoetten en met 4-0 werden weggeveegd. Helaas leidde dit sprookje er niet toe dat de mensen in Florida opeens rijendik voor de kassa’s stonden om kaartjes te kopen. Uitzonderingen daargelaten vinden we de Panthers vrijwel jaarlijks terug in de onderste regionen van de league als het gaat om publieke belangstelling. Dat is misschien wel één van hun grootste problemen. Door de tegenvallende toeschouwersaantallen worden de Panthers niet altijd voor vol aan gezien.
Na die verloren SCF trad een periode van droogte in die tot op de dag van vandaag voortduurt. Ze bereikten deze eeuw pas drie keer de play-offs. Vorig seizoen mochten ze zich melden in de bubbel van Toronto, maar werden ze in de kwalificatieronde vrij eenvoudig (3-1) opzij gezet door de Islanders. De officiële play-offs gingen daardoor opnieuw aan hun neus voorbij. Het was een tegenvaller, want eigenlijk was alles erop gericht om eindelijk weer eens een mooie run in het postseason te maken. Sergei Bobrovsky was aangetrokken voor heel veel geld en Joel Quenneville was aangesteld als coach.
Hoewel Bobrovsky (.904 sv%) nog altijd niet het niveau haalt dat hij in Columbus had, valt het dit seizoen wat meer op z’n plek voor Coach Q en de zijnen. Dit hebben ze voornamelijk te danken aan een meer dan uitstekende aanval. Deze wordt geleid door twee spelers die door de volgers nog wel eens over het hoofd worden gezien. Aleksander Barkov (2013) en Jonathan Huberdeau (2011) werden allebei in de eerste ronde gedraft en zijn al jaren goud waard voor hun team.
Huberdeau is twee jaar ouder dan zijn teamgenoot uit het Finse Tampere, dus Huberdeau debuteerde ook wat eerder in de NHL. Het scheelde echter maar een paar maanden. Barkov was als junior niet eens een doelpuntenmachine, maar speelde als tiener al wel voor het Finse nationale team. In 2013 werd hij, na Nathan MacKinnon, als tweede gekozen in de draft. Datzelfde jaar maakte de Fin zijn debuut in de NHL. Barkov kwam in zijn eerste jaar tot 8 goals en 24 punten in 54 wedstrijden. MacKinnon deed ’t met 24 goals en 63 punten heel wat beter en legde dan ook beslag op de Calder Trophy. Barkov moest het doen met een zestiende plek.
Daarmee viel Barkov toch wat uit de toon, want een jaar eerder had Huberdeau wél de Calder gewonnen. De lockout stond een volledig seizoen in de weg, maar in de 48 potjes die deze jaargang rijk was, noteerde de man uit Quebec 14 goals en 31 punten in 48 wedstrijden. Meer dan genoeg om spelers als Brendan Gallagher, Brandon Saad of Vladimir Tarasenko achter zich te houden. De verwachtingen waren daarna hooggespannen voor Huberdeau, maar het duurde nog wel even voor hij die waarmaakte. Pas sinds 2018 lijkt de ware Jonathan Huberdeau op te staan. En niet geheel toevallig zitten de Panthers sindsdien ook in een opwaartse lijn.
Vanaf 2019 werden de ambities van de Panthers pas echt duidelijk. Sergei Bobrovsky moest Roberto Luongo doen vergeten onder de lat en Joel Quinneville zou herhalen wat hij in Chicago deed: winnen. Vorig seizoen pakte dit allemaal anders uit dan gehoopt, maar deze jaargang zijn de Panthers vanaf het begin bij de pinken. Door omstandigheden kregen ze ook alle gelegenheid om er lekker in te komen. De Panthers begonnen het seizoen namelijk tegen de beoogde laagvliegers en kregen daardoor de kans zich al vroeg in de kopgroep te nestelen. Aan de eerste zes wedstrijden, tegen Chicago, Columbus en Detroit, hielden de Panthers 11 van de mogelijke 12 punten over.
Goede resultaten tegen de “kleintjes” zijn noodzakelijk voor een play-offticket, maar eenmaal in het postseason is het wenselijk dat ook tegen de sterke teams goede resultaten worden behaald. Tegen de meeste clubs uit de Central is dit ook het geval. Alleen de Hurricanes werpen zich op als angstgegner. Florida speelde 8 wedstrijden tegen Carolina en pakte daarin slechts 6 punten. Tampa Bay is ook zeker van de play-offs en tegen hen ging het gelijk op. Beide teams wonnen drie keer en de Lightning scoorden gemiddeld net een fractie beter dan de Panthers. Florida scoorde gemiddeld 3.67 goals per duel en de titelverdediger 3.83.
Dat het de Panthers menens was, bleek ook wel tijdens de afgelopen trade deadline. Sam Bennett werd overgenomen van Calgary en moet voor nog meer scorend vermogen zorgen. Brandon Montour werd losgeweekt bij de Sabres en moet de geblesseerde Aaron Ekblad doen vergeten. De blueliner is naast Bobrovsky overigens sterkhouder die ook tot na 2023 vastligt. Met Huberdeau, Barkov, maar ook onder meer Carter Verhaeghe, MacKenzie Weegar, Anthony Duclair en Patric Hornqvist hadden ze al niet te klagen over scorend vermogen. Niet voor niets staat Florida in de top 3 wat betreft doelpunten voor. De komst van Sam Bennett maakt de aanval nog gevaarlijker. De center uit Ontario bloeit helemaal op in Florida. In Calgary had hij 38 wedstrijden nodig voor 12 punten. Bennett speelde nu 9 wedstrijden voor de Panthers en staat al op 13 punten.
Aanvallend heeft Quenneville de zaken prima voor elkaar. Defensief is er echter nog wel het een en ander op aan te merken. De Panthers laten de tegenstander gemiddeld genomen vaak op goal schieten. Op die lijst staan om hen heen alleen teams die de play-offs missen. Met een gemiddeld save percentage van .908 staat Florida nog net in het linkerrijtje. Dit is vooral het werk van backup Chris Driedger, die .923 achter zijn naam heeft staan. Sergei Bobrovsky won in Columbus twee keer de Vezina, maar valt in Sunrise voorlopig erg tegen. Na een teleurstellend 2019-2020 (.900 sv%) doet hij het nu (.904) nauwelijks beter. Zijn riante salaris ($ 10 mln per jaar) en het verwachtingspatroon lijken een loden last voor de Russische goalie. Gelukkig scoort zijn team voldoende om hem aan de nodige zeges (18) te helpen.
Defensief is er dus nog wel wat werk aan de winkel voor Quenneville, maar ook de special teams blinken bepaald niet uit. Zowel de PP als de PK zijn middenmoters en om succesvol te zijn in het postseason zal dit aanzienlijk beter moeten. Met de aanvallende kwaliteiten die Florida heeft, valt met name op de powerplay veel winst te boeken. Gezien de mogelijke tegenstanders in de eerste rondes, zal ook de PK een versnelling of twee hoger moeten schakelen. Carolina en Tampa Bay beschikken over een prima PP en door de nieuwe opzet komen teams uit dezelfde divisie elkaar tegen in de eerste en tweede ronde.
Offense wins games, defense wins championships. Quenneville zal deze wijsheid niet tegenspreken. De coach weet echter ook dat hij onder de huidige omstandigheden een probleem heeft. In de play-offs wordt over het algemeen minder gescoord en trekken teams de teugels defensief wat aan. Juist daar ligt bij de Panthers het probleem. Keith Yandle is al jaren een vaste waarde op de blauwe lijn, maar inmiddels de dertig ruimschoots gepasseerd. Radko Gudas, zijn maatje, is iemand die niet nalaat de botte bijl te hanteren, maar is daarnaast niet overdreven talentvol. Hun collega’s doen hun best, maar hebben toch ook niet de klasse die de blueliners van bijvoorbeeld Carolina of Tampa Bay hebben.
Met de komst van onder meer Bennett legde GM Bill Zito zijn kaarten op tafel: er moet weer eens gewonnen worden in de play-offs. Florida heeft daar ontegenzeggelijk de aanvallende kwaliteiten voor. Met een Bobrovsky in goeden doen, zal ’t ook defensief al een stuk beter gaan. Of dat voldoende is om de Lightning of de Hurricanes te kloppen, valt te betwijfelen. Met een blik op de contracten zal Zito ook beseffen dat de kansen op een Cup gaan slinken. Na 2022 loopt ’t contract van Barkov af en een jaar later volgt Huberdeau. Van veel ploeggenoten loopt de verbintenis al eerder af. Het contract van Bobrovsky én diens tegenvallende prestaties kunnen bij onderhandelingen wel eens als een molensteen om de nek gaan hangen.
Daniel Sprong begint een vaste klant in deze rubriek te worden en dat juichen we natuurlijk alleen maar toe. Deze week liet onze landgenoot zien dat het niet altijd hard of mooi hoeft, maar dat het kiezen van de juiste positie ook een kwaliteit is. We hebben in deze Top 5 ook aandacht voor een rookie van de Canadiens. Cole Caufield maakte onlangs zijn debuut en zaterdag was het tijd voor zijn eerste goal. En het was nogal een belangrijke!
Daniel Sprong blijft uitstekend presteren in het shirt van de Capitals. Hij was al trefzeker tegen de Islanders en afgelopen week vond hij ook tegen de Pittsburgh Penguins het net. Dit keer niet met een prachtig welgemikt schot, maar een fraaie tip-in. Hoewel zijn treffer Washington aan de leiding bracht, ging de wedstrijd met 5-4 verloren. Met de Capitals weet de Amsterdammer zich inmiddels verzekerd van een startbewijs voor de play-offs. Vorig seizoen mocht hij ook mee naar de bubbel van Toronto, maar kwam het niet tot speelminuten. Het moet raar lopen wil onze landgenoot volgende maand niet zijn eerste wedstrijden in ’t postseason spelen. Sprong is momenteel een vaste waarde in het team van Peter Laviolette en de coach geeft zijn Nederlander zelfs kansen op de eerste lijn.
Je hoort het zo vaak: verdedigen begint bij de aanval. Af en toe zijn het holle kreten, maar Ondrej Palat bewijst het gelijk van de stelling. Tijdens een herhaling van de laatste Stanley Cup Final maakte hij de opbouw van Dallas onmogelijk. Alle moeite was niet voor niets, want de dertigjarige Tsjech werd beloond met zijn vijftiende van het seizoen. Tampa Bay won betrekkelijk eenvoudig met 3-0 en blijft meedoen om de titel in de Central Division. Als we een blik op hun topscorerslijst werpen, dan zien we dat Palat één van de drijvende krachten achter het succes is. Nu de titelhouder het zonder Nikita Kucherov en Steven Stamkos moet doen, staan anderen op. Het slechte nieuws voor de concurrentie is dat beide supersterren mogelijk in de play-offs weer van de partij zijn.
De Montreal Canadiens ontpopten zich deze week tot de Comeback Kids van de North Division. Eerder deze week poetsten ze een achterstand tegen Winnipeg weg om er nog met de zege vandoor te gaan en zaterdag flikten de Habs ’t tegen de Sens opnieuw. De gamewinner kwam dit keer op naam van een bijzondere speler. Montreal pikte twee jaar geleden Cole Caufield op in de eerste ronde van de draft. Als junior had de aanvaller al seizoenen met 44, 50 en 77 goals achter de rug en op 26 april vond Dominique Ducharme de tijd rijp voor zijn debuut in de NHL. Tegen Calgary, Toronto en Winnipeg lukte het nog niet, maar in OT tegen Ottawa pakte de twintigjarige zijn moment. Zijn team had een 2-0 achterstand ongedaan gemaakt en Caufield maakte de comeback perfect. Zijn eerste goal in de NHL was goed voor de gamewinner en twee belangrijke punten.
De San Jose Sharks zijn bezig aan een reset. Zo noemt GM Doug Wilson het althans. Toch is Evander Kane gewoon z’n trefzekere zelf. Voor het zesde jaar op rij kwam de aanvaller tot minimaal 20 goals. Het klopt dat Kane in goeden doen tot de betere aanvallers in de league behoort, maar gezien zijn privéproblemen is dit uitermate knap. De vrijgevige Kane werd, ondanks een riant jaarsalaris van $ 7 mln. vlak voor het seizoen failliet verklaard. Het was zelfs de vraag of hij dit seizoen in actie kwam. Op het ijs liet hij zijn sores echter achter zich en is hij verreweg de meest trefzekere aanvaller in San Jose. Vanaf volgende week kan Kane zoeken naar een oplossing voor zijn problemen. Dan zit ’t seizoen er voor Kane en de Sharks op. De club mist dan voor het tweede jaar op rij de play-offs.
Nog een keer onze landgenoot! Ook maandag tegen de Rangers was het raak voor Daniel Sprong. Dit keer was ’t ook nog eens een historische treffer. De Amsterdammer scoorde zijn 31e goal in de NHL en passeert daarmee Ed Kea, die bijna 40 jaar een record achter zijn naam. Hij had de meeste goals van spelers die in Nederland waren geboren. Sinds afgelopen maandag is dit record in handen van Daniel Sprong. Om ook topscorer te worden van spelers met een Nederlands paspoort moet de winger van Washington nog behoorlijk aan de bak. Ed Beers, geboren in het Canadese Merritt, speelde tussen 1981 en 1986 250 wedstrijden in de NHL en scoorde 94 goals. De 6-3 zege van de Caps op de Rangers werd overschaduwd door het wangedrag van Tom Wilson, die twee keer flink over de schreef ging. Maar niet werd geschorst.
Cover Photo: Jess Starr/The Hockey Writers
Met nog 15 speelronden te gaan komt het einde van het seizoen snel dichterbij. De eerste playoff-plaatsen zijn reeds bevestigd en de strijd om het play-in toernooi woedt in alle hevigheid. Sommige teams moeten risico’s nemen, andere kunnen hun sterspelers rust gaan gunnen. Blessures spelen een grote rol bij de ontknoping van dit knotsgekke seizoen. Laten we een laatste keer kijken naar de MVP ranking.
26.2 ppg / 10.9 reb / 8.6 ast / 57% FG / 42% 3FG / 31 PER
Op 12 april blesseerde Jamal Murray zich in de laatste secondes van de wedstrijd tegen de Golden State Warriors. De volgende dag schreven velen de Denver Nuggets af als titelkandidaat. Een kleine maand later blijkt dat absoluut niet het geval.
Onder leiding van Nikola Jokić hebben de Nuggets, sinds de blessure, maar een wedstrijd verloren. Ze zijn geklommen naar de derde plaats in de playoff-ranking. Ze spelen met een vastberadenheid die hun vorig seizoen tot in de finale van de Western conference bracht.
The Joker speelt zijn beste basketbal op de momenten dat wedstrijden worden beslist. Mooi voorbeeld daarvan is de overwinning op de Memphis Grizzlies die pas na een dubbele overtime werd behaalt. Jokić was goed voor 47 punten, waarvan 13 in overtime, 15 rebounds en 8 assists.
31 ppg / 5.5 reb / 5.6 ast / 49% FG / 43% 3FG / 26 PER
Al 15 wedstrijden op rij laat Steph Curry zien dat hij weergaloos kan zijn. Voor zover dat mogelijk was schiet hij nu nog meer driepunters tegen een verbijsterend percentage van 43%.
Oke, hij heeft weleens een off-day waarin hij maar 2 van de 14 driepuntspogingen raak schiet, maar hij dicteert de wedstrijden waarin hij speelt. Met een middelmatig team lukt het de Warriors hoogstwaarschijnlijk om het play-in toernooi te halen.
Samen met sterkhouder Draymond Green, die als vanouds assists in de rondte smijt, is Curry in staat het elke tegenstander lastig te maken. Als hij dan ook nog on fire is met zijn schot blijken de Warriors een ware nachtmerrie om tegen te spelen.
28 ppg / 11.2 reb / 5.9 ast / 57% FG / 31% 3FG / 29 PER
Het lukt de Milwaukee Bucks maar niet om de dominantie van de afgelopen seizoenen te evenaren. Wisselvalligheid is troef dit seizoen. Tot overmaat van ramp raakte hun MVP onlangs geblesseerd aan zijn enkel. Gelukkig blijkt het een kleine blessure te zijn.
Als je de afgelopen wedstrijden van Giannis Antetokounmpo onder de loep neemt valt het tweeluik met concurrent Philadelphia 76ers het meest op. Beide wedstrijden werden gewonnen en beide keren was hij fenomenaal. Het was een reminder van hoe goed de regerend tweevoudig MVP kan zijn.
Alle focus van de Bucks richt zich nu op de playoffs. Verdedigend zijn ze sterker geworden, de puntjes worden op de I gezet en hun MVP is erop gebrand de league te laten zien dat zij kunnen schitteren tijdens de playoffs.
29.3 ppg / 10.8 reb / 3 ast / 51% FG / 38% 3FG / 30.9 PER
Eind april leken de 76ers de weg kwijt door vier wedstrijden op rij te verliezen. Dit kostte het team de eerste plaats in de Eastern conference en de media begon alweer te speculeren dat Philly toch niet zo goed bleek als gedacht.
Joel Embiid en consorten hebben het tij gekeerd en zijn nu vier wedstrijden ongeslagen. Het lijkt er sterk op dat de center gespaard wordt voor de playoffs, aangezien hij in de laatste wedstrijden maar 25 minuten speelde.
Over het hele seizoen gezien is Embiid aanzienlijk beter geworden. Hij scoort meer punten, schiet hogere percentages, maakt minder persoonlijke fouten en heeft zijn verdedigende rol geperfectioneerd. Hij kan als geen ander een wedstrijd bepalen, omdat hij aanvallend en verdedigend zo ontzettend sterk is. Het blijft echter de vraag of het aantal gemiste wedstrijden zijn MVP claim verzwakt. Zijn grote lichaam gaat helaas gepaard met vele blessures. Het is dan ook verstandig van coach Doc Rivers om Embiid zo fris mogelijk te houden voor de playoffs.
24.2 ppg / 10.3 reb / 5.9 ast / 46% FG / 42% 3FG / 20.3 PER
De New York Knicks staan vierde in de Eastern Conference en gaan voor het eerst sinds 2013 weer naar de playoffs. Vorig seizoen waren ze weer eens het lachertje van de league. De ijdele hoop dat de Big Apple sterren als Kevin Durant of Kyrie Irving aan zou spreken werd teniet gedaan door mismanagement en wanbeleid. Het sportieve klimaat was dermate laag dat geen ster eraan dacht voor de Knicks te gaan spelen.
Al die tijd bleken ze echter al over een ster te beschikken, want wat Julius Randle dit seizoen laat zien is op zijn minst Most Improved Player-materiaal. De komst van Tom Thibodeau heeft Randle verander van degelijke power forward naar moderne superster. Statistisch gezien heeft hij enorme stappen gemaakt, waarbij vooral zijn driepuntsschotpercentage opvalt. Vorig jaar was hij goed voor 28%, dit jaar gaan maar liefst 42% van zijn pogingen raak. Daarnaast is coach Thibs een defense-first prediker en ook op dat vlak is Randle de absolute sterkhouder van de Knicks.
Alles is veranderd voor de Knicks. Je kan ze niet meer afschrijven, ze zullen voor elke bal vechten en spelen weer met het mes tussen de tanden. Als Maddison Square Garden weer toeschouwers mag toelaten tijdens de playoffs zal blijken hoe groot de impact van hun succes is. Het klimaat is uiterst zonnig in New York, wellicht lukt het ze binnenkort wel om nog meer starpower aan te trekken om te schitteren naast Randle.
De Nets hebben drie sterren waarvan er maar een 48 wedstrijden of heeft gespeeld. Desondanks staan ze tweede in de standings. Kyrie Irving is de meest constante factor en mede door zijn bijdrage staan ze zo hoog. Eigenlijk is het wel frappant dat we nog altijd geen idee hebben hoe goed Irving, Durant en Harden samen zijn. Misschien doen ze dat wel met opzet…
Er is een sprookje gaande in The valley of the sun. Ze staan eerste in de zware Western Conference, hebben het beste record van de hele league en worden geleid door een veteraan van het eerste uur. Chris Paul is op 35-jarige leeftijd geslepen als een vos en is als geen ander uit op succes in de playoffs. Lukt het hem dit jaar wel om the Finals te halen?
De LA Clippers zijn stiekem bezig aan een heel solide seizoen. Niemand heeft het door dat Kawhi Leonard en Paul George tezamen de beste verdediging van de league vormen en niemand heeft door dat zij het hoogst percentage driepunters schieten. Als the Claw zijn piek bereikt, zoals zijn jaar bij de Raptors, dan zijn de Clippers een serieuze titelkandidaat.
Photo: Aaron Ontiveroz, The Denver Post
Daar waar er een NFL Draft is, zijn er winnaars en verliezers. Zo ook in de 2021 NFL Draft. Wie deden het goed, en wie wat minder? We kunnen, zeker bij de winnaars, niet elk team gaan opnoemen. Toch hebben we een paar teams uitgekozen die wat ons betreft een plekje bij de winnaars en verliezers verdienen.
We kunnen deze lijst eigenlijk nergens anders beginnen dan bij de Detroit Lions. De Lions hebben, wie puur naar de geselecteerde spelers kijkt, de beste draft gehad dit jaar. Ten eerste viel in de eerste ronde OT Penei Sewell, met afstand de beste OL in deze draft, dankzij de beslissing van de Cincinnati Bengals zo in de handen van Detroit. De Lions hadden Justin Fields en DeVonta Smith ook kunnen kiezen, maar besloten QB Jared Goff wat extra bescherming te geven. Qua value een fantastische pick.
Ook DL Levi Onwuzurike en Alim McNeill waren broodnodige versterkingen voor de defensive line van de Lions. Zeker in run defense zullen beide spelers hun steentje meteen bijdragen. De latere picks waren (op moment van schrijven) ook homeruns. CB Ifeatu Melifonwu, ILB Derrick Barnes en RB Jemar Jefferson gingen allemaal later dan verwacht en de Lions grepen hun kans. En met een gedrafte wide receiver genaamd Amon-Ra St. Brown is de draft van de Lions sowieso al geslaagd.
De Panthers hadden ook een fantastische draft. Naast het constant terugtraden en het verzamelen van picks kozen ze wat ons betreft ook nagenoeg foutloos hun spelers uit. De Panthers lieten de QB’s met de achtste pick schieten en besloten CB Jaycee Horn, die meteen kan starten, te draften. Vervolgens kwamen er enorm veel goede value picks: WR Terrance Marshall, OT Brady Christensen, TE Tommy Tremble, RB Chuba Hubbard en DT Daviyon Nixon. Allemaal spelers die later gingen dan verwacht en waar de Panthers vrolijk van profiteerde (mede dankzij het terugtraden). Ook de aanwinsten CB Keith Taylor, Deonte Brown en Shi Smith waren een goede combinatie van zowel need als value. Een fantastische en effectieve draft van first year GM Scott Fitterer. Nu is de voornaamste vraag hoe QB Sam Darnold het gaat doen in Carolina.
Alleen vanwege hun eerste twee picks verdienen de Bears al een plekje bij de winnaars. Chicago besloot in de eerste ronde omhoog te traden naar #11 om QB Justin Fields te draften. Daarmee werd de toekomst op QB (voor nu) aangetrokken. Daarna werd er met OT/OG Teven Jenkins in de tweede ronde enorme value gedraft en kreeg Fields (en Andy Dalton) meteen wat extra broodnodige bescherming.
In de zesde ronde besloot het front office van de Bears ook nog SWR Dazz Newsome (potentiele opvolger van Anthony Miller) en RB Khalil Herbert (back-up voor David Montgomery) te draften, om zo Andy Dalton en Justin Fields van extra wapens te voorzien. Al met al is de offense van de Bears er flink op vooruitgegaan. De defense is, zoals alom bekend, al ijzersterk. Genoeg reden tot optimisme in Chicago.
Tot slot misschien wel de grootste winnaars van allemaal: de Cleveland Browns. Een al ijzersterk roster is er afgelopen weekend nog eens flink op vooruit gegaan. Het begon allemaal in de eerste ronde met CB Greg Newsome II, die Greedy Williams en Jimmy Ward in de secondary moet gaan ondersteunen. Een van de meest soliede picks in deze draft. Daarna konden de Browns, wonder boven wonder, in de tweede ronde ILB/OLB Jeremiah Owusu-Koramoah draften. Een enorme steal en een flinke positie of need in Cleveland.
Maar daar hield het niet op. Ook James Hudson (OT), Tommy Togiai (DT), Tony Fields II (ILB), Richard LeCounte (S) en Demetric Felton (RB/WR) waren fantastische picks die zich voor het merendeel op het hoogste college-niveau al ruimschoots bewezen hebben. In de derde rond werd er wellicht een beetje gereached door WR/allround wapen Anthony Schwartz te draften, maar al met al was het de gok waard gezien alle andere soliede picks. Baker Mayfield en de Browns zijn zowel aanvallend als (vooral) verdedigend enorm verbeterd.
Tot slot: Mac Jones. Naar de Patriots. Wie zag dat nou aankomen. Doordat de Lions, Panthers en Broncos de QB’s oversloegen en de Bears voor Justin Fields kozen, kon de Alabama-QB naar Bill Belichick en de New England Patriots. De meest ideale plek waar Mac Jones (samen met de 49ers) terecht had kunnen komen. Match made in heaven, zeggen ze dan.
De Raiders stonden de afgelopen jaren al te boek als een team dat gewoon de spelers selecteerde waar het fan van was, ongeacht de ronde. Dat bleek ook dit jaar weer. De vraag is of het qua value wel de juiste keuzes waren. Het begon allemaal met OT/OG Alex Leatherwood, die veel eerder dan verwacht in de eerste ronde al gekozen werd. Als guard is hij wellicht een first round pick waard, maar als de Raiders hem als tackle zien is dit een enorme reach. Deze gok maakte ze echter goed door in de tweede ronde S Trevon Moehring te draften, een enorme steal.
Daarna ging het echter weer hard achteruit qua value. Malcolm Koonce (OLB), Nate Hobbs (CB) en Jimmy Morrissey (C) gaan waarschijnlijk geen hele grote rol spelen (zeker niet op korte termijn), terwijl er met Divine Deablo en Tyree Gillespie nog eens twee safety’s werden gekozen. Zeker na de pick van Moehring (die starter ready is) misschien een beetje te veel van het goede. De OL heeft nog steeds grote vraagtekens en de defense is er (op Moehring na) niet echt op vooruit gegaan. Kortom: dezelfde zorgen als vorig jaar bestaan nog steeds.
De Rams houden van receivers. Dat is wel de conclusie na de 2021 NFL Draft. Zo’n beetje elke pick van de Rams draft valt over de twijfelen. Te beginnen met de pick van WR Tutu Atwell in de tweede ronde, simpelweg te vroeg in de draft voor iemand die zo weinig weegt en wordt gezien als een allround wapen zonder echte duidelijk positie. Even later gingen de Rams verder door receivers Jacob Harris en Ben Skowronek ook nog eens te draften.
Ook de overige picks waren qua value geen goede picks. Ernest Jones in de tweede ronde en Bobby Brown III in de derde ronde werden bijvoorbeeld erg vroeg gekozen, zeker gezien er op OLB en DT op dat moment nog veel goede spelers beschikbaar waren. Of de gokjes van de Rams goed gaan uitpakken? De tijd zal het leren.
Tja. Ze staan inmiddels eigenlijk standaard in het lijstje met verliezers. De situatie rondom Deshaun Watson wordt met de dag droeviger en uitzichtlozer. Dit realiseren de Texans zich ook, dus besloten ze in de derde ronde (ja echt, toen waren ze pas aan de beurt) een QB te kiezen: Davis Mills. Hij zal starten als blijkt dat Watson komend seizoen niet kan of mag spelen.
Daarna werd het er niet veel beter op. De picks zelf zijn niet eens zo slecht (WR Nico Collins en TE Brevin Jordan), maar de manier waarop was dramatisch. De Texans besloten naar pick 89 te traden om Nico Collins te draften. Hiervoor gaven ze pick 109 en 158 in deze draft en een 2022 4th round pick op. Vervolgens werd even later LB Garrett Wallow in de vijfde ronde opgepikt. Dit gaven ze voor Wallow op: pick 174, 203, 212 en 233 in deze draft. Ja, echt.
Voor een team dat aan het rebuilden is, is het traden van vier picks voor twee spelers in ronde drie en vijf toch vrij bijzonder. Kortom: de spelers zijn hier niet het probleem: de draft strategie van de Texans is dat wel. Waarvan akte.
Oh ja, voordat we het vergeten. Joe Burrow is ook een verliezer. Niet dat Ja’Marr Chase (waarmee hij bij LSU een kampioenschap won) een slechte speler is, maar de offensive line wordt er met de aanwezigheid van Ja’Marr Chase niet beter op. Jackson Carman in de tweede ronde is leuk, maar geen Penei Sewell. Bij lange na niet. Een gemiste kans voor de Bengals.
Kirby Lee-USA TODAY Sports
Aaron Rodgers is de laatste superster quarterback die zich een weg wil banen uit zijn eigen team. Dit off-season gingen Russell Wilson en Deshaun Watson, voor hij in de problemen kwam met zijn massagebezoekjes, hem voor. Toeval? Ik denk het niet. Tom Brady is at fault: hij veroorzaakt paniek in de front offices van de NFL.
A-Rod is altijd al een beetje van een diva geweest, maar de laatste week zet de QB wel bijzonder veel druk op de Packers om een breuk te forceren. Green Bay doet overigens vrolijk mee door info over verschillende gesprekken en onderhandelingen te lekken. De breuklijn is bijzonder breed geworden. De reden is eenvoudig: de Packers willen geen gehoor geven aan de wensen van Rodgers. De voorbije tien eerste ronde picks in de draft waren negen maal defensief gericht. De enige offensieve speler was nota bene Jordan Love, een quarterback die Rodgers op termijn zou moeten vervangen.
De Packers werken nog met een old school mentaliteit, waarbij de front office beslist en de spelers liefst hun bek houden. De realiteit is echter dat de meeste teams zo denken. De Chicago Bears vroegen ooit aan Mike Glennon om naar een draft party te komen met fans en sponsors, om die avond gewoonweg Mitch Trubisky te draften. Glennon stond voor aap voor een pak vreemden, maar daar trok de front office zich geen bal van aan. Ook al wisten ze dat dit erg pijnlijk zou worden voor een gast die ze net zeventien miljoen dollar per jaar hadden beloofd.
Spelers proberen aan de hand van hun groeiende merken via social media meer invloed uit te oefenen op de coaches en het management. Dat is al jaren het geval, maar meestal viel dat nog in dovemansoren. Het jaar 2020 heeft dat veranderd. Tom Brady verhuisde naar de Tampa Bay Buccaneers en kreeg zo goed als alles waar hij om vroeg bij GM Jason Licht. Met succes tot in de Super Bowl. Mag het verbazen dat in het volgende off-season eerst Deshaun Watson en vervolgens Russell Wilson een breuk probeerden te forceren omdat hun eisen of vragen weggelachen worden? Helemaal niet.
Heel kort geleden kregen de franchise quarterbacks van de toekomst hun zin. Geloof je me nog niet? Bekijk dan de draft. De Bengals kiezen bijvoorbeeld J’Marr Chase nadat QB Joe Burrow openlijk campagne voerde voor zijn maatje bij LSU. Tua kreeg bij Miami Jaylen Waddle in de schoot geworden, een oude teammakker bij Alabama. Trevor Lawrence kreeg zijn running back maatje, Travis Etienne, van Clemson toegevoegd in Jacksonville. Een decennium geleden was het ondenkbaar dat een jonge quarterback nog maar gehoord werd in de personeelsbeslissingen.
Of de breuk tussen Rodgers en Green Bay komt, is onzeker. Wat ik wel zeker acht, is de groeiende kracht van de spelers in beslissingsmomenten van teams. Worden ze niet behandeld zoals ze dat willen, dan kunnen ze tegenwoordig steeds makkelijker een breuk forceren. Vraag dat maar aan Jamal Adams.
Lees hier alle columns in de LAUdible-serie!
Coverfoto: Greg M. Cooper/USA Today Sports
Het NBA-seizoen 2020-21 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.
Northwest Division: 1. Utah Jazz (46-18), 2. Denver Nuggets (43-21), 3. Portland Trail Blazers (36-28), 4. OKC Thunder (21-44), 5. Minnesota Timberwolves (20-45)
Pacific Division: 1. Phoenix Suns (46-18), 2. LA Clippers (43-22), 3. LA Lakers (36-28), 4. GS Warriors (32-32), 5. Sacramento Kings (27-37)
Southwest Division: 1. Dallas Mavericks (36-28), 2. Memphis Grizzlies (32-31), 3. SA Spurs (31-32) , 4. New Orleans Pelicans (29-35), 5. Houston Rockets (16-49)
De Suns hebben de Jazz ingehaald om de eerste plaats te veroveren. Daarmee hebben ze zich ook officieel geplaatst voor de NBA Playoffs, waardoor de negatieve reeks van de Suns eindelijk doorbroken is. Phoenix stond op plek twee qua langste afwezigheid in de playoffs. De laatste keer dat ze meededen aan the postseason was in 2010. In dat jaar gingen ze eruit tegen de Lakers, die uiteindelijk kampioen werden.
Deze week hebben de Suns vier wedstrijden op rij gewonnen. De Knicks, Clippers, Jazz en Thunder werden verslagen. Dat waren zeker niet de makkelijkste tegenstanders, aangezien ze met deze zeges de negen game winning streak van de Knicks doorbraken, een grote titelkandidaat in de Clippers versloegen en de Jazz van de koppositie afstoten. De OKC Thunder waren op papier de minste opponent, maar ironisch genoeg kwamen zij het dichtste bij een overwinning. Het werd 123-120 in het voordeel van Phoenix.
De Timberwolves hebben voor het eerst dit seizoen vier wedstrijden op rij gewonnen. Drie daarvan waren in de afgelopen zeven dagen. De week eindigde echter wel met een teleurstellend OT verlies tegen de Pelicans. De Utah Jazz werden tijdens de winning streak twee keer op rij verslagen. Daarna wonnen de Timberwolves ook van de Rockets en Warriors. Deze goede vorm komt alleen veel te laat voor de Timberwolves. Ze maken al geen kans meer op de playoffs, ondanks het nieuwe play-in toernooi.
James Harden staat bekend als een van de beste scorers in de geschiedenis van de NBA. De voormalig Rocket heeft spectaculair gepresteerd en bijzondere reeksen neergezet, zeker als het gaat over scoren. Ook kwam The Beard vaak wat negatief in het nieuws door bijvoorbeeld een bezoek aan een stripclub. Toch lukte het hem regelmatig om na zulke uitstapjes of negatieve persaandacht veel ballen erin te schieten. Kevin Porter Jr. deed de naam van Harden eer aan door afgelopen week een boete te krijgen van 50.000 dollar, en de volgende dag 50 punten te scoren en 11 assists uit te delen. Ook was hij goed voor 5 rebounds tegen niemand minder dan de Bucks. Houston won uiteindelijk met 143-136 van Milwaukee. Giannis Antetokounmpo begon wel aan de wedstrijd, maar verliet het veld al na 46 seconden.
Kevin Porter Jr. heeft met deze prestatie nog een paar mijlpalen bereikt. Hij is pas de vierde speler die minimaal 50 punten maakt voor z’n 21ste. LeBron James lukte het twee keer en Brandon Jennings een enkele keer. Een week voor zijn verjaardag maakte ook Devin Booker een paar jaar geleden 70 punten. Porter Jr. zelf is de jongste speler ooit die minimaal 10 assists gaf in een 50-point game. Daarmee haalt hij LeBron, in die 23 jaar oud was toen hem dit lukte.
LeBron James keerde afgelopen week terug bij de Lakers na een afwezigheid van 20 wedstrijden. Zelf gaf hij aan in een interview dat hij door de enkelblessure waarschijnlijk nooit meer 100% zal zijn. Zijn terugkeer ging dan ook niet zoals Lakers-fans hadden gehoopt. 30 april in het duel met de Kings stond The King eindelijk weer binnen de lijnen. De Sacramento Kings wonnen toen met 110-106. Ook de Toronto Raptors waren even later te sterk voor The Purple & Gold. De Lakers hebben zo drie wedstrijden op rij verloren. LeBron heeft leuke dingen laten zien, maar echt goed was het niet. In beide duels had hij 5 turnovers en minder dan 20 punten. Uiteraard had hij een lange afwezigheid achter de rug.
De Western Conference speler van de week van SportAmerika is in deze editie Devin Booker. De shooting guard van de Phoenix Suns was goed voor 29,3 ppg, 3,5 apg en 3,5 rpg. Na een wat mindere periode wat field goal percentage betreft schoot hij deze week weer ruimt 50 procent raak. De Suns hebben vier duels op rij gewonnen en dat is mede te danken aan het consistente scoren van D-Book. Alleen tegen de Clippers lukte het niet om meer dan 30 punten te maken. Toen was hij goed voor 21.
Er staan ook deze week weer wat leuke duels op het programma. Aankomende nacht om half twee nemen de Warriors het bijvoorbeeld op tegen de Pelicans. Met spelers als Zion Williamson en Steph Curry die in actie komen is spektakel gegarandeerd. De Lakers staan om 4 uur ’s nachts tegenover de Nuggets. Een dag later komt de nieuwe koploper, Phoenix, in actie tegen de Cavaliers. Aankomend weekend zien we een enkel team uit het Westen om een mooi tijdstip spelen. Zondagavond om half tien spelen de Clippers dan tegen de Knicks.
Coverfoto: Troy Taormina – USA TODAY Sports
Dit seizoen stellen we op SportAmerika aan het eind van elke maand een roster samen van de beste spelers van die maand in Major League Baseball. We trappen af met de National League, waarin we een aantal bekende en minder bekende namen zien opduiken.
STATS: 84 AB, .238/.333/.512, .845 OPS, 2 2B, 7 HR, 16 RBI, 2 SB
Net als in de American League is het catcherlandschap in de National League niet om over naar huis te schrijven. Eén van de weinige sterren op de positie is Willson Contreras en de Cubs-catcher deed het in april verdienstelijk, voornamelijk op het gebied van power output.
De enige andere catchers die een beetje in de buurt kwamen, waren (niet verrassend) de twee andere NL topcatchers: James McCann en J.T. Realmuto. Contreras was echter wel een stukje beter.
STATS: 81 AB, .296/.394/.531, .925 OPS, 4 2B, 5 HR, 22 RBI
Meer walks dan strikeouts en een prima productie across the board maken van Jesus Aguilar de beste eerstehonkman van de maand april in de National League.
Rhys Hoskins sloeg acht homeruns voor de Phillies in april en ook Colorado’s C.J. Cron had een prima eerste vier weken. Overige verwachte kandidaten als Anthony Rizzo, Freddie Freeman en Pete Alonso bleven wat achter.
STATS: 99 AB, .273/.308/.556, .863 OPS, 4 2B, 8 HR, 16 RBI, SB
Ondergetekende bestuurt al enige jaren de Ryan McMahon-hypetrein, maar gebrek aan een positie en speeltijd deden de nu 26-jarige multi-inzetbare hitter altijd de das om in Colorado. Nu Nolan Arenado vertrokken is en Ian Desmond soort van met pensioen is na twee seizoenen op rij zijn opt-out te hebben gebruikt, is er ineens plek voor McMahon. Hij grijpt deze dit seizoen met beide handen, want in de maand april voerde hij alle NL tweedehonkmannen aan in hits (27) en RBI’s (16). Hij sloeg ook nog drie homeruns in één wedstrijd.
Achter McMahon volgden 2B steals leader Jazz Chisholm (Miami Marlins, 7), Josh Harrison (Washington Nationals), Kolten Wong (Milwaukee Brewers) en Eduardo Escobar (Arizona Diamondbacks).
STATS: 87 AB, .322/.412/.667, 1.078 OPS, 9 2B, 7 HR, 19 RBI
Het was een nek-aan-nek-race tussen Kris Bryant en Justin Turner, maar Bryant ging er nipt met de eer vandoor. Hoe close het was, is hieronder overigens goed te zien. Beide spelers hadden een weergaloze maand april, maar Bryant voerde de NL aan in hits voor derdehonkmannen (31), eentje vóór Turner.
Bryant: 87 AB, .322/.412/.667, 1.078 OPS, 9 2B, 7 HR, 19 RBI
Turner: 94 AB, .330/.409/.596, 1.005 OPS, 7 2B, 6 HR, 20 RBI
Voor Bryant is de revanchetour in zijn contractjaar dus goed begonnen. Nadat er veelvuldig en openlijk getwijfeld werd aan de lange slugger na een mager jaar en contractperikelen, is hij nu dus als een bat out of hell het seizoen ingeknald. Hoewel de Cubs nog steeds geen schim van een kampioensploeg zijn, is Bryant één van de beste spelers in de National League.
Atlanta’s Austin Riley en St. Louis’ Nolan Arenado volgden op gepaste afstand.
STATS: 69 AB, .246/.321/.594, .915 OPS, 3 2B, 7 HR, 11 RBI, 4 SB
Negen dagen missen met een blessure en toch de NL aanvoeren in homeruns voor kortestops: Fernando Tatis Jr. deed het in april gewoon. Dat daar slechts 11 RBI’s tegenover staan, zegt wel iets over in wat voor situaties de homeruns meestal komen, maar toch.
Trea Turner (Nationals), Trevor Story (Rockies) en Javier Baez (Cubs) konden aardig meekomen met Tatis. Turner voerde alle NL-kortestops aan in steals hits (29) en steals (7), Baez in RBI’s (22) en strikeouts (36, tegenover slechts één vrije loop…) en Story in triples (2).
STATS: 87 AB, .370/.414/.679, 1.093 OPS, 5 2B, 3B, 6 HR, 16 RBI
Jaren geleden, toen Jesse Winker één van de top prospects in de Reds-organisatie was, stond hij vooral bekend als een contact hitter, maar deze afgelopen maand zagen we Winker die contactkunde combineren met een aardige power output. Hoewel hij wat concurrentie kreeg van David Peralta (Arizona Diamondbacks), Raimel Tapia (Colorado Rockies) en Corey Dickerson (Miami Marlins) was Winker met gepaste afstand de beste linksvelder in de NL in april.
STATS: 64 AB, .266/.351/.563, .914 OPS, 2B, 6 HR, 19 RBI, 2 SB
Twee Cincinnati Reds-outfielders op rij in het NL Team van de Maand, dat zie je niet vaak. Tyler Naquin is ook zeker niet de meest voor de hand liggende naam voor een Team van de Maand, maar de voormalig Cleveland Indian deed het in april uitstekend. Hij voerde alle NL midvelders aan in homeruns en RBI’s en bleef de concurrentie dus voor.
Die concurrentie bestond uit Trent Grisham (San Diego Padres) en Starling Marte (Miami Marlins), totdat laatsgenoemde geblesseerd raakte. Ook LA’s Chris Taylor deed een aardige duit in het zakje.
STATS: 88 AB, .341/.443/.705, 1.148 OPS, 6 2B, 3B, 8 HR, 18 RBI
Er stond in april weer bijna geen maat op Atlanta’s ster-outfielder Ronald Acuna Jr. De MVP-kandidaat voerde alle NL outfielders aan in homeruns (8) en RBI’s (18) en droeg de Braves-aanval door de maand april heen. Hij krijgt misschien niet (meer) alle aandacht die hij verdient, nu men zo verliefd is op het nieuwe speeltje Tatis Jr., maar Acuna is nog steeds appointment television in MLB.
Hij bleef Nicholas Castellanos en Bryce Harper voor in de verkiezing voor de beste rechtsvelder van de maand. Castellanos had het trio Reds-outfielders kunnen completeren, maar Acuna bleef hem voor.
SP1: JOE MUSGROVE (San Diego Padres)
34.0 IP, 2-3, 2.38 ERA, 47 K, 7 BB, 18 H, 0.74 WHIP, no-hitter
Uiteraard is Joe Musgrove onze SP1 van de maand april, want als Carlos Rodon het dankzij zijn no-hitter in de AL wordt, is Musgrove het vanwege zijn no-hitter in de National League. Verder had Musgrove ook zeker geen slechte maand, maar normaal gesproken moet hij een aantal van zijn rotatiegenoten in dit artikel voor zich laten.
SP2: JACOB DEGROM (New York Mets)
35.0 IP, 2-2, 0.51 ERA, 59 K, 4 BB, 15 H, 0.57 WHIP, CG, SHO
Jacob deGrom is er daar één van, want er stond in april weer geen maat op de rechtshandige super-ace van de New York Mets. DeGrom lijkt hard op weg naar een volgende Cy Young Award, als hij op deze manier de tegenstand blijft domineren. Naast deGrom en Musgrove gooiden alleen Aaron Nola, Zac Gallen en Anthony DeSclafani een complete game shutout. Madison Bumgarner lukte dat overigens ook, maar dan in zeven innings (later meer hierover).
SP3: CORBIN BURNES (Milwaukee Brewers)
29.1 IP, 2-2, 1.53 ERA, 49 K, 0 BB, 16 H, 0.55 WHIP
Het is dat Burnes richting het einde van de maand op de COVID (?) IL werd gezet, want anders had hij misschien deGrom wel een plekje kunnen afsnoepen. 49 strikeouts in 29.1 innings, met een totaal van nul (als in 0) vrije lopen is ongeëvenaard. Wanneer hij terugkomt, zal hij proberen het record van aantal strikeouts tussen walks van Kenley Jansen proberen af te snoepen. Burnes was een revelatie in april.
SP4: BRANDON WOODRUFF (Milwaukee Brewers)
35.0 IP, 2-0, 1.80 ERA, 40 K, 9 BB, 19 H, 0.80 WHIP
Burnes’ rotationgenoot Brandon Woodruff vloog, mede door Burnes’ extreme prestaties, een beetje onder de radar, maar de geroutineerde rechtshander was ook lights-out in april. Met slechts 19 honkslagen tegen in 35 innings en 40 strikeouts tegenover 9 walks had Woodruff duidelijk zijn stuff ook werkende, deze maand.
SP5: TREVOR ROGERS (Miami Marlins)
28.0 IP, 3-2, 1.29 ERA, 38 K, 10 BB, 18 H, 1.00 WHIP
Eén van de voorlopers voor NL Rookie of the Year is Miami’s Trevor Rogers, die een fabuleuze maand april had. In 28.0 innings parkeerde hij 38 slagmensen met drie slag terug op de bank, gooide hij slechts 10 vrije lopen en domineerde hij meerdere sterke lineups. Zijn eerste start van de maand mei was wat ongelukkig, maar houd Rogers in de gaten wanneer hij op de heuvel staat.
Disclaimer: het was moeilijk om Madison Bumgarner uit de rotation te laten, want in theorie gooide MadBum ook een no-hitter. Hij deed dit in een doubleheader game die maar zeven innings duurde. Aangezien MLB de wedstrijd niet als officiële no-hitter heeft erkend, en Bumgarner de maand verder afsloot met een 5.58 ERA, valt hij ondanks de fraaie single-game performance toch buiten de rotation. Hij verdiende echter wel een uitgebreidere shoutout dan alleen een plekje bij de ‘eervolle vermeldingen’.
EERVOLLE VERMELDINGEN
Anthony DeSclafani (San Francisco Giants), Kevin Gausman (San Francisco Giants), Marcus Stroman (New York Mets), Clayton Kershaw (Los Angeles Dodgers), Yu Darvish (San Diego Padres), Freddy Peralta (Milwaukee Brewers), Trevor Bauer (Los Angeles Dodgers), Max Scherzer (Washington Nationals).
Coverfoto: Richard W. Rodriguez / AP
De afgelopen week stond volledig in het teken van de 2021 NFL Draft. Het zat er al twee jaar aan te komen en het werd waarheid: Trevor Lawrence ging als eerste. Naast de draft speelden er echter ook andere dingen. Van twee voormalig eerste ronde picks werd de fifth year option gelichtt en er was veel rumoer rondom Aaron Rodgers. Dat en meer in de NFL Weekly.
Met de eerste pick in de 2021 NFL Draft kozen de Jacksonville Jaguars voor Clemson-quarterback Trevor Lawrence. Sinds zijn freshman year werd Lawrence genoemd als nummer één pick in een NFL Draft en die reputatie maakte hij deze week waar. Het feit dat Jacksonville als eerste mocht kiezen en dat Lawrence beschikbaar was, leidde tot de keuze voor Urban Meyer als head coach. Tevens zorgde het voor hernieuwd vertrouwen bij de geplaagde fanbase. Met de eerste number one overall pick van de Jaguars ooit lijkt het erop dat ze een generational talent binnenhalen.
Lawrence werd nagenoeg perfect beoordeeld in aanloop naar de draft, omdat hij alle facetten van de positie beheerst. Hij is atletisch, gooit snel en zijn mechaniek is uitstekend. Hij heeft een goede arm en kan vanuit iedere positie bijna iedere plek op het veld bereiken. Daarnaast is zijn voetenwerk goed en staat hij ook rennend zijn mannetje. Er gloort hoop in Jacksonville.
Zoals ieder off-season draait de geruchtenmolen rondom Packers quarterback Aaron Rodgers op volle toeren. Aan het begin van de week gaf Green Bay GM Brian Gutekunst aan dat Rodgers “their guy” is en hun quarterback zal zijn voor “de nabije toekomst”. De uitlatingen volgden naar aanleiding van vragen rondom de contractverlenging van Rodgers. Naarmate de week vorderde, kwamen er meer en meer geluiden naar buiten over ontevredenheid vanuit het kamp Rodgers.
NFL insider Adam Schefter liet weten dat AR12 zijn teamgenoten al had laten weten niet terug te willen keren bij de Packers. Later kwam daar vanuit Yahoo Sports bij dat Rodgers Green Bay een ultimatum heeft gesteld: Gutekunst eruit of ik eruit. De ontevredenheid rondom de contractonderhandelingen voedt deze geruchten. Overigens komt daar ook nog eens bij dat 49ers GM Lynch heeft toegegeven dat zijn organisatie Rodgers probeerde in te lijven via een trade. Voor hem was al snel duidelijk dat dit absoluut niet tot de mogelijkheden behoorde.
De tijd zal leren wat er van de geruchten waar is. In de draft werd in ieder geval eindelijk een extra wapen voor Rodgers binnengehaald. Een wide receiver met dezelfde initialen en achternaam, Amari Rodgers, speelt komend seizoen in het groen en geel van Green Bay.
Met het lichten van de fifth year options van zowel Barkley als Vea zijn respectievelijk de Giants en Buccaneers langer voorzien van de diensten van de voormalig first round picks. Het geeft de teams en spelers iets langer de tijd om na te denken over hoe de gezamenlijke lange termijn plannen eruit zullen zien. Beide spelers kennen recente strubbelingen met blessures, maar zijn ook uiterst talentvol. Het feit dat de opties zijn gelicht, laat zien dat de teams vertrouwen hebben in de fysieke gesteldheid van de spelers. Tampa Bay liet met contractverlengingen voor Lavonte David en Shaquil Barrett al zien dat ze bereid zijn om de portemonnee te trekken voor uitzonderlijke spelers.
Coverfoto: Tony Dejak/Associated Press
Dit seizoen stellen we op SportAmerika aan het eind van elke maand een roster samen van de beste spelers van die maand in Major League Baseball. We trappen af met de American League, waarin we een aantal bekende en minder bekende namen zien terugkeren.
Noot vooraf: Vanaf het outfield wordt het een ingewikkeld verhaal, want MLB.com hanteert nogal rare richtlijnen als het op positietoewijzingen aankomt. Zo heeft J.D. Martinez 21 wedstrijden als Designated Hitter op het veld gestaan, maar heeft MLB.com hem als linksvelder op hun statistiekenlijst gezet. Hetzelfde geldt voor Giancarlo Stanton — die uitsluitend als DH optrad, maar door MLB.com in het linksveld wordt gezet — en Yermin Mercedes, die als eerstehonkman aangemerkt staat (maar vrijwel full-time DH’t). Shohei Ohtani wordt dan weer uitsluitend als pitcher weergegeven, terwijl ook hij aan slag meedoet. De enige ‘echte’ DH volgens de moederwebsite is Nelson Cruz. We moeten dus hier en daar lastige keuzes maken.
STATS: 97 AB, .268/.304/.485, .788 OPS, 6 2B, 5 HR, 13 RBI
Kyle Higashioka van de Yankees had ook een goede maand, maar zag slechts sporadisch actie. Salvador Perez is daarom onze keuze op de catcherpositie. Veel keuze was er verder overigens ook niet. Yasmani Grandal beleeft een slechte start, Gary Sanchez lijkt meer speeltijd te verliezen aan Higashioka, Sean Murphy kampt met problemen en de overige catchers komen überhaupt eigenlijk amper in het stuk voor.
STATS: 80 AB, .350/.490/.663, 1.153 OPS, 4 2B, 7 HR, 20 RBI
Door MLB’s gehussel met posities moesten we een keuze maken, maar Vladimir Guerrero Jr. kwam als winnaar uit de bus voor de maand april. Heel gek is dat niet, als je 1.153 OPS’t over een hele maand en bijna de helft van het aantal slagbeurten op het honk eindigt. En passant sloeg hij als jongste Blue Jays ooit ook nog drie homeruns in één wedstrijd. Guerrero lijkt eindelijk z’n grote belofte in te lossen.
Overige kandidaten als Yuli Gurriel (Astros), Matt Olson (Athletics) en Nate Lowe (Rangers) kwamen tekort.
STATS: 99 AB, .293/.375/.535, .910 OPS, 3 2B, 7 HR, 14 RBI, 2 SB
Niet helemaal onverwacht, maar toch apart om een Ranger in deze lijst te zien: Nick Solak had een fenomenale eerste maand van het seizoen. Toch hebben we ook een serieuze blik geworpen op Seattle’s Ty France, die in evenveel wedstrijden 8 doubles, 3 homeruns en 12 RBI’s sloeg. De 7 big flies van Solak gaven uiteindelijk de doorslag. Chicago’s Nick Madrigal eindigde op plek drie. Het verhaal voor hem is bekend: bijna .400 OBP, nul power, swingt bijna nooit mis en slechts drie strikeouts. Solak was echter onaantastbaar. De 26-jarige Illinoian heeft zichzelf op de kaart gezet.
STATS: 92 AB, .293/.371/.587, .958 OPS, 6 2B, 7 HR, 21 RBI, SB
Rafael Devers blijft één van de meer electric spelers in de American League. De maand april was weer ouderwets genieten van de lefty slugger in Boston. Z’n defense blijft altijd een klein probleem, maar zolang hij blijft slaan zoals hij dat de eerste 30 dagen van het seizoen deed, is er niets wat hem tegen lijkt te kunnen houden.
Devers bleef Jose Ramirez (Cleveland), Joey Wendle (Tampa Bay) en Gio Urshela (New York) nipt voor.
STATS: 97 AB, .330/.369/.546, .915 OPS, 9 2B, 4 HR, 13 RBI, SB
Het feit dat Xander Bogaerts in april evenveel extra-base hits als RBI’s noteerde (13) tekent een beetje de situatie van de Red Sox, maar als het op individuele prestaties aankomt, was Bogaerts de beste kortestop in de American League over de afgelopen maand. De veteraan draagt zijn team in Boston en doet dat op All-Star-niveau.
Bogaerts bleef Bo Bichette (Blue Jays), Tim Anderson (White Sox) en Carlos Correa (Astros) voor. Bichette voerde alle kortestops in de AL aan in RBI’s in april (15), terwijl Anderson in slechts tweederde van het aantal slagbeurten van Bogaerts en Bichette vergelijkbare stats overlegde. Tevens voerde TA de league aan in steals voor kortestops (5).
STATS: 94 AB, .351/.430/.745, 1.175 OPS, 10 2B, 9 HR, 25 RBI
Noodgedwongen gaan we mee met MLB.com en zetten we Martinez in het linksveld en niet Stanton, Oakland’s Mark Canha of Houston’s Michael Brantley. Martinez had een fabuleuze eerste maand, sloeg drie homeruns in één wedstrijd, noteerde 12 extra-base hits in acht duels en voerde de American League aan in homeruns en RBI’s. Het lijkt erop dat Martinez, nu hij weer televisie mag kijken tussen slagbeurten door, het lek boven heeft.
STATS: 68 AB, .425/.523/.781, 1.304 OPS, 8 2B, 6 HR, 14 RBI
Mike Trout speelde de beste maand april uit zijn legendarische carrière en tóch is Byron Buxton onze center fielder van de maand. Wauw. De twee ontliepen elkaar weinig, maar de enigmatische outfielder van de Twins was nét een fractie beter.
Trout: 73 AB, .425/.523/.781, 1.304 OPS, 8 2B, 6 HR, 14 RBI
Buxton: 68 AB, .426/.466/.897, 1.363 OPS, 8 2B, 8 HR, 14 RBI, 3 SB
Tsja, een verkeerde keuze kun je hier eigenlijk niet maken. Ook defensief liet Buxton met enige regelmaat zijn ongelooflijke kwaliteiten zien. Het is voor de Twins en de sport te hopen dat Buxton eens fit blijft, want dan zouden we een historisch seizoen tegemoet kunnen zien. Hij blijft, naast Trout, ook Baltimore’s Cedric Mullins, Boston’s Alex Verdugo en Chicago’s Luis Robert voor.
STATS: 82 AB, .329/.398/.549, .947 OPS, 4 2B, 3B, 4 HR, 18 RBI
Jared Walsh verdeelde zijn speeltijd tussen eerste honk en rechtsveld, maar speelde meer dan de helft van zijn tijd op de 9, dus krijgt hij de eer boven Aaron Judge van de Yankees (die overigens ook geen verkeerde maand april had). Walsh stak er echter net een tikje verder bovenuit. De 27-jarige Walsh lijkt een doorbraak mee te maken, na goede (maar niet geweldige) seizoenen in 2019 en 2020. Hij is een prettige verrassing voor een Angels-ploeg die mee wil doen om de prijzen.
STATS: 82 AB, .415/.455/.659, 1.113 OPS, 5 2B, 5 HR, 16 RBI
Zoals gezegd: er is volgens MLB.com maar één DH in de American League (en dat is Nelson Cruz), maar als je het over een Team van de Maand april hebt en je ruimt dan geen plek in voor Yermin Mercedes, doe je iets niet goed. The Yerminator brak in de eerste week van het seizoen meerdere records, o.a. voor aantal hits op rij aan het begin van een carrière door 8-uit-8 te gaan, en leek eigenlijk in april niet af te stoppen. Hij voerde tevens de hele maand de AL aan in slaggemiddelde en sloeg ongelooflijke bommen van homeruns. Geen DH in de league kreeg zoveel air time als Mercedes. Gezien zijn prestaties was dat niet onterecht.
SP1: CARLOS RODON (Chicago White Sox)
25.0 IP, 4-0, 0.72 ERA, 36 K, 9 BB, 7 H, 0.64 WHIP, no-hitter
Als je een no-hitter gooit, ben je automatisch al een kandidaat voor SP1 in ons team van de maand, maar Carlos Rodon zette daar nog eens buitenaardse rest van de maand tegenover. Hij was ongenaakbaar en was de beste werper in de American League.
SP2: GERRIT COLE (New York Yankees)
37.2 IP, 4-1, 1.43 ERA, 62 K, 3 BB, 24 H, 0.72 WHIP
Gerrit Cole gooide maar liefst vijf wedstrijden en noteerde een bizarre 62/3 K-BB ratio. Hij is de ace van een Yankees-ploeg die verder wat moeizaam uit de startblokken komt, maar tot nu toe is Cole alle dollars die hij jaarlijks bijgeschreven krijgt, waard.
SP3: SHANE BIEBER (Cleveland Indians)
42.1 IP, 3-2, 2.76 ERA, 68 K, 14 BB, 28 H, 0.99 WHIP
Regerend Cy Young-winnaar Shane Bieber ging gewoon verder waar hij was gebleven in 2020: veel strikeouts, weinig runs tegen. Enige smetje op het seizoen tot nu toe is het aantal homeruns dat Bieber al tegen heeft gekregen (5). Verder ligt hij op koers voor een nieuwe top-3-finish in de Cy Young Award.
SP4: TYLER GLASNOW (Tampa Bay Rays)
37.2 IP, 3-1, 1.67 ERA, 56 K, 11 BB, 19 H, 0.80 WHIP
Als je diep de statistieken induikt, is Tyler Glasnow tot nu toe misschien wel beter dan Bieber, hoewel laatstgenoemde een belachelijke strikeoutrate er op nahoudt. Glasnow is echter natuurlijk gewoon één van de beste werpers in de American League en dat liet hij in april zien.
SP5: DANNY DUFFY (Kansas City Royals)
23.0 IP, 3-1, 0.39 ERA, 27 Ks, 6 BB, 18 H
Kansas City’s Danny Duffy is het seizoen — net als de Royals zelf — ook verrassend goed begonnen. Niet zo dominant als Rodon en de hits zijn stevig, maar hij werkt zich altijd uit de problemen.
Disclaimer: we hadden heel graag Michael Kopech op SP5 gezet, maar na twee starts (en vijf bullpenoptredens) vonden we dat de Texaan te weinig innings heeft gegooid om Duffy te verstoten. Kopech’s seizoen is echter adembenemend tot nu toe: 30 strikeouts, 4 walks en een 1.45 ERA in 18.2 innings. Hij is één van de frontrunners voor AL Rookie of the Year na één maand honkbal.
EERVOLLE VERMELDINGEN
John Means (Baltimore Orioles), Jose Berrios (Minnesota Twins), Nathan Eovaldi (Boston Red Sox), Dylan Cease (Chicago White Sox), Lance Lynn (Chicago White Sox), Lance McCullers (Houston Astros), Kyle Gibson (Texas Rangers).
Coverfoto: David Banks/AP
Met het grote aantal wedstrijden dat elke dag gespeeld wordt in de Major League is het soms lastig om het overzicht te bewaren en de krenten uit de pap mee te pikken. Daarom gaat SportAmerika dit seizoen elk weekend één pareltje eruit lichten. In veel divisies valt absoluut nog niet te zeggen, wie er met de winst vandoor zal gaan en dat geldt zeker voor de AL West, waar dit weekend de Los Angeles Angels het opnemen tegen de verrassende Seattle Mariners.
Het dreigt een jaarlijkse traditie te gaan worden: een verrassend sterke start van de Mariners, die gevolgd wordt door een volledige implosie zo rond mei. Ook dit jaar eindigde de organisatie uit het noordwesten van het land de openingsmaand met een record van boven .500. Het valt echter maar te bezien of de M’s ook aan het eind van de rit nog meedoen om een plekje in de playoffs. Dat was de afgelopen jaren niet meer het geval namelijk.
Voor Mike Trout is het inmiddels ook al een hele tijd geleden dat hij zijn superieure talenten kon laten zien in het postseason. Er zit nog absoluut geen sleet op de kwaliteiten van de beste speler van zijn generatie, maar toch zou hij liever gister dan morgen een gooi doen naar de World Series. Wie gedacht had dat de tand des tijds nu al vat zou krijgen op de outfielder komt vooralsnog bedrogen uit. Trout kende de beste maand april uit zijn carrière (6 HRs, .425 slaggemiddelde, 1.304 OPS) en sinds lange tijd zijn de bijrollen in Anaheim ook ingevuld door meer dan capabele acteurs.
We zullen hem deze serie waarschijnlijk niet op de heuvel mogen bewonderen, maar dat geeft hem misschien meer goesting om aan slag uit te blinken. We hebben het natuurlijk over het Japanse fenomeen Shohei Ohtani. De Japanner is eindelijk bevrijd van blessureleed en lost dit jaar zijn belofte volledig in. Zowel op de heuvel als in het slagperk behoort hij dit seizoen tot de uitblinkers en hij lijkt een van de belangrijkere uitdagers van teamgenoot Trout voor de MVP Award. Ohtani sloeg al 8 homeruns, stal 4 honken, heeft een OPS van .939 en koppelt dat aan een ERA van 3.29 en 23 gegooide K’s in iets meer dan 13 innings.
Naast Trout en Ohtani beschikken de Angels ook nog over toekomstig Hall of Famer Albert Pujols, Justin Upton en Anthony Rendon, dus aan slagkracht ontbreekt het de ploeg niet. Zoals elk jaar laat de pitching echter te wensen over. Vanavond mag Dylan Bundy starten. Hij liet in zijn eerste jaar aan de westkust glimpen zien van zijn talent en moest in 2021 de ace worden. Dit seizoen wil het echter nog niet zo vlotten. Met zijn ERA+ van 102 is hij tot nu toe maar net iets beter dan het league-gemiddelde en hij slaagde er nog niet in een wedstrijd te winnen.
Uit de achterliggende statistieken blijkt dat de verminderde prestaties van Bundy vooral te maken hebben met pech. Waar zijn ERA dit jaar bijna een heel punt boven dat van vorig jaar ligt (4.20 om 3.29), is zijn xERA (expected ERA) dit jaar zelfs lager (2.86 om 3.06). De oorzaak van zijn slechte statistieken lijkt te liggen in het aantal keren dat de slagman hard contact weet te maken met zijn worpen. Alleen al in april incasseerde hij bijna even veel barrels als in heel 2020 en daarmee is zijn Barrel% bijna verdubbeld. De winst die het gewezen talent geboekt leek te hebben door zijn pitches iets meer af te wisselen en niet meer zo zwaar op zijn fastball te leunen, hoeft dus nog niet verloren te zijn. Met wat meer geluk zouden zijn prestaties in het vervolg van het seizoen bij moeten trekken.
In het duel met de Mariners zal de righty vooral moeten letten op Kyle Seager. De derdehonkman is bijzonder goed aan het seizoen begonnen. Bovendien is de oudere broer van Corey dit jaar op dreef tegen rechtshandige werpers. Al zijn homeruns en bijna al zijn extra base hits en RBI’s sloeg hij tegen righties. Dat beloven dus mooie matchups te gaan worden dit duel. Voor die andere gevaarlijke slagman in de M’s lineup, Mitch Haniger, geldt echter het tegenovergestelde. Hij presteert duidelijk beter tegen linkshandigen. Haniger is echter wel goed tegen fastballs, nog altijd Bundy’s meest gebruikte pitch.
Tegenover Bundy staat de jonge Justus Sheffield. De oud-Yankee moet nog 25 jaar worden, maar speelt al wel in zijn vierde seizoen in de majors. Heel succesvol verloopt zijn carrière daar nog niet, al was er vorig seizoen wel duidelijke verbetering zichtbaar. Die lijn heeft de pitcher in 2021 nog niet weten voort te zetten. Niet dat Sheffield zo veel veranderd heeft aan zijn repertoire. Hij gebruikt nog steeds zijn vorig jaar ontwikkelde sinker in plaats van de minder effectieve fastball, maar vooral de resultaten van zijn changeup blijven dit jaar achter. Opponenten slaan maar liefst .438 aan slaggemiddelde bij elkaar op die worp. Dat is niet goed voor een pitch die hij in bijna 20% van de keren gebruikt.
Met een confrontatie met een sterke lineup als die van de Angels in het verschiet, belooft dat weinig goeds voor de jonge pitcher. Wat in zijn voordeel kan spreken, is dat de Angels minder sterk zijn tegen lefties zoals hij. In alle categorieën blijven ze daarin achter op hun prestaties tegen rechtshandigen. Of dat genoeg zal zijn voor Sheffield om de schade beperkt te houden, is maar zeer de vraag. In de eerste twee duels van deze serie kwamen de Californians tot 14 runs. In tegenstelling tot hemzelf, verkeren zij dus in goede vorm.
Naast iconische figuren als Trout, Ohtani en Pujols is het moeilijk opvallen, maar dé man in vorm bij de Angels is misschien wel Jared Walsh. De eerstehonkman sloeg in de laatste week 11 honkslagen (waarvan 2 homeruns) in 22 at bats. Er is geen doctoraat in de wiskunde voor nodig om te berekenen dat dat uitkomt op een slaggemiddelde van .500. Met Upton, Pujols, Ohtani en Trout is hij bovendien de vijfde in de lineup met 5 of meer homeruns. Ter vergelijking: bij de Mariners slaagde alleen Haniger daar tot nu toe in.
Tot dusver konden de Mariners dan ook nog niet vaak beschikken over de American League Rookie of the Year van 2020. Kyle Lewis blesseerde zijn rechterknie tijdens Spring Training en keerde pas op 20 april terug. In de serie voor deze tegen de Angels, waarin zij de degens kruisten met de Houston Astros, kwam de outfielder slechts tot twee hits, maar dat waren wel allebei homeruns. Hij is duidelijk nog niet op het niveau van vorig seizoen, maar met meer wedstrijdritme zouden ook zijn prestaties weer moet bijtrekken. Het zou de gewenste aanvulling op de knuppels van Seager en Haniger kunnen worden voor de Mariners.
Op papier zou je zeggen dat de Angels favoriet zijn voor dit duel. De organisatie beschikt over de betere startend werper, de sterkere slagploeg en mocht dat nog van groot belang zijn, is hun bullpen dit seizoen ook de betere van de twee. Toch verrassen de Mariners andermaal vriend en vijand tot dusver. Is het wachten tot de traditionele implosie of keert de ploeg uit Seattle eindelijk terug in de playoffs. Hoe dan ook lijken we ons op te mogen maken voor veel runs. Laten we vooral niet vergeten: It’s Sho-time!
De wedstrijd tussen de Angels en Mariners is te kijken via MLB.tv. De eerste bal zal zondagavond rond de klok van 22:00 gegooid worden.
Coverfoto: Rick Scuteri / USA Today Sports
SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.
©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign
