Monday Night Football staat dit seizoen garant voor spektakel. Dat was gisteren niet anders. De Pittsburgh Steelers ontvingen de Chicago Bears in Heinz Field en leken lange tijd op weg naar een comfortabele zege. Tot de Bears een straffe comeback in elkaar boksten en er in het vierde kwart nog een nagelbijter van maakten. Pittsburgh hield echter de zege thuis met een ultieme two-minute drive, afgerond met een field goal van Chris Boswell.
De Pittsburgh Steelers waren niet van plan zich te laten verrassen door de Bears. Defensief dwongen ze de Bears tot twee punts in hun eerste twee drives, terwijl ze zelf meteen toesloegen bij hun eerste balbezit. Najee Harris rondde een goeie drive af met een rushing touchdown. De rookie running back heeft nu al in vijf opeenvolgende wedstrijden een touchdown gescoord voor de Steelers.
STEELERS CONTROLEREN
De Steelers domineerden en controleerden de rest van de eerste helft. Cameron Heyward onderschepte een pass van Justin Fields en een andere Steelers-rookie, tight end Pat Freiermuth, ving een touchdown-pass om de voorsprong uit te breiden. Freiermuth zou ook later in de game nog een belangrijke rol spelen voor de Steelers. De Bears konden intussen hun kansen niet benutten en moesten zich in de eerste helft tevreden stellen met een paar field goals.
Ook na de koffie zagen we een gelijkaardig spelbeeld. De Steelers breidden hun voorsprong uit tot opnieuw veertien punten via een nieuwe touchdown van Pat Freiermuth. Pas laat in het derde kwart mochten de Bears voor het eerst echt juichen. Running back David Montgomery kreeg een direct snap toegespeeld waarna hij de bal aan de aanstormende Darnell Mooney meegaf, die 15 yards verder de touchdown scoorde. Er zat terug leven in de Chicaco Bears.
DOL VIERDE KWART MET TAUNTING
Het vierde kwart brak aan en beide teams besloten om er nog een kraker van te maken. Jakeem Grant verloor de bal bij een kick-off return en het was Chris Boswell zelf die de bal voor zijn team kon recupereren. De Steelers konden echter niet profiteren en zo bleef Chicago in de wedstrijd. De ommekeer leek pas echt ingezet toen Cassius Marsh — tijdens Training Camp nog lid van de Steelers — Big Ben Roethlisberger tegen de grond werkte. De punter van de Steelers kwam al het veld op gelopen, toen er plots een geel vlaggetje door de lucht ging. Marsh, en dus ook de Bears, werden bestraft voor taunting. De Steelers mochten dus toch doorspelen en haalden nog een field goal uit de drive. Was de taunting call terecht? Bij het zien van de beelden kan er op z’n minst over getwijfeld worden.
Toch bleven de Bears doorduwen. Justin Fields pakte uit met een fantastische drive en dito touchdown-pass naar Darnell Mooney. De Bears klommen op voorsprong en zetten Big Ben en de Steelers onder druk. Er bleven nog iets minder dan twee minuten op de klok. Roethlisberger zocht en vond een vroegere versie van zichzelf en leidde zijn team als vanouds het veld over. Chris Boswell mocht aanleggen vanop 40 yards en schoot de bal netjes tussen de doelpalen. En toch was het nog altijd niet gedaan. Fields had nog dertig seconden op de klok en ook hij slaagde erin om nog een aantal plays te maken om aan te leggen voor een field goal. Cairo Santos legde aan vanop maar liefst 65 yards. De bal zoefde door de lucht… en kwam 10 yards tekort. Een pijnlijk einde van een pijnlijke avond voor de Chicago Bears.
De Pittsburgh Steelers hebben nu vier keer op rij gewonnen en maken de race in de AFC North nog wat spannender. Wie dacht dat het verhaal van Pittsburgh en Big Ben geschreven was, komt intussen bedrogen uit. De Chicago Bears daarentegen mogen met een record van 3-6 stilaan wél de hoop op een play-off-run opgeven.
Dit weekend viel er weer meer dan genoeg te beleven in de National Hockey League. In Seattle konden ze weer een primeur afvinken en voor zowel de Coyotes als de Hurricanes kwam een streak ten einde. Niet voor het eerst betoverde Connor McDavid ons met misschien al de goal van het seizoen. De beste speler van deze planeet zette de New York Rangers volledig voor schut. Natuurlijk slaan we de goalies ook deze week niet over. Na deze NHL High Five ben je weer helemaal op de hoogte van het reilen en zeilen in de sterkste competitie ter wereld!
Door Dennis Bakker en Hans Mulder
JORDAN EBERLE vs BUFFALO SABRES
In het geweld van de donderdagavond sneeuwde hij bijna onder. Patrice Bergeron was geweldig met vier goals tegen de Detroit Red Wings. Brock Nelson had in Montreal nauwelijks assistentie nodig om de Canadiens over de knie te leggen. In onze Power Play Friday besteedden we al heel summier aandacht aan deze huzarenstukjes. Op deze plek zetten we de Islanders-aanvaller en de Bruins-captain nogmaals kort in het zonnetje, maar pakken we er toch ook een ander hoogtepunt van de donderdagavond bij. Jordan Eberle was op die dag namelijk verantwoordelijk voor de eerste hattrick in de geschiedenis van de Seattle Kraken.
That’s 4️⃣ goals for Patrice Bergeron and Brock Nelson 🚨🚨🚨🚨
Nee, het is niet de start zoals die van de Vegas Golden Knights. Die leden twee nederlagen in de eerste tien wedstrijden van hun eerste seizoen. Dat aantal had de Kraken al na drie wedstrijden bereikt. De fans in Seattle kregen echter wel degelijk mooie dingen voorgeschoteld. Zo waren er klinkende overwinningen op de Canadiens en de sterke Minnesota Wild. Afgelopen week was er opnieuw een klein hoogtepunt in ’t nog prille bestaan. Jordan Eberle, een voormalig first-round draft pick van de Edmonton Oilers, schoot zichzelf in ’t nog erg bescheiden geschiedenisboekje.
Slechts 26 seconden nadat Kyle Okposo de bezoekende Sabres op voorsprong zette, bracht Jordan Eberle het evenwicht terug met zijn derde goal van het seizoen. Die treffer viel laat in de tweede periode, maar in de eerste minuten van de derde was Eberle opnieuw bij de pinken. Als we de intermission wegdenken, had de 31-jarige winger minder dan tien minuten nodig om zijn hattrick te volmaken. Niet alleen was dit een mooi persoonlijk succesje, maar Eberle zette zijn Kraken daarmee ook op het pad richting de vierde overwinning: 5-2.
CONNOR MCDAVID vs NEW YORK RANGERS
Soms zijn er van die doelpunten, die voelen en kijken als een symfonie. Spelers waarvan je hart sneller gaat kloppen, je bloed sneller gaat stromen en bovenal je liefde voor ijshockey gaat groeien.
Rogers Place, Edmonton. De arena waar de Oilers in de jaren ’80 onder leiding van the Great One Stanley Cup na Stanley Cup binnenharkten. Waar Gretzky bovendien vele records uit de boeken schoot. Daar, in die Arena is er een nieuwe Great One in Town: Connor McDavid.
We schrijven 5 november 2021. Edmonton Oilers in eigen huis tegen New York Rangers. Met nog 3:07 op de klok kijken de Oilers tegen een 5-4 achterstand aan. In de neutral zone pikt McDavid de puck op, om zijn eigen symfonie te componeren. Van de rechterkant steekt de centre diagonaal de neutral zone over en creëert bij de Ranger-defense een opening voor zichzelf. Met een flitsende beweging stuurt McDavid zich rechtsaf door de opening heen. Drie Rangers zijn in één enkele seconde gezien.
CONNOR. MCDAVID. IS. NOT. REAL. What a goal by McDavid to get through four defenders and dangle past Georgiev for the tying goal in the final few minutes!
Last man standing: Patrik Nemeth. Links, rechts, links, rechts, links, rechts. Als een pasgeboren hert zakt de Zweed door zijn hoeven. Igor Shesterkin is net zo snel geklopt als dat de Rus er klaar voor stond. Met een sleep waar Lionel Messi jaloer op is, stuurt de Canadees ook de Russische doelman het bos in. 5-5. 3:00 op de klok. Oilers winnen na overtime.
LAWSON CROUSE vs SEATTLE KRAKEN
Heel oneerbiedig zou je kunnen zeggen dat het zaterdag in de Gila River Arena de lamme tegen de blinde was. De Seattle Kraken begonnen niet fameus aan dit seizoen, maar het kon altijd nog slechter. Dat bewezen de Arizona Coyotes immers wel. Zonder ook maar één overwinning wandelden de Desert Dogs door de eerste maand van dit seizoen. Ze hadden inmiddels hun eigen slechtste seizoenstart ooit geëvenaard en waren op weg naar de volgende mijlpaal. In de jaren veertig, tijdens de Tweede Wereldoorlog, begonnen de New York Rangers met elf nederlagen en moesten wachten op hun zestiende duel voor ze hun eerste zege boekten.
In Glendale dachten ze zaterdag getuige te zijn van een stukje geschiedenis. De Kraken openden furieus en hadden binnen 59 tellen een 2-0 voorsprong. Nederlaag nummer 12 was aanstaande en daarmee een nieuw record. Het was echter een knotsgekke openingsfase, want na 93 seconden lag de 1-2 van Antoine Roussel al binnen. Nathan Bastian boorde alle hoop de grond weer in door halverwege de eerste periode de bezoekende Kraken op 1-3 te brengen. De Coyotes hadden echter goed opgelet. Wat Seattle kan, konden zij namelijk ook: drie keer scoren in één periode.
De Desert Dogs bewaarden dit tot de derde periode. Lawson Crouse en Phil Kessel brachten de thuisploeg langszij en zelfs op voorsprong. Een goal van Mark Girodano, vlak voor tijd, leek een feestje alsnog te verpesten. Met zijn tweede van de avond hing Crouse toch nog de slingers op. Hij scoorde de 5-4 met nog slechts 65 seconden op de klok en voor Seattle was dat te weinig om de eerste overwinning van Arizona te voorkomen.
PATRIC HORNQVIST vs CAROLINA HURRICANES
Ook in Sunrise liep een streak spaak zaterdagavond. Daar stonden de twee beste teams uit het oosten tegenover elkaar. Thuisploeg Florida Panthers was al tegen een nederlaag aangelopen, maar de bezoekende Carolina Hurricanes waren nog perfect. De defensie had daar een belangrijk aandeel in. De Canes kregen weinig tegengoals en slechts drie teams wisten drie keer te scoren tegen hen. Dat werden er zaterdagavond vier. Florida, dat het moest doen zonder hun geblesseerde captain Aleksander Barkov, opende waanzinnig sterk en scoorde maar liefst vier keer. In de eerste periode!
Met alweer zijn zevende van deze campagne opende Anthony Duclair het bal na ruim twee minuten. Goed voorbeeld doet goed volgen en halverwege de periode lag, weer op de PP, de 2-0 al achter de dit seizoen soms ongenaakbare Frederik Andersen. Nog voor er een kwartier op de klokken stond, had Anton Lundell er al 3-0 van gemaakt. De eerste goal 5-on-5 maar het gaf de verhoudingen goed weer. De Panthers gaven hun visitekaartje af, maar de mooiste goal moest op dat moment nog komen.
Patric Hornqvist tucks the tic-tac-toe passing play on the power play for the 4th goal of the first for Florida!#TimeToHuntpic.twitter.com/GEpho00Z41
De 4-0 van Patric Hornqvist was de kroon op de bijna perfecte eerste periode van de Florida Panthers. Weer liet de powerplay zien waartoe het in staat was en de Hurricanes werden volledig weggeblazen. Aan het einde van deze geweldige aanval stond de voormalig Penguin klaar om zijn eerste van het seizoen binnen te tikken. In de tweede periode deed Carolina nog wel iets terug, maar ze konden de zege van de Panthers geen moment bedreigen. Ook al omdat Spencer Knight uitstekend stond te keepen. De man die de score opende, mocht ook het slotakkoord verzorgen. Duclair bepaalde de eindstand op 5-2. Florida boekte daarmee de tiende overwinning van deze jaargang.
COLE SILLINGER vs COLORADO AVALANCHE
De jongste speler in de NHL heeft een behoorlijke impact op de resultaten van de Columbus Blue Jackets. En we zullen het maar eerlijk toegeven, dat zagen wij ook niet aankomen. Cole Sillinger werd als twaalfde gekozen tijdens de afgelopen draft en de centre was op dat moment nog maar net 18 jaar. Geboren op 16 mei 2003 was de kleine Cole er onbewust getuige van hoe vader Mike de “A” droeg bij de Columbus Blue Jackets. Senior speelde twee seizoenen voor deze franchise en scoorde in totaal 38 goals. Mike zal trots toekijken hoe zoonlief ook al aardig onderweg is.
Cole Sillinger werd gekozen na spelers als Mason Mctavish (Anaheim) en William Eklund (San Jose). Uit de klas van 2021 zijn zij de enige spelers die hun NHL-debuut hebben gemaakt. De Zwitser en de Zweed kunnen echter niet tippen aan de nog jongere Sillinger. Al in zijn eerste wedstrijd was daar z’n eerste assist en op 21 oktober, tegen de sterke Islanders, vond Sillinger voor het eerst in zijn loopbaan de weg naar het vijandelijke doel. De benjamin van de NHL was als junior al een afmaker pur sang en in de NHL lijkt hij dit door te trekken. Met Patrik Laine voorlopig in de lappenmand kunnen de Blue Jackets die goals ook goed gebruiken.
SILLINGER WITH 1:02 TO GO! Cole Sillinger redirects the Chinakhov shot home to put Columbus ahead in the third!#CBJpic.twitter.com/dpfPEc48b5
Het is niet zo dat Sillinger aan de lopende band scoort. Als we naar zijn statistieken kijken, bewaart de rookie zijn goals voor de sterker geachte tegenstanders. Afgelopen weekend was hij een plaag voor de Colorado Avalanche. Columbus en Colorado kruisten twee keer de degens en in totaal noteerde Cole Sillinger 4 punten. In het eerste, met 5-4 gewonnen, duel scoorde Sillinger twee keer en was hij als aangever betrokken bij de gamewinner in OT van Jake Bean. Een dag later kreeg hij die gamewinner zelf op z’n naam. Hij veranderde een schot van Yegor Chinakhov van richting en scoorde daarmee de 3-2. Oliver Bjorkstrand bepaalde met een empty-netter de eindstand uiteindelijk op 4-2. Voor de verrassende Blue Jackets betrof het al de zevende zege in tien wedstrijden.
SAVE OF THE WEEK
Fans van de San Jose Sharks kunnen dit gedeelte beter even overslaan. In 2015 leek Martin Jones daar de bekende prins op het witte paard. Na drie prima seizoenen in Teal viel ook Doug Wilson als een blok voor de charmes van de goalie. De general manager twijfelde dan ook geen moment en legde Jones, nog maar 28 jaar op dat moment, een zesjarig contract voor. Martin Jones zou tot in lengte van dagen de sluitpost van de Sharks worden en daarvoor $ 5.75 miljoen op jaarbasis voor ontvangen.
De rest is -zoals dat zo mooi heet- geschiedenis. In San Jose ging het met de Sharks steeds slechter en de beschuldigende vinger ging naar de goalie. Waar Jones in zijn eerste seizoenen simpel een .910 sv% aantikte, daar kwam hij vanaf 2018 niet eens meer tot de .900. Natuurlijk had hij z’n goede momenten, maar helaas overheersten de slechte wedstrijden. Afgelopen zomer gebeurde het onvermijdelijke. Het contract van Martin Jones, dat nog liep tot 2024, werd afgekocht en de goalie was vrij om te gaan waar hij wilde.
Groot was de verbazing dat de Philadelphia Flyers hem een contract voorschotelden. De Flyers, dat was toch het team met de meeste tegengoals vorig seizoen en een gemiddeld save percentage van .884 in de eerste helft van dit kalenderjaar? Die Flyers spraken hun vertrouwen uit in de al aanwezige Carter Hart en nieuweling Martin Jones. Deze opmerkelijke keuze legt hen geen windeieren. Hart neemt het leeuwendeel van de wedstrijden voor zijn rekening en doet het met een .926 sv% en 2,41 GAA erg aardig. Zijn backup bewijst dat het beter kan.
Martin Jones verdedigde drie wedstrijden het fort, kreeg slechts 5 goals tegen en is nog ongeslagen. Aan dit alles koppelt Jones een .950 sv% en 1.67 GAA. Natuurlijk is dit ook het verhaal van de bekende zwaluw en de zomer, maar voor het ego van de bescheiden Martin Jones is dit wel erg lekker. Met de Flyers (6-2-2 record) bezet hij een keurige derde plaats in de Metropolitan.
Met nog één speelronde voor de boeg zit het reguliere MLS-seizoen er bijna op. Dat betekent dat de playoffs eraan zitten te komen. Op basis van de resultaten van het regular season bespreken we de clubs die waarschijnlijk een gooi gaan doen naar de MLS-titel. Daarnaast lichten we enkele verrassend presterende ploegen uit.
FAVORIETEN
De ploeg die veruit de meeste indruk maakt in het huidige seizoen is New England Revolution. In de Eastern Conference gaat de ploeg uit Boston fier aan kop met 73 punten uit 33 wedstrijden. De Revolution laat daarmee een gat van 20 (!) punten met de nummer 2 in de East en is dus al geruime tijd zeker van een ticket voor de playoffs. Door de uitstekende resultaten gaat het team van trainer Bruce Arena als grote favoriet de nacompetitie in.
Nummer 2 in de Eastern Conference, Philadelphia Union, draait zoals vrijwel ieder seizoen weer goed mee en zal de playoffs bereiken. De ploeg van middenvelder en oud-Heraclied Jamiro Monteiro pakte tot nu toe 53 punten en zal zich voor het zesde achtereenvolgende seizoen plaatsen. Verder mag het geen verrassing zijn dat in het Oosten New York City FC, Atlanta United en Orlando City zich mogen opmaken voor het naseizoen.
Vanuit de Western Conference plaatst Seattle Sounders zich voor de 13e keer voor de playoffs. De Sounders misten sinds oprichting de playoffs nog nooit en ook dit seizoen zal dat niet gebeuren. Ook Sporting Kansas City, Portland Timbers, en Minnesota United zullen zich vanuit het Westen mogen opmaken voor de nacompetitie. Voor Los Angeles Galaxy blijft het tot de laatste speeldag van het reguliere seizoen spannend. De club van de Mexicaanse spits Chicharito heeft een goed resultaat nodig om zich te plaatsen.
VERRASSINGEN
In de Eastern Conference zijn het vooral Colorado Rapids en de Vancouver Whitecaps die velen doen verbazen met hun goede prestaties. Colorado staat in het Westen en dat is, gezien de resultaten in de afgelopen vijf seizoenen, opmerkelijk. Datzelfde kan gezegd worden van de Canadese ploeg Vancouver Whitecaps. De club van de onervaren Italiaanse coach Vanni Sartini kwam in de voorgaande drie seizoenen niet in de buurt van een playoff-ticket, maar lijkt zich dit seizoen te wél te mogen opmaken voor de knock-outfase van het seizoen.
In het Westen is Nashville SC de ploeg die verreweg het meest verrassend presteert. De club uit de staat Tennessee werd in 2017 opgericht en nam vorig seizoen voor het eerst deel aan de MLS. In het debuutseizoen behaalde de ploeg knap de kwartfinales van de playoffs. Gezien het gebrek aan grote sterren in de selectie hadden velen dit niet aan zien komen. Ook in het huidige seizoen doet het team van trainer Gary Smith van zich spreken. De ploeg staat knap 3e in de Western Conference en zal ook dit seizoen te zien zijn in de playoffs.
TEGENVALLERS
De grootste tegenvaller van het huidige seizoen valt met gemak aan te wijzen: dat is regerend kampioen Columbus Crew. De ploeg van doelman Eloy Room en verdediger Vito Wormgoor gooide vorig seizoen hoge ogen in de MLS, maar dit seizoen wil het niet vlotten. Met 44 punten uit 33 wedstrijden is de kan inmiddels nihil dat de Columbus zich nog zal plaatsen voor de playoffs. In het Westen geldt hetzelfde voor Los Angeles FC. Zij lijken zich voor het eerst sinds oprichting van de club niet te gaan spelen om de prijzen.
Waar het reguliere MLS-seizoen dit weekend eindigt, krijgen de ploegen die zich plaatsen twee weken de tijd om zich voor te bereiden op de playoffs. De eerste ronde van de playoffs zal namelijk gespeeld worden in het weekend van 20 en 21 november.
“Any given Sunday.” De eeuwenoude uitspraak klonk alweer oorverdovend luid tijdens Week 9 in de NFL. Niet alleen tijdens de vroege games viel er upset na upset te noteren. Ook tijdens de late games verliep niet alles zoals verwacht. De grootste stunt kwam helemaal op het einde. De Tennessee Titans — zonder Derrick Henry nota bene — klopten overtuigend de Los Angeles Rams. Ook de kraker tussen de Kansas City Chiefs en de Green Bay Packers verraste, maar dan wel in de negatieve zin. Beide teams maakten er een slordige partij van en scoorden samen maar twintig punten. De Chiefs trokken uiteindelijk aan het langste eind.
TITANS BINDEN NU OOK RAMS AAN ZEGEKAR
Tennessee Titans @ Los Angeles Rams | 28-16
De Tennessee Titans blijven maar doorstomen. Ook zonder de geblesseerde Derrick Henry leverden ze een duidelijk signaal af. De Tennessee Titans zijn een Super Bowl-kandidaat. Waar ze voorheen nog vooral probeerden om meer punten te scoren dan de tegenstander, liet het team van coach Mike Vrabel tegen de Rams zien dat er eindelijk ook op hoog niveau verdedigd kan worden. Vooral in de eerste helft legden de Titans de Rams helemaal lam. Jeffery Simmons sackte Matthew Stafford tot driemaal toe. Ook de rest van de pass rush was in vorm, want onder hoge druk dwongen ze Stafford tot twee intercepties op minder dan één minuut tijd.
In de tweede helft probeerden de Rams nog wel een comeback te realiseren, maar de Titans bleven de aanvallen neutraliseren. Pas helemaal op het einde, toen de situatie al uitzichtloos was geworden, kon Matthew Stafford toch nog een touchdown scoren via Sony Michel. Intussen had Tennessee zelf al een voorsprong van zeventien punten genomen me touchdowns van Geoff Swaim, een pick-six van Kevin Byard, een rushing touchdown van Ryan Tannehill en een touchdown van… Adrian Peterson. Good old AP maakte zijn debuut waarin hij 21 rushing yards verzamelde en dus een touchdown scoorde. Door de zege stijgen de Titans naar de allereerste plek in de AFC. De NFL blijft ons maar verrassen.
CHIEFS HEBBEN WEINIG OVERSCHOT TEGEN PACKERS ZONDER RODGERS
Green Bay Packers @ Kansas City Chiefs | 7-13
Na een positieve COVID-test mocht Aaron Rodgers niet afreizen met de Green Bay Packers naar het Arrowhead Stadium in Kansas City. Jordan Love kreeg de kans om te laten zien waarom hij als toekomstige opvolger van Rodgers werd gedraft. Een overgetelijk debuut werd het echter allerminst. Love leek aanvankelijk onder de indruk van de omstandigheden en hij kreeg zijn offense niet aan de praat. Het duurde tot in het vierde kwart vooraleer de eerste punten op het bord werden gezet. Love gooide een touchdown-pass naar Allen Lazard en maakte de game zo nog spannend.
Die spanning hadden we te danken aan alweer een offensief ondermaatse prestatie van de Kansas City Chiefs. De bulldozer van weleer slaagt er blijkbaar niet meer in om over een defensie heen te walsen. Al moet gezegd dat de Packers wel tot de betere defensies van de NFL behoren. De Chiefs haalden in totaal zelfs minder offensieve yards dan de Packers. Patrick Mahomes was opnieuw eerder onzuiver en haalde een completion rate van net boven de 50%. Travis Kelce was zijn favoriete doelwit en de tight end bedankte voor het vertrouwen met 68 yards en een touchdown. De Chiefs hielden de gehavende Packers uiteindelijk tot een schamele zeven punten en konden zo de overwinning thuishouden. Daardoor schuiven ze op in de stand en kruipen ze dichter naar een play-off-plek toe. Voor de Packers betekent het verlies dat ze niet langer aan kop staan in de NFC.
OVERIGE GAMES
Los Angeles Chargers @ Philadelphia Eagles | 27-24: De Los Angeles Chargers weten weer wat winnen is. Na twee opeenvolgende nederlagen waren de Bolts ditmaal te sterk voor de Philadelphia Eagles. Quarterback Justin Herbert was in topvorm en wierp 356 passing yards en twee touchdowns. Hij liep zelf ook nog een touchdown binnen. De Eagles probeerden de grote zwakte van de Chargers uit te buiten, namelijk de run-defense. Ze haalden niet minder dan 176 rushing yards, maar met een last minute field goal trok het team van Brandon Staley alsnog de overwinning naar zich toe.
Arizona Cardinals @ San Francisco 49ers | 31-17: De Arizona Cardinals moesten naar Santa Clara afreizen zonder quarterback Kyler Murray en top wide receiver DeAndre Hopkins. Colt McCoy moest invallen en dus vreesden de Cardinals-fans voor een moeilijke avond. Niets was echter minder waar, want de Cardinals domineerden de 49ers van start tot finish. Vooral running back James Conner kende een fenomenale avond. Hij haalde 173 total yards en scoorde drie touchdowns. Bij de 49ers deed de teruggekeerde tight end George Kittle (101 yards, 1 TD) er alles aan om een nederlaag te voorkomen, maar het mocht niet zo zijn.
Lees hier de recaps van de vroege games op zondag.
De Jaguars hebben de Bills verslagen. Dit was de grootste verrassing op een dag dat bijna alle underdogs hun tegenstander wisten te verslaan. De Cowboys, Bengals, Saints en Raiders gingen allemaal onderuit. Alleen de Ravens wisten wisten zich aan deze malaise te onttrekken, al ging ook dat niet eenvoudig.
BALTIMORE RAVENS WEDEROM DOOR HET OOG VAN DE NAALD
Minnesota Vikings @ Baltimore Ravens | 31-34 (OT)
Het was alweer het derde duel voor de Baltimore Ravens dat eindigde in OT. Tevens was dit het vierde duel waarin ze ergens in de wedstrijd een winwaarschijnlijkheid hadden van 15% of minder. Voor de Ravens is het te hopen dat dit clutch gene het hele seizoen standhoudt. Twee keer op 14 punten achterstand komen en alsnog winnen, is namelijk niet veel teams gegeven.
Aan het begin van de tweede helft openden de Vikings met een kick return voor een touchdown waardoor de stand op 24-10 kwam. Daarna leidde een uitmuntende Lamar Jackson zijn team naar een 24-31 voorsprong door 21 punten op rij te scoren. De quarterback eindigde het duel met 27 voltooide passes uit 41, 266 yards, drie touchdowns, twee intercepties en 120 rushing yards waarmee hij weer eens de rushing leader van zijn team was.
Ondanks de reeks van 21 punten wisten de Vikings het duel toch nog gelijk te trekken. Met een minuut te gaan, zetten de Ravens geen punten meer op het bord. In overtime mochten de Ravens beginnen. Jackson gooide een interceptie, maar de Vikings profiteerden niet en moesten punten. Justin Tucker mocht even later van 36 yards aanleggen en scoorde de winnende field goal. Onderaan de streep was het grootste probleem voor Minnesota het gebrek aan een stabiele offense. Een 50-yard touchdown op de openingsdrive van Kirk Cousins op Justin Jefferson was knap, evenals een 66-yard run van Dalvin Cook die uiteindelijke leidde tot de tweede touchdown. Daarbuiten was het echter inefficiëntie dat de klok sloeg.
BESCHAMEND OPTREDEN BUFFALO IN JACKSONVILLE
Buffalo Bills @ Jacksonville Jaguars | 6-9
Tegen één van de slechtste teams in de NFL zou het een get right game worden voor de Buffalo offense. Niets was echter minder waar. De Bills defense verkeerde wederom in uitstekende vorm, maar op alle andere fronten faalde het team op beschamende wijze. De stat line van quarterback Josh Allen (31/47, 264, 0 TD, 2 INT) doet vermoeden dat hij is teruggevallen naar zijn 2019-niveau, maar twee jaar geleden was hij nog dieper door de bodem gezakt. Het was uiteindelijk zelfs aan hem te danken dat er toch nog zes punten op het bord kwamen.
Zijn offensive line was namelijk abonimabel slecht. Het team dat 30e staat in sacks haalde hem vier keer neer en legde acht keer hun handen op hem. Het grote aantal penalty’s en het onvermogen om Allen bescherming — en daarmee tijd — te geven, was NFL-onwaardig. De keuze van general manager Brandon Beane om met zijn eerste twee picks twee defensive ends te kiezen — waarvan Carlos “Boogie” Basham bijna iedere week inactive is — komt de Bills dit seizoen waarschijnlijk erg duur te staan. Vorige week tegen de Dolphins — ook één van de slechtste teams in de NFL — hadden de Bills een vergelijkbare eerste helft, maar wonnen wederom dankzij Allen met een ruime marge. Een O-line van dit niveau gaat je echter niet naar de Super Bowl brengen; zelfs niet naar de play-offs.
Tegenover het collectief falen van de Bills staat natuurlijk een sterk optreden van de Jaguars defense. Met name de naamgenoot van de Buffalo quarterback, Josh Allen, had een fantastische dag. Hij was namelijk goed voor acht tackles, een sack, een interceptie en een fumble recovery. Daarmee was hij met afstand de beste Josh Allen op het veld. In tegenstelling tot de Josh Allen tegenover hem hoefde hij het dan ook niet helemaal in zijn eentje te doen.
STOÏCIJNSE FALCONS VOORKOMEN SAINTS COMEBACK
Atlanta Falcons @ New Orleans Saints | 27-25
Tegen de Carolina Panthers was Atlanta Falcons quarterback Matt Ryan simpelweg slecht. Op bezoek bij de grote rivaal — de New Orleans Saints — nam hij zijn team op de schouders (23/30, 343, 2 TD) en leidde ze naar de overwinning. Dat moest ook wel, want de Saints run defense liet geen enkele ruimte voor running backs Mike Davis en Cordarrelle Patterson. Ryan zelf bleek het meest efficiënt in de Falcons running game met een gemiddelde van 1,6 yards per carry.
Ryan en zijn receivers hadden ditmaal een volle week om zich voor te bereiden op een wedstrijd zonder Calvin Ridley. Ridley hing vorige week vlak voor het duel met de Panthers voor onbepaalde tijd zijn cleats aan de wilgen om aan zijn mentale gezondheid te werken. Maar liefst vier van de Falcons receivers — Patterson, Russell Gage, Kyle Pitts en Olamide Zaccheaus — vingen voor meer dan 50 yards en dat was dan ook het verhaal van Atlanta. Ryan en zijn receivers waren in sync. Atlanta zette ieder kwart een score op het bord en kwam zo tot 27 punten.
De New Orleans Saints scoorden pas in het derde kwart hun eerste punten door middel van een field goal. In het vierde kwart volgde nog een field goal en drie touchdowns waarbij twee keer de two-point conversion werd gemist. De vervanger van Jameis Winston, Trevor Siemian, speelde een redelijke wedstrijd, maar de gehele offense kwam te laat op gang. Ze kwamen nog wel op een 25-24 voorsprong, maar Younghoe Koo scoorde met drie seconden te gaan de winnende field goal binnen voor de diesel genaamd Atlanta.
BROWNS DOMINEREN BATTLE OF OHIO
Cleveland Browns @ Cincinnati Bengals | 41-16
De Browns missen Odell Beckham Jr. niet. Een paar dagen nadat de wide receiver aan de kant werd gezet, had de ploeg geen enkele moeite met de Cincinnati Bengals. Onder aanvoering van Nick Chubb, die goed was voor 137 yards en twee touchdowns, namen de bezoekers in het tweede kwart afstand van de Bengals. Bij rust stond het al 24-10 in het voordeel van de Browns.
Joe Burrow slaagde er een week na de vernederende nederlaag tegen de Jets niet in om de ploeg op sleeptouw te nemen. Hij was goed voor twee intercepties, waaronder een pick six door Denzel Ward. Sterker nog, in de tweede helft liepen de Browns alleen maar verder uit en door de zege staan beide teams nu op 5-4, achter de Ravens en de Steelers. Pittsburgh komt tijdens MNF in actie tegen de Bears.
OVERIGE DUELS
Las Vegas Raiders @ New York Giants | 16-23: De Raiders hebben na een dramatische bye-week een dure nederlaag bij de Giants geleden. De ploeg speelde voor het eerst zonder Henry Ruggs III, die maandagnacht bij een dodelijk ongeval betrokken was en door de club onmiddellijk werd ontslagen. In het duel met de Giants waren het twee intercepties van Derek Carr die de doorslag gaven. Beide keren was het Xavier McKinney met de vangbal, waarna hij een keer een touchdown kon scoren. Precies het verschil in dit duel.
New England Patriots @ Carolina Panthers | 24-6: De Patriots hebben ook hun vierde uitwedstrijd van het seizoen gewonnen. Dit ondanks de minste wedstrijd in de jonge loopbaan van quarterback Mac Jones. Gelukkig voor de Patriots was de spelverdeler van de Panthers nog slechter. Darnold troefde zijn jongere positiegenoot af door drie intercepties te gooien; waaronder een pick six. Daarmee vielen de interceptie en verloren fumble van Jones nog wel mee. Aan de hand van de defensie zijn de Patriots ineens weer een play-offkandidaat, al wordt het programma vanaf nu wel een stuk zwaarder.
Denver Broncos @ Dallas Cowboys | 30-16: Het was de eerste wedstrijd zonder Von Miller en de Broncos defense liet direct zien dat ze eigenlijk wel zonder kunnen; in ieder geval voor één week. De secondary gaf de Cowboys receivers geen enkele ruimte, waardoor Dak Prescott, CeeDee Lamb en Amari Cooper eigenlijk niets konden. Aan de overkant liep het allemaal een stuk makkelijker. Zowel Javonte Williams als Melvin Gordon voltooiden run na run en Teddy Bridgewater deed wat hij moest doen wanneer het nodig was. Zelfs Trevon Diggs kon niet brengen wat hij normaliter op wekelijkse basis brengt. Dat was exemplarisch voor heel Dallas.
Houston Texans @ Miami Dolphins | 9-16: Het duel tussen de Texans en Dolphins was niet om aan te zien. Beide teams waren samen goed voor negen (!) turnovers. Uiteindelijk waren het de Dolphins die wel vaker de bal verloren — twee intercepties, drie fumbles — maar toch wisten ze het duel naar zich toe te trekken. Met dank aan Tyrod Taylor, die voor de Texans terugkwam na een blessure, maar drie intercepties gooide. Het zorgde ervoor dat de Texans na rust wel kansen kregen om de wedstrijd te winnen, maar die niet konden pakken en zo waren het de Dolphins die hun tweede zege van het jaar binnenhaalden.
Het was een heftige week in de NFL. Henry Ruggs veroorzaakte — met dubbel het toegestane alcoholpromillage — een ongeluk waarbij een 23-jarige vrouw overleed. Hij reed 250 kilometer per uur. Deze week werd ook bekend dat de Cleveland Browns hun ster wide receiver, Odell Beckham Jr., zullen laten gaan. Even later deed Aaron Rodgers een duit in het zakje door bij de Pat McAfee show een anti-vaxbetoog af te steken vol schijnwetenschap. In deze NFL 4-on-4 laat de NFL-redactie hun licht schijnen over deze onderwerpen en meer.
Aaron Rodgers said his decision to not get vaccinated was his choice for his body. He is correct—but his explanation of that choice, riddled with misinformation, will affect many people outside of his team, and that’s a damn shame. pic.twitter.com/6eLrF4TAr6
1. De headlines zijn gevuld met de uitspraken en houding van Aaron Rodgers omtrent COVID-19 en vaccinatie. Wat betekent dit voor Rodgers? Voor de Packers? Voor de NFL?
Chris van Dijk: “Voor Rodgers betekent dit vooral gezichtsverlies, een mogelijke boete voor het niet naleven van de protocollen en mogelijk zelfs het verlies van enkele reclamedeals. Voor de Packers is het pijnlijk dat ze hun quarterback zondag moeten missen. Voor de NFL is het vooral vervelend dat Rodgers deze week zijn mening — die door diverse wetenschappers al direct werd tegengesproken — over corona zo mag delen. En er zullen vragen gesteld worden over hoe goed de protocollen van de NFL nu echt werken.”
Lars Leeftink: “Rodgers zou niet gestraft moeten worden voor het hebben van een — door velen niet gedeelde — mening. Waar hij wel voor gestraft moet worden, is bijvoorbeeld het niet dragen van een mondkapje tijdens persconferentie; iets wat moet als niet-gevaccineerde. Daarnaast moeten de Packers en de NFL maar eens nagaan waarom Rodgers daar niet al voor gestraft is. Het is duidelijk in beeld en het gebeurt al vanaf week 1. Het is ronduit bizar dat de Packers en vooral de NFL niet eerder hebben ingegrepen.”
Luuk Dokter: “Het is een enorme deuk in het imago van Rodgers, behalve bij een groep mensen waardoor je toch liever niet op een schild gehesen wordt. Voor de Packers is het wederom een reden om afstand te nemen van hun “face of the franchise“. Ook kan ik me best indenken dat dit gedrag van een boegbeeld leidt tot fans die heroverwegen voor wie ze willen juichen. Wat betreft de NFL is dit — evenals voor Rodgers en de Packers — zeer slechte PR. De MVP — een uithangbord van de league — laat zich in met schijnwetenschap en dubieuze COVID- en vaccinatie-adviseurs als Joe Rogan. Tenslotte wil ik benadrukken dat iedereen recht heeft op een eigen mening. Echter, als die mening ingegeven is door aantoonbare verzinsels en verkondigd wordt door iemand met de impact en het bereik van Rodgers is het zeer schadelijk en onverantwoord.”
Toon Aerts: “Het betekent dat hij toch wel als een idioot en een clown overkomt. Een man met zo’n gevolg en zo’n voorbeeldfunctie zou beter moeten weten. Voor de Packers verandert er in principe niets, vermoed ik, behalve natuurlijk dat ze hun quarterback 1 à 2 games zullen moeten missen. Maar wie weet doet Love het wel zo goed dat Rodgers op de bank wat kan gaan anti-vaxxen.”
1. DET 2. MIA 3. HOU 4. JAX 5. NYJ 6. NYG 7. WSH 8. PHI 9. SEA 10. CHI 11. ATL 12. SF 13. MIN 14. IND 15. NE 16. DEN 17. CLE 18. KC 19. CAR 20. LAC 21. PIT 22. CIN 23. NO 24. TB 25. BUF 26. LV 27. DAL 28. GB 29. BAL 30. LAR 31. TEN 32. ARZ
2. Odell Beckham Jr. is bij de Cleveland Browns nooit lekker uit de verf gekomen. Deze week besloten zij hem te laten gaan. Waar gaat OBJ zijn vorm opnieuw vinden?
Chris van Dijk: “Coaches hebben altijd het idee dat zij een speler wel weer aan de praat krijgen. Dus er zullen genoeg teams interesse hebben. Vooral de ploegen die op het randje van de play-offs staan en er buiten dreigen te vallen. Denk aan de Colts of de 49ers en wellicht de Saints als vervanger van Michael Thomas. De ster wide receiver kan dit seizoen namelijk niet meer in actie kan komen.”
Lars Leeftink: “Odell Beckham Jr. gaat zijn vorm niet meer terugvinden. Hij is amper tot nooit fit en als hij fit is, zorgt hij zelf wel voor controversie of presteert hij niet op niveau. Ik weet niet of er een team is dat de oude Odell terug kan brengen. Helaas.”
Luuk Dokter: “OBJ is een man met een onmiskenbaar talent en ik kan me niet voorstellen dat dit talent weg is. De match met Baker Mayfield was geen goede, maar dit is gewoonweg pech. Bij de New York Giants was hij van een ongekend niveau. Als ik kijk naar de waiver wire zie ik de Colts op nummer 14 pas als een echte kandidaat, omdat zij op die lijst het eerste team zijn dat met OBJ zodanig kan verbeteren dat er een play-off push inzit.”
Toon Aerts: “Door het wegvallen van Henry Ruggs — van een onnoemelijk drama gesproken — is er een plek vrijgekomen bij de Raiders. Dat zou mij een logische bestemming lijken, maar ook andere teams kunnen nog wel wat aanvangen met OBJ. De Patriots, bijvoorbeeld, kunnen in hun matige offense wel een speler van het kaliber van OBJ gebruiken. Alleen is het daar onduidelijk of ze er wel de cap space voor hebben.”
3. Colts running back Jonathan Taylor had een fantastisch optreden tegen de Jets op donderdagavond. Is hij de gedoodverfde favoriet om het seizoen te eindigen als RB1 nu Derrick Henry geblesseerd is?
Chris van Dijk: “Ja, absoluut. Nick Chubb komt misschien nog in de buurt, al heeft die een paar wedstrijden moeten missen. Qua volume is JT de eerste achtervolger van Henry, al is de drop-off wel groot. Dat gat is nu natuurlijk lang zo groot niet meer en zijn er nog wel wat kandidaten die met een sterke tweede seizoenshelft roet in het eten kunnen gooien. Misschien dat zelfs Alvin Kamara nog wel in beeld komt als de Saints door de afwezigheid van quarterbacks gedwongen worden meer te gaan rennen.”
Lars Leeftink: “Ja, samen met Chubb. Elliot en Mixon mogen niet uitgesloten worden, maar bevinden zich wel meer in een offense waar veel gepasst wordt. Dat is bij de Browns en zeker bij de Colts minder het geval.”
Luuk Dokter: “Ja, vorig seizoen kwam hij pas op stoom in de tweede seizoenshelft, dus we kunnen er best op rekenen dat er voor hem nog meer in het vat zit. Als dat zo is en Taylor niet geblesseerd raakt, zie ik niemand die een bedreiging voor hem kan zijn.”
Toon Aerts: “De eerste achtervolger van Taylor is… Mark Ingram. Ik durf dus wel te vermoeden dat Taylor — als hij heel blijft natuurlijk — er met de Rushing Title vandoor zal gaan dit seizoen. Wie weet kan Nick Chubb nog een inhaalbeweging maken als de Browns hun goede vorm terugvinden, maar Taylor heeft nu toch wel een voorsprong genomen.”
We have to start seriously considering the idea that Patrick Mahomes sold his soul to the devil for the run to start his career. Now he’s won his SB and it’s time to pay the piper, and this is his eternity now pic.twitter.com/hh3NPoLXkp
4. Het is week 9 dus we zijn halverwege het reguliere seizoen. Welke speler of team verrast en welke valt tot nu toe tegen?
Chris van Dijk: “Negatieve verrassingen zijn voor mij de Dolphins en Patrick Mahomes. Van Miami verwachtte ik dat ze echt mee zouden gaan doen om de play-offs en Mahomes om de MVP-titel. Dat gaat allebei niet gebeuren. Daar staan natuurlijk positieve verrassingen tegenover. Qua team kun je niemand anders noemen dan de Cardinals. Ze hebben een zware divisie en halverwege het seizoen staan ze gewoon bovenaan. Hopelijk blijft Murray heel en kunnen ze deze vorm meenemen naar de play-offs. Als speler is Mac Jones voor mij de positieve verrassing. Het is niet spectaculair, maar ik had niet verwacht dat hij de Patriots al zo bij de hand zou kunnen nemen.”
Lars Leeftink: “In negatieve zin verrassen mij het Washington Football Team en Myles Gaskin mij het meest. Zeker de defense van WFT is echt een zooitje, terwijl dit vorig jaar juist hun kracht was. Gaskin was vorig jaar erg goed, maar laat dit jaar — samen met de andere running backs in Miami — bar weinig zien. In positieve zin ben ik verbaasd over de snelle ontwikkeling van Chase en de nagenoeg ongeslagen start van de Cardinals. Chase is momenteel de beste deep threat in de league en is zo enorm compleet. De Cards zullen wel achter de Rams in de divisie eindigen, maar de start is veel beter geweest dan ik had verwacht.”
Luuk Dokter: “Het is saai, maar qua tegenvallers sluit ik me aan bij Chris. Als Bills-fan had ik een mooie strijd met de Dolphins verwacht om de AFC East, maar beide keren was Miami kansloos. Patrick Mahomes heeft een terugval die zijn weerga niet kent. Iedere andere quarterback zou al afgeschreven zijn door de media. Laten we als NFL-liefhebbers hopen dat hij gauw zijn niveau hervindt. Mijn positieve verrassingen zijn twee quarterbacks in de NFC West: Matthew Stafford en Kyler Murray. Stafford had ik altijd al hoog zitten, maar de manier waarop hij zich bewijst bij een team dat wel goed is, vind ik indrukwekkend. Van Kyler Murray had ik een terugval verwacht, maar hij is alleen maar beter en completer geworden.”
Toon Aerts: “Carson Wentz valt mij in positieve zin op. Het leek op een drama uit te draaien in Indy in zijn eerste games, maar ondertussen vind ik hem meer dan behoorlijk spelen en dat had ik niet verwacht. Wie dan weer bijzonder tegenvalt, is Patrick Mahomes en de Chiefs in het algemeen. Met zo’n talent aan boord zou je er toch beter voor moeten staan, vind ik. Ook de laatste zege tegen de Giants was al niet indrukwekkend. Ik durf niet meer te zeggen of het dit seizoen nog goed komt met de Chiefs. Wie had dat vooraf durven voorspellen?”
Zaterdagavond Nederlandse tijd kwam het bericht naar buiten dat de wegen tussen Jeremy Colliton en Chicago Blackhawks per direct scheiden. Met een abominabel 1-9-2 record was voor General Manager Kyle Davidson de maat vol. Derek King werd, direct na het uitbrengen van het persbericht, als interim-coach aangesteld. King komt over van Rockford IceHogs uit de AHL.
Hiermee bewandelt King dezelfde route als voorganger Jeremy Colliton. Op 6 november 2018 werd Colliton de opvolger van Joel Quenneville, die na een 6-6-3 start zijn biezen mocht pakken. De erfenis die de — onlangs in opspraak geraakte — Quenneville op het bordje van de piepjonge coach schoof, was nauwelijks te overtreffen: Met Stanley Cups in 2010, 2013 en 2015, negen playoff-optredens en 452 wins werd het een zware taak. Met zijn 33 jaar werd Colliton tevens de jongste, actieve coach in NHL.
VOLGENDE PASSAGE IN HET ZWARTE BOEK
Het vertrek van Colliton brengt andermaal een schok teweeg in TheWindy City. Nog geen twee weken geleden kwam het nieuws naar buiten dat in 2010 voormalig speler Kyle Beach door video coach Brad Aldrich seksueel werd misbruikt binnen de muren van het United Center. Een boete van $ 2 miljoen dollar en het congé voor President of Hockey Operations en General Manager Stan Bowman volgden.
Daarbovenop houdt ook de sportieve malaise nog altijd aan. In het offseason werden de Blackhawks nog als een serieuze contender gezien. Het aantrekken van Marc-Andre Fleury, de broers Jones (Seth en Caleb) en Tyler Johnson. Na twaalf wedstrijden hing de zo opgehemelde vlag plots halfstok. Met 47 tegengoals incasseerde de ploeg uit Chicago de meeste van alle clubs in de NHL. Bovendien hield het qua aantal punten enkel Arizona Coyotes onder zich. Een 5-1 nederlaag tegen Winnipeg Jets — met slechts negen schoten op goal — deed Colliton exact drie jaar na zijn aanstelling definitief de das om. Naast Colliton trekken ook assistenten Sheldon Brookbank en Tomas Mitell de deuren in Chicago achter zich dicht.
The Blackhawks have relieved Jeremy Colliton, Tomas Mitell and Sheldon Brookbank of their coaching duties and have named Derek King Interim Head Coach, effective immediately. https://t.co/2PggeNtIY4
Waar Jurgen Klopp met zijn Gegenpressing fantastische prestaties levert in het voetbal bij Liverpool en voorheen Dortmund, zo anders liep het huwelijk tussen Colliton en Chicago. Met hoog druk zetten en een hoge blue-line behaalden de Hawks niet het gewenste effect. In twaalf wedstrijden staat er een -21 goal differential en met 3.92 GA/G houden ze alleen Arizona Coyotes onder zich. Bovendien zijn aanwinsten Marc-Andre Fleury, Seth Jones en Jake McCabe nog verre van de gewenste versterking gebleken.
In drie jaar Chicago behaalde Colliton éénmaal de playoffs en bleef het record steken op 86-83-24 in 193 wedstrijden. In januari van dit jaar verlengde hij zijn contract nog met drie jaar. Tijdens die ene trip naar ’t postseason verrasten ze in de bubbel van Edmonton de plaatselijke Oilers. Een ronde later konden de Blackhawks na vijf wedstrijden diezelfde bubbel verlaten. De Vegas Golden Knights bleken een paar maten te groot voor Jonathan Toews, Patrick Kane en consorten. Het zou de laatste serie zijn die Colliton als coach van de Blackhawks zou meemaken.
TRAINERSCARROUSEL OP KOMST?
Niet alleen Colliton hing aan een zijden draadje. Ook Dominique Ducharme zit op de schopstoel. De coach van Montreal Canadiens presteert dit seizoen tot dusverre ver beneden de verwachtingen. De verliezend Stanley Cup finalist van het vorige seizoen mist nog altijd aanvoerder Shea Weber en ook top prospect Cole Caufield gaf nog altijd niet thuis. Het deed de Habs zelfs besluiten om voor een herstel van het gevoel en het vertrouwen hem terug te sturen naar de AHL.
Donderdag kwam het nieuws naar buiten dat Marian Gaborik zijn schaatsen definitief aan de wilgen hangt. Een hernia speelt de 39-jarige Slowaak al een aantal jaar parten. Zijn laatste wedstrijd dateert alweer van het seizoen 2017 – 2018. De naam Gaborik zal voor altijd aan Minnesota Wild verbonden blijven.
Gaborik zag op 14 februari 1982 in Trenĉin het levenslicht. In voormalig Tsjecho-Slowakije sloot de talentvolle Gaborik zich aan bij Dukla Trenĉin. Dat de club uit zijn geboortestad goud in handen had, bleek al vrij snel. Als vijftienjarige schoot hij menig record bij de U-20 uit de boeken. In het seizoen 1997 – 1998 leidde hij het met 59 punten (37 goals, 22 assists) het U-20 competitieklassement en werd de winger meteen naar de hoofdmacht overgeheveld. In zijn debuutwedstrijd scoorde hij meteen. Twee seizoenen ijshockey in de hoogste Slowaakse afdeling, volbracht Gaborik met 67 punten (37 goals, 30 assists) in 84 wedstrijden.
ALLEREERSTE DRAFT PICK EN ALLEREERSTE GOAL OOIT VOOR MINNESOTA
Zijn uitmuntende prestaties in Europa gingen niet ongemerkt aan de clubs in de NHL voorbij. Nieuwbakken Minnesota Wild selecteerde de winger op 24 juni 2000 in de NHL Entry Draft als derde overall. Hiermee werd Gaborik niet alleen de allereerste Minnesota draft pick ooit, maar werd bovendien de hoogst gedrafte Slowaak ooit.
Onder de vleugels van Habs-legende en Hall of Famer Jacques Lemaire werd de 18-jarige Gaborik samen met Scott Pellerin en Wes Walz op de first-line in Minnesota geposteerd. Op 6 oktober 2000 stond in het Honda Center in Anaheim de seizoensopener tegen Mighty Ducks of Anaheim op het programma. In de tweede periode scoorde Gaborik, na een assist van Scott Pellerin, de allereerste goal ooit voor deze franchise.
ALL-TIME TOPSCORER IN SAINT PAUL
In debuutseizoen 2000 – 2001 noteerde de Slowaak 36 punten (achttien goals, achttien assists). Het leverde hem een plaats in de top tien Rookies van de NHL op. Het daaropvolgende seizoen bleek dat Gaborik met 67 punten (30 goals, 37 assists) verre van een eendagsvlieg was. Op 13 november 2001 maakte hij tevens zijn eerste hattrick in de NHL.
Na een derde jaar waarin Gaborik de ploeg op sleeptouw nam — eerste keer playoffs en tweede maal 30+ goals –, kwam er flink wat zand in de motor genaamd contractonderhandelingen. Zaakwaarnemer Allan Walsh legde bij toenmalig GM Doug Risebrough de eis van minimaal $ 6.5 miljoen dollar neer. Het hoopje zand groeide uit tot een flinke berg.
Het deed de Slowaak zelfs besluiten kortstondig terug te keren bij Dukla Trenĉin. Na drie (!) keer van zaakwaarnemer te zijn veranderd en een flinke scheut water bij de wijn van Minnesota, kwamen de Wild en Gaborik een contractverlenging ter waarde van $ 10 miljoen dollar average annual value overeen.
Tot aan zijn vertrek in 2009 noteerde de Slowaak in totaal 437 punten (219 goals, 218 assists) namens Minnesota Wild. Tot op de dag van vandaag is Gaborik topscorer aller tijden in Saint Paul. Eén van de meest memorabele momenten in zijn Wild-carrière vond plaats op 20 december 2007. In het eigen Xcel Energy Center werd er met 6-3 van New York Rangers gewonnen. De winger noteerde een totaal van zes punten (vijf goals, één assist). Hij werd hiermee de eerste Wild ooit met vijf goals in één wedstrijd. Bovendien werd hij de eerste NHL-speler sinds Sergei Fedorov in 1996, die deze prestatie voor elkaar bokste.
VIA NEW YORK EN COLUMBUS NAAR STANLEY CUP IN LOS ANGELES
Na andermaal stukgelopen contractonderhandelingen, streek de Slowaak aan het begin van het seizoen 2009 – 2010 neer in the Big Apple. New York Rangers hapte op 1 juli 2009 — eerste dag als freeagent — meteen toe. Ondanks het feit dat de eerste blessures Gaborik al diverse malen aan de kant hielden, behaalde hij in vier seizoenen 229 punten (114 goals, 115 assists in 255 wedstrijden. In 2012 werd de Slowaak met vier punten (drie goals, één assist) tot MVP in de All-Star Game verkozen en reikte hij bovendien met de Rangers tot de Eastern Conference Final (2-4 verlies tegen New Jersey, red.).
Op Trade Deadline Day in 2013 verkaste Gaborik naar Columbus Blue Jackets, waar de Slowaak in elf maanden tijd 22 punten (negen goals, dertien assists) noteerde.
Los Angeles Kings zagen in Gaborik een verbetering ten opzichte van Matt Frattin. Zij ruilden begin maart 2014 de twee spelers — samen met een second-round draft pick en een conditional third-round pick in de 2014 NHL Entry Draft –. De keuze voor de Slowaak legde de ploeg uit LA geen windeieren. Onder leiding van een ontketende Gaborik wonnen de Kings drie maanden later hun tweede Stanley Cup in drie jaar tijd. De winger werd met veertien goals tevens topscorer in de playoffs.
STANLEY CUP TOPJE VAN DE IJSBERG
Het tweede seizoen in Los Angeles werd het laatste seizoen, waarin de magie van de Slowaak in volle glorie te zien was. Een chronische lower-body blessure werd langzaamaan het begin van het einde. Op 15 december 2017 volgde één van zijn laatste hoogtepunten op het ijs: Tegen voormalig werkgever New York Rangers speelde Gaborik zijn duizendste wedstrijd in de NHL. Het huwelijk tussen de Kings en Gaborik ging uit als een nachtkaars en op 13 februari 2018 werd hij — samen met Nick Shore — in ruil voor Dion Phaneuf en Nate Thompson naar Ottawa Senators getrade.
Na zestien wedstrijden Ottawa kwam op 5 april 2018 het nieuws naar buiten dat de Slowaak onder het mes moest. Een slepende hernia in de onderrug was de diagnose. Een trade naar Tampa Bay en drie jaar revalideren verder, komt er een einde aan de carrière van één van de beste spelers uit de Slowaakse geschiedenis. Middels een zelfgemaakt persbericht op Twitter, kondigde hij donderdag zijn afscheid aan. Met 815 punten (407 goals, 408 assists) in 1.035 wedstrijden staat Gaborik na Peter Stastny (1239), Marian Hossa (1134) en Peter Bondra (892) vierde in het Slowaakse all-time puntenklassement.
San Francisco Giants-catcher en voormalig MLB-superster Buster Posey heeft afgelopen donderdag zijn pensioen aangekondigd. De (pas) 34-jarige zevenvoudig All-Star vertelde in een persconferentie dat hij meer tijd met zijn gezin wil doorbrengen en met teveel fysieke ongemakken kampt. Na een verloren seizoen in 2020 — Posey gebruikte de COVID opt-out-mogelijkheid — en een sterk ‘comebackseizoen’ in 2021, houdt de lifetime Giant het nu voor gezien. In Amerika is nu discussie losgebarsten of Posey een Hall of Famer is. Ook heeft de beslissing het debat aangewakkerd over het beoordelen van catcherscarrières.
Aan de oppervlakte lijkt Posey voornamelijk op tastbaar prijzengebied een goede kans te maken om over vijf jaar de Hall of Fame ingestemd te worden. Rookie of the Year in 2010, National League MVP in 2012, zeven All-Star Games, drie World Series-titels, vier Silver Slugger Awards, één Gold Glove Award en een batting title geven Posey een volle prijzenkast. Sterker nog, de catcher is — samen met de legendarische Pete Rose — de enige speler in de geschiedenis van de sport met een Rookie of the Year, MVP en drie World Series-ringen.
STATISTISCH GOED, MAAR KORT
Ook op statistisch gebied kan Posey terugkijken op een succesvolle carrière. Een slaggemiddelde van .302, on-base percentage van .372, OPS van .831 en een OPS+ van 129 maken van hem een dominante slagman.
Maar…
De echte van-de-pagina-spattende stats blijven uit. 158 homeruns, 23 steals, 1500 hits, 729 RBIs: het zijn geen Hall of Fame-waardige getallen. Daarnaast valt Posey, met minder dan 5.000 slagbeurten in zijn carrière, ver onder de norm voor Hall of Famers. Niet dat er geen spelers in de Hall zitten met minder dan 5.000 slagbeurten (het zijn er 129, red.), maar van die groep is het absolute merendeel manager (bijv. Casey Stengel, Tony La Russa of John McGraw), pitcher (bijv. Cy Young, Mariano Rivera, Walter Johnson of Christy Mathewson) of een speler die om andere redenen dan een geweldige statistische carrière in de Hall zit (Jackie Robinson, Cool Papa Bell, Josh Gibson).
Sterker nog, de gemiddelde Hall of Famer heeft 7.672 slagbeurten in zijn carrière gehad; een getal waar Posey ruimschoots onder blijft.
WAR of JAWS?
Als je Wins Above Replacement bekijkt, blijft Posey steken op 44.9 WAR — 16e catcher aller tijden. De gemiddelde Hall of Famer is 60 WAR waard en Posey moet meerdere niet-Hall of Fame-catchers voor zich dulden: Gene Tenace (46.8), Thurman Munson (46.1), Wally Schang (47.9) en Joe Mauer (55.2 en in 2024 voor het eerst op de Ballot). Toch heeft Posey wel het hoogste WAR van alle nog-actieve catchers — het is nu eenmaal geen positie waarop extreem hoge WAR-getallen gehaald worden.
Pak je JAWS (Jaffe WAR score system van Jay Jaffe), dan wordt het verhaal interessanter. Posey komt uit op 40.7 JAWS, wat hem de 14e catcher aller tijden maakt. Hij houdt 10 Hall of Famers achter zich, onder wie Roy Campanella.
VERGELIJKING
Geen van beide statistieken zijn heilig. Je kunt namelijk zeggen dat Posey de grens van 60 niet doorbroken heeft, maar slechts vier catchers hebben dit wél gedaan: Johnny Bench (75.1), Gary Carter (70.1), Ivan Rodriguez (68.7) en Carlton Fisk (68.4).
De laatste uit dit rijtje is een interessante vergelijking met Posey. Fisk speelde maar liefst 24 jaar in de Majors, het dubbele van Posey’s 12. Toch komen beide spelers op vrijwel dezelfde accolades uit.
Fisk: Rookie of the Year, MVP, 3x Silver Slugger, Gold Glove, 11x All-Star in 24 jaar. Posey: Rookie of the Year, MVP, 4x Silver Slugger, Gold Glove, 7x All-Star in 12 jaar.
Op statistisch gebied blijft Posey Fisk voor in OPS+, OPS, SLG, OBP, slaggemidddelde (.269 vs .302) en als je Fisks slagbeurten, honkslagen, homeruns, runs en RBI’s door twee deelt, komt Posey als bovenliggende speler uit de bus.
Het is natuurlijk niet zo dat het feit dat Fisk maar liefst 24 jaar als catcher op het hoogste niveau actief was tegen hem gebruikt moet worden. Vrijwel elke honkbalkenner zal vinden dat Fisk een terechte Hall of Famer is, al was het alleen al vanwege die lange periode in de Majors. De vraag is echter: moeten we Posey ‘straffen’ voor het feit dat hij na 12 jaar klaar is, zeker als je kijkt naar hoe belangrijk hij voor de sport en de positie is geweest?
DE ‘BUSTER POSEY RULE‘
Naast alle individuele accolades zijn er namelijk ook andere gebieden waarop Posey zich heeft laten gelden. Nadat hij in 2011 keihard omvergelopen werd door Marlins-outfielder Scott Cousins (en daarbij zijn been brak en enkelbanden scheurde) veranderde MLB de regels op het gebied van home plate collisions. De ‘Posey Rule’, die catchers meer bescherming biedt, zag het levenslicht in 2014.
BESTE ALL-ROUND CATCHER
Daarnaast zijn er veel andere zaken te vinden die van Posey een van de topcatchers uit de geschiedenis van het honkbal maken. Hij is nummer drie all-time in aantal gevangen no-hitters. Hij is één van acht catchers in de geschiedenis die tenminste vijf All-Star games speelde, een MVP Award wonnen en tenminste één World Series-titel pakte. Vijf van de overige zeven zijn vereeuwigd in de Hall of Fame.
In een periode van zo’n vijf tot zeven jaar (van 2012 tot 2018-ish) was Posey de beste all-round catcher in baseball en zette hij de standaard voor de positie. Binnen drie World Series-winnende teams was Posey de beste slagman van de ploeg — als catcher. Hij was de leider van zijn team.
GRENSVERLEGGEND
Posey’s Hall of Fame-kandidatuur over vijf jaar kan ook op een andere manier grensverleggend zijn. Meerdere collega-catchers die nooit vereeuwigd zijn in de Hall, kunnen profiteren van het in stemmen van Posey. Jorge Posada, op alle vlakken een statistisch betere catcher dan Posey, werd ooit na één jaar van het stembiljet gehaald nadat hij niet genoeg stemmen kreeg.
Een andere legendarische Yankees-catcher, Thurman Munson, kan vergelijkbare statistieken overhandigen als Posey, maar Munson stierf in 1979 door een vliegtuigongeluk en kreeg niet de kans zijn carrière af te maken en zijn Hall of Fame-koers vol te houden. Ook hij is nog niet opgenomen in het Allerheiligste van het honkbal.
De catcherpositie blijft een interessante positie om in de gaten te houden voor de Hall of Fame. De eerste persoon die van deze Posey-discussie kan profiteren, is Joe Mauer. Hij staat voor 2024 op de Ballot. Posey volgt in 2026/2027 en Yadier Molina… dat is nog even afwachten.
We beginnen deze Power Play Friday met een trade die al erg lang in de lucht hing. Jack Eichel verlaat de Sabres en zoekt zijn geluk in Vegas. Adam Fox daarentegen blijft de Rangers nog jaren trouw. Helaas zijn er ook weer de nodige spelers geblesseerd geraakt en ontkomen we opnieuw niet aan wat Covid-gevallen. Genoeg te bespreken om daarna goed geïnformeerd aan het weekend te beginnen!
Door Dennis Bakker en Hans Mulder
JACK EICHEL HEEFT ZIJN ZIN
Hij moest er lang op wachten, maar eindelijk is de kogel door de kerk. Jack Eichel kan de deur van het KeyBank Center definitief achter zich sluiten en in Vegas aan een nieuwe toekomst beginnen. In ruil voor Peyton Krebs, Alex Tuch, een first-round draft pick in 2022 en een third-round draft pick in 2023 vertrekt Eichel naar de Vegas Golden Knights. Naast de Amerikaanse centre krijgen zij nog een draft pick van de Sabres.
Eichel en de Sabres waren al enige tijd op elkaar uitgekeken. De speler, in 2015 gedraft direct achter Connor McDavid, zette in 2018 nog zijn handtekening onder een contract dat hem voor acht jaar (en jaarlijks $ 10 miljoen aan salaris) in Buffalo zou houden. Al betrekkelijk snel bleek het huwelijk gedoemd te mislukken.
Aan doordacht beleid deden (doen?) ze in Buffalo niet en Eichel was er wel klaar mee. Daar kwam eerder dit jaar nog die slepende nekblessure bij. Jack Eichel, vorig seizoen goed voor slechts 21 wedstrijden, wil bij een operatie een kunststof nekwervel laten plaatsen en daar wilden de Sabres dan weer niet aan. Dit was nog nooit gedaan bij een NHL-speler en de club vond het risico te groot.
WITTE ROOK!
De verhoudingen kwamen op scherp te staan en Buffalo schrapte de sterspeler als captain. Eichel en z’n management gingen op zoek naar een club die wilde meewerken aan de beoogde operatie. Deze leken zich met name in de Pacific Division te bevinden, want Anaheim, Calgary en Vegas werden genoemd als belangrijkste kandidaten. Het werden uiteindelijk de Golden Knights. Logischerwijs kunnen zij pas over enige tijd een beroep doen op Eichel. De speler wordt eerst geopereerd en mag pas na een week of zes de training hervatten.
Daarmee is een rentree nog niet in zicht. Na een dergelijke operatie mag pas na minimaal drie maand begonnen worden met een contactsport. De verwachting is dan ook dat de Knights pas (ver) na de ASG over hun nieuwe aanwinst kunnen beschikken en dat Eichel de Olympische Winterspelen uit het hoofd kan zetten. Overigens zitten de Sabres in hetzelfde schuitje, want ook Alex Tuch is pas na de jaarwisseling hersteld van zijn schouderblessure.
TRANSFER TALK
NORRIS-WINNAAR FOX BLIJFT NOG LANG RANGER
Het zijn mooie tijdens voor Adam Fox. Twee jaar geleden debuteerde de blueliner met 42 punten in de NHL, vorig jaar legde hij beslag op de Norris Trophy en nu is er een contractverlenging te vieren. De 23-jarige verdediger uit de staat New York zette deze week zijn krabbel onder een contract dat hem de komende zeven seizoenen in The Big Apple houdt. Fox gaat daarin jaarlijks $ 9.25 miljoen verdienen. Veel geld, maar er zijn verdedigers die jaarlijks nog meer mogen bijschrijven. Erik Karlsson ($ 11.5 miljoen) en Drew Doughty ($ 11 miljoen) doen het financieel beter dan Fox.
"I wanted to be a New York Ranger, and now that I'm here – and here for a long time – it's a huge honor for me. There's no place I'd rather be."
Waar Fox zijn blijdschap over een langer verblijf niet onder stoelen of banken stak, daar was ploeggenoot Vitali Kravtsov minder gelukkig in New York. De club koos hem als negende in de draft van 2018, maar de winger kon nog geen potten breken. Met 2 goals en 4 punten debuteerde hij vorig seizoen in de hoofdmacht, maar een langer verblijf zat er dit seizoen niet in. De Rangers wilden hem naar hun AHL-filiaal in Hartford sturen, maar de 21-jarige Rus zag dit niet zitten. Hij mocht zelfs op zoek naar een andere club. Deze vond hij niet in de NHL, maar wel in de KHL. Kravtsov speelt dit seizoen op huurbasis voor zijn oude liefde Traktor Chelyabinsk. Na ’t KHL-seizoen gaat hij ’t weer proberen in Noord-Amerika.
BREAKING NEWS
WILD BILL IN DE ZIEKENBOEG
En weer maakt een aanvaller van de Vegas Golden Knights de gang naar de ziekenboeg. Na Max Pacioretty, Mark Stone en Nolan Patrick is nu William Karlsson het bokje. Vorige week vrijdag wierp hij zich voor een SOG en moest dit bekopen met een blessure. Onderzoek wees uit dat Karlsson zijn voet gebroken had. De verwachting is dat Wild Bill vier tot zes weken uit de roulatie zal zijn.
COVID HOUDT CROSBY UIT LINE-UP
Een paar dagen na zijn langverwachte rentree moest Sidney Crosby opnieuw forfait geven. De captain van de Pittsburgh Penguins speelde afgelopen zaterdag zijn eerste wedstrijd, maar testte niet lang daarna positief op het coronavirus. Volgens coach Mike Sullivan zijn de klachten mild, maar het houdt hem voorlopig weer even uit de line-up. Ook Brian Dumoulin, Marcus Pettersson, Chad Ruhwedel en Kris Letang waren de klos. Laatstgenoemde speelt inmiddels weer. Donderdag werd ook Sullivan aan de lijst toegevoegd.
De uitbraak in Pittsburgh valt in het niet bij die in San Jose. Timo Meier, Erik Karlsson, Kevin Labanc, Marc-Edouard Vlasic, Radim Simek en Jacob Middleton staan allemaal op het gevreesde Covid-protocol. Ook coach Bob Boughner en twee andere leden van de staf zitten thuis. Met name de defensie is dus zwaar gehavend, maar dit weerhield de Sharks er niet van om van Winnipeg en Buffalo te winnen deze week. Dit gebeurde mede dankzij de eerste goal in de NHL van de talentvolle Ryan Merkley.
DROUIN LIJKT TE ONTSNAPPEN, HAMILTON EN FORSBERG OUT
Het zag er dinsdag even naar uit toen Jonathan Drouin een schot van ploeggenoot Brett Kulak tegen zijn hoofd kreeg. De winger van de Montreal Canadiens was bezig aan zijn derde shift en dit bleek achteraf ook zijn laatste. Een schot van Kulak raakte ’t hoofd van Drouin, die direct van het ijs verdween. Zoals het nu lijkt, valt de schade mee. Drouin heeft geen hersenschudding opgelopen en stond donderdag zelfs op het ijs voor de morning skate. Hij speelde echter niet in de met 6-2 verloren wedstrijd tegen de Islanders. Met 4 goals was Brock Nelson de gevierde man bij de bezoekers uit New York. Voor hekkensluiter Montreal betrof het al de negende nederlaag van dit seizoen. Overigens schoot Patrice Bergeron ook vier keer met scherp deze avond.
In New Jersey moeten ze het even stellen zonder Dougie Hamilton. De grote man op de blauwe lijn raakte deze week geblesseerd in het duel met de Ducks, maar meer dan dat ’t een lower-body injury betreft, willen ze er niet over kwijt. Hamilton zal hoe dan ook de wedstrijd van vrijdag tegen de Kings missen. Slecht nieuws kwam er deze week ook uit Nashville. Daar raakte Filip Forsberg geblesseerd in de met 3-2 gewonnen wedstrijd tegen de Calgary Flames. De 27-jarige Zweed, die nog wel scoorde, liep een upper-body injury op en staat als week-to-week genoteerd. Met 4 goals en 9 punten is Forsberg een belangrijke speler voor de Preds. Rocco Grimaldi zal hem vervangen in de line-up.
OVERIG NIEUWS
COLE CAUFIELD TERUG NAAR AHL
We draaien er maar niet omheen. Ook wij hadden meer verwacht van Cole Caufield in de eerste weken van dit seizoen. Niet voor niets prijkte zijn naam bovenaan het lijstje met Rookies to Watch. De 20-jarige winger uit Wisconsin maakte vorig seizoen indruk tijdens de play-offs, maar trekt die lijn vooralsnog niet door. In de eerste tien wedstrijden van dit seizoen was de jongeling goed voor welgeteld één assist.
Zijn speeltijd was al een indicatie voor wat komen ging. Caufield begon het seizoen met bijna 18 minuten en daar waren er in zijn voorlopig laatste NHL-wedstrijd nog 11 van over. In de AHL krijgt hij de kans om zijn zelfvertrouwen terug te krijgen. Voor de Habs is het te hopen dat dit snel gebeurt, want ze kunnen een goede Caufield prima gebruiken.
KIRILL THE THRILL EINDELIJK VAN DE NUL
Vorig seizoen was de Calder Trophy, de prijs voor de Rookie of the Year, voor Kirill Kaprizov. De Rus wervelde namens de Minnesota Wild bij tijd en wijle over het ijs. Hij was er bijna in zijn eentje verantwoordelijk voor dat de Wild opeens de gunfactor kregen. Met de Wild gaat het ook dit seizoen best aardig. Met 12 punten staan ze derde in de Central op slechts drie punten van de koploper uit St. Louis.
Hun blikvanger had heel wat meer moeite om op gang te komen in 2021-2022. Waar Kaprizov vorig seizoen al in zijn eerste wedstrijd z’n eerste goal kon afvinken, daar moest hij nu wachten tot ’t tiende duel van het seizoen. Voor Minnesota aan de wedstrijd tegen Ottawa begon, had Kirill The Thrill al wel 6 assists op zijn naam, maar een goal had hij nog niet. Afgelopen dinsdag leek het opnieuw niet te lukken, maar in de noodzakelijke OT pakte Kaprizov zijn moment. Op aangeven van Kevin Fiala schoot hij na twee minuten de Wild naar een 5-4 zege. En zichzelf van die hatelijke nul.
COYOTES HEBBEN NEGATIEF RECORD VOOR HET GRIJPEN
In vrijwel alle prognoses bungelden de Arizona Coyotes ergens onderaan in de Central Division. En de league. Waar andere beoogde bottom dwellers verrassend goed uit de startblokken kwamen, daar houden de Desert Dogs zich prima aan de afspraak. Het seizoen is begonnen aan de tweede maand en na tien wedstrijden wacht het keurkorps van André Tourigny nog altijd op de eerste overwinning.
Met hun 0-9-1 record staan de Coyotes stijf onderaan in hun divisie. In de nacht van vrijdag op zaterdag kan Arizona het record uit 2017-2018 evenaren. Dat jaar begon de club met elf nederlagen op rij. Voor de slechtste start in de NHL ooit zijn nog wat meer nederlagen nodig. Dat record stamt uit 1943-1944 toen de New York Rangers het seizoen openden met vijftien achtereenvolgende nederlagen.
With their 9-0-0 start, the Canes have tied the 2015-16 Habs for the second-longest season-opening win streak in NHL history. Toronto and Buffalo share the record with 10. Not inspiring tons of confidence about how the rest of the season will go lmao.
Aan de andere kant van het spectrum vinden we de Carolina Hurricanes. Net als de Coyotes voldoen ook zij aan de verwachtingen, maar dan op een positieve manier. Het keurkorps van Rod Brind’Amour is, als enige in de league, na negen wedstrijden nog altijd zonder nederlaag. De Canes hebben in Andrei Svechnikov (7G, 6A) hun topscorer, maar ook de formidabele Frederik Andersen (.949 sv% in acht wedstrijden) mag niet vergeten worden.
PREDATORS EREN RINNE MET RETIRED NUMBER
Een primeur in Music City! Op 24 februari 2022 gaat daar een banner de hoogte in met daarop het rugnummer 35 van Pekka Rinne. De inmiddels 39-jarige goalie zette deze zomer een punt achter zijn loopbaan nadat hij 15 seizoenen het doel van de Nashville Predators verdedigde. In 2017 was hij met die club dicht bij het winnen van de Stanley Cup, maar bleken de Penguins in de finale te sterk.
Een jaar later won de Fin de Vezina Trophy. Rinne noteerde dat jaar een .927 sv% en 2.31 GAA. Over zijn gehele carriere lag dit op .917 sv% en 2.43 GAA. Pekka Rinne speelde in totaal 683 wedstrijden voor de Preds, eindigde vier keer in de top 3 van de Vezina en won met de Predators twee divisietitels. Zijn rugnummer 35 zal in Nashville voor altijd van hem zijn. Voor de organisatie is het de eerste keer dat ze een rugnummer met pensioen sturen.
DRAISAITL IN EXCLUSIEF GEZELSCHAP
Eerder deze week kozen we Connor McDavid in ons Team of the Month, maar een teamgenoot van hem kwam daar ook zeker voor in aanmerking. Leon Draisaitl is weergaloos aan deze jaargang begonnen. Afgelopen woensdag speelde de Duitser met zijn Edmonton Oilers tegen de Nashville Predators. Mede dankzij 2 goals en een assist van Draisaitl wonnen de Oilers met 5-2. Met die drie punten bracht Draisaitl zijn totaal na 9 wedstrijden op 20 punten. Het is voor het eerst in 25 jaar dat een speler zo snel die grens bereikt. In 1996 gingen Mario Lemieux en Jaromir Jagr onze oosterbuur voor.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
