Het mooiste weekend van het NFL-seizoen is aangebroken. De Divisional Round plaatst de vier beste teams van elke Conference tegenover elkaar in wat vier thrillers beloven te worden. Gisteren keken we vooruit naar de AFC. Vandaag is de NFC aan de beurt. De Green Bay Packers treden eindelijk aan in de play-offs en geven de San Francisco 49ers partij. Kunnen ze het team in vorm afstoppen in eigen huis? De Rams reizen af naar Tampa Bay om het op te nemen tegen Tom Brady en de Buccaneers. Haalt Brady een nieuwe overwinning op Vadertje Tijd? Lees het in de NFC Divisional Round previews.
San Francisco 49ers (10-7) @ Green Bay Packers (13-4)
Lambeau Field | Zaterdagnacht | 02.15
Een team dat nipt de play-offs haalde na overtime en vervolgens een trip naar Dallas moest zien te overleven. Tegenover hen een team dat uitgerust en opgelapt kan beginnen aan het naseizoen nadat het al op de voorlaatste speeldag de #1 seed binnenhaalde. Op papier zouden de Packers de torenhoge favoriet moeten zijn in deze game. Toch zijn er voldoende redenen om aan te nemen dat dit een spannende game wordt die tot het gaatje gaat.
De Packers mogen dan wel een baken van stabiliteit zijn dit seizoen, toch zien ze er sinds december niet bepaald allesoverheersend uit. Tegen de Ravens en de Browns had het tweemaal mis kunnen gaan, terwijl het in de laatste wedstrijd van het seizoen, tegen de Detroit Lions, effectief verkeerd ging. Het was weliswaar een betekenisloze game voor de Packers, maar toch waren het hun starters die bij de rust al tegen een achterstand aankeken. Dat zijn geen al te beste tekenen wanneer je de wei in gaat tegen een team dat net tweemaal op rij een knappe uitzege boekte.
JIMMY G MOET FOUTLOOS BLIJVEN
De sleutel van de wedstrijd zal tegen wil en dank in de handen van Jimmy Garoppolo komen te liggen. Hij moet namelijk foutloos blijven tegen de Packers. Ook tegen de Cowboys maakte hij opnieuw enkele domme fouten, maar zijn teammaats op offense en defense sleepten toch nog de zege uit de brand. Hij kan daar niet wekelijks op blijven rekenen. Zeker wanneer de tegenstander Aaron Rodgers heet. De MVP-kandidaat speelde opnieuw een fantastisch seizoen en wierp slechts vier intercepties. Rodgers zal de bal dus niet zomaar teruggeven aan de 49ers. Jimmy G mag dat bij gevolg ook niet doen.
In die zin is het voor de Packers een godsgeschenk dat Za’Darius Smith en Whitney Mercilus terugkeren uit blessure. Onder andere zij zullen de uitstekende O-line van de 49ers onder druk moeten zetten. Jimmy G doet er goed aan de bal zoveel mogelijk aan Deebo Samuel te geven. Samuel had 110 scrimmage yards tegen de Cowboys en een touchdown. Ook tegen de Packers-defensie moet de veelzijdige Samuel brokken kunnen maken. Aan de overkant zal Rodgers opnieuw richting Davante Adams kijken. Beide spelers vertrouwen elkaar blindelings en corners Emmanuel Moseley en Josh Norman zullen er hun handen vol mee hebben.
Deze wedstrijd zal aankomen op details en dan is het altijd interessant om naar de geschiedenis te kijken. In de recente geschiedenis wonnen de Packers in week 3 van de 49ers met amper twee puntjes verschil. Als we naar de play-offgeschiedenis kijken, zien we dat Aaron Rodgers nog nooit kon winnen van San Francisco in januari. Met het allerkleinste verschil gaat het ook vannacht niet lukken voor Rodgers. Hij gaat voor de vierde keer verliezen tegen de 49ers in de play-offs. Voorspelling: 49ers
Los Angeles Rams (12-5) @ Tampa Bay Buccaneers (13-4)
Raymond James Stadium | Zondag | 21.00
Het Raymond James Stadium vormt het decor voor een hoogstaand duel tussen twee ploegen die vorige week zonder veel moeite hun Wild Card game wonnen. De Tampa Bay Buccaneers veegden makkelijk de Philadelphia Eagles van de mat, terwijl de LA Rams gehakt maakten van de Arizona Cardinals. Veel vertrouwen dus bij beide ploegen. Al hebben beide teams ook kopzorgen. De Rams zullen het zonder LT Andrew Whitworth en safety Taylor Rapp moeten doen. De Bucs missen al zeker Ronald Jones en Breshad Perriman. Over Leonard Fournette en Tristan Wirfs zal pas vlak voor de wedstrijd een beslissing genomen worden.
Zelfs zonder al die namen staan er in Tampa echter twee heel getalenteerde rosters tegenover elkaar. De troepen van Sean McVay zijn net op het juiste moment gaan klikken, waardoor de Rams komende zondag allesbehalve kansloos zijn. Cooper Kupp speelde het beste seizoen uit zijn carrière en ziet zich nu ook gesteund door een steeds beter spelende Odell Beckham Jr. Ook in de running game is er een x-factor bijgekomen voor de Rams. Cam Akers keerde, amper vijf maanden nadat hij zijn achillespees scheurde, terug naar het team en was tegen de Cardinals goed voor 95 yards from scrimmage.
KRIJGT STAFFORD EEN CLEAN POCKET?
De Rams doen het dit seizoen uiteraard met een nieuwe quarterback. Matthew Stafford werd gehaald als upgrade voor Jared Goff, maar de voormalige Detroit Lion kende vele hoogtes en laagtes, soms zelfs in één en dezelfde game. Vorige maandag waren er enkel hoogtes voor Stafford, die twee touchdowns wierp en de eerste play-offzege uit zijn carrière mocht vieren. Hij kreeg in die wedstrijd echter alle tijd om zijn targets uit te kiezen en rustig de bal weg te gooien. Kunnen de Rams hun quarterback ook zonder Whitworth een clean pocket bezorgen? Het zal nodig zijn, want een Stafford onder druk durft al eens de dingen te forceren en dan gaat de rollercoaster snel bergaf.
Evident wordt het allerminst, met de formidabele front-7 van de Buccaneers. Het ziet ernaar uit dat de Bucs voor het eerst sinds Week 1 opnieuw een beroep kunnen doen op alle elf starters in de defensie. Het was de D-line die vorig seizoen de Bucs in een legitieme contender veranderde. Nu is de D-line een cruciaal puzzelstuk zijn in de titelverdediging. De defense moet de offense de kans geven om voldoende te doen voor de winst, want ook de Bucs-offense zal onder zware druk komen te staan. Aaron Donald en Von Miller zullen Tom Brady achterna zitten, terwijl Jalen Ramsey ongetwijfeld de opdracht krijgt om Mike Evans uit de wedstrijd te houden.
Ook Brady is het best in bedwang te houden wanneer hij het leven zuur gemaakt wordt in zijn pocket en dat zit er dik in tegen Aaron Donald en co. Brady vuurt tegenwoordig echter de bal sneller dan ooit weg en geeft zo de pass rush amper de kans zich te ontwikkelen. Met Jalen Ramsey die Mike Evans schaduwt, lijkt het moment gekomen om opnieuw een beroep te doen op zijn beste vriend Rob Gronkowski. Die vintage connectie zal opnieuw de doorslag geven in een close game, waarna Tom Brady zich zal mogen opmaken voor alweer de vijftiende(!) Conference Championship game uit zijn carrière. Voorspelling: Buccaneers
De previews van de AFC Divisional Round vind je hier!
Op de late vrijdagavond (plaatselijke tijd) werd de ijshockeygemeenschap opgeschrikt doorhet bericht van overlijden van Clark Gillies. De Hall of Famer won in de jaren tachtig vier keer de Stanley Cup met de New York Islanders en was een power forward nog voor dit begrip eigenlijk zijn intrede deed in de sport. Clark “Jethro” Gillies werd slechts 67 jaar.
ISLES ZIEN TALENT
Voor hij in Long Island belandde, groeide Clark Gillies op in de Canadese provincie Saskatchewan. Zijn vader zette de jonge Clark al vrij snel op schaatsen en toen hij dat eenmaal onder de knie had, kreeg Gillies een hockeystick in zijn handen. Dat Clark daarmee ooit de kost mee zou gaan verdienen en in de Hal of Fame zou belanden, wist senior op dat moment nog niet. Eenmaal spelend in competitieverband stak Clark Gillies al snel met kop en schouders boven de rest uit.
The New York Islanders are deeply saddened to learn of the passing of legendary power-forward and Hockey Hall of Fame member Clark Gillies.https://t.co/wKISWA6L2b
Het had echter niet veel gescheeld of Gillies was groot geworden in een andere sport. Zijn eerste kennismaking met professionele sport was namelijk met honkbal. Hij speelde even in de organisatie van de Houston Astros en zou daar Bob Bourne voor het eerst tegen het lijf lopen. De Bob Bourne die jaren later zijn teamgenoot zou worden in New York. Vanwege heimwee keerde Gillies echter terug naar Canada en pakte daar het ijshockey weer wat serieuzer aan.
Als honkballer bleef hij dit tijdens het off-season doen, maar in de Western Canada Hockey League kwam zijn talent voor deze sport echt aan het licht. Niet alleen met de stick was hij groots, maar ook met zijn vuisten kon Gillies goed overweg. In 1974 speelde hij zijn laatste seizoen voor de Regina Pats en noteerde daarin 46 goals en 66 assists. Reden voor een jonge franchise uit Long Island om hem als vierde te selecteren in de draft.
THUIS OP LONG ISLAND
Voor Clark Gillies zou daarmee zijn leven voorgoed veranderen. Long Island, en de New York Islanders in het bijzonder, werden zijn thuis en het shirt van de club zat hem als gegoten. In de zomer van ’74 werd Gillies gedraft en in het najaar begon de club aan hun derde seizoen in de NHL. In de eerste twee jaar van het bestaan wonnen de abominabele Isles in totaal 31 wedstrijden. Met onder meer Gillies in de gelederen overtroffen ze dat aantal in 1974-1975 door 33 duels te winnen. Pas in de halve finale van de play-offs stopten de Broadstreet Bullies hun opmars. In die serie maakte Gillies naam voor zichzelf door flink tekeer te gaan tegen Dave Schultz. Op dat moment de enforcer van de Flyers.
Dat seizoen maakte de wereld voor het eerst kennis met het jonge grut uit New york. Denis Potvin was met z’n 21 jaar topscorer van de ploeg met 21 goals en 76 punten. Met 25 goals en 47 punten drukte ook Gillies zijn neus aan het venster in zijn eerste jaar. Met 66 PIM hield hij zich nog redelijk in, zo zou later blijken. Naarmate Gillies ouder werd, werd de forward harder, maar zeker ook trefzekerder. Heel even was hij ook captain van de ploeg, maar in die rol voelde de aanvaller zich niet op z’n gemak. Met 38 goals in 79 wedstrijden kende hij in 1981-1982, de “C” was toen al voor Potin, zijn meest productieve seizoen.
DYNASTIE
Clark Gillies had op dat moment al twee Stanley Cups in zijn prijzenkast staan. Slimme scouting en uitstekend draften in de eerste jaren van het bestaan, maakten van de New York Islanders een formidabel team. Na Gillies kwamen Bryan Trottier en nog weer wat later Mike Bossy. Deze klasbakken werden aan het begin van de tachtiger jaren verantwoordelijk voor de laatste echte dynastie in de NHL. Tussen 1980 en 1983 wonnen Gillies en de Isles vier keer op rij de Stanley Cup. Een prestatie die daarna niet meer is geëvenaard.
Met zijn manier van spelen veroverde Clark Gillies al snel een plek in de harten van de fanatieke Islanders-fans. De aanvaller had een neusje voor de goal, getuige zijn 304 goals (vierde all-time van de franchise) in 872 wedstrijden (vijfde all-time van de franchise) voor de club, maar ging ook een gevecht niet uit de weg. Op Long Island konden ze zich met deze grote Canadees identificeren en de fans liepen met hem weg. En dat was ook andersom het geval. Zijn manier van spelen vroeg ook veel energie en al betrekkelijk vroeg in zijn loopbaan kwam de sleet er wat op.
In 1985-1986 was Gillies de dertig nog maar net gepasseerd toen hij slechts vier keer scoorde in 55 wedstrijd voor de Islanders. De club liet hem naar Buffalo verkassen, waar hij nog anderhalf seizoen de kleuren van de Sabres verdedigde. Het beste was er helaas al af bij Jethro – een bijnaam die hij dankte aan de serie The Beverly Hillbillies” – en na 25 wedstrijden in 1987-1988 zette Clark Gillies een punt achter een enorm indrukwekkende carrière. Naast de vier Stanley Cups maakte hij ook nog twee keer de gang naar de ASG en had hij dus een erg belangrijk aandeel in de laatste dynastie in de sterkste competitie ter wereld.
HALL OF FAME
Tijdens zijn loopbaan vierde de power forward vele successen, maar ook als mens was Gillies erg graag gezien. Waar hij in Houston nog vocht tegen heimwee, daar voelde Long Island als een warm bad. De club eerde hem al in 1996 door zijn rugnummer 9 uit de roulatie te halen. Andersom zette Gillies zich in voor de samenleving. Hij begon een stichting die zich inzette voor kinderen die het fysiek of mentaal moeilijk hebben. Gillies probeerde op die manier het leven van die kinderen te verbeteren. Hij zou niet meer vertrekken uit New York en daar ook na zijn loopbaan werkzaam blijven.
Bijna 20 jaar nadat Gillies de Islanders aan hun vierde en voorlopig laatste Stanley Cup had geholpen, werd de power forward verkozen in de Hall of Fame. Denis Potvin, Mike Bossy, Bryan Trottier, goalie Billy Smith en coach Al Arbour waren hem al voorgegaan. Nu was er ook voor Gillies de eer die hem toekwam. De keiharde, maar zeer aimabele Gillies bezocht nog regelmatig wedstrijden van zijn Islanders en kon tijdens bijeenkomsten prachtig vertellen over de sport en de club. Op vrijdag 21 januari 2022 zweeg één van de beste spelers in de historie van de New York Islanders voorgoed. Clark Gillies werd 67 jaar.
Aankomend weekend begint de Divisional Round in de NFL. De winnaars van het Super Wild Card Weekend strijden samen met de #1 seeds om een plekje in de Conference Championship Games. Vandaag kijken we naar de AFC Divisional Round. Kunnen de Bengals hun sprookje voortzetten tegen de uitgeruste Titans? Wie wordt de winnaar in de herhaling van de AFC Championship Game van vorig jaar? Lees snel verder.
Afgelopen weekend beëindigden de Bengals tegen de Raiders een periode van 31 jaar waarin ze geen play-off wedstrijd wonnen. Het spel was met name in de tweede helft niet fantastisch, maar de Bengals hadden enigszins geluk dat de Raiders niet veel beter speelden. Ze treffen nu de uitgeruste Titans, die dankzij hun #1 seed een weekend vrij konden nemen.
De Bengals kwamen niet zonder kleerscheuren uit de wedstrijd tegen de Raiders. DT Larry Ogunjobi liep een voetblessure op, die het einde van zijn seizoen betekent. Daarnaast zat DE Trey Hendrickson in het concussion protocol, hoewel hij de wedstrijd tegen de Titans wel gaat halen. De Bengals kunnen deze spelers slecht missen, vooral omdat de Titans zeer waarschijnlijk weer gebruik kunnen maken van Derrick Henry. Henry leek bezig aan een historisch seizoen tot hij geblesseerd raakte in week 8 tegen de Colts.
PASS VERSUS RUSH
Beide teams zullen het vooral van hun aanval moeten hebben om deze wedstrijd te winnen. De Bengals hebben met name een sterke passing game, met Joe Burrow en Ja’Marr Chase als blikvangers. Zij treffen een Titans verdediging die dit jaar gemiddeld 245 passing yards per game opgeeft en daarmee één van de slechtste defenses in de NFL is. De Bengals hebben met Joe Mixon ook een getalenteerde running back, maar de rush defense van de Titans is juist weer één van de sterkste in de NFL. De passing game zal bij de Bengals dus het verschil moeten maken.
De Titans moeten het van hun running game hebben. Nu Henry zijn terugkeer maakt, zal de focus daar alleen maar meer op komen te liggen. De Bengals rush defense liet dit jaar gemiddeld 102 rushing yards per game toe, waarmee het zevende staat in rushing yards allowed. De pass defense van de Bengals is een stuk zwakker, met 250 toegestane yards per game. Echter, het receiver duo A.J. Brown en Julio Jones verkeert dit jaar niet in topvorm. Als de Bengals Henry kunnen afstoppen, maken ze een goede kans.
De offensive lines van beide teams zijn niet om over naar huis te schrijven. Het is dus interessant om in de gaten te houden welke verdediging het beste bij de quarterback van de opponent kan komen. De Bengals hebben met Henderson iemand die 14 sacks noteerde in het reguliere seizoen. Daar tegenover hebben de Titans Harold Landry III, die 12 sacks bij elkaar speelde. Als we de vorm van de Bengals aanval en het gebrek aan wedstrijdritme bij Henry in ogenschouw nemen, kunnen de Bengals zomaar voor een upset zorgen. Voorspelling: Bengals
Buffalo Bills (12-6) @ Kansas City Chiefs (13-5)
Arrowhead Stadium | Zondagnacht | 00.30
Deze ploegen troffen elkaar vorig jaar in de AFC Championship Game en toen wonnen de Chiefs overtuigend. Echter, in week 5 van dit jaar lieten de Bills zien dat ze een stuk dichter naar de Chiefs toegegroeid zijn. De Chiefs verdediging wist zich geen raad met Josh Allen, die voor 315 yards en 3 touchdowns gooide en daar ook nog 59 rushing yards en een rushing touchdown aan toevoegde. De Bills wonnen die wedstrijd dan ook met 38-20.
De wedstrijd zal een strijd worden tussen twee quarterbacks van wereldklasse. Zowel Allen als Patrick Mahomes liet tijdens het Super Wild Card Weekend zien in uitstekende vorm te verkeren. Allen leverde een ware masterclass af tegen de Patriots, maar ook Mahomes liet van zich spreken tegen de Steelers.
DEFENSE MAAKT HET VERSCHIL
Aan de aanvallende capaciteiten van beide teams hoeft niet getwijfeld te worden, daarin ontlopen de Bills en de Chiefs elkaar dan ook weinig. De verdediging van de Bills is één van de sterkste in de NFL. De verdediging van de Chiefs begon ronduit dramatisch aan het seizoen. Echter, ze herstelden zich later en behoren inmiddels tot één van de betere units in de NFL.
De Chiefs verdediging moet gemiddeld per game 248 yards toestaan en dat is veel. Dit heeft met name te maken met de secondary van de Chiefs, die te boek staat als vrij matig. Kansas City zal dan ook de handen vol hebben aan Allen, Stefon Diggs en de in vorm verkerende running back Devin Singletary.
Voor beide teams liggen er kansen in de pass rush. Het team dat het de quarterback van de tegenstander het moeilijkst kan maken, heeft een goede kans hebben op de overwinning. Het wordt hoe dan ook een spannende pot tussen twee teams die elkaar weinig ontlopen. Voor de Chiefs wordt het lastig om de aanval van de Bills in toom te houden en daarom gaan Allen en co aan het langste eind trekken. Voorspelling: Bills
De Montreal Canadiens maakten deze week de komst van Kent Hughes wereldkundig. In deze Power Play Friday maken we kennis met de nieuwe GM en het werk dat hem te wachtenstaat. Daarnaast besteden we aandacht aan Willie O’Ree en Chris Pronger, die deze week in het zonnetje werden gezet en werden de laatste namen voor de All-Star Game bekend. Er was weer genoeg te beleven in de National Hockey League en na het lezen van deze editie ben je weer helemaal bij.
KENT HUGHES NIEUWE GM IN MONTREAL
De Montreal Canadiens hebben de opvolger van Marc Bergevin niet ver van huis gevonden. Deze week werd de 51-jarige Kent Hughes aangesteld als de achttiende general manager in de geschiedenis van de franchise. Voor Hughes is het de eerste keer dat hij in een dergelijke functie aan de slag gaat. De uit Quebec afkomstige Hughes kent de andere kant van de onderhandelingstafel veel beter. In zijn vorig leven was hij namelijk spelersmakelaar van onder meer Patrice Bergeron, Kris Letang en Darnell Nurse.
WELKOM THUIS!
Het is op z’n minst een interessante aanstelling. Je zou kunnen zeggen dat de traditierijke Canadiens outside-the-box denken. Er waren meer gegadigden voor deze baan, maar onder andere Daniel Briere, Patrick Roy en Mathieu Darche kregen nul op het rekest. De keuze viel op Kent Hughes en dat was vooral naar de zin van Jeff Gorton. De Amerikaan is sinds kort Executive Vice President of Hockey Operations in Montreal en had Hughes al heel lang hoog op zijn verlanglijstje staan. Toen Gorton nog voor de Rangers werkte, probeerde hij Kent Hughes al te lokken. Destijds beet de Canadees niet. Zijn droombaan bij de Canadiens kon hij echter niet weigeren.
Op social media was niet iedereen even gelukkig met de aanstelling van Hughes. Zoals fans ook niet stonden te springen toen president Geoff Molson een Amerikaan als Gorton zo hoog in de organisatie plaatste. Vanaf dat moment was wel duidelijk dat de GM iemand moest zijn die in elk geval de Franse taal machtig is. Hughes is afkomstig uit Quebec en redt zich prima in het Frans. Daarnaast moest de nieuwe man kunnen samenwerken met Gorton en diens respect hebben.
EEN VERLEDEN MET GORTON
Aangezien Gorton jaren geleden Hughes al wilde, lijkt ook dit geen probleem. Daarbij spraken de twee elkaar regelmatig tijdens scoutingswerkzaamheden en werd de oudste zoon van Kent Hughes gedraft door de New York Rangers van Jeff Gorton.Online hadden veel fans graag voormalig clubicoon Patrick Roy gezien. Dit had ongetwijfeld voor vuurwerk gezorgd, maar of de uitgesproken Roy geschikt is voor een dergelijke zware job is weer een tweede.
Dat Hughes niet in een gespreid bedje terechtkomt, werd deze week nog maar weer eens duidelijk. Zijn nieuwe werkgever ging op het ijs hard onderuit tegen de toch ook bepaald niet fameuze Arizona Coyotes. Hoewel de fans het liever niet zien, was een minder seizoen onvermijdelijk. In Montreal wisten ze wel dat ze Phillip Danault en Tomas Tatar niet konden houden. Dat spelers als Nick Suzuki en de nog jongere Cole Caufield de club nog niet konden dragen en captain Shea Weber werd natuurlijk ook een jaartje ouder.
Dat het zo’n dramatisch jaar zou worden, konden ze in Montreal ook niet vermoeden. Het wordt nog eens extra pijnlijk omdat de Habs vorig seizoen nog in de Stanley Cup Final stonden. Van worst to first kan snel. Montreal toont aan dat het andersom nog sneller kan. De zware blessures van Carey Price en Weber kwamen naar voren, ze raakten inderdaad Tatar en Danault kwijt, maar dat Jesperi Kotkaniemi werd vastgelegd door de Hurricanes was niet voorzien. Carolina deed de Fin een voorstel dat de Canadiens simpelweg niet konden evenaren. Het ontbrak de toenmalige GM Marc Bergevin simpelweg aan financiële ruimte.
HELS KARWEI
Die ruimte houdt ook volgend seizoen niet over. Daarbij liggen de meeste spelers langere tijd vast en zijn deze dus niet erg interessant met het oog op de trade deadline in maart. Ben Chiarot is een uitzondering. Zijn verbintenis loopt door tot en met het einde van dit seizoen en is daarbij ook nog relatief goedkoop met $ 3.5 miljoen aan salaris. Een interessante verdediger voor clubs die zichzelf als contender zien en daar liggen dan weer kansen voor Hughes en Gorton om het onderste uit de kan te halen. De Canadiens zullen inzetten op een first round pick, maar of ze die ook daadwerkelijk ontvangen, valt te betwijfelen.
Bergevin, de voorganger van Hughes, zag de noodzaak van hoge draft picks niet zo. Ze hebben dit jaar zeven picks in de eerste vier ronden, maar slechts één in zowel de eerste als de tweede. Montreal zal dus het maximale uit die first rounder moeten halen en de beste manier om dat te doen, is te verliezen. Dit alles met het oog op de draft lottery. Dat verliezen lukt de Canadiens de laatste tijd aardig. Eerst met een veredeld AHL-team vanwege een Covid-uitbraak, maar een meer normale NHL-line-up leek het winnen ook al verleerd.
Dit zal coach Dominique Ducharme zorgen baren, maar dan vooral ook vanwege zijn eigen positie. De man die hem heeft aangesteld is immers vertrokken en het zal voor Ducharme ook gissen zijn wat de nieuwe bewindsvoerders uiteindelijk met hem van plan zijn. Vorig seizoen haalde de coach tegen alle verwachtingen in de Stanley Cup Finals, maar dat lijkt meer en meer een prestatie van een uitmuntende Carey Price te worden. Zonder de superster onder de lat speelt Ducharme nog niet veel klaar.
BREAKING NEWS
CAREY PRICE MAAKT HERSTART
Heel voorzichtig ziet de line-up van de Canadiens er weer uit als die van een NHL-club, maar de belangrijkste speler ontbreekt nog altijd. Afgelopen zomer werd Carey Price geopereerd aan zijn knie en waren de eerste signalen dat hij 10 tot 12 weken zou missen. Helaas voor Price en de Canadiens liep het allemaal anders. Hun sterspeler doorliep een programma voor het gebruik van middelen, de revalidatie verliep niet zoals gehoopt en dan was er nog Covid-19.
She says Carey Price visited with his doctors and he is essentially starting from scratch in his rehab for his knee. He remains out indefinitely.
Deze week brachten de Habs het nieuws naar buiten dat Price begint aan een herstart van zijn revalidatie. Hij stond in november af en toe al op het ijs, maar tijdens de enorme Covid-uitbraak bij de Canadiens werd Price teruggeworpen. De goalie gaat het nogmaals proberen, maar veel haast zullen de partijen niet hebben. Het seizoen van Montreal kan immers als verloren worden beschouwd, dus Price kan alle tijd nemen voor zijn herstel. Jake Allen, de andere helft van het beoogde tandem, ligt er vanwege een lower-body injury een tijd uit. De Canadiens verwachten Allen de komende twee maanden niet terug, waardoor Sam Montembeault en Cayden Primeau het fort moeten gaan bewaken.
COVID-PROTOCOL WORDT AANGEPAST
Het heeft er alle schijn van dat spelers en stafleden die geen ziekteverschijnselen hebben niet meer hoeven te testen in de NHL. De League besloot gedurende het seizoen iedereen betrokken bij een team te testen. Het aantal positieve tests liep in december de spuigaten uit, maar veelal bleven klachten achterwege. Deze asymptomatische positieve gevallen worden nu nog in het Covid-protocol geplaatst, maar dit gaan in de loop van de komende weken veranderen. Als een team van de VS naar Canada reist, of andersom, worden alle betrokkenen nog wel getest. Ook spelers en stafleden met klachten moeten nog “gewoon” testen.
In het eerste weekend van februari staat de ASG op het programma en daar worden alle spelers bij aankomst getest. Gedurende het weekend in Las Vegas zal er niet getest worden. Volgens data van de NHL heeft 73% van de spelers inmiddels een positieve test afgeleverd. Daarnaast zijn, op Tyler Bertuzzi van de Red Wings na, alle spelers minimaal één keer gevaccineerd.
ORLOV EN JOHNSON GAAN BOEKJE TE BUITEN
Nikolaj Ehlers moest donderdag de wedstrijd tegen de Nashville Predators aan zich voorbij laten gaan. De 25-jarige Deense aanvaller kreeg deze week in het duel met de Capitals een knietje van Dmitry Orlov en moet daar even van herstellen. De Rus van Washington werd voor dit incident voor twee wedstrijden geschorst door de NHL. Hij moet passen voor de wedstrijden tegen Boston en Ottawa en mag maandag tegen Vegas weer zijn opwachting maken.
Ehlers incensed at the officials after he gets kneed by Orlov, resulting in no penalty on the play pic.twitter.com/NhfqczpGmO
Ross Johnson van de New York Islanders keert vrijdag weer terug op het ijs. De winger was drie wedstrijden geschorst vanwege een illegal check to the head aan het adres van A.J. Greer van de Devils. De winger speelde pas zijn tweede wedstrijd van dit seizoen voor New Jersey en volgens coach Lindy Ruff is Greer enige tijd uitgeschakeld vanwege een upper-body injury. Jonathan Drouin lijkt dan weer aan een schorsing te ontsnappen. Hij kreeg het deze week aan de stok met Tyler Seguin van de Dallas Stars en bewerkte zijn tegenstander met een cross-check terwijl deze op het ijs lag.
JAKE MUZZIN OUT MET HERSENSCHUDDING
Sheldon Keefe kan even geen beroep doen op Jake Muzzin. De blueliner kampt met een hersenschudding en miste daardoor woensdag al de wedstrijd tegen de New York Rangers. Zonder de ervaren verdediger gingen de Maple Leafs met 6-3 onderuit in Madison Square Garden. Muzzin is ook dit seizoen vooral belangrijk als aangever. Achter de naam van de voormalig King staan al 10 assists. Met zijn plus/minus rating gaat het minder voortvarend. Voor het eerst in jaren geeft deze een negatief beeld met -2.
MARCHAND VALT UIT BIJ BOSTON
Brad Marchand kreeg geen uitnodiging voor de ASG, waar dit wel op zijn plaats was geweest. De aanvaller van de Boston Bruins is met 20 goals en 43 punten bezig aan een uitstekend seizoen en mede dankzij Marchand zijn de B’s bezig aan een opmars in de Atlantic. Die opmars dreigen ze even voort te moeten zetten zonder hun topschutter. Donderdag verliet Marchand het ijs tijdens de wedstrijd tegen de Capitals. Hij leek last van zijn schouder te hebben en keerde niet terug. Marchand had op dat moment nog slechts 8 minuten gespeeld.
OVERIG NIEUWS
BRUINS EREN WILLIE O’REE
Een prachtig moment in Boston deze week. Daar werd rugnummer 22 dinsdag met pensioen gestuurd. De Bruins speelden die avond tegen de Carolina Hurricanes, maar de twee punten waren niet eens het belangrijkst. Voor het duel eerden de Bruins Willie O’Ree. Niet de beste ijshockeyer in de geschiedenis, maar wel een pionier die de weg plaveide voor zoveel andere zwarte spelers. De inmiddels 86-jarige O’Ree maakte op 18 januari 1958 zijn debuut in de NHL. Hij werd daarmee de Jackie Robinson van het ijshockey. In tegenstelling tot de honkballer is het palmares van O’Ree summier.
Na 2 wedstrijden in ’58 keerde hij terug naar de minors om in 1960-1961 terug te keren op het hoogste niveau. Willie O’Ree speelde 43 wedstrijden dat seizoen, scoorde 4 keer en kwam uit op 14 punten. Voor de winger bleef het bij slechts 45 duels, maar zijn debuut in de League betekent nog altijd heel veel voor ontzettend veel mensen. Niet voor niets is O’Ree opgenomen in de Hall of Fame en ontving hij onder meer een Congressional Gold Medal. Zijn werk werd door zijn oude club op waarde geschat. Willie O’Ree had graag de gang naar Boston gemaakt, maar vanwege de pandemie achtte hij dit niet verstandig.
TIMO TIME
Timo Meier zal deze Martin Luther King Day nooit meer vergeten. De Zwitser schoot zichzelf de geschiedenisboeken in door vijf keer te scoren tegen de LA Kings. Het was de bekroning van een week waarin Meier voor het eerst in zijn loopbaan een uitnodiging voor de ASG kreeg. Al na één periode had de forward zijn hattrick te pakken en in de tweede werd hij de eerste Shark met vijf goals in één duel. Aan de hand van hun Zwitserse doelpuntenfabriek versloeg San Jose de aartsrivaal met 6-2. Een ruime overwinning, maar één die niet conform de shot clock was. Kings-goalie Jonathan Quick zag slechts 17 schoten op zich afkomen en 6 daarvan gingen binnen. Collega James Reimer had het met 41 SOG een stuk drukker.
A 5️⃣-goal game means it was most certainly Timo Time tonight at the Shark Tank. 😤
Met zijn uitbarsting staat Meier in San Jose op eenzame hoogte, maar in de geschiedenis van de National Hockey League waren er spelers die het nog beter deden. Zeven spelers hebben een wedstrijd met 6 goals achter hun naam, maar Joe Malone spant de kroon met 7 treffers in één duel. Een record dat al even staat, want het stamt uit 1920. Ranger Mika Zibanejad was bijna twee jaar geleden de laatste met 5 goals in één wedstrijd. Overigens noteerde Erik Karlsson tegen de Kings zijn 500e assist in zijn carriere. Met 4 assists had ook Tomas Hertl een prima middag. De Kings zagen hier een 4-game winning streak eindigen.
LAST MAN IN
Deze week werden ook de laatste vier namen voor de All-Star Game bekend. Voor elke divisie was er nog één open plek en deze mocht door het publiek worden ingevuld. Nazem Kadri was toch wel de meest opvallende naam van de spelers die op het laatste moment gekozen werden. Niet omdat Kadri geen All-Star is, maar omdat de Avalanche-aanvaller al niet in eerste instantie is geselecteerd. Mika Zibanejad werd eveneens gekozen, maar hij laat de eer aan zich voorbij gaan.
Jake Guentzel, de nummer twee in de verkiezing, vervangt de Zweed. Steven Stamkos wordt toegevoegd aan het roster van de Atlantic. Na veel blessureleed een mooie bevestiging dat de Lightning-captain zichzelf hervonden heeft. Het wordt voor Stammer zijn zevende ASG. Namens de Pacific kwam de naam van Troy Terry het vaakst naar voren. De forward van Anaheim, die debuteert op dit feestje, wordt daarmee ook beloond voor een voortreffelijke eerste seizoenshelft.
OOK PRONGER KRIJGT ZIJN TRIBUTE
Niet alleen het rugnummer van O’Ree werd deze week naar de nok van het stadion gehesen. Ook in St. Louis was er een ceremonie en daar stond Chris Pronger in het middelpunt van de belangstelling. De voormalig verdediger van de Blues won weliswaar zijn enige Stanley Cup met de Ducks, maar speelde het grootste deel (9 seizoenen) van zijn indrukwekkende carrière in St. Louis.
Afgelopen maandag eerden de Blues de tweevoudig olympisch kampioen door diens rugnummer 44 met pensioen te sturen. Pronger was in zijn gloriejaren niet de populairste speler in de NHL, maar de blueliner was ijzersterk en keihard. In 2011 moest de Canadees noodgedwongen een punt achter zijn loopbaan, die 18 jaar duurde, zetten. Hij speelde destijds voor de Flyers en liep een ernstige hersenschudding op.
VRIJE VAL FLYERS DUURT VOORT
Tussen 18 november en 8 december 2021 verloren de Philadelphia Flyers 10 wedstrijden op rij. In de historie van de franchise was het de vierde keer dat ze een dergelijke losing streak noteerden. Was daarmee de gifbeker leeg? Nee, ruim een maand na die vierde 10-game losing streak is er al een vijfde. Na 8 december speelden de Flyers zes duels en wonnen vijf keer. Op 30 december werd echter een nieuwe losing streak in gang gezet.
Op die dag werd verloren van de Sharks en afgelopen nacht (Nederlandse tijd) ging het duel met de Blue Jackets verloren. Die 2-1 nederlaag betekende -opnieuw- de tiende op rij. Het is pas voor de tweede keer in meer dan tien jaar dat het een team lukt om twee 10-game losing streaks in één seizoen te noteren. In 2010-2011 gingen de Colorado Avalanche de Flyers voor. Zaterdag gaat de ploeg van Mike Yeo op bezoek bij de Sabres. Een nederlaag daar betekent de elfde op rij en dat is in de historie van de franchise niet eerder gebeurd.
AVS EN OILERS IN TEGENGESTELDE RICHTING
Vrijwel iedereen beschouwden de Colorado Avalanche als de topfavoriet voor de Stanley Cup. De matige start, waarin zes van de eerste tien wedstrijden werden verloren, kwam dan ook als een verrassing. Die tijd ligt inmiddels ver achter ons, want de laatste weken staat er geen maat op het gezelschap van Jared Bednar. Van de laatste 17 duels werden er maar liefst 15 gewonnen en de ploeg is ook nu weer bezig aan een 5-game winning streak. Al de derde sinds begon december. Colorado scoort aan de lopende band (4.18 G/PG) en de laatste wedstrijden zit het ook defensief beter. Twee shutouts in de laatste vier duels bevestigen dit nog maar eens.
Op hun weg naar boven kwamen de Avalanche de Edmonton Oilers tegen, die het volledig kwijt zijn de laatste tijd. Donderdag verloren zij voor de zevende keer op rij. In 2016 was het voor het laatst dat de club een dergelijk slechte serie neerzette. Florida, nog zo’n team in grootse vorm, was met 6-0 te sterk voor Connor McDavid en de zijnen. Gekeken naar de shot clock was dit een opmerkelijke score. Edmonton schoot 40 keer op goal, maar telkens zonder succes. De Panthers hadden aan 28 SOG genoeg om een eclatante 6-0 eindstand op het bord te zetten. De Oilers krijgen gemiddeld 3.42 goals per wedstrijd tegen en dat is veel te veel voor een team dat tot voor kort nog tot de betere in de league behoorde.
INHAALWEDSTRIJDEN
Over twee weken beginnen de Olympische Spelen in Beijing. Daar zouden de NHL-sterren ook acte de présence geven, maar we weten inmiddels dat die vlieger niet opgaat. Vanwege de vele Covid-uitbraken de laatste weken en maanden moest de League veel wedstrijden verzetten en de NHL gebruikt de beoogde olympic break om deze opnieuw in te plannen. Er vinden in die weken bijna 100 wedstrijden plaats en daarmee hoopt de NHL eind april alsnog klaar te zijn met het reguliere seizoen. Overigens zullen er tegen die tijd weer fans in verschillende stadions in Canada mogen. De provincie Ontario kondigde aan dat de Senators en Leafs binnenkort weer fans mogen ontvangen. Eerst beperkt en in een later stadium gaan ook die beperkingen van tafel.
Het NBA-seizoen 2021-22 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.
13 JANUARI – 20 JANUARI
WESTERN CONFERENCE STAND
Phoenix Suns 35-9
GS Warriors 32-13
Memphis Grizzlies 31-16
Utah Jazz 29-16
Dallas Mavericks 26-20
Denver Nuggets 23-20
Minnesota Timberwolves 22-23
LA Lakers 22-23
LA Clippers 22-24
Portland Trail Blazers 18-26
Sacramento Kings 18-29
SA Spurs 17-28
NO Pelicans 15-26
OKC Thunder 14-30
Houston Rockets 14-32
IN DE SPOTLIGHT
DALLAS STOPT WINSTREAK GRIZZLIES
Na elf overwinningen op rij waren de Mavericks te sterk voor de Memphis Grizzlies. In een niet zo’n spannende wedstrijd was vooral Luka Doncic belangrijk met een triple double: 27 punten, 13 rebounds en 10 assists. De wedstrijd werd met 112-85 gewonnen. De wedstrijden daarna werden ook gewonnen. Tegen de Orlando Magic (92-108), Oklahoma City Thunder (102-104) en de Toronto Raptors (98-102). Door de vier overwinningen staan de Mavericks op de vijfde plek in het Westen, 1,5 wedstrijd voor de Nuggets en 3,5 wedstrijd achter de Jazz.
LEBRON JAMES HAALT CURRY IN MET MEESTE ALL-STAR VOTES
Waar we de vorige keer verwachtte dat LeBron James de meeste stemmen zou krijgen in de All-Star voting is dat nu wel het geval. Met 6,8 miljoen votes laat hij Stephen Curry (6 miljoen) ver achter zich. In het oosten doen Kevin Durant (5,5 miljoen) en DeMar DeRozan (4,1 miljoen) het goed. De kans dat het weer team LeBron tegen team Durant word is vrij aannemelijk
Lakers’ LeBron James leads all players in fan votes for the latest returns of the All-Star Game: pic.twitter.com/dwlcP9T0S1
Voor het seizoen kwam Russell Westbrook als een verrassing terrecht in Los Angeles. Met een salaris van $44,21 miljoen mag je verwachten dat hij wat toevoegd aan het spel van de Lakers. Het begon moeizaam, met wedstrijden waarin hij meer turnovers dan field goals had. Daarna vervaagde de kritiek en leek het beter te gaan. Toch kwam deze week het volgende (negatieve) hoofdstuk van Westbrook bij de Lakers.
Met nog vier minuten in het vierde kwart tegen de Pacers werd Westbrook naar de bank gehaald en kwam niet meer in het veld. Coach Frank Vogel zei na afloop: “Ik speelde de spelers waarvan ik hoopte dat ze de wedstrijd zouden winnen”. Westbrook wilde meteen de kleedkamers opzoeken, maar een teamgenoot weerhield hem daarvan. Achteraf werd duidelijk dat Vogel groen licht had om Westbrook op de bank te zetten. De wedstrijd tegen de Pacers ging trouwens wel verloren: 111-104.
SPELER VAN DE WEEK
Onze SportAmerika Speler van de Week is dit keer Nikola Jokic. Waar Devin Booker de hoogste gemiddelde score had deze week met 35,3 punten per wedstrijd en zijn Suns alle vier de wedstrijden wonnen, kiezen we toch voor Jokic. De Nuggets speelden deze week ook vier wedstrijden en wonnen er drie. Jokic was in drie van de vier wedstrijden goed voor een triple double. Het gemiddelde van hem deze week is 27,8 punten, 12,3 rebounds en 11 assists per wedstrijd. Vooral in de wedstrijd tegen de Clippers krikte hij zijn gemiddelde redelijk omhoog met 49 punten, 14 rebounds en 10 assists.
VOORUITBLIK
De NBA heeft een mooi programma deze week, met meerdere topwedstrijden. Voor de nachtbrakers onder ons spelen zaterdagnacht om 03:00uur de Grizzlies tegen de Nuggets. Ook de Utah Jazz tegen de Golden State Warriors (maandagnacht 02:30 uur), de Jazz tegen de Phoenix Suns (dinsdagnacht 03:00 uur) en de Mavericks tegen de Warriors (woensdagnacht 04:00 uur) is voor de nachtbrakers.
De eerste ronde in de play-offs zit erop. Een weekend waarbij we vooral het optreden van de Cowboys zullen herinneren. Uiteraard hebben onze redacteuren een mening over wat er in Dallas gebeurde. Ook kijken ze vooruit naar komend weekend. Alle voorspellingen lees je in deze nieuwe editie van de NFL 4-on-4.
1. Het meest opvallende moment van afgelopen weekend was natuurlijk het einde van de wedstrijd van de Cowboys. Is er een manier om goed te praten wat hier gebeurde? Hoe moeten de Cowboys na deze wedstrijd nu verder?
Luuk Dokter: “Nee, er ging erg veel fout in die laatste seconden. Het game management van Mike McCarthy is legendarisch slecht, maar wat heb je aan zijn ontslag? Wat voor mij nog maar eens uitvergroot werd in Hard Knocks is de extreme invloed van eigenaar (en General Manager) Jerry Jones. In de afgelopen 25 jaar, toch 25 vrij rampzalige jaren, is hij de enige constante factor. Ik denk dat het cruciaal is dat hij zijn handen er vanaf haalt en de tent laat runnen door goede mensen op de juiste posities. Dat betekent dat hij zich moet laten vervangen als GM en dat er de nodige aanpassingen gedaan moeten worden in front office en coaching staff. Van daaruit kun je verder kijken, want qua spelers is er voldoende talent in Dallas.”
Marc Dorenbos: “Het einde van de wedstrijd valt niet goed te praten voor de Cowboys. Het was een extreem knullig einde van hun seizoen. En hoe nu verder? Aan de potentie van de spelersgroep ligt het niet. Zowel aanvallend als verdedigend staan er meer dan genoeg goede spelers om mee verder te gaan. Het wordt waarschijnlijk tijd om aanpassingen door te voeren in de front office en/of coaching staff. Mike McCarthy heeft te weinig uit deze groep gehaald en het wordt ook tijd voor Jerry Jones om zijn handen enigszins van de organisatie af te trekken.”
Toon Aerts: “Ik heb lang gezocht, maar neen. Dit was overigens niet de enige bizarre call van de coaching staff. De fake punt-look op first down was ook geen al te best moment. Ik zou zelf Mike McCarthy de laan uitsturen voor het mismeesteren van dit roster, maar Jerry Jones heeft de gewoonte zijn coaches vele kansen te geven. De Cowboys zouden met dit roster volgend seizoen gewoon opnieuw de play-offs in moeten. Maar als het daar opnieuw verkeerd gaat, dan is een reset van de coaching staff noodzakelijk.”
Chris van Dijk: “Laten we zeggen dat het niet de beste wedstrijd van de coaching staff is geweest dit seizoen. Het lijkt erop dat ze die laatste play misschien wel geoefend hebben en dat het toen net goed ging, maar in een wedstrijd is het dus altijd anders. Net als met die fake fake punt na die gelukte fake punt. De uitvoering was steeds net een paar seconden niet goed. Normaal zou ik zeggen dat het niet genoeg is om je coach te ontslaan, maar het is wel typisch Mike McCarthy om na een goed regulier seizoen in de play-offs te falen en rare dingen te doen. Ik zou Kellen Moore de kans geven. Hij lijkt een groot talent en als je hem zelf de kans niet geeft dan gaat hij weg om het ergens anders te laten zien.”
🏈 | David Culley is na Joe Judge de tweede coach die na Black Monday zijn biezen mag pakken. De Houston Texans gaan op zoek naar een nieuwe head coach. https://t.co/FYj6VWIhwx
2. Tussen het play-offgeweld door hebben de Houston Texans afscheid genomen van David Culley. Is dit terecht? Is Culley nu kandidaat om ergens anders aan de slag te gaan?
Luuk Dokter: “Het is niet per se terecht, want wat Culley met dat roster en vooral zonder Deshaun Watson gedaan heeft, is bewonderenswaardig. Ik denk echter dat er sowieso acht namen zijn die het beter zouden doen als Head Coach. Daarom denk ik dat hij prima ergens anders aan de slag kan in de NFL, maar niet als HC.”
Marc Dorenbos: “Culley is niet één van de beste HC’s in de NFL, maar het zat hem ook totaal niet mee in Houston. Hij was eigenlijk aan een kansloze missie bezig. Een matig team zonder Deshaun Watson werd door iedereen als compleet kansloos ingeschat. Dat Culley er nog vier overwinningen heeft uitgesleept, is een prestatie van formaat. Ondanks dat Culley geen topper is, zie ik hem wel ergens anders aan de slag komen.”
Toon Aerts: “Terecht was het niet, maar hij wist wel wat hem te wachten stond en financieel is hij er allesbehalve bekaaid vanaf gekomen. Ik denk wel dat hij kans maakt om ergens een job als Offensive Coordinator te bekomen. Hij heeft immers het minst getalenteerde roster van de NFL naar vier zeges geleid. Dat is een prestatie op zich.”
Chris van Dijk: “De Texans werden voorafgaand aan het seizoen gezien als het slechtste team in de NFL. Dat waren ze niet. Dat is de verdienste van Culley. Wat dat betreft is het niet verdiend, maar als het ontslag van Culley de kansen vergroot dat je Watson kan houden, is het een keuze die je moet maken. Toch gun ik Culley nog wel een kans als coach, maar dan bij een franchise waar de boel wel een klein beetje op de rit staat.”
3. In de AFC zien we komend weekend de vier hooggeplaatste ploegen in actie komen. Wat zijn jouw verwachtingen voor deze twee wedstrijden?
Luuk Dokter: “Wat betreft Bengals@Titans hangt veel af van de workload die Derrick Henry aan kan. Hij zorgt ervoor dat de passing game kan floreren en vormt zelf een enorme dreiging. Als hij echter nog niet fit is, moeten de Titans keuzes maken. Tegelijkertijd is de Bengals O-line niet sterk. Als de Titans dat ook kunnen uitbuiten, wordt het moeilijk voor Cincy. Gezien die onzekerheden ga ik voor het team dat al langer op niveau speelt: Tennessee. Dan Bills@Chiefs. Beide teams speelden afgelopen weekend op hoog niveau; Buffalo nog net iets meer. Echter, waar KC het seizoen slecht begon en zich later herstelde, is Buffalo het hele seizoen inconsistent. Immers, in week 18 tegen de Jets stonden ze aan het begin van het vierde kwart slechts drie punten voor. Daarom kies ik voor consistentie en dus de Chiefs, maar diep van binnen vertrouw ik op ons aller Jos.”
Marc Dorenbos: “Om te beginnen met Bengals-Titans: dat gaat een spannend potje worden. Voor de Bengals is het te hopen dat Trey Hendrickson mee kan doen, want anders is de verdediging een absolute sterkhouder kwijt. Met de terugkeer van Derrick Henry is dit nog extra belangrijk. Wat betreft Henry is het aankijken hoe belangrijk wedstrijdritme is voor hem. Als Henry nog niet volledig okselfris is, kunnen de Bengals hem wellicht in toom houden. Als Joe Burrow en Ja’Marr Chase hun topvorm van de afgelopen weken doorzetten, zie ik de Bengals wel verrassen! Over Chiefs-Bills: dit potje zal spannender worden dan de AFC Championship game van vorig jaar. Zowel Josh Allen als Patrick Mahomes hebben in de Wild Card ronde een masterclass afgeleverd. Gezien het feit dat de Chiefs defensie nog steeds vrij instabiel oogt, denk ik dat Allen deze tweestrijd naar zich toe gaat trekken.”
Toon Aerts: “Het gaan beiden topgames worden. Vooral naar de clash tussen de Chiefs en de Bills is het likkebaardend uitkijken. Het is een rematch van de AFC Championship en ik zou niet verbaasd zijn als we ditmaal een andere uitkomst krijgen. De Bills hebben dusdanig veel vertrouwen opgedaan tegen de Patriots dat ik ze wel een tweede keer de maat zie nemen van Patrick Mahomes en co. Ook naar het duel tussen de Bengals en de Titans kijk ik uit. Hoe komen de Titans voor de dag met de teruggekeerde Derrick Henry? Kan Burrow overleven achter zijn wankele O-line? Ik denk dat de Titans net iets sterker zullen zijn, maar ik verwacht wel een spannende pot!”
Chris van Dijk: “De Bengals zijn de verrassing van het jaar en enorm leuk om naar te kijken. Ze gaan zeker een kans hebben tegen de Titans, maar dan zullen ze wel hun kansen moeten benutten. De Titans zijn namelijk wel een stuk beter dan de Raiders en daar hadden ze al bijna van kunnen verliezen. Terwijl de Titans juist nog sterker worden met Derrick Henry. Ik denk dan ook dat de Titans het wel redden. Bij de Chiefs tegen de Bils zie ik de thuisploeg opnieuw als favoriet. Door de hoge standaard van de laatste jaren vallen ze dit jaar misschien wat tegen (net als Mahomes), maar ondanks het zwaardere programma hadden de Chiefs een beter record in het reguliere seizoen. Daarnaast spelen ze thuis en had Mahomes qua cijfers een beter jaar dan Allen. Het gaat enorm spannend worden, maar de Chiefs gaan dit winnen.”
The Rams Vs Bucs divisional game next week will be the game of the year. Tom Brady revenge game🔜 pic.twitter.com/heDUx5Gx7V
4. De 49ers hebben als enige uitploeg tot nu toe gewonnen. Kunnen ze deze serie voortzetten? Wie wordt de andere ploeg in de NFC Championship Game?
Luuk Dokter: “Nee, ze zijn goed en ze hebben de benodigde spelers, maar de trein is te laat gaan lopen en ik heb niet het gevoel dat alles gladgestreken is bij de heren uit de Bay Area. De Packers zijn dit seizoen extreem consistent en dat zal ze, naar traditie, in ieder geval tot de NFC Championship Game niet opbreken. Verder denk ik dat de Rams gaan winnen van de Buccaneers. Philadelphia bood Tom Brady en de zijnen geen enkele tegenstand, maar LA toonde tegen Arizona aan dat ze enorm compleet zijn. Zeker nu Cam Akers terug is en zeker nu de vorm van OBJ alleen maar blijft groeien. Voeg daar de vele blessures en ongemakken bij de Bucs aan toe en LA is de grote kanshebber.”
Marc Dorenbos: “De 49ers hebben mij in positieve zin verrast. Ze zijn een stuk beter dan ik inschatte gedurende het seizoen. Toch denk ik dat de Packers de wedstrijd vrij makkelijk gaan winnen. Ze zijn het hele seizoen al heel consistent en nu de play-offs voor hun beginnen hebben ze ook nog een aantal sterkhouders die weer mee kunnen doen. Bovendien hebben ze een weekje rust gehad die de 49ers niet hebben gehad. Wat betreft Rams-Bucs: de Bucs hadden een extreem makkelijk potje tegen de weerloze Eagles. De Rams zijn van een heel ander kaliber en ik vermoed dat de blessures van de Bucs ze parten gaan spelen. Hoewel je nooit weet wat Tom Brady gaat doen, ga ik toch voor de Rams.”
Toon Aerts: “Ik heb in een play-offpool de 49ers in de Super Bowl, dus op die heuvel sterf ik. Jimmy G zag er slecht uit in de tweede helft, maar de rest van het 49ers roster is top. Zeker Deebo Samuel zit in de vorm van zijn leven. Bovendien heeft Aaron Rodgers nog nooit van de 49ers gewonnen in de play-offs. Ik denk dat het hem opnieuw niet lukt. De Rams en de Bucs zijn aan elkaar gewaagd. Akers is terug en dat maakt zichtbaar een wereld van verschil. Het belangrijkste voor LA is om de pocket voor Stafford zo clean mogelijk te houden. Dan kan hij de matige Bucs pass-defense pijnigen. Bij de Buccaneers loopt echter nog steeds ene Tom Brady rond. Hij krijgt in principe ook Leonard Fournette terug en dat kan wel eens de doorslag geven. Ik gok op een nipte thuisoverwinning van de Buccaneers.”
Chris van Dijk: “De 49ers boekten een knappe zege, maar het seizoen zit er zaterdagavond op. Green Bay is een paar klassen beter dan de Cowboys. Daar wonnen de 49ers uiteindelijk ook maar met heel veel moeite van. Zeker als de Packers vroeg op voorsprong komen en Jimmy Garoppolo moet gaan gooien, kan het wel eens een lange avond worden voor de 49ers fans. Met als gevolg dat we volgende week de rematch krijgen van de NFC Championship Game van vorig jaar. De Rams hebben zich twee weken terug in de problemen gebracht door de zege tegen de 49ers weg te geven, waardoor ze nu in Tampa spelen. Ik heb niet het vertrouwen dat Matthew Stafford vier goede kwarten af kan leveren in de heksenketel in Florida.”
Voorspel hier zelf hoe de wedstrijden in de Divisional Round eindigen in de Wicked Wood SportAmerika Football Pool.
Bij SportAmerika besteden wij naast de actuele sterren, ook graag aandacht aan de sterren van de toekomst. Één van de meest interessante termen in de sport is “rebuild“. Opnieuw beginnen met bouwen aan een roster, om vervolgens zo snel als mogelijk mee te kunnen doen om de knikkers. In Los Angeles klots het talent tegen de spreekwoordelijke plinten. Na een aantal seizoenen van wonden likken is nu de weg omhoog ingezet. De weg naar een derde Stanley Cup?
Het was in 2014 één van de meest gedenkwaardige playoff runs ooit. Na Game 7 winners tegen aartsrivalen San José Sharks, Anaheim Ducks en Chicago Blackhawks wonnen de Kings na 21 (!) wedstrijden de titel in de Western Conference. Waar LA in de eerste ronde al een 3-0 achterstand tegen de Sharks wegpoetste, werd de Conference Final tegen de Blackhawks er één voor de eeuwigheid. In Game 5 kroop de ploeg uit Windy City al door het oog van de naald. Door een 2OT winner verlengde men met 5-4 de serie. Ook Game 6 ging met een minimaal verschil naar de Hawks (4-3).
Chicago. 1 juni 2014. In een afgeladen United Center keek de thuisploeg na goals van Brandon Saad en Jonathan Toews tegen een comfortabele 2-0 voorsprong aan. Nog in de eerste periode trokken de Kings de stand na goals van Jeff Carter en Justin Williams weer gelijk. Vooral de aansluitingstreffer van Carter deed veel stof opwaaien. In een duidelijke offside positie keerde de spanning in Chicago terug.
In game 7 of the Western Conference final, Jeff Carter's goal was clearly offside, Chicago should have won. pic.twitter.com/3gZIOYk3uO
Na een bloedstollende zestig minuten haalde Alec Martinez vanaf de blue line de trekker over en plaatste de ploeg uit Los Angeles zich voor de tweede keer in drie jaar tijd voor de Stanley Cup Finals.
WEDEROPSTANDINGEN KINGS GOED VOOR STANLEY CUP
Los Angeles trok de eerste drie wedstrijden naar zich toe. Opvallende aan dit feit, is dat de Kings in de eerste twee wedstrijden nimmer op voorsprong stonden in reguliere speeltijd. Zo werd in Game 1 een 4-1 achterstand goed gemaakt en bogen ze in Game 2 een 2-0 achterstand om in een OT-overwinning. Met een shutout in Game 3 werd Kings-goalie Jonathan Quick de held van de wedstrijd door alle 32 schoten te pareren.
De Rangers spartelden in Game 4 nog tegen. Al mag dat gezien de schotenverhouding een wonder genoemd worden. Met een totaal van 41 om negentien won de ploeg uit New York met 2-1. Met een schotenratio van 15:1 in de derde periode was het Zweed Henrik Lundqvist die de Series nog een vervolg gaf door 40 schoten uit het Rangers-doel te houden. Grote held aan de kant van Los Angeles werd ook in de Stanley Cup Finale Alec Martinez. Net als in de Conference Final tegen Chicago Blackhawks, scoorde de Amerikaanse verdediger de allesbeslissende treffer in Game 5. Voor de tweede keer in haar bestaan ging de Stanley Cup mee naar Downtown Los Angeles.
MAGERE JAREN EN PROMOTIE ROB BLAKE
Met twee titels in drie jaar begonnen de Kings het seizoen 2014 – 2015 als één van de topfavorieten voor een prolongatie van de Stanley Cup. Met een haperende aanvalsmotor, meerdere blessures op de blue line, schorsingen en een negatief uit-record kwam er na vijf jaar een einde aan de playoff-streak. Bovendien was het voor het eerst sinds het seizoen 2006 – 2007 (Carolina Hurricanes), dat de titelverdediger zich niet voor het postseason plaatste.
Twee tegenvallende seizoenen volgden, waarin in het seizoen 2015 – 2016 nog wel de playoffs werden gehaald. Rivaal San José Sharks bleek over vijf wedstrijden echter veel te sterk voor de ploeg uit Los Angeles. Het seizoen 2016 – 2017 werd het laatste voor GM Dean Lombardi en head coach Darryl Sutter. Het betekende de promotie van Rob Blake van assistant GM naar eindverantwoordelijke. In debuutseizoen 2017 – 2018 werd onder leiding van duo John Stevens en Rob Blake via een wildcard de playoffs gehaald. Nieuwbakken Vegas Golden Knights veegde over vier wedstrijden echter genadeloos het ijs aan met de Kings.
BACK TO ZERO
Na andermaal twee wisselingen op de bank in de persoon van John Stevens en Willie Desjardins, werd huidig head coach Todd McLellan voor de groep gezet. Met een vijfjarig contract en de visie om stabiliteit op de bank te vergaren werd het toekomstig beleid in Los Angeles duidelijk. De eerste, voorzichtige signalen van de rebuild waren gedurende het seizoen 2018 – 2019 te zien. Zo vergaarden Blake en consorten bij de trades van achtereenvolgens Dominik Kubalik, Jake Muzzin, Nate Thompson, Carl Hagelin en Oscar Fantenberg in totaal vier Draft-picks voor de 2019 Entry Draft en twee picks voor de 2020 Entry Draft.
Het door COVID-19 geteisterde seizoen werd de definitieve duw richting rebuild. Zo trokken Jack Campbell, Kyle Clifford, Tyler Toffoli, Derek Forbort en Stanley Cup held Alec Martinez de deuren van het — toenmalig genoemde — Staples Centre achter zich dicht.
In het voorbije seizoen kreeg de rebuild verder vorm door het vertrek van Jeff Carter, het langdurig vastleggen van Alex Iafallo en de debuten van onder meer Jaret Anderson-Dolan, Arthur Kaliyev, Tobias Bjornfot, Rasmus Kupari en goudhaantje Quinton Byfield. Tel daarbij een Mikey Anderson, Gabe Vilardi en goalie Cal Petersen op. Shine bright like a diamond.
PRESTATIES TOT DUSVERRE BOVEN VERWACHTING
Voorafgaand aan het seizoen waren de previews – waaronder die van SportAmerika – duidelijk. De Kings zullen met het huidige roster (nog) niet sterk genoeg zijn om het Vegas Golden Knights en Edmonton moeilijk te maken. “Mits alles goed valt in Los Angeles, zijn ze in staat om de derde plaats in de divisie op te eisen.”
Halverwege januari presteren de Kings nog altijd boven verwachting. Met her en der nog teams met behoorlijk wat inhaalwedstrijden te gaan, staat de ploeg van Todd McLellan op een virtuele derde plaats. Eén van de protagonisten in de huidige vorm is goalie Jonathan Quick. De 35-jarige Amerikaan noteert tot dusverre een 11-9-0, .915 sv% en een 2.53 GAA. Niet top of the bill, maar maskeert wel de defensieve issues in de 5v5. Met een 5v5 x GA/60 van 82.1% zal de defensie de komende jaren nog opgekrikt moeten worden, om definitief weer in een contender te transformeren. Aanvallend doen de Kings het okay-ish in het creëren van kansen. Het benutten van kansen is daarentegen het probleem. Zowel 5v5 als in de powerplay blijft de equipe van McLellan onder league-average.
Dat het overall nog niet het niveau van contender is, is grotendeels te wijten aan het feit dat het roster vooral diepte mist. Hello rebuilding fase. Desalniettemin ziet de toekomst in Los Angeles er rooskleurig uit. Met prospects als Brandt Clarke, Quinton Byfield en Gabe Vilardi moet het gek lopen, willen de Kings niet in een contender veranderen. Dit gegeven verbloemt het feit dat de langdurige contractverlengingen van Drew Doughty, Anze Kopitar en Dustin Brown weinig waarde hebben opgeleverd. Nog meer goed nieuws? Jazeker. Met een significante toename in cap space is Rob Blake meer dan flexibel.
BETTER SAVE, THAN SORRY
Zoals reeds vermeldt, zijn de Kings dit seizoen meer dan prima bezig. Toch zal bij Rob Blake en consorten de focus liggen op het ontwikkelen van de top prospects en daarnaast het roster diepte geven.
Onder de lat het duo Jonathan Quick – Cal Petersen. LA-legend Quick laat na een aantal magere jaren eindelijk weer zien waarom hij één van de beste Amerikaanse goalies aller tijden is. Het feit dat hij één van de beste 5v5 GSAx/60 in de NHL heeft, versterkt dit gegeven. Desalniettemin is de goalie reeds 35 jaar en heeft ook hij niet het eeuwige leven. Zijn tienjarige contractverlenging getekend in 2012 loopt nog door tot en met het seizoen 2022 – 2023. De huidige prestaties en bovendien leeftijd maken hem interessant voor een eventuele trade. Backup Cal Petersen werd in 2013 door de Sabres gedraft en streek in 2017 in Los Angeles neer. Tot dusverre presteert de Amerikaan beter dan verwacht. Echter is Petersen niet de man die de komende jaren de dragende goalie in de Crypto.com Arena gaat zijn, om een gooi te doen naar een nieuwe Stanley Cup titel.
Kom je in de analyse meteen bij het “pijnpunt” van de Kings. In het Farm System klopt er ook geen (volwaardig) doelman op de deur van Todd McLellan. Met een 28e plaats in de prospect-rankings kun je stellen dat deze linie karig bezet is. Voor een contendership dé linie waarmee Blake aan de slag kan. Of dat op korte termijn gaat gebeuren is gezien de huidige status van de rebuild onwaarschijnlijk. Een oplossing op de free agency markt voor de korte termijn ligt meer voor de hand.
WISSELING VAN DE WACHT OP DE BLUE LINE
Op de blue line staan de Kings op een kantelpunt. Eeuwige King Drew Doughty is dé man die de kar trekt. Toch gaat ook bij Doughty langzaamaan de teller qua leeftijd lopen. De 32-jarige Canadees heeft nog een contract tot en met het seizoen 2026 – 2027. Samen met zijn $11 miljoen dollar average annual value maakt het hem verre van interessant voor een trade. Aan zijn zijde op dit moment Michael Anderson. De nog altijd maar 22-jarige verdediger manifesteert zich als de nieuwe leider op de blue line en defensief zal het roster mede om hem heen gebouwd gaan worden. Kanttekening is wel dat zijn Entry Level Contract na dit seizoen eindigt. GM Blake zal aan de bak moeten om de defensieve oogappel binnenboord te houden.
Daarachter een ander talent in de vorm van Tobias Bjornfot. De 20-jarige first-round pick van de 2019 Entry Draft speelde dit seizoen als slechts één van de vier Kings in alle 40 wedstrijden mee en is samen met Anderson dé toekomst aan de linkerkant van de verdediging. Samen met collega Matt Roy vormt de rookie de tweede linie in Los Angeles. Roy is echter allesbehalve een bepalende speler en is voor de komende jaren een redelijke optie voor diepte op het roster.
HELLO NEW BORNS
De third-line in de vorm van Alex Edler – Sean Walker staat in zijn geheel op de long term injury list . Walker is volgens ingewijden het resterende seizoen uitgeschakeld. Veteraan Edler zal na dit seizoen als UFA nog één keer de markt willen verkennen en maakt hiermee vrij baan voor de sterren van de toekomst. Ook Olli Maatta is bezig aan zijn laatste contractjaar en lijkt voor Blake een ideale tradechip.
Maar dan de vervanging. Met Kale Clague, Helge Grans, Brock Faber, Jordan Spence en 2021 first-round pick Brandt Clarke zullen de Kings defensief de komende jaren uitgroeien tot één van de beste blue lines uit de NHL. Let volgende maand ook vooral op Brock Faber. De prospect was al onderwerp van gesprek tijdens het afgelopen World Junior Championship. Volgende maand zal hij de Stars and Stripes vertegenwoordigen tijdens de Olympische Spelen in Beijing.
De aanvalslinie is voer voor discussie. Met een first-line in de vorm van Victor Arvidsson – Anze Kopitar – Dustin Brown heb je drie spelers die dit seizoen naar hun verwachte impact presteren. Het “probleem” voor de Kings is het feit dat zowel Kopitar, als Brown ook het spook genaamd leeftijd bij zich dragen. Leg je de prestaties naast de waardes van de contracten ziet de wereld er iets anders uit. Zeker gezien het aantal prospects dat tussen nu en twee/drie jaar de dienst gaan uit maken. Bovendien loopt de 37-jarige Brown aan het eind van dit seizoen uit zijn contract en met twee Stanley Cups achter zijn naam is hij op korte termijn een interessante optie voor een franchise.
Met een 28-jarige Phillip Danault op je huidige second-line is er ook weinig reden tot klagen. Over het algemeen komen zijn prime jaren eraan en zal hij één van de dragende krachten in de top zes zijn. Links en rechts van Danault spelen op dit moment Adrian Kempe en Alex Iafallo. Beide wingers presteren op dit onder het niveau van een gemiddelde second-liner. Gezien het feit dat het aanvallende talent massaal op de poorten van Todd McLellan klopt, zullen beide heren op termijn doorschuiven naar een third/fourth-line. Bovendien is Kempe bezig aan zijn laatste contractjaar en wordt hij aan het einde van het seizoen een RFA. Grote kans dat men afscheid gaat nemen van de 25-jarige winger.
Op de third-line een rij namen die allen weinig tot geen impact gaan hebben op weg naar contender. Met Trevor Moore heeft men een winger die het op dit moment erg zwaar heeft, maar wel een redelijke backup kan vormen in de toekomst. Lias Andersson en Carl Grundstrom zijn voer voor vervanging.
BOW TO THE UPCOMING KINGS
Zoals in de inleiding reeds aangegeven, klotst het talent in Los Angeles spreekwoordelijk tegen de plinten. Met onder meer Quinton Byfield, Arthur Kaliyev, Rasmus Kupari, Akil Thomas, Alex Turcotte, Kasper Simontaival, Martin Chromiak en Samuel Fagemo heb je aanvallend één van de, zo niet hét beste aanvallende prospect-roster uit de NHL. Hierbij ook nog rekening houdend met Draft-steal Francesco Pinelli, die tot ieders verbazing in de voorbije Entry Draft nog beschikbaar was in de tweede ronde.
Als alle prospects zich ontwikkelen zoals men van hen op dit moment verwacht, zal het meer dan smullen worden in Los Angeles. Met overal meer dan voldoende, toekomstige diepte zijn ze binnen nu en drie jaar klaar voor een eerste gooi naar een Stanley Cup. Mark our words.
Voor het eerst in weken tekent zich een duidelijke top 3 af in de Wicked Wood SportAmerika Football Pool. Geruime tijd werd de eerste of tweede positie gedeeld, maar na de Wild Card Round niet meer. Bob van den Berg gaat nog steeds aan kop met Robin Smeenge als tweede en Barry van Spronsen op de derde plek. De weekwinnaar was Niek Al. Evenals 13 anderen was hij foutloos, maar hij was de enige die ook de MNF-totaalscore correct voorspelde. Datzelfde gold voor Daan van der Pas, Ivo Kuijpers en Jurrien Houtman, maar zij voorspelden een duel minder correct.
Wicked Wood SportAmerika Football Pool top 10 na de Wild Card Round
De Wild Card Round had — behalve de wedstrijd tussen Dallas en San Francisco — geen spannende duels. Er was geen enkele ontmoeting waarin de winnaar de voorsprong op enig moment uit handen gaf; zelfs niet in die ene spannende partij. Op voorhand werd dit niet per se verwacht door de deelnemers aan de Footbal Pool. Overigens was het aantal actieve deelnemers deze week iets minder. Aangezien er na het reguliere seizoen nog maar 13 duels te voorspellen zijn, haakte een groot deel met minder kans op de eindoverwinning af. In de Wild Card Round speelden er nog 63 mee.
Geen enkele wedstrijd werd unaniem goed voorspeld. Zelfs niet Kansas City tegen Pittsburgh. Drie deelnemers (4,8%) rekenden op een verrassing van Big Ben Roethlisberger en de zijnen. De grootste tweespalt was er bij het voorspellen van de 49ers op bezoek bij de Cowboys: 42,9% zag Dallas winnen, 57,1% koos SF. Gevolgd door een vertrouwen van 25,4% van de deelnemers in de Patriots die uiteindelijk toch het grootste pak slaag kregen. De verwachtingen van een overwinning door Arizona (17,5%) of Las Vegas (14,3%) lagen dichtbij elkaar en er was weinig animo voor een upset van de Eagles: 7,9%. Daarmee was de Football Pool niet foutloos, maar toch zat men er overall vrij dichtbij.
Wicked Wood SportAmerika Football Pool top 10 van de Wild Card Round
VOORUITBLIK DIVISIONAL ROUND
In de Divisional Round liggen de wedstrijden een stuk dichterbij elkaar dan in de Wild Card Round; zoals het hoort. En zoals het hoort lijkt het erop dat de twee #1 seeds, de Tennessee Titans en de Green Bay Packers, het iets makkelijker hebben dan de andere teams. Zo neemt Tennessee het op tegen Cincinnati en Green Bay tegen San Francisco. Overigens zit er bij beide best een verrassing in. De andere twee duels, Bills@Chiefs en Rams@Bucs, zijn wat evenwichtiger. Daarbij valt op voorhand moeilijk te zeggen wat het resultaat wordt. Voor de Wicked Wood SportAmerika Football Pool betekent het een spannende ontknoping. In de top van het klassement ligt het dichtbij elkaar en een misstap kan daarom grote gevolgen hebben.
Heel veel succes in de Divisional Round! Lees hier meer over de prijzen en spelregels van dit seizoen.
In een NFC West onderonsje maakten de Los Angeles Rams en Arizona Cardinals uit wie doorstoomt in de NFL play-offs. Tijdens het reguliere seizoen leken de Cardinals één van de favorieten voor de Super Bowl, maar in de laatste weken raakte het team in verval. De Rams maakten daar dankbaar gebruik van en grepen de divisietitel. In de Wild Card Round bleek Los Angeles een flinke maat te groot voor de divisierivaal: 34-11.
Op papier leek dit duel één van de weinige potentieel spannende Wild Card play-offs. Zeker toen bleek dat J.J. Watt een paar maanden eerder terugkeerde van zijn blessure dan verwacht. Niets was echter minder waar. De Cardinals kwamen nooit lekker op gang en daardoor konden de Rams op cruise control naar de overwinning. Die overwinning kwam voornamelijk tot stand door een goed begin van LA en het compleet tegenovergestelde voor Arizona. De eerste zeven keer dat Kyler Murray (19/34, 137 yards, 2 INT) met zijn offense op avontuur mocht, eindigde namelijk vijf keer in een punt, één keer in een interceptie en één keer in een pick six na een onbegrijpelijke pass van de quarterback. De Rams, op hun beurt, puntten vier keer, scoorden drie touchdowns en natuurlijk de pick six. Daarmee was de stand aan het begin van het derde kwart 28-0. In het restant van het duel scoorde Arizona nog 11 punten en LA zes.
Het leek alsof Arizona helemaal niet klaar was voor een play-off, maar een betere verklaring kan wellicht gezocht worden in de slechte vorm. Van de laatste 11 wedstrijden gingen er namelijk zeven verloren nadat ze het seizoen met zeven overwinningen en nul verliespartijen waren gestart. Het seizoen eindigt daarmee in een implosie. Tegen LA kwam de offense van Murray en Kliff Kingsbury continue in de problemen. Op een gegeven moment had Odell Beckham Jr. zelfs meer passing yards (40) dan Murray. De komende maanden gaan uitwijzen wat dit betekent voor de Cardinals organisatie. Het feit dat men geen enkele keer een vuist kon maken tegen de Rams spreekt namelijk boekdelen. Ondanks dat ze de play-offs bereikten, lijkt de stoel van Kingsbury heter dan ooit.
Naast Kingsbury ging Murray ook niet vrijuit. Tijdens de reeks overwinningen aan het begin van het seizoen werd Murray veelvuldig genoemd in de MVP-discussie. De laatste weken is hij echter geen schim van de Kyler die we aan het begin van het jaar zagen. Zolang zijn team functioneert, is hij één van de betere quarterbacks. Zodra het niet loopt, is hij niet in staat om het team bij de hand te nemen. Wellicht kan ook hij profiteren van een nieuwe impuls op de positie van head coach.
The NFL postseason means it's time to bring out the trick plays.
Het zou de Rams echter tekort doen om deze winst volledig toe te schrijven aan het collectieve falen van de Arizona Cardinals. Daarvoor speelde LA gewoon te goed. De grote namen lieten namelijk van zich horen. Neem bijvoorbeeld OBJ met vier uit vier gevangen passes en een touchdown. Of Cooper Kupp die een mindere productie had dan we dit seizoen van hem gewend zijn, maar alsnog vijf ballen ving waarvan één touchdown. In de defense had Von Miller zijn aandeel met een sack en werd Kyler Murray onderschept door David Long — met een pick six — en Marquise Copeland. Vergeet daarbij overigens niet Matthew Stafford (13/17, 202 yards, 2 TD) die niet eens veel hoefde te doen, maar dat wat hij wel deed uitstekend uitvoerde. Overigens maakt deze overwinning Stafford samen met Peyton Manning de enige quarterback die na een seizoen met 17 intercepties of meer een play-off won.
Tot slot was de terugkeer van running back Cam Akers cruciaal. Een backfield met hem en Sony Michel geeft de Rams offense een extra dimensie. Geen van beide was goed voor een touchdown, maar met een totaal van 113 rushing yards hadden ze een belangrijk aandeel in het op gang houden van de Rams drives. Ondanks dat het duidelijk is dat de ware kracht van de LA offense door de lucht gaat, maakt dit hen extra gevaarlijk in de rest van de play-offs. Komend weekend mogen ze op bezoek bij de Buccaneers; een tegenstander van een heel andere orde.
Lees hier de recaps van de Wild Card Games op zaterdag en zondag.
De win-streak is voorbij. Na elf opeenvolgende overwinning, een franshise record, waren de Dallas Mavericks afgelopen weeken te sterk. Het laatste verlies van de Grizzlies in en tegen de Golden State Warriors was op 23 december. Tegen de Kings ging het nog vrij gemakkelijk, maar daarna was het niet zo makkelijk. Een kort overzicht van de beste overwinningen van de win streak en hoe deze heeft kunnen ontstaan.
PHOENIX SUNS
De tweede wedstrijd en overwinning van de win-streak was tegen de Suns. In de laatste seconde van de wedstrijd scoorde Ja Morant een layup waardoor de Grizzlies er met de overwinning vandoor gingen: 114-113. Vooral Morant (33 punten), Desmond Bane (32 punten) en Steve Adams (13 punten, 16 rebounds) waren belangrijk voor de overwinning.
LOS ANGELES LAKERS
De wedstrijd daarna was weer tegen een grote naam: de Lakers. Dit keer waren het weer Morant en Bane die belangrijk waren met 41 en 20 punten. De gehele wedstrijd waren de Lakers eigenlijk de bovenliggende partij, maar in het vierde kwart scoorden de Grizzlies 10 punten meer dan de Lakers.
BROOKLYN NETS
In Brooklyn winnen van de Nets is geen makkelijke opgave. Toch deden de Grizzlies het. Het was ook niet echt een spannende wedstijd: een voorsprong van 25 punten in het derde kwart zorgde daarvoor. Ook dit keer was Ja de belangrijkste speler met 36 punten, maar het was toch vooral een team effort: maar liefst vijf spelers haalden de dubbele cijfers: Desmond Bane (29), Brandon Clarcke(16), Jarett Culver (12) en Tyus Jones (20).
LOS ANGELES CLIPPERS
Na overwinningen tegen de Cavaliers en Pistons stond de win streak op zeven overwinningen. De Clippers waren de volgende prooi. In Los Angeles wonnen de Grizzlies vrij gemakkelijk met 123-108. Dat mag bijzonder genoemd worden, want ze moesten het doen zonder Morant en coach Jenkins. Zoals wel vaker was teamplay het woord van de wedstrijd. Jaren Jackson Jr. en Desmond Bane waren samen goed voor 49 punten, en Tyus Jones en Brandon Clarcke scoorden samen 36 punten. Voor de Grizzlies was het de elfde overwinning in twaalf uitwedstrijden.
LOS ANGELES LAKERS
Weer tegen de Lakers, weer een overwinning. Dit keer in Los Angeles: 127-119. Morant speelde weer en was goed voor 16 punten. Maar zoals wel vaker te lezen valt: het was echt weer team spel. Zes spelers in dubbele cijfers is niet zomaar wat. Achteraf werd er toch vooral gesproken over de spectaculaire block die Morant had in het eerste kwart. Zelfs de (partijdige) commentatoren die voor de Lakers werken waren verbijsterd:
De vorige ontmoeting tussen de twee teams was de laatste nederlaag van de Grizzlies. Ondertussen stond de teller op negen overwinningen. Ook deze wedstrijd was prooi voor de Grizzlies, die vooral het verschil maakten in het laatste kwart. Morant scoorde vijf punten in de laatste minuut en zorgde daarmee dat overwinning nummer 10 veiliggesteld werd.
DALLAS MAVERICKS
Toch kan het niet altijd goed gaan. Na overwinning nummer elf tegen de Timberwolves gaat het mis tegen de Mavericks: 112-85. Vooral Luka Doncic was de grote man van de wedstrijd met een triple-double: 27 punten, 12 rebounds en 10 assists. Bij de Grizzlies was de belangrijkste man van de winstreak goed voor 19 punten. Morant deed zijn best maar kon onderling niet om Doncic heen.
TOEKOMST VAN DE GRIZZLIES
Met de winstreak staan de Grizzlies nu op een knappe derde plaats in het westen. Als ze zo doorgaan lijkt het er wel op dat ze de playoffs niet meer kunnen mislopen. Zoals we vaker hebben gezien zijn sterren noodzakelijk in de NBA. Maar nu we de health and safety protocols hebben is diepte belangrijker dan ooit. Vorig jaar speelde Durant bijna in zijn eentje in het team van de Nets. Zo’n situatie zal bij de Grizzlies niet gebeuren met de diepte die ze hebben.
Ook zonder Morant kunnen ze van goede teams winnen. Daarnaast waren deze 11 wedstrijden het bewijs dat Desmond Bane gearriveerd is. Met gemiddeld 21 punten per wedstrijd is hij de nummer twee van Memphis geworden. Ook is duidelijk geworden dat Morant een echte ster is, en misschien wel een superstar in the making is. Alles bij elkaar op tellende: De Grizzlies zijn nog lang niet klaar dit seizoen!
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
