Home Blog Pagina 257

Bears benoemen Ryan Poles tot GM, zoeken nog naar HC

Jasper Roos
-
0
Bears benoemen Ryan Poles tot GM, zoeken nog naar HC

De Chicago Bears hebben, twee weken nadat de club GM Ryan Pace en Head Coach Matt Nagy ontsloeg, een nieuwe General Manager aangesteld. Na een uitvoerige zoektocht, waarin liefst 13 kandidaten een sollicitatiegesprek hielden, zijn de Bears uitgekomen bij de 36-jarige Ryan Poles, voorheen executive director of player personnel bij de Kansas City Chiefs. Poles, een voormalig offensive lineman voor Falcons quarterback Matt Ryan bij Boston College, is per direct begonnen bij de club waar hij in 2008 als undrafted Free Agent kort onder contract stond. De Chiefs ontvangen twee compensatie draft picks voor het vertrek van Poles.

Ryan Poles werkte de afgelopen 13 jaar bij de Kansas City Chiefs. In 2009 begon hij als player personnel assistant, waarna hij altijd betrokken was bij de college scouting en player personnel-zaken. Hij werkte in Kansas City onder GM’s Scott Pioli, John Dorsey en Brett Veach. Poles wordt al enige tijd gezien als een rijzende ster binnen NFL Front Offices. Tijdens zijn betrokkenheid bij (of als eindverantwoordelijke voor) college scouting draftten de Chiefs onder meer Patrick Mahomes, Travis Kelce, Justin Houston, Eric Fisher, Chris Jones, Tyreek Hill, Dontari Poe en Eric Berry.

NUMMER 1 KEUZE

Poles was in de running voor de GM-job bij de Giants, Bears en Vikings. Nadat New York voor Buffalo’s assistent-GM Joe Schoen koos — die ook bij de Bears in beeld was — kwam de aanstelling van Poles in Chicago in een stroomversnelling. Uiteindelijk ‘lekte’ het feit dat Poles de nummer-1 keuze voor de Bears was op een vrij komische manier. Chairman (en miljardair) George McCaskey werd op vliegveld O’Hare gespot toen hij zijn nieuwe GM persoonlijk ophaalde van diens vlucht.

Niet veel later maakten de Bears bekend dat de club inderdaad Poles had aangenomen als nieuwe GM. Saillant detail: Poles zal rechtstreeks rapporteren aan de chairman en niet meer aan frequent bekritiseerde team president Ted Philips. Philips gaat over een jaar met pensioen.

Ryan Poles is de zevende GM in de lange clubgeschiedenis van de Bears. George S. Halas Jr. (1963-74), Hall of Famer Jim Finks (1974-83), Jerry Vainisi (1983-87), Jerry Angelo (2001-11), Phil Emery (2012-14) en Ryan Pace (2015-21) gingen hem voor.

ZOEKTOCHT NAAR HEAD COACH DUURT VOORT

Met het aanstellen van een GM kunnen de Bears zich nu volop storten op het invullen van hun Head Coach-vacature. Ook voor die job heeft de club al een ruim dozijn kandidaten op gesprek gehad. Deze gesprekken vonden al plaats voordat Poles zijn handtekening onder een contract zette. Van de groep, waarvan inmiddels onder meer Brian Flores, Doug Pederson, Nathaniel Hackett, Byron Leftwich, Leslie Frazier en Todd Bowles lijken te zijn afgevallen, zijn nu in elk geval Jim Caldwell, Dan Quinn (Defensive Coordinator, Dallas Cowboys) en Matt Eberflus (Offensive Coordinator, Indianapolis Colts) over. Het is echter niet uit te sluiten dat Poles deze lijst weer verder uitbreidt.

Matt Spiegel van radiostation 670 The Score in Chicago meldde gisteren dat hij van een bron heeft vernomen dat Poles volledige keuzevrijheid heeft bedongen als het op de volgende Head Coach-aanstelling aankomt. Dit rapport werd later elders bevestigd. Ondanks dat Caldwell, Quinn en Eberflus dus sowieso een tweede gesprek krijgen — dit keer met Poles en niet met de vijfkoppige commissie — bestaat de kans dat er nieuwe namen opduiken.

EEN STREEPJE VOOR?

Er zijn enkele kandidaten die een mogelijk streepje voor hebben op de rest. Jim Caldwell werkte in het verleden (zeer succesvol) als head coach bij de Indianapolis Colts, onder toenmalig GM Bill Polian. Polian is momenteel als consultant aan de Bears verbonden, specifiek om de zoektocht naar een nieuwe GM en Head Coach te leiden.

Ook de eerder genoemde Dan Quinn kan via de buitenring ineens een de binnenbocht pakken. Quinn was de Head Coach van de Atlanta Falcons toen die club in het seizoen 2016 de Super Bowl haalde. Quarterback voor die ploeg? Matt Ryan, één van de beste vrienden van Ryan Poles uit hun collegedagen bij BC.

EEN STREEPJE VOOR, REDUX?

Een andere connectie bevindt zich tussen Poles en voormalig Dolphins Head Coach Brian Flores. Beide mannen genoten hun opleiding en college football-carrière bij Boston College. Hoewel hun speelcarrières niet overbrugden (Flores vertrok in 2002, Poles arriveerde in 2003) zijn de mannen wel bekenden via ex-NFL-speler en BC-alumnus Tyronne Pruitt.

De connectie wil overigens niet zeggen dat Flores automatisch weer toegevoegd wordt aan het lijstje kandidaten. Ook zal Flores’ interesse in de job, na in een eerder stadium al te zijn afgeserveerd, mogelijk niet meteen groot zijn.

Ook Eric Bieniemy is nu ineens een naam om in de gaten te houden. Bieniemy is momenteel de geroemde Offensive Coordinator bij de Kansas City Chiefs. Als zodanig hebben Poles en Bieniemy een lange en succesvolle gezamenlijke werkgeschiedenis. Of Bears-fans zitten te wachten op de volgende aanvalscoach uit de Andy Reid-coachboom, is na de afgang met Matt Nagy echter maar de vraag.

Coverfoto: Chicago Bears

Keith Yandle stoot Jarvis van zijn troon

Hans Mulder
-
0
Keith Yandle stoot Jarvis van zijn troon

Bijna 35 jaar had Doug Jarvis het record alleen in handen. De voormalig center spendeerde het grootste deel van zijn loopbaan in Montreal, maar kwam ook uit voor Washington en Hartford. Tussen 8 oktober 1975 en 10 oktober 1987 speelde Jarvis 964 wedstrijden in de NHL. In die periode won hij vier keer de Stanley Cup met de Canadiens en legde hij tevens beslag op de Masterton Trophy en de Selke Trophy. Er zijn inderdaad mensen die veel en veel meer wedstrijden in de League hebben gespeeld. Er was er echter niet één die zoveel wedstrijden aaneengesloten speelde. Tot afgelopen maandag.

TROONSAFSTAND

Keith Yandle heeft geen Stanley Cups in zijn prijzenkast. De blueliner heeft ook geen individuele prijzen te overleggen. Keith Yandle is echter al wel jaren een erg betrouwbare kracht in de defensie. Eerst bij de Coyotes, die hem in 2005 oppikten uit de draft, vervolgens bij de Rangers en de Panthers. Afgelopen zomer trok Yandle met de nodige verwachtingen naar Philadelphia, maar daar schaatst hij voorlopig van dieptepunt naar dieptepunt. Tot afgelopen maandag. Met de Flyers dronk hij weer een beetje uit de gifbeker door voor de twaalfde keer op rij te verliezen, dit keer van Dallas (1-3). Die nederlaag was een smet op een voor Yandle bijzondere avond. Hij speelde zijn 964e wedstrijd op rij en evenaarde daarmee het record van Jarvis.

Een dag later, tegen de New York Islanders, kwam Yandle helemaal alleen bovenaan de indrukwekkende lijst te staan. De dertiende nederlaag op rij (3-4) was een smet op de feestvreugde, maar Yandle had hoe dan ook zijn record te pakken. In tegenstelling tot Jarvis, die vanaf zijn debuut onafgebroken speelde, miste Keith Yandle in zijn beginjaren wel wat wedstrijden. Vanaf 26 maart 2009 was dit niet meer het geval.

Er volgden hier en daar een lockout en wat ingekorte seizoenen, maar dit deerde Yandle niet. De Iron Man van de NHL doorstond alle stormen, pijntjes en tegenslag, maar de beloning bleef niet uit. Meer dan 30 jaar was het record in handen van Jarvis, maar de inmiddels 66-jarige Canadees moet het uit handen geven. Keith Yandle is nu alleenheerser op dit gebied en in de hedendaagse NHL mag dat een prestatie van formaat heten.

APPELS EN PEREN

Er is een prachtige discussie te voeren over welke reeks knapper is. Die van Jarvis in de jaren zeventig en tachtig of die van Yandle nu. In de tijd van Jarvis was de NHL harder. Gemener ook. Dat Jarvis daarin overeind bleef, zegt iets over zijn mentaliteit en ongelooflijke hardheid en duurzaamheid. Tegenwoordig zijn de regels iets anders en is de sport sneller, maar minder hard. Juist ’t aangescherpte reglement maakt die streak van Yandle knap.

Hij heeft zich al die jaren schijnbaar voorbeeldig gedragen en liep nooit tegen een schorsing of iets dergelijks aan. Dit in tegenstelling tot Andrew Cogliano, die in zijn tijd als Duck na een reeks van 830 opeenvolgende wedstrijden voor twee duels werd geschorst. En, ook niet onbelangrijk, als één van de weinige spelers in de league bleef Yandle weg van het Covid-protocol.

Deze dinsdag was het bijna 4.700 dagen geleden dat Keith Yandle aan zijn reeks begon. Als jonge, beginnende twintiger hielden de coaches hem bij de Coyotes nog wel eens uit de line-up, maar dit veranderde vanaf eind maart 2009. Bij de Coyotes stond het in die jaren af en toe al op instorten, maar Yandle was één van de mannen die het vervallen huis probeerde te stutten. In 2015 verkaste hij naar de Rangers, waar hij overigens maar anderhalf seizoen bleef hangen. Dat hij in die periode alles speelde, moge duidelijk zijn. In zijn eerste seizoen schopte Yandle het met de Blueshirts tot de Conference Finals, waarin de Lightning over zeven wedstrijden te sterk bleken.

VREEMDE SEIZOENEN

In de zomer van 2016 tekende Yandle voor de Panthers. In Sunrise wilden ze bouwen aan iets moois en daar moest Yandle deel van uit gaan maken. Ook in Florida stond zijn naam gebeiteld in de line-up, maar of hij met veel genoegen terugkijkt op deze periode valt te betwijfelen. Pas in zijn laatste twee seizoenen klopten de Panthers steeds harder op de deur, maar dat gold ook voor het coronavirus. Yandle hield op dat gebied de deur weliswaar gesloten, maar ook het gehoopte succes bleef uit.

Met zijn 35 jaar is Keith Yandle inmiddels een veteraan in de NHL en in Florida werd zijn contract afgekocht. Dit contract, goed voor ruim $ 6 miljoen per jaar, liep nog door tot de zomer van 2023. Slechts 13 dagen zat de verdediger zonder club. Op 15 juli kochten de Panthers het af en op 28 juli zette Keith Yandle zijn krabbel in Philadelphia. De Flyers konden wel een goede verdediger gebruiken en een leuke bijkomstigheid was dat Yandle zijn streak kon blijven rekken. Op dinsdag 25 januari was het dan zover. Keith Yandle, ooit in de vierde ronde van de draft gekozen door de Coyotes, verbrak het record van Doug Jarvis dat ruim 34 jaar stand hield.

JAGENDE KESSEL

De laatste dagen kwam er steeds meer aandacht voor en niet ten onrechte. Het is ongelooflijk knap dat je 13 jaar lang alle wedstrijden voor je club speelt en nooit ter discussie staat. Of deze serie knapper is dan die van Jarvis of juist niet, laten we in het midden. Het is een andere tijd en het is dan ook een beetje appels met peren vergelijken. De heren moeten vooral onwaarschijnlijk trots zijn op hun prestatie.

De vraag is of Keith Yandle (21:03 ATOI en 613 punten in zijn loopbaan) ook 30 jaar van zijn record kan genieten. In de huidige NHL is nog een speler bezig aan een ongekende reeks van 941 opeenvolgende wedstrijden. Je verwacht het misschien niet direct van Phil Kessel, maar de Coyotes-aanvaller miste voor het laatst een wedstrijd in 2009.

Cover photo: Derek Hamilton/AP Photo

David ‘Big Papi’ Ortiz bereikt Hall of Fame

Jasper Roos
-
0
David ‘Big Papi’ Ortiz bereikt Hall of Fame

Terwijl Major League Baseball en de Players Association nog steeds geen nieuwe Collective Bargaining Agreement zijn overeengekomen, is er toch wat positief honkbalnieuws uit Amerika te melden. Afgelopen nacht werd de uitslag van de Hall of Fame-stemming 2022 bekendgemaakt. Boston Red Sox-ster David Ortiz kwam als enige winnaar uit de bus. Hij ontving 77,9% van de stemmen en eindigde nipt boven de benodigde 75%. Een aantal andere legendarische speler zag hun Hall of Fame-campagne als een nachtkaars uitgaan.

Op 22 januari 2003 legden de Boston Red Sox een net door de Twins gedropte 27-jarige slugger voor één jaar vast met een contract voor iets meer dan een miljoen dollar. Negentien jaar en vier dagen later is diezelfde speler nu verkozen tot de Hall of Fame. In veertien seizoenen in Beantown sloeg David Ortiz 483 homeruns, 524 doubles, 1530 punten binnen en was hij goed voor een slashline van .290/.386/.570/.956.

POSTSEASON-HEROÏEK

In die tijd won Big Papi ook nog eens drie World Series met die enige andere organisatie die hij de in zijn lange carrière zou dienen. Waar de aangewezen slagman vaak gedurende het reguliere seizoen al uiterst belangrijk was, steeg zijn waarde voor het team in de playoffs nog eens exponentieel. Geen enkele Red Sox-supporter zal ooit vergeten hoe hij in ’04 bijna in zijn eentje de ALCS tegen de New York Yankees deed kantelen. Zonder hem was The Curse of the Bambino dat jaar nooit doorbroken. En het was zeker niet de enige keer dat hij zijn ploeg bij de hand nam als het erop aankwam.

Legendarisch is ook zijn speech na de bomaanslag op de Boston Marathon. Het vormde de start van de Boston Strong-campagne en een glorierijk seizoen, waarin de Red Sox uiteindelijk andermaal de titel zouden opeisen. Ortiz speelde in totaal 14 wedstrijden in de World Series verspreid over drie edities. Daarin was hij goed voor 3 homeruns, 6 doubles, 14 RBI’s, een slaggemiddelde van .455 en een duizelingwekkend OPS van 1.372. Die cijfers maken van hem één van de beste postseason hitters uit de geschiedenis van de sport.

POSITIEVE TEST

Natuurlijk hangt er ook aan hem een PED-smetje. Zijn naam prijkte op de lijst van 104 spelers die bij een grootschalig onderzoek van MLB naar dopinggebruik in de majors positief waren getest. Omdat het om een oriënterend onderzoek ging, naar de omvang van het gebruik, zijn er nooit details over de aard van de positieve tests bekendgemaakt. Nooit is dus vast komen te staan waarop Ortiz positief getest had, maar met de harde opstelling van de stemmers richting dopingzondaars als Bonds en Clemens zal dit een veelbesproken onderwerp blijven.

Meer nog dan een geweldige slagman – in het veld had je niet heel veel aan hem en op de honken oogde het soms zelfs wat kolderiek – groeide Papi uit tot het gezicht van een team dat eerst een vloek doorbrak en later de rug rechtte na een dramatische gebeurtenis. Ortiz was een tijdlang de Red Sox en het was de meest succesvolle periode uit de clubgeschiedenis sinds een zekere Babe Ruth voor een appel en een ei aan de latere rivaal werd verkocht.

Big Papi had zich al lang en breed een plekje veroverd in de harten van Red Sox Nation, maar nu worden zijn prestaties dus ook beloond met een plakket in Cooperstown.

BONDS EN CLEMENS

Belangrijker dan de vraag of er een nieuwe Hall of Famer gekozen zou worden, was misschien wel de kwestie ‘Roger Clemens en Barry Bonds‘. De legenden, die beide een behoorlijke dopingvlek op hun verleden hebben, vielen opnieuw buiten de boot, hoewel zowel Bonds (+4,2%) als Clemens (+3,6%) weer een paar stemmen inliepen. Het was voor beide echter ruimschoots onvoldoende. Bonds eindigde op 66%, Clemens op 65,2%.

Aangezien dit voor het tweetal hun tiende (en dus laatste) jaar op het stembiljet was, zijn ze nu aangewezen op een Era Committee over een aantal jaren, om via ‘de achterdeur’ alsnog de Hall te bereiken.

SCHILLING

Ook de omstreden werper Curt Schilling viel dit jaar van de ballot af. Schilling, wiens racistische en anti-semitische uitlatingen hem de kop kostten, verzocht de Hall of Fame vorig jaar al om hem van het stembiljet af te halen. De Hall gaf hier geen gehoor aan, maar de stemmers lieten geen twijfel bestaan. Schilling, vorig jaar nog slechts 5% verwijderd van de Hall, verloor 12,5% en eindigt zijn campagne met 58,6% — een schokkend hoog percentage toch nog, als je de van enige realiteitszin losgeslagen idioterie beschouwt die de afgelopen jaren uit de mond van de man is gekomen.

Overigens viel nog een vierde ‘year 10’-speler van de ballot. Ook voor Sammy Sosa viel dit jaar het doek. Hoewel Slammin’ Sammy wel 1,5% aan stemmen won, kwam hij uit op slechts 18,5% van de stemmen. Hij verdwijnt van het stembiljet.

STAPJES DICHTERBIJ: ROLEN, HELTON, WAGNER, ANDRUW

Voor vier andere spelers lijkt het tij ten goede te keren. Scott Rolen, voor de vijfde keer verkiesbaar, won de meeste stemmen van iedereen: 10,3%. Hij staat nu op 63,2% en lijkt af te stevenen op een plekje in de Hall of Fame, ergens in de komende vijf jaar. Rockies-legende Todd Helton en supercloser Billy Wagner braken voor het eerst door de 50% heen. Helton kwam uit op 52% (+7,1%), Wagner won bijna 5% voor een totaal van 51%.

Koninkrijkstrots Andruw Jones won de meeste stemmen op Rolen na. Andruw sprong 7,5% omhoog en staat nu op 41,4%.

HET RECHT OP TERUGKEER

Naast de bovenstaande namen wonnen nog 10 spelers het recht op terugkeer op de ballot in 2023. Gary Sheffield kreeg hetzelfde aantal stemmen als vorig jaar (40,6%) en heeft nog twee jaar om 35% te winnen. Het lijkt een moeilijke race te worden voor ‘Shef’. Jeff Kent en Manny Ramirez wonnen minimaal (+0,7% en +0,3%) en blijven steken op 32,7% en 28,9% van de stemmen, respectievelijk.

De andere spelers die de grens van 5% hebben gehaald (en dus volgend jaar opnieuw verkiesbaar zijn), zijn Andy Pettitte (-3,0% naar 10,7%), Bobby Abreu (-0,1% naar 8,6%), Mark Buehrle (-5,2% naar 5,8%) en Torii Hunter (-4,2% naar 5,3%). Ook Omar Vizquel keert volgend jaar terug, maar zijn Hall of Fame kansen zijn voorbij. De magische infielder verloor dit jaar een ongelooflijke 25,5% van de stemmen en viel naar 23,9% in totaal. Dit heeft alles te maken met de beschuldigingen van huiselijk geweld en seksueel misbruik die inmiddels aan Vizquel kleven.

Tim Hudson viel in zijn tweede jaar wel onder de grens van 5%. Met slechts 3% van de stemmen is de Hall of Fame voor hem ook voorbij.

DE NIEUWKOMERS

Van alle nieuwe namen op de ballot van dit jaar overleven (naast Ortiz) alleen Alex Rodriguez en Jimmy Rollins. A-Rod kreeg in zijn eerste verkiesbare jaar een magere 34,3% van de stemmen. Hem lijkt uiteindelijk eenzelfde lot beschoren als Clemens en Bonds, hoewel Rodriguez het voordeel heeft dat hij hierna nog negen jaar te gaan heeft. Voortschrijdend inzicht onder de stemmers kan hem helpen. Rollins ontving 9,4% van de stemmen.

De andere nieuwelingen zien hun campagnes dus al in jaar één sneuvelen. Closer Joe Nathan kwam nog het dichtst bij overleven met 4,3% van de stemmen. Voor Tim Lincecum (2,3%), Ryan Howard (2.0%), Mark Teixeira (1,5%), Justin Morneau (1,3%), Jonathan Papelbon (1,3%), Prince Fielder (0,5%), A.J. Pierzynski (0,5%), Carl Crawford (0%) en Jake Peavy (0%) viel het doek definitief.

VOORUITBLIK

Volgend jaar zal het stembiljet er volledig anders uitzien, met ruimte voor een hele reeks nieuwe namen. Zonder Clemens, Bonds, Schilling, Sosa en Ortiz valt er een groot gat te vullen; een gat dat niet door automatische Hall of Famers gevuld zal zijn. Dit lijkt in het voordeel van mannen als Scott Rolen, die wel eens een grote sprong kan maken in 2023. Ook Todd Helton en Billy Wagner, namen die dit jaar wel eens ‘noodgedwongen’ van de stemlijsten afgelaten werden vanwege ruimtegebrek, kunnen percentages bijwinnen.

De nieuwe namen voor volgend jaar zijn Carlos Beltran, John Lackey, Francisco Rodriguez, Jacoby Ellsbury en Jayson Werth. Deze klas is beduidend lichter dan gemiddeld. In principe zijn geen van deze vijf namen automatische Hall of Famers. Beltran zal er het meest aanspraak op maken, maar zijn rol in het Astros cheatingschandaal van een paar jaar geleden, waarvan hij als ingenieur is genoemd, zal hem parten spelen. Francisco Rodriguez zal een paar jaar overleven; de overig drie spelers zouden in één jaar van de ballot moeten vallen.

Aangezien de spoeling beduidend beter is in 2024 (Adrian Beltre, Joe Mauer, Chase Utley, David Wright), zullen meerdere spelers komend jaar een sprong willen maken. Met waarschijnlijke first ballot Hall of Famers CC Sabathia en Ichiro Suzuki in 2025 aan de beurt, zitten er mooie stemrondes aan te komen.

SportAmerika-redacteur en Red Sox-fan Sander Grasman schreef het gedeelte over David Ortiz in dit verhaal.

Coverfoto: Bob DeChiara-USA TODAY Sports

Wicked Wood SportAmerika Football Pool 2021/2022: Divisional Round

Luuk Dokter
-
0
Wicked Wood SportAmerika Football Pool 2021/2022: Divisional Round

Na de Wild Card Round zagen we voor het eeerst een duidelijke top 3 in de Wicked Wood SportAmerika Football Pool. In de Divisional Round voorspelde Barry van Spronsen echter iedere wedstrijd fout. Daardoor springen Julius Groenendaal en Marc Mordang naar een gedeelde derde plek. De weekwinnaar was Jesse Harting. Hij was de enige die in deze knotsgekke ronde alle wedstrijden goed voorspelde. Niemand voorspelde de Bills@Chiefs totaalscore correct, alhoewel Frank Metsemakers (74) en Jeroen Polman (82) dichtbij waren.

Wicked Wood SportAmerika Football Pool top 10 na de Divisional Round
Wicked Wood SportAmerika Football Pool top 10 na de Divisional Round

In de Divisional Round waren er nog 62 actieve deelnemers en daarvan had het grootste deel (34) slechts één of nul wedstrijden goed. Met overwinningen van de Bengals en 49ers waren er dan ook sowieso al twee verrassingen. Het duel tussen de Bills en Chiefs gold vooraf als — hoe ironisch — een coin toss. De Rams en Bucs leken vooraf ook in evenwicht, met een licht voordeel voor LA door blessures bij Tampa Bay. Deze verhoudingen lieten zich ook zien in de voorspellingen van de deelnemers aan de Football Pool. Ongeveer een derde (21) van de deelnemers zag Cincinnati winnen van Tennessee. Dat aandeel is een stuk groter dan de negen deelnemers die kozen voor de Niners tegen de Packers. Naar verwachting lagen de andere twee duels ook in onze Pool dichtbij elkaar. Van de verliezende teams genoot Buffalo (56,5%) namelijk een lichte voorkeur en deed Tampa Bay (40,3%) niet veel onder voor de Rams. Zo blijft het in de top van de Wicked Wood SportAmerika Football Pool ongemeend spannend na de Divisional Round.

Wicked Wood SportAmerika Football Pool top 10 van de Divisional Round
Wicked Wood SportAmerika Football Pool top 10 van de Divisional Round

VOORUITBLIK CONFERENCE CHAMPIONSHIP GAMES

Volgens velen is de Divisional Round het allermooiste NFL-weekend van het jaar. Underdogs laten van zich horen en teams stuwen elkaar naar grote hoogtes. Zo zagen we dit weekend Joe Burrow presteren in zijn eerste Divisional Round-optreden en haalden Josh Allen en Patrick Mahomes het allerbeste in elkaar naar boven. De Conference Championship Games zijn van een heel andere orde. De zenuwen nemen nog verder toe en voornamelijk de favorieten, Chiefs en Rams, hebben erg veel te verliezen. Immers, je staat op de drempel van de Super Bowl. Volgens de bookmakers zijn de Chiefs favoriet met zeven punten verschil en de Rams met drieënhalf. Het ligt dit weekend dus dichtbij elkaar, net als in onze football pool.

Heel veel succes met de Conference Championship Games! Lees hier meer over de prijzen en spelregels van dit seizoen.

Lees hier alle artikelen over de Football Pool!

Coverfoto: Mark Lomoglio/AP Photo

Sean Payton met pensioen na 16 jaar New Orleans

Luuk Dokter
-
0
Sean Payton met pensioen na 16 jaar New Orleans

Na 16 jaar heeft New Orleans Saints head coach Sean Payton besloten om met pensioen te gaan. Na meerdere rollen als quarterbacks coach, offensive coordinator en assistent head coach werd Payton in 2006 head coach van de Saints. Het is niet duidelijk wat zijn plannen op dit moment zijn, maar meerdere televisienetwerken hebben hun interesse kenbaar gemaakt.

AANVALLEND MEESTERBREIN

De carrière van Payton bij de Saints is sterk verweven met die van ex-quarterback Drew Brees, die vorig jaar met pensioen ging. Ze arriveerden beide in 2006 en behaalden de allereerste — en enige — Super Bowl overwinning in franchisehistorie in 2009. De periode van 16 jaar bij New Orleans is een unicum in de huidige NFL. Immers, alleen Bill Belichick (22 jaar) is voor een langere aaneengesloten periode coach bij hetzelfde team.

Payton ontpopte zich bij de Saints als één van de meest begaafde aanvallende coaches in de NFL. Hij won in totaal 152 duels, tegenover 89 verliespartijen, en had een 9-8 record in het post-season. In 2021 misten de Saints voor het eerst in vijf seizoenen de play-offs. Met een veelvoud aan blessures en orkaan Ida die New Orleans in de eerste maand van het seizoen uit het eigen stadion hield, was het 9-8 record echter een knappe prestatie.

BOUNTYGATE

Het seizoen 2012 vormde een smetje op het blazoen van Sean Payton. De NFL achtte het bewezen dat in de periode 2009-2011 een informeel beloningssysteem actief was die spelers beloonde voor het blesseren van tegenstanders. Defensive coordinator Greg Williams startte dit systeem kort na zijn aanstelling in 2009. Spelers ontvingen variabele beloningen afhankelijk van de mate van de blessure. Williams werd voor het leven geschorst (maar dit werd een jaar later teruggedraaid) en Payton kreeg een schorsing voor heel 2012. Payton werd kwalijk genomen dat hij het onderzoek hinderde en niets deed om dit systeem te stoppen.

NIEUW TIJDPERK IN NEW ORLEANS

Nadat Brees vorig seizoen al met pensioen ging, markeert het vertrek van Payton definitief het begin van een nieuw tijdperk in The Big Easy. Jameis Winston nam het stokje over als nieuwe quarterback en de vraag is nu wie de nieuwe head coach wordt. De Saints offensive en defensive coordinators, respectievelijk Pete Carmichael Jr. en Dennis Allen, worden als mogelijke opvolgers genoemd. New Orleans zal echter ook buiten de deur kijken alvorens een nieuwe head coach aan te stellen. General manager Mickey Loomis zal alle registers moeten opentrekken om een geschikte vervanger te vinden.

De positie van head coach bij de New Orleans is inmiddels de negende open vacature in de NFL. De Giants, Bears, Texans, Vikings, Dolphins, Broncos, Raiders en Jaguars zijn ook op zoek naar een nieuwe HC.

Coverfoto: Chuck Cook/USA Today Sports

NBA MVP Ladder: blessure Durant zet lijst op zijn kop

Thijs Lanen
-
0
NBA MVP Ladder: blessure Durant zet lijst op zijn kop

De laatste keer dat wij een MVP-ladder plaatsten, was het seizoen net een maand onderweg en zaten we nog in november. Hoogste tijd voor een nieuwe dus. Wie staat er bovenaan in de race om de prestigieuze titel en wie zijn de grote afwezige?

#1 Giannis Antetokounmpo / Milwaukee Bucks / 30-19

28.6 ppg / 11.3 reb / 6.1 apg

Waar Giannis in de vorige MVP-ladder nog een eervolle vermelding kreeg, wisselt hij momenteel stuivertje met Nikola Jokic om de eerste plek. De laatste twee MVP’s van de NBA spelen momenteel weer uitstekend en het enige wat ze onderscheidt is dan ook de ranking van hun teams. De Bucks zijn op moment van schrijven terug te vinden op een 4e plek in de Eastern Conference. Iets waar Giannis met 28.6 punten flink zijn bijdrage aan heeft. De Griek was dit seizoen al in 5 wedstrijden goed voor 40+ punten.

Giannis kwam in 39 wedstrijden uit dit seizoen en schoot daarin 53.1% van the field en 28.2% van de 3-puntslijn. De Greek Freak overlegt vrijwel dezelfde gemiddeldes als in de laatste vier seizoenen. De MVP van 2019 en 2020 is dan ook hard op weg naar zijn 3e MVP-titel in zijn carrière.

#2 Nikola Jokic / Denver Nuggets / 23-21

25.9 ppg / 13.9 reb / 7.4 apg

Jokic had ook op de eerste plek kunnen staan, was het niet dat zijn Nuggets het nog niet helemaal voor elkaar krijgen. Zij zijn, mede door blessures, op een 6e plek in de Western Conference terug te vinden. De regerend MVP blijft zelf wel doordenderen en leidt zijn team nog steeds in punten (25.9), rebounds (13.9), assists (7.4), steals (1.4), blocks (0.8) en field goal percentage (57,2%). Een one-man-army dus die Denver in de race voor de play offs houdt.

De joker staat momenteel 7e in de all time triple double ranglijst met 67 stuks in zijn carrière. Een stat waar hij ongetwijfelt dit seizoen nog een aantal van zal bereiken. Wanneer de Nuggets meer wins halen en zichzelf hoger op de ranglijst gaan vinden, zal Jokic ongetwijfeld zijn MVP-titel prolongeren. 

#3 Joel Embiid / Philadelphia 76’ers / 26-19

28.0 ppg / 10.6 reb / 4.2 apg

Waar het in het begin van het seizoen in Philadelphia vooral over Ben Simmons ging, gaat het nu over de center uit Kameroen. Embiid heeft in zijn laatste 16 wedstrijden maar 2x niet meer dan 31 punten weten te scoren en kwam in die reeks zelfs 3x tot een 40+ wedstrijd, met daarin de 50 punten tegen de Orlando Magic als echte uitschieter. The Process wist met zijn Sixers 11 van de laatste 15 wedstrijden te winnen, waardoor zij zich terugvinden op een 6e plek in de Eastern Conference.

Embiid heeft in die serie flink zijn kracht laten zien en zal op dezelfde weg verder moeten gaan om hoge ogen te blijven gooien in de MVP-race.

#4 Kevin Durant / Brooklyn Nets / 29-16

29.3 ppg / 7.4 reb / 5.8 apg

Durant stond tijdens onze laatste MVP-ladder nog bovenaan en zal helaas alleen nog maar verder terugvallen. De Forward van Brooklyn is 4 tot 6 weken uit de running met een knieblessure en mist daardoor flink wat wedstrijden, waaronder de all star game. Lichtpuntje voor de Nets is dat het seizoen ook eindelijk voor Kyrie Irving is begonnen. Wel wordt het lastig om de topscorer van de NBA te vervangen. Wellicht dat Durant na zijn blessure met te gekke wedstrijden nog een gooi kan doen naar de MVP-titel, maar zijn kansen worden met zijn blessure niet groter helaas.

#5 Stephen Curry / Golden State Warriors / 33-13

26.3 ppg / 5.3 reb / 6.2 apg

Een verhaal van ups en downs. Curry begon fantastisch aan het seizoen en wist zelfs het record all time 3 points made over te nemen van Ray Allen. De Warriors begonnen, ondanks het gemis van mede splash brother Klay Thompson, met een fantastisch seizoen. Zij leken dan ook samen met de Suns te strijden om de eerste plek in het westen, iets wat in een onderling duel op Christmas day werd uitgevochten en de Warriors aan het langste eind trokken.

Na de overwinning op Phoenix, stonden de Warriors eerste met 27-6. De 13 wedstrijden die volgde waren minder succesvol en Golden State verloor er dan ook zeven van. Curry was in deze wedstrijden geen schim van zichzelf en de Warriors waren dan ook op Jordan Poole en Andrew Wiggins aangewezen. Curry moet weer een stapje extra zetten wil hij dit seizoen nog in aanmerking komen voor zijn 3e MVP-titel. Iets wat hij tegen de Rockets al deed door zijn eerste buzzer beating winner te scoren.

Noemenswaardig

Ja Morant zou zomaar eens in deze top 5 kunnen klimmen met de blessure van Kevin Durant. De point guard van Memphis gooit hoge ogen met zijn fantastische spel, waarmee hij zijn team naar een 3e plek in het westen leidt. Ook Chris Paul en DeMar DeRozan blijven met hun spel grote bijdragen aan hun teams leveren. De Suns zijn op dit moment hét beste team in de NBA en de Bulls blijven een van de betere in het oosten.

Foto: Gary A. Vasquez, USA TODAY SPORTS

NFL Divisional Round: Chiefs en Rams winnen sensationele wedstrijden

Toon Aerts
-
1
NFL Divisional Round: Chiefs en Rams winnen sensationele wedstrijden

Men noemt de Divisional Round in de NFL vaak het mooiste weekend van het hele kalenderjaar. De voorbije twee dagen hebben die mensen 100% gelijk gekregen. Nadat de Bengals en de 49ers verrasten op zaterdag, was het nu de beurt aan de Rams, Buccaneers, Chiefs en Bills om ons van spektakel voorzien. Ze hadden allemaal duidelijk de memo ontvangen. De Rams en de Buccaneers leverden een spectaculair voorgerecht af, in extremis gewonnen door de Rams. De Chiefs en de Bills deden daar nog meerdere scheppen bovenop. Ze leverden een game voor de eeuwigheid af, die uiteindelijk door de Chiefs in overtime werd gewonnen.

RAMS KLOPPEN BUCCANEERS NA KRANKZINNIG VIERDE KWART

Los Angeles Rams @ Tampa Bay Buccaneers | 30-27

Het zag er lange tijd niet naar uit, maar de Los Angeles Rams en de Tampa Bay Buccaneers hebben een spectaculaire game afgeleverd. Dat was vooral te danken aan een nieuwe comeback van Tom Brady en een opeenstapeling van fouten vanwege de Rams. Bij de rust stonden de Rams namelijk 20-3 voor. Dat had eigenlijk een grotere voorsprong moeten zijn, ware het niet dat Cam Akers de bal verloor vlak voor de doellijn, toen hij op weg leek naar een touchdown. Vlak na de rust pakten de Rams dan toch die ogenschijnlijk geruststellende voorsprong van 27-3, na een quarterback sneak in de eindzone van Matthew Stafford.

OFFICIALS BESTRAFFEN DE BUCS

De Buccaneers hadden niet alleen te maken met een scherpe tegenstander, ze hadden zichzelf ook meermaals in de voet geschoten in de eerste helft. Er gingen in totaal 61 yards verloren aan penalty’s, met als twee uitschieters de taunting penalty tegen Ndamukong Suh en een unsportsmanlike conduct tegen Tom Brady. Dat Matthew Stafford een schopbeweging naar Suh maakte en dat Von Miller vol met zijn helm op de helm van Brady inbeukte, zag de official door de vingers. Brady, met bebloede lip, kon het niet geloven. Intussen hadden de Rams wel optimaal geprofiteerd van het gebrek aan discipline bij de Bucs. Matthew Stafford had al twee touchdowns geworpen, waarvan een bom van 70 yards naar de onvermijdelijke Cooper Kupp.

De Rams zelf bleven echter niet vrij van fouten. Zoals gezegd verloor Cam Akers, die tot dan een aardige partij speelde, de bal vlak voor de eindzone. Zo ging een kans verloren voor de Rams om vlak voor en vlak na de rust 14 punten te scoren. Het was evenwel pas in de tweede helft dat de Rams echt aan het blunderen sloegen.

BRADY FORCEERT BIJNA DE ZOVEELSTE COMEBACK

Nadat de Rams op een 27-3 voorsprong geklommen waren, leek er een zekere laksheid in het team te sluipen. Cooper Kupp, doorgaans een baken van balvastheid, liet de bal uit zijn handen slaan. De daaropvolgende drive van de Buccaneers leverde een touchdown van Playoff Lenny Leonard Fournette op. In het vierde kwart gingen de poppen dan pas echt aan het dansen. De game leek finaal over toen Von Miller een fumble bij Brady forceerde en de bal recupereerde, maar in de play die daarop volgde snapte center Brian Allen de bal voorbij een verraste Stafford. De Bucs recupereerden de bal. Punten haalden ze echter niet, want een smerige hit van Eric Weddle op Mike Evans bij een vierde poging werd gezien als een dead ball foul, gezien de bal de grond net had geraakt voor de hit.

De implosie van de Rams bleef echter duren, want Matt Gay miste een drive later een field goal van 47 yards. De bal kwam ruim tekort. Toen de Buccaneers opnieuw de bal moesten teruggeven na een turnover on downs, was de wedstrijd wel gespeeld, toch? Niets was minder waar, want na een punt van de Rams en een fantastische 55-yard touchdown van Bardy naar Evans, verspeelde Cam Akers al voor de tweede keer de bal. Met nog iets meer dan twee minuten op de klok, zat er nog steeds leven in de Bucs. Tom Brady ging opnieuw in Terminator-modus en leidde zijn troepen richting de eindzone. Daar was het opnieuw Leonard Fournette die de bal kreeg en relatief makkelijk de touchdown kon scoren. De comeback was compleet. Een nieuw stukje geschiedenis leek in de maak voor de 44-jarige Tom Brady.

Er bleven echter nog een 40-tal seconden op de klok. Matthew Stafford sprak zelf zijn innerlijke Tom Brady aan en zocht naar zijn beste speler. Tweemaal zoefde de bal tientallen yards door de lucht, recht in de handen van Triple Crown Winner Cooper Kupp. Kupp ving in totaal 9 passes voor een duizelingwekkende 183 yards. Na passes van 20 en 44 yards, mocht Matt Gay aanleggen voor de winnende field goal. Hij miste niet en stuurde de Rams voor het eerst sinds het seizoen 2018 naar de NFC title game. Tom Brady ging het veld rond om de spelers van de Rams te feliciteren. Het leek erop alsof hij berustte in het feit dat dit misschien wel eens zijn laatste kunststukje geweest kan zijn.

CHIEFS KLOPPEN BILLS NA OVERTIME IN WARE KLASSIEKER

Buffalo Bills @ Kansas City Chiefs | 36-42 (OT)

De woorden die hier geschreven zullen worden, zullen deze wedstrijd niet de eer aandoen die hij verdient. De Kansas City Chiefs en de Buffalo Bills hebben een partij gespeeld die tot in der eeuwigheid herinnerd zal worden. Een vier uur durende reclame voor de sport zoals je die maar zelden zal zien. De game draaide uit op een klassieke boksmatch waarin beide titanen continu slagen uitwisselden. De teams haalden samen maar liefst 994 total yards op offense. Samen scoorden ze bovendien 78 punten. Cijfers om bij te gaan duizelen.

Al van bij de start van de game wisselden de Bills en de Chiefs touchdowns uit. Devin Singletary scoorde de eerste voor de Bills bij een vierde poging, terwijl Patrick Mahomes zelf de eerste touchdown van zijn team in de eindzone dook. Het tempo van de wedstrijd zou nog amper aflaten. Na enkele punts scoorden beide teams opnieuw een touchdown. Byron Pringle ving een pass van Mahomes vanop de 2-yardlijn, na een drive van 14 plays. Josh Allen antwoordde met een drive van 9 plays, afgewerkt door Gabriel Davis. De tweedejaarsreceiver zou onverwacht uitgroeien tot één van de absolute uitblinkers bij de Bills.

28 PUNTEN IN HET VIERDE KWART

Verdedigend was deze partij niet bepaald een hoogvlieger, maar verrassend was dat niet, als je de offensieve vuurkracht bekeek die op het veld stond. Door een gemiste field goal van Harrison Butker waren de Chiefs met een krappe voorsprong de rust ingegaan, maar iedereen wist toen al dat het verre van voorbij was in het kolkende Arrowhead Stadium. Na de rust ging de poging van Butker wel tussen de palen. De Chiefs breidden hun voorsprong zelfs verder uit tot negen punten na een touchdown van Mecole Hardman. Gingen ze de wedstrijd op slot gooien? Niet als het van Josh Allen afhing.

In het derde kwart gooide Allen een fenomenale pass naar opnieuw Gabriel Davis die een touchdown van 75 yards scoorde. In het vierde kwart ging het hek pas helemaal van de dam. Er werden in totaal nog 28 punten gescoord, waarvan 25 nà de two minute warning. Je leest het goed: 25 punten in twee minuten tijd. Josh Allen connecteerde eerst al voor de derde keer in de wedstrijd met Gabriel Davis. Davis brak de enkels van Mike Hughes en scoorde zijn derde touchdown.

De Chiefs antwoordden met een drive die slechts 52 seconden duurde, waarbij Tyreek Hill zijn jetmotoren aanzette en een touchdown van 64 yards binnensprintte. Moet sneller kunnen, dacht Josh Allen. Hij stak het veld over in 49 seconden en vond opnieuw — voor de vierde keer, een record in de NFL play-offs gecombineerd met de 201 receiving yards — Gabriel Davis voor de touchdown. Er stonden nog 13 seconden op de klok. Genoeg voor de sensationele Patrick Mahomes om via Hill en Travis Kelce dicht genoeg te komen voor een field goal. Deze miste Butker niet.

CHIEFS WINNEN DE TOSS EN DE WEDSTRIJD

De bordjes hingen gelijk na vier kwarten. Het stond in de sterren geschreven dat deze Game of the Week een einde in overtime zou kennen. Beide defensies waren compleet murw geslagen, dus de winnaar van de toss zou wellicht ook de winnaar van de game worden. De Chiefs hadden dame fortuna aan hun zijde en mochten beginnen met de bal. Dit keer nam Mahomes zijn tijd. Als een chirurg fileerde hij de defensie van de Bills om tot op de 8 yardlijn te komen. Mahomes zocht en vond zijn meest vertrouwde target. Travis Kelce ving de bal, landde netjes binnen de lijnen en won de game voor de Chiefs. Helaas kwam ook aan dit wondermooie lied een eind, maar dat we deze teams in de toekomst nog meer van dit soort epische duels zullen zien uitvechten, staat zo goed als vast.

Patrick Mahomes en de Chiefs zullen al voor het vierde jaar op rij aantreden in de AFC Championship Game. Daar wacht hen een duel met een andere jonge komeet, Joe Burrow. Indien ze de Bengals weten te verslaan, mogen de Chiefs zich opmaken voor een derde Super Bowl-deelname op rij.

Hoe het Divisional Weekend afgelopen zaterdag begon, lees je hier.

Coverfoto: Jamie Squire/Getty Images

NHL High Five: bijzondere momenten van het afgelopen weekend

Hans Mulder
-
0
NHL High Five: bijzondere momenten van het afgelopen weekend

We hebben een interessant weekend achter de rug in de NHL. Sidney Crosby toonde weer eens zijn scoringsdrang. In Buffalo wierpen ze een blik in de toekomst en in diezelfde wedstrijd zakten de Flyers voor de verandering weer eens door het ijs. Daarnaast schudde Dylan Larkin een beauty uit zijn mouw en trekken we voor de Save of the Week naar Orange County.

SIDNEY CROSBY vs COLUMBUS BLUE JACKETS

Geen ASG voor Sidney Crosby, maar het was geen verrassing dat die uitnodiging uitbleef. De captain van de Penguins is zeker niet bezig aan een slecht seizoen, maar er zijn er bij de Penguins die het simpelweg meer verdienen. Jake Guentzel bijvoorbeeld. Of Tristan Jarry. Het belegen roster in Pittsburgh legt momenteel wel de criticasters het zwijgen op. Natuurlijk zijn we pas halverwege het seizoen en zijn de play-offs nog ver weg. Dat de Penguins halverwege gelijke tred konden houden met teams als Carolina en Washington hadden echter niet veel mensen verwacht.

Sidney Crosby miste een deel van de eerste seizoenshelft, maar voor aanvang van de wedstrijd tegen Columbus tikte de superster toch bijna een gemiddelde van een punt per wedstrijd aan. Dit had hij vooral te danken aan zijn assists, want veel goals (7) had de superster nog niet gescoord in 27 wedstrijden. De niet bijster sterke Blue Jackets bleken een gewillig slachtoffer om daar eens verandering in te brengen.

Toch namen die Blue Jackets, mede dankzij een treffer van Gustav Nyqvist brutaal de leiding in de eerste periode. Crosby had al een assist achter zijn naam toen hij in de slotminuut van die periode gelijk maakte. In de derde periode namen de Penguins het heft in handen. Mike Matheson zorgde voor de voorsprong en Sidney Crosby deed de rest. Zijn laatste hattrick dateerde van 28 november 2018, dus werd het wel weer eens tijd.

JORDAN KYROU vs SEATTLE KRAKEN

Zou het de Seattle Kraken lukken om voor het eerst drie wedstrijden op rij te winnen? Na die beroerde 9-game losing streak tussen 15 december en 15 januari kon de nieuwe franchise wel een succesje gebruiken. Ze hadden al van de Blackhawks en de Sharks gewonnen, maar vrijdag bleken de St. Louis Blues van een heel andere orde. Eén van de topteams in de Central Division hield zich niet in en blies Seattle met 5-0 van het ijs. Eén van die treffers kwam op naam van een speler die bezig is aan zijn definitieve doorbraak: Jordan Kyrou.

Niet de naam van Vladimir Tarasenko of Ryan O’Reilly prijkt momenteel bovenaan de topscorerslijst in St. Louis, maar die van Jordan Kyrou. Bezig aan zijn vierde seizoen in de NHL beleeft de voormalig second-rounder zijn definitieve doorbraak. Vorig seizoen was leuk met 14 goals en 35 punten in 55 wedstrijden, maar kinderspel bij wat de 23-jarige center dit seizoen laat zien. Na dit duel in Seattle gaven zijn statistieken 15 goals en ook nog een karrevracht (25) aan assists aan. Het is dan ook meer dan verdiend dat Kyrou over twee weken voor het eerst zijn opwachting mag maken in een All-Star Game. Misschien niet de spectaculairste naam op het roster van de Blues, maar op dit moment wel de meest productieve.

Overigens gebeurde er nog iets opmerkelijks tijdens deze wedstrijd, die eigenlijk geen wedstrijd was. Colton Parayko scoort wel vaker voor de Blues, maar niet eerder deed hij dit middels een penalty shot. In de derde periode kreeg de blueliner zijn kans en faalde niet. Hij werd daarmee de eerste verdediger van de Blues sinds 1985 die op deze manier scoorde en pas de 34e in de geschiedenis van de NHL die via een penalty shot scoorde.

ANTHONY DEANGELO vs NEW YORK RANGERS

De komst van Anthony DeAngelo naar de Carolina Hurricanes deed deze zomer nogal wat stof opwaaien. Niet omdat het een slechte speler betreft, maar voornamelijk vanwege zijn gedrag naast ’t ijs. Gedraft door Tampa Bay, gedebuteerd voor de Coyotes en gegroeid bij de Rangers. Bij de Blueshirts was hij met 53 punten in het ingekorte 2019-2020 wel degelijk van heel veel waarde. Ze waren in The Big Apple een jaar later echter blij dat ze van die lastpak verlost waren. DeAngelo bleek, zachtjes uitgedrukt, geen goede ploeggenoot. Zo was een vechtpartij met goalie Alexandar Georgiev slechts één van de incidenten.

In Raleigh geloven ze in tweede kansen. Of in een derde, vierde of vijfde zoals in het geval van DeAngelo. Onder de vleugels van Rod Brind’Amour gedraagt het enfant terrible zich voorlopig goed en afgelopen weekend leek DeAngelo een rekening te willen vereffenen. Met de Canes ontving hij vrijdagavond de New York Rangers, op dat moment de koploper in de Metropolitan Division. Voor de Rangers was het een beroerd moment om aan te treden tegen de voormalig pupil. Drie dagen eerder noteerde DeAngelo tegen de Bruins zijn tweede 3-point game van dit seizoen en hij liep inmiddels bijna één op één qua punten.

Was het rancune of heeft DeAngelo zijn leven eindelijk gebeterd? Hoe dan ook, hij kwam tegen zijn oude werkgever opnieuw erg sterk voor de dag. Hij was als aangever betrokken bij de openingstreffer van Vincent Trocheck en stelde Jesper Fast al vroeg in de tweede periode in staat de 3-0 te scoren. Ook Fast heeft een verleden in NY. Zelf zorgde DeAngelo voor het slotakkoord in deze topper.

De Rangers begonnen de derde periode met een 5-1 achterstand, maar kwamen terug tot 5-3. Een paar minuten voor tijd besliste DeAngelo met de 6-3 het duel definitief in het voordeel van de Canes. Voor de blueliner was het zijn zevende van het seizoen en dankzij de winst kwam Carolina op gelijke hoogte met New York in de divisie.

DYLAN LARKIN vs DALLAS STARS

Little Ceasars Arena was vrijdag het decor van een strijd tussen twee franchises die tegengestelde richtingen op lijken te gaan. Voor thuisploeg Detroit komen de vette jaren er weer aan. De Stars worden ouder en ouder, maar dat maakt ze niet direct ook beter. Dallas is niet meer die solide defensieve macht die het een paar jaar geleden was. Dit werd dit weekend pijnlijk duidelijk toen Dylan Larkin de Stars volledig voor schut zette.

Waarschijnlijk had met name Dallas niet verwacht dat het halverwege dit seizoen evenveel punten had als Detroit. De Stars zien zichzelf nog altijd als contender, maar de vraag is of die finaleplek twee jaar geleden geen zand in de ogen strooide. Het roster van de Stars wordt alsmaar ouder en voor komende zomer staat GM Jim Nill voor wat belangrijke beslissingen. Is er bijvoorbeeld een mogelijkheid om John Klingberg tevreden en wel aan boord te houden? En wat gebeurt er met Joe Pavelski, Alexander Radulov en Braden Holtby? Wat dat betreft, had Nill vrijdag even moeten aankloppen bij collega Yzerman. De Wings-legende was op het ijs van enorme waarde en is nu goed bezig als GM.

Het werd een leuke ontmoeting tussen de relatief jonge Wings en de oudgedienden uit Dallas. Hoogtepunt was die prachtige solo van Larkin, maar de beloning in de vorm van een zege bleef uit. De jonge Jason Robertson dwong met zijn late gelijkmaker een OT af en daarin pakten de Stars door. Roope Hintz, net als Robertson behorend tot het jonge deel van het roster, bezorgde Dallas twee belangrijke punten. De beste drie in de Central zijn uit zicht, maar een wildcard behoort voor de Stars zeker tot de mogelijkheden.

PEYTON KREBS vs PHILADELPHIA FLYERS

Het duel tussen de Sabres en de Flyers dreigde op voorhand al een wedstrijd met een verhaal te worden. Dit had voornamelijk te maken met de erbarmelijke toestand waarin de franchise uit Philadelphia verkeert. Het bleef echter niet bij één verhaal. Het werden er twee. In de tweede stond een bijna 21-jarige jongeman uit Calgary centraal. Een voormalig first rounder van Vegas, die in de trade van Jack Eichel de oversteek naar de oostkust maakte. Peyton Krebs moet deel gaan uitmaken van de toekomst van de Sabres. Als de wedstrijd van zaterdag een blik in de toekomst is, dan gaan ze in Buffalo mooie tijden tegemoet.

Als zeventiende werd Krebs gekozen in de draft van 2019 en in 2020-2021 debuteerde de jongeling in de NHL namens de Knights. De Golden Knights wilden echter ten koste van veel Jack Eichel halen en stuurden onder meer Krebs en Alex Tuch naar Buffalo. Op 1 januari noteerde de winger zijn eerste assist, maar het wachten was nog op z’n eerste goal in de NHL. Dat vinkte Peyton Krebs af tegen de Flyers. Tage Thompson had met twee powerplay-goals de Sabres aan de leiding gebracht in de eerste periode en vlak voor het verstrijken daarvan greep Krebs zijn moment. Zijn knappe eerste treffer betekende een 4-2 voorsprong voor Buffalo.

In de tweede periode zocht hij opnieuw de spotlights. Met een tripping-penalty begon hij aan die periode, maar toen de straf over was, toonde Krebs opnieuw zijn snelheid en doelgerichtheid: 5-2. Overigens was hier de pass van Rasmus Asplund ook goud waard. Terug dan naar die andere verhaallijn bij deze wedstrijd. De Flyers verloren. Met 6-3.

Voor hen was het de elfde (!) nederlaag op rij en daarmee vestigde deze groep een nieuw negatief clubrecord. Niet eerder in de historie van de franchise verloren de Flyers (sinds 1967 in de NHL) meer dan tien wedstrijden achter elkaar. Al wisten ze, toen er nog een gelijkspel mogelijk was, in ’99 eens 12 duels op rij niet te winnen. Het is tevens een hele prestatie om al in de eerste 41 wedstrijden van het seizoen tot een 10-game en een 11-game losing streak te komen.

SAVE OF THE WEEK

JOHN GIBSON vs TAMPA BAY LIGHTNING

Dat de Vegas Golden Knights aan kop gaan in de Pacific is voor niemand een verrassing. Dat er daarna in de stand drie teams uit Californië volgen, is dat wel. Drie teams die eigenlijk al een tijdje in een rebuild (of reset) zitten en langzaam maar zeker omhoog kijken. Van dit drietal presteren de Anaheim Ducks voorlopig het best. Zij bezetten achter Vegas de tweede plek en hebben een mooie mix van ervaren stuurlui en erg goede talenten. En ze hebben nog altijd een goalie die na wat mindere jaren weer helemaal zichzelf heeft teruggevonden. Dit weekend was John Gibson bij kans niet te passeren tegen de Tampa Bay Lightning.

De Ducks zaten even in een lastige fase van het seizoen. Slechts twee van de laatste elf gewonnen en in de laatste twee duels niet gescoord. Als je dan de titelverdediger over de vloer krijgt, geeft dat weinig vertrouwen. Het helpt dan wel als je goalie zijn werk goed staat te doen. Gibson kreeg er op 17 december 6 om de oren tegen de Coyotes, maar herpakte zich daarna sterk. De Ducks wonnen dus niet vaak, maar dit lag zeker niet aan hun goalies. Zijn laagste save percentage na Kerst was tegen de Avalanche en kwam uit op .914.

Bij zijn laatste twee starts kreeg Gibson telkens slechts één goal tegen en zat zijn save percentage ten noorden van de .960. Getallen waarmee je je team altijd kans op een overwinning geeft en dat gebeurde afgelopen vrijdag dan ook. Gibson stopte 32 van de 33 SOG en daar zaten een paar heel knappe saves tussen. John Gibson deed zijn werk dus uitstekend, maar ook aanvallend schoten de Ducks uit hun slof. Anaheim scoorde vaker dan in de vier wedstrijden daarvoor in totaal. De verrassing in de Pacific versloeg de regerend kampioen met 5-1.

Cover photo: Timothy T. Ludwig/USA TODAY Sports

Durant voorlopig uitgeschakeld, Embiid scoort 50 punten

Thijs Verkuil
-
0
Durant voorlopig uitgeschakeld, Embiid scoort 50 punten

Het NBA-seizoen 2021-22 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.

16 januari – 22 januari

EASTERN CONFERENCE STAND

  1. Brooklyn Nets: 29-16
  2. Chicago Bulls: 28-16
  3. Miami Heat: 29-17
  4. Milwaukee Bucks: 27-18
  5. Cleveland Cavaliers: 28-19
  6. Philadelphia 76ers: 26-19
  7. Charlotte Hornets: 26-20
  8. Toronto Raptors: 22-21
  9. Washington Wizards: 23-23
  10. Boston Celtics: 23-24
  11. New York Knicks: 22-24
  12. Atlanta Hawks: 20-25
  13. Indiana Pacers: 17-30
  14. Detroit Pistons: 11-34
  15. Orlando Magic: 8-39

IN DE SPOTLIGHT

BRIDGES EN ROZIER SCHIETEN HORNETS NAAR DRIE ZEGES OP RIJ

De Charlotte Hornets hebben een zeer sterke week achter de rug. Aan de hand van Miles Bridges en Terry Rozier wisten de Hornets drie wedstrijden op rij te winnen en aansluiting te vinden bij de top 6 uit de Eastern Conference.

Bridges begon de week erg sterk op bezoek bij de New York Knicks. Zonder point guard LaMelo Ball kreeg de forward alle ruimte, die hij erg goed benutte in Madison Square Garden. Met 38 punten, een career-high, 12 rebounds, 5 assists en een schotpercentage van exact 70 procent, leidde hij de Hornets naar een 97-87 zege.

Later in de week speelde Charlotte tegen de Boston Celtics en Oklahoma City Thunder. Miles Bridges scoorde in beide wedstrijden 22 punten, maar het was Terry Rozier die uitblonk. Met 28 punten tegen zijn oude ploeg en 24 punten tegen de Thunder was Scary Terry in beide overwinningen topscorer bij de Hornets.

HAWKS BLIJVEN HOPEN OP PLAY-IN PLAATS

Na vijf nederlagen op rij blijven de Atlanta Hawks toch nog hoop houden in het bereiken van één van de play-in plaatsen. Met dank aan sterspeler Trae Young werd er deze week drie maal gewonnen, waaronder de wedstrijd tegen de Milwaukee Bucks.

Op Martin Luther King Day speelde de Hawks logischerwijs thuis. In de geboorteplaats van MLK kwamen de regerend kampioenen, de Milwaukee Bucks op bezoek. In een 114-121 zege voor de Hawks waren het Trae Young en Khris Middleton die uitblonken. Middleton scoorde 34 punten voor de Bucks, maar verloor alsnog van de Hawks, waar Young 30 punten scoorde.

Later in de week werden de Minnesota Timberwolves en Miami Heat verslagen door de Hawks. Met name in de wedstrijd tegen de Timberwolves blonk Ice Trae uit. Met 37 punten, 14 assists en een 6 rake driepunters leidde hij zijn ploeg naar een 122-134 overwinning.

DE TEGENVALLERS

NETS VERLIEZEN DURANT MET KNIEBLESSURE

De Brooklyn Nets zullen het de komende tijd moeten doen zonder Kevin Durant. De sterspeler van de Brooklyn Nets viel vorige week zaterdag uit met een knieblessure. Eén dag later werd bekend dat hij een knieband in zijn linkerknie heeft verzwikt en waarschijnlijk vier tot zes weken zal moeten toekijken vanaf de kant.

KD is bezig aan een fenomenaal seizoen. Hij leidt de NBA met gemiddeld 29.3 punten per wedstrijd, pakt 7.4 rebounds en 5.8 assists en doet dat met een schotpercentage van maar liefst 52%. In de 36 wedstrijden die Durant speelde, wonnen de Nets er 24. Hierdoor is het geen verrassing dat zijn naam staat op veel lijstjes als het gaat om kanshebbers voor de MVP-award aan het einde van het jaar.

Een geluk bij het ongeluk van Durant is dat de Nets de komende periode veel uitwedstrijden spelen. Tot en met halverwege maart speelt Brooklyn acht keer thuis en maar liefst zeventien keer uit, waardoor Kyrie Irving dus ook vaak in actie zal kunnen komen. Deze week was dat al goed te zien, want van drie uitwedstrijden deze week werden er twee gewonnen, van de San Antonio Spurs en Washington Wizards.

SPELER VAN DE WEEK

Joel Embiid is benoemd tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. De center van de Philadelphia 76ers stal de show met meerdere fenomenale wedstrijden, waaronder de wedstrijd tegen de Orlando Magic waarin hij 50 punten scoorde.

Embiid speelde slechts 27 minuten tegen de Magic, maar was werkelijk waar niet te stoppen. 16 van zijn 19 tweepuntspogingen waren raak en ook gooide hij 15 van zijn 17 vrije worpen raak. Daarnaast pakte hij ook nog eens 12 rebounds. Een masterclass in efficiëntie.

VOORUITBLIK

Het staat allemaal ontzettend dicht bij elkaar in de Eastern Conference. Zo bevindt de top 7 zich binnen vier overwinningen van elkaar en telt elke wedstrijd. Maar als wij één wedstrijd uit moeten lichten, is dat die in de nacht van woensdag op donderdag tussen de Milwaukee Bucks en Cleveland Cavaliers. Zou het de grote mannen van de Cavaliers lukken om Giannis Antetokounmpo te stoppen rond de ring?

Coverfoto: Jason Szenes/New York Postports

NFL: Bengals en 49ers verrassen in Divisional Round

Chris Van Dijk
-
0
NFL: Bengals en 49ers verrassen in Divisional Round

Zeventien wedstrijden streden de Titans en Packers voor de bye en het thuisvoordeel in de play-offs. Om het vervolgens in de eerste wedstrijd in het naseizoen direct uit handen te geven. In wedstrijden die ze niet hadden mogen verliezen. Toch zijn het de Bengals en 49ers die volgende week strijden om een plek in de Super Bowl. Lees hier de recaps van de zaterdagwedstrijden in de Divisional Round.

BENGALS WINNEN EERSTE UITWEDSTRIJD IN PLAY-OFFGESCHIEDENIS

Cincinnati Bengals @ Tennessee Titans: 19-16

De Cincinnati Bengals hebben voor het eerst in de geschiedenis een uitwedstrijd in de play-offs gewonnen. Na een heel late interceptie en een nog latere field goal werd het 19-16 in het voordeel van de ploeg uit Ohio. De Titans leken tot de slechte pass van Ryan Tannehill op weg naar de zege, maar zelfs de rentree van Derrick Henry was niet voldoende voor de beste ploeg uit het reguliere seizoen in de AFC.

Het werd in Nashville een wedstrijd met weinig scores. De thuisploeg begon dramatisch aan het duel, want op de allereerste play van de wedstrijd gooide Tannehill direct een interceptie. Jessie Bates was de verdediger van de Bengals die de bal kon onderscheppen en zo gelijk een kansrijke drive voor de bezoekers op wist te zetten.

NEGEN SACKS OP BURROW

Daar waar de passing van Tannehill een pijnpunt zou blijken te zijn, werd de achilleshiel van de Bengals gelijk duidelijk bij hun eerste snap. De offensive line bleek totaal niet in staat om Joe Burrow te beschermen, met een snelle sack als gevolg. Het was een voorbode voor een lange avond voor de quarterback van de Bengals, die in de hele wedstrijd maar liefst negen keer naar het gras werd gewerkt door de Titans.

Toch zou Burrow zijn ploeg in field goal range weten te leiden en rookie Evan McPherson, onthou die naam, zette de underdog op een snelle voorsprong. Het was het begin van een zenuwachtig duel, waarbij beide ploegen aanvallend niet echt uit de verf kwamen. King Henry was terug voor de Titans, nadat hij bijna twee maanden aan de kant had gestaan. De running back speelde met een metalen plaat in zijn voet en was duidelijk nog niet de oude. Hij zou twintig keer de bal krijgen, goed voor 62 yards en de touchdown die de Titans in het tweede kwart naast de Bengals bracht. Alleen mislukte de two point conversion, waar Tennessee voor koos nadat de Bengals bestraft werden tijdens de PAT.

DERDE INTERCEPTIE RYAN TANNEHILL

De Bengals hadden tot halverwege het derde kwart het betere van het spel. De eerste drie scores waren field goals, mede door de vele sacks, maar na rust lukte het de Bengals voor het eerst een goede drive op te zetten, met een touchdown van de verder onzichtbare Joe Mixon als gevolg. Het leverde Cincinnati een 16-6 voorsprong op. De Titans leken klaar voor de knockout, zeker na de tweede interceptie van Tannehill. Deze leverde echter geen punten op. De defensie van de Titans begon verder de overhand te nemen en na een interceptie van Amani Hooker op een balletje van Burrow die net niet gevangen werd, kwamen de Titans via een pass op A.J. Brown op gelijke hoogte.

De Titans leken op weg om de dominantie voort te zetten, want de aanval van de Bengals kwam niet in de buurt van field goal range. Met twee minuten op de klok gingen de Titans op zoek naar de winnende score. De terreinwinst was aanvankelijk mager, waardoor Tannehill in de slotseconden gedwongen werd het dieper te zoeken. Met als gevolg zijn derde interceptie. Met nog twintig tellen te gaan kregen de Bengals een laatste kans en Burrow vond direct Ja’Marr Chase voor 19 yards en de bezoekers hadden ineens de kans om de winnende field goal te scoren. Rookie McPherson maakte ook zijn vierde trap van de wedstrijd en schoot zijn ploeg zo naar de winst in de Divisional Round. Vannacht wordt bepaald of de Bengals in Buffalo of Kansas City de kans krijgen de Super Bowl te halen.

49ERS VERRASSEN MET LATE COMEBACK IN GREEN BAY

San Francisco 49ers @ Green Bay Packers: 13-10

De 49ers leken in de beginfase geen grip te kunnen krijgen op Aaron Rodgers, maar na het eerste kwart viel de aanval van Green Bay stil, waardoor de bezoekers in de wedstrijd bleven hangen. Toch werden de 49ers niet echt gevaarlijk, daardoor was de aanval onder leiding van Jimmy Garoppolo niet goed genoeg. De special teams schoten echter te hulp. Niet voor het eerst dit seizoen was dit de grootste zwakte van Green Bay. Het hielp San Francisco in de wedstrijd en naar uiteindelijk een 13-10 overwinning.

De start in de wedstrijd was voor de Packers. Green Bay kreeg de bal in de erbarmelijke omstandigheden, waar het meer dan vijftien graden vroor. Toch had Rodgers daar in het begin geen enkel probleem mee. In tien plays leidde hij zijn ploeg het veld over, met als afsluiter een korte run van A.J. Dillon voor de eerste touchdown van de wedstrijd.

JIMMY GAROPPOLO INTERCEPTIE

De Packers leken af te stevenen op een eenvoudig avondje. De Niners gingen three and out en Green Bay kwam snel weer op de helft van de bezoekers. Een fumble van Marcedes Lewis leek de wedstrijd te keren. In plaats van een ruimere voorsprong bleven de 49ers in de wedstrijd hangen, zonder zelf echt gevaarlijk te worden. De receivers van de gasten vingen in het begin van de wedstrijd een paar eenvoudige ballen niet, want ze leken duidelijk te moeten wennen aan de kou in Wisconsin. In de eerste helft eindigde er maar één drive van de 49ers niet in een punt en dat was de laatste toen Jimmy Garoppolo een interceptie gooide.

Dat het toch maar 7-0 bij rust stond, kwam door de verdediging van de 49ers, die beter in de wedstrijd kwam en de special teams. Aaron Rodgers gooide aan het einde van de eerste helft een heerlijke bal op Aaron Jones voor 75 yards, maar het leverde geen punten op. De field goal van Matt Crosby werd geblokt, waardoor het halverwege 7-0 stond.

GEBLOKTE PUNT

Ook in de tweede helft waren de punten schaars. De 49ers openden met een field goal en de Packers deden in het begin van het vierde kwart hetzelfde. Hierdoor moesten de bezoekers een touchdown scoren en de 49ers gingen er in de volgende drive dan ook voor op 4th and 1, maar zoals bijna de hele wedstrijd lukte het aanvallend niet. De Packers kregen de bal, maar deden er niet veel mee. Dus opnieuw een punt met nog vier minuten op de klok. En dat is waar de wedstrijd volledig op zijn kop ging. De punt werd geblokt door de Niners en opgepikt voor een touchdown, waardoor de wedstrijd weer in evenwicht was.

De Packers kregen uiteraard de kans om weer op voorsprong te komen, maar opnieuw deed Rodgers weinig met deze mogelijkheid en moesten de Packers al snel weer punten. Garoppolo stond er wel op het moment dat het moest. Met de enige echt goede drive van de wedstrijd bracht hij zijn ploeg vervolgens in field goal range en mocht Robbie Gould zijn ploeg naar de tweede play-offzege op rij schieten. Hierdoor is het post-season voor beide nummer 1 seeds al na één wedstrijd weer over. Dat is voor het eerst sinds 2012 dat dit is gebeurd. De Niners weten vanavond of ze volgende week naar Tampa of Los Angeles moeten.

Lees hier de Previews voor de wedstrijden in de Divisional Round in AFC en de NFC.

Coverfoto: Andy Lyons/Getty Images

1...256257258...804Pagina 257 van 804

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU