Home Blog Pagina 145

NHL 32-in-32 | Tampa Bay Lightning: De apenrots is niet meer

0

Het nieuwe NHL-seizoen staat weer voor de deur en bij SportAmerika laten we dat niet onopgemerkt voorbij gaan! Op dinsdag 10 oktober openen Nashville Predators en Tampa Bay Lightning om 23:30 uur Nederlandse tijd het bal in Florida. De komende 32 dagen leggen wij alle teams langs de meetlat en besluiten natuurlijk met titelverdediger Vegas Golden Knights. Vandaag behandelen we in de 32-in-32 een franchise die na een back-to-back Stanley Cup winst voorzichtig pas op de plaats lijkt te gaan maken: Tampa Bay Lightning.

2022 – 2023: VROEGTIJDIG EINDE IN POSTSEASON

Bij de Bolts rommelde het wat het voorbije seizoen. Laat er geen misverstand over bestaan, dit team was opnieuw erg sterk. Zo dominant als de laatste jaren was Tampa echter niet. Begin maart verloren de Lightning van de Sabres en hield Jon Cooper drie sterkhouders een periode lang op de bank. De coach was niet tevreden over de inzet van Steven Stamkos, Nikita Kucherov en Brayden Point. We kunnen erover discussiëren of Cooper zijn doel bereikte, want na die beslissingen volgden nog twee 4-game losing streaks.

Het drietal was goed voor 40% van alle goals van de Lightning. Point was met 51 treffers topschutter, terwijl Kucherov (113) de meeste punten verzamelde. Het is al jaren geen geheim dat Tampa Bay sterk afhankelijk is van hen, maar Brandon Hagel klopt voorzichtig op de deur. De voormalig Blackhawk tikte voor het eerst de 30 goals aan.

In de eerste ronde van het postseason wachtte het “vaste” onderonsje met Toronto Maple Leafs. De neutrale fan deed er in menig voorbeschouwing wat lacherig over, maar als er één jaar is waarop Toronto eindelijk eens van zowel Tampa Bay, als het postseason spook kon afrekenen, was het dit jaar wel. Met een ondermaatste Vasilevskiy en uiteindelijke 4-2 nederlaag begonnen de manschappen van Jon Cooper aan een vroegtijdig begin van de zomer.

OFFENSE: CORE INTACT, MAAR STAMKOS IN ONGEWIS

Tampa Bay Lightning is de laatste jaren één van de meest creatieve franchises geweest in het creatief boekhouden (hallo Nikita Kucherov). Met de huidige cap restricties gaat die vlieger niet langer meer in zijn geheel op. Zodoende prijzen een flink aantal spelers zich enigszins uit de (Tampa Bay) markt, met tot gevolg dat ze hun heil elders zoeken.

Een schoolvoorbeeld hiervan is Alex Killorn, die op 1 juli uit zijn contract liep en de Free Agency markt mocht gaan verkennen. De winger was de voorbije twee seizoenen één van de meest productieve forwards in het team van Jon Cooper en voelde aan alles dat hij op 34-jarige leeftijd nog een laatste “klapper” wilde maken. Anaheim Ducks was er als de kippen bij om zijn gewenste vierjarige contract — $6.25 miljoen dollar AAV — onder zijn neus te schuiven. Een contract dat Tampa Bay zich simpelweg niet kon veroorloven.

Toch heeft de drievoudig Stanley Cup winnaar aanvallend de zaken redelijk op orde. De core met Steven Stamkos, Nikita Kucherov en Brayden Point is nog altijd intact, al moet er bij de eerstgenoemde nog een flink vraagteken achter zijn naam geschreven worden. De first overall van 2008 gaat het komende seizoen zijn laatste contractjaar in en heeft er geen geheim van gemaakt zijn gehele carrière het shirt van de Lightning te dragen. De teleurstelling over het uitblijven van contractbesprekingen, leidde tot een reactie tegenover de pers.

Nieuwkomers Conor Sheary, Luke Glendening, Tyler Motte en de in maart vanuit Nashville overgekomen Tanner Jeannot zijn prima spelers voor de diepte, maar brengen niet de kwaliteit van een Stanley Cup winnaar. Onder aan de streep zijn het niet de meest catchy aanvallende linies, die we van Tampa Bay gewend zijn, maar onder aan de streep wel goed genoeg om serieus mee te dingen naar het postseason.

DEFENSE: REBOUND YEAR HEDMAN EN VASILEVSKIY

Een grote factor in het succes van de blauwhemden gaan zonder twijfel de vorm en prestaties van Victor Hedman en Andrei Vasilevskiy zijn. De 32-jarige Hedman is één van de beste blue-liners in de NHL, maar viel het voorbije seizoen enigszins door de mand. Met slechts 49 punten (negen goals, 40 assists) was de Zweed geen schijn van de blue-liner die back-to-back Stanley Cups won. Vadertje tijd zal het wellicht nog niet zijn, maar een rebound year wordt wel “geëist” door de fans.

Mikhail Sergachev en Erik Cernak zijn natuurlijk de overige blue-liners die blindelings op het wedstrijdroster van Tampa Bay Lightning gezet kunnen worden, maar daarachter wordt de spoeling vrij snel wat dunner. Darren Raddysh, Nick Perbix en Calvin de Haan, Zach Bogosian en Haydn Fleury geven je welistwaar diepte, maar de “wauw-factor” ontbreekt. Zeker als je bedenkt dat één van deze namen het komende seizoen in de top vier blue-line komt te staan.

Alles valt en staat met de prestaties van superster Andrei Vasilevskiy. De Russische goalie is de voorbije jaren één van de beste (zo niet dé beste) goalies in de wereld en noteerde het voorbije regular season nog een keurig 2.65 GAA en .915 sv%. Toch waren het juist de playoffs, die de das bij de 29-jarige ‘AV’ om deden. In de zes wedstrijden tegen Toronto, kwam de sluitpost niet verder dan een 3.56 GAA en een .875 (!) sv%.

Het wellicht laatste puzzelstukje voor GM Julien Brisebois is de backup positie van Vasilevskiy. Ook het voorbije offseason was de bestedingsruimte nihil en tekende Tampa Bay Jonas Johansson tot een tweejarig minimumcontract. De 28-jarige Zweed heeft het met uitzondering van zijn prestaties bij Colorado Eagles het voorbije seizoen (AHL) nog nooit echt kunnen laten zien. Gezien de ruimte in cap space dan ook een noodgedwongen gok..

VOORSPELLING: MET DE HAKKEN OVER DE SLOOT?

Er zit in de ijzersterke Atlantic Division een wisseling van de wacht aan te komen. Met uitzondering van Montreal Canadiens maakt iedere franchise een kans op het postseason. Tampa Bay is een team met ontzettend veel ervaring, iets wat wellicht op de langere termijn wel eens de doorslaggevende factor zou kunnen zijn in de strijd om de playoff plaatsen.

Voordeel voor de Bolts is wel, dat ze eindelijk eens van een langere zomer konden genieten. Met een meer opgeladen batterij zullen de ervaren jongens aan het startsignaal verschijnen en kan Jon Cooper zijn borst nat gaan maken voor een heet seizoen.

Cover photo: Isaiah J. Downing-USA TODAY Sports

MNF: Eerste zege Bengals, Eagles blijven ongeslagen

0

De Cincinnati Bengals hebben hun eerste zege van het seizoen geboekt. Met veel moeite werden de Los Angeles Rams verslagen. De Eagles hadden tijdens deze doubleheader van MNF een stuk minder moeite met de nog ongeslagen Bucs.

BENGALS DEFENSIE SCHIJNT IN ZEGE

Los Angeles Rams @ Cincinnati Bengals | 16-19

De Cincinnati Bengals hebben hun hoop op een goed seizoen levend gehouden. In een duel met de Los Angeles Rams werd met 19-16 gewonnen. Quarterback Joe Burrow kwam ondanks een hielblessure gewoon in actie. Indrukwekkend was het nog niet wat hij liet zien, maar het was wel net voldoende voor de overwinning.

In de eerste helft hadden beide ploegen moeite om in de wedstrijd te komen. Bij beide ploegen domineerde de verdediging. Tekenend was dat zowel Burrow als Matthew Stafford aan de overkant bij de Rams meer intercepties dan touchdowns hadden. Het kwam dan ook lange tijd aan op de field goals. Evan McPherson miste de eerste nog voor de Bengals, maar was daarna vier keer trefzeker.

Bij een 9-6 achterstand kwam de enige touchdown van de Bengals op het bord. Het was Joe Mixon die een rush van 14 yards bekroonde met de score. Het was het enige echte wapenfeit van de aanval. De defensie van de Bengals speelde daarentegen wel naar verwachting. De Rams konden hier niet veel tegenover stellen en twee passes van Stafford werden onderschept. De enige goede drive van de bezoekers kwam pas in de slotfase. Met iets meer dan een minuut te gaan scoorde Tutu Atwell op een pass van Stafford. Maar dit was slechts goed voor een 19-16 achterstand, die niet veel later als eindstand de boeken in zou gaan.

EAGLES DOMINEREN DUEL DER ONGESLAGEN TEAMS

Philadelphia Eagles @ Tampa Bay Buccaneers | 25-11

De Philadelphia Eagles hebben tijdens MNF ook hun derde wedstrijd van het seizoen gewonnen. Na twee krappe zeges was de ploeg van Nick Sirianni dit keer wel duidelijk te sterk voor hun tegenstander, de Tampa Bay Buccaneers. De thuisclub kon door een late touchdown de score met 25-11 nog iets draaglijker maken, maar eigenlijk was Tampa volstrekt kansloos en leed het hun eerste nederlaag van het jaar.

In een rommelige eerste helft wisten de Eagles het krachtsverschil nog niet echt in de score uit te drukken. De verdediging van de Eagles had al snel grip op Baker Mayfield en de aanval van de Bucs. Hierdoor hadden de bezoekers veel langer de bal, maar wisten dit onder meer door een turnover on downs en twee field goals niet in veel punten om te zetten. Wel gooide Jalen Hurts tussendoor een touchdown naar Olamide Zaccheaus, waardoor de ruststand halverwege 13-3 was.

De tweede helft gaf hetzelfde beeld. De Eagles waren veel sterker en kwamen in totaal tot 472 yards, tegenover slechts 174 voor de Bucs. Waarvan er 75 op de laatste drive kwamen die goed was voor de enige touchdown van de thuisclub. De Eagles heersten over de grond en kwamen opnieuw uit op meer dan 200 rushing yards. Het haalde niet alleen veel tijd van de klok, maar leverde dit keer ook meer punten op. De ploeg had na rust maar vier drives: een touchdown, een field goal, een interceptie op de 1-yardlijn die een play later gevolgd werd door een safety en de slotdrive van vijftien plays voor 9.22 minuten die eindigde in kneeldowns omdat de tijd verstreken was. Zo bleven de Eagles ook in wedstrijd drie van het nieuwe seizoen ongeslagen.


Lees ook de recaps van de vroege en late games op zondag in de NFL.

Coverfoto: Darron Cummings / Associated Press

NHL 32-in-32 | Winnipeg Jets: Vertrouwen ondanks vertrek sterren

0

Het nieuwe NHL-seizoen staat weer voor de deur en bij SportAmerika laten we dat niet onopgemerkt voorbij gaan! Op dinsdag 10 oktober openen Nashville Predators en Tampa Bay Lightning om 23:30 uur Nederlandse tijd het bal in Florida. De komende 32 dagen leggen wij alle teams langs de meetlat en besluiten natuurlijk met titelverdediger Vegas Golden Knights. Vandaag behandelen we in de 32-in-32 een franchise die ondanks het vertrek van twee sterren met vertrouwen het seizoen zal beginnen: Winnipeg Jets.

2022 – 2023: MET DE HAKKEN OVER DE SLOOT NAAR POSTSEASON

Winnipeg Jets gold tot aan de All-Star break als één van de beste ploegen in de NHL. Het spel was goed, het vertrouwen groot en met een koppositie in de Central Division leek niets of niemand een postseason ticket in de weg te staan.

Hoe anders hing de vlag er in het restant voor. Vanaf 14 februari tot en met de laatste speelronde bleef de ploeg van de nieuwe head coach Rick Bowness met een 13-14-2 record onder de grens van de .500. Van alle playoff teams hielden ze alleen Tampa Bay Lightning (.467) achter zich. Met behoorlijk wat zand in de motor werd begin april het broodnodige licht gevonden en behaalden de Jets uiteindelijk in de laatste kilometer een wildcard ticket.

Het voorbije seizoen was vooral de blue-line solide in het Canada Life Centre — hoe kan het ook anders met mister defense Rick Bowness –. Josh Morrisey was niet alleen de absolute leider in de defensie, maar onderstreepte dit andermaal met prachtige cijfers. Na Kyle Connor(80 punten) noteerde de 27-jarige blue-liner de meeste punten (76) van Winnipeg Jets. Bovendien verpulverde de Canadees hiermee zijn career best van vorig seizoen. In 2021 – 2022 stopte de teller bij 37 punten.

Aanvallend kwam het naast Connor voornamelijk van de stick van Mark Scheifele. De first-rounder van 2011 passeerde voor het eerst in zijn carrière de grens van veertig goals (42) en heeft bovendien onder Rick Bowness zijn aanvallende impulsen sterk kunnen verbeteren. Net als Jack Eichel onder Bruce Cassidy kwam de 29-jarige Scheifele in het defensiever ingestelde spel van Bowness meer tot zijn recht en is menig persoonlijk record gesneuveld.

VINTAGE HELLEBUYCK EN BAD BEAT IN EERSTE RONDE

Connor Hellebuyck was wellicht wel de grootste reden waarom de Jets de playoffs hebben gehaald. De Vezina Trophy winnaar van 2020 noteerde een 37-25-2 record in 64 optredens en was na Ullmark en Georgiev de goalie met de meeste overwinningen achter zijn naam (37). Een 2.49 GAA en .920 sv% gaven hem bovendien flink wat stemmen in de strijd om de Vezina Trophy.

Uiteindelijk vonden de Canadezen in de eerste ronde van de playoffs reeds haar Waterloo. Latere Stanley Cup winnaar Vegas Golden Knights had het vooral in de twee eerste wedstrijden in de serie knap lastig met de Jets, maar stelden uiteindelijk relatief eenvoudig met 4-1 orde op zaken.

OFFENSE: PIERRE LUC DUBOIS EN BLAKE WHEELER VERTROKKEN

GM Kevin Cheveldayoff sijpelde in de weken voorafgaand aan de trade reeds diverse malen geluiden door, dat Pierre Luc Dubois zijn laatste wedstrijd in het shirt van Winnipeg Jets had gespeeld. Op 27 juni 2023 werd er ook flink kracht bij deze woorden gezet.

In ruil voor Alex Iafallo, Gabriel Vilardi, 2018 first-rounder Rasmus Kupari en een 2024 second-rounder begint Pierre Luc Dubois bij Los Angeles Kings aan reeds zijn derde avontuur in de NHL. Nadat de Canadees met een hoop gemok en gedram uit Columbus vertrok, waren zijn laatste maanden in Winnipeg niet anders. De begenadigde centre uit Quebec speelt de komende acht seizoenen voor een gemiddeld jaarsalaris van $ 8.5 miljoen zijn wedstrijden in het zilver-zwart van LA.

Als klap op de vuurpijl werd het contract van voormalig captain Blake Wheeler afgekocht. De 36-jarige winger werd aan het begin van het seizoen 2021 – 2022 van zijn “C” — die overigens vanaf dit seizoen op het shirt van Adam Lowry prijkt — gestript en vertrekt na elf jaar Winnipeg toch enigszins door de achterdeur. Zijn wens om zowel in de Eastern Conference, als bij een contender te tekenen werd door New York Rangers feilloos volbracht. De winger lijkt de laatste jaren wat van zijn ‘groove’ in te leveren, maar produceerde desondanks 55 punten (zestien goals, 39 assists) in 72 wedstrijden.

WIE GAAT HET GAT VAN ‘PLD’ OPVULLEN?

Na het vertrek van beide heren kan de puzzel voor head coach Rick Bowness beginnen. Grootste vraagstuk is ongetwijfeld wie het gat van ‘PLD‘ op de tweede lijn centre zal gaan opvangen. Niet alleen bracht Dubois aan beide kanten van de middenlijn de benodigde input, maar produceerde hij ook nog eens in aanvallend opzicht goede cijfers. Lang was de multi-inzetbare forward op weg naar de grens van dertig goals, maar strandde uiteindelijk op 27.

De twee meest in het oog springende namen zijn die van de onlangs verlengde Vladislav Namestnikov en oogappel Cole Perfetti. De 30-jarige Rus is de laatste jaren één van de meest ingezette trade-chips in de NHL, maar lijkt sinds zijn komst naar Winnipeg enigszins op zijn plek te zijn. Toch ligt het niet bepaald in de lijn der verwachting dat Namestnikov die positie gaat opvullen, daar de Rus op iedere aanvallende positie inzetbaar is.

Kom je automatisch uit bij de 21-jarige Cole Perfetti — of nieuwe aanwinst Gabriel Vilardi –. Twee grote blessures in opeenvolgende seizoenen weerhielden de Jets first-round pick van 2020 van een breakout, maar dat weerhield de Canadees er niet van om afgelopen seizoen dertig punten (acht goals, 22 assists) in 51 wedstrijden te noteren.

DEFENSE: JOSH MORRISEY TREKT WEDEROM DE KAR

Op de blue-line in Winnipeg is er één duidelijke leider aan te wijzen: Josh Morrisey. Sinds Rick Bowness het head coach stokje in Canada overnam, is de blue-liner op de brommer. Vooral op de powerplay ontpopte de first-rounder van 2013 zich tot de quarterback van het roster, die hem uiteindelijk een vijfde plaats in de strijd om de Norris Trophy opleverde.

Rick Bowness heeft aan diepte niets te klagen, want met een totaal aantal van acht one-way contracten zal er voor aanvang van het seizoen nog behoorlijk gewikt en gewogen moeten worden. Zeker als men in ogenschouw neemt dat 2019 first-rounder Ville Heinola nog niet eens in deze som is meegenomen. De 22-jarige Fin gaat zijn laatste ELC-jaar in en bonst de laatste 1,5 jaar flink op de poorten van de NHL.

Naast Morrisey posteert Bowness naar alle waarschijnlijkheid Dylan DeMelo, maar daarachter is het “free for all“. Neal Pionk hoopt eindelijk weer topfit aan de start van het seizoen te verschijnen en zal daar samen met Nate Schmidt of Brenden Dillon de dienst uitmaken.

Onder de lat is het nog altijd maar de vraag of Connor Hellebuyck als Jet het seizoen gaat aanvangen. De voorbije maanden is de stergoalie aan zo’n beetje iedere franchise gelinkt en lang leek de voormalig Vezina Trophy winnaar op weg naar Buffalo. Als backup werd Lauren Brossoit vanuit Las Vegas opgepikt. De 30-jarige Canadees begint aan zijn tweede stint in Winnipeg (2018 – 2021) en ontpopte zich met name het voorbije seizoen tot een ijzersterke kracht tussen de palen (2.17 GAA, .927 sv%). Met een definitief vertrek van David Rittich (Los Angeles Kings) heeft Winnipeg één van de beste tandems in de NHL.

VERWACHTING: PLAYOFFS EEN REËLE DOELSTELLING

Nee, Winnipeg Jets zal begin juni 2024 er niet met de Stanley Cup vandoor gaan. Toch zijn de vertrekken van Blake Wheeler en Pierre Luc Dubois geen gekke moves geweest. Wheeler produceerde weliswaar 55 punten, maar was geen schim meer van de pre-COVID winger. Het vertrek van Dubois kan zeker op het gebied van de kleedkamer andere spelers meer vertrouwen geven. De Canadees wordt in de wandelgangen als één van de aanstichters van de onrust binnen de franchise gezien. Tel daarbij op dat zowel Vilardi als Iaffalo directe versterkingen voor Winnipeg zijn.

De concurrentie in de Central kruipt qua sterkte steeds meer naar elkaar toe, dus het zal vooral achter de (normaal gesproken) divisiewinnaar Colorado stuivertje wisselen worden tussen Dallas, Minnesota en Winnipeg. Laten we voor de fans in Winnipeg hopen, dat het wederom een ticket naar het postseason kan gaan reserveren.

Cover photo: Jess Starr/The Hockey Writers

NHL 32-in-32 | New York Islanders: one last dance?

0

Het nieuwe NHL-seizoen staat weer voor de deur en bij SportAmerika laten we dat niet onopgemerkt voorbij gaan! Op dinsdag 10 oktober openen Nashville Predators en Tampa Bay Lightning om 23:30 uur Nederlandse tijd het bal in Florida. De komende 32 dagen leggen wij alle teams langs de meetlat en besluiten natuurlijk met titelverdediger Vegas Golden Knights. Vandaag behandelen we in de 32-in-32 de franchise met de laatste échte dynastie in de National Hockey League: New York Islanders.

2022-2023: DROMEN WEER BEDROG

Barry Trotz moest het veld ruimen nadat de Islanders in 2022 de play-offs misten. Er moest een nieuw geluid klinken in de kleedkamer, maar hoe nieuw is dat geluid als je Lane Lambert aanstelt als opvolger? Lambert was jarenlang assistent van Trotz en kwam voor het eerst op eigen benen te staan. Het lukte de nieuwe coach om zich met de Isles te plaatsen voor de play-offs. Al was dit op het nippertje. In de eerste ronde probeerden ze het de Hurricanes lastig te maken, maar na zes wedstrijden bogen ze alsnog het hoofd. Geen slechte prestatie, maar zelf verwachtten ze er toch meer van.

Lou Lamoriello zag zijn team als kanshebber in de Eastern Conference. In 2020 en 2021 stonden de Islanders op de drempel van de Stanley Cup Final en de general manager was van mening dat de rek er nog niet uit is. Lamoriello was echter vergeten dat je goals nodig hebt om wedstrijden te winnen en aan dat scorend vermogen ontbrak het vorig seizoen meer dan eens. De komst van Bo Horvat was een goede zet, maar toen Mathew Barzal niet lang daarna geblesseerd raakte, waren Lamoriello en de Islanders terug bij af. Ze hadden dan ook voornamelijk aan de defensie – en de goalies in het bijzonder – te danken dat het seizoen langer duurde dan 82 wedstrijden.

GEBREK AAN SCOREND VERMOGEN

Bij een team dat kan leunen op een uitstekende defensie dreigt de aanval soms een ondergeschoven kindje te worden. Als je aanvallend in 2018 voor het laatst in het linkerrijtje van de league stond, kun je gerust stellen dat dit je zwakke plek is. Het scorend vermogen is al jaren niet op orde in Long Island en in 2022-2023 was dit dus niet anders. Brock Nelson kon tevreden zijn met zijn 36 goals en 39 assists. Niet eerder verzamelde de 31-jarige zoveel punten in zijn loopbaan.

Mathew Barzal is zonder twijfel de beste speler op het roster, maar kon vorig seizoen het net maar moeilijk vinden. De voormalig first-rounder scoorde zijn eerste goal pas op 19 november en zou op 14 goals blijven steken. Anders Lee en Zach Parise waren na Nelson de enige spelers met meer dan 20 goals. In het geval van Lee stokte de teller bij 28. Met 21 goals liet de nu 39-jarige Parise zien nog wel degelijk van waarde te kunnen zijn in de NHL. Tot nu toe werkte die open sollicitatie niet, want Parise zit nog altijd zonder club nu zijn contract bij de Islanders niet verlengd is.

HORVAT TO THE RESCUE?

Zijn naam viel al even, maar met Bo Horvat hopen de Islanders hun offensieve problemen aan te pakken. De centre had de laatste jaren in Vancouver zijn scoring touch aardig gevonden en moest met Barzal een dynamisch duo gaan vormen. De Batman en Robin van Long Island konden elkaar op gepaste tijden inderdaad goed vinden, maar de blessure van Barzal was voor alle partijen een flinke streep door de rekening. Een fitte Barzal én de aanwezigheid van Horvat vanaf de start zou de club goed moeten doen.

Pierre Engvall is een speler waar ze het ook in zien zitten. De Zweedse winger kwam voor de trade deadline over van de Maple Leafs, die hem in 2014 pas in de zevende ronde draften. Engvall is niet een doelpuntenmachine zoals Horvat dat is, maar een coach kan altijd op hem rekenen. Je kunt er dan weer over discussiëren of dat een zevenjarig contract ter waarde van $ 3 miljoen per jaar waard is.

De aanval bestaat verder voornamelijk uit spelers die hun sporen al lang en breed hebben verdiend. Kyle Palmieri kun je om een boodschap sturen, de vierde lijn met Cal Clutterbuck, Matt Martin en Casey Cizikas loopt al jaren mee en Jean-Gabriel Pageau is op een goede dag ook écht goed. Helaas voor Lamoriello en de Islanders zijn deze vier spelers de 30 al gepasseerd. De kans is dan ook groot dat hun beste jaren al achter hen liggen.

DEFENSIE STAAT ALS EEN HUIS

De kracht van deze Islanders ligt ontegenzeggelijk in de defensie. En in tegenstelling tot het aanvallende deel zijn de blueliners over het algemeen nog vrij jong. Adam Pelech en Ryan Pulock zullen als vanouds het eerste defensive pair gaan vormen. Lane Lambert weet dat hij aanvallend niet veel van dit duo hoeft te verwachten, maar ze raken ook niet in de war als ze een grote naam tegenover zich zien. Met name in het door Covid-19 ingekorte 2021 blonken de twee uit.

Voor wat meer creativiteit van achteruit moeten we ’t tweede defensive pair hebben. Niet de keiharde Alexander Romanov. De Rus is net hersteld van een blessure en staat te popelen om zijn tegenstanders weer tegen de boarding te kwakken. Voor zijn maatje Noah Dobson is echter een belangrijke taak weggelegd. De belangrijkste is en blijft natuurlijk het tegenhouden van goals, maar Dobson moet ook de powerplay van de Islanders tot leven zien te wekken. Met 15.77% was die vorig seizoen abominabel slecht. Alleen de Flyers en Ducks deden nog minder met een numeriek overwicht.

Sebastian Aho en Scott Mayfield maken de verdediging compleet, waarbij laatstgenoemde zijn contract op 1 juli heeft verlengd tot de zomer van 2030. Lamoriello houdt dus nog niet op met het geven van langdurige contracten aan de wat oudere spelers, want ook Mayfield is inmiddels een dertiger.

RUSSISCHE MUREN

Dan komen we bij de werkelijke kracht van deze New York Islanders. Met Ilya Sorokin en Semyon Varlamov beschikt de franchise over één van de beste tandems tussen de palen. Als ’t al niet het beste is. Vorig seizoen deden alleen Linus Ullmark en Jeremy Swayman van de Bruins het beter dan de twee Russen op Long Island. In Boston noteerden ze een gezamenlijk save percentage van .929 en Varlamov en Sorokin tikten .915 aan. Sorokin, de jongste van de twee, hield zes keer de nul en voerde daarmee de NHL aan.

Net als Scott Mayfield heeft ook de 28-jarige Sorokin op 1 juli een nieuw contract getekend. De Rus blijft daardoor nog tot de zomer van 2032 verbonden aan de New York Islanders voor het mooie salaris van ruim $ 8 miljoen per jaar. Sorokin is daarmee één van de zeven spelers op dit roster die nog tot minimaal 2030 vastligt. Varlamov staat nog tot 2027 onder contract en is dan 39.

VOORSPELLING 2023-2024: NET WEL…OF NET NIET NAAR PLAY-OFFS

De Islanders kunnen in 2023-2024 opnieuw rekenen op een meer dan solide blauwe lijn en dus op twee topgoalies in Sorokin en Varlamov. Die combinatie maakt dat de Isles voor alle tegenstanders een lastig te kloppen ploeg zijn. De kans is dan ook groot dat ze in alle defensieve statistieken weer tot de top van de NHL zullen behoren. Voor een coach is dat een fijne gedachte en Lane Lambert kan daarmee ook een basis leggen voor eventueel succes.

Hoe succesvol dat seizoen wordt, hangt voornamelijk af van de twee grote meneren in de aanval. Horvat en Barzal leken wat chemie te hebben vorig seizoen, maar de samenwerking is nog altijd maar pril. Het zou hen ook al helpen als de powerplay wat beter uit de verf komt en daar ligt dus weer een belangrijke rol weggelegd voor de beoogde quarterback van die PP, Noah Dobson. Als dat alles samenvalt, kunnen de Islanders ook dit seizoen op de deur van het postseason kloppen.

Ze moeten hun ogen echter niet sluiten voor de werkelijkheid. Het roster van de Islanders behoorde in 2022-2023 al tot de oudste in de NHL en ze zijn er niet jonger op geworden. Daarbij is de concurrentie wel beter geworden. Lambert en zijn ervaren troepen kunnen zich dus nauwelijks slippertjes veroorloven, want teams als Detroit, Ottawa en Buffalo staan klaar om ’t plekje op de apenrots in te nemen.

Cover photo: Frank Franklin II/AP Photo

NFL op zondag: Cardinals verrassen Cowboys

0

Er gaat geen week voorbij in de NFL zonder een grote verrassing. In de late games op zondag was het de beurt aan de Arizona Cardinals om voor een upset van formaat te zorgen. Ze bezorgden de Dallas Cowboys hun eerste nederlaag van het seizoen. Voorts veegden de Chiefs de vloer aan met de Bears en knokten de Seahawks met de Panthers in een boksmatch vol penalty flags. Het relaas van deze duels, inclusief Sunday Night Football, vind je hier.

CARDINALS ZORGEN VOOR STUNT VAN FORMAAT TEGEN COWBOYS

Dallas Cowboys @ Arizona Cardinals | 16-28

Het schier ondenkbare is gebeurd. De Arizona Cardinals, het team waarvan iedereen dacht dat ze geen enkele wedstrijd zouden winnen in 2023, hebben in Week 3 de Dallas Cowboys verslaan. De Cowboys hadden eerder in de week cornerback Trevon Diggs verloren aan een blessure en het leek wel alsof die blessure als een schaduw over de rest van het team hing. Al van bij de start namen de Cardinals de bovenhand op het vlak van motivatie, intensiteit en duelkracht. Op enthousiasme gingen de Cardinals met een 21-10 voorsprong de kleedkamers in, na rushing touchdowns van James Conner en Rondale Moore.

Na de rust ging het offensief stroever voor de Cardinals, maar defensief sloegen ze er keer op keer in om de Cowboys uit hun eigen eindzone te houden. Bij de Cowboys had superster Micah Parsons een vrij onzichtbare wedstrijd. Hij kon in het derde kwart weliswaar quarterback Joshua Dobbs (17/21, 189 yards, 1 TD) sacken, maar daar bleef het verder bij. In het vierde kwart gooiden de troepen van Jonathan Gannon de game in het slot door Dak Prescott zijn eerste interceptie van het seizoen aan te smeren. Kyzir White ving de bal in de eindzone en bezegelde het lot van America’s Team. Kunnen de Cardinals dit seizoen de rol van Giant Killer gaan aannemen?

CHIEFS HEBBEN GEEN KIND AAN ONTSTELLEND ZWAKKE BEARS

Chicago Bears @ Kansas City Chiefs | 10-41

Geen verrassing in Arrowhead Stadium. De Kansas City Chiefs wonnen in het eigen stadion met sprekend gemak van de Chicago Bears. Bij de rust stond het al 34-0. De Chiefs deden wat ze wilden met de zwakke Bears-defense en vooral de running backs mochten herhaaldelijk een feestje bouwen. Zowel Isiah Pacheco, Clyde Edwards-Helaire als Jerick McKinnon scoorden een touchdown. Deze laatste scoorde er zelfs twee! Patrick Mahomes mocht al vroeg in het derde kwart naar de kant. Zijn vervanger, Blaine Gabbert vond het niet de moeite om zijn best te doen en wierp nog twee intercepties.

Hét nieuws van deze game kwam echter vanuit de eretribune. Taylor Swift, de wereldberoemde muzieksensatie, was aanwezig om haar nieuwe vriendje Travis Kelce aan te moedigen. Het bleek te helpen, want Kelce 69 receiving yards én een touchdown. Het zette Swift aan om vol in beeld een enthousiaste “LET’S F*N GOOOOO” uit te roepen. Ook de Bears en hun fans zullen dit overigens gedacht hebben. Let’s f*n go home. Zo snel mogelijk.

OVERIGE GAMES

Carolina Panthers @ Seattle Seahawks | 27-37: De Seattle Seahawks hebben met enige moeite gewonnen van de Carolina Panthers. Bij de bezoekers ontbrak rookie quarterback Bryce Young. In zijn plaats mocht de Red Rifle Andy Dalton nog eens aantreden. Dalton deed het niet onaardig met 361 passing yards en twee touchdowns. Het volstond echter niet om de Seahawks af te houden. Onder impuls van Kenneth Walker namen de Seahawks in het vierde kwart eindelijk voldoende afstand om de overwinning binnen te halen. Walker eindigde zijn wedstrijd met 97 rushing yards, 59 receiving yards en twee touchdowns.

Pittsburgh Steelers @ Las Vegas Raiders | 32-18: De enige thuisploeg die in het late window niet kon winnen, was Las Vegas. De Raiders botsten op de ijzersterke Pittsburgh-defense, die opnieuw een gesel was voor haar tegenstander. Jimmy Garoppolo wierp maar liefst drie intercepties. Hij werd ook vier keer gesackt. T.J. Watt nam er daar de helft van voor zijn rekening. Op het einde van de wedstrijd kreeg de head coach van de Raiders, Josh McDaniels, veel kritiek omdat hij bij een achterstand van 7 punten en slechts enkele minuten op de klok koos om een field goal te trappen in plaats van ervoor te gaan. Het enige lichtpunt bij de Raiders was Davante Adams die 172 receiving yards plukte en twee touchdowns. Mike Tomlin en zijn Steelers hebben intussen de teleurstelling van de openingsspeeldag helemaal achter zich gelaten.


Lees hier de recaps van de vroege games op zondag.

Coverfoto: Michael Owens/Getty Images

NFL op zondag: Monsterscore Dolphins, comeback Packers

0

De Miami Dolphins waren niet te stoppen. Tegen de Broncos scoorde de ploeg op weg naar een monsterscore tien touchdowns. De Packers slaagden er daarentegen de eerste drie kwarten helemaal niet in om te scoren. Toch bleek het geen probleem, want Green Bay draaide de wedstrijd in het vierde kwart nog om. Dat en meer in de recaps van de vroege duels in de NFL op zondag.

DOLPHINS ZETTEN MONSTERSCORE NEER

Denver Broncos @ Miami Dolphins | 20-70

De Miami Dolphins zijn niet te stoppen. Dat hebben de Broncos zondag ook gemerkt. De thuisploeg was in de hitte van Miami on fire. Onder leiding van Tua Tagovailoa profiteerde het van elke fout die de Broncos maakten. Al waren het vooral de running backs die in de spotlight stonden tijdens deze afstraffing. Raheem Mostert liep namelijk drie touchdowns binnen en ving ook nog een bal in de endzone.

En dat was niets in vergelijking met collega De’Von Achane. De rookie rende voor een absurde 203 yards (11,3 yards per rush). Hierbij was hij goed voor twee touchdowns, waaronder een van 67 yards. O, en hij ving ook nog twee touchdowns, waardoor ook zijn score op vier kwam. Dat is hetzelfde aantal als Tua gooide, waarna back-up Mike White nog twee passes mocht gooien, waaronder, uiteraard, een touchdown. De monsterscore van 70-20 werd slechts één keer overtroffen, want de (toen nog) Redskins scoorden in 1966 in een wedstrijd 72 punten. Voor de Broncos was het met drie turnovers een schandalig optreden.

RAVENS VERLIEZEN IN OVERTIME VAN COLTS

Indianapolis Colts @ Baltimore Ravens | 19-22

Het duel tussen de Colts en de Ravens was niet van een bizar hoog niveau, maar wel spannend en interessant om naar te kijken. De Colts traden aan zonder hun rookie quarterback Anthony Richardson, die in concussion protocol zat. Zijn vervanger, Gardner Minshew, deed het verdienstelijk met 227 yards en een touchdown-pass. Onder leiding van Minshew, Zack Moss (122 rushing yards, 1 receiving touchdown) en een goed spelende defensie maakten de Colts het de gehavende Ravens zeer lastig.

Tot halverwege het derde kwart stond Indianapolis zelfs voor in Baltimore. Via een touchdown van Lamar Jackson, die ook meer dan 100 rushing yards had, en een field goal kwamen de Ravens op een kleine 16-17 voorsprong. Deze voorsprong werd met twee punten vergroot toen de defensie Minshew tot een safety dwong. In de laatste minuut mikte Matt Gay een FG raak, waardoor er verlengingen kwamen. In de verlenging speelden beide ploegen moeizaam. Uiteindelijk wonnen de Colts door nog een field goal van Gay, die in totaal goed was voor 5 field goals, waarvan 4 van 50+ yards. Voor de Ravens is het de eerste nederlaag van het seizoen.

PACKERS KOMEN IN HET VIERDE KWART TERUG TEGEN SAINTS

New Orleans Saints @ Green Bay Packers | 17-18

Lange tijd leken de Saints de eerste Packers-wedstrijd in Lambeau Field van dit jaar te verpesten. Tot het begin van het vierde kwart stond New Orleans met 17-0 voor. Op dat moment speelden de Saints al met Jameis Winston als quarterback. In het derde kwart was Derek Carr geblesseerd geraakt aan zijn schouder bij een sack. Zowel Carr als Winston eindigden de wedstrijd met iets meer dan 100 yards.

In het vierde kwart trokken de Packers de wedstrijd naar zich toe. Achtereenvolgens scoorde Green Bay een field goal, een touchdown (+ 2pt conversion) en nog een touchdown, waardoor Jordan Love en de zijnen ineens voor stonden met 17-18. De Saints kregen nog een kans om de wedstrijd vlak voor tijd naar zich toe te trekken, maar een field goal van 46 yards werd gemist door rookie kicker Blake Grupe.

CHARGERS BOEKEN EERSTE ZEGE BIJ VIKINGS

Los Angeles Chargers @ Minnesota Vikings | 28-24

Vorig seizoen haalden ze beiden nog de play-offs, nu waren zowel de Chargers als Vikings nog zonder overwinning. Al vroeg in het seizoen was het zo een cruciaal duel voor de twee teams. Onder leiding van een uitstekende Justin Herbert namen de Chargers al snel het initiatief. De quarterback gooide voor 405 yards, waarvan meer dan de helft naar Keenan Allen. Allen mocht bij een trick play zelf ook een keer gooien en ook dat leverde een touchdown over 45 yards op.

Ondanks het goede spel van Allen en Herbert kwamen de Vikings toch terug in de wedstrijd. In het vierde kwart werd het verschil weer minder dan een touchdown, waardoor de Vikings de kans kregen om de winnende score op het bord te zetten. Tot twee keer toe, waaronder op de helft van de Chargers nadat Brandon Staley ervoor was gegaan bij een vierde poging op zijn eigen 25-yard lijn om de wedstrijd binnen te halen. Dit mislukte, maar Kirk Cousins eindigde het duel met een interceptie. Zo deden de turnovers (eerder verloren de Vikings de bal al door een fumble) de ploeg voor de derde week op rij de das om.

OVERIGE GAMES

Tennessee Titans @ Cleveland Browns | 3-27: Het duel tussen de Titans en de Browns was zeer eenzijdig. Tennessee had aanvallend zeer weinig in te brengen tegen de sterke defensie van de Browns. Ryan Tannehill had maar 104 yards, Derrick Henry had maar 20 yards. Daar tegenover speelden Deshaun Watson (289 yds, 2 td) en Amari Cooper (116 yds, 1 td) misschien wel hun beste wedstrijd als Cleveland Brown.

Atlanta Falcons @ Detroit Lions | 6-20: De Falcons waren vrij kansloos in het lelijke duel tegen de Lions. Rookie Bijan Robinson kon zijn goede spel van de eerste twee wedstrijden geen vervolg geven. Kyle Pitts en Drake London kwamen wederom amper in het spel voor. Aan de kant van de Lions-offense viel Jahmyr Gibbs op met 80 yards. De uitblinker was DE Aidan Hutchinson met 2 sacks en 2 passes deflected.

Houston Texans @ Jacksonville Jaguars | 37-17: De Texans boekten een even verassende als overtuigende overwinning op divisieconcurrent Jaguars. Rookies C.J. Stroud (280 yds, 2 td) en Tank Dell (145 yds, 1 td) waren de uitblinkers aan de kant van Houston, waar Jacksonville bar weinig tegenover kon stellen. Het meest opvallende moment was de kickoff return touchdown van fullback Andrew Beck. Beck kreeg de bal per toeval in zijn handen, waarna hij het leer 85 yards richting de endzone bracht. Beck werd met zijn ruim 115 kilo de zwaarste speler die ooit een kickoff return td scoorde (onthoud dit voor eventuele pub quizzen!).

Buffalo Bills @ Washington Commanders | 37-3: Vorige week wisten de Commanders nog terug te komen, maar de Bills zijn geen Broncos. Hoewel de bezoekers het hele duel domineerden stond het na drie kwarten ‘nog maar’ 16-0. Daarna gaf Josh Allen nog even een dot gas, al hielp de pick-six van A.J. Epenesa ook om de score nog flink omhoog te schroeven tot een monsterscore. Joey Slye mocht in de laatste minuut voor de Commanders nog een field goal binnenschieten om de shutout in eigen huis te voorkomen.

New England Patriots @ New York Jets | 15-10: Er lukte lange tijd heel weinig bij de Patriots en nog minder bij de Jets. De defensies domineerden en de Patriots leken op weg naar een eenvoudige zege. Tot Zach Wilson het een drive lang voor elkaar kreeg en zijn ploeg naar een touchdown wist te leiden. Hierdoor kwamen de Jets terug tot 13-10. En ze kregen de bal ook nog eens terug. Maar de geplaagde quarterback werd door Matt Judon gesacked in zijn eigen eindzone voor een safety. Wilson kreeg nog twee keer de bal, maar beide drives, waaronder een hail mary met een seconde te gaan, bleven zonder succes, waardoor de Pats hun eerste zege van het jaar wisten te boeken.


Lees hier de SportAmerika NFL Power Rankings na Week 2.

Coverfoto: Nathan Ray Seebeck/USA TODAY Sports

NHL 32-in-32 | Calgary Flames: willen de echte Flames nu opstaan?

0

Het nieuwe NHL-seizoen staat weer voor de deur en bij SportAmerika laten we dat niet onopgemerkt voorbij gaan! Op dinsdag 10 oktober openen Nashville Predators en Tampa Bay Lightning om 23:30 uur Nederlandse tijd het bal in Florida. De komende 32 dagen leggen wij alle teams langs de meetlat en besluiten natuurlijk met titelverdediger Vegas Golden Knights. Vandaag behandelen we in de 32-in-32 een franchise die zich met een nieuwe coach wil revancheren voor een belabberd 2022-2023: Calgary Flames.

2022-2023: RONDUIT TELEURSTELLEND

Vorig jaar rond deze tijd geloofden ze echt dat het kon. Ja, ze waren onder meer Johnny Gaudreau en Matthew Tkachuk kwijtgeraakt, maar met Jonathan Huberdeau, Nazem Kadri en MacKenzie Weegar waren ze er toch niet slechter op geworden? Nee, kersvers Jack Adams Award-winnaar Darryl Sutter had een team in handen waarmee hij zomaar de Stanley Cup kon winnen. De Calgary Flames waren er klaar voor om Montreal af te lossen als laatste Canadese winnaar.

Was dat een rare gedachte? Wat te optimistisch? Met de kennis van nu wel, maar de bookmakers zagen in de Flames ook een kandidaat om het heel ver te schoppen. Toen ze ook nog eens vijf van de eerste zes wedstrijden wonnen – en niet van de minste tegenstanders – had iedereen de bevestiging. Maar nee, na een 7 game losing streak stortten de Flames als een kaartenhuis in elkaar. Het hele seizoen lang hielden ze zich op rond de wildcard-plekken en iedereen wachtte tot de ploeg van Sutter een versnelling hoger schakelde. Af en toe deed Calgary dat ook wel, maar die momenten waren te zeldzaam om ’t postseason te halen.

TOFFOLI TOP

De Calgary Flames van 2022-2023 herinneren ons er nog maar eens aan dat een verzameling goede spelers niet per definitie een goed team maakt. Zo op het eerste gezicht stond er aanvallend bijvoorbeeld een prima groep. Elias Lindholm had net een seizoen met 42 goals achter de rug, Tyler Toffoli is altijd al een goalgetter geweest en Jonathan Huberdeau kwam net uit een jaar met 115 punten. Lindholm bleef nu steken op 22 treffers, Huberdeau moest het doen met 55 punten en Toffoli werd topscorer met 34 goals en 79 punten.

In 2021-2022 behoorden de Flames aanvallend gezien tot de beste teams in de league. Een jaar later bivakkeerden ze op dat vlak bovenin het rechterrijtje. Het gemakkelijkste is dan om te wijzen naar de vertrokken spelers, maar hun vervangers waren toch ook bepaald geen koekenbakkers. Toch zit er wel degelijk een kern van waarheid in. De aanvallende statistieken verschilden namelijk niet zo gek veel ten opzichte van 2021-2022 waardoor het al snel in de afronding gezocht kan worden.

VEEL OUDE BEKENDEN

Er is deze zomer nogal wat veranderd in Calgary. Daarover later veel meer, maar we beginnen met het vertrek van Toffoli. Hij vertrok naar New Jersey in ruil voor de veel jongere Yegor Sharangovich. De Wit-Rus is nog niet de gevestigde naam die Toffoli is, maar liet bij de Devils vorig seizoen zien dat hij zeker over talent beschikt. Op een lijn met Lindholm en Huberdeau is het voor hem bijna onmogelijk om slecht te spelen.

Met Mikael Backlund en Blake Coleman heeft de tweede aanvalslijn over ervaring niets te klagen. Andrew Mangiapane, de man van 35 goals twee jaar geleden, zal deze lijn completteren. Zo beschikken de Flames over een top six die best gezien mag worden. Met een Nazem Kadri en Dillon Dubé zien ook de derde lijn er bepaald niet misselijk uit. De kans is groot dat de 20-jarige Matthew Coronato, een first-round pick uit 2021, deze lijn van jeugdig elan moet gaan voorzien.

Coronato speelde de laatste jaren in college en was daar gemiddeld goed voor meer dan een punt per wedstrijd. Met andere jonge jongens als Jakob Pelletier, Adam Ruzicka en Walker Duehler zal de aanval van nog meer vers bloed worden voorzien. Ze hebben allemaal hun vuurdoop al gehad in de NHL, maar erg ervaren is het allemaal niet. Van Pelletier mag wel het een en ander verwacht worden. Met zijn 1.75 meter is hij niet één van de grootsten, maar als junior en in de minors bewees de 22-jarige Canadees een neusje voor de goal te hebben.

WAAR WAS MARKSTROM?

Aanvallend lieten de Flames vorig seizoen dus wel wat steken vallen, maar het was de defensie die vergeleken met een jaar eerder pas echt zwaar tegenviel. Vrijwel alle poppetjes waren gelijk aan die van 2021-2022, maar toch waren de verschillen groot. Met name Jakob Markstrom stelde zwaar, zwaar teleur. De Zweeds goalie eindigde in 2022 nog als tweede in de Vezina, maar leek vorig jaar geregeld zijn broer te sturen. Zijn .892 sv% kwam niet eens in de buurt in dat van 2022 (.922). Als backup Daniel Vladar het niet veel beter doen met .894 dan weet je dat je als Calgary zijnde in de problemen zit.

De blauwe lijn blijft echter grotendeels intact komend seizoen. Net als de positie tussen de palen. Hoewel Weegar geen slecht jaar had, zal hij willen laten zien dat het beter kan. Hij zal Rasmus Andersson naast zich vinden op het eerste defensive pair. De 26-jarige Zweed behoort ondertussen bij het meubilair in de Scotiabank Saddledome, want sinds 2018 is hij niet meer uit de line-up weg te denken.

In dat jaar kwam ook Noah Hanifin naar Calgary. De 26-jarige Amerikaan is geen speler die jaarlijks meedingt om de prijs voor meest productieve blueliner, maar is in normale doen wel oerdegelijk. Zijn maatje is de doorgewinterde verdediger Christopher Tanev. Jordan Oesterle is wel een nieuwe naam in het defensieve blok. De 31-jarige Amerikaan sleet zijn laatste seizoenen bij Detroit en Arizona en wil wel weer eens om de prijzen spelen.

ASSISTENTEN AAN HET ROER

Op het ijs is er dus niet veel veranderd. Hoe anders is dat in ’t management. Het contract van general manager Brad Treliving werd niet verlengd. Treliving was tussen 2014 en 2023 de grote baas in Calgary, won er twee divisietitels, maar kwam ook nooit voorbij de tweede ronde in de play-offs. Zijn opvolger hoefde zich niet voor te stellen. Craig Conroy was de laatste jaren assistent van Treliving en maakte dit voorjaar promotie. Het grote voordeel daarvan is dat Conroy alle ins en outs van de franchise kent.

Zelfs met een splinternieuwe Jack Adams Award op de schoorsteenmantel was de positie van Darryl Sutter niet veilig. Het gonsde van de geruchten dat spelers niet meer voor hem wilden spelen, dus moesten er keuzes gemaakt worden. De nu 65-jarige coach werd de wacht aan gezegd en diens assistent Ryan Huska moet de Flames nu naar nieuwe successen leiden. Huska is een betrekkelijk nieuwe naam in de NHL, maar de 48-jarige Canadees timmert al sinds 2002 aan de weg in dit vak. Een groentje is Huska dus allerminst. En spelers trokken hun trade verzoek in na zijn aanstelling, dus zal er ook draagvlak zijn binnen de groep.

VOORSPELLING 2023-2024: TERUG NAAR HET POSTSEASON

Welke versie van de Flames staat in het nieuwe seizoen op? Wordt het Dr. Jekyll of steekt Mr. Hyde zijn neus weer aan het venster? Veel spelers van de kern die in 2022 de Pacific Division wonnen, zijn nog altijd aanwezig. Huska heeft dus het gereedschap om iets moois te bouwen, maar daarvoor heeft de coach wel weer een Markstrom in vorm nodig. Of op z’n minst een Jakob Markstrom in normale doen.

Vorig jaar zakten de Flames door de ondergrens en we gaan er voor het gemak maar even vanuit dat ze van die fouten geleerd hebben. Een goede Markstrom betekent bijna automatisch een betere defensie en dus minder tegengoals. Aanvallend zullen ze het vertrek van Toffoli op moeten vangen, maar de kans is levensgroot dat Huberdeau met een veel beter seizoen op de proppen komt. Daarnaast zullen ook Elias Lindholm en Mikael Backlund zich willen laten zien. Hun contract loopt in de zomer van 2024 af en goede prestaties betekenen logischerwijs een goede uitgangspositie aan de onderhandelingstafel.

Om mee te doen om de titel in de Pacific zal het met concurrenten als Edmonton, Vegas en toch ook Los Angeles allemaal mee moeten zitten. Achter al dit geweld mogen we Calgary met potlood toch wel invullen als één van de belangrijkste kandidaten voor op zijn minst een wildcard in de Western Conference.

Cover photo: Sergei Belski/USA TODAY Sports

NHL 32-in-32 | Nashville Predators: Under the radar brult de tijger

0

Het nieuwe NHL-seizoen staat weer voor de deur en bij SportAmerika laten we dat niet onopgemerkt voorbij gaan! Op dinsdag 10 oktober openen Nashville Predators en Tampa Bay Lightning om 23:30 uur Nederlandse tijd het bal in Florida. De komende 32 dagen leggen wij alle teams langs de meetlat en besluiten natuurlijk met titelverdediger Vegas Golden Knights. Vandaag de franchise die net als Pittsburgh de boel flink opschudde en tot op heden louter bullseyes heeft geschoten: Nashville Predators.

2022 – 2023: MISSEN VAN PLAYOFFS LEIDT TOT COACHWISSEL

Voor het eerst sinds het seizoen 2013 – 2014, stevende Nashville Predators afgelopen seizoen af op het missen van het postseason. Uittredend GM David Poile liet er geen gras over groeien en begon langzaam aan een all-in rebuild. Nog voor het verstrijken van de Trade Deadline werden achtereenvolgens Nino Niederreiter (Winnipeg Jets), Tanner Jeannot (Tampa Bay Lightning), Mattias Ekholm (Edmonton Oilers) en Mikael Granlund (Pittsburgh Penguins) van de hand gedaan.

Hoewel je qua naam en faam de trade niet in de categorie ‘blockbuster’ zou plaatsen, deed de deal betreffende Tanner Jeannot een hoop stof opwaaien in de NHL wereld. In ruil voor de winger , ontvingen de Predators blue-liner Cal Foote en vijf (!) draft picks. U leest het goed, vijf. De 2023 third-, fourth- en fifth-round pick, de 2024 second round én de 2025 first-round pick (top-10 protected).

Dat voor een speler die Poile in 2018 undrafted uit de Western Hockey League viste. Na drie jaar in het Farm System werd de forward in het seizoen 2020 – 2021 naar de hoofdmacht overgeheveld. Vorig seizoen kwam de forward tot 41 punten (24 goals, zeventien assists), maar heeft in de overige jaren nimmer kunnen overtuigen.

BARRY TROTZ PRESENTEERT ANDREW BRUNETTE ALS OPVOLGER VAN JOHN HYNES

Nashville Predators en Barry Trotz in het bijzonder brachten John Hynes en assistent Dan Lambert eind mei het nieuws dat er geen plek meer was behind the bench. Het nog één jaar durende contract van beide heren werd afgekocht en vrij snel daarna werd Andrew Brunette als opvolger gepresenteerd.

“Verloren zoon” Andrew Brunette is geen onbekende in Tennessee. De 49-jarige Canadees was — gekozen in de Expansion Draft — één van de spelers, die in 1998 in de allereerste wedstrijd tegen Florida Panthers (cirkel) op het ijs stond. Als klap op de vuurpijl noteerde Brunette de allereerste Predators goal ooit, met inderdaad Barry Trotz als head coach (rond).

Het wordt voor de voormalig interim head coach van de Panthers zijn eerste echte klus als head coach in de NHL. In oktober 2021 nam Brunette tijdelijk de honneurs in Florida waar, nadat Joel Quenneville door het schandaal in Chicago op non-actief werd gesteld. Onder zijn leiding verbrak Florida meerdere franchiserecords en won het aan het einde van de rit de Presidents’ Trophy. Na een sweep in de tweede ronde tegen Tampa Bay Lightning werd besloten het contract van Brunette niet te verlengen en vertrok de voormalig winger naar New Jersey.

In de tandem met head coach Lindy Ruff werkte Brunette als associate coach en transformeerden ze de Devils in één van de meest groovy franchises van het huidige seizoen. Vooral zijn neusje voor de powerplay en aanvallende intenties hebben Trotz ervan overtuigd Brunette voor vier jaar aan de Predators te binden.

OFFENSE: RYAN O’REILLY KIEST VOOR HET GELE TENUE

Koud in het veld verspilde Barry Trotz vervolgens geen seconde om van dit roster ook daadwerkelijk zijn roster te maken. Ryan Johansen en Matt Duchene werden, elk op een eigen wijze, bedankt voor bewezen diensten en Trotz ging vervolgens heel adequaat te werk. Vooral het vertrek van Duchene deed de wenkbrauwen enigszins fronsen.

De 32-jarige centre noteerde als enige speler van het roster meer dan twintig goals (22), maar zijn nog drie jaar durende contract werd nog voor aanvang van het offseason afgekocht. Vrij snel daarna hapte divisiegenoot Dallas Stars toe en tekende de Canadees voor één seizoen.

Aanvallend verleidde Trotz Ryan O’Reilly, die op 32-jarige leeftijd een contract voor vier seizoenen ($ 4.5 miljoen AAV) tekende. Gustav Nyquist is een jaar ouder en verbond zich voor twee jaar aan de Predators. De 34-jarige Zweed zal naar alle waarschijnlijkheid op de derde lijn plaats nemen. Twee spelers die het klappen van de zweep kennen en met name O’Reilly kan een uitstekende leermeester zijn voor de jonge spelers.

Nashville heeft met Ryan O’Reilly, Cody Glass, Thomas Novak en Colton Sisson best een leuke centre four. Het is vooral uitkijken naar het sophomore jaar van Tommy Novak. Vorig seizoen kwam de 26-jarige third-round pick uit het niets opzetten en eindigde het seizoen met een keurig aantal van 43 punten (zeventien goals, 26 assists).

DEFENSE: STATUS QUO BIJ ROMAN JOSI EN CO

We kunnen lang discussiëren over de diepte en sterkte van de Predators blue-line, maar feit is dat er weinig wijzigingen te melden zijn. De vanuit Tampa Bay overgekomen Cal Foote overtuigde nauwelijks en tekende op 9 augustus een contract bij New Jersey Devils, waar hij zijn broer Nolan tegen komt.

Roman Josi staat ook het komende seizoen als absolute leider van de blue-line op papier. De winnaar van de Norris Trophy in 2020 eindigde ook het voorbije seizoen als lijstaanvoerder in punten (59 punten) en behoort nog altijd tot één van de beste spelers in de NHL. Toch staat de 33-jarige Zwitser op een eiland in Tennessee. Maatje Mattias Ekholm verkaste in februari naar Edmonton, de Predators met een forse leegte achterlatend.

De twee grootste kanshebbers om Ekholm te doen vergeten zijn die van Tyson Berrie of Luke Schenn. Berrie is een pure verdediger en zou de aanvallende Josi daarin prima aanvullen. Nieuwkomer Schenn verdeelde het voorbije seizoen zijn speeltijd over Vancouver Canucks en Toronto Maple Leafs. Hoewel hij bij beide franchises een prima indruk achterliet, is de fifth overall van 2008 nog altijd niet verlost van de druk van het presteren.

Laten we dan een ode brengen aan goalie Juuse Saaros. De 28-jarige Fin speelde andermaal een fantastisch seizoen en behoorde zelfs tot de drie finalisten voor de strijd om de Vezina Trophy. Toch hangt er een behoorlijk vraagteken boven het hoofd van ‘JS’. Met nog een tweejarig contract is de topgoalie wellicht klaar voor de echte stap naar een contender en zal hij — mits de Predators niet op dat niveau zijn — dit ook bij het Front Office gaan neerleggen.

VERWACHTING: HET KAN ALLE KANTEN OP IN NASHVILLE

Nashville Predators is één van de meest lastige franchises om te voorspellen dit offseason. Ondanks dat de ploeg van nieuwe head coach Andrew Brunette genoeg star power heeft, ontbreekt het op meerdere posities vooral aan diepte. De franchise zit in een transitiefase en het heeft er alle schijn van, dat Nashville alle zeilen bij moet zetten om kans te maken op de playoffs.

Wellicht is het onderbuikgevoel, maar de redactie (Dennis) heeft ergens vertrouwen in deze ploeg. Met een fris en nieuw geluid aan het roer kunnen de Predators zich zomaar under the radar voor de strijd om de wildcardtickets melden. Zit er echter iets tegen in Nashville, dan kan het winstpercentage voor de Entry Draft zomaar ineens de lucht in schieten.

Cover photo: Courtesy of the Nashville Predators

Dutch Watch: Bogaerts on fire, wisselend succes Albies

0

Geen Kenley Jansen deze week. De closer van de Boston Red Sox staat nog altijd op de IL. Xander Bogaerts heeft mooiere dagen achter de rug, want de kortestop staat ze enorm goed te raken tegenwoordig. Dat gold bij vlagen ook voor Ozzie Albies en Josh Palacios. Zij maakten deze week weer fans op de tribune blij met één of meerdere homeruns. In deze Dutch Watch kun je lezen hoe ’t hen en de overige Team Kingdom-spelers deze week verging in Major League Baseball.

OZZIE ALBIES (2B, Atlanta Braves)

552 AB, 149 H, 87 R, 31 HR, 99 RBI, .270 BA, .325 OBP, .500 SLG, .825 OPS

De druk is een beetje van de ketel in Atlanta nu ze de zesde divisietitel op rij al binnen hebben. Er is echter nog genoeg om voor te spelen, want het beste record in MLB levert heb thuisvoordeel op tijdens het gehele postseason. En er zijn natuurlijk nog een paar records om op te jagen. Ook voor Ozzie Albies. Hij kan de vijfde speler op het roster worden met tenminste 30 homeruns. Iets wat alleen de Minnesota Twins in 2019 lukte. Die jacht zette hij deze week voort tegen de Marlins en Phillies. Twee teams die elke overwinning goed kunnen gebruiken in de wildcard-race.

Vorige week vrijdag schoot de eerste van drie wedstrijden in Miami alle kanten op. De Marlins namen een voorsprong, maar dankzij een 2-run RBI-single van Ozzie Albies in de zesde inning namen de Braves de regie opeens over. Die 6-4 voorsprong bleef niet lang staan. Hoewel Albies 2-for-5 aan slag was, leken de Braves wat scherpte te missen. Zij openden de serie met een 6-9 nederlaag en in de twee duels die volgden, werd het er allemaal niet beter op.

Zijn team mocht het dan lastig hebben in Florida, maar Albies had het prima naar zijn zin. Zaterdag, op de dag dat Matt Olson het homerunrecord van Andruw Jones brak, sloeg de tweedehonkman zijn dertigste long ball van ’t jaar. Met één honk bezet, kon hij deze al in de eerste inning afvinken. Al dat geweld aan slag hielp de ploeg niet aan een zege, want deze ging met 11-5 ruimschoots naar de thuisploeg. Het kon echter nog veel erger, zo bleek zondag. Ozzie Albies kwam door met 2 doubles, maar zal zich ook geschaamd hebben voor de 2-16 nederlaag en de sweep.

ALBIES WERKT AAN ZIJN VORM

Eenmaal thuisgekomen gingen het deze week tegen de Phillies niet veel beter met de Braves. Albies begon veelbelovend met een homerun, nummer 31, in zijn eerste AB maar die bleek op maandag 18 september ook het enige wapenfeit van Atlanta. Philadelphia won overtuigend met 7-1. Met 2-for-4, 2 runs en een walk was Albies ook in de tweede wedstrijd van waarde. Dit keer zagen de fans weer eens de Braves die ze gewend waren te zien. Atlanta sloeg de Phillies met 9-3 van het veld en ging woensdag voor de series win.

Die kwam er echter niet. Mede dankzij 2 hits, een double, een run en een RBI van Albies maakten de Braves nog wel een 0-4 achterstand ongedaan. In extra innings moesten ze echter alsnog het hoofd buigen voor één van de vermoedelijke concurrenten straks in het postseason. De 4-6 nederlaag betekende de vijfde voor de Braves in de laatste zes wedstrijden. Ze zien Baltimore nu met rasse schreden naderen in de strijd om het beste record in MLB, maar in de NL is de voorsprong op de Dodgers nog behoorlijk groot. Na deze serie had Albies overigens nog 1 RBI nodig om voor de tweede keer in zijn loopbaan de grens van 100 te slechten.

Dit gebeurde al in de eerste wedstrijd in Washington. Met onder meer een RBI-double en een 2-run homerun had Ozzie Albies een flink aandeel in de eenvoudige 10-3 overwinning.


XANDER BOGAERTS (SS, San Diego Padres)

561 AB, 159 H, 77 R, 19 HR, 53 RBI, .283 BA, .351 OBP, .442 SLG, .793 OPS

In San Diego kan het niet snel genoeg oktober zijn. Dan zit dit enorm teleurstellende seizoen er voor de Padres tenminste op en kunnen ze zich richten op 2024. Voor de spelers zal gelden dat ze, voor zover dat mogelijk is, nog met goed gevoel afscheid willen nemen van 2023. In het geval van Xander Bogaerts lukt dat aardig de laatste weken. De kortestop is bezig aan zijn beste fase van ’t seizoen getuige zijn prima slaggemiddelde in september. Hij kreeg deze week ook alle gelegenheid om daar flink aan te werken, want met de Athletics en Rockies troffen de Padres bepaald niet de sterkste tegenstanders.

Het weekend in Oakland verliep nogal eentonig voor Xander Bogaerts. Hij speelde drie wedstrijden met de Padres en in elk van die duels kwam hij twee keer door met een hit. Het waren overwegend singles, behalve in de zesde inning van de tweede ontmoeting. Daar tekende Bogaerts voor zijn 28e double van deze jaargang, maar deze leverde minder op dat zijn single in de eerste inning. Met Fernando Tatis Jr. op het derde honk had Xander Bogaerts aan een single genoeg om met zijn 51e RBI de Padres op 2-0 te zetten.

MULTI-HIT GAME NA MULTI-HIT GAME

Met 6-for-14 was dit voor onze landgenoot een geslaagde serie, maar dat was het zeker ook voor San Diego. Zij wonnen de drie wedstrijden in Oakland en daarmee timmerden ze voor het eerst dit seizoen een 4-game winning streak in elkaar. De Padres hadden immers ook de laatste wedstrijd tegen de Dodgers in de vorige serie al gewonnen. Het is wat aan de late kant in dit seizoen, maar de Padres hadden de smaak nu echt te pakken.

Aan de hand van Xander Bogaerts poetsten ze namelijk ook de Colorado Rockies drie keer van het veld. De viervoudig All-Star opende de serie maandag met 3 hits in 4 at-bats. Bogaerts bleef daarmee een homerun verwijderd van een cycle. In de zevende inning tekende hij namelijk voor zijn eerste triple van dit seizoen. Met 3 gescoorde runs had de international een flink aandeel in de 11-9 zege van de Padres.

Xander Bogaerts had nu 4 multi-hit games op rij, maar dinsdag bouwde hij vrolijk verder. Nu sloeg hij wel die homerun en dat was direct het laatste wapenfeit in deze wedstrijd. Met Trent Grisham aan boord ramde Bogaerts de bal het stadion uit en besliste daarmee de wedstrijd: 2-0. De kortestop besloot dit drieluik woensdag met opnieuw 3 hits in 5 AB’s. Hij scoorde de eerste run namens de Padres in dit met 3-2 gewonnen duel. Xander Bogaerts was 8-for-13 in deze serie tegen Colorado en zijn slaggemiddelde geeft zijn vorm mooi weer. Hij begon de maand met .258 en tilde dit naar .283.


CARTER KIEBOOM (3B, Washington Nationals)

68 AB, 15 H, 9 R, 3 HR, 8 RBI, .221 BA, .264 OBP, .382 SLG, .646 OPS

In augustus hadden de Washington Nationals even een opleving, maar dat waren de fans in september al weer rap vergeten. Ze winnen al niet overdreven veel wedstrijden in Washington, maar deze maand steekt er voorlopig in negatieve zin uit. Carter Kieboom kan zich helaas niet onttrekken aan de malaise. Met 4 hits in zijn eerste drie wedstrijden en 2 homeruns keerde de derdehonkman sterk terug van zijn blessures. Helaas is het deze maand wat stilgevallen, maar Kieboom heeft nog twee weken de tijd om met een goed gevoel aan het offseason te beginnen. Deze week namen hij en de Nats het op tegen de Brewers en White Sox.

Kieboom had een paar wedstrijden gemist, maar kon op 15 september weer rekenen op een plek in de starting line-up. Als aangewezen slagman begon hij sterk met een RBI-double in de eerste inning. Vanaf het tweede honk kon Joey Meneses 2-0 scoren, even later gevolgd door de 3-0 gescoord door Kieboom zelf. Zijn 2-for-3 aan slag haalde deze vrijdag weinig uit, want met 5-3 ging de overwinning naar Milwaukee. Hetzelfde overkwam de Nationals een dag later. Als derdehonkman was Kieboom 1-for-4 met een RBI-single in de zesde inning. Leuk voor de statistieken, want de Brewers wonnen opnieuw: 9-5.

PINCH HITTER

Tegen de Chicago White Sox vond de infielder zichzelf alleen op maandag 18 september terug in de starting line-up. De Nationals verloren die wedstrijd met 1-6, Kieboom was 0-for-4 en kreeg drie keer een strikeout te slikken. Washington won de tweede volgende wedstrijden wel, maar telkens kwam Carter Kieboom pas in de zevende inning binnen de lijnen. Met in beide gevallen een hit in zijn enige AB wist hij z’n slaggemiddelde wat op te krikken, maar op dinsdag was zijn single ook nog eens belangrijk voor het scoreverloop.

Bij een 1-2 achterstand kwam Kieboom door met een single nadat Ildemaro Vargas al vier wijd had afgedwongen. Een 3-run homerun van Joey Meneses besliste de wedstrijd in het voordeel van de Nationals. De rubber game van woensdag was veel minder spannend. Kieboom mocht dus weer opdraven in de zevende inning, maar de tussenstand was toen al 12-1 in het voordeel van de Nationals, die uiteindelijk met 13-3 wonnen.


JOSH PALACIOS (OF, Pittsburgh Pirates)

231 AB, 54 H, 24 R, 10 HR, 39 RBI, .234 BA, .273 OBP, .420 SLG, .693 OPS

Voor de Pittsburgh Pirates is 2023 opnieuw een seizoen in de krochten van Major League Baseball, maar voor Joh Palacios is het wel degelijk een jaargang om trots op terug te kijken. Waar bij bij Toronto en Washington maar zelden kon rekenen op wat speeltijd, daar doen ze in Pittsburgh bijna dagelijks een beroep op de in Brooklyn geboren outfielder. Voor Palacios stond er vorig weekend een bijzondere serie op het programma, want de Yankees kwamen naar Pittsburgh. Het gezelschap pakte daarna het vliegtuig voor een road trip die begon bij de Cubs.

We hoeven er niet omheen te draaien. Josh Palacios heeft wel betere series gekend dan die van afgelopen weekend tegen de New York Yankees. Op vrijdag 15 september kwam hij in de zesde inning door met een single naar het rechtsveld. Later die inning zou Palacios scoren na een 2-run RBI-single van Ke’Bryan Hayes. De infielder zette de Buccos daarmee op voorsprong, maar die hield geen stand. New York opende dit drieluik met een 7-5 overwinningen en zou het tweede duel met 6-3 winnen.

Voor Palacios bleef het bij die ene hit in het eerste duel. De outfielder was 1-for-9 in deze serie, waarbij hij in de series finale pas in de achtste inning als pinch hitter zijn opwachting maakte. Dat was ook de enige wedstrijd die door de thuisploeg gewonnen werd: 3-2. Afgelopen dinsdag tegen de Cubs stond Palacios “gewoon” weer in de starting line-up, maar hij zal die wedstrijd heel snel willen vergeten. Na twee wedstrijden zonder hit was hij nu 1-for-3 op een avond waar de Cubs keihard uihaalden: 14-1.

BEUL VAN DE CUBS

Zo’n 24 uur later hing de vlag er volledig anders bij. Nu waren het de Pirates die de dubbele cijfers bereikten en dat hadden ze mede te danken aan een 3-run homerun van Josh Palacios in de vierde inning. De outfielder, 2-for-6 voor de avond, bracht de Bucs daarmee op een 7-1 voorsprong op weg naar 13-7 winst. Het wordt nu een kwestie van copy-paste, want in de series finale deed Palacios de ambitieuze Cubs opnieuw pijn.

Als pinch hitter had de outfielder daar maar één AB voor nodig. Zijn Pirates hadden een 5-4 voorsprong in de negende inning en voor de Cubs was dit nog best te overzien. Dat werd heel anders na de dreun van Palacios naar het rechtsveld. Met twee man aan boord sloeg de Oranje-international zijn tiende homerun van het jaar en stelde de overwinning veilig: 8-6. Een fijne week voor Palacios, terwijl het voor de Cubs billenknijpen wordt in de laatste anderhalve week van dit seizoen.


RICHIE PALACIOS (OF, St. Louis Cardinals)

61 AB, 16 H, 5 R, 5 HR, 11 RBI, .262 BA, .308 OBP, .541 SLG, .849 OPS

Voor Richie Palacios pakte de trade naar St. Louis goed uit. Als iedereen fit is, zal hij waarschijnlijk net buiten de boot vallen, maar de international greep in elk geval veel van de kansen die hij kreeg. Met 3 homers in twee wedstrijden onderstreepte de jongste Palacios dat hij wel degelijk op zijn plek is tussen de crème de la crème van de honkbalsport. In de laatste weken van dit seizoen is het aan hem om dit ook daadwerkelijk te bevestigen. Het zou hem zomaar een plek op het roster van volgend seizoen op kunnen leveren. Is het niet in St. Louis dan mogelijk ergens anders.

De Cardinals troffen het deze week niet met series tegen Philadelphia en Milwaukee. In de eerste wedstrijd tegen de Phillies mocht Palacios starten, maar zat het er halverwege voor hem op. Het laatste duel met de regerend kampioen van de National League maakte hij wel helemaal vol. Helaas kon hij de lijn van een paar dagen eerder niet doortrekken, want met 0-for-6 besloot Richie Palacios deze serie. St. Louis won slechts één van de drie wedstrijden en kon teams als de Reds en Cubs maar matig helpen in de race om de wildcards.

EEN HAND VOL

Richie Palacios mocht maandag starten in de thuiswedstrijd tegen Milwaukee, was 0-for-3 aan slag maar won met de Cardinals wel met 1-0. In de tweede ontmoeting waren de runs minder duur, maar helaas voor St. Louis waren het de Brewers die ’t vaakst scoorden. Een solo homerun van Palacios, zijn vijfde van dit jaar, in de vijfde inning kon een 3-7 nederlaag niet voorkomen.

De Cardinals hadden deze week weinig in de melk te brokkelen, want ook de overige twee wedstrijden gingen eenvoudig naar de Brewers. Met een RBI-single sloeg Richie Palacios woensdag nog een run over de thuisplaat, maar bij een 2-8 nederlaag is dat vooral goed voor je eigen cijfers. In de series finale kreeg Palacios maar één at-bat. Zijn club ging hard onderuit met 0-6 en de veelzijdige outfielder bleef 0-for-1.


JURICKSON PROFAR (UT, San Diego Padres)

441 AB, 106 H, 54 R, 9 HR, 41 RBI, .240 BA, .321 OBP, .370 SLG, .691 OPS

Jurickson Profar keerde onlangs terug bij de Padres. Vorig seizoen haalde hij met die club de NLCS, maar Profar had nooit kunnen vermoeden dat die franchise in 2023 zo’n dramatisch jaar tegemoet zou gaan. We zullen waarschijnlijk nooit precies weten wat de Oranje-international intern aantrof bij zijn terugkeer, maar dat er in de herfst of winter koppen gaan rollen bij de club die vooraf getipt werd als één van de favorieten voor de World Series lijkt onvermijdelijk. Profar zelf zal de afgelopen week toch iets anders beleefd hebben dan de doorsnee weken. Hij kwam namelijk twee voormalig werkgevers tegen.

Tegen de Oakland A’s kwam Profar vorig weekend maar één keer in actie. De Padres wisten eindelijk eens wat goede resultaten aan elkaar te knopen en één daarvan was een 10-1 zege in Oakland. Eén van die runs werd gescoord door Jurickson Profar, die aan slag 0-for-3 was met twee keer vier wijd. In de achtste inning resulteerde die walk in een run dankzij een grandslam van Juan Soto. Voor de voormalig National was het zijn 32e homerun van dit seizoen.

Tijdens de serie tegen de Rockies zag Profar een hoop bekende gezichten, maar die zagen hem weinig aan het werk. Zijn huidige werkgever won drie keer van de club waar hij ’t seizoen begon al bleef de bijdrage van Profar beperkt tot één wedstrijd. De international kwam alleen dinsdag in actie, maar liet geen al te beste indruk achter. De linksvelder kwam vier keer aan slag en vier keer ging hij onverrichter zake terug naar zijn dug-out. Profar begon met 8 hits in zijn eerste vier wedstrijden voor de Padres, maar staat nu al drie wedstrijden droog.


CEDDANNE RAFAELA (UT, Boston Red Sox)

59 AB, 18 H, 9 R, 2 HR, 4 RBI, .305 BA, .328 OBP, .492 SLG, .819 OPS

De Boston Red Sox zullen voor het tweede jaar op rij de play-offs niet halen, maar voor Ceddanne Rafaela hebben de laatste weken nog wel degelijk betekenis. Voor de deze week 23 jaar geworden rookie zijn alle wedstrijden welkom met het oog op de toekomst. Dat hij een mooie toekomst tegemoet kan gaan, bewees hij vorige week wel met onder meer zijn eerste homeruns. Daarnaast mag hij steeds vaker aanspraak maken op een plek in de starting line-up. Manager Alex Cora schroomt ook niet om Rafaela te gebruiken als leadoff hitter.

In het weekend van 15 september kon Rafaela ook de Toronto Blue Jays van zijn bingokaart strepen. Na de Rays, Orioles en Yankees trof hij nu ook de laatste tegenstander uit de eigen AL East. Op een ontspannen weekend hoefden de Red Sox niet te rekenen, want de tegenstander strijdt nog altijd om een wildcard. De dadendrang van deze Blue Jays werd Rafaela en de Red Sox ook te machtig. Toronto won elk van de drie duels en stuurden de BoSox dus met een sweep door naar Texas.

Ceddanne Rafaela was in deze serie 2-for-12 aan slag. In zowel de eerste als de derde stond hij in de starting line-up. De tweede ontmoeting werd pas na dertien innings beslist, waardoor de in de achtste inning ingevallen Rafaela ook nog de nodige AB’s kreeg. Helaas kwam hij daarin niet tot een hit. Dat gebeurde wel in de series finale, waarin hij zijn vijfde double van dit seizoen noteerde.

DOEKJE VOOR HET BLOEDEN

De Red Sox hadden nu negen van de laatste elf wedstrijden verloren en smachtten dus naar een goed resultaat. Dat kwam er op maandag 18 september in Arlington. Boston versloeg de Rangers met 4-2, maar Rafaela kon aanvallend zijn steentje niet bijdragen. De centerfielder van dienst was aan slag namelijk 0-for-4. Hij kreeg rust in de tweede wedstrijd, die met 6-4 een prooi werd voor de thuisploeg.

Boston besloot deze lastige road trip afgelopen woensdag met een dikke nederlaag. Met een RBI-single in de negende inning tekende Rafaela voor zijn tweede hit van de avond. Meer dan een piepklein doekje voor het bloeden was zijn vierde RBI niet. De Rangers stapten namelijk met een 15-5 zege van het veld. Die overwinningen helpen de Rangers in hun strijd voor een wildcard, terwijl de Red Sox na deze road trip hekkensluiter zijn in de AL East.

Cover photo: Denis Poroy

NHL 32-in-32 | Pittsburgh Penguins: Nieuw elan in Steel City

0

Het nieuwe NHL-seizoen staat weer voor de deur en bij SportAmerika laten we dat niet onopgemerkt voorbij gaan! Op dinsdag 10 oktober openen Nashville Predators en Tampa Bay Lightning om 23:30 uur Nederlandse tijd het bal in Florida. De komende 32 dagen leggen wij alle teams langs de meetlat en besluiten natuurlijk met titelverdediger Vegas Golden Knights. Vandaag behandelen we in de 32-in-32 een franchise, die de bezem flink door de gangen van de PPG Paint Arena haalde. Met een frisse wind en nieuw elan aan het roer kan het maar over één franchise gaan: Pittsburgh Penguins.

2022 – 2023: ULTIEME NACHTKAARS LEIDT TOT SCHOONMAAK

Lang werden de woorden ‘bezem’ en ‘schoonmaak’ nimmer in één adem genoemd in Pittsburgh. Na afloop van het voorbije regular season kwam daar echter verandering in. President of Hockey Operations Brian Burke, General Manager Ron Hextall en assistent GM Chris Pryor werden allen de deur van de PPG Paints Arena gewezen. Zestien maanden nadat Fenway Sports Group een meerderheidsbelang in de franchise kocht, was dit het eerste teken aan de wand.

Het trio werd onvermijdelijk ontslagen nadat de Penguins op het moment suprême niet thuis gaven en zich niet kwalificeerde voor de 2023 Stanley Cup playoffs. Waar niets een postseason in de weg leek te staan, zakten de Penguins in de laatste speelronde tegen Chicago Blackhawks finaal door het ijs. Hiermee kwam er een einde aan de langst actieve playoff streak binnen de vier organisaties NHL, MLB, NBA en NFL. De laatste keer dat men in Pittsburgh geen playoffs speelde? 2005-2006. Inderdaad: Sidney Crosby zijn rookie season.

Koud de deur gewezen in Toronto werd Kyle Dubas in Pittsburgh als President of Hockey Operations aangesteld. Een paar weken later werd de jonge Canadees op aanspraak van de Fenway Sports Group bovendien tot GM gebombardeerd. Met het offseason en de NHL Entry Draft voor de deur stonden er behoorlijke vraagtekens op het takenlijstje van het nieuwe Front Office.

OFFENSE: OP ZOEK NAAR REVANCHE

Zoals reeds beschreven was het seizoen 2022 – 2023 er een van de ups en downs in Steel City. Waar de ploeg van head coach Mike Sullivan met een 4-0-1 record prima uit de startblokken kwam, verloor hetzelfde roster gaandeweg ook vier tot zeven wedstrijden op een rij. Met een .500 record stevende Pittsburgh af op een drukke Trade Deadline.

En dat is nou juist exact waar het mis ging bij het oude Front Office. In de dagen voor de Deadline voegden men onder meer Mikael Granlund en Nick Bonino aan de aanvalslinies toe. Niet bepaald de spelers die je ver het postseason in zullen schieten. De twijfels en angst bevestigden beide heren naderhand met verve. Granlund verliet de Penguins na slechts vijf punten in 21 optredens voor San Jose Sharks — in de Erik Karlsson trade –. Nick Bonino zijn avontuur bleef beperkt tot slechts drie optredens. De 35-jarige centre moest door een probleem aan de nier vervolgens onder het mes en miste het volledige restant.

TOP SIX

De top six van Pittsburgh is echter niet langer intact. Jason Zucker verlaat — als Free Agent — na 3,5 seizoen Pittsburgh het zwart-gele shirt voor een éénjarig contract bij Arizona Coyotes. Mede door de uitbraak van de pandemie, kon de Amerikaan pas het voorbije seizoen zijn kwaliteiten etaleren. Met een totaal van 48 punten (27 goals, 21 assists) werd het met afstand zijn beste Penguins-seizoen.

Als vervanger hengelde de koud in zijn functie staande Kyle Dubas Reilly Smith vanuit Las Vegas binnen. De 32-jarige winger won afgelopen juni de Stanley Cup met de Golden Knights en mede door de salary cap in Sin City, geeft Pittsburgh er slechts een third-round pick van de 2024 Draft voor op. Naast Smith kwamen ook Lars Eller, Noel Acciari, Rem Pitlick — EK65 — en Matt Nieto allen richting Pittsburgh.

DEFENSE: ERIK KARLSSON IN TOWN

1 juli 2023 was een drukke dag voor Kyle Dubas. Naast de bovengenoemde aanvallen de versterkingen begon zijn carrière in Steel City echter met de komst van blue-liner Ryan Graves. De 28-jarige Canadees speelde de voorbije twee jaar in het shirt van New Jersey Devils en liep als Free Agent de deur van het Prudential Center uit. Het was voor de voormalig Rangers Draft Pick dan ook geen twee keer nadenken, toen de Penguins hem een zesjarig contract, ter waarde van $27 miljoen dollar onder zijn neus schoven.

Toch ging het in de weken nadien over maar één naam: Erik Karlsson. De eerste geluiden van eventuele interesse vanuit Pittsburgh sijpelden gedurende de eerste uren van het offseason door, maar het bleef vervolgens erg stil rondom de Norris Trophy winnaar. Nadat de pers inmiddels de serieus geïnteresseerde franchises (Pittsburgh Penguins, Carolina Hurricanes, Seattle Kraken en Toronto Maple Leafs) tot vier had teruggebracht, leek lange tijd Toronto aan het langste eind te gaan trekken.

Tot er op 6 augustus ineens witte rook uit de schoorsteen van het SAP Center in San Jose kwam. De “klopjacht” op de Zweedse blue-liner bereikte een hoogtepunt en was in de ultieme fase zelfs een onderling duel tussen de Hurricanes en de Penguins. Toen Carolina er met Tony DeAngelo vandoor ging, wist men in de NHL inmiddels wel hoe laat het was.

In een ware blockbuster verruilt Erik Karlsson het shirt van San Jose Sharks voor Pittsburgh Penguins. De 33-jarige blue-liner behaalde afgelopen seizoen de magische grens van honderd punten (101) en zal naar alle waarschijnlijkheid de eerste lijn met Marcus Pettersson gaan vormen. Wat de trade een nog zoeter randje voor Pittsburgh geeft, is het feit dat Kyle Dubas in staat is geweest om alle dure “meuk” van voorganger Ron Hextall overboord te kieperen. Iets wat ook de fanschare in Pennsylvania met gejuich ontving.

Onder de lat keert Tristan Jarry terug op het roster van head coach Mike Sullivan. De 28-jarige Canadees werd afgelopen juli een Free Agent, maar tekende vrij snel daarna een vijfjarig contract ter waarde van $26.9 miljoen dollar. Alex Nedeljkovic (Detroit Red Wings) tekende eveneens op 1 juli een éénjarig contract ter waarde van $1.5 miljoen dollar en zal als backup van Jarry gaan fungeren, zeker na het vertrek van Casey DeSmith (Vancouver Canucks).

VERWACHTING: HOOG PLAFOND, ONEINDIGE BODEM

Het seizoen 2023 – 2024 van Pittsburgh Penguins kan werkelijk waar alle kanten op. Met de toevoeging van powerhouse Erik Karlsson maakt de ploeg serieuze stappen voorwaarts, maar is het sterk de vraag of alle ervaren rotten de energie kunnen blijven opbrengen het gehele seizoen. Niet in de eerste plaats is het natuurlijk te hopen dat men ook allen zo fit mogelijk blijft.

Toch ademt dit roster een beetje het “Boston Bruins-achtige” van vorig jaar uit. Als alles fit en wel op het roster staat is de ploeg tot (heel) veel in staat. Mocht er gaandeweg iets tegen zitten, dan is de vloer echt eindeloos. Geheel in stijl van de NHL redactie van SportAmerika zijn dit soort uitspraken voer voor het bewijzen van het tegendeel.

Alle gekheid op een stokje: Pittsburgh Penguins gaat dit seizoen serieus mee doen om de postseason tickets. Buckle up!

Cover photo: Joe Sargent/NHLI