Afgelopen nacht gingen de American League Division Series verder en kon Toronto Blue Jays zich zelfs al plaatsen voor de ALCS. Dan moest er wel even in New York worden afgerekend met de Yankees. In Detroit stonden de Tigers tegenover de Seattle Mariners voor hun Game 3. De winnaar van dat duel zou op matchpoint komen in die serie.
AMERICAN LEAGUE DIVISION SERIES
GAME 3: DETROIT TIGERS – SEATTLE MARINERS
Het slechte weer in Detroit maakte dat de Tigers en Mariners later aan deze belangrijke derde wedstrijd konden beginnen. Dit leek de starting pitchers aanvankelijk niet te deren. Zowel Jack Flaherty voor de Tigers als Logan Gilbert voor de Mariners werkten zich betrekkelijk eenvoudig door de eerste innings. Helaas voor de thuisclub was het Flaherty die in de derde inning als eerste met de ogen knipperde. RBI-singles van J.P. Crawford en Randy Arozarena zetten de bezoekers op een 2-0 voorsprong.
De Mariners keken vanaf dat moment niet meer om. Een solo homerun van Eugenio Suarez en een RBI-single van Cal Raleigh maakten er 0-4 van in de vierde inning voordat Kerry Carpenter iets terugdeed namens de Tigers. Deze vreugde was van korte duur. J.P. Crawford had het wel naar zijn zin deze dinsdag en knalde er in de zesde nog maar eens een solo homerun uit voor de 1-5. Zijn sac fly in de achtste tilde de stand naar 1-6.
De naam van Cal Raleigh viel al eens, maar de homerun koning van het reguliere seizoen had die titel in deze serie nog geen eer aan gedaan. Dat veranderde in de negende inning. Met Arozarena al op de honken sloeg Raleigh met een 2-run homerun de Mariners naar een wel erg comfortabele 1-8. Hun Caleb Ferguson kreeg het in de negende nog wel even benauwd toen Spencer Torkelson en Andy Ibanez Detroit wat hoop gaven. Andres Munoz verving Ferguson om de 4-8 naar huis te brengen en met behulp van een dubbelspel lukte dat alleraardigst.
UP NEXT
Woensdagavond (21.00 uur Nederlandse tijd) kunnen de Seattle Mariners deze serie in het slot gooien. Bryce Miller zal dienst doen als startend werper. Zijn laatste outing, op 28 september tegen de Dodgers (4.0 IP en 4 earned runs) was geen succes, maar Miller heeft zich lang op dit moment kunnen voorbereiden. Dat geldt in mindere mate voor tegenstander Casey Mize. De Tigers-starter maakte vorige week in de ALWC tegen Cleveland nog zijn opwachting en zag zijn team toen met 1-6 de bietenbrug op gaan.
Tussenstand in de serie: Seattle leidt met 2-1
GAME 3: NEW YORK YANKEES – TORONTO BLUE JAYS
In Toronto werden de New York Yankees volledig van het veld geblazen door de Blue Jays, dus moest er iets gebeuren om het seizoen van de pinstripes in leven te houden. De eerste innings van Game 3 leken echter wel heel erg op de duels ten noorden van de grens. Yankees-starter Carlos Rodon gaf Davis Schneider vier wijd en die werd afgestraft door Vladimir Guerrero Jr. met een 2-run homerun. Bepaald niet zijn eerste van deze serie.
Dankzij een RBI-single van Giancarlo Stanton in de eerste inning deden de Yankees direct iets terug. Een run die twee innings later niets meer waard bleek. De Blue Jays gingen opnieuw flink tekeer met hun knuppels en drie opeenvolgende RBI-singles leken deze Game 3 én de ALDS al in het slot te gooien. Daulton Varsho en Ernie Clement kwamen door met een RBI-single en Anthony Santander bracht zelfs 2 runs binnen met zijn tik naar het rechtsveld.
Lieten de Yankees nu het hoofd hangen? Zeker niet! Captain Aaron Judge stond op en gaf in de derde zelf het goede voorbeeld met een RBI-double. Die gevolgd werd door opnieuw een RBI van Stanton, waardoor de stand al wat vriendelijker werd voor New York: 3-6. Een inning later liet Judge opnieuw van zich horen. En hoe! Met twee honken bezet ramde de outfielder de bal de tribunes in voor een 3-run homerun. En dus een gelijke stand!
Daarmee was het leed voor de bezoekers nog niet geleden. Een solo homerun van Jazz Chisholm Jr. maakte de fans in Yankee Stadium dronken van geluk. Hun favorieten waren echter nog niet klaar. Austin Wells in de vijfde en Ben Rice in de zesde inning bepaalden de eindstand op 9-6 in Yankees’ voordeel.
UP NEXT
Een wedstrijd winnen is leuk, maar de Yankees zijn er nog niet. Nog lang niet zelfs. Donderdag (01.00 uur Nederlandse tijd) is winst in Game 4 bittere noodzaak om deze ALDS terug naar Toronto te brengen. Cam Schlittler krijgt de bal voor de thuisploeg en hoopt op eenzelfde optreden als in de ALWC tegen Boston. Hij was toen in de beslissende derde ontmoeting namelijk fenomenaal. Namens Toronto zal Louis Varland er alles aan gelegen zijn het niet zo ver te laten komen. Zijn pitches in combinatie met de klappen van de slagploeg hopen de Blue Jays al naar de ALCS te brengen.
Vanavond gaan we eindelijk weer los in de mooiste ijshockeycompetitie ter wereld! Om 23.00 uur (Nederlandse tijd, te volgen via DAZN) zetten titelverdediger Florida Panthers en de Chicago Blackhawks het seizoen 2025-2026 in gang! Vandaag komt er dan ook een einde aan onze serie NHL 32-in-32 voor dit seizoen en hoe kunnen we die beter afsluiten dan met de kampioen van de laatste twee jaar: Florida Panthers.
SEIZOEN 2024-2025: BACK-TO-BACK, BABY!
Na de Cup-winst in 2024 kon het vorig seizoen toch alleen maar slechter gaan? Nee dus, want ook in 2025 stonden de Florida Panthers met de Stanley Cup. Een seizoen waarin het lang niet altijd rozengeur en maneschijn was, maar ook één waarin general manager Bill Zito een masterclass roster building gaf. Daar komen we later op terug. Eerst nemen we jullie nog even mee door dat oh zo succesvolle (en bij vlagen opzienbarende) seizoen van deze Cats.
Tijdens het reguliere seizoen lieten de Panthers niet het achterste van hun tong zien. Zij wisten ook wel dat ze op hun sloffen de play-offs zouden halen. Coach Paul Maurice wist maar al te goed dat hij tegen die tijd zijn troepen fris moest hebben. Misschien kwam de dopingschorsing van Aaron Ekblad ook wel helemaal niet zo slecht uit. Of de blessure die Matthew Tkachuk opliep tijdens de FourNations. Vervelend voor de spelers en de korte termijn, maar Maurice wist dat ze zo uitgerust(er) aan het postseason zouden beginnen.
Op dat moment behoorde ook Brad Marchand al tot dit roster. Of hoe je een toch al loeisterke groep nog net iets beter maakt. Daar bleef het niet bij, want eerder hadden de Cats zich ook al versterkt met Seth Jones. Grote namen, die uitstekend bleken te gedijen in het collectief van Florida. Dat collectief imponeerde in de eerste ronde van de play-offs door Tampa Bay weg te blazen. Toronto legde hen het vuur aan de schenen, maar bezweek uiteindelijk ook. Vervolgens was de weg vrij om via de Hurricanes en – opnieuw – de Oilers de titel te prolongeren.
SEIZOEN 2025-2026: JAGEN OP DIE THREE-PEAT
We benoemden het al. Roster building. Het was een prestatie van Zito op zich om kleppers als Seth Jones en Brad Marchand binnen te halen. Echter werd zijn prestatie in het offseason nog veel groter. Er liepen nogal wat grote namen uit hun contract en de meeste volgers hielden niet voor mogelijk dat het de Panthers lukte om al die sterkhouders binnenboord te houden. Het was dan ook best een verrassing dat Sam Bennett, een belangrijke schakel in het succes, al voor free agency met acht jaar verlengde. Voor $ 8 miljoen per jaar.
Een paar dagen na die contractverlenging mocht ook Aaron Ekblad het heugelijke nieuws delen dat hij langer in Sunrise bleef. De voormalig first-overall werd gezien als één van de grootste vissen in de UFA-vijver, maar werd dus nooit te water gelaten. Ook de 29-jarige blueliner tekende voor acht jaar bij en gaat ruim $ 6 miljoen per jaar verdienen. Fans en volgers die dachten dat daarmee de put met verrassingen was opgedroogd, kwamen bedrogen uit. Na de verlenging van Ekblad ging Zito namelijk in één moeite door en wist ook Brad Marchand te verleiden om langer te blijven.
WEINIG VERLOOP
Voor ruim $ 5 miljoen per jaar tekende Marchand een contract voor zes seizoenen. De kans dat de routinier dit helemaal uitdient, is niet groot, maar voor Florida is dit wel een handige manier om de groep samen te houden. Dat is aardig gelukt, want elf spelers van het huidige roster liggen nog tot minimaal 2030 vast. Vorige week voegde ook Nikko Mikola zich in dat rijtje door eveneens met acht jaar te verlengen. Het geeft aan dat spelers zich senang voelen in Sunrise, waar ze niet alleen Cups kunnen winnen maar ook weinig tot geen belasting hoeven te betalen…
In deze laatste NHL 32-in-32 kunnen we jullie dus niet blij maken met spannende trades. Zito gaat er blijkbaar prat op dat je iets niet moet veranderen als het goed werkt. Voor de korte termijn zal deze werkwijze mogelijk nog meer vruchten afwerpen. Het team is ingespeeld, de systemen zijn bekend en de kwaliteiten zijn overduidelijk. Zelfs nu Matthew Tkachuk en – vooral – Aleksander Barkov voor langere tijd uit de roulatie zijn. Tkachuk kampt al langere tijd met ongemak in de liesstreek en mist zeker de eerste twee maanden. Barkov ligt er met gescheurde knie- en kruisbanden nog veel langer uit.
Met Sam Bennett, Sam Reinhart en Carter Verhaeghe blijft er nog meer dan genoeg klasse over op de eerste aanvalslijn. Het mag misschien minder verfijnd zijn dan met bijvoorbeeld een Tkachuk of Barkov, maar dit drietal heeft wel degelijk veel scorend vermogen. En ze werken stuk voor stuk keihard. Voor de tegenstanders is het dus nog altijd geen pretje om de eerste lijn van deze Panthers te treffen. Deze drie waren namelijk alleen vorig seizoen al goed voor samen 84 goals.
DIEPTE BLIJFT
Door deze blessures is de kans groot dat Marchand opschuift naar de tweede lijn. In de bottom six was de voormalig Bruin van grote waarde in de play-offs, maar in dit geval breekt nood weer even wet. In Anton Lundell en Eetu Luostarinen treft hij linemates die de gemiddelde leeftijd van dit roster wel wat naar beneden halen. Met name Lundell is met zijn 23 jaar nog een broekie voor Panthers-begrippen. De net 24 geworden Fin kent inmiddels het klappen van de zweep al wel en hikte al een paar keer tegen een 20 goal-season aan. We sluiten niet uit dat dit het jaar is waarin de voormalig first-rounder die stap ook daadwerkelijk zet.
Wat de Panthers de laatste jaren zo sterk maakte, was dat coach Paul Maurice moeiteloos vier lijnen kon gebruiken, die elk op hun eigen manier van waarde waren. Als de coach nu naar zijn bottom six kijkt, zal hij aan dat strijdplan niet veel wijzigen. Je kunt namelijk nog prima thuiskomen met een derde lijn de bestaat uit Mackie Samoskevich, Evan Rodrigues en Jesper Boqvist. Niet de allergrootste namen, maar zowel aanvallend als verdedigend dragen ze “gewoon” hun steentje bij.
Op de vierde lijn wordt het wat onzekerder. In elk geval qua scorend vermogen. Luke Kunin hebben we leren kennen als een echte teamplayer, die af en toe ook nog scoort. Jonah Gadjovich is eveneens een teamplayer, maar van hem hoeven we geen wonderen te verwachten. De voormalig Shark werkt keihard, laat zijn vuisten ook regelmatig het woord doen, maar scoren doet hij niet. Iets waar ook A.J. Greer niet om bekend staat. Aanvallend gezien is dit met afstand de zwakste lijn voor de Panthers. Het is echter wel een lijn die het de tegenstander onmogelijk kan maken om het eigen geliefde spel te spelen, waardoor dit drietal toch van veel waarde kan zijn.
DEFENSIE LANG ONDER DE PANNEN
Van de groep aanvallers die we nu hebben besproken, liggen er zeven tot de zomer van 2030 vast. Op de blauwe lijn is dat niet anders. Bill Zito heeft ook daar voor een ongekende continuïteit gezorgd. Seth Jones dacht aanvankelijk tot medio 2030 in Chicago te spelen, maar zijn trade naar Florida verhinderde dat. Het leverde Jones al een Cup op en de kans is aanwezig dat het niet bij die ene Stanley Cup blijft. Zelfs de fanatiekste Blackhawks-fan moest erkennen dat de Jones van Florida niet de Seth Jones was die de laatste jaren soms voor wanhoop zorgde in het United Center van Chicago. Met andere woorden, de voormalig Blue Jacket kwam prima uit de verf in Sunrise.
Aaron Ekblad hebben we al even besproken. De laatste jaren zit het hem – al dan niet door eigen schuld – niet mee en blijft daardoor zijn productie ook wat achter. Nu Ekblad zekerheid heeft richting de toekomst kan hij zomaar weer richting die 15 goals of meer dan 40 punten die hij al vaker noteerde. In Gustav Forsling heeft hij een partner die de balans wel in de gaten houdt. Een partner ook die de Panthers slim van waivers plukten en daarmee een gouden greep deden. Om aan te geven hoe belangrijk Forsling voor dit roster is, benoemen we even zijn + 56 rating van 2023-2024. De 29-jarige Zweed doet dus in elke linie zijn werk en werd beloond met een contract tot 2032.
Zo’n beloning kreeg Niko Mikkola dus vorige week ook. Deze Fin maakte ook beide kampioensfeesten al mee en ontwikkelde zich in Florida tot een zeer betrouwbare kracht. Zo staat Mikkola bij de Panthers gemiddeld ruim 3 minuten langer op het ijs dan bij de Blues en Rangers, zijn vorige werkgevers. Een teken dat Maurice in de Fin gelooft. Dmitry Kulikov en Jeff Petry zijn de logische namen die deze blauw lijn complementeren. Twee oude rotten in het vak, die voor stabiliteit binnen een toch al sterke defensie zorgen. Mocht Maurice hier toch wat vers bloed willen, dan kan hij altijd nog een beroep op Tobias Bjornfot doen.
LAATSTE KUNSTJE VAN BOB?
We begonnen deze preview met het begrip roster building. Het is de huidige GM Bill Zito gelukt om veel goede spelers lang te binden zonder daarvoor belachelijke salarissen te betalen. Toch begon de route naar succes voor deze Cats wel op die manier. Op 1 juli 2019 legde toenmalig general manager Dale Tallon namelijk goalie Sergei Bobrovsky voor acht jaar en $ 10 miljoen AAV vast. Dat bedrag nam Bobrovsky jarenlang als een blok beton mee het ijs op, maar de laatste jaren manifesteert de Rus zich als één van de beste goalies in de league. Met name PlayOff Bob is erg populair in Sunrise en omstreken.
Vorig seizoen zwaaiden ze Spencer Knight uit in de trade voor Seth Jones. Vitek Vanecek bleek daarna niet het gewenste antwoord, dus werd deze zomer Daniil Tarasov aangetrokken als backup achter Bobrovsky. Met 26 jaar nog een relatief jonge goalie en eentje waar nog een hoop rek in zit. Of hij de natuurlijke opvolger van Bobrovsky is, is dan weer de vraag. Het contract van de 37-jarige Rus loopt volgend jaar af en een alternatief is nog niet echt voor handen in Florida.
VOORSPELLING
De optimistische Panthers-fan zal zeggen dat ze dankzij al die contracten tot in lengte van jaren het beste roster hebben. Een negatieve fan zal daar tegenin brengen dat de toppers er niet jonger op worden én hun manier van spelen onnoemelijk veel vraagt van het lichaam. Laten wij op deze plek stellen dat de waarheid, zoals zo vaak, in het midden ligt. Ja, de Cats hebben een wat belegen roster, maar de meerderheid zit nu nog in de kracht van hun leven. Florida zal dan ook geen enkele moeite hebben om zich – ondanks het gemis van twee sterren – te plaatsen voor de play-offs.
De pessimist heeft echter ook wel een punt. Niemand die er nu om zal malen, maar de lange contracten zullen deze Panthers op den duur opbreken. Paul Maurice en de zijnen zal er dus ook alles aan gelegen zijn om voor die tijd nog een paar mooie runs in de play-offs te maken. We zijn er echter nog niet helemaal uit of ze ook nu weer tot de absolute topfavorieten behoren. In het oosten zullen onder meer de Hurricanes en Devils azen op die plek bovenop de apenrots en in het westen heb je de Golden Knights, Stars, Avalanche en Oilers die maar wat graag de Panthers hun titel willen afpakken.
TOT SLOT
We besluiten deze serie previews dan ook met een wat algemene voorspelling. Of noem het een open deur… Het seizoen 2025-2026 belooft – opnieuw – een enorm interessante jaargang te worden. De teams in rebuild maken stappen omhoog, een aantal erkende contenders dalen af en de meeste topfavorieten zijn er niet minder op geworden. En dan heb je in februari natuurlijk nog de Winterspelen waar de NHL-sterren ook acte de presence geven. SportAmerika sluit dan ook af, zoals we de NHL PowerPlay Podcast altijd aanvangen: Stoelriemen vast, we gaan beginnen!
Het Monday Night Football treffen tussen de Kansas City Chiefs en de Jacksonville Jaguars liep uit op een thriller. Na een ruime Chiefs voorsprong wisten de Jaguars de wedstrijd naar zich toe te trekken. De Chiefs staan na vijf wedstrijden op een verontrustend record.
De 2-2 Chiefs en de 3-1 Jaguars namen het in Florida tegen elkaar op voor een interessant Monday Night Football treffen. De Chiefs kennen een moeizame start van het seizoen, terwijl de Jaguars uitstekend zijn begonnen onder nieuwe head coach Liam Coen.
Toch waren het de Chiefs die als eerste op het bord kwamen. Sterker nog: Via touchdowns van Travis Kelce en Patrick Mahomes kwam KC op een 14-0 voorsprong aan het begin van het tweede kwart. De tweede touchdown van de Chiefs kwam nadat Jacksonville de bal verloor in de buurt van de endzone van de Chiefs.
Voor rust wisten de Jaguars dichterbij te komen. Parker Washington ving de bal van Trevor Lawrence in de endzone. Ruststand: 14-7 in het voordeel van de Chiefs.
Spectaculaire tweede helft
Halverwege het derde kwart trok Jacksonville de wedstrijd gelijk. Lawrence rushte de bal binnen na een run van 10 yards. Het bleek de start van een ommekeer in het derde kwart. Later gooide Mahomes een 99 yard pick-six naar Devin Lloyd. De Jaguars pakten hiermee hun eerste voorsprong van de dag.
In het vierde kwart schoten de Jags zichzelf in de voet. Lawrence gooide een interceptie in de handen van Trent McDuffie diep op de eigen helft. Dit leverde een Kareem Hunt touchdown op: 21-21 gelijk. Nadat Jacksonville voor de tweede lead change zorgde via een field goal van Cam Litte, pakten de Chiefs via wederom Hunt opnieuw de voorsprong. Met nog 23 seconden te gaan in de wedstrijd pakte Jacksonville de definitieve zege. Lawrence liep de bal opnieuw binnen.
Met deze overwinning gaan de Jaguars naar een zeer verdienstelijke 4-1 op het jaar, terwijl de Chiefs naar 2-3 vallen. Het spel van de Chiefs laat nog duidelijk te wensen over en na vijf weken zullen de eerste voorzichtige zorgen ontstaan bij Andy Reid.
Lees hier wat de teams deden in de late window zondag!
De Chicago Cubs en Philadelphia Phillies konden de rustdag goed gebruiken om hun verloren eerste wedstrijd tegen respectievelijk de Brewers en Dodgers te analyseren. Afgelopen nacht stonden de vier teams klaar voor hun Game 2 in de NLDS en was voor Chicago en Philadelphia winst eigenlijk al bittere noodzaak.
NATIONAL LEAGUE DIVISION SERIES
GAME 2: MILWAUKEE BREWERS – CHICAGO CUBS
In Game 1 hadden de Brewers van voormalig Oranje-coach Pat Murphy weinig heel gelaten van de bezoekende Cubs. Milwaukee wist dus dat hun oude manager Craig Counsell zijn Chicago Cubs op scherp zou zetten. Het resultaat daarvan werd al in de eerste inning duidelijk. Nico Hoerner en Kyle Tucker wisten Brewers-starter Aaron Ashby al snel pijn te doen. Met die twee honken bezet besloot Seiya Suzuki zijn knuppel eens goed tegen de bal te zetten. Een 3-run homerun naar het linksveld was het gevolg en dus een 3-0 voorsprong voor de bezoekers. Een heerlijk steuntje in de rug na die 9-3 van afgelopen zaterdag.
Toen Shota Imanaga de gelijkmakende eerste inning met twee strikeouts begon, kon niemand in The Windy City vermoeden dat het even later alweer 3-3 zou staan. William Contreras en Christian Yelich kwamen door met singles voordat Andrew Vaugh met ook een 3-run homerun de Brewers langszij sloeg. Deze stand bleef niet lang staan. Daar zorgde Contreras wel voor. Met een solo homerun in de derde inning sloeg hij een volgende deuk in het vertrouwen van Imanaga en de Cubs.
Daniel Palencia kwam Imanaga al in de derde inning vervangen, maar moest een inning later zelf het hoofd buigen. Jackson Chourio was in Game 1 al een blok aan het been met 3 RBIs en de jonge outfielder deed het deze avond nog eens dunnetjes over. Caleb Durbin en Joey Ortiz stonden al op de honken toen Chourio wederom uithaalde voor een 3-run homerun én een 7-3 voorsprong. Daarmee was het gat geslagen. De Cubs leken te beseffen dat er weinig te halen viel. Iets wat eens te meer bleek in de negende inning waarin Abner Uribe met 3 K’s een einde aan deze Game 2 maakte.
UP NEXT:
Wrigley Field moet voor woensdagavond (23.00 uur Nederlandse tijd) de kelen flink smeren. Cubs-starter Jameson Taillon kan alle hulp gebruiken om deze sterke Milwaukee Brewers in toom te houden. Quinn Priester mag het karwei namens de Brew Crew al afmaken. Zijn laatste outing op 27 september was niet bijzonder goed, maar in de maanden daarvoor toonde Priester zijn kwaliteiten. Dan moeten we namelijk terug tot 24 mei om een nederlaag van hem tegen te komen…
Tussenstand in de serie: Milwaukee leidt met 2-0
GAME 2: PHILADELPHIA PHILLIES – LA DODGERS
In Game 1 leek het voor de Phillies allemaal al snel op z’n plaats te vallen. Een 3-0 voorsprong en de fanatieke fans droegen hen wel naar de streep. Of toch niet. Door die verloren voorsprong (en wedstrijd) stond er voor Game 2 nog veel meer druk op voor Philadelphia. Dodgers-starter Blake Snell maakte dit nog een stukje erger door met een voortreffelijk optreden voor de dag te komen. Helemaal nieuw was dit niet, want tijdens het reguliere seizoen flikte Snell dit ook al eens tegen dezelfde opponent. Toen gaf hij 2 hits op in 7 IP en noteerde de starter 12 K’s.
Blake Snell moest in deze tweede wedstrijd van de NLDS echter wel heel lang wachten op run support. Hij had al zes innings in de benen waarin hij 1 hit toestond en 9 K’s op het bord bracht voordat LA eindelijk in de zevende inning toesloeg. Teoscar Hernandez liep na een Fielder’s Choice de eerste run van de wedstrijd binnen waarna RBI-singles van Will Smith en Shohei Ohtani de stand naar 0-4 tilden. Een flinke domper voor de thuisploeg en hun starter Jesus Luzardo, die tot dan toen eveneens een geweldige outing had. Alleen in de eerste inning was de Phillies-starter even in de problemen gekomen, maar daar had hij zich goed van hersteld.
Nadat Snell van de heuvel vertrok, kregen de Phillies grip op diens relievers. In de achtste inning zette een RBI-single van Trea Turner de thuisploeg op het bord, maar in de negende werd het pas echt interessant. Alex Bohm en J.T. Realmuto belandden via respectievelijk een single en double op de honken waarna Nick Castellanos zijn teamgenoten met een 2-run RBI-double over de thuisplaat sloeg. Het gevolg was een 3-4 tussenstand met nog altijd geen nullen op het bord voor de Dodgers. Daar moest Alex Vesia onder grote druk voor zorgen. Iets wat Blake Treinen dus niet lukte. Vesia hield z’n hoofd echter koel en geholpen door zijn defensie hengelde hij overwinning én de 2-0 voorsprong in de serie binnen.
UP NEXT:
Was Game 2 al een gaaf pitcher’s duel, komende donderdag (03.00 uur Nederlandse tijd) belooft ook veel moois vanaf de heuvel. De Phillies sturen Aaron Nola naar het front om hun seizoen in leven te houden. Dave Roberts geeft de bal in de veilige handen van Yoshinobu Yamamoto, die vorige week tegen de Reds al een meesterwerk afleverde in de NLWC en nu de Dodgers naar de NLCS kan brengen.
Dinsdagavond 7 oktober 23.00 uur Nederlandse tijd zetten de Chicago Blackhawks en titelhouder Florida Panthers het nieuwe NHL-seizoen in gang. Nu al belooft het een bijzonder seizoen te worden, want door de overeenkomst met DAZN kunnen wereldwijd veel meer mensen de NHL gaan volgen. Dat is natuurlijk iets voor later. Eerst duiken wij in onze traditionele 32-in-32 en zijn we aangekomen bij de verliezend finalist van de laatste twee seizoenen: Edmonton Oilers.
SEIZOEN 2024-2025: WÉÉR. NET. NIET…
Zouden de Edmonton Oilers met een kater beginnen aan 2024-2025 nadat ze een paar maanden eerder zo zuur die Stanley Cup Final hadden verloren? Nou, als ze die kater al niet hadden, kregen ze die wel na hun seizoensopening. Met een 6-0 overwinning lieten de Jets toen al zien dat er met hen niet te spotten viel. Natuurlijk herstelden de Oilers zich daarna en plaatsten ze zich eenvoudig voor de play-offs. Niet door de Pacific Division te winnen, iets wat velen toch wel hadden verwacht, maar door derde te worden. Achter Vegas en LA.
Het werd een regulier seizoen voor Edmonton zoals zoveel. Connor McDavid en Leon Draisaitl die als vanouds bovenaan de topscorerslijst pronkten, Evan Bouchard die weer wat meer ervaring kreeg en goalie-tandem dat opnieuw voor hoofdbrekens zorgde. Het individuele talent op dit roster is onmiskenbaar aanwezig en is in veel gevallen genoeg om wedstrijden te winnen. Op het moment dat McDavid even geblesseerd was, vond Draisaitl zelfs nog een extra versnelling om het gemis van zijn maatje te compenseren. De Duitser sloot het seizoen dan ook af als topscorer in de NHL met 52 goals.
Bij de weinige zekerheden in het leven is de laatste jaren ook een treffen tussen Edmonton en LA in de eerste ronde van het postseason gaan horen. Drie jaar op rij hadden de Oilers relatief weinig met de Kings te stellen, maar daar kwam verandering in…of toch ook weer niet. Edmonton wist een opmerkelijke serie te kantelen, versloeg vervolgens Vegas én Dallas in vijf wedstrijden en leek helemaal klaar voor de revanche op Florida. Helaas voor Edmonton en Canada waren de Panthers er nog nét iets beter op voorbereid. Waar het in 2024 nog spannend was, daar liet Florida er nu geen misverstand over bestaan wie de beste was en klaarde de klus in vijf wedstrijden.
SEIZOEN 2025-2026: WACHTEN OP DÉ KRABBEL…EN DE CUP
De tranen na de Stanley Cup Final waren nog niet droog toen de Edmonton Oilers met een verrassing voor de dag kwamen. Trent Frederic verruilde vorig seizoen Boston voor het westen van Canada en deed het in de ogen van Stan Bowman dusdanig goed dat Frederic voor acht jaar kon verlengen. Dat de GM verder wil met de hard werkende winger is niet zo raar. Dat ze ‘m zo lang vastleggen en dan ook nog voor bijna $ 4 miljoen per jaar is wel wat vreemd. Al jagend op een Stanley Cup in het tijdperk McDavid en Draisaitl zou je het geld misschien beter kunnen steken in versterking op andere posities. Maar daarover later meer.
Over het tijdperk McDavid en Draisaitl gesproken, dat staat een klein beetje op losse schroeven. De Duitser heeft zijn ja-woord gegeven voor een langdurig huwelijk, maar de Canadese superster heeft die stap nog niet gezet. De 28-jarige McDavid staat nog onder contract tot volgend jaar zomer en in Edmonton willen ze niets liever dan verlengen. Dat kost de club ongetwijfeld heel veel geld, maar McDavid zelf wil ook heel graag die Stanley Cup winnen. De vraag is alleen of dit in Edmonton wel gaat lukken. Wat de titels van de Panthers hebben bewezen, is dat diepte op een roster de laatste jaren nog veel belangrijker geworden is. Diepte die bij de Oilers een beetje ontbreekt.
THE CAPTAIN 🫡
The #Oilers have signed forward Connor McDavid to a two-year contract extension with an AAV of $12.5 million! pic.twitter.com/UYpGe4NKkx
Natuurlijk hebben de Oilers Ryan Nugent-Hopkins lopen. De voormalig first-overall uit 2011 brak al een keer door die magische 100-punten grens. Dit gebeurde in 2022-2023 met 104 punten, maar de eerlijkheid gebiedt ook te zeggen, dat RNH in die andere 13 seizoenen daar nooit echt in de buurt kwam. De 32-jarige centre moest het afgelopen seizoen bijvoorbeeld doen met 49 punten. Nog prima, maar diep van binnen had Nugent-Hopkins waarschijnlijk op meer gerekend. Hij deed ’t overigens nog wel 5 punten beter dan Zach Hyman, die een seizoen eerder met 54 goals nog zo’n wonderjaar had. Hyman zal voorlopig geen bijdrage leveren. Hij is tot minimaal november uit de roulatie met een polsblessure.
Update 19.00 uur: Zo’n twee uur na het plaatsen van deze preview druppelde door dat Connor McDavid in Edmonton blijft. Nog niet voor lang, zoals ze waarschijnlijk daar hoopten, maar McDavid denkt wel mee. Hij tekende voor twee seizoenen en een $ 12.5 miljoen AAV. Dit verschaft het management dan weer geld om het roster te versterken. Jake Walman verlengde wel voor meerdere jaren. De blueliner gaat de komende zeven jaar $ 7 miljoen AAV verdienen.
PIKANTE SIGNING
Trent Frederic was niet de enige die een nieuw contract voorgeschoteld kreeg. Vasily Podkolzin werd ooit – hoewel de Rus nog pas 24 is – gezien als grote belofte bij de Canucks. Daar kon hij die status niet waarmaken en vorig seizoen maakte hij dan ook de overstap naar Edmonton. In de schaduw van de grote mannen kon de jonge winger op zoek naar zichzelf. Na een jaar met 8 goals en 24 punten krijgt hij die gelegenheid nog wat langer.
Podkolzin speelt tot de zomer van 2029 in Alberta. Hem zouden we zomaar terug kunnen vinden op de lijn met Nugent-Hopkins, die dan door Kasperi Kapanen gecomplementeerd wordt. De Fin was tijdens het reguliere seizoen vaak onzichtbaar, maar in de play-offs liet Kapanen zijn aanwezigheid wel degelijk blijken. Zo scoorde hij onder meer de winnende treffer in Game 5 tegen Vegas.
Andrew Mangiapane keerde dit offseason terug naar Alberta. Jarenlang speelde de winger met de Flames tégen de Oilers, maar nu staat Mangiapane aan de andere kant van The Battle of Alberta. In 2021-2022 maakte de aanvaller naam voor zichzelf met 35 goals. Tot nu toe moeten we helaas constateren dat dit een incident was. Uiteraard laten we het aan Mangiapane om het tegendeel te bewijzen. In een aanvallend team als de Oilers zal hij zijn kansen ongetwijfeld krijgen. Die kans hoopt ook de jonge Matthew Savoie te grijpen. Hij verruilde vorig jaar Buffalo voor Edmonton, maar wacht nog op z’n doorbraak. Als junior toonde Savoie zijn scorend vermogen en nu is het tijd om dat op ’t hoogste niveau te doen.
DIEP GENOEG?
Isaac Howard is nog zo’n speler die voor nieuw elan kan zorgen. Hij werd in ruil voor Sam O’Reilly overgenomen van de Lightning. Howard sleet de laatste drie seizoenen in de NCAA. Of hij nu al op veel minuten in de NHL kan rekenen, is dan ook de vraag. De Oilers kunnen zijn neusje voor de goal in elk geval goed gebruiken. Dat neusje heeft ook de 29-jarige David Tomasek. Althans, dat liet hij in Europa zien, want in de NHL heeft de Tsjech nog geen seconde gespeeld. Toch wordt er het nodige van hem verwacht. Al zal Tomasek echt nog wel even tijd nodig hebben om zich volledig aan te passen.
Mattias Janmark en Adam Henrique komen we ook nog tegen in de bottom six. Twee dertigers die voor ervaring zorgen en waarbij Henrique op z’n tijd ook nog wel het net kan vinden. Echter zal met name Janmark meer moeten gaan scoren om zijn plekje te behouden. Zes goals in zijn laatste 151 wedstrijden is zelfs voor iemand op de derde of vierde lijn wel erg mager.
PRODUCTIEVE DEFENSIE
Over productiviteit van zijn blauwe lijn heeft coach Kris Knoblauch, die zijn contract onlangs verlengde, weinig te klagen. Met 14 goals en 67 punten was Evan Bouchard vorig seizoen na McDavid en Draisait zelfs best of the rest op de topscorerslijst. De 25-jarige verdediger zette een jaar eerder al 82 punten op het bord. Dat hij in juni een nieuwe vierjarig contract ter waarde van ruim $ 10 miljoen AAV ondertekende, was dat ook geen verrassing. Bouchard is daarmee de best verdienende blueliner in Edmonton. Darnell Nurse moet namelijk genoegen nemen met “slechts” $9.25 miljoen op jaarbasis.
"I’m very blessed with having talented players but also players with outstanding character who want to win."
Ook Nurse heeft dit voornamelijk verdiend door aanvallend veel bij te dragen. Met 5 goals bleef die productie vorig jaar misschien wat achter, maar hij heeft ook al seizoenen met 12 en zelfs 16 treffers op z’n cv. Nurse en Bouchard zijn ook de enige twee blueliners die langdurig onder contract staan. Mattias Ekholm bewees al vaak zijn waarde nadat hij de Predators verruilde voor Edmonton, maar ook hij moet straks in onderhandeling met Bowman. Zoals dat ook geldt voor Jake Walman en Brett Kulak.
Het aanvallende deel zit dus wel goed. Defensief zijn de statistieken ook een stuk beter dan de 235 tegengoals doen vermoeden. Ze geven relatief weinig kansen weg en het aantal toegestane scoringskansen zit helemaal ver onder het gemiddelde in de NHL. We gaan hier nog even op door, want het aantal expected goals against (5 on 5) lag ook onder het gemiddelde in de league. Het werkelijke aantal tegengoals (5 on 5) zat er dan weer boven. Zoals het ook boven het XGA zat…
HOOFDPIJNDOSSIER AANGEPAKT?
Dat brengt ons bij het hoofdpijndossier van Stan Bowman en de Edmonton Oilers. De club lijkt niet in te zien hoe belangrijk een goede goalie voor een Stanley Cup-contender is. Stuart Skinner kende in 2022-2023 een goed regulier seizoen, maar zakte in de play-offs door het ijs. Figuurlijk dan… Dat .883 save percentage in dat postseason hangt als een molensteen om de nek van de goalie. Skinner kent echt veel goede momenten, maar bij elk slecht optreden komen er weer twijfels. De play-offs van afgelopen seizoen zijn wat dat betreft kenmerkend voor de sluitpost. Skinner liet een prima serie tegen Vegas volgen door een SCF waarin zijn save percentage slechts één keer boven de .900 zat.
Calvin Pickard is al vele jaren een doorgewinterde backup en wist best wat brandjes te blussen. Dat hij, inmiddels 33 jaar, nergens is doorgebroken als starter heeft een reden. Heel kort door de bocht gezegd, is Pickard daar niet goed genoeg voor. Mogelijk voelt Skinner dit ook en maakt hem dat onbewust minder scherp. Het is dan ook goed uit te leggen dat de organisatie vorige week Connor Ingram oppikte bij de Mammoth. Ook dit is – ondanks zijn 6 shutouts in 2023-2024 – geen bewezen topper in de league, maar zijn aanwezigheid maakt mogelijk de overige goalies scherper.
VOORSPELLING
Het is de laatste dagen een repeterend verhaal in onze voorbeschouwingen. Net als bij onder andere Dallas, Vegas, LA of Toronto kun je de Oilers ook alvast met potlood invullen in het playoff-schema. Of bracket zoals dat tegenwoordig heet. Samen met de Golden Knights – en heel misschien de Kings – zullen McDavid en consorten de dienst uitmaken in de Pacific. We sluiten ook niet uit dat ze dan traditiegetrouw, voor het vijfde jaar op rij, in de eerste ronde van de play-offs weer gekoppeld worden aan de LA Kings.
Toch zit er ook een addertje onder het gras. Dat addertje luistert naar de naam McDavid. Of naar Judd Moldaver, zijn agent. Zolang er nog geen nieuw contract getekend is door de superster zal de media blijven gissen. Iets wat de rust in Oil Country niet ten goede komt. McDavid zelf zal professioneel (en eerzuchtig) genoeg zijn om die geluiden buiten de deur te houden. Hoe zijn teamgenoten daar mee omgaan, heeft hij dan weer minder invloed op. Dit soort externe factoren kunnen van invloed zijn op het seizoen van de Oilers. Zoals ook vermoeidheid – fysiek en mentaal – een rol kan spelen. Weet Knoblauch dit alles goed te managen, dan is Edmonton zeker weer een kandidaat voor de Stanley Cup Final.
Het late window van de vijfde NFL op Zondag van het seizoen zat boordevol gekkigheid en spanning. In bijna iedere game was het spannend tot het eind en zoals het hoort in de NFL kregen we ook enkele stevige verrassingen voorgeschoteld. Met als klap op de vuurpijl een onverwachte zege van de Patriots op de Bills tijdens Sunday Night Football! Een overzicht van de krankzinnige late zondaggames van Week 5!
BUCS WINNEN KRANKZINNIGE KLASSIEKER VAN SEAHAWKS
Tampa Bay Buccaneers @ Seattle Seahawks | 38-35
Zowel de thuisspelende Seattle Seahawks als de bezoekende Tampa Bay Buccaneers besloten dat het voor iedereen beter was dat de verdedigers een snipperdag namen. In een wedstrijd waarin beide teams samen 889 offensieve yards verzamelden, waren het uiteindelijk de bezoekers die in de slotseconden de zege wegkaapten. Beide quarterbacks gaven alles wat ze in zich hadden. Baker Mayfield gooide voor 379 yards en twee touchdowns, Sam Darnold gooide maar liefst vier touchdowns, maar had ook één erg kostbare interceptie op het einde van de wedstrijd. Het was die pick, die uiteindelijk het verschil maakte in deze knotsgekke game.
Voor Sam Darnold en de Seahawks draaide de wedstrijd op een sisser uit dankzij de late onderschepping van Lavonte David, maar voor de neutrale toeschouwer was het genieten. Als we de kneel-down “drive” in de laatste seconde van de eerste helft buiten beschouwing laten, wisselden beide teams in zeven opeenvolgende drives tussen halverwege het tweede kwart en begin vierde kwart een touchdown af. De Seahawks scoorden zelfs een touchdown in vijf opeenvolgende drives! Jaxon Smith-Njigba was opnieuw dé man bij de Seahawks met 132 receiving yards en een touchdown. Bij de Buccaneers wilde rookie Emeka Egbuka daar niet voor onderdoen. Hij ving 163 receiving yards en scoorde een touchdown.
Het is bijna zonde dat deze partij een winnaar moest kennen. Maar Baker Mayfield toonde eens te meer dat zijn never say die-mindset de doorslaggevende factor kan zijn in het succes van zijn team. Met een ultieme field goal van Chase McLaughlin vanop 39 yards bezegelden de Bucs het lot van de Seahawks en spoelden ze de nederlaag van vorige week tegen de Eagles door. De Bucs hebben nu 4 zeges behaald en gaan stevig aan de leiding in de NFC South.
PATRIOTS SMEREN BILLS EERSTE NEDERLAAG AAN
New England Patriots @ Buffalo Bills | 23-20
Zijn de Patriots terug? Het is een vraag die voorlopig nog geen definitief antwoord kent. Toch zullen er hier en daar als Patriots-fans te vinden zijn die een voorzichtige “ja” durven uitspreken. Tijdens Sunday Night Football, in prime time, namen de Patriots de maat van de grote rivalen uit Buffalo. In een enerverende en soms slordige game, was het vooral de tandem Drake Maye – Stefon Diggs die de doorslag gaf. Met een late field goal van Andres Borregales vanop 52 yards smeerden de New England Patriots de Buffalo Bills hun eerste nederlaag van het seizoen aan. In eigen huis dan nog wel!
Het begin van de wedstrijd was erg slordig, met maar liefst drie fumbles in het eerste kwart. Bij de Bills verloor Josh Allen vroeg de bal maar ook wide receiver Keon Coleman kon het leer later niet voldoende beschermen. Bij de Patriots was het wederom Rhamondre Stevenson die de bal verloor. Het was al zijn derde fumble van het seizoen. Hij zou later zijn fout wel goedmaken door de twee touchdowns van de Patriots binnen te lopen.
Voor het eerst dit seizoen zag quarterback Josh Allen er kwetsbaar uit. Hij gooide weliswaar 253 yards en twee touchdowns, hij verloor zoals gezegd ook een fumble en werd op schitterende wijze onderschept door Marcus Jones. Zijn collega aan de overkant, Drake Maye, bleef wel foutloos. De tweedejaars gooide 273 yards en kreeg vooral hulp van een op revanche terende Stefon Diggs. De voormalige Bill ving 146 van Maye’s 273 yards. De Patriots verbeteren zich met deze stuntzege naar een 3-2 record, hun eerste winning record sinds 8 september 2024, toen ze op de openingsspeeldag van vorig seizoen hadden gewonnen van de Cincinnati Bengals.
OVERIGE GAMES
Detroit Lions @ Cincinnati Bengals | 37-24: De enige late zondagwedstrijd die niet spannend was, werd in Cincinnati gespeeld. De Detroit Lions speelden een leeuw-en-muis spelletje met de Bengals en wonnen makkelijk van een stuurloze schip. Jake Browning gooide drie intercepties en kreeg het hele stadion over zich heen. Nadien kon hij nog drie touchdowns gooien, waarvan twee naar Ja’Marr Chase, om de eer te redden. Bij de Lions was vooral David Montgomery de held. In zijn thuisstad scoorde hij twee touchdowns met zijn verlamde zus in de tribunes. Een van de touchdowns was overigens een passing touchdown van Knuckles, de tweede uit zijn carrière.
Tennessee Titans @ Arizona Cardinals | 22-21: Dé stunt van Week 5 werd in Phoenix, Arizona verwezenlijkt. De Tennessee Titans, voor velen het slechtste team in de NFL (ze staan ook laatste in onze NFL Power Rankings), gingen in het absolute slot nog voorbij de Arizona Cardinals. De Cardinals stonden bij het ingaan van het vierde kwart nog 21-6 voor, maar implodeerden volledig. Emari Demercado was op weg naar een 72-yard rushing touchdown, maar hij juichte te vroeg en liet de bal uit zijn hand vallen voor hij in de eindzone was. Hierdoor werd het niet 28-6.
De Titans roken bloed en keerden nog terug, onder meer na een absurde play waarbij Cam Ward onderschept werd door Dadrion Taylor-Demerson, maar deze de bal opnieuw verloor waardoor Tyler Lockett zich op het leer kon werpen in de eindzone voor een Titans-touchdown. Op het eind schoot Joey Slye de winnende field goal tussen de palen en was de vernedering voor de Cardinals in eigen huis compleet.
Washington Commanders @ Los Angeles Chargers | 27-10: Hoe één play een wedstrijd keren kan. De Chargers domineerden de Commanders het eerste anderhalve kwart van de wedstrijd en waren op weg naar een 17-0 voorsprong. Maar Quentin Johnston, de held van de afgelopen weken, werd een antiheld. Hij ving een pass van Herbert, maar verloor hem opnieuw, waarna de Commanders het commando overnamen. De Chargers scoorden geen enkel punt meer, terwijl Jayden Daniels zijn team nog 27 punten liet scoren. Bij de Chargers is het goede gevoel na de 3-0-start intussen helemaal weg. Er schiet namelijk geen functionele O-line meer over, waardoor Justin Herbert één slechte hit verwijderd is van een lelijke blessure.
De recaps van de vroege wedstrijden op zondag vind je hier!
In het vroege window van NFL op zondag was er wederom veel spektakel. Van Hail Mary’s tot blowouts. Bijna alle wedstrijden brachten spektakel, met name de verrassende upsetvan de Broncos bij de Eagles. Lees het allemaal in Deel 1 van NFL op zondag!
BRONCOS PAKKEN DE UPSET WIN TEGEN DE EAGLES
Denver Broncos @ Philadelphia Eagles | 21-17
Het laatste ongeslagen team in de NFC is niet meer. De Denver Broncos waren in Lincoln Financial Field te sterk voor de Philadelphia Eagles. De wedstrijd begon als bijna elke Eagles game: De offense was goed genoeg om punten te scoren en de defense was goed genoeg om de tegenstander geen punten te laten scoren. In de eerste drie kwarten van deze wedstrijd puntten de Broncos maar liefst zeven keer, waardoor zij met een achterstand van 3-17 het vierde kwart in gingen. In deze span was de Eagles offense wisselvallig, maar wel effectief. Op de juiste momenten creëerde quarterback Jalen Hurts een big play. Zoals in het tweede kwart een diepe pass naar wide receiver DeVonta Smith voor 52 yards.
Daarentegen was de Eagles run game deze wedstrijd niet goed. Running back Saquon Barkleykwam maar aan zes carries voor 30 yards. Philly wist het misschien nog niet, maar deze lack of run game zou hun uiteindelijk de overwinning kosten. De Broncos defense was verantwoordelijk voor de slechte run game van de Eagles. Met zes sacks en vijf tackles for loss kwamen de Eagles maar in drie van hun negen drives in de eerste drie kwarten tot scoren.
Dit hield genoeg tijd over voor de Broncos offense om zich te herpakken. In drie drives in het vierde kwart scoorden de Broncos twee touchdowns en één field goal, die de score van 3-17 naar 21-17 brachten. Terwijl deze comeback bezig was, bleef de Broncos defense sterk verdedigen en hielden zij de Eagles weg uit scoringspositie.
De wedstrijd was echter nog niet klaar. De Eagles hadden nog 1:11 over voor een game-winning drive. Nadat edge rusher Nik Bonitto een sack op Jalen Hurts maakte, leek de wedstrijd voorbij. Met een beetje geluk kregen de Eagles een fresh set of downs dankzij een pass interference van JL Skinner, gevolgd door een 24 yard pass naar wide receiver Jahan Dotson. Er volgde nog een gemiste DPI-call, waardoor Hurts naar zijn laatste mogelijke redmiddel moest grijpen. Hurts ging voor een Hail Mary poging die uiteindelijk niet werd gevangen, al was het erg nipt. Het leek er op dat wide receivers A.J. Brown en DeVonta Smith elkaar in de weg zaten, waardoor de bal incomplete viel.
AJ Brown and DeVonta Smith were both competing for that last pass — looks like they may have interfered with each other in catching the pass… pic.twitter.com/cjJyT3YlJd
TWEE MATIGE TEAMS PRODUCEREN EEN KRAKER VAN EEN WEDSTRIJD
Miami Dolphins @ Carolina Panthers | 24-27
Onverwachts was de wedstrijd tussen de Dolphins en de Panthers deze week een spektakel. Het begon eerst rustig. In het eerste kwart kwamen de Dolphins op voorsprong door een field goal van kicker Riley Patterson. Vooral Panthers quarterback Bryce Young begon wisselvallig. Na in zijn eerste drive een prachtige pass naar rookie wide receiver Tetairoa McMillan te raken, verloor hij knullig de bal nadat Dolphins pass rusher Bradley Chubb hem amper aanraakte.
In het tweede kwart gooide Young ook nog eens een interceptie, waarbij hij hoog over wide receiver Xavier Legette gooide. Dankzij de fouten van Young kwamen de Dolphins, na twee touchdown passes van quarterback Tua Tagovailoa, op een voorsprong van 17-0.
Deze achterstand zou normaal te groot zijn om van terug te komen, maar de ‘Carolina Reaper‘ was nog niet klaar. Bryce Young draaide zijn spel compleet om en running back Rico Dowdle was niet te stoppen. Dowdle rende voor 206(!) yards en één touchdown over de Dolphins defense heen. Het gemiddelde wat Dowdle per run haalde was maar liefst negen yards per carry. Hiernaast waren de Panthers pass catchers belangrijk in de overwinning. Maar liefst elf spelers hebben deze wedstrijd een pass van Young gevangen (twaalf als de interceptie naar Dolphins safety Minkah Fitzpatrick erbij wordt opgeteld). Een aantal magistrale worpen van Bryce Young, die ook gevangen werden door Panthers wide receivers, waren de doorslaggevende factor bij deze Panthers win.
Bryce Young extends the play and connects with McMillan on 4th down
Minnesota Vikings @ Cleveland Browns| 21-17: Na vorige week in Ierland te hebben verloren van de Pittsburgh Steelers, waren de Minnesota Vikings te sterk voor de Cleveland Browns in Tottenham Hotspur Stadium. In de meeste vroege wedstrijd van NFL op zondag waren beide ploegen matig. Allebei de teams speelde met een backup quarterback, waardoor de passing attack van beide ploegen gelimiteerd was. De Vikings moesten het vooral hebben van een redelijke ground game, een trick-play touchdown-pass van Cam Akers, korte passes en een diepe poging naar Justin Jefferson van tijd tot tijd.
Cam Akers had to change it up in his third stint with the Vikings.
Bij de Browns kreeg rookie third round pickDillon Gabriel de kans. De jonge quarterback speelde een redelijke wedstrijd. Hij ging goed om met de problemen die Vikings DC Brian Flores maar al te graag geeft aan jonge quarterbacks. Gabriel eindigde de dag met 19 completions voor 190 yards en twee touchdowns. Hij had veel hulp van zijn mede-rookies, zoals running back Quinshon Judkins en tight end Harold Fannin, die goede dingen lieten zien. Ook al verlaten de Browns London met een loss, is er zeker hoop voor de toekomst.
Las Vegas Raiders @ Indianapolis Colts| 6-40: De Colts hebben meedogenloos de Raiders verslagen in eigen huis. Met een uitmuntende Daniel Jones als quarterback scoorde de Indianapolis offense 40 punten. Met in totaal twee passing touchdowns en vier rushing touchdowns, waarvan drie door running back Jonathan Taylor, was de Colts offense een maatje te groot voor de Raiders defense. Zelfs quarterback Anthony Richardson kreeg wat minuten, maar deze waren eerder grappig dan goed.
Anthony Richardson has checked in the game and he just caught his own pass 😅
De Raiders defense verdient echter niet alle schuld. Quarterback Geno Smith heeft zijn groove nog niet weten te vinden in Las Vegas. Na een aantal goede seizoenen in Seattle, is bij zijn nieuwe werkgever hetzelfde niveau nog niet bereikt. Smith gooide opnieuw twee intercepties, waardoor hij momenteel bovenaan de interceptie rankings staat met negen stuks.
New York Giants @ New Orleans Saints| 14-26: Quarterback Spencer Rattler heeft eindelijk zijn eerste overwinning als starting quarterback te pakken. Dankzij zijn solide spel under center, bleef de Saints offense op de rails. Met name op third down was dit te zien. Mede dankzij een agressieve Saints defense, die twee touchdowns scoorde, sleep de thuisploeg de overwinning binnen. De Saints defense creëerde in totaal vijf turnovers. Het lawaai in de Caesars Superdome was voor de Giants te veel om te overkomen. Hiernaast liet Jaxson Dart zien dat hij pas aan zijn tweede start begon. Met twee touchdowns en twee intercepties was Dart te volatiel om de wedstrijd te kunnen winnen. De Giants defense speelde wel winning football, maar de turnovers van de offense waren te veel om te overkomen.
Dallas Cowboys @ New York Jets | 37-22: Dallas Cowboys quarterback Dak Prescott blijft uitstekend spelen in Week 5 en plaatst hiermee zijn naam in de MVP conversation. De Cowboys offense was niet te stoppen, met 237 yards door de lucht en 180 over de grond. Hiernaast gooide Prescott voor vier touchdowns en rende running back Javonte Williams er nog één in. De Cowboys defense was echter nog steeds wankel. Quarterback Justin Fields gooide voor 234 yards en twee touchdowns. Running back Breece Hall hielp de Jets offense naar 144 yards. Echter was de Cowboys defense belangrijk wanneer het moest, met vijf sacks en zes tackles for loss stopten zij de Jets af in MetLife Stadium voor een overwinning.
Houston Texans @ Baltimore Ravens| 44-10: Na een slome start van het jaar beginnen de Houston Texans eindelijk op stoom te komen. C.J. Stroud speelde een uitmuntende wedstrijd, waarbij hij met 244 yards en vier touchdowns de Ravens defense domineerde. De Texans defense was even dominant als de offense. Drie keer vingen Texans spelers de bal van Ravens stand-in quarterback Cooper Rush, waarvan twee door Nickel Jalen Pitre. De Ravens lijken met een 1-4 record af te stevenen op het missen van de play-offs, dankzij de injury bug waar zij maar niet van af komen.
Lees hier de recap van TNF! En lees hier over de NFL Players of the Month van September!
De Toronto Blue Jays gaven de New York Yankees een flinke dreun in Game 1 van hun ALDS. Aan de westkust zorgden de Detroit Tigers voor een stunt door de Seattle Mariners in extra innings te kloppen. Zondag werden in beide series de tweede wedstrijd gespeeld.
AMERICAN LEAGUE DIVISION SERIES (Best-of-5)
GAME 2: TORONTO BLUE JAYS – NEW YORK YANKEES
Hoe zou een net 22-jarige starter zich houden op het grootste podium van allemaal? Trey Yesavage, want over hem hebben we het, gaf zelf het antwoord razendsnel. Aaron Judge wist er nog vier wijd uit te halen, maar alle andere Yankees-hitters waren volkomen kansloos tegen deze 22-jarige starter en zijn magnifieke splitter, die pas drie weken geleden debuteerde in MLB. Stuk voor stuk werden de Bronx Bombers weggezet door Yesavage. De jonge werper zou ruim 5 innings blijven staan en in die periode 11 K’s noteren. En geen enkele hit toestaan.
Je moet van wel hele goede huize komen om gelijke tred te houden met zo’n optreden. Helaas voor de bezoekers had Max Fried niet zo’n dag. De leftie zag in de tweede inning Ernie Clement een 2-run homerun slaan met Daulton Varsho op de honken, maar in de derde werd het nog erger. Alejandro Kirk, Daulton Varsho en opnieuw Ernie Clement sloegen de Blue Jays naar een 5-0 voorsprong. Was daarmee dan het leed geleden voor Fried? Niet helemaal…
De voormalig Brave kwam nog terug in de vierde inning, maar werd daar rap vervangen. Reliever Will Warren kreeg vervolgens een grandslam van Vladimir Guerrero Jr. om zijn oren. De eerstehonkman schreef daarmee een stukje geschiedenis. Het was namelijk de eerste grandslam in het postseason in de historie van de franchise. Voor Warren was de lijdensweg in deze inning nog niet ten einde. Varsho nam de bal even later diep voor een 2-run homerun én een 11-0 voorsprong. Na vier innings dus. Nooit eerder in hun bestaan kregen de Yankees zoveel runs te slikken in een serie die twee wedstrijden onderweg was. Na de 10 van Game 1 nu dus al 11.
In het vervolg van de wedstrijd haalden de Blue Jays hun voet wat van het gaspedaal. Het stelde de Yankees in staat deze score een wat vriendelijker aanblik te geven, maar 13-7 – met nog een homerun van Varsho – laat aan duidelijkheid niets te wensen over. Toronto had in het reguliere seizoen de overhand en lijkt dat ook in de play-offs te hebben.
UP NEXT:
Woensdag (02.00 uur Nederlandse tijd) staan de Yankees in de eigen Bronx al met de rug tegen de muur. Carlos Rodon moet dan de knuppels van de Blue Jays het zwijgen opleggen en hopen dat zijn slagploeg wel Shane Bieber weet te raken.
Tussenstand in de serie: Toronto leidt met 2-0
GAME 2: SEATTLE MARINERS – DETROIT TIGERS
Het eerste deel van dit weekend hield niet over voor de Seattle Mariners. De ploeg verloor na elf innings Game 1 van de ALDS en moest het vervolgens zondag opnemen tegen Tigers-ace én Cy Young-kandidaat Tarik Skubal. De starter van de bezoekende Detroit Tigers had de tegenstand inderdaad aardig onder controle. Tot de vierde inning dan, want toen kwam Jorge Polanco door met een solo homerun en de 1-0 voor de Mariners.
Luis Castillo, de starter deze avond van Seattle, had weliswaar meer pitches nodig dan Skubal, maar capituleerde niet. Na 5.2 IP en slechts één hit tegen werd Castillo vervangen door Gabe Speier. Deze reliever zette het goede werk van zijn voorganger onverminderd voort. Daarbij kreeg de bullpen van de Mariners nog wat meer run support, want voor de tweede keer deze avond nam Polanco een pitch van Skubal diep voor een solo homerun. Nu in de zesde inning en logischerwijs voor een 2-0 voorsprong.
Konden de M’s daarmee rustig achterover leunen richting de winst in Game 2? Bepaald niet! Matt Brash kreeg het moeilijk in de achtste inning en vanuit het relatieve niets sloeg Spencer Torkelson de Tigers met een 2-run RBI-double opeens langszij. Op de tribunes begonnen ze al te zweten. Het zal toch niet…? Nee, het ging niet mis. In de gelijkmakende achtste inning zette Cal Raleigh Tigers-reliever Kyle Finnegan al onder druk met een double en Julio Rodriguez volgde dit voorbeeld met een RBI-double. Die run bleek de beslissende in de wedstrijd, want Andres Munoz klaarde het karwei in de negende probleemloos voor de thuisploeg.
UP NEXT:
Dinsdagavond (22.00 uur Nederlandse tijd) mogen de fans in Detroit eindelijk genieten van hun Tigers. De ALWC werkten ze af in Cleveland en nu de eerste twee duels in Seattle. Jack Flaherty krijgt de bal voor de Tigers in deze Game 3 en neemt het op tegen Logan Gilbert. Waar Flaherty vorige week nog in actie kwam tegen de Gaurdians, daar moeten we voor het laatste optreden van Gilbert terug naar 27 september. Die dag stond hij 5 innings op de heuvel tegen de Dodgers en stond 4 hits toe.
Op dinsdag 7 oktober (23:00 uur Nederlandse tijd) schieten Chicago Blackhawks en Florida Panthers het seizoen 2025 – 2026 in gang. Het aftellen is begonnen en bij SportAmerika doen we dat traditioneel met onze voorbeschouwingen. De komende 32 dagen nemen we elke dag een team onder de loep in onze 32-in-32 serie. We eindigen op 7 oktober met titelhouder Florida Panthers en vandaag de franchise die zich het voorbije seizoen tot nummer één van het reguliere seizoen kroonde: Winnipeg Jets.
2024 – 2025: IN ALLE OPZICHTEN HISTORISCH
Met het vertrek van Rick Bowness en de aanstelling van Scott Arniel waren de verwachtingen in Winnipeg niet heel hoog. Niet gek als GM Kevin Cheveldayoff na lang beraad een head coach aanstelt, die dertien jaar niet actief is geweest in de NHL. De sceptici werden uiteindelijk keihard de mond gesnoerd.
Winnipeg won veertien van de eerste vijftien wedstrijden en vestigde direct een nieuw NHL-record. Na zestien wedstrijden stond er een 15-1-0 record en verbeterde het een oud record van Ottawa Senators (2007 – 2008), door de eerste veertien wedstrijden er dertien winnend af te sluiten.
Hoewel het gaspedaal nadien wat minder diep werd ingedrukt, bleven de Jets verbazen. Met het ingaan van de 4-Nations break voerde Winnipeg nog altijd de NHL aan, om die vervolgens ook niet meer af te staan. Voor het eerst in de franchise geschiedenis wonnen de Jets niet alleen de Central, maar ook nog eens de Presidents’ Trophy als beste team in de NHL.
BUZZER BEATER IN ST. LOUIS
Als één van de favorieten voor de Stanley Cup gingen de Jets met vol vertrouwen de serie tegen wildcardhouder St. Louis Blues aan. De ploeg van head coach Jim Montgomery was één van de absolute juggernauts in de NHL na de head coach wissel eind november en was under the radar gevaarlijker dan men in het journaille deed voorkomen.
Toch was de beginfase van de serie een kopie van de voorspellingen in Noord-Amerika. Met ogenschijnlijk speels gemak tikten de Jets St. Louis van het kastje naar de muur en nam Winnipeg een comfortabele 2-0 voorsprong in de serie. De Blues waren echter goed wakker geschud en trokken de stand in Game 3 en 4 moeiteloos gelijk (7-2, 5-1).
Nadat Game 5 en 6 ook gelijk werden verdeeld, kwam het op de allesbeslissende Game 7 aan. Een Game 7 die voor altijd in de geheugens van de fans uit St. Louis en Winnipeg gegrift zal staan.
De Blues namen een brutale maar comfortabele 1-3 voorsprong en roken in de derde periode (met nog twee minuten op de klok) al de tweede ronde. Vladislav Namestnikov deed een ultieme duit in het zakje, door iets onder twee minuten de aansluitingstreffer te noteren. Met een opgetrokken muur joegen de Blues alle pucks uit de eigen zone in het restant, maar zwichtten met nog anderhalve seconde (!) op de klok alsnog. Een afgeslagen puck kwam voor de stick van Cole Perfetti, die met de gelijkmaker een orkaan van geluid vanaf de tribunes deed neerdalen.
De overtime winner van Adam Lowry betekende een tweede ronde tegen divisiegenoot Dallas Stars. De Texanen waren met onder meer Mikko Rantanen tot de tanden toe bewapend en was er vanaf Game 1 geen kruid tegen de groene juggernaut gewassen. Mede een haperende Hellebuyck resulteerde uiteindelijk in een 4-2 nederlaag.
AANVALLEND TOP, MAAR NIET HET PARADEPAARDJE
Hoe gek het ook moge klinken, maar de kracht van dit Winnipeg lag niet bij de forwards. De vier lijnen presteerden met name in de eerste maanden ver boven verwachting en was dit vooral terug te zien in de onderliggende statistieken. Natuurlijk was de powerplay met 28.9% de beste in de NHL, maar de PP xGF/60 leverde ‘slechts’ een twaalfde plaats op. Ook de GF/G en xGF/G lagen redelijk ver uit elkaar.
Toch hadden de Jets de zaken uitstekend op orde. Met career best seizoenen voor onder meer Kyle Connor, Mark Scheifele, Nikolaj Ehlers en Gabriel Vilardi was er op sommige momenten geen houden aan. Connor (97) voerde het pak aan en flirtte lange tijd met de grens van honderd punten en was lijngenoot Scheifele met 87 punten eveneens lights out.
Hoewel Scheifele, Vilardi — die het voorbije offseason een vernieuwd zesjarig contract tekende — en ook Cole Perfetti allen in een sleutelrol actief zullen blijven in Winnipeg, hebben de Jets behoorlijk wat verlies moeten slikken. Superster Nikolaj Ehlers had na tien seizoenen Winnipeg als Free Agent de mogelijkheid om Canada te verlaten en tekende op 3 juli een zesjarig contract bij Carolina Hurricanes ($8.5 x 6). Mason Appleton vertrok op zijn beurt naar Detroit Red Wings en is face-shot komiek Brandon Tanev vanaf heden een Utah Mammoth.
JONATHAN TOEWS EINDELIJK EEN JET
Om het verlies van de 29-jarige Deen op te vangen, hengelde GM Kevin Cheveldayoff Gustav Nyquist en hometown kidJonathan Toews binnen. Aan ervaring geen gebrek bij de heren (36 en 37 jaar) en is het met name uitkijken naar de terugkeer van Toews in de NHL. De Chicago-legende speelde in april 2023 voor het laatst in de NHL en heeft na 2,5 jaar van malaise en herstel een contract bij zijn jeugdliefde getekend.
Met in het achterhoofd de afwezigheid van captain Adam Lowry (heupoperatie), zou Toews zich (mits fit) zomaar tot een belangrijke schakel kunnen opwerken. Op de vierde lijn verwelkomt Winnipeg Tanner Pearson en Cole Koepke. Pearson was het voorbije seizoen erg belangrijk voor de diepte in Vegas en Koepke op zijn beurt in Boston.
Hoe erg de aanvallende linies op sommige momenten ook excelleerden, de echte kracht van de Canadezen ligt nog altijd achterop. Natuurlijk kunnen we dan niet om goalie Connor Hellebuyck heen. Het winnen van de Vezina Trophy werd het voorbije seizoen een A-B-C’tje na het beste reguliere seizoen uit zijn carrière. Met name in de categorie xGSA prijkte de naam van Hellebuyck op eenzame hoogte. Zijn eindtotaal van 49.48 was maar liefst twintig (!) punten hoger dan nummer twee Anthony Stolarz. Om nog maar te zwijgen over zijn sv% en GAA.
Toch had de blauwe lijn eveneens een ijzersterk seizoen achter de rug. Een 2.32 GA/G was goed voor een tweede plaats in de eindrangschikking en de xGA/60 was de zesde beste in de NHL. Hoewel de penalty-kill average was, was er geen houden aan in de eigen zone. Nagenoeg de gehele blauwe lijn eindigde boven de 2.0 in GAR en dat was in de voorbije dertig jaar slechts drie keer eerder voorgekomen in de NHL.
it's still so weird that josh morrissey just decided to become an elite offensive defenceman in 2022 pic.twitter.com/KYFhRp20l7
Centraal in het middelpunt van de defensieve feestvreugde was (andermaal) Josh Morrissey. In de eerste maanden van het seizoen was de blue-liner één van de meest impactvolle spelers in de NHL en eindigt na 82 wedstrijden op een eindtotaal van 62 punten. Traditiegetrouw neemt ook komend seizoen Dylan DeMelo naast hem aan zijn zijde plaats, die sinds zijn komst vanuit Ottawa in 2020 een steeds belangrijkere rol binnen het roster vervult.
Grootste pijnpunt bij de start van het seizoen is de afwezigheid van Dylan Samberg. De 26-jarige Amerikaan mist de eerste twee maanden van het seizoen en zal daarmee niet een (gouden) duo vormen met Neal Pionk. Het ligt in de lijn der verwachting dat de ‘Samberg-rol’ door Haydn Fleury, Luke Schenn of Logan Stanley zal worden ingevuld.
VERWACHTING: STAPJE TERUG, MAAR NOG ALTIJD GEVAARLIJK
Dat Winnipeg Jets er aan het einde van het seizoen 2024 – 2025 met de Presidents’ Trophy vandoor zou gaan, had zelfs de meest doorgewinterde fan uit Manitoba niet voor mogelijk gehouden. Head coach Scott Arniel logenstrafte alle speculaties en deed een serieuze gooi naar de Jack Adams Award.
Hoewel de Jets ook komend seizoen een serieuze gooi doen naar een 100+ seizoen, zijn ze niet de topfavoriet voor het winnen van de Presidents’ Trophy. Zonder de vertrokken Nikolaj Ehlers zijn de Jets nog altijd sneaky diep en hebben ze hands down één van de beste blue-lines en uiteraard de beste goalie in de NHL.
Ook voor Winnipeg geldt het gegeven dat ze tegen een ijzersterke Central Division moeten opboksen. Ze zullen over 82 wedstrijden het vuur niet aan de schenen van Dallas Stars en Colorado Avalanche leggen, maar ook komend seizoen is er play-off ijshockey in Winnipeg.
De vier Wild Card-wedstrijden hebben we achter de rug, dus zijn er nog acht teams over die kans maken op de grootste titel in honkbal. Op zaterdag 4 oktober begonnen de Division Series in zowel de National League als de American League en natuurlijk blijf je bij SportAmerika helemaal op de hoogte!
AMERICAN LEAGUE DIVISION SERIES (Best-of-5)
GAME 1: TORONTO BLUE JAYS – NEW YORK YANKEES
Waar was je op 18 oktober 2016? Een vrij anonieme datum voor velen, maar voor de Toronto Blue Jays eentje die snel uit de boeken moest verdwijnen. Dat was namelijk de dag waarom de club voor het laatst een wedstrijd in de MLB Play-Offs won. Blue Jays-manager John Schneider had voor deze Game 1 de bal aan Kevin Gausman gegeven. En zou daar geen seconde spijt van krijgen. De 34-jarige starter legde de New York Yankees namelijk keurig aan banden en kreeg van zijn slagploeg ook nog eens de nodige run support.
Die kwam er al in de eerste inning toen Vladimir Guerrero Jr. de bal in de tribunes bij het linksveld sloeg. Alejandro Kirk herhaalde dat kunstje vervolgens in de tweede inning voor een 2-0 voorsprong. Het dwong Yankees-manager Aaron Boone tot vroeg ingrijpen. Tim Hill nam het stokje van Luis Gill over en stopte het bloeden. Gausman verdween in de zesde inning van de heuvel nadat hij middels een walk de Yankees een run liet scoren. Met 2-1 was de spanning nu helemaal terug, maar de Blue Jays maakte het niet al te moeilijk voor hun fans.
In de zevende inning tilde de thuisploeg de stand naar 6-1. Nathan Lukes had hier met een 2-run RBI-double een flink aandeel in, maar ook Andrés Gimenez en Vladimir Guerrero Jr. lieten teamgenoten scoren. Een inning later haalde Kirk voor de tweede keer deze zaterdag verwoestend uit. De Blue Jays-catcher opende met een solo homerun, maar daar bleef het voor de Canadezen niet bij. Net als in de zevende waren opnieuw Gimenez en Lukes betrokken bij de runs, die uiteindelijk de dubbele cijfers aan zouden tikken. Met deze 10-1 zege zetten de Blue Jays eindelijk een dikke streep onder al die jaren zonder postseason winst.
UP NEXT:
Zondagavond (22.00 uur Nederlandse tijd) sturen de Yankees Max Fried de heuvel op. De leftie loodste de Atlanta Braves in 2021 al naar de World Series en kent het klappen van de zweep dus wel. Dat kan bepaald niet gezegd worden van zijn opponent. Trey Yesavage is nog maar net 22, debuteerde op 15 september in de majors, maar deed dit met 9 K’s wel op een geweldige manier. Hij krijgt nu dus het vertrouwen om de Blue Jays op koers te zetten voor een 2-0 voorsprong in de serie.
Tussenstand in de serie: Toronto leidt met 1-0
GAME 1: SEATTLE MARINERS – DETROIT TIGERS
In Cleveland hadden de Detroit Tigers die vervelende smaak, die de laatste weken van het reguliere seizoen had achtergelaten, weggespoeld. De opdracht werd er nu echter niet eenvoudiger op. Zij troffen in de Seattle Mariners immers de ploeg met Cal Raleigh, de homerun koning van het afgelopen reguliere seizoen. Dat was ook de eerste speler in deze ALDS die doorkwam met een hit. Weliswaar een single, maar toch wist Raleigh Tigers-starter Troy Melton al vroeg te raken. Overigens zonder erg voor de bezoekers, want de eerste drie innings verliepen zonder runs.
In de vierde inning was het een andere sterkhouder van Seattle die het bal opende. Een homerun van Julio Roriguez zette de Mariners als eerste op het bord. Een voorsprong die niet lang bleef staan. Daar zorgde Kerry Carpenter wel voor. George Kirby had al twee nullen op het bord, maar ook Parker Meadows op de honken in de vijfde inning. De starter van de Mariners zag vervolgens hoe Carpenter de bal diep nam voor een 2-run homerun en dus een 1-2 voorsprong voor de bezoekers.
Weer was het Rodriguez die deze schade repareerde. Met inmiddels Rafael Montero op de heuvel was zijn RBI-single naar het rechtsveld voldoende om Randy Arozareno over de thuisplaat te brengen. In een wedstrijd waarin de hits toch al betrekkelijk duur waren, waren het de relievers die na deze score domineerden. Deze nagelbijter ging dan ook de extra innings in en daar waren het de Tigers die hun tanden in de Mariners zetten. Reliever Carlos Vargas leek zich met 2 K’s te herstellen van een moeizaam begin aan de elfde inning, maar niets bleek minder waar. Een RBI-single van Spencer Torkelson bezorgde Detroit de verrassende winst in Game 1.
UP NEXT:
Detroit had het goede gevoel alweer terug na de ALWC maar deze late overwinning zal het vertrouwen opnieuw een boost geven. En dan hebben ze voor Game 2 ook nog eens Tarik Skubal op de heuvel. De kandidaat voor de Cy Young neemt het maandag (02.00 uur Nederlandse tijd) op tegen Luis Castillo. De 32-jarige starter leverde in zijn laatste optreden, op 25 september, een voortreffelijke outing af waarin hij in 7.1 IP slechts 1 hit incasseerde.
Tussenstand in de serie: Detroit leidt met 1-0
NATIONAL LEAGUE DIVISION SERIES (Best-of-5)
GAME 1: MILWAUKEE BREWERS – CHICAGO CUBS
Voor het derde jaar op rij wonnen de Milwaukee Brewers hun NL Central. De voorgaande twee keren liepen ze zich echter al stuk in de NLWC. Vanwege hun bye was die horde nu alvast genomen. Dat gold natuurlijk ook voor de tegenstander, die eerder deze week in drie duels afrekende met de San Diego Padres. Het goede gevoel dat de Chicago Cubs daardoor hadden meegenomen naar het American Family Field verdween al snel. Heel snel.
Hoewel, dat is ook niet helemaal waar. Een solo homerun van Michael Busch zette de bezoekende Cubs al in de eerste inning op voorsprong. Hun starter belandde echter in de gelijkmakende eerste inning in een grote nachtmerrie. Matthew Boyd gaf een double op aan Jackson Chourio en daarmee gingen de sluizen open. Brice Turang en William Contreras kwamen achtereenvolgens door met RBI-doubles om de Brew Crew de leiding te geven. Sal Frelick, Blake Perkins en opnieuw Jackson Chourio hielpen Milwaukee daarna al aan een 6-1 voorsprong. Na één inning. Dat Boyd het einde van deze inning niet haalde, is overbodig om te zeggen…
Vervanger Michael Soroka verging het al niet veel beter. Hij zag de honken vollopen in de tweede na drie opeenvolgende singles. Caleb Durbin en Jackson Chourio straften dit meedogenloos af op weg naar een 9-1 voorsprong. Bij die laatste run was Soroka overigens alweer vervangen door Aaron Civale. Hij gaf de Cubs de broodnodige innings vanuit de bullpen. Zoals Freddy Peralta zijn Brewers als starter 5.2 innings gaf. Solo homeruns van Ian Happ en Nico Hoerner gaven de stand voor Chicago een wat dragelijker aanblik, maar de 9-3 liet er geen misverstand over bestaan dat de Brewers klaar waren voor deze NLDS.
UP NEXT:
Cubs-manager Craig Counsell heeft nu een dag de tijd om over zijn volgende stappen na te denken. Game 2 van deze NLDS wordt dinsdag (03.00 uur Nederlandse tijd) afgewerkt. Op het moment van schrijven is nog niet bekend welke starters de bal voor dit duel krijgen.
Tussenstand in de serie: Milwaukee leidt met 1-0
GAME 1: PHILADELPHIA PHILLIES – LA DODGERS
Net als vorig seizoen wonnen de Phillies hun NL East. Als één van de favorieten begonnen ze aan het postseason, maar al in de NLDS vonden ze hun Waterloo tegen de New York Mets. Dit jaar moet het anders, maar in titelverdediger Los Angeles Dodgers treffen ze opnieuw een hele zware tegenstander in die Division Serie. Een tegenstander die Shohei Ohtani als startend werper naar de heuvel stuurde. Het was de eerste keer dat de Japanner als pitcher zijn opwachting maakte in de play-offs van Major League Baseball.
De Japanner had zijn debuut ongetwijfeld anders voorgesteld. De eerste inning ging aardig. De tweede helemaal niet. J.T. Realmuto liet met zijn 2-run RBI-triple Brandon Marsh en Alec Bohm scoren. Op een sac fly van Harrison Bader kon Realmuto zelf de derde run namens de thuisploeg binnenlopen. De problemen stapelden zich zo op voor Ohtani en de Dodgers. Zeker ook omdat Phillies-starter Cristopher Sanchez uitstekend stond te gooien. Tot de zesde inning.
Aanvankelijk was er niets aan de hand. Sanchez had al twee nullen staan toen Freddie Freeman met vier wijd op de honken kwam. Tommy Edman liet dit volgen door een single, maar de problemen begonnen toen Enrique Hernandez doorkwam met een 2-run RBI-double. De 3-0 was nu veranderd in een krappe 3-2 voor de Phillies, die weinig meer klaarspeelden tegen Ohtani. Of diens relievers. Pijnlijk werd het voor de thuisploeg in de zevende inning. Andy Pages en Will Smith stonden op de honken toen Teoscar Hernandez het voorbeeld van zijn naamgenoot volgde. Deze 3-run homerun zette de Dodgers op 5-3 in die zevende inning waarna de bullpen de rest deed.
UP NEXT:
Ook deze Division Serie gaat nu een rustdag in. Pas op dinsdag (00.00 uur Nederlandse tijd) staat Game 2 op het programma. Blake Snell zal dan als starter dienst doen voor de Dodgers, waar Ohtani zich weer uitsluitend richt op het slaan van de bal. Jesus Luzardo krijgt de schone taak die sterke slagploeg aan banden te leggen namens de Phillies.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
