Home Blog Pagina 307

Dallas heeft beet: Jason Kidd nieuwe head coach Mavericks

0

Het is inmiddels alweer een tijdje geleden dat head coach Rick Carlisle uit zichzelf vertrok en GM Donnie Nelson ontslagen werd. Beide waren meer dan tien jaar (succesvol) actief bij de franchise. Een van de twee vacatures is nu ingevuld. Jason Kidd wordt de nieuwe head coach van de Dallas Mavericks. Na de Celtics en Pacers zijn de Mavericks de derde ploeg die hun nieuwe head coach hebben gevonden.

ROMMELIGE START VAN ZIJN CARRIERE ALS HEAD COACH

Daar waar Kidd namelijk als speler zeer succesvol was, is dit als head coach nog niet echt het geval. Hij begon natuurlijk bij de Brooklyn Nets, waar het na een seizoen (2013-14) alweer voorbij was. Vervolgens was hij van 2014 tot 2018 de head coach van de Bucks. Toen hij daar in 2018 afscheid nam, besloot hij in 2019 assistent te worden bij de Lakers. Dat was hij, tot op dit moment, nog steeds. Met een kampioenschap vorig jaar als belangrijkste resultaat.

Nu gaat Kidd het dus weer als head coach proberen. De link met de Mavericks is natuurlijk vrij snel gemaakt. Kidd speelde zes jaar voor de Mavericks en won daar een kampioenschap. Dit deed hij samen met Dirk Nowitzki, nu advisor bij de ploeg uit Dallas, en Mark Cuban. Cuban is nog steeds de eigenaar van de Mavericks.

WAAR GAAT JASON KIDD MEE WERKEN?

SG’s Tim Hardaway Jr en J.J. Redick en C Boban Marjanovic zijn free agents, terwijl PF Nicolo Melli een restricted free agent is. Daarnaast is er nog een cluboptie voor C Willy Cauley-Stein ($4.1 mil) en een spelersoptie voor SG Josh Richardson ($11.6 mil). Zeker Hardaway Jr, Cauley-Stein en Richardson speelde een belangrijke rol bij het halen van de playoffs. Die zullen dus behouden of vervangen moeten worden.

De rest blijft, voorlopig, nog minimaal een jaar in Dallas. Luka Doncic wil graag een enorm contract gaan tekenen (heeft nu nog twee jaar contract voor $9 mil gemiddeld), terwijl de trade-geruchten rondom Kristaps Porzingis ook deze zomer weer aanwezig zullen zijn. Kortom: weer aan de winkel voor Kidd en de nieuwe GM, waar nog naar gezocht wordt.

Photo: Getty Images

NHL play-offs: Lehkonen stuurt Canadiens naar SCF

0

Het was buigen of barsten voor de Vegas Golden Knights. De ploeg die met zulke hoge verwachtingen aan de play-offs begon, keek afgelopen nacht in het Bell Centre uitschakeling recht in de ogen. Lukte het Peter DeBoer een antwoord te vinden op het oerdegelijke spel van de Canadiens of plaatst die club zich voor het eerst in bijna 30 jaar voor de Stanley Cup Final?

Tien jaar geleden is het dat er voor het laatst een Canadese club in de finale van de Stanley Cup stond. Destijds waren het de Vancouver Canucks, die in de finale moesten buigen voor de Boston Bruins. De laatste keer dat een Canadese franchise de titel pakte, was in 1993. Toen waren het de Montreal Canadiens en laat dat nou de club zijn die nu opnieuw heel dichtbij de finale is. Na het indrukwekkende optreden in Game 5 krijgen de Habs voor eigen publiek de mogelijkheid deze serie af te maken.

Ze hebben de historie in elk geval aan hun kant. In meer dan 60% van de gevallen won de thuisploeg Game 6 als ze daarmee ook de serie wonnen. Natuurlijk geeft dit geen enkele garantie, maar je kunt de geschiedenis maar beter in jouw hoek hebben. Voor de Golden Knights is het dus een must win. Zij worstelen al het hele seizoen op de powerplay en het zou wel lekker zijn als deze juist in deze elimination game op gang komt. Eenvoudig wordt dat niet, want de PK van de Canadiens faalde voor het laatst op 25 mei. Dat was de vierde wedstrijd in de eerste ronde van de play-offs.

DE HEADLINES

Net als in Game 4 kreeg Robin Lehner het vertrouwen van Peter DeBoer. Toen pakte dat goed uit. Om dat succes te herhalen, kon de goalie alle hulp gebruiken. Dat betekende dat ook de grote namen zich aanvallend eens moesten laten zien. Het was echter één van de grote mannen van Montreal die de score openden. Op de PP ramde Shea Weber, z’n eerste van de play-offs pas, na slecht uitverdedigen de puck voorbij Lehner. Het antwoord kwam echter al heel erg snel. Reilly Smith tikte van dichtbij binnen voor zijn eerste goal in tien wedstrijden.

De Golden Knights probeerden in de tweede periode het initiatief wat meer naar zich toe te trekken, maar Cole Caufield had andere plannen. Met een schitterende actie stuurde de jongeling Brayden McNabb het bos in en legde vervolgens ook Lehner in de luren: 2-1. Opnieuw moest Vegas in de achtervolging, maar telkens liep en ze zich stuk op Carey Price. Op hun beurt kwamen de Canadiens er af en toe gevaarlijk uit, maar een derde tegengoal stond Lehner niet toe.

Al vroeg in de derde periode sloeg de defensie van de Knights weer toe. De blueliners moeten het doen voor DeBoer en Alec Martinez gaf gehoor aan die oproep met de 2-2. Hoewel beide teams nog kansen kregen op de winnende, waren ze toch ook voorzichtig. Bang om een derde tegen te krijgen. Een verlenging was dan ook onvermijdelijk. Spannend was het deze hele serie al geweest, dus kon dit er ook nog wel bij. Heel lang hoefden de fans niet in spanning te zitten. Bij een uitbraak van de Canadiens belandde de puck voor de stick van Artturi Lehkonen en schroomde niet Montreal naar de SCF te sturen.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Eindstand in de serie: Montreal wint met 4-2

Traditie wint het van de hippe, nieuwe franchise. In de stad waar winnen een gewoonte was en ze de ene na de andere Stanley Cup wonnen, moesten ze 28 jaar wachten op een trip naar de finale. Niemand gaf de Canadiens een kans tegen de Leafs. En ze sleepten de serie uit het vuur. Niemand gaf ze een kans tegen de Golden Knights en na zes wedstrijden was het bekeken. Marc Bergevin heeft een vastberaden team op het ijs gezet met één echte superster. Juist die superster is op zijn best in de play-offs. In slechts drie van de laatste twaalf wedstrijden stond Carey Price meer dan twee goals toe en dan weet je als team dat je elke keer een goede kans op de zege hebt.

In Vegas zijn de druiven zuur. DeBoer verklaarde voor aanvang van het seizoen dat dit de beste ploeg was die hij ooit onder zich had, maar opnieuw schiet de coach tekort. De Knights hadden de grootst mogelijke moeite met de Minnesota Wild, verrasten daarna de Avalanche, maar de beste aanvallers kwamen tegen de Habs niet opdagen. Waar Jonathan Marchessault, Mark Stone, William Karlsson en Alex Tuch prima presteerden in de eerste rondes, daar moesten de verdedigers het doen in deze halve finale. En als coach weet je dat je dan in de problemen zit. De kern van de ploeg keert volgend seizoen terug, maar de druk neemt ook toe. Niet alleen komt er een nieuwe, jonge franchise bij in Seattle, maar de sterren in Vegas worden er ook niet jonger op.

Cover photo: Minas Panagiotakis/Getty Images

Pacers vinden nieuwe head coach: Rick Carlisle keert terug in Indiana

0

Nadat de Boston Celtics eerder deze week al hun head coach vonden, zijn de Indiana Pacers het tweede team dat zijn vacature heeft ingevuld. En hoe. Ex-Dallas Mavericks head coach Rick Carlisle is de nieuwe head coach van de Indiana Pacers. Hij keert terug op het oude nest. De voormalig Mavericks-head coach tekent voor vier jaar.

CARLISLE KEERT TERUG BIJ INDIANA

Carlisle was tussen 2003 en 2007 namelijk ook al head coach van de Pacers. Toch mag het alom bekend zijn dat Rick Carlisle tot nu toe vooral bekend is dankzij zijn prestaties als head coach van de Dallas Mavericks. Carlisle won met Dallas een kampioenschap in 2011 en was coach of the year in 2002. Na een seizoen waarin hij met de Dallas Mavericks werd uitgeschakeld door de Clippers, besloot Carlisle zelf weg te gaan. Hij heeft nu dus al een nieuwe baan gevonden. Indiana wordt na de Pistons, Pacers (1ste keer) en Mavericks zijn vierde baan als head coach.

Carlisle zal in Indiana Nate Bjorkgren gaan vervangen, die na een jaar al de laan uit werd gestuurd. De Pacers kwamen afgelopen seizoen terecht in het play-in toernooi, maar haalden uiteindelijk de playoffs niet. De Washington Wizards schakelde ze uit. Het koste Bjorkgren zijn baan.

WAAR GAAT CARLISLE MEE WERKEN?

Dat is voor elke head coach natuurlijk een belangrijke vraag. De situatie in Indiana is redelijk overzichtelijk. PG T.J. McConnell, SF Doug McDermott en JaKarr Sampson zijn allemaal free agents. Zeker de eerste twee speelde veel en vaak afgelopen seizoen. Die zullen of behouden of vervangen moeten worden. Verder is Cassius Stanley een restricted free agent. De rest ligt allemaal nog minimaal een jaar (of langer) vast.

De core, bestaande uit Malcolm Brogdon, Caris LeVert, Jeremy Lamb, T.J. Warren, Domantas Sabonis en Myles Turner, staat dus komend seizoen gewoon weer tot de beschikking van Rick Carlisle. Het is een team met potentie om in ieder geval de playoffs te halen. Een echte superster ontbreekt, maar het is en blijft een soliede playoff-team. Dat is de afgelopen jaren echter ook het probleem geweest. De playoffs worden meestal wel gehaald, maar daar bleef het dan ook bij. Het is aan Carlisle om hier verandering in te gaan brengen.

Photo: Kevin Jairaj-USA TODAY Sports

Suns winnen game 2 op bizarre manier, Trae Young verslaat ook Bucks in game 1

0

De Conference SemiFinals zijn gespeeld. De conference finals zijn begonnen. Het is tijd om de plekken voor de 2021 NBA Finals te gaan verdelen. In dit artikel een samenvatting van game 1 en 2.


WESTERN CONFERENCE


GAME 1 | #4 LOS ANGELES CLIPPERS – #2 PHOENIX SUNS: 103 – 104

De serie tussen de Clippers en Suns, beide nog zonder Chris Paul en Kawhi Leonard, is op een spectaculaire manier begonnen. Game 1 was al enorm close zonder echte verschillen te kunnen noteren, maar tijdens game 2 deden beide teams daar nog even een schepje bovenop.

Wederom waren er amper tot geen runs te bekennen en waren beide teams enorm aan elkaar gewaagd. Het was eigenlijk pas in de slotfase waarin het duel werd beslist. Paul George had de Clippers in het vierde kwart teruggebracht van een achterstand van zes punten en kreeg de kans om met een seconde of 15 te gaan (103-102 voorsprong) het duel met twee free throws nagenoeg te beslissen. Hij miste echter beide vrije worpen, waardoor de voorsprong maar een punt bleef. Zo kregen de Suns nog een kans om het duel alsnog te winnen. In eerste instantie miste Mikal Bridges een driepunter, maar de bal ging via een Clipper out of bounds. Toen mocht de thuisploeg nog een keer inbounden voor de zege. Het resultaat? Deze bizarre game-winner.

De Clippers hadden daarna nog een halve seconde, maar Paul George miste een driepunter. Zo wonnen de Suns op bizarre wijze met 103-104 en nemen ze een 2-0 voorsprong mee naar Los Angeles. Devin Booker (20 PTS) en Deandre Ayton (24 PTS, 14 REB en game-winner) speelde een goede wedstrijd, maar het was Cameron Payne die de show stal. Met 29 punten (career-high) en negen assists was hij de topscoorder van de wedstrijd. Zelfs Paul George (26 PTS, 6 REB en 6 AST) kon niet aan het puntentotaal van Payne tippen.

WEINIG VERSCHIL

Verder waren de statistische verschillen net zoals in game 1 enorm klein. De Clipper schoten wat beter van de driepuntlijn (38% om 23%), maar maakte weer minder field goals (36 om 41). Beide teams zijn overduidelijk enorm aan elkaar gewaagd, maar de Suns krijgen tijdens game 3 Chris Paul weer terug. Kawhi Leonard zal ook game 3 aan zich voorbij moeten laten gaan.


EASTERN CONFERENCE


GAME 1 | #5 ATLANTA HAWKS – #3 MILWAUKEE BUCKS: 116 – 113

In de andere serie, die nu pas begonnen is, mogen we ook niet klagen over vermaak en spektakel. Game 1 van de serie tussen de Hawks en Bucks zat er namelijk vol mee. Nadat de Hawks de 76ers in game 7 hadden uitgeschakeld en de Bucks eveneens 7 games nodig hadden om door te gaan vs de Nets, kon de Eastern Conference Final eindelijk beginnen. En hoe.

In de eerste helft was er weinig tot geen verschil tussen beide teams. In het derde kwart waren de Hawks, onder leiding van een bizarre Trae Young, de betere ploeg. De bezoekers wonnen het derde kwart met 34-26 en hadden zo een prima voorsprong opgebouwd om het vierde kwart mee aan te vatten. In dit derde kwart besloot Young zijn highlight-machine maar eens aan te zetten door een alley-oop of the glass te gooien en daarna bij een driepunter zijn schouders een beetje los te maken.

In het vierde kwart vonden de Bucks dat het wel gedaan was met de pret van de Hawks. Milwaukee begon goed te verdedigen en bleven aanvallend veel punten scoren. Zo stond de thuisploeg met nog vier minuten te gaan in het vierde kwart met zeven punten voor. Deze voorsprong was bij de laatste buzzer echter als sneeuw voor de zon verdwenen. De Hawks kwamen terug, wonnen vervolgens de free throw game en zagen Khris Middleton aan het einde een driepunter voor overtime missen. De Hawks wonnen, 116-113.

WEER EEN GAME 1 ROAD WIN VOOR DE HAWKS

Het is na de serie met de Knicks en de 76ers wederom een zege on the road voor de Hawks in game 1. Trae Young was met 48 punten, 11 assists en 7 rebounds wederom fenomenaal. Ook John Collins (23 PTS, 15 REB) was prima. Bij de Bucks waren het voornamelijk Giannis Antetokounmpo (34 PTS, 12 REB, 9 AST) en Jrue Holiday (33 PTS, 4 REB, 10 AST) die de Bucks op de schouders namen. Het was niet voldoende.

Bizar genoeg schoten beide teams 47 field goals en 8 driepunters raak. Het verschil in de wedstrijd was de free throws. De Hawks schoten er 14 raak, de Bucks 11. Kortom: ook in deze serie is het extreem close.

Photo: Joe Camporeale/USA TODAY Sports

NHL play-offs: Beauvillier en Isles dwingen Game 7 af

0

Het beloofde een heet avondje te worden in het stokoude Nassau Coliseum. Voor het eerst in dit postseason dreigde uitschakeling voor de New York Islanders en alsof dat nog niet genoeg was, wilden ze ook die blamerende 8-0 uit Game 5 rechtzetten. Titelverdediger Tampa Bay kon de borst nat maken, maar wat is er mooier dan onder deze omstandigheden plaatsing voor de Stanley Cup Final af te dwingen? Of dit is gelukt, lees je hieronder.

De frustraties liepen hoog op in de slotfase van Game 5. Tampa Bay was bezig met een regelrechte strafexpeditie en dat zinde de Islanders bepaald niet. De manier waarop ze het lieten blijken, viel niet bij iedereen in goede aarde. Zo liet Mathew Barzal zich gaan ten opzichte van Jan Rutta, maar de aanvaller kwam goed weg met alleen een boete. Hij kan dus spelen in Game 6 en de Isles hebben hun ster hard nodig. Als het even kan ook nog op de toppen van zijn kunnen.

Niet alleen heeft het keurkorps van Barry Trotz iets recht te zetten, maar ze moeten winnen om hun seizoen in leven te houden. Een nederlaag betekent dat de kluisjes leeggeruimd kunnen worden en dat de vakantie kan worden geboekt. Brayden Point zal hen daar maar wat graag een handje bij willen helpen. De aanvaller is bezig aan een 8-game scoring streak en heeft Reggie Leach bijna te pakken. In dienst van de Flyers kwam Leach in de jaren zeventig tot een 10-game scoring streak in de play-offs.

DE HEADLINES

De New York Islanders probeerden direct het publiek in de wedstrijd te trekken, maar de Tampa Bay Lightning trachtten de boel daar waar mogelijk te vertragen. Veel SOG vielen er aanvankelijk niet te noteren. Hits wel. Zonder dat er veel aan de hand was, moest Nikita Kucherov het ijs verlaten. Zonder hun Russische sterspeler kwamen de Tampa Bay Lightning aan het einde van de eerste periode op voorsprong. Brayden Point rekte zijn scoring streak nog verder op door voor de negende wedstrijd op rij in deze play-offs te scoren. Hij is er nu nog één verwijderd van het record van Reggie Leach.

De Islanders kregen in de tweede periode een uitgelezen mogelijkheid om langszij te komen. Ruim een minuut lang stonden ze met twee man meer op het ijs, maar Andrei Vasilevskiy stond pal en hield zijn doel schoon. De gelijkmaker kwam er niet. De 2-0 even na die PP wel. Anthony Cirelli ging op Varlamov af en schoof de puck in de goal. Zo gemakkelijk kwamen de Bolts niet van de Isles af. Nog voor het einde van de tweede periode bracht Jordan Eberle de thuisploeg terug in de wedstrijd: 2-1.

De fans in het Nassau Coliseum wisten wat hen te doen stond. Zij gingen hartstochtelijk achter hun Islanders staan. Een reactie op het ijs bleef niet achterwege, maar Vasilevskiy stond telkens in de weg. Tot Scott Mayfield een piepklein gaatje vond en de fans in extase bracht: 2-2. Hun zenuwen werden nog meer op de proef gesteld, want er volgde een OT. Die was koud een minuut onderweg toen Anthony Beauvillier het oude stadion opnieuw deed ontploffen. De Isles wonnen en dwongen daarmee een allesbeslissende Game 7 af.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in de serie: teams in evenwicht 3-3

Een serie die, als we Game 5 buiten beschouwing laten, zo close is verdient ook een Game 7. Anthony Beauvillier was de man die zijn team en alle fans daar ook op trakteerde. Hij onderschepte de puck en schoot voor het eerst sinds lange tijd weer eens met scherp. Daarmee gaven Beauvillier en de Islanders een antwoord op de vraag of er wel karakter in deze ploeg zit. Eerst 8-0 verliezen, vervolgens 2-0 achter komen en uiteindelijk nog winnen, getuigt van veel, heel veel karakter. Jon Cooper heeft wel kopzorgen. Zijn ster viel uit in Game 6 en het is de vraag of Kucherov zaterdag (02.00 uur Nederlandse tijd) fit is voor Game 7.

Cover photo: Frank Franklin II/AP Photo

Eerste vacature is ingevuld: Celtics vinden in Ime Udoka nieuwe head coach

0

Het invullen van de head coaching vacatures in de NBA is begonnen. De Boston Celtics zijn sinds het vertrek van Danny Ainge en de verandering van functie door Brad Stevens op zoek naar een nieuwe head coach. Ze zijn uitgekomen bij Nets-assistent Ime Udoka.

TOT NU TOE ALLEEN MAAR ASSISTENT

Kortom: het is de eerste keer dat Udoka als head coach aangesteld wordt. In de NBA is hij als assistent actief geweest bij de Spurs, 76ers en Nets. Als speler kwam hij in de NBA uit voor de Lakers, Knicks, Trail Blazers, Spurs en Kings. Een lange maar niet zo’n succesvolle carriere, want hij won namelijk geen enkele prijs. Individueel niet, maar ook met zijn team niet.

SITUATIE VAN DE CELTICS

Van alle spelers die nu bij de Celtics onder contract staan, zijn alleen Evan Fournier, Semi Ojeleye en Luke Kornet (unrestricted) free agents. Tacko Fall is een restricted free agent (Celtics kunnen alle aanbiedingen matchen), maar de rest ligt allemaal nog minimaal een jaar of langer vast. Wie wel weg is, is Kemba Walker. Hij werd niet zo lang geleden getrade naar de Thunder in ruil voor de 16de pick en centers Al Horford en Moses Brown.

De Celtics, met Jayson Tatum en Jaylen Brown als leiders en Robert Williams III als talentvolle center, hebben ook volgend jaar een roster waar de playoffs eenvoudig mee gehaald kunnen worden. Kortom: de nieuwe trainer (Udoka dus) en het vinden van een point guard om Kemba Walker mee te vervangen zal deze zomer de voornaamste focus zijn in Boston.

Photo: David Dow/NBAE via Getty Images

Eerste pick in de 2021 NBA Draft naar Detroit, Rockets en Cavaliers in de top 3

0

Afgelopen nacht vond de NBA Draft Lottery voor de 2021 NBA Draft plaats. De Detroit Pistons waren dit jaar de gelukkige. Zij zullen in juli als eerste mogen kiezen en zullen waarschijnlijk point guard Cade Cunningham of center Evan Mobley gaan oppikken. De Houston Rockets en Cleveland Cavaliers complementeren de top 3.

PISTONS KRIJGEN EERSTE PICK IN DE SCHOOT GEWORPEN

De strijd om de eerste pick in de 2021 NBA Draft ging dit jaar tussen drie teams: de Houston Rockets, Detroit Pistons en Orlando Magic. Alle drie de teams hadden 14% kans op de eerste pick. Het werden dus de Pistons, die daarmee waarschijnlijk hun point guard of center van de toekomst gaan draften. PG Cade Cunningham en C Evan Mobley zijn met afstand de twee beste spelers in deze draft class.

De Rockets, die dus ook 14% kans hadden, eindigen met de tweede pick. De derde pick was vervolgens een kleine verrassing ten opzichte van de percentages. Dez pick ging namelijk niet de Magic (14%) of Thunder (11.5%), maar de Cleveland Cavaliers (11.5%). Zij mogen de volgende maand dus als derde gaan kiezen.

ORLANDO MAGIC GROOTSTE VERLIEZER

Zoals net vertelt hadden de Orlando Magic een 14% kans op de eerste pick. Zij eindigen uiteindelijk met de vijfde pick. Zelfs de Toronto Raptors, die maar 7.5% kans hadden op de eerste pick, eindigen voor de Magic en grijpen de vierde pick. Een pijnlijke nacht dus voor de Magic (ondanks dat ze twee picks in de top 10 hebben), die sinds het weg traden van bijna al hun belangrijke spelers tijdens de trade deadline een nieuwe rebuild in zijn gegaan. Een fantastische nacht dus voor de Raptors, die de grootste winnaars van de nacht bleken.

De Thunder (11.5%), Warriors (9%), Magic (6%), Kings (4.5%) en Pelicans (4.5%) maken de top 10 af. Zij komen uiteindelijk allemaal uit waar ze van tevoren ook verwacht werden. De top 10 bestaat dan ook uit de teams die van tevoren de meeste kans hadden om daarin te komen. De pick van de Magic (van 3 naar 5), Thunder (4 naar 6) en die van de Raptors (van 7 naar 4) zijn de grootste veranderingen ten opzichte van de van tevoren bepaalde percentages.

De rest van de lottery was ook niet echt verrassend. De Hornets (4.5%), Spurs (1.8%), Pacers (1.7%) en Warriors (0.5%) eindigden allemaal zoals van tevoren verwacht.

Photo: Steven Freeman/Getty Images

NHL play-offs: Canadiens verrassen Knights in Vegas

0

Opgelucht keerden de Vegas Golden Knights terug naar het bloedhete Sin City. Ze wisten in OT van Game 4 te voorkomen dat de Montreal Canadiens al op matchpoint kwamen. Gesteund door de eigen fans mag Vegas nu proberen zelf op één zege van hun tweede Stanley Cup Final te komen. De Canadiens hebben daar zo hun eigen ideeën over. Welk team daadwerkelijk op de drempel van de finale komt te staan, lees je hieronder.

Voor het eerst in deze play-offs moesten de Canadiens buigen in OT. Vier keer trokken ze daarin zelf aan het langste eind, maar die mooie reeks eindigde na de gamewinner van Nicolas Roy in Game 4. Montreal is zelf ook bezig aan een mooie reeks. Van hun laatste zes uitwedstrijden verloren ze alleen Game 1 in Vegas. Nog beter zijn de prestaties op de PK. De laatste keer dat de Habs een goal op de powerplay moesten slikken, was in Game 4 tegen Toronto. Daarna was de PK 26 keer op rij de baas over de powerplay van de tegenstander.

Die powerplay baart Peter DeBoer al het hele seizoen zorgen. In het reguliere seizoen scoorde de PP nog geen 18% en met 10,3% gaat het in de play-offs zelfs nog slechter. De laatste keer dat ze een numeriek overwicht wisten uit te buiten was in Game 4 tegen de Colorado Avalanche. Daarna zijn de Knights 0-for-13 op de PP. Het goede nieuws is wel dat Chandler Stephenson mogelijk weer een bijdrage kan leveren in Game 5. Hij kan de aanval van Vegas een boost geven, want voorlopig moet het voornamelijk van de blueliners komen.

DE HEADLINES

Met Fleury en Stephenson terug in de line-up probeerden de Knights hun tegenstander onder druk te krijgen. Carey Price had het inderdaad ook wel wat drukker dan zijn collega, maar er gebeurde niets waar de Canadiens van in de war raakten. Het waren zelfs de bezoekers die als eerste toesloegen. Josh Anderson vloog naar Fleury, maar zijn inzet werd gekeerd. De rebound van Jesperi Kotkaniemi liet Flower echter kansloos.

Wie in de tweede periode een hartstochtelijk Vegas verwachtte, kwam bedrogen uit. De Knights kregen geen enkele grip op deze tegenstander en een fraaie aanval leidde zelfs tot de 0-2 van Eric Staal. Halverwege deze periode werd het zelfs nog mooier voor de Habs. Cole Caufield schoot de 0-3 binnen en dat was niet eens geflatteerd. De bezoekers waren heer en meester op het ijs in Nevada en kregen het publiek muisstil.

In de derde periode blies Max Pacioretty de wedstrijd nieuw leven in. De voormalig captain van de Canandiens scoorde al vrij snel de 1-3. Voor Vegas was dit het sein om een versnelling hoger te schakelen, maar veel dreiging kwam daar niet uit. De Canadiens hielden de controle en in de slotminuten bekroonde Nick Suzuki (1G, 2A) zijn prima wedstrijd (tegen zijn oude club) met een empty-netter. Met een 3-2 voorsprong in de serie stappen de Canadiens in het vliegtuig naar Montreal.

DE HIGHLIGHTS

UP NEXT

Tussenstand in de serie: Montreal leidt met 3-2

Vooraf gaven weinig mensen de Canadiens een kans tegen deze Golden Knights, maar de 3-2 voorsprong na vijf wedstrijden is dik en dik verdiend. In Montreal hebben ze hun zaken uitstekend voor elkaar en de Knights wisten zich in Game 5 opnieuw geen raad met deze tegenstander. Defensief staat het goed en aanvallend komen ze er, als de mogelijkheid zich voordoet, levensgevaarlijk uit. Peter DeBoer zal snel iets moeten verzinnen. De Golden Knights legden de lat, terecht, heel hoog dit seizoen, maar een nederlaag in Game 6 (vrijdag 02.00 uur Nederlandse tijd) betekent einde seizoen.  

Cover photo: Ethan Miller/Getty Images

Carl Nassib, de LGBTQ+ gemeenschap en de NFL

0

In de nacht van 21 op 22 juni Nederlandse tijd vertelde Las Vegas Raiders defensive end Carl Nassib op Instagram dat hij homoseksueel is. Een historisch moment, aangezien er nooit eerder een homoseksuele speler actief was in de NFL. Sinds de jaren zeventig zijn tientallen (voormalig) NFL- en college football-atleten uit de kast gekomen, maar geen van hen durfde dit gedurende hun carrière op het allerhoogste niveau. Nassib doorbreekt hiermee een taboe in een sport waar voornamelijk de traditionele mannelijkheid een grote rol speelt.

STEUN VANUIT NFL EN VER DAARBUITEN

Het statement van Nassib was kort, maar krachtig. “Ik ben hier in mijn huis in West Chester, Pennsylvania. Ik wilde jullie even vertellen dat ik gay ben. Dit wilde ik al een tijdje zeggen, maar ik voel me eindelijk comfortabel genoeg om het echt te doen. Mijn leven is top, ik heb de beste familie, vrienden en baan die ik me kan wensen. Ik ben een vrij gesloten persoon, dus ik hoop dat jullie begrijpen dat ik dit niet doe voor de aandacht. Ik vind gewoon dat zichtbaarheid en vertegenwoordiging (van de LGBTQ+ gemeenschap, red.) enorm belangrijk zijn. Eigenlijk hoop ik dat dit soort video’s ooit niet meer nodig zijn, evenals het hele proces van uit de kast komen”.

Naast de, helaas, gebruikelijke cynische, hatelijke en denigrerende opmerkingen kon Nassib ook op erg veel steun rekenen. Mark Davis, eigenaar van de Raiders, zei: “Het is 2021. All the power to Carl. Het verandert niet hoe ik naar hem kijk als persoon of als Raider”. Recentelijk gepensioneerde Patriots wide receiver Julian Edelman steunde Nassib eveneens en benadrukte het belang van de steun die Nassib uitsprak voor The Trevor Project. Ook de Las Vegas Raiders en NFL Commissioner Roger Goodell spraken hun steun uit voor de voormalig Penn State Nittany Lion. Diverse spelers in de NFL, zoals superster Saquon Barkley, maar ook andere LGBTQ+ iconen als Billie Jean King en Jason Collins prezen de Defensive End.

DONATIE NASSIB AAN TREVOR PROJECT

Carl Nassib gebruikte zijn statement niet alleen als coming out, maar ook om zijn steun uit te spreken voor The Trevor Project met een donatie van 100.000 dollar. The Trevor Project biedt crisisinterventie en zelfmoordpreventie voor de LGBTQ+ gemeenschap. Als een reactie op de donatie van Nassib verklaarde de organisatie dat het geld enorm zal helpen in “het opschalen van onze levensreddende crisisdiensten voor de meer dan 1,8 miljoen LGBTQ+ jongeren die jaarlijks serieus zelfmoord overwegen”.

Nassib noemde The Trevor Project “een fantastische organisatie, de nummer één zelfmoordpreventiedienst voor LGBTQ jongeren in Amerika en ze doen geweldige dingen. Ik ben blij om er onderdeel van te zijn, om ze op iedere mogelijke manier te helpen en ik kan niet wachten om te zien wat de toekomst brengt”.

DE WORSTELING VAN OUD-SPELERS

Mannelijkheid en extravagante heteroseksualiteit voeren de boventoon in de NFL. Dit uit zich onder andere in bezoekjes aan stripclubs en het gebruik van scheldwoorden gerelateerd aan homoseksualiteit. Kortom, het is een moeilijke omgeving om open te zijn over je seksualiteit als deze niet heteronormatief is. Voormalig speler Ryan O’Callaghan vertelde in 2017 voor het eerst publiekelijk dat hij gay is. In een interview in 2019 gaf hij een inkijk in homoseksualiteit in de NFL: “In ieder team zit denk ik tenminste één gay of biseksueel teamlid. Veel spelers zien het echter als iets dat een negatieve impact op hun carrière heeft”.

Voormalig defensive tackle Esera Tuaolo was ook open over zijn ervaringen als niet-openlijk homoseksuele NFL-speler. Zijn teamgenoten praatten denigrerend en negatief over homoseksuelen. Gedurende zijn negen jaar lange carrière moest hij meermaals zijn tong afbijten en alle hatelijke uitingen ondergaan. Met zijn verhaal wilde hij aankomende NFL-spelers bereiken en bewustzijn creëren van het feit dat ze waarschijnlijk ooit schouder aan schouder zullen staan met een gay teamgenoot.

Tualo en O’Callaghan zijn niet de enige NFL-spelers die pas later open durfden te zijn over hun seksualiteit. De bekendste naam is waarschijnlijk die van David Kopay. Hij was in 1975 de eerste voormalig major league-sporter die openlijk vertelde dat hij gay is. Enkele jaren later werd zijn autobiografie een bestseller, maar hij bleef voor altijd een outcast in de NFL. Zelfs in de jaren ’90 werd hem een coachingspositie ontzegd door zijn seksualiteit.

Een recenter voorbeeld is dat van Michael Sam. Hij kwam in 2014 tijdens zijn college-periode uit de kast. In de NFL Draft van 2014 werd hij in de zevende ronde gekozen door de toenmalige St. Louis Rams. Het moment waarop hij zijn vriend kuste, hield de gemoederen lang bezig. Hij wist het definitieve Rams-roster echter niet te halen, maar speelde later wel twee seizoenen bij de Montreal Alouettes. Daarmee werd hij de eerste openlijk homoseksuele speler in de CFL, de Canadian Football League.

MANNELIJKHEID, DE LGBTQ+ GEMEENSCHAP EN DE NFL

De NFL-cultuur van mannelijkheid, machogedrag en pure kracht bestaat sinds de oprichting in de jaren ’20 van de vorige eeuw. Spelers die anderen uit de wedstrijd beukten, werden in de jaren ’50 gevierd, maar kunnen nu schorsingen en boetes verwachten. Veel coaches, spelers en fans hadden toentertijd een verleden in of relatie met de strijdkrachten en namen de daar heersende opvattingen over homoseksualiteit mee naar de NFL; het werd gezien als de absolute tegenstelling van mannelijkheid.

VINCE LOMBARDI

De enige grote naam die zich in de jaren ’60 al met enige regelmaat opwierp als bondgenoot van homoseksuele (of gekleurde) spelers, was Vince Lombardi. De legendarische hoofdcoach van de Green Bay Packers, naar wie de Super Bowl-trofee vernoemd is, had zelf een homoseksuele broer en sprak zich regelmatig uit over het onderwerp. Ook had hij, als vroege-generatie Italiaans-Amerikaanse emigrant, genoeg te maken met huidskleurdiscriminatie.

Lombardi was niet alleen qua football zijn tijd ver vooruit, maar ook op maatschappelijk gebied toonde hij zich vele malen progressiever dan zijn tijd- en werkveldgenoten.

JAREN ’80 EN VERDER

De houding van Lombardi deed echter weinig met de algemeen heersende cultuur in de NFL. In de jaren ’80 werd homoseksualiteit namelijk zelfs nog gezien als onverenigbaar met een positie in één van de legeronderdelen in de VS; exemplarisch voor hoe er ook in de NFL naar gekeken werd. Een ander voorbeeld van de heersende standaarden rondom mannelijkheid in de sport is het overlijden van een 15-jarige offensive lineman in Texas. Max Gilpin overleed in 2009 aan de gevolgen van een zware zonnesteek nadat zijn coach hem een watje noemde.

Over het algemeen wordt american football historisch gezien gekenmerkt door conservatisme en traditie. De wortels van de sport liggen namelijk in het diepe zuiden; een regio die niet bekend staat om het openstaan voor zij die afwijken van de voor hen geldende normen en waarden in de samenleving. Echter, de NFL bevindt zich niet meer in de 20e eeuw. De sport is uitgegroeid tot een miljardenbusiness met spelers die vele malen modaal verdienen, die maatschappelijke iconen zijn en allemaal een belangrijke rol vervullen. Het was tijd voor verandering. Gezien de aandacht die gelijkheid voor de LGBTQ+ gemeenschap de laatste jaren krijgt, lijkt de NFL een zekere mate van verlichting te bereiken.

Evenals de rol die de NFL kan en moet spelen in de civil rights movement zijn ze echter vrij laat in hun steun voor de LGBTQ+ gemeenschap. Natuurlijk, het is lastig om een cultuur die decennialang gekweekt is een andere kant op te sturen, maar de invloed en reikwijdte van de NFL vereisen adequate actie. Deze stap van Carl Nassib lijkt, gezien de storm aan positieve reacties en steun vanuit de NFL, significant in de strijd voor gelijkheid voor de LGBTQ+ gemeenschap in de NFL en daarbuiten.

NASSIB BEGINT AAN ZESDE NFL-SEIZOEN

Carl Nassib speelde college football bij Penn State. Hij voegde zich bij dat team als een zogenaamde walk-on, een speler die niet gescout is of een beurs ontvangt. In zijn eerste twee jaar speelde hij niet, maar in zijn laatste jaar wist hij de basis te halen. Hij begon het seizoen toen met maar liefst tien sacks in slechts zes duels. Dat bleek voldoende om in een vroege ronde gekozen te worden in de NFL Draft. In 2016 kozen de Cleveland Browns hem in de derde ronde.

Nassib tekende vorig jaar een contract voor drie jaar en 25 miljoen dollar bij de Las Vegas Raiders. Komend seizoen wordt zijn zesde in de NFL. De eerste twee seizoenen speelde hij bij de Browns. Daarna volgden twee seizoenen bij de Tampa Bay Buccaneers en nu dus bij de Raiders.

Coverfoto: Ethan Miller/Getty Images

MLB Rookie Watch 2021: week 10-11

0

Sinds de vorige Rookie Watch zijn er veel verschuivingen geweest in het MLB-landschap. Meerdere spelers die regelmatig op de lijst stonden, raakten geblesseerd. Nieuwe namen stonden op of hervonden zich. Ryan Mountcastle zag en sloeg de bal uitstekend en Miami Marlins pitcher Trevor Rogers had na 13.0 innings een ERA van 1.38. Verder nog zes andere rookies in willekeurige volghorde.

RYAN MOUNTCASTLE (Baltimore Orioles)

Stats: .347 (17-uit-49), 4 HR, 2B, BB, 12 RBI, .972 OPS

Ryan Mountcastle was ongelooflijk in vorm. Hij zag de bal goed en dat is ook terug te zien in zijn statistieken. De 24-jarige eerstehonkman had een slaggemiddelde van .347 door in 49 slagbeurten zeventien keer een honkslag te slaan. Hij werd twee weken geleden al Player of the Week in de American League en zette dit niveau dus door in week tien en elf.

Van zijn zeventien honkslagen waren er vier homeruns. Drie van deze homeruns kwamen in dezelfde wedstrijd. In de tweede wedstrijd van de series tegen de Toronto Blue Jays sloeg hij vanuit de vijfde slagpositie twee homeruns tegen pitcher Alek Manoah en één tegen Anthony Kay. Ondanks zijn aanvallende prestaties mocht het niet baten. Door de tegenvallende bullpen verloren de Orioles uiteindelijk met 10-7.


TREVOR ROGERS (Miami Marlins)

Stats: 13.0 IP, 14 K’s, 2 BB, 6 H, 2 ER

Een rookie die meedraait tussen de grote pitchers van MLB; het lukt Trevor Rogers heel erg goed tot nu toe. In de afgelopen twee weken gooide hij 13.0 innings en daarin kreeg hij maar twee earned runs tegen. Dat komt neer op één per wedstrijd, want tegen de Colorado Rockies kwam hij tot 7.0 innings met één earned run en acht strikeouts. Vijf dagen later speelden de Miami Marlins in St. Louis tegen de Cardinals en toen kreeg hij weer slechts één earned run tegen. Dit keer gebeurde het alleen in 6.0 innings aan werk en gooide hij zes strikeouts.

Na week tien en elf staat de inningsteller voor Rogers op 81.2 innings dit seizoen. Daarin kreeg hij zeventien earned runs tegen, waardoor zijn ERA 1.87 is. Alleen Jacob deGrom (New York Mets, 0.50 ERA), Kevin Gausman (San Francisco Giants, 1.51 ERA) en Carlos Rodon (Chicago White Sox, 1.83 ERA) hebben een lager Earned Run Average dan de startende werper van de Miami Marlins. Hij is wel de leider in ERA van alle rookies.


RANDY AROZARENA (Tampa Bay Rays)

Stats: .286 (14-uit-49), 3 HR, 2 2B, 3B, 3 BB, 10 RBI, .878 OPS

Randy Arozarena vestigde in de playoffs van het vorige seizoen zijn naam en werd daarom één van de favorieten om Rookie of the Year te winnen. Echter is de Rookie Watch van week tien en elf pas de eerste keer dat de Cubaan voorbij komt. Hij moest hiervoor drie homeruns slaan, twee doubles, een triple en acht runs. Alleen mede-rookie van de Miami Marlins Jazz Chisholm (9 runs) liep vaker over de plaat.

In de wedstrijd met de Baltimore Orioles stonden Brett Phillips, Manuel Margot en Austin Meadows op de honken toen de 26-jarige rechtsvelder aan slag kwam. Terwijl de Tampa Bay Rays al een voorsprong hadde,n gooide Cesar Valdez een breaking ball over het hart van de plaat en deze kwam perfect op de knuppel van Arozarena. De Orioles lieten de umpires nog even kijken naar de bal, maar het was wel zeker een homerun. Daardoor was de eerte grand slam homerun van Arozarena’s carrière een feit.


JAMES KAPRIELIAN (Oakland Athletics)

Stats: 16.2 IP, 20 K’s, 8 BB, 10 H, 5 ER

Hij is de nummer tien prospect van de Oakland A’s, maar James Kaprielian laat zien dat hij in de top tien behoort. Hij gooide in de afgelopen twee weken 16.2 innings, verdeeld over drie wedstrijden. Deze waren tegen de Colorado Rockies, Kansas City Royals en New York Yankees. De wedstrijden met Royals en Yankees werden bijgeschreven als winst voor Kaprielian en de wedstrijd met de Rockies verloor hij. Hierdoor is zijn record dit seizoen 4-1 met een 2.84 ERA.

Zijn sterkste wedstrijd kwam tegen de Kansas City Royals. Hierin gooide hij zijn tweede quality start van het seizoen. Een quality start verdient een pitcher als hij 6.0 innings of meer gooit. Tegen de Royals kwam hij van het veld na precies 6.0 innings en dus schreef hij zijn tweede van het seizoen bij. In deze zes innings kreeg hij twee hits tegen en geen enkele earned run tegen. De voormalig Honkbalweekdeelnemer begint eindelijk zijn prospectstatus in te wisselen.


PATRICK WISDOM (Chicago Cubs)

Stats: .222 (8-uit-36), 4 HR, 5 BB, 6 RBI, .873 OPS

Patrick Wisdom verscheen uit het niets in de Rookie Watch en ook in deze editie keert hij terug. Een .222 slaggemiddelde is niet geweldig, maar van de acht hits die hij had verdween de helft van ballen over het hek. Daarbij kreeg hij ook nog vijf vrije lopen waardoor hij toch nog een .873 OPS had.

Waar hij in de Rookie Watch van week 8-9 nog gelijk kwam met het record van Aristides Aquino en Trevor Story, deed hij dat deze keer met het record van Hank Sauer. Sauer sloeg in 1949 negen homeruns of meer als Cubbie in zijn eerste twintig wedstrijden met het team. In de wedstrijd tegen de New York Mets sloeg hij zijn negende homerun het publiek in, waarmee hij gelijk kwam met Sauer.


LUIS GARCIA (Houston Astros)

Stats: 17.1 IP, 20 K’s, 5 BB, 16 H, 5 ER

Het is de derde week dat Houston Astros-pitcher Luis Garcia zijn naam vermeld ziet in de Rookie Watch en deze weken verdiende hij zijn plaats weer. Deze keer gooide hij tegen de Toronto Blue Jays, Minnesota Twins en Chicago White Sox 17.1 innings. Hij kwam hierin tot 20 strikeouts. Alleen de wedstrijd tegen de Twins was een teleurstelling, omdat hij niet voorbij de 4.1 innings kwam. Hij herstelde dit tegen de White Sox door zeven innings te gooien en maar één run tegen te krijgen. Zijn change-up was tijdens deze avond een probleem voor onder andere Brian Goodwin.


BOBBY DALBEC (Boston Red Sox)

Stats: .289 (13-uit-45), 3 HR, 2B, 2 3B, 2 BB, 8 RBI, .947 OPS

Bobby Dalbec brak vorig seizoen door bij de Boston Red Sox en deed dat in zijn eerste wedstrijd met een homerun in zijn eerste slagbeurt. In week tien en elf was hij ook goed in vorm. Hij sloeg 13 honkslagen, waaronder drie homeruns, twee triples en een double. Met zijn twee triples voerde hij alle rookies in de afgelopen twee weken aan.

Het heeft even geduurd, maar na zijn waanzinnige Spring Training is Dalbec eindelijk weer op dat niveau. De hype was in maart heel groot, maar nu vliegt hij onder de radar weer naar de bovenste regionen.


ZACH THOMPSON (Miami Marlins)

Stats: 12.0 IP, 14 K’s, 4 BB, 8 H, 2 ER

Last but certainly not least is Zach Thompson. Na Trevor Rogers is hij de tweede Miami Marlins-pitcher op deze lijst. Hij maakte op 7 juni zijn debuut in de Major Leagues tegen de Boston Red Sox. Hij gooide hierin maar 3.0 innings, met één strikeout en kreeg twee earned runs tegen. De Marlins verloren deze wedstrijd en Thompson kreeg direct een loss.

Zijn eerste winstpartij als pitcher en eerste honkslag kwamen in dezelfde wedstrijd. De Marlins gingen op bezoek bij de Arizona Diamondbacks en Thompson gooide het minimum aantal innings om in aanmerking te komen voor de winst. Na 5.0 innings werd hij van de heuvel gehaald, maar met zes strikeouts en nul vrije lopen en nul earned runs tegen. Ook kreeg hij het voor elkaar om tegen Max Fried een bal goed te raken, waardoor hij voor het eerst in zijn MLB carrière op de honken kwam te staan.

Coverfoto: Julio Cortez/AP Photo