Zoals gebruikelijk was de tweede week van de Wicked Wood SportAmerika Football Pool een stuk voorspelbaarder. De meeste deelnemers wisten namelijk 11 of meer duels goed te voorspellen. De weekwinnaar van week 1 — Andre van Dijk — had het lastig en zakt iets in het klassement. De nieuwe leider is Maarten Vrijsen en de gedeelde weekwinnaars van week 2 zijn Therry Engelen en Tim Dekker. Zij voorspelden — evenals zeven anderen — 13 wedstrijden correct en zaten met 54 punten het dichtst bij de totaalscore van MNF (52). Tot slot nog een eervolle vermelding voor de vele deelnemers die MNF-score goed hadden: Peter Martens, Ronald tb, Daan van de Ven, Justin Olthues, Menno van Gameren, Ruben de Regt, Jacob Wouter de Vries en Tom Verschoor.
Wicked Wood SportAmerika Football Pool stand na week 2
Week 2 had over het algemeen veel hogere scores in de Football Pool dan week 1. Er waren dan ook een stuk minder upsets en een stuk minder duels met een overduidelijke favoriet. Desondanks waren er nog steeds enkele verrassende uitslagen. De Saints lieten in week 1 niets heel van de Packers, maar moesten ditmaal hun meerdere erkennen in de Panthers. Aan de andere kant van het land in Seattle wonnen de Titans — na een slecht optreden in week 1 — van de Seahawks. De grootste verrassing was echter de nederlaag van de Kansas City Chiefs tegen de Baltimore Ravens. Een sterke wedstrijd van Lamar Jackson door de lucht en over de grond — gecombineerd met veel eigen fouten — was Kansas City te machtig.
In week 3 lijkt het erop dat er nog meer eenzijdige duels op het programma staan. Alleen in ontmoetingen tussen de Green Bay Packers en San Francisco 49ers, Tampa Bay Buccaneers en Los Angeles Rams, maar ook New York Giants en Atlanta Falcons lijkt het erop dat er vooraf geen extreem duidelijke favoriet is. Het duel tussen de New Orleans Saints en de New England Patriots is ook een groot vraagteken. Tegen de Packers waren de Saints ongenaakbaar. Zonder coaching staf en met de wankele versie van Jameis Winston ging het echter mis tegen de Panthers.
Heel veel succes in de derde week van de Wicked Wood SportAmerika Football Pool!
Wicked Wood SportAmerika Football Pool uitslag van week 2
Het nieuwe seizoen in de NBA gaat over minder dan een maand beginnen. Tijd om te beginnen met voorbeschouwen. De logische vragen zijn wie er kampioen wordt en wie er met welke awards vandoor gaat aan het eind van het seizoen. Wij legden deze vragen voor aan de NBA-redactie.
De meest belangrijke vraag is natuurlijk: wie staan er tegenover elkaar in de NBA Finals en wie trekt er aan het langste eind?
Lars Leeftink: Kampioen: Nets, Finals: Brooklyn Nets – Los Angeles Lakers
Ik zou wel gestoord zijn om vanuit het oosten niet de Nets als favoriet aan te wijzen. De Hawks, Bucks, 76ers en wellicht de Bulls gaan ze zeker uitdagen, maar op papier mogen de Nets de NBA Finals eigenlijk met dit roster niet twee keer achter elkaar mislopen.
In het westen is het wat onduidelijker. Je zou zeggen met het traden voor Russell Westbrook dat de Lakers en Clippers het wederom uit gaan maken met de Jazz en Suns. Het zijn in ieder geval ook dit seizoen die vier teams, en ik kies dan voor de Lakers.
Kortom: NBA Finals 2022 gaat tussen de Lakers en Nets, met de Nets als winnaar in zes games.
Thijs Verkuil: Kampioen: Nets, Finals: Brooklyn Nets – Utah Jazz
Enigszins gekleurd ben ik zeker, maar ik ga toch voor de Brooklyn Nets. In de Finals zullen zij tegen de Utah Jazz staan, maar hun grootste tegenstander dit seizoen zullen blessures zijn. Vorig seizoen waren de Nets voor mij al de grote favoriet voor de titel, maar door veel blessures raakte de ploeg niet ingespeeld op elkaar. Alsnog gaven ze vervolgens op halve kracht de Milwaukee Bucks hun moeilijkste playoff-serie. Dit jaar zal voor de Nets alleen geslaagd zijn als ze kampioen worden. Er is genoeg tijd om aan elkaar te wennen en als de langdurige blessures uitblijven rondom de playoffs, zie ik niemand hun stoppen.
Hun tegenstander in de Finals zullen de Utah Jazz zijn. Het is misschien een verrassing dat ik voor de Jazz kies en niet voor de Los Angeles Lakers of Phoenix Suns, maar met de veranderingen in het offseason zie ik kansen voor Utah. Rudy Gay en Hassan Whiteside zijn in de breedte twee hele goede versterkingen voor Utah. De Lakers zullen het lastig krijgen met hun spacing na het aantrekken van Russell Westbrook, de Suns zullen niet nog een keer het kunstje kunnen herhalen en de Los Angeles Clippers komen door de langdurige blessure van Kawhi Leonard ook te kort. Uiteraard zijn er nog veel meer goede teams in het Westen, maar ik verwacht niet dat de Golden State Warriors, Denver Nuggets of Dallas Mavericks genoeg in huis hebben om echt kans te hebben op de Finals.
Tim Hartog: Kampioen: Nets, Finals: Brooklyn Nets – Los Angeles Lakers
Als blessures geen roet in het eten gooien is alles minder dan een plek in de Finals een teleurstelling voor deze teams. De Lakers zullen mogelijk een trage start hebben, ingegeven door alle wijzigingen dit offseason. Toch verwacht ik richting de playoffs dat de Lakers boven komen drijven als favoriet uit het Westen. Aangenomen dat Russell Westbrook is aangetrokken om de voornaamste ball-handler te worden en zo LeBron James wat meer uit de wind te houden is er een fantastische ‘core’ van James, Anthony Davis en Westbrook aanwezig die het als ‘big 3’ prima kunnen opnemen tegen de drie supersterren van de Nets. Daarbij opgeteld de ervaring die met de role players werd binnengehaald deze zomer zou LA als geen ander een ploeg moeten zijn die weet hoe een seizoen op te bouwen om maximaal te presteren in de playoffs.
Dat geldt in mindere mate ook voor de Nets. De ervaring in de breedte is op papier minder aanwezig, ook in bijvoorbeeld de coaching staff, maar Brooklyn bewees in het afgelopen seizoen zelfs met een incomplete ‘grote 3’ tot de beste teams in de NBA te horen. Dat moet behalve hoop ook voldoende stimulans geven om dit jaar ‘all the way’ te kunnen gaan. Met Patty Mills en Paul Millsap werden twee nuttige en ervaren spelers aangetrokken en in de draft sloegen de Nets met Cam Thomas ook een slag. Blessures, en dus load management, lijken de sleutel tot succes voor Brooklyn dit seizoen.
In een finale kies ik de Nets. Simpelweg superieur in offensieve kwaliteit en de Lakers hebben een grote uitdaging om de verdediging op het niveau van vorig seizoen te krijgen. De identiteit van die ploeg ging overboord deze zomer met alle wijzigingen, duidelijk ten faveure van offensieve impulsen, met onder andere het aantrekken van Carmelo Anthony en Westbrook, beiden bekend als matige verdedigers. Om daar weer een sterk verdedigend geheel van de smeden zie ik niet zomaar gebeuren, en zeker niet in voldoende mate om de Nets af te stoppen in een 7-game series.
Ruben de Regt: Kampioen: Lakers, Finals: Brooklyn Nets – Los Angeles Lakers
Met de versterkingen van de Lakers denk ik dat zij kampioen worden. Het team zag er al goed uit en met Westbrook en Melo erbij heb ik er juist vertrouwen in dat zij het meeste kans maken. Zolang als de kern maar fit is tijdens de Finals, dan komt het goed. Ook tegen de Brooklyn Nets, waarvan ik denk dat zij de tegenstanders zullen zijn. Durant, Irving en Harden hebben nog steeds niet veel wedstrijden samen gespeeld. Toen ze er wel stonden zag het er echter onwijs indrukwekkend uit.
Niels van der Veen: Kampioen: Nets, Finals: Brooklyn Nets – Los Angeles Lakers
Deze vraag is eigenlijk dezelfde die vorig jaar gesteld werd, en waarop we hetzelfde antwoord kunnen geven: Lakers-Nets. Een prachtig affiche natuurlijk, maar niet waarop ik stiekem hoop. In het westen wordt het de Lake show die overal doorheen beukt, maar in het oosten liggen de kaarten wat meer open op tafel. Met de Bucks en Sixers om de positie van de Nets over te nemen, mochten blessures roet in het eten gooien.
De belangrijkste individuele award is natuurlijk de MVP award. Wie pakt na Jokic vorig jaar de MVP award?
Lars Leeftink: Giannis Antetokounmpo
Hij of Luka Doncic. Simpelweg omdat veel sterren momenteel eerder met elkaar spelen dan tegen elkaar en de de Griek en de Sloveen ook komend seizoen veel zelf zal moeten doen. Het enige nadeel wat hij heeft is dat zijn team het waarschijnlijk niet zo heel erg ver gaat schoppen. Giannis Antetokounmpo zou wat dat betreft toch mijn eerste keuze zijn.
Thijs Verkuil: Giannis Antetokounmpo
Jokic, Embiid, Giannis, Durant. Jokic, Embiid, Giannis, Durant. Ik pak een muntje erbij en maak er een knock-out toernooi van wie mijn MVP wordt. De afgelopen jaren was er vaak duidelijk één favoriet. ‘Triple-Double’ Westbrook, ‘Chef’ Curry of LeBron James bij de Miami Heat. Echter heb ik dat gevoel dit jaar totaal niet. De beste speler van de vier is Kevin Durant, maar met Kyrie Irving, James Harden, Joe Harris, Paul Millsap, Blake Griffin en LaMarcus Aldridge zal hij echt niet zoveel de bal hebben als de drie andere kanshebbers op deze prijs. Efficiënt zal hij wel zijn. Met een ploeg die veel wint, ben je dan automatisch een kanshebber.
De andere drie hebben een meer dominante rol in hun ploeg. Jokic en Giannis als echte spelverdelers en -bepalers en Embiid als waar beest rondom de ring en de vrije worp lijn. Gemiddeldes van 30 punten en 15 rebounds per wedstrijd zijn voor Embiid en Antetokounmpo echt geen utopie en Jokic zal de triple-doubles wel weer aan de lopende band binnenhalen.
Dus, waar heeft het mutje voor gekozen? Dat is Giannis Antetokounmpo. Na het kampioenschap gaat hij ‘rustig’ door met waar hij gebleven was. Een team dat wint, Giannis die gemiddeldes van 33 punten, 14 rebounds en 6 assists per wedstrijd noteert. Alle ingredienten voor een MVP, lijkt mij zo.
Tim Hartog: Nikola Jokic
Jokic kan blijven doen wat hij al deed en heeft te maken met een vrijwel gelijke ploeg als vorig jaar. Denver heeft de starters vastgelegd en liet zien zelfs zonder Jamal Murray boven verwachting te kunnen presteren. Dit jaar met Aaron Gordon, die zijn contract verlengde en nu een voorbereiding meedraait, zie ik Denver wederom bovenin (het Westen) mee draaien. Een vereiste om als MVP-kandidaat in de conversatie te komen, zo lijkt. Jokic zal opnieuw veel de bal hebben, erop los kunnen scoren en kunnen faciliteren. En belangrijk, zo niet cruciaal gebleken: Jokic is solide en blessurevrij. Speelde alle 72 wedstrijden vorig seizoen en juist op dat vlak legde naaste belager Joel Embiid (51) het af.
Ruben de Regt: Luka Doncic
Hij blijft me elk jaar verbazen en als Jokic het afgelopen jaar kon winnen, dan Luka dit jaar. Komt goed.
Niels van der Veen: Joël Embiid
Vorig jaar was ik al als een van de weinigen overtuigd van dat hij de MVP moest worden, en dat trek ik dit jaar gewoon door. Ik snap het Doncic, Jokic, en Durant verhaal, maar zolang je als big man 30 punten en 15 rebounds pakt en eigenlijk geen zwaktes in je spel hebt zitten (blessures daargelaten, maar wie heeft daar geen last van) ben je voor mij al gewoon MVP van het seizoen. Vorig seizoen ben ik flink geld verloren met mijn overtuiging, maar dit jaar verdien ik die centen dubbel en dwars terug!
Na de NBA Draft hebben we er weer een hele lading rookies bij. De top picks zullen favoriet zijn, maar ook de ‘mindere goden’ zullen meteen een goede indruk willen maken. Wie pakt de Rookie of the Year award?
Lars Leeftink: Jalen Green
Geen twijfel over mogelijk wat mij betreft. De enige speler waarvan ik denk dat hij hem zou kunnen uitdagen is Jalen Green. Cunningham is echter de meest NBA-ready speler in deze draft en krijgt bij de Pistons ook meteen een grote rol. Dit zal bij Green echter niet anders zijn, waardoor het tussen hun twee zal gaan. Ik kies voor Green.
Thijs Verkuil: Davion Mitchell
Waar het makkelijk is om te kiezen voor Cade Cunningham of Jalen Green als eerste picks bij teams waar ze echt veel ruimte gaan krijgen, ga ik voor een speler die in de Summer League al mijn hart heeft gestolen: Davion Mitchell.
Het was de eerste Summer League-wedstrijd waar ik voor ging zitten: Sacramento Kings -Golden State Warriors en Mitchell viel mij direct op. Die gast heeft een motor zonder uitknop en ik denk dat James Bouknight en Payton Pritchard ‘s nachts nog steeds schreeuwend wakker worden. Aanvallend was hij zeer solide met bijna 11 punten en 6 assists per wedstrijd en 48% van achter de driepuntslijn. Het is toch vooral verdedigend waar hij uitblinkt. Je zet de TV aan om Mitchell te zien verdedigen en de stuipen op het lijf te jagen van zijn tegenstander. Uiteindelijk wonnen Mitchell en de Kings de Summer League en werd hij samen met rookie Cam Thomas van de Brooklyn Nets verkozen tot co-MVP. Mitchell is ook mijn keuze voor Rookie of the Year.
Tim Hartog: Jalen Green
Green is een scorer, en daar wordt bij een ROY verkiezing toch al snel naar gekeken. Daarbij komt Green in een goede situatie terecht waarin hij waarschijnlijk meer dan voldoende minuten kan spelen om zijn aandeel in de aanval van de Rockets naar zijn hand te kunnen zetten. De, vooral aanvallende, potentie is aanwezig. In een jong, talentvol team als dat in Houston nu wordt klaargestoomd krijgt hij daarnaast de ruimte om die optimaal te benutten.
Ruben de Regt: Cade Cunningham
Ik ga voor de eerste draft pick van 2021: Cade Cunningham. Jalen Green is misschien beter voorbereid vanwege de G-League, maar ik ben het meest onder de indruk van Cunningham.
Niels van der Veen: Cade Cunningham
Eerlijk gezegd heb ik vorig jaar voor het eerst college basketbal gekeken, dus het is allemaal vrij nieuw voor mij om te bepalen welke speler nou goed is en wie niet. De logische keuze zou zijn om te gaan voor de nummer 1 pick Cade Cunningham. Toch kies ik niet voor hem. Ik heb de highlights gezien van de meeste spelers, en daar viel me een speler positief op: Davion Mitchell. Hij is een speler die het gewoon gaat maken in de NBA. Een carrière van 10-15 jaar zou me niks verbazen met zijn motor, en defensieve skillset.
Nadat vorig jaar Rudy Gobert, voor sommigen, als verrassing de defensive player of the year won, zijn er dit jaar weer meerdere kandidaten. Wie van deze kandidaten pakt de titel?
Lars Leeftink: Rudy Gobert
Gobert of de zeer ondergewaardeerde verdediger Anthony Davis. Simpelweg omdat deze twee spelers de beste verdedigers op deze planeet zijn en ze allebei bij een fantastisch team speelt. Er zijn zat andere opties, zoals Gobert, Ben Simmons, Draymond Green en Kawhi Leonard, maar dit zijn voor mij duidelijk de eerste opties. Ik ga uiteindelijk toch voor Rudy Gobert.
Thijs Verkuil: Rudy Gobert
Ja, hier gaan we niet te veel woorden aan vuil maken. Hoe graag ik ook wil dat het Davion Mitchell wordt, gaat deze andermaal naar Rudy Gobert. Beste shot blocker, één van de beste rebounders in één van de beste teams qua defense. Félicitations Rudy, c’est pour toi!
Tim Hartog: Rudy Gobert
Vooral gegeven de omstandigheden. Utah bleef redelijk intact deze zomer en er is geen reden aan te nemen dat Gobert in een neerwaartse spiraal zit of om een andere reden defensief niet zijn stempel kan drukken zoals hij dat al drie seizoenen doet. Of hij daarmee de beste verdediger in de NBA is, lijkt een discussie die bijna losstaat van deze award. Hoe gek dat ook klinkt (verschil perimeter verdediger vs. rim protector red.).
Feit is dat Gobert het anker vormt van een solide verdedigende ploeg in Utah die het naar verwachting in het reguliere seizoen opnieuw goed zal doen. Zeker nu zowel Donovan Mitchell als Mike Conley weer terug zijn van blessures. Dat geldt uiteraard niet voor zijn grootste concurrent Ben Simmons, die door zijn huidige situatie waarschijnlijk wegvalt als voornaamste alternatief voor Gobert. Als zowel de Fransman als zijn ploeg enigszins naar verwachting presteren zal hij opnieuw frontrunner zijn voor DPOY. Zo niet dan houd ik Bam Adebayo goed in de gaten.
Ruben de Regt: Jrue Holiday
Holiday verdient alle erkenning voor zijn defense. Giannis is de ster van de Bucks, maar Jrue was zo ontzettend belangrijk met zijn verdedigende plays op de belangrijke momenten.
Niels van der Veen: Rudy Gobert
Net als bij Embiid was ik vorig jaar overtuigd van Ben Simmons. Als een ding duidelijk is, is het dat deze situatie voor niemand gunstig is en zeker niet voor hem. Daarmee ligt hij al uit de race voor de DPOY. Dan blijven er maar twee mensen over: Rudy en Giannis. Beide spelers zijn top of the class qua verdedigen. Toch kies ik hier voor Rudy Gobert. Grootste reden? Blocks en defensive ratings.
Voor Jordan Clarkson was er vorig seizoen niet zo veel concurrentie voor de 6th man of the year award. Lou Williams kwam niet in de buurt van zijn 6th man of the year rol. Gaat Clarkson het dit jaar weer waar maken, of pakt iemand anders zijn titel af?
Lars Leeftink: Jordan Clarkson
Het was vorig jaar niet spannend, en tenzij hij geblesseerd raakt zal dat komend seizoen niet anders zijn. Hij zal weer de rol van sixth man op zich nemen bij de Jazz en gaat daar heel veel kansen en minuten krijgen om zijn statistieken van vorig jaar te evenaren of zelfs te verbeteren.
Thijs Verkuil: Jordan Clarkson
Het begint een beetje een feestje te worden voor de Utah Jazz en Brooklyn Nets, want mijn twee favorieten van deze prijs zijn Jordan Clarkson en Joe Harris. Clarkson heeft vanaf de bank bij de Utah Jazz de meest vrije rol van alle bankspelers in de NBA lijkt het wel. Hij draagt de aanval op de momenten dat Donovan Mitchell niet speelt en krijgt alle vrijheid. Het vorig jaar al tot deze prijs en zijn rol zal dit jaar niet veel anders zijn: topfavoriet.
Een belangrijke outsider voor mij is Joe Harris. Als één van de beste schutters in de NBA, behalve in de playoffs tegen Milwaukee, is Harris gebaat bij ‘spacing’. Zet een aanval op hem heen met spelers zoals Durant, Harden, Irving, Mills, Thomas, Griffin of Aldridge, en je weet dat je veel ruimte gaat krijgen. De nieuwe bigs voor Brooklyn lijken er voor te zorgen dat Harris vanaf de bank zal komen, maar met de potentiële ruimte voor zijn schoten, hoeft dat geen impact te hebben op zijn stats. Afhankelijk van hun (nieuwe) rol bij hun teams, zijn Carmelo Anthony, Tim Hardaway Jr., Derrick Rose, Joe Ingles en Rudy Gay gevaarlijke outsiders.
Tim Hartog: Rui Hachimura
Hoewel ik ook zijn nieuwe teamgenoot Kentavious Caldwell-Pope kan noemen, afhankelijk van de startende formatie die coach Wes Unseld Jr. zal kiezen. Hachimura is in Washington al zijn twee seizoenen starter, ontwikkelt zich gestaag en bewijst een solide onderdeel van het team te zijn. Een allround speler die voor de Wizards een uitstekende 6th man zou kunnen zijn, mocht dat in overweging worden genomen. En met gemiddeld 13.8 punten per wedstrijd is de basis voor een succesvolle 6th man-of-the-year campagne gelegd. Als Hatchimura zijn driepunters tegen iets meer dan zijn huidige 32,8% kan raak schieten zou hij gemakkelijk wederom 14 punten, of meer, per wedstrijd moeten kunnen scoren. Dan maak je een goede case. Moet alleen Jordan Clarkson niet weer uitschieten naar een gemiddelde van ruim 18 punten…
Ruben de Regt: Jordan Clarkson
Ik ga gewoon weer voor Jordan Clarkson. Die heeft zo ontzettend veel indruk gemaakt vorig jaar. Dat had ik ook nooit van hem verwacht toen hij nog bij de Lakers speelde bijvoorbeeld. Ben nooit fan van hem geweest, maar hij heeft zich vorig jaar echt bewezen.
Niels van der Veen: Jordan Clarkson
Clarkson gaat zijn kunstje van vorig jaar herhalen. Hij heeft de beste rol die je maar kunt hebben. Je komt van de bank, speelt tegen de mindere goden, scoort er lekker op los, en als je het een avondje niet hebt is het eigenlijk ook niet echt een probleem. Hij heeft ook de vrijheid van de staff om zo nu en dan eens lekker te gaan beesten en goed te zijn voor 40+ punten.
Dan gaan we verder met de Most Improved Player of the year. De titel ging vorig jaar naar Julius Randle, die een beren sterk seizoen draaide. Wie wordt zijn opvolger?
Lars Leeftink: JA Morant
Michael Porter Jr is hier een hele makkelijke keuze, maar ik ga voor JA Morant. Nu John Wall geen onderdeel meer is van de plannen van Houston mag een Kevin Porter Jr samen met Jalen Green het scoren op zich gaan nemen. Hij speelde vorig jaar al prima in zijn periode bij de Rockets, en ik denk dat hij deze vorm komend seizoen door zal trekken. Hij was zeker ook een prima optie. Toch zit er een breakout-seizoen van Morant aan te komen. hij is gewoon beter dan zijn statistieken de afgelopen twee jaar laten zien. Maak je klaar voor Morant-season!
Thijs Verkuil: Shake Milton
Eerlijk gezegd kijk ik altijd eerst even bij de verwachtingen van de bookmakers als het gaat om de ‘MIP’. Het is natuurlijk lastig om te voorspellen welke ‘nobody’ ineens een grote stap gaat maken en daarom kiezen zij voor grote namen. Zij hebben Shai Gilgeous-Alexander en Zion Williamson als topfavorieten en dat begrijp ik ook wel. Toch ga ik zelf voor een speler die nog een stuk lager staat bij alle bookies, namelijk Shake Milton.
Met alle problemen rondom Ben Simmons verwacht ik dat Milton een stuk meer minuten kan gaan maken dan vorig seizoen, toen hij er slechts 23 per wedstrijd speelde. Nieuwe guards zijn er niet bijgekomen in Philadelphia, dus zal hij zeker meer touches en minuten gaan krijgen. Vorig jaar noteerde hij dus 13 punten en 3 assists per wedstrijd in 23 minuten. Mijn voorspelling is dat hij dit jaar richting de 18 punten en 5 assists en 28 minuten per wedstrijd kan gaan.
Een sterspeler die voor mij hier toch als outsider genoteerd kan worden is Jayson Tatum. Met Ime Udoka als nieuwe coach zal er ook een nieuw spelsysteem gehanteerd worden. In de playoffs liet Tatum al zien goed om te kunnen gaan met ‘hero-ball’, dus een nog grotere rol voor de forward lijkt mij niet heel raar. Kortom: een outsider voor MIP.
Tim Hartog: Myles Turner
Al zal dat voor een groot deel afhangen van hoe hij gebruikt zal worden door zijn nieuwe coach Rick Carlisle. De frontcourt in Indiana van Turner met Domantas Sabonis zorgt al jaren voor discussie. Aan Carlisle nu de taak beide heren zo optimaal mogelijk naast elkaar te laten presteren. Voor Turner een uitgelezen kans zijn carrière nieuw leven in te blazen. Veelvuldig genoemd in trade rumours en afgelopen seizoen ook lang geblesseerd (speelde slechts 47 wedstrijden red.).
Het wordt tijd om te laten zien waartoe hij in staat is. In ieder geval meer dan het blokken van meer dan drie schoten per wedstrijd. Aan de signalen vanuit Indiana is al duidelijk dat er een absolute klik is tussen Turner en coach Carlisle. Als dat zich kan vertalen naar het veld dit seizoen, en Turner blessurevrij blijft, zijn de ingrediënten daar voor een grote stap voorwaarts voor Turner. Zeker in aanvallend opzicht.
Ruben de Regt: Bol Bol
Eigenlijk is dit een wilde gok en het was de eerste speler die bij me op kwam. In de Disney bubbel liet ie van zich horen, maar stelde vorig jaar teleur.
Niels van der Veen: Zion Williamson
In zijn derde jaar gaat Zion laten zien wat hij écht kan. Hij heeft vorig seizoen zijn eerste volledige seizoen meegedraaid en gaat nu een niveau omhoog. Talent om zich te verbeteren heeft hij genoeg, en nu Steven Adams weg is heeft hij meer ruimte om te doen waar hij goed in is.
Tom Thibodeau won vorig jaar de Coach of the year, waarin hij met de Knicks een bijzonder goed seizoen draaide. Wordt het dit jaar weer een coach van wie vooraf niet werd gedacht dat hij er met de prijs vandoor zou gaan, of gaat het de coach van een topteam worden?
Lars Leeftink: Nate McMillan
McMillan van de Atlanta Hawks. Hij nam het vorig seizoen over en kreeg het voor elkaar om de Hawks naar de Conference Finals te leiden. Komend seizoen zet hij deze lijn gedurende een volledig seizoen door en gaat hij van de Hawks zeker aanvallend gezien een power house maken.
Thijs Verkuil: Steve Nash
Een winnende coach is een goede coach. Daarom verwacht ik hier dat Steve Nash zijn eerste ‘COTY’ in de wacht gaat slepen. Na een jaar vol nieuwe ervaringen en ondersteuning van Mike d’Antoni, staat hij er dit jaar alleen voor. Als hij de defense van de Brooklyn Nets op orde krijgt, vallen ze bijna niet te verslaan met de aanvallende krachten die ze al in huis hebben. De eerste seed in het oosten zal dan een formaliteit zijn en is Nash topfavoriet voor deze onderscheiding.
Tim Hartog: Steve Nash
Als Brooklyn dit seizoen als verwacht in de top van het Oosten meedraait zou een Coach of the Year voor Nash verdiend zijn. Drie supersterren, allen in staat om eigenhandig een team naar de playoffs te leiden, in goede harmonie naar succes coachen is een prestatie op zich. En zonder Mike D’Antoni naast zich komend jaar misschien wel nog extra knap.
Ruben de Regt: Monty Williams
Hij verdiende het vorig jaar al iets meer dan Tom Thibodeau, maar goed wat hij deed was ook bizar.
Niels van der Veen: Billy Donovan
Coach of the Year is dit jaar een makkelijke en het verbaasd me dat niemand hem nog genoemd heeft: Billy Donovan. Met de Bulls gaat hij het dit seizoen ver schoppen en dat levert hem de award op. Een beetje op dezelfde manier waarop Thibs vorig jaar won: Solide spel, goede spelers en weinig gedoe rond het team en het belangrijkste: winstpartijen.
Als laatst hebben we dan nog de persoon die het hele team bij elkaar brengt: de Executive. Vorig jaar was James Jones de winnaar als executive van de Phoenix Suns. Wie gaat dit seizoen het beste team bij elkaar sprokkelen en pakt daarmee de Executive of the year award?
Lars Leeftink: Marc Eversley of Artūras Karnišovas
Beide van de Bulls. Wie ze ook aanwijzen, de Bulls hebben dit seizoen een prima team bij elkaar gezet dat komend seizoen de playoffs gaat halen. En dat is voor een team als de Bulls, die dit al een tijdje niet meer hebben meegemaakt, al een prima prestatie. Dit is dan vooral mogelijk gemaakt door het front office, waar ze vervolgens op deze manier credit voor zullen krijgen.
Thijs Verkuil: Marc Eversley of Artūras Karnišovas
DeMar DeRozan, Lonzo Ball, Alex Caruso, Alize Johnson en Tony Bradley. Dat zijn vijf van de zeven nieuwe spelers die deze zomer voor de Chicago Bulls tekenden. Halverwege het vorige seizoen werd ook Nikola Vucevic aangetrokken en hoewel dat niet meetelt voor de prijs van dit seizoen, is de front office van de Chicago Bulls favoriet. Normaal kies ik hier een naam, maar of nou de General Manager Marc Eversley of President of Basketball Operations Artūras Karnišovas hier verantwoordelijk voor is, weet ik niet zeker.
Met DeRozan en Ball heeft het team er twee goede starters bij. Alex Caruso en Tony Bradley laten het niet altijd in de stats zien, maar kunnen vanaf de bank erg nuttig zijn voor hun team. Dat geldt ook voor Alize Johnson, die bij de Brooklyn Nets het kind van de rekening was. Johnson maakte afgelopen seizoen indruk met onder andere een wedstrijd met daarin 20 punten en 20 rebounds vanaf de bank en verdiende direct een driejarig contract, dat later werd ontbonden om LaMarcus Aldridge vast te leggen. Caruso, Bradley en Johnson voegen dus ook zonder de bal veel toe aan een team. Tevens heeft Chicago met Zach LaVine, Nikola Vucevic, DeMar DeRozan, Lonzo Ball en Patrick Williams al een zeer goede starting line-up aanwezig.
Dit team gaat zeker hun wedstrijden winnen en zal mikken op een plaats in de playoffs. Als dat lukt, zal het front office dé kanshebber zijn voor deze prijs.
Tim Hartog: Travis Schlenk
Travis Schlenk, Atlanta Hawks. Een van de succesverhalen van vorig seizoen en dat met de nodige nieuwe spelers. Schlenk bracht onder andere Danilo Gallinari, Bogdan Bogdanovic en Rajon Rondo binnen en drafte Onyeka Onkongwu als zesde pick in de 2020 draft. Uitgezonderd Rondo, die al snel werd geruild voor Lou Williams, bewezen allen zich als nuttige spelers. Zo niet belangrijk. Nu Trae Young en John Collins zijn vastgelegd, lijkt zicht een team te vormen dat nog jaren serieus mee kan doen in het Oosten. Als dat komend seizoen weer tot een diepe playoff run leidt, verwacht ik dat Schlenk tenminste wordt genoemd.
Ruben de Regt: Rob Pelinka
Ja het zijn de Lakers en het is al een soort van superteam, maar hij heeft twee van mijn favoriete spelers (Westbrook en Melo) naar de Lakers gebracht. Alleen daardoor al is hij mijn Executive of the Year.
Niels van der Veen: Marc Eversley of Artūras Karnišovas
Marc Eversley of Artūras Karnišovas van de Bulls natuurlijk. Met DeMar DeRozan, Lonzo Ball, Alex Caruso, Alize Johnson en Tony Bradley als nieuwe speler zijn ze de winnaar van het offseason. Je kan eigenlijk niet anders kiezen tenzij er nog iets heel geks gebeurd. Dat is natuurlijk nog wel mogelijk, want er speelt een ontevreden speler ergens in de Brotherly City of Love heb ik vernomen… Het zou me niks verbazen als de Nets of Lakers er met hem vandoor gaan, maar dat is nog even toekomstmuziek.
Dat Tampa Bay na de nederlaag van Kansas City de nieuwe nummer 1 in de NFL Power Rankings is, is niet meer dan logisch. Daarachter zijn de verschillen echter heel klein en dat maakte het lastig om de ploegen te rangschikken. De komende weken vinden er ongetwijfeld nog wat behoorlijke verschuivingen plaats.
1. (2) Tampa Bay Buccaneers
De Bucs wonnen voor de negende keer op rij (inclusief de play-offs) en opnieuw wist de ploeg van Tom Brady meer dan dertig punten te scoren. Dat is een record. Als er iets negatiefs over de Bucs te vertellen is, dan is het dat het de Falcons na een sterke eerste helft terug in de wedstrijd liet komen.
2. (3) L.A. Rams
De combinatie van Aaron Donald en Jalen Ramsey is dodelijk. Aanvallend hadden de Rams niet de beste wedstrijd. De mislukte punt was hilarisch en leverde Indianapolis ook nog eens zeven punten op, maar uiteindelijk was het de interceptie van Ramsey die de wedstrijd in het slot gooide.
3. (1) Kansas City Chiefs
Verliezen bij de Baltimore Ravens is geen schande, ook al was het pas de eerste (!) nederlaag van Patrick Mahomes in september. Wel zal er worden nagepraat over de manier waarop het gebeurde. Kansas City had twee dure turnovers in de aanval en verdedigend wist het op geen enkele manier de run van de Ravens te stoppen.
4. (7) Baltimore Ravens
Dit was een statement win van de Ravens; al leek het daar in het begin niet op. Al na vijftig seconden gooide Lamar Jackson een pick-six, niet veel later gevolgd door een interceptie in de redzone. In tegenstelling tot vorige week kwamen de Ravens nu weg met de twee turnovers van hun quarterback, maar dat zal niet wekelijks het geval zijn.
5. (5) Cleveland Browns
De fans van de Browns hielden zondag hun adem in toen Baker Mayfield met een pijnlijke arm naar de kant moest. Gelukkig viel de schade mee voor de quarterback en kon hij zonder een snap te missen terugkomen. Toch was de passing game niet optimaal. Hopelijk voor de Browns lag dit aan de blessure. Uiteindelijk was het voldoende om de Texans te verslaan, maar het zal zondag tegen de Bears wel beter moeten.
6. (6) Buffalo Bills
Wie naar het scorebord kijkt verwacht dat het een overtuigende revanche was van Josh Allen en zijn manschappen. Toch was het in de eerste helft niet eens zo heel goed. Positief zoals de SportAmerika-redactie altijd is, geeft dat alleen maar aan dat er ondanks een 1-1 record nog veel groei in de verrassing van vorig seizoen zit.
7. (8) Green Bay Packers
Ondanks de ruime zege op de Lions blijven er ook bij de Packers voldoende vraagtekens over. Vooral over de verdediging die er in de eerste helft niet in slaagde om Jared Goff af te stoppen. Dat ze in het achtste kwart van het seizoen pas hun eerste sack wisten te noteren, zegt veel over de defensie.
8. (9) Arizona Cardinals
Kyler Murray was bij vlagen weer ongrijpbaar. De jonge quarterback lijkt in zijn scrambles steeds meer op Mahomes. Toch waren er twee dure fouten die de Cardinals bijna de zege kostten. Vooral de pick-six was erg kostbaar. Toch kostte het de ploeg niet de overwinning, want de Vikings misten de winnende field goal.
De verwachting was dat Jimmy Garoppolo het moeilijk zou maken om hem te vervangen zolang de 49ers blijven winnen. Toch was het spel aanvallend tegen de Eagles niet best en wordt de roep om Trey Lance alleen maar groter. Je mag namelijk verwachten dat wat de aanval laat zien tegen betere ploegen als de Lions en Eagles niet voldoende is.
10. (4) Seattle Seahawks
De Seahawks kwamen aan het einde van de wedstrijd tegen de Titans hard terug op aarde. Tot aan het einde van het derde kwart leek er niets aan de hand, maar ineens begon de aanval te stokken en gaven domme penalty’s de Titans de kans om terug te komen in de wedstrijd. Of nou ja, Derrick Henry, want hij was echt niet te houden voor de Seahawks.
11. (14) Dallas Cowboys
Greg Zuerlein herstelde zich uitstekend van zijn matige seizoensstart. In de slotseconden schoot hij de winnende field goal tegen de Chargers binnen. Micah Parsons verving in dit duel de geblesseerde DeMarcus Lawrence uitstekend. De Cowboys lijken hierdoor de grote favoriet in de NFC East.
12. (18) Las Vegas Raiders
Dat er nog maar twee AFC-ploegen ongeslagen zijn, is niet zo verrassend. Dat Las Vegas er één van is wel. Met wedstrijden tegen de Ravens en Steelers heeft de ploeg van Derek Carr ook nog eens niet het gemakkelijkste programma gehad. Deze ploeg gaat langer meedoen in de strijd om de play-offs dan van te voren gedacht.
13. (16) Tennessee Titans
Het heeft even geduurd, maar ook Derrick Henry is aan het seizoen begonnen. Hij was onhoudbaar tegen de Seahawks en nam niet voor het eerst de Titans op zijn rug. De grote vrees is altijd dat de hoeveelheid ballen die hij krijgt hem een keer de das om gaan doen. Tot die tijd zijn de Titans voor iedereen een gevreesde tegenstander, omdat je nooit weet wanneer Henry gaat ontploffen.
14. (19) Denver Broncos
Twee overwinningen, in uitwedstrijden nog wel. Weliswaar tegen de Giants en Jaguars, maar ook die overwinningen tellen. Met de thuiswedstrijd tegen de Jets van komende zondag zijn de Broncos verplicht om het seizoen 3-0 te starten. Daarna zullen we met de wedstrijd tegen de Ravens pas zien hoe goed de Broncos echt zijn.
15. (12) Pittsburgh Steelers
De Steelers zijn terug op aarde. De verrassende zege op de Bills gaf de Steelers-fans even de hoop dat de ploeg net als vorig jaar een lange ongeslagen run zou kunnen maken. Tegen de Raiders bleek echter hoe kwetsbaar de aanval is. Zolang Big Ben niet meer aanvallende hulp krijgt wordt het lastig om de play-offs te halen.
16. (15) LA Chargers
De Chargers speelden zondag hun eerste thuiswedstrijd met publiek in hun nieuwe onderkomen. Er was echter weinig van te merken, want er waren veel meer Cowboys-fans in het stadion. Het gaat waarschijnlijk een omstandigheid worden waar de Chargers mee om moeten leren gaan: het spelen van zeventien uitwedstrijden in één seizoen.
A look at the crowd coming into SoFi Stadium for today’s Cowboys-Chargers game. pic.twitter.com/PFz9ZYftlZ
Rookie quarterbacks tegen de Patriots: het blijft een slechte combinatie. Voor die quarterbacks, tenminste. De Patriots hadden voor de elfde keer op rij geen enkel probleem met de Jets. Mac Jones speelde een solide, veilige wedstrijd. Tot nu toe is hij duidelijk de beste rookie quarterback van het seizoen.
18. (22) Carolina Panthers
Het zit de Panthers niet tegen, zo aan het begin van het seizoen. Beginnen tegen de Jets om vervolgens een gehavend Saints-team tegen te komen, waarbij back-ups de wissels moesten regelen. Mede hierdoor een op het oog verrassende zege. Donderdag mogen ze komen opdraven tegen de Texans, die zonder Tyrod Taylor aan moeten treden en Davis Mills als quarterback op zullen stellen.
19. (11) New Orleans Saints
De opwinding in New Orleans was van korte duur. Door blessures en coronaregels waren de Saints flink gehavend in hun duel tegen de Panthers. Reservespelers stonden de wissels aan de kant door te geven, bij gebrek aan coaches. Het is aan de Saints om in de komende weken te bewijzen dat ze — indien compleet — wel gewoon mee kunnen doen met het merendeel van de NFC.
20. (13) Miami Dolphins
Na de zege in Foxborough was er misschien wel de hoop in Miami dat de ploeg de Bills zou kunnen bedreigen in de strijd om de divisiewinst. Die hoop was van korte duur, want de Dolphins werden in eigen huis vernederd. Tot overmaat van ramp kneusde Tua ook nog zijn ribben. Als hij niet snel terug kan komen, wordt het een heel lang jaar in Zuid-Florida.
21. (17) Indianapolis Colts
Carson Wentz ging door beide enkels bij een tackle van Aaron Donald. Met als gevolg dat hij het einde van het spannende duel vanaf de zijlijn moest toekijken. Slecht nieuws voor de winstkansen, want vervanger Jacob Eason maakte weinig indruk. Het is wel goed nieuws voor de draftkansen van de Colts, want als Wentz genoeg snaps mist, hoeft de club hun eerste ronde pick niet naar de Eagles te sturen.
22. (21) Philadelphia Eagles
Het duel met de 49ers was een beetje wat je van Jalen Hurts en de Eagles mag verwachten. Een schitterende pass over 91 yards werd gevolgd door een aantal matige plays, waaronder een mislukte Philly Special. Hierdoor werd het veldoverwicht van de eerste helft niet in punten omgezet. Er zaten opnieuw positieve punten in het spel van Philadelphia, maar het was wel een gemiste kans op een zege.
23. (24) Washington Football Team
Taylor Heinicke won de wedstrijd voor Washington, maar eigenlijk waren het vooral de Giants die de wedstrijd tijdens TNF verloren door persoonlijke fouten. Het was een cruciale zege voor het Football Team, want met een bezoek aan Buffalo op het programma werd een 0-3 start in ieder geval voorkomen.
24. (26) Chicago Bears
Justin Fields kreeg vanwege de blessure van Andy Dalton voor het eerst flink wat speeltijd voor Chicago. De knieblessure van the Red Rifle lijkt echter mee te vallen en hij blijft voorlopig de starter. Met het oog op de toekomst misschien een onbegrijpelijke keuze, maar Fields maakte tegen de Bengals niet de indruk die bijvoorbeeld Justin Herbert wel maakte, waardoor de coachingstaf niet om hem Herbert heen kon. Dat Fields niet start leek zowaar nog enigszins logisch.
Obviously, you never want to fumble but man the effort from Justin Fields on this play is awesome to see.pic.twitter.com/qBJ6cYA9Uq
De Vikings zitten nu al in de problemen. Door eigen fouten werden de eerste twee wedstrijden verloren. Wedstrijden die eigenlijk gewonnen hadden moeten worden. Met ontmoetingen met de Seahawks en Browns op het programma kan het seizoen in Minneapolis wel eens heel snel over zijn.
26. (23) Cincinnati Bengals
De Bengals zijn weer terug op aarde. Joe Burrow stond tegen de Bears weer de hele wedstrijd onder druk. Het is zo jammer dat ze in Cincinnati nog niet doorhebben hoe belangrijk een offensive line is voor hun quarterback. Het is een onderwerp waar we het waarschijnlijk elke week over zullen hebben, want het blijkt steeds weer het grootste probleem van de Bengals te zijn.
27. (27) New York Giants
Daniel Jones was donderdag tegen het Football Team foutloos. Dit keer waren het zijn ploeggenoten die weer nieuwe manieren vonden om de wedstrijd voor ze te verliezen. Op deze manier wordt het geduld van de fans in New York wel heel erg op de proef gesteld. Het maakt het ook lastig om Jones echt te beoordelen.
28. (29) Atlanta Falcons
De Falcons leken tegen de Bucs op weg naar een verrassende comeback. De vroege achterstand werd tot op drie punten gedicht en de Falcons kregen zelfs de bal. In de slotfase maakten de Bucs er echter alsnog een afslachting van. Dit keer was het trouwens niet de schuld van de defensie, want Matt Ryan gooide twee pick-sixes.
29. (31) Detroit Lions
In de eerste helft tegen de Packers zagen we de Jared Goff die de Rams naar de Super Bowl wist te leiden. Na rust zagen we waarom de Rams flink wat draftpicks over hadden om Goff in Detroit te lozen.
30. (28) Houston Texans
Tyrod Taylor leek van de Texans een offensive powerhouse te maken; tot hij geblesseerd raakte. Houston moet het nu opnemen tegen de Panthers in vorm met Davis Mills als quarterback, want Deshaun Watson blijft niet beschikbaar voor de ploeg.
31. (30) New York Jets
Zach Wilson heeft nu al meer intercepties gegooid dan heel vorig seizoen in college. Dit hoeft geen probleem te zijn, als de rookie maar van zijn fouten leert en deze over een paar weken niet meer maakt. Het lijkt namelijk onwaarschijnlijk dat er ook maar iemand bij de Jets dit seizoen al goede resultaten had verwacht. Indien dat wel zo is, heeft die persoon een flink aantal jaar niet opgelet.
32. (32) Jacksonville Jaguars
Trevor Lawrence begon goed met een touchdown en de voorsprong, maar daarna stortte het snel in: 14/33 voor 118 yards en twee intercepties. Net als Wilson verdient Lawrence de tijd, maar de vraag klinkt nu al of Urban Meyer wel de juiste man op de juiste plek is. Best een prestatie na twee wedstrijden.
Met het voorbij vliegen van week 22 en 23 komt het einde van het MLB seizoen steeds meer in zicht. In de afgelopen twee weken bleef Frank Schwindel in zijn vorm en Triston McKenzie schreef twee records op zijn naam binnen de Indians organisatie. Verder nog zes andere rookies in willekeurige volgorde.
LOGAN GILBERT (Seattle Mariners)
Stats:17.1 IP, 19 K’s, 3 BB, 14 H, 5 ER
Logan Gilbert van de Seattle Mariners was erg goed in vorm tijdens week 22 en 23. Hij gooide 17.1 innings in drie gestarte wedstrijden. Deze wedstrijden gooide hij tegen de Houston Astros, Boston Red Sox en Kansas City Royals. Hij kwam tot negentien keer drie slag, drie vrije lopen en vijf earned runs tegen. Voor de duels tegen de Astros en Red Sox kreeg hij een no-decision toegewezen, terwijl hij de wedstrijd met de Royals winnend afsloot. Met zijn 17.1 innings was hij leider in dat klassement onder alle rookies en zijn negentien strikeouts plaatste hem als tweede achter Luis Gil van de New York Yankees.
Van de negentien strikeouts die de 24-jarige pitcher gooide, kwamen er negen via zijn slider. Ook Andrew Benintendi van de Kansas City Royals moest eraan geloven, net als drie van zijn teamgenoten. Verder waren er ook drie Boston Red Sox en Astros die via die pitch met drie slag aan de kant werden gezet. Hierdoor staat het totaal aantal K’s via de slider van Gilbert nu op 45. In totaal gooide hij 120 keer drie slag dit seizoen, waardoor 37,5% van zijn strikeouts via die breaking pitch kwamen.
Dat Frank Schwindel geweldig in vorm is, bleek ook maar weer in week 22 en 23. Een slaggemiddelde van .375 in 56 slagbeurten, vier homeruns, vier doubles, vier vrije lopen en twaalf RBI. Hiermee zette hij zijn vorm door waarin hij sinds 6 augustus verkeert. Sinds die dag is hij leider in MLB in de categorieën slaggemiddelde en hits, staat hij derde in RBI en extra base hits en vierde in homeruns. Binnen de Cubs-organisatie is hij leider in de afgelopen maand in de categorieën hits, runs, homeruns en triples, is hij tweede in doubles, RBI, slaggemiddelde, OBP, slugging en OPS.
Van zijn vier homeruns sloeg hij zijn verste in de wedstrijd met de San Francisco Giants. Giants-pitcher Jarlin Garcia gooide bij een 0-0 gelijke stand een fastball hoog binnen de slagzone van Schwindel. De slugger raakte de bal perfect en deze eindigde 414 feet verderop over de hekken van Wrigley. Uiteindelijk hielp het de verdere uitkomst van de wedstrijd niet, want de Cubs verloren met 6-1. Met zijn homerun tekende Schwindel voor zijn twaalfde van het seizoen.
Aan het begin van het seizoen werd Triston McKenzie gezien als mogelijk kanshebber voor de American League Rookie of the Year; hij kreeg zelfs één stem van de SportAmerika-redactie. Toch kende hij niet het seizoen dat verwacht werd, maar in de afgelopen maand kwam hij eindelijk in vorm. Deze zette hij ook in week 22 en 23 door. Met 12.0 gegooide innings in twee wedstrijden tegen de Minnesota Twins. In beide wedstrijden eindigde hij met de exact dezelfde statline. 6.0 innings, met zeven strikeouts, één vrije loop, één earned run en drie hits tegen. Het enige verschil tussen beide wedstrijden was, dat hij er één winnend afsloot en één verloor. In totaal won hij dit seizoen vijf wedstrijden en verloor hij er zeven.
In de afgelopen twee weken zette de 24-jarige pitcher twee nieuwe records neer binnen de Cleveland Indians-organisatie. Na zijn tweede start tegen de Minnesota Twins schreef hij geschiedenis door de eerste speler ooit te worden met 6.0 of meer gegooide innings en drie hits of minder tegen te krijgen in vijf gestarte wedstrijden op rij. Tevens werd hij door de wedstrijd met de Twins ook de eerste pitcher in de geschiedenis van de organisatie door 6.0 of meer gegooide innings met vijf of minder hits tegen in zeven gestarte wedstrijden op rij. Er zijn rookies die een slechter eerste jaar kennen.
Triston McKenzie, folks.
⚾ The first pitcher in @Indians history with 6+ innings pitched and 3 or fewer hits allowed in 5 consecutive starts.
⚾ The first pitcher in club history with 6+ innings pitched and 5 or fewer hits allowed in 7 consecutive starts.#OurCLEpic.twitter.com/FdR6esDiHG
Na zijn goede prestaties in week 22 en 23 verdiende Bobby Dalbec zijn vierde uitverkiezing in de Rookie Watch. Hij sloeg in de afgelopen twee weken een .310 slaggemiddelde, vijf homeruns, vijf vrije lopen, vier doubles, één triple en dertien RBI. Hiermee was hij een van de belangrijkste bijdragers aan de strijd van de Boston Red Sox om vast te houden aan de Wild Card plek in de American League. Op dit moment hebben de Red Sox een voorsprong van anderhalve wedstrijd op de New York Yankees.
Zijn vijf homeruns sloeg hij allemaal tussen 10 en 17 september. Dalbec sloeg twee homeruns in de tweede wedstrijd met de Tampa Bay Rays, één tegen de Chicago White Sox, één tegen de Seattle Mariners en zijn laatste sloeg hij tegen de Baltimore Orioles. Op een regenachtige vrijdagavond in Fenway Park, gooide pitcher Keegan Akin een breaking ball die Dalbec niet miste en over het groene monster sloeg.
Hiermee vergrootte hij de voorsprong van de Red Sox naar 3-1 en wonnen zij uiteindelijk met 7-1. Met nog elf wedstrijden te gaan ziet het er goed uit voor de playoff kansen van Dalbec en de Red Sox, maar er zal gehoopt worden dat de 26-jarige eerstehonkman deze vorm kan vasthouden richting oktober.
Alek Manoah werd in de Rookie Watch van week 10-11 en week 12-13 geselecteerd, maar sindsdien haalde hij de lijst niet meer. Tot nu, want hij gooide in week 22 en 23 weer op zijn eerder gehaalde niveau. Dit deed hij in twee wedstrijden die hij vanaf het begin op de heuvel stond tegen de New York Yankees en Tampa Bay Rays. Hierin gooide hij 13.2 innings, waarin hij tot veertien K’s kwam. Verder gooide hij drie vrije lopen en kreeg hij zes hits en drie earned runs tegen. Alle drie de earned runs kreeg hij tegen in dezelfde wedstrijd, die tegen de Yankees.
Waar hij drie earned runs tegen kreeg in de wedstrijd met de Yankees, was de wedstrijd tegen de Rays de beste wedstrijd uit de nog korte carrière van Manoah. Hij gooide 8.0 innings zonder run tegen te krijgen, kreeg maar één hit tegen en kwam tot tien keer drie slag. De eerder genoemde Logan Gilbert had een goede slider in huis, maar Manoah zijn slider mag er ook wezen. De Rays hadden tijdens de wedstrijd dan ook geen antwoord op de offspeed-pitch. Negen keer werd door de slider een speler van de Rays aan de kant gezet. Het ziet er bijna als een videogame uit.
Miami Marlins buitenvelder Bryan De La Cruz is de eerste nieuwe naam in de Rookie Watch. Na een wedstrijd in april, werd hij een everyday starter aan het eind van de maand juli. Hij kende niet een vliegende start aan zijn MLB carrière, maar sinds eind augustus vond hij zijn draai. In de weken 22 en 23 sloeg hij zestien hits in 51 slagbeurten, wat resulteerde in een .314 slaggemiddelde. Van zijn zestien hits waren drie homeruns, één double en één triple. Verder liep hij vijf keer vrij naar het eerste honk en sloeg hij dertien RBI’s over de thuisplaat.
De hits van 24-jarige Dominicaan kwamen ook op de momenten dat ze het meest nodig waren. Met twee uit, twee slag en één man op het derde honk in de derde wedstrijd van de series tegen de Pittsburgh Pirates, sloeg hij het gelijkmakende punt over de plaat. Pitcher Chris Stratton gooide een curveball die de buitenvelder langs de tweedehonkman van de Pirates sloeg. Hiermee kon Magneuris Sierra over de plaat kon lopen. Het bleek een positieve impuls, want in extra innings wonnen de Marlins door een homerun van Lewin Diaz.
Na Bryan De La Cruz is Joe Ryan de tweede en laatste nieuwe naam in de Rookie Watch. De pitcher van de Minnesota Twins maakte zijn debuut op 1 september tegen de Chicago Cubs. De twee wedstrijden die daarna volgden tegen de Cleveland Indians gaven hem zijn plaats in de Rookie Watch. Ryan gooide 12.0 innings als starter en kwam daarin tot negen strikeouts. Hij kreeg vier hits, één vrije loop en één earned run tegen. Hierdoor lag zijn ERA over deze twee wedstrijden op 0.75 en zakte zijn ERA van 5.40 na zijn eerste wedstrijd naar 2.12 na drie wedstrijden.
Na zijn eerste wedstrijd die hij gooide tegen de Indians, waarin hij 7.0 innings gooide zonder een run tegen te krijgen, stond hij voor de camera voor een interview. Hierin gaf hij aan dat zijn tactiek vooral het simpel houden was en dat hij die mentaliteit geleerd had van een naamgenoot van hem, Nolan Ryan. De Hall of Famer, die 27 jaar in MLB gooide, had altijd de mentaliteit om te gooien en dan zien of de slagmensen de bal kunnen raken. Daarvan leerde de 25-jarige Joe Ryan en na zijn eerste drie starts ziet het er kleurijk uit voor hem en de Minnesota Twins.
Joe Ryan said he takes a similar approach to Nolan Ryan: "Hey, throw it, see if they can hit it. That's been my mentality my whole life." #MNTwinspic.twitter.com/XOaTaWyNbS
Jarred Kelenic is de achtste en laatste speler in de Rookie Watch van week 22 en 23. De linksvelder geboren in Waukesha, WI sloeg in de afgelopen twee weken dertien honkslagen. Van zijn dertien honkslagen eindigden vijf ballen over de hekken en stopte hij vier keer op het tweede honk voor een double. Verder kwam hij tot zes vrije lopen, twaalf RBI en een OPS van 1.039. Hij was met zijn statline één van de belangrijkste spelers binnen de Mariners organisatie in de afgelopen twee weken. Zo was hij leider in het homerun klassement en had hij de meeste RBI’s.
Van zijn vijf homeruns sloeg hij er twee in dezelfde wedstrijd. In de eerste wedstrijd van series met de Kansas City Royals stond Jon Heasley op de heuvel. De twee hadden al eerder tegenover elkaar gestaan in de Minor League en toen stuurde de pitcher Kelenic met 0-uit-2, twee vrije lopen en een strikeout terug naar de dugout.
Dit keer verliep het echter anders. In de eerste slagbeurt met Abraham Toro op het eerste honk en drie wijd en één slag, gooide Heasley een changeup die goed op de knuppel van de linksvelder kwam. Met een snelheid van 110.9 mph vertrok de bal en 374 feet verderop daalde de bal neer in het publiek. Twee innings later herhaalde Kelenic zijn kunstje door weer met Toro op de honken een pitch van Heasley over de hekken te slaan. Hiermee tekende Kelenic voor zijn eerste multi-homerun wedstrijd uit zijn carrière en een slechte avond voor pitcher Jon Heasley. De Mariners wonnen uiteindelijk de wedstrijd met 6-2.
De laatste paar jaren heeft Alabama, dat daarvoor niet echt als een QB-universteit bekend stond, een paar hele goede quarterbacks geproduceerd. Tua Tagovailoa, Jalen Hurts (later Oklahoma) en Mac Jones spelen nu allemaal in de NFL. De volgende QB komt er al aan en maakte afgelopen weekend in Florida zijn eerste echte start on the road: Bryce Young. Succesvol, al was het met moeite.
BRYCE YOUNG BLIJFT RUSTIG IN FLORIDA
Een uitwedstrijd in Florida is voor geen enkele QB makkelijk. Zelfs niet voor een QB van Alabama en zeker niet als het je eerste echte start is in een uitwedstrijd. Bryce Young bleef echter rustig. Eng rustig. Hij maakte gedurende de wedstrijd amper fouten en voorkwam slechte passes en interceptions.
Young ging 22-35 voor 233 yards en drie touchdowns en was vooral aan het begin en einde van de wedstrijd in vorm. Na de eerste helft stonden zijn drie passing touchdowns en een 21-3 voorsprong al op het bord. De passes die hij gooide waren niet eens van een hoge moeilijkheidsgraad, maar zijn kwaliteiten als passer plus het systeem waarin hij zich bevindt waren zaterdag genoeg om een zege te boeken.
Wat meteen opvalt, is dat Young – ondanks zijn atletische vermogen – niet per se een runner is. Het liefst wacht hij zo lang mogelijk om de bal, zelfs buiten de pocket, alsnog te gooien. Hij heeft altijd zijn hoofd omhoog en kijkt naar opties om te gooien. Veel quarterbacks op zijn leeftijd zetten het dan vaak op het lopen. Bryce Young niet. Deels is dat persoonlijkheid, deels coaching.
Het hoogtepunt van de wedstrijd van Bryce Young was echter zijn tweede touchdown-pass van de wedstrijd. Een heerlijke en perfecte pass met pressure in zijn gezicht richting TE Jahleel Billingsley. Een van de weinige momenten dat Young echt zijn pure talent kon en mocht laten zien.
RUNNING GAME FLORIDA ZORGT VOOR SPANNING
Het was namelijk niet aan de passing game te danken dat Florida in de tweede helft het duel nog had kunnen winnen. Van een 21-9 achterstand kwamen de Gators in het derde en vooral vierde kwart terug tot 31-29. Florida noteerde 258 rushing yards gedurende de wedstrijd, ten opzichte van 91 passing yards. RB’s Malik Davis (96 yds, 1 TD) en Nay”Quin Wright (58 yds, 1 TD) en QB Emory Jones (80 yds, 1 TD) waren dominant vs de Alabama defense.
Op het moment dat het echt moest, liet de running game (en de coaching staff) de Gators echter in de steek. Na een touchdown van de Gators (31-29) kreeg Florida de kans om op gelijke hoogte te komen. De call was echter matig, de uitvoering ook en de defense van de Crimson Tide stond op zijn plek. Na deze play maakte Alabama de wedstrijd met een goede laatste drive professioneel af en was er geen tijd meer over.
IMPLICATIES PLAYOFFS
Voor Alabama betekent dit dat de Crimson Tide gewoon op de eerste plek blijven staan in de AP Poll en voorlopig de grote favoriet zijn voor de titel. Tegenstanders hebben echter wel gezien dat Alabama alles behalve onaantastbaar is, zeker in uitwedstrijden. Alabama moet nog naar Texas A&M en Auburn dit seizoen, terwijl Ole Miss en LSU nog op bezoek komen.
Voor Florida is deze nederlaag nog niet het einde van de wereld. Tegen Alabama verliezen kan ten slotte gebeuren. Mochten de Gators de rest van het seizoen ongeslagen eindigen en Alabama blijft eerste, dan is er nog steeds een goede kans op de playoffs. Florida moet nog naar Kentucky en LSU en speelt nog thuis tegen Georgia. Zeker de laatste wedstrijd tegen de Bulldogs (week 9) kan wel eens doorslaggevend worden.
Aaron Jones had vier touchdowns — waaronder drie vangballen — en naamgenoot Rodgers gooide ook nog een touchdown naar Robert Tonyan. Door deze aanvallende brille wisten de Packers in de tweede helft van MNF met 35-17 af te rekenen met de Lions, die tot de rust een bijna een perfecte wedstrijd speelden.
Met de ruime zege wisten de Packers de critici in ieder geval voor een paar dagen de mond te snoeren. Toch was de wedstrijd aan de kant van Green Bay in de eerste helft niet overtuigend. Alle vraagtekens die er vorige week door de Saints werden opgeroepen over de defensie werden in het duel met de Lions — beschouwd als één van de minste teams in de NFC — bevestigd.
De Lions kozen ervoor om de bal te ontvangen en dat bleek een goede keuze te zijn. De ploeg ging onder leiding van Jared Goff in zeven plays het hele veld over. De verdediging van de Packers slaagde er niet in om enige vorm van druk te creëren. Het bezorgde Detroit een snelle voorsprong en de Packers kwamen onder druk te staan.
VERRASSENDE VOORSPRONG LIONS
Na de teleurstellende aanvallende prestatie van vorige week leken de Packers gebrand om voor het eigen publiek orde op zaken te stellen. Net als Goff leidde Aaron Rodgers zijn ploeg het veld over. Hij had er een paar minuten langer en vier plays extra voor nodig, maar uiteindelijk wist hij runningback Aaron Jones in de endzone te vinden voor de gelijkmaker.
De bezoekers waren echter eveneens op zoek naar revanche nadat ze vorige week tegen de 49ers bijna nog een sensationele comeback wisten te voltooien. Door penalty’s eindigde een drive in een punt, maar Goff leidde daarna zijn ploeg naar een touchdown en een field goal voor rust. Rodgers en Jones zetten hier nog een touchdown tegenover, waardoor de Lions halverwege een verrassende 17-14 voorsprong hadden.
EERSTE VOORSPRONG VAN HET SEIZOEN
De tweede helft was echter een heel ander verhaal. Rodgers startte met de bal en ging maar weer eens op een lange drive, met als hoogtepunt een pass over vijftig yards op Davante Adams. Tight end Robert Tonyan mocht de bal in de endzone vangen voor de eerste voorsprong van de Packers in het hele seizoen.
Detroit werd in de achtervolging gedrukt en dat ging Goff niet goed af. Een turnover on downs, een interceptie en een lost fumble na een verloren snap in de regen bezorgden de Packers drie keer de bal in behoorlijk goede positie. Detroit scoorde na rust geen enkel punt meer, waardoor de wedstrijd als een nachtkaars uitging.
WERKEN AAN ZELFVERTROUWEN
De Packers konden hierdoor nog even aan hun zelfvertrouwen werken, wat vooral door de beide Aarons werd gedaan. Jones ving nog een pass van Rodgers voor zijn derde receiving touchdown, voor hij de eindstand op 35-17 mocht betalen met een rushing touchdown. Jones werd hiermee de eerste runningback in de geschiedenis van de Packers met drie receiving en een rushing touchdown in dezelfde wedstrijd.
De Lions — die ondanks de ruime nederlaag meer aanvallende yards hadden dan de Packers — krijgen zondag met Baltimore de derde play-offkandidaat op rij op bezoek. De Packers gaan op bezoek bij de 49ers.
Lees hier en hier alle recaps van zondag en hier het verslag van TNF.
Daar waar de vroege wedstrijden niet heel veel spektakel opleverden, was dat bij de late games wel anders. Het hoogtepunt was de verrassende comeback van de Baltimore Ravens tegen de Chiefs, na in het vierde kwart nog tegen een forse achterstand aan te kijken. Ook de Titans lieten de Seahawks vol verbazing achter na een spectaculaire inhaalrace. Lees hier de reviews van de late NFL-games van zondag.
RAVENS STUNTEN TEGEN CHIEFS MET LATE COMEBACK
Kansas City Chiefs @ Baltimore Ravens | 35-36
De Baltimore Ravens hebben zondagavond een belangrijke zege geboekt op de Chiefs. Na bijna de hele wedstrijd tegen een achterstand aan te hebben gekeken, kwamen de Ravens in de slotfase voor het eerst op voorsprong. Een fumble op Clyde Edwards-Helaire bezorgde de Ravens ook de zege.
Na de nederlaag tegen de Raiders kenden de Ravens tegen de Chiefs een valse start. Lamar Jackson begon met een pick-six op Tyrann Mathieu, maar de ploeg herstelde zich snel. Dat gebeurde voornamelijk via de running game. De Ravens zouden in totaal voor 251 yards weten te lopen. Hierdoor bleef de thuisploeg lang in de wedstrijd. Al gebruikten de Chiefs hun klasse — voornamelijk van Patrick Mahomes en Travis Kelce — om in het derde kwart een 35-24 voorsprong te nemen.
Het leek voldoende voor de zege, maar een onnodige interceptie van Mahomes gaf de Ravens nieuw leven. Jackson liep vervolgens twee touchdowns zelf de endzone in. De two-point conversion mislukte beide keren, waardoor de Chiefs met een field goal konden winnen. Mahomes leek zijn ploeg daar ook te brengen, maar een fumble van CEH maakte een einde aan het duel.
ONGELOFELIJKE COMEBACK VAN TITANS IN ZEGE NA VERLENGING
Tennessee Titans @ Seattle Seahawks | 33-30
De Titans hebben in Seattle een verrassende zege geboekt. Na verlenging was de ploeg te sterk voor de Seahawks. De winnende punten werden door kicker Randy Bullock op het bord geschoten, nadat de Seahawks niet veel eerder al door een safety leken te verliezen. Quarterback Russell Wilson had de bal volgens de scheidsrechters echter nog op de 1-yardlijn, waardoor de Titans het zelf af moesten maken in de volgende drive.
In de reguliere speeltijd zag het er niet naar uit dat het duel een verlenging zou krijgen. In het eerste kwart waren de ploegen nog aan elkaar gewaagd, maar in het tweede kwart profiteerde Russell Wilson optimaal van de slechte verdediging van de Titans. Bij rust was het 24-9. Het verschil bleef lang op het bord, en in het vierde kwart was het Freddie Swain die compleet over het hoofd werd gezien door de Titans-defensie. Het gemiste extra punt kwam Seattle duur te staan, want twee touchdowns later stond Tennessee ineens naast de Seahawks en wist Derrick Henry toch nog een verlenging — en niet veel later de overwinning, — uit het vuur te slepen.
OVERIGE DUELS
Dallas Cowboys @ Los Angeles Chargers | 20-17:Greg Zuerlein werd de grote man van de Cowboys door in de slotseconde de winnende fieldgoal tussen de palen te schieten. De Chargers zullen flink ziek zijn van deze nederlaag, want het was zeker niet nodig. Er werden maar liefst twaalf penalty’s tegen de thuisclub gefloten. Twee van deze penalty’s haalden een touchdown van het bord. Het zorgde ervoor dat Dak Prescott zijn eerste zege sinds zijn blessure kon vieren.
Minnesota Vikings @ Arizona Cardinals | 33-34: Drama in Phoenix. De Vikings namen in de eerste helft een 20-7 voorsprong, waarna Kyler Murray zijn ploeg bij de hand nam en naar een voorsprong leidde. Twee intercepties van de quarterback gaven de Vikings echter een nieuwe kans. Kirk Cousins bracht zijn ploeg in field goal range, maar Greg Joseph miste in de slotseconde de 37-yard field goal, waardoor de thuisclub toch de zege bij mocht schrijven.
Atlanta Falcons @ Tampa Bay Buccaneers | 25-48: De Bucs leken geen kind te hebben aan de Falcons. Twee touchdowns van Rob Gronkowski gaven de Bucs al snel een 14-0 voorsprong. De Falcons kwamen echter nog terug tot 28-25 en kregen hierbij zelfs de bal. Verder liet de thuisploeg het niet komen. Mike Edwards onderschepte twee passes van Matt Ryan en scoorde uit beide intercepties een touchdown. Daardoor stuurden de Bucs de divisierivaal uiteindelijk met een ruime nederlaag naar huis.
Lees hier de reviews van de vroege duels van NFL op zondag!
Waar de eerste week vol verrassingen zat, was het de verwachting voor week 2 dat de duels iets voorspelbaarder zouden zijn. In de vroege duels was dat nog enigszins zo, maar de latere duels hadden de onvoorspelbaarheid die de NFL zo mooi maakt; daarover later meer. In het vroege window had Buffalo geen kind aan Miami, wonnen de Raiders wederom, gingen de Rams ternauwernood langs de Colts en hadden de 49ers weinig nodig voor winst tegen de Eagles. Lees hier de reviews van de vroege games in NFL op zondag!
RAIDERS LEGGEN NU OOK STEELERS OVER DE KNIE
Las Vegas Raiders @ Pittsburgh Steelers | 26-17
De Las Vegas Raiders zijn uitstekend aan het nieuwe seizoen gestart. Na een spectaculaire zege tegen de Baltimore Ravens vorige maandag, ging nu ook een ander team uit de AFC North voor de bijl. De Pittsburgh Steelers sloegen er onvoldoende in om Derek Carr en zijn receivers in te dammen. Vooral de connectie met Henry Ruggs verliep gesmeerd. Ruggs eindigde de wedstrijd met 113 receiving yards en een fantastische touchdown van 66 yards.
Offensief lieten Big Ben Roethlisberger en de Steelers al wat verbeteringen zien, maar toch verliep het aanvallen nog steeds moeizaam. Roethlisberger haalde bijna 300 yards, maar wierp wel een lelijke interceptie. Rookie running back Najee Harris scoorde dan weer de eerste touchdown van zijn carrière toen hij de bal in de eindzone dook. De Steelers liepen echter continu achter de feiten aan en zeker in de tweede helft hadden de Raiders de wedstrijd voortdurend onder controle. Pittsburgh verloor overigens nog meer dan enkel deze game. Hun beste receiver van de middag, Diontae Johnson (9 catches, 105 yards), blesseerde zich in de allerlaatste play van de wedstrijd. Hij kon niet meer zelfstandig het veld verlaten. Dat ziet er dus beroerd uit voor de derdejaars receiver.
BILLS HERPAKKEN ZICH OVERTUIGEND
Buffalo Bills @ Miami Dolphins | 35-0
De Buffalo Bills hebben zich na de frustrerende nederlaag tegen de Pittsburgh Steelers van week 1 goed kwaad gemaakt tegen de Miami Dolphins. De laatste jaren is Miami één van de favoriete tegenstanders van Buffalo geworden; zo ook vandaag. Josh Allen en zijn offense schoten uit de startblokken en stonden in no time met 14-0 voor. De defense had weinig moeite met de aanval van Miami. Jacoby Brissett — die na een blessure van Tua Tagovailoa het grootste deel van het duel speelde — had geen onverdienstelijk optreden, maar de Bills defense was superieur.
Gedurende het hele duel was de offensieve benadering van de Bills anders dan we in 2020 van hen gewend waren. Er was namelijk een balans tussen plays over de grond en door de lucht en dat legde de Bills geen windeieren. Zack Moss scoorde twee touchdowns en Devin Singletary één. Het tweede kwart was puntloos, maar in de tweede helft liep Buffalo eenvoudig weg. Dat kwam echter niet door een ontketende Josh Allen. De wederom tegenvallende O-line en de sterke Miami secondary zorgden er namelijk voor dat hij voor de tweede week op rij geen imposante statistieken kon overleggen. Op de momenten dat zijn O-line wel in staat was om hem iets meer tijd te geven, kwam de Allen van 2020 weer bovendrijven.
WEINIG PUNTEN, MAAR WEL ZEGE VOOR DE 49ERS
San Francisco 49ers @ Philadelphia Eagles | 17-11
De San Francisco 49ers blijven ongeslagen na een zakelijke zege bij de Philadelphia Eagles. De thuisploeg kon niet profiteren van de zwaar gehavende secondary bij San Francisco en scoorde maar één touchdown. Dat Philly uiteindelijk maar elf punten op het scorebord kreeg, had het vooral aan zichzelf te danken. Ze zagen een field goal geblokkeerd en verkwanselden een drive waarin Jalen Hurts een pass van 91 yards op Quez Watkins voltooide. De enige touchdown van de game kwam er pas helemaal op het einde, toen Jalen Hurts met een quarterback sneak de bal in de eindzone kon duwen.
Ook de 49ers speelden offensief allesbehalve de sterren van de hemel. Ze gingen wel efficiënter om met hun kansen en gaven de bal niet weg. Jimmy Garoppolo kon vooral rekenen op Deebo Samuel, die 93 receiving yards haalde, en op Jauan Jennings die de eerste touchdown van zijn carrière ving. In de tweede helft deden de Niners de boeken toe met een drive van 16 plays en 91 yards die ook een touchdown opleverde. Het was Jimmy G zelf die de bal over de doellijn duwde en zijn team de zege bezorgde.
RAMS NIPT LANGS COLTS
Los Angeles Rams @ Indianapolis Colts | 27-24
Het tweede duel met Carson Wentz als starter voor de Indianapolis Colts verliep een stuk beter dan zijn eerste. Indy en Wentz hebben echter het nadeel dat ze het seizoen moesten openen tegen achtereenvolgens de Seahawks en Rams. Dat zijn direct twee van de betere teams in de league. Desondanks was het de eigen offense die het de Colts zo moeilijk maakte. De eerste drive bracht Indianapolis naar de 1 yard line van de Rams, maar daar werd running back Jonathan Taylor drie keer gestopt en kreeg Wentz een sack te verwerken. Niet veel later bereikten ze de 5 yard line en gooide Wentz een interceptie. Daarmee had dit duel een compleet ander verloop kunnen krijgen.
De Los Angeles Rams speelden namelijk niet op hun best. De defense die doorgaans staat als een huis liet de Colts regelmatig naar hartenlust aanvallen. Met Aaron Donald en Jalen Ramsey in de verdediging maakt dat echter niet uit. Hun individuele klasse vormt altijd een groot probleem voor iedere opponent; onafhankelijk van de collectieve verdedigende performance. Aanvallend loopt het dit seizoen overigens een stuk beter voor de Rams; zelfs zonder running back Cam Akers. De komst van Matthew Stafford is een verademing. In Cooper Kupp (9/11, 163 yards, twee touchdowns) heeft hij een favoriet target gevonden. Zolang Kupp blessurevrij blijft, is dit duo een nachtmerrie voor de league.
OVERIGE DUELS
New England Patriots @ New York Jets | 25-6: Voor het eerst ooit stonden twee rookie quarterbacks tegenover elkaar in een Patriots-Jets wedstrijd. Voor één van hen werd het een absolute nachtmerrie. Zach Wilson wierp maar liefst vier intercepties en kon zijn team nooit aan de praat krijgen. Mac Jones en de Patriots namen de cadeaus met plezier in ontvangst. Bij de Patriots scoorde Damien Harris een fenomenale touchdown-run, waarin hij een zestal verdedigers van zich afschudde om de eindzone te vinden. Daarmee was meteen de teleurstelling van Week 1 doorgespoeld.
New Orleans Saints @ Carolina Panthers | 7-26: De Saints misten een zestal coaches vanwege COVID-besmetting. maar ze leken ook de wil om te winnen te missen in een ontluisterende nederlaag tegen de Carolina Panthers. Jameis Winston (11/22, 111 yards, 2 INT) was nergens, net als running back Alvin Kamara, die een bedroevende 5 rushing yards liet optekenen. Dan stonden Sam Darnold (26/38, 305 yards, 2 TD, 1 INT) en Christian McCaffrey (137 yards from scrimmage, TD) een stuk beter te spelen.
Denver Broncos @ Jacksonville Jaguars | 23-13: in zijn tweede duel in de NFL leed Trevor Lawrence de tweede nederlaag in zijn American football leven. De rookie kwam niet verder dan 14 uit 33 passes voor 118 yards, één touchdown en twee intercepties. De man aan de overkant — Teddy Bridgewater — had wederom een sterk duel (26/34, 328 yards, twee touchdowns). Voor de Jaguars was dit de 17e nederlaag op rij. De Broncos wonnen voor het eerst sinds 2018 twee duels op rij in september.
Houston Texans @ Cleveland Browns | 21-31: De Cleveland Browns hebben zoals verwacht gewonnen van de Texans. Die zege kwam er echter niet zonder slag of stoot. De Texans kwamen beter dan verwacht voor de dag en gingen zelfs met een gelijke stand de rust in. Uiteindelijk was vooral de running game van Nick Chubb te veel voor de Texans. Chubb haalde 95 yards en rende de beslissende touchdown binnen.
Cincinnati Bengals @ Chicago Bears | 17-20: de verwachtingen waren hooggespannen voor Joe Burrow en de zijnen. De overtime winst tegen de Vikings werd echter geen vervolg geven in de Windy City. Andy Dalton opende score met een pass naar Allen Robinson, maar moest het duel vroegtijdig verlaten met een blessure. Justin Fields kwam binnen de lijnen, maar wist — in tegenstelling tot in het preseason — geen indruk te maken. Uiteindelijk hielden de Bears de Bengals voldoende bij om niet te verliezen in het laatste kwart.
Lees hier de previews en voorspellingen van week 2!
Vorig weekend konden we genieten van de start van het langste seizoen ooit. De SportAmerika-redactie keek aandachtig toe, want ze wisten dat er enkele rake vragen zouden volgen. Wat was de grootste upset van het weekend? Wie mogen we al afschrijven? Welke blessure heeft de grootste impact op de rest van het seizoen? Lees het in de 4-on-4 van deze week!
1. Week 1 van het langste seizoen ooit ligt alweer achter ons. Het was een speeldag met een aantal stevige verrassingen, maar wat was de grootste?
Ton de Vries: “Toch de Saints en de Packers; beiden dus. Ik twijfelde heel erg over de Saints voorafgaand aan het seizoen. Vooral omdat ze in het begin nog wat spelers zouden missen. Ik vond ze echter, vooral in verdedigend opzicht, erg sterk. Het contrast tussen de Marshon Lattimore naast en op het veld kan wat dat betreft niet groter zijn. Ik had persoonlijk goede hoop dat de Panthers in week 2 een kans zouden maken tegen de divisierivaal uit New Orleans, maar inmiddels ben ik behoorlijk huiverig voor het team van Sean Payton.”
Lars Leeftink: “De Saints. Daar is helaas geen twijfel over mogelijk. Sure, deels had het te maken met de instelling, vorm en ritme (of het ontbreken daaraan) bij de Packers, maar zeker de run defense, secondary en Jameis Winston waren erg indrukwekkend. Dat de Saints wonnen was al een verrassing, de manier waarop des te meer.”
Jurian Ubachs: “Lars en Ton hebben natuurlijk gelijk, maar ik ga mijn best doen iets anders te zeggen dan zij en kies mede daarom voor de Cardinals. Kyler Murray was fenomenaal en gebruikte nog niet eens al zijn wapens volledig. De defense was lichtjaren verder dan ik had verwacht, al moet je daarbij wel opmerken dat de Titans offensive line het ze niet heel erg moeilijk maakte. “NFC West-team is erg goed” is niet echt een hete take, maar toch: de Cardinals hebben me verrast.”
Chris van Dijk: “De overwinning van de Steelers op bezoek bij de Bills sprong er voor mij uit. De Bills zijn toch de ploeg die de goede lijn van vorig seizoen door wilde gaan trekken. Van de Steelers nemen ieder jaar de verwachtingen toch wat verder af gezien de leeftijd van Big Ben. Dat de defensie toch zo dominant zou zijn en de big plays van Josh Allen zo zou kunnen elimineren, had ik niet aan zien komen.”
Ton de Vries: “Mekhi Becton is wat mij betreft de speler op de belangrijkste positie en daarom heeft zijn blessure de meeste impact. Dat gezegd hebbende, vond ik Zach Wilson niet minder gaan spelen nadat Becton van het veld was. Daarnaast lijkt het erop dat deze blessure niet season ending is. Dat is wel het geval bij Raheem Mostert, één van de favoriete speeltjes van Kyle Shanahan. De 49ers hoopten het blessurespook achter zich te hebben gelaten, maar pech blijft ze ook dit seizoen niet bespaard. In de dogfight die de NFC West gaat worden, kunnen ze in San Francisco iedereen goed gebruiken en dus zal deze blessure een groot gemis zijn. Persoonlijk vind ik de afwezigheid van Marcus Peters bij de Ravens het grootste gemis; al vond zijn blessure natuurlijk al voor week 1 plaats. Een belangrijke positie bij een Super Bowl contender; die gaat erg gemist worden!”
Lars Leeftink: “Becton, zonder enige twijfel. Mostert, Gallup en Jeudy zijn vervangbaar, Becton minder. Zeker voor een al niet zo sterke OL die een rookie QB fit moet houden en beschermen. Jeff Okudah (Lions) kan hier echter ook genoemd worden.”
Jurian Ubachs: “Van die vier Becton, maar mag ik hier Ryan Fitzpatrick noemen? Niet dat ik geen vertrouwen heb in Taylor Heinicke — integendeel — maar aan Fitz hing veel hoop voor Washington. Naast de goede verdediging werd eindelijk een redelijke quarterback neergezet met enkele interessante wapens voor diepe worpen. Dat aspect lijkt met Heinicke iets minder te worden. Wat dat betreft zie ik hier de grootste potentiële impact van een blessure, want de Jets zouden mét Becton niet ineens veel hoger gaan eindigen dan ze nu zullen gaan doen.”
Chris van Dijk: “Voor mij is dat de blessure van Jason Verrett. De meest betrouwbare speler in de secondary van de 49ers. Het is geen toeval dat na de blessure van Verrett de Lions ineens over het veld marcheerden alsof het een trainingspotje was. Andere spelers die geblesseerd zijn geraakt, zijn misschien belangrijker voor hun ploeg, maar ik denk dat deze blessure de grootste invloed gaat hebben bij een Super Bowl-outsider.”
3. We zijn bij SportAmerika niet vies van een veel te vroege voorspelling. Welk team mogen we op basis van Week 1 al schrappen voor de jacht op de prijzen?
Ton de Vries: “Dit is gevaarlijk, want welk team ik ook opschrijf, dat team speelt waarschijnlijk eind van dit jaar in de Super Bowl. Zonder gekheid: ik denk dat de Ravens het zwaar gaan krijgen. Ze zijn nog steeds ontzettend goed, maar dat is hun divisie ook. De blessures kunnen ze wel eens gaan opbreken. De Packers zagen er niet best uit, maar zij hebben het voordeel dat hun hele divisie er weinig van bakte in week 1.”
Lars Leeftink: “De Titans. Daar waar ik — en meerdere mensen met mij — van tevoren al bang voor was, kwam uit. De defense van de Titans is gewoon niet goed genoeg; verre van. De offense gaat ze veel zeges bezorgen en ze naar de play-offs leiden, maar de defense gaat geen wedstrijden voor ze winnen.”
Jurian Ubachs: “Ik denk dat de Packers en Titans week 1 zullen gebruiken als wake-up call en nog lang niet uitgespeeld zijn. Wie wel: geen idee. Ik neig naar Washington, gezien de blessure van Fitz en de sterke start van de Cowboys en de Eagles, maar waren die ooit écht kanshebber? Mwah. Voor alle andere teams geldt dat het gewoon te vroeg is. Vooruit, we zijn niet vies van een hete take op basis van één week: de Buffalo Bills gaan de tegenvaller van 2021 worden en halen de play-offs niet. Big Ben heeft één pass verder dan 20 yards gegooid, één. Daar kun je al niet van winnen?”
Chris van Dijk: “De Jacksonville Jaguars kunnen het wel schudden. Verliezen van Tyrod Taylor en de Texans? Dan kun je die Super Bowl wel op je buik schrijven. Van de serieuze titelkandidaten? In dat geval de Baltimore Ravens. De passing game liep nog steeds niet, ook door problemen op de offensive line. Met alleen de running game gaan ze het niet redden, ook omdat de defensie niet beter lijkt te zijn dan vorig jaar.”
NFLPA determined Josh Gordon has successfully completed his NFL-monitored treatment program and has recommended to the NFL that he be reinstated, per sources. Gordon is awaiting final approval from NFL Commissioner Roger Goodell, but he is said to be ready to play and vaccinated.
4. Het lijkt erop dat Josh Gordon nog maar eens een nieuwe kans krijgt in de NFL. Welk team durft nog een gokje te wagen met het enfant terrible?
Ton de Vries: “Er zijn inmiddels vrij veel goede wide receivers in de NFL. Ik zie daarom niet direct een plekje vrij voor hem bij een team. Daarbij zie ik vooral heel veel wide receivers die ik op dit moment veel beter vind. Als ik toch een team moet noemen, dan de Saints. Zeker als Michael Thomas niet op korte termijn terugkeert, kunnen ze wel wat hulp gebruiken. Winston deed het aardig in week 1 maar had niet bijster veel hulp van zijn receivers. Misschien lonkt er voor Gordon een plekje op het roster van de Saints.”
Lars Leeftink: “De…. Patriots? Als ik een NFL-team was, zou ik de gok sowieso niet wagen, maar de Patriots kennen Gordon en kunnen daarnaast nog wel een wapen in de passing game gebruiken. De Colts zouden, precies om die reden, Gordon ook goed kunnen gebruiken. Tot slot: de Buccaneers. Gewoon, omdat het Brady is en hij Brown ook in zijn armen heeft gesloten. Dan kan Gordon daar ook (nog een keer) wel bij.”
Jurian Ubachs: “De Kansas City Chiefs durven dat uiteraard wel aan en het zou nog nut hebben ook: buiten Kelce heeft KC geen echt stereotype endzone target (waarom denk je dat ze linemen vrij schemen voor passing plays in de redzone?) en Gordon – mits fit, mits mentaal stabiel – zou dat kunnen zijn. Ik gun het de man van harte, maar ik denk eerlijk gezegd dat dat schip inmiddels wel is uitgevaren.”
Chris van Dijk: “Ik denk hierbij aan teams met een sterke en ervaren hoofdcoach die door blessures of tegenvallende prestaties wanhopig worden. Teams met het idee toch niets te verliezen te hebben, omdat het seizoen sowieso tegen lijkt te vallen. De Patriots en Saints zouden opties kunnen zijn, ook omdat deze clubs al bewezen hebben op moreel gebied niet heel principieel te zijn. Ook de hiervoor genoemde Ravens kunnen wel een extra wapen gebruiken en zouden een goede fit kunnen zijn. Mits Gordon zich een beetje kan gedragen.”
Op woensdag 16 september 2021 is oud speler, coach en commentator Lou Angotti na een kort ziekbed overleden. De Canadees werd vooral bekend door bij de oprichting van de Philadelphia Flyers in 1967, de eerste captain in de franchise geschiedenis te worden.
De in Toronto geboren zoon van Italiaanse immigranten zag op 16 januari 1938 het levenslicht. Op de lagere school maakte hij vroeg kennis met ijshockey en werd door zijn vader aangemeld bij het lokale jeugdteam.
Op zeventienjarige leeftijd debuteerde Angotti in oktober 1955 bij de Toronto St. Michael’s Majors. Na het behalen van zijn High School diploma, meldde de ambitieuze LouLou zich bij Michigan Tech University. Tijdens zijn studietijd bereikte hij tot tweemaal toe (1960 en 1962) de NCAA Championship Game. In beide jaren werd de watervlugge winger uitgeroepen tot Most Valuable Player. Tot op de dag van vandaag is Angotti de enige speler die de MVP-Award in NCAA tweemaal won.
EERSTE STAPPEN BIJ DE NEW YORK RANGERS
Na het behalen van het diploma Bachelor of Engineering, tekende de toen 24-jarige Canadees bij de New York Rangers. Hiermee werd hij de allereerste speler van Michigan Tech die de NHL behaalde. Na twee seizoenen bij de Rochester Americans in de American Hockey League, voegde Angotti zich bij aanvang van het seizoen 1964 – 1965 definitief bij de hoofdmacht in the Big Apple.
Tijdens het seizoen 1965 – 1966 vertrok de Canadees naar de Chicago Black Hawks (toenmalige schrijfwijze, red). Na zijn eerste paar wedstrijden in de Minor League te hebben gespeeld voor de St. Louis Braves, debuteerde hij drie maanden later in Chicago.
In zijn enige seizoen in Philly, speelde de winger het beste jaar uit zijn carrière: In 70 wedstrijden was hij goed voor 49 punten (twaalf goals en 37 assists). De Flyers vonden in hun debuutjaar in NHL haar Waterloo in de kwartfinale van de Stanley Cup tegen eveneens debutant St. Louis Blues.
The NHL Alumni Assoc. is saddened to learn that Lou Angotti has passed away at 83. Lou played 10 season in the @NHL and was the first captain of the @NHLFlyers who helped to pave the roads for the players you see on the ice today. We send our deepest condolences to Lou’s family. pic.twitter.com/sKyZt2beVI
Na een jaar Pittsburgh Penguins streek de Canadees via IntraLeague Draft in 1969 andermaal in Chicago neer. Van de vier seizoenen in Windy City speelde hij er drie als Center. Uiteindelijk werden dit na zijn seizoen Flyers de meest solide jaren uit zijn carrière, die in 1971 en 1973 the Hawks ook in twee Stanley Cup Finales bracht. Beide gingen tegen de Montreal Canadiens –met Hall of Famer Ken Dryden op doel– verloren.
Angotti is samen met Stan Mikita en Dustin Byfuglien nog altijd slechts één van de drie BlackHawks-spelers die in een Stanley Cup Finale vier of meer punten scoorde.
POST HOCKEY CARRIÈRE
De trainerscarrière van LouLou beperkte zich tot korte avonturen bij de St. Louis Blues (waaronder ook een korte periode als speler-coach) en bij de Pittsburgh Penguins. Bij het wat oudere publiek werd hij vooral bekend door zijn co commentaar bij wedstrijden van de Chicago Black Hawks eind jaren ’70.
In 653 wedstrijden NHL noteerde de Canadees 289 punten (103 goals en 186 assists) en was hij in postseason wedstrijden goed voor 16 punten (acht goals en acht assist). Hij werd in 1991 opgenomen in de Michigan Tech Hall of Fame.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
