Dinsdagavond werd bekend dat de oudste nog levende Major Leaguer, Eddie Robinson, op 4 oktober is overleden.Robinson was ruim 65 jaar lang werkzaam binnen MLB; als speler, general manager en scout. Hij werd 100 jaar en 293 dagen oud.
Baseball is lucky to have had Eddie Robinson. A life well lived and a legend forever. pic.twitter.com/NbWWbVZrlX
Eddie Robinson werd op 15 december 1920 in Paris, Texas werd middenin het tijdperk van de Great Depression geboren. Hij speelde vier seizoenen in de Minor Leagues voor de Cleveland Indians en maakte aan het einde van 1942 zijn debuut in MLB. Echter werd hij kort na het einde van het seizoen opgeroepen voor de Marine, om mee te vechten in de tweede wereldoorlog. Hij liep een beenblessure op tijdens het dienen en een mislukte operatie kostte hem bijna zijn carrière. Uiteindelijk kon hij zijn honkballoopbaan na een tweede operatie vervolgen in 1946.
CLEVELAND INDIANS
Robinson speelde bij zijn terugkomst weer in de Minor Leagues. Hij deed dit bij de Baltimore Orioles of the International League, het Triple-A team van de Indians. Hij had een enorm succesvol seizoen met 34 homeruns en 123 RBI. Hiermee werd hij verkozen tot International League MVP en eindigde hiermee voor Jackie Robinson en Bobby Brown.
In 1947 werd hij weer opgeroepen door de Indians en deelde hij de eerstehonkmanpositie met Les Fleming. Hij sloeg .245 in 95 wedstrijden met veertien homeruns, tien doubles, één triple en 52 RBI. Het geluk zat hem alleen niet mee, want eind augustus sloeg hij een bal tegen zijn eigen enkel, die daardoor brak. Robinson bracht zes weken door met zijn voet in het gips en mistte het einde van het seizoen 1947 door deze blessure.
We are saddened to hear of the passing of Eddie Robinson.
Robinson spent five seasons with CLE and was the last surviving member of the 1948 World Series Champions. He was also baseball's oldest living former player, 100 yrs old.
Het jaar na zijn rookieseizoen benoemden de Indians hem tot everyday starter en hij verbeterde zijn slaggemiddelde naar .254 in 134 wedstrijden. De Indians wonnen de American League pennant en hadden het beste record in MLB. De World Series die volgden, tegen de Boston Braves, wonnen de Indians met 4-2.
Tijdens de zes wedstrijden sloeg hij .300 in twintig slagbeurten met één RBI. Alleen Larry Doby sloeg een hoger gemiddelde met .318 in 22 slagbeurten. De World Series-overwinning van de 1948 Cleveland Indians is nog altijd de laatste Fall Classic die de organisatie won. Robinson was de laatst overgebleven speler van de Indians die zichzelf een World Series-kampioen kon noemen.
ALL-STAR
Door een conflict met Indians managerLou Boudreau over zijn speeltijd werd Robinson getraded naar de Washington Senators. Hij begon sterk bij zijn nieuwe team en werd uitgeroepen tot All-Star eerstehonkman in het jaar 1949. Aan het einde van het seizoen eindigde hij met een slashline van .294/.381/.459, achttien homeruns, 27 doubles, drie triples en 78 RBI. Tevens was hij leider in de American League in Hit By Pitches met zeven. Hij eindigde door zijn prestaties achttiende in de MVP stemming en dat bij een Senators team dat slechts vijftig wedstrijden won.
In de All-Star Game van 1949, die Ebbets Field in Brooklyn als decor kende en de thuishaven was van de Brooklyn Dodgers, sloeg Robertson één hit in vijf slagbeurten. Zijn enige hit kwam tijdens zijn eerste slagbeurt. Met Warren Spahn op de heuvel sloeg de eerstehonkman een single in het rechtsveld en Joe DiMaggio scoorde. De American League All-Stars wonnen uiteindelijk ook de wedstrijd met 11-7, onder andere dus door de RBI van Eddie Robinson.
TOPJAREN
Robinson speelde in 1950 36 wedstrijden voor de Washington Senators, waarna hij weer getraded werd. De Senators stuurde hem naar de Chicago White Sox en hij speelde 119 wedstrijden voor zijn nieuwe club. In totaal speelde hij dus 155 wedstrijden in 1950 en sloeg daarin .295 met 21 homeruns en 86 RBI. Hij stal in die 155 wedstrijden geen enkel honk en werd daarmee de speler die de meeste wedstrijden speelde zonder honk te stelen in de geschiedenis van MLB.
De drie seizoenen na 1950 waren de beste jaren van de dan dertig jarige Robinson. Hij werd in alle drie de seizoenen uitgeroepen als All-Star en eindigde in 1951 24e in de MVP verkiezing en in 1952 als 11e. Zijn slaggemiddelde over deze drie seizoenen was .275 met 84 doubles, tien triples, 73 homeruns, 210 vrije lopen, 323 RBI en hij leidde in 1952 de American League in Intentional Bases on Balls met zestien. Zijn OPS+, een statistiek waarbij rekening gehouden wordt met het jaar van spelen en de verschillende stadions, was 120. In de periode van 1951 tot 1953 was Robinson dus beter dan 20% van MLB spelers. Gedurende deze periode presteerde hij wel goed, maar de teams waarbij hij speelde niet en dus haalde hij tot 1955 de World Series niet meer.
EINDE CARRIÈRE
In 1955 haalde Robinson de World Series nog één keer, in het uniform van de New York Yankees. Na 1953 werd hij van de Philadelphia Athletics naar de Bronx Bombers gestuurd. Hij speelde hier niet veel, mede doordat de Yankees al beschikten over Joe Collins en veelbelovende rookie Bill Skowron op het eerste honk. Als Robinson speelde, deed hij dit als pinch-hitter. In 1955 behaalden de Yankees de World Series. De Yankees verloren met 4-3 van de Brooklyn Dodgers, maar ondanks weinig speeltijd zette Robinson wel een nieuw record neer. Hij sloeg zestien homeruns in 173 slagbeurten en zette hiermee een nieuw home-run-to-at-bat ratio record.
Door de overbevolking op het eerste honk stuurden de Yankees hem naar de Kansas City Athletics in 1956. Het bleek het einde carrière voor hem, want na nog een korte zwerftocht langs de Detroit Tigers, Cleveland Indians en Baltimore Orioles zette hij op 36-jarige leeftijd een punt achter zijn loopbaan. In totaal speelde hij dertien jaar lang. Hierin speelde hij in vier All-Star games en kwam hij voor zeven van de acht originele American League organisaties uit. Robinson speelde alleen niet bij de Boston Red Sox.
Eddie Robinson als tweede van links in 1957 als Detroit Tiger speler met centraal Tigers vice president Spike Briggs (PRESTON STROUP/ASSOCIATED PRESS)
NIEUWE FUNCTIE
Na zijn carrière als speler haalde Paul Richards hem naar de Orioles. Robinson werd coach en scout in het Minor League-systeem van de club. In 1961 werd Richards naar de nieuwe franchise van MLB, de Houston Colt .45s (later de Houston Astros), gehaald als general manager. Robinson ging met hem mee en werd assistant general manager. Na zes jaar in Houston vertrok hij naar Kansas City om daar als assistant general manager aan de slag te gaan. Het avontuur duurde niet lang en na één jaar trok Robinson naar de Atlanta Braves. Hij werd daar farm director
In 1972 kozen de Braves ervoor om Robinson te benoemen tot General Manager. Twee jaar later maakte een 40-jarige Hank Aaron aan hem duidelijk dat hij echt wilde vertrekken uit Atlanta. Hierdoor was Eddie Robinson de general manager die Hammerin’ Hank na negen seizoenen liet vertrekken uit Atlanta. Onder zijn leiding behaalden de Braves tussen 1972-1976 de playoffs nul keer en toch wilde nieuwe eigenaar Ted Turner hem aan het roer houden. Hij besloot echter in te gaan op het aanbod van de Texas Rangers, waardoor hij terug kon naar de staat waar hij geboren was en na het seizoen 1976 nam hij zijn positie in als general manager.
TEXAS RANGERS
Zijn eerste jaar als general manager van de Texas Rangers, was misschien wel een van de meest tumultueuze seizoen uit de historie van de organisatie. Het begon met een aanval van speler Lenny Randle op manager Frank Lucchesi. Het begin van het seizoen was slecht en dus besloot hij Lucchesi van de hand te doen. Nieuwe manager Eddie Stanky stopte alleen na één wedstrijd, waardoor de Rangers opnieuw op zoek moesten naar iemand die met de scepter wilde zwaaien. Billy Hunter werd de nieuwe manager en tot midden augustus stonden de Rangers op de eerste plaats in de divisie. De Royals gingen er uiteindelijk met de divisie winst vandoor, waardoor de Rangers met lege handen stonden.
In de jaren die volgden was Robinson met de Rangers nog een paar keer dichtbij de playoffs, maar hij zou ze nooit behalen als general manager. In 1982, na een moeilijke seizoenstart ontsloegen de Rangers hem. Kort hierna boden de Yankees Robinson de positie van general manager aan. Hij wees deze af om zo in Texas te kunnen blijven.
Eddie Robinson (rechts) als GM van de Texas Rangers (Texas Rangers Twitter)
SCOUT
Tot aan het jaar 2004 werkte Robinson nog als scout. De Houston Astros, Minnesota Twins, Philadelphia Phillies, San Francisco Giants, Cincinnati Reds, Montreal Expos, Boston Red Sox, Seattle Mariners, Atlanta Braves en New York Yankees deden allemaal een beroep op hem. Hij was als scout onderdeel van drie World Series winnende teams (1987 Twins, 1991 Twins en 1990 Reds).
Na 2004 zette hij officieel een punt achter zijn officiële carrière binnen het honkbal. Hij had tot dan op de loonstrook van zestien verschillende organisaties gestaan. Bovendien stond de teller op gewerkte jaren binnen het professionele honkbal op 65.
PODCAST
Kort na zijn honderdste verjaardag werd Robinson de hoofdpersoon in de podcast The Golden Age of Baseball. Hierin vertelde hij over zijn ervaringen binnen de honkbalindustrie. Zo ontving hij de laatste knuppel die Babe Ruth gebruikte op de dag dat zijn rugnummer aan de wilgen werd gehangen in Yankee Stadium. Mickey Mantle schonk hem ooit een honkbal en hij was General Manager van de Atlanta Braves op het moment dat Hank Aaron het homerun =record van Babe Ruth brak. Er waren genoeg anekdotes die hij kon vertellen.
Met het overlijden van Eddie Robinson, de oudste nog levende MLB speler, is er ook een (nieuwe) oudste nog levende speler. Deze eer verhuist nu naar George Elder met 100 jaar en 209 dagen. Elder speelde één seizoen in 1949 voor de St. Louis Browns.
Sorry Bills-fans, jullie ploeg is de nieuwe nummer 1 in de SportAmerika NFL Power Rankings. De laatste drie weken verloor de koploper het weekend erna. Dat belooft dus niet veel goeds voor het duel van zondag op bezoek bij de Kansas City Chiefs. Bekijk hieronder hoe de rest van de Power Rankings eruit ziet na week 4.
1. (3) Buffalo Bills
Niemand heeft het meer over de nederlaag in week 1. De Bills lijken van de hele AFC het best in vorm. Of ze zijn de ploeg die het geluk hadden zondag tegen de Texans te mogen spelen. Welke van de twee het is, gaan we zondag zien. Dan gaan de Bills op bezoek bij de Chiefs. Het is de wedstrijd van het reguliere seizoen. De over/under ligt op 99,5 punten.
2. (8) Arizona Cardinals
Kyler Murray is de beste quarterback in de league op dit moment. De Cardinals zijn elke wedstrijd goed voor minimaal 31 punten en als enige ploeg nog ongeslagen. De vraag is natuurlijk vooral hoelang de ploeg dit vol kan houden. In de NFC West is de volgende lastige opgave immers nooit ver weg. Toch lijkt het er niet op dat de Cardinals ver boven hun stand leven. Deze ploeg gaat mee doen tot in januari.
3. (1) L.A. Rams
Dat was een kort bezoekje aan de kop van de Power Rankings. Na de indrukwekkende zege op de Bucs gingen de Rams tegen de Cardinals net zo hard weer onderuit. Matthew Stafford leek ineens op de QB die hij in Detroit was. Het was ondanks een interceptie niet goed, maar ook bij lange na niet goed genoeg voor een overwinning.
4. (2) Tampa Bay Buccaneers
Iedereen in Foxborough was zondag met maar één ding bezig: het passing record van Tom Brady. Behalve de man om wie het draaide zelf. Die gooide de memorabele bal direct weg nadat hij het record had verbroken en was maar met één ding bezig: de volgende play en het winnen van de wedstrijd. Het ging misschien moeizamer dan verwacht, maar deze mentaliteit heeft hem al zeven titels opgeleverd en zorgt ervoor dat de Bucs altijd een titelkandidaat zijn, hoe matig de defensie op het moment ook is.
5. (5) Baltimore Ravens
Het ging na afloop niet om de gemakkelijke zege op de Broncos, maar om de beslissing van John Harbaugh om niet te knielen maar om een paar yards te rushen om zo boven de 100 yards uit te komen. Dat is blijkbaar iets wat ze in Baltimore belangrijk vinden. Hopelijk heeft Harbaugh een heel lijstje met obscure records waar hij dit jaar een gooi naar wil doen. Het maakte een verder saai duel toch nog leuk tot het einde.
6. (6) Green Bay Packers
Het duel met de New Orleans Saints was nog geen maand geleden. Er werd toen volop getwijfeld aan Aaron Rodgers en de Packers. Hoe gek is dat nu? In de overwinning op de Steelers viel vooral op dat de offensive line het behoorlijk deed in het duel; ondanks de twee sacks van T.J. Watt. Voor de Packers kan dit wel eens de sleutel voor succes worden in de play-offs.
7. (4) Cleveland Browns
Baker Mayfield speelde een dramatische wedstrijd en toch wonnen de Browns in een duel dat gedomineerd werd door de verdediging. De manier waarop de aanval van de Vikings werd lamgelegd, belooft veel voor komende weken. Deze ploeg is enorm compleet, mits het in de passing game zijn potentie weet te bereiken. Zonder Jarvis Landry is dat nu de grootste vraag.
8. (7) Kansas City Chiefs
Na uitgebreid onderzoek zijn we eruit. Als de Chiefs niet vier keer de bal weggeven in de wedstrijd is de aanval best goed. Zeven (serieuze) drives, zes touchdowns. Die ene interceptie wordt Patrick Mahomes dan wel vergeven, maar kan de verdediging iemand stoppen? Ook de Eagles hoefden niet één keer te punten. Zondag weten we het antwoord, want dan komen de Bills op bezoek.
9. (9) Dallas Cowboys
De aanval loopt als een trein en Dak Prescott speelt op een niveau waar alleen Kyler Murray op dit moment bovenuit steekt. Toch is dat niet de grootste verrassing in Dallas. Dat is de verdediging. Trevon Diggs heeft een mindere dag als hij maar één interceptie heeft en Micah Parsons lijkt de titel van DROY al in zijn zak te hebben. Deze ploeg heeft echt alles om de fans in de play-offs weer enorm teleur te stellen.
10. (11) LA Chargers
Justin Herbert en de Chargers gaan een serieuze rol spelen in de strijd om de play-offs. De eerste helft tegen de tot dan nog ongeslagen Raiders was een masterclass van de tweedejaars quarterback. Het kan niet lang meer duren voor ook de inwoners van Los Angeles de Chargers ontdekken. Misschien dat er dan een keer meer dan 25 procent van het publiek ook echt voor de thuisclub kan zijn.
11. (15) Seattle Seahawks
Twee goede drives hebben het seizoen van de Seahawks voorlopig gered. Want overtuigend was het, ondanks de zege op de 49ers, nog niet. De eerste helft kwam de aanval nauwelijks op gang en in de tweede helft werd de verdediging een aantal keer te kijk gezet. In een korte week met een bezoek van de Rams op donderdag heeft de ploeg ook maar weinig tijd om deze fouten te corrigeren.
12. (10) Las Vegas Raiders
De Raiders verloren in Los Angeles hun ongeslagen status. Geen schande tegen de Chargers, maar in de sterkste divisie in de AFC heb je weinig speelruimte. Van de komende vier wedstrijden — Bears, Broncos, Eagles en Giants — moeten de Raiders er eigenlijk wel drie winnen om serieus mee te doen om een wildcard-plek, of meer. Al zou het al een flinke stap voorwaarts zijn als de Raiders het seizoen met tien overwinningen eindigen.
13. (14) San Francisco 49ers
Jimmy Garoppolo hoopt op tijd terug te zijn voor de wedstrijd tegen de Cardinals. Voor Trey Lance is het te hopen dat de 49ers in ieder geval een plan bedenken voor het geval dat hij toch de quarterback is. Dat was er zondag niet toen hij in de rust ineens Jimmy G. moest vervangen en dat was te zien. Mochten de Niners echter blijven verliezen dan zal het toch niet lang duren voor hij de echte starter is.
14. (18) Cincinnati Bengals
De Bengals kunnen zondag het aantal overwinningen van vorig jaar al evenaren. Dat geldt ook voor de Jets en Jaguars trouwens, maar die ploegen zijn een heel ander verhaal. Joe Burrow moet dan overigens wel afrekenen met de Green Bay Packers. Dat zal waarschijnlijk iets te veel van het goede zijn, maar de stappen voorwaarts die de Bengals dit jaar zetten zijn wel groot.
15. (13) Denver Broncos
Tegen betere tegenstanders doen de Broncos het niet zo goed. Wie had dat nou zien aankomen? Drew Lock kreeg tegen de Ravens de kans om het ongelijk van coach Vic Fangio te bewijzen, nadat Teddy Bridgewater met een hersenschudding uitviel. Een kans die hij niet pakte. Met Teddy zouden de Broncos ook niet hebben gewonnen, maar het duel was nu wel heel snel over.
16. (12) Tennessee Titans
Ze zijn nog niet de Texans, maar buiten Houston was er geen ploeg die een slechter weekend had dan de Titans. De Jets waren twee weken niet competitief geweest, maar waren zondag wel te sterk voor de Titans. Verdedigend is het nog steeds heel matig, maar zonder Julio Jones blijft er blijkbaar ook aanvallend niet voldoende over. Toch zullen veel Titans-fans niet lang wakker liggen van de nederlaag, want in de AFC South is er maar weinig concurrentie.
17. (17) Carolina Panthers
Het ongeslagen record moest er een keer aangaan. Niemand in Carolina die aan een 17-0 seizoen zal hebben gedacht. Dat het tegen Dallas gebeurt, is ook geen schande, al was het derde kwart wel echt dramatisch. Goed nieuws was er ook, want Christian McCaffrey kan deze week alweer trainen. Het is nog niet zeker of hij zondag al weer op het veld kan staan, maar het ziet er in ieder geval naar uit dat de running back niet lang meer langs de kant zal staan.
18. (16) New Orleans Saints
Wie zijn de Saints? Overwinningen op de Packers en Patriots en nederlagen tegen de Panthers en Giants maken hen het meest onvoorspelbare team. Zeker de laatste nederlaag tegen de Giants zal veel pijn doen in New Orleans, vooral omdat het voor het eerst in meer dan zeshonderd dagen weer eens in een uitverkocht Superdome mocht spelen.
19. (19) Minnesota Vikings
De verdediging deed tegen de Browns wat het moest doen, maar dit keer was het de aanval die de ploeg in de steek liet. Na een snelle touchdown wist Kirk Cousins in de laatste drie kwarten geen enkel punt meer op het scorebord te zetten. Een nieuwe tegenslag in een toch al teleurstellend seizoen, want er waren zeker kansen om 4-0 te zijn. Misschien wel te moeten zijn. Nu heeft de ploeg pas één zege en is de thuiswedstrijd tegen de Lions een wedstrijd die ze moeten winnen.
20. (21) New England Patriots
Na afloop ging het (uiteraard) over de terugkeer van Tom Brady en (onterecht) over de gemiste field goal van Nick Folk in de slotminuut van het nipt verloren duel. Waar het echt over moet gaan, is de afwezigheid van de running game en het slechte spel van de offensive line. Alleen op die manier kan Mac Jones zijn potentie echt laten zien en kunnen de Patriots misschien nog wat van het seizoen maken.
21. (20) Pittsburgh Steelers
Big Ben kan echt niet meer. Het is hard om te zeggen over een voormalig Super Bowl-winnaar, maar zijn laatste seizoen lijkt die van de gebroeders Manning en Drew Brees te overtreffen. Bij hen zag je de ouderdom, maar niet zo sterk als bij Ben Roethlisberger, die nauwelijks meer diep kan gooien. De grootste flaters waren de twee ballen die hij op 4th down achter de line of scrimmige gooide. Ze werden wel gevangen, maar hadden geen enkele kans een first down op te leveren. Het wordt zo een lang, lang jaar in Pittsburgh.
22. (24) Indianapolis Colts
Een bezoekje aan het zonnige South Beach was precies wat de Colts nodig hadden. De Dolphins zitten nog dieper in de problemen dan de Colts, waardoor Carson Wentz zijn eerste zege in Indy kon boeken. Niet alleen goed voor het vertrouwen, maar ook om kans te houden op de play-offs. Want door de nederlaag van de Titans waren de Colts in de AFC South de grote (oké, de enige) winnaar van het weekend.
23. (27) Washington Football Team
De verwachting was dat de verdediging van Washington dit seizoen nog beter zou zijn en Chase Young werd genoemd als kandidaat om de beste verdediger van het jaar te worden. Daar is nog niets van te zien. De ploeg had het geluk dat de Falcons manieren blijven vinden om te verliezen, waardoor het Football Team nog in de race in de NFC East is. Toch ziet het er niet goed uit in de hoofdstad.
24. (26) Philadelphia Eagles
Jalen Hurts is een fantasy god. De quarterback behoort bij de topspelers op dat vlak. In resultaten is het nog niet echt te zien, al is dat niet zijn schuld. De aanval blijft overtredingen maken die touchdowns en punten kosten en de verdediging is al twee weken niet in staat om iemand af te stoppen. Nu kan dat nog gebeuren tegen de Cowboys en de Chiefs. Als zondag zelfs Sam Darnold gemakkelijk kan scoren, wordt het wel tijd de paniekknop te gaan zoeken.
25. (28) Chicago Bears
Justin Fields was zondag beter dan in zijn eerste start. Al is dat wel een heel lage lat. Een beetje alsof je zegt dat Fields beter is dan Davis Mills. Toch is het lekker voor de rookie om een overwinning te hebben geboekt, ook al is het tegen Detroit. De vraag is of er in Chicago weer gewisseld gaat worden van quarterback als Andy Dalton echt weer fit is. Wie er ook gaat starten, zal het de komende weken zonder David Montgomery moeten doen, want de runningback zal een wedstrijd of vier missen door een blessure.
26. (22) Miami Dolphins
De Dolphins waren het team om de volgende stap te zetten. Voldoende mogelijkheden in de draft om de gaten te dichten en een jonge quarterback met meer ervaring. Vier weken later en het seizoen is al bijna voorbij. Met Tua was het al niet goed, maar met Jacoby Brissett is het helemaal een drama en dan moet je ook nog eens op bezoek bij de Super Bowl-winnaar van het afgelopen jaar. Succes.
27. (29) New York Giants
De fans van de Giants krijgen eindelijk de aanval te zien die men voor ogen had met het draften van Saquon Barkley en Daniel Jones. De jonge quarterback speelde voor de tweede week op rij foutloos en gooide voor een career high 402 yards. Barkley wordt met de week beter na zijn enkelblessure van vorig jaar. Twee touchdowns, waaronder de winnende in overtime, bezorgden de Giants de eerste zege van het jaar. Is het echter op tijd om het seizoen nog te redden?
28. (28) Atlanta Falcons
De Falcons zijn een nieuwe ploeg aan het bouwen na het vertrek van Julio Jones. Een nieuwe identiteit zit er voorlopig echter niet in. Het Football Team, toch geen aanvallende powerhouse, scoorde in vier van de vijf keer dat het na rust de bal kreeg. Met als gevolg opnieuw een weggegeven voorsprong en een hartverscheurende nederlaag.
29. (32) New York Jets
De gemiste field goal door Randy Bullock in de laatste minuut van overtime betekent meer voor de Jets dan voor de Titans. De Titans gaan de divisie normaal gesproken toch wel winnen. Voor Zach Wilson en Robert Salah was het hun eerste zege. Met een wedstrijd in Londen tegen het fragiele Atlanta op het programma kan het zelfs de start van een winstreak zijn.
30. (25) Detroit Lions
Nadat de Ravens een mirakel nodig hadden om de Lions te verslaan, was er de hoop in Detroit dat het tegen de Bears wel zou lukken. De divisierivaal was echter veel te sterk voor de Lions, die tot overmaat van ramp ook nog eens Romeo Okwara met een achillespeesblessure uit zagen vallen. De Lions zijn nu de enige ploeg in de NFC nog zonder overwinning. We gaan de komende weken zien of Dan Campbell inderdaad een nieuwe mentaliteit in de ploeg heeft weten te pompen.
31. (31) Jacksonville Jaguars
In een week waar de aandacht vooral uitging naar coach Urban Meyer, die viraal ging omdat hij in een bar stond te dansen met een vrouw, waren de Jaguars voor het eerst competitief. De nederlaag tegen de Bengals deed Meyer meer zeer dan de eerste drie, maar als de ploeg deze groei doorzet, kan het jaar misschien nog wel wat worden. De hele AFC South is tenslotte een rotzooi. De vier ploegen hebben samen net zo veel overwinningen als de Arizona Cardinals.
32. (30) Houston Texans
Na een redelijke start hebben we eindelijk de Texans gekregen waar we zo van zijn gaan houden, als ramptoeristen. De ploeg verloor met 40-0 van een Bills-team dat nog rustig aan deed. Op papier heeft het met de Patriots en Colts twee tegenstanders op het programma staan waartegen het een betere kans zou moeten maken. Elke club ziet nu echter in dat de Texans juist een ideale tegenstander zijn om het vertrouwen tegen op te poetsen. Van onderschatting zal dus geen sprake zijn.
Na 162 wedstrijden en dertien edities van de MLB Rookie Watch kwam hetregular season van MLB ten einde. In de laatste twee weken van het seizoen liet Alek Manoah nogmaals zien dat hij een hele goede pitcher is en Ian Anderson keerde na blessureleed terug op zijn niveau. Verder nog of zes rookies in willekeurige volgorde.
ALEK MANOAH (Toronto Blue Jays)
Stats:18.2 IP, 25 K’s, 9 BB, 12 H, 5 ER
Alek Manoah gooide in de laatste twee weken van het seizoen 18.2 innings. Dit deed hij tegen de Tampa Bay Rays (6.0 IP), Minnesota Twins (5.2 IP) en Baltimore Orioles (7.0 IP). Alledrie deze wedstrijden sloot hij winnend af, waardoor zijn record op negen winstpartijen en twee verloren wedstrijden kwam te staan. In totaal gooide hij 25 strikeouts waarmee hij leider was van alle rookies in week 24 en 25. Hij sloot het seizoen af met 127 strikeouts en een achtste plek in het strikeoutklassement.
Manoah gooide zijn laatste wedstrijd van het seizoen tegen de Baltimore Orioles. De 23-jarige rechtshandige werper toonde in deze wedstrijd nogmaals aan de Blue Jays dat hij een enorm talent is: 7.0 innings één hit, één run en één vrije loop. Tien keer stuurde Manoah een O’s speler met een K terug naar de dugout. Hiervan kwamen vijf strikeouts weer aan de hand van zijn bijna niet te raken slider, die in de vorige editie ook werd besproken.
Helaas voor Manoah en de Blue Jays haalden zij de playoffs niet en daarom is het eerste seizoen voor de rookie pitcher definitief in de boeken. Het was een seizoen waarop beide partijen met plezier zullen terugkijken en hopelijk kan Manoah verder bouwen op deze vorm volgend seizoen.
Alek Manoah put a bow on his fantastic rookie year with another gem for the @BlueJays.
Na Dane Dunning, DJ Peters en Adolis Garcia is Andy Ibañez de vierde Texas Ranger die zijn plek in de rookie watch verdiende. De 28-jarige tweedehonkman, die ook op het eerste honk en derde honk kan spelen, sloeg .327 in 49 slagbeurten met één homerun, vier doubles, één triple en vier vrije lopen. Hij sloeg ook zes runs over de plaat, waarmee zijn seizoentotaal op 25 RBIs kwam te staan. In zijn 49 slagbeurten werd hij ook het minieme aantal van zes strikeouts naar de kant gestuurd. Over het gehele seizoen kreeg Ibañez 35 K’s tegen en dat in 253 slagbeurten, wat neerkomt op een K% van 13.8%. Hiermee was hij de rookie van de Texas Rangers met het minste aantal strikeouts achter zijn naam en het beste K%.
De enige homerun die hij sloeg in week 24 en 25 kwam tegen de Baltimore Orioles. Met twee wijd en nul slag en een man op het eerste honk kwam Ibañez aan slag. Pitcher John Means gooide een breaking ball die aan de bovenkant van de slagzone bleef hangen en daardoor een prooi werd voor de Cubaan. De bal bleef op een haar na aan de juiste kant van de foul pole en de Rangers kwamen op 2-0 voorsprong. Met een afstand van 376 feet was het de kortste homerun uit het seizoen en de carrière van Ibañez. Uiteindelijk wonnen de Rangers deze laatste wedstrijd van de series met 7-4.
De laatste keer dat Josiah Gray zich meldde in de Rookie Watch, was in de editie van week 16-17. Toen maakte hij zijn debuut voor de Nationals, nadat hij van de Dodgers getraded werd. In de laatste twee weken van het seizoen was Gray ook weer in vorm. Hij gooide 17.1 innings, waarmee hij alleen Josh Rogers (18.1 IP) en Alek Manoah (18.2 IP) voor moest laten in dat klassement. In zijn gegooide innings kwam hij tot negentien strikekouts, kreeg hij zes earned runs, dertien hits en zes vrije lopen tegen.
De slider van Josiah Gray is een pitch die er schitterend uitziet, maar ook moeilijk te raken is. Zo moest ook Boston Red Sox speler Hunter Renfroe er aan geloven en met hem nog drie andere Red Sox. In totaal stond hij dit seizoen dertien wedstrijden vanaf het begin op de heuvel en gooide 76 strikeouts. Van deze 76 strikeouts, kwamen achttien K’s via de slider. Hiermee was het de minst gebruikte pitch van Gray om een tegenstander aan de kant te zetten, maar als hij de pitch blijft ontwikkelen gaan we hem vaker terugzien.
Kelvin Gutierrez is na Andy Ibañez de tweede nieuwe naam in deze laatste Rookie Watch. De Baltimore Orioles speler, die het seizoen nog startte als speler van de Kansas City Royals, sloeg zeventien honkslagen in 47 slagbeurten en tekende daarmee voor een .362 slaggemiddelde. Hij kwam tot twee homeruns en twee doubles met vijf vrije lopen en drie RBI. Zijn twee homeruns in de laatste twee weken van het seizoen waren zijn eerste voor de Orioles. Ook waren zijn drie doubles een verdrievoudiging van zijn eerdere totaal voor de organisatie. Hij begon aan week 24 met één double en eindigde met vier, hetzelfde aantal als waarmee hij Kansas City verliet.
In de eerste wedstrijd van de laatste serie van het seizoen tegen de Toronto Blue Jays sloeg Gutierrez zijn enige homerun. Hij verlengde daarmee zijn hitting streak naar negen wedstrijden, waarmee het de langste was uit zijn nog korte carrière. Echter lukte het hem niet om de wedstrijd daarop ook een hit te slaan, waardoor de streak stopte op negen wedstrijden. Hij sloot het seizoen wel af met een 3-uit-5 dag, maar hij zou één van die hits graag ingeruild hebben om de nul van de dag ervoor weg te poetsen. Wie weet lukt het de Dominicaanse derdehonkman volgend seizoen zijn eigen record te verbreken.
Mini Milestones – Game 160 edition:
Pedro Severino: Extends career long hit streak to 10 games
Austin Wynns: 43rd game is new career high
Kelvin Gutierrez: Extends career long hit streak to 9 games
Vanaf 11 juli was pitcher Ian Anderson uit de roulatie met een schouderblessure. Eind augustus keerde de 23-jarige starter terug en de laatste twee weken van het seizoen was hij terug op het niveau wat hij voor zijn blessure bereikte. Anderson gooide 13.0 innings in twee starts tegen de Arizona Diamondbacks (7.0 IP) en Philadelphia Phillies (6.0 IP). Hij gooide hierin tien strikeouts en kreeg vijf hits, vier vrije lopen en drie earned runs tegen. Beide wedstrijden sloot hij winnend af en met een 2.08 ERA. Hierdoor heeft hij in de beslissende maanden van MLB (september en oktober) 14 starts gemaakt en in deze wedstrijden een ERA van 2.64. De Braves kunnen dus op Ian Anderson rekenen op de belangrijkste momenten.
Ian Anderson has made 14 career starts in September and October, including the 2020 postseason run.
De overlay van de fastball en changeup van Ian Anderson laat zien waarom het voor slagmensen zo moeilijk is om hem te raken. Beide worpen komen bijna op een identiek punt op de werper af. De fastball stijgt en de changeup daalt en is zes mph langzamer. Dat maakt het inschatten welke pitch de slagman voorgeschoteld krijgt erg lastig. Jean Segura sloeg dan ook compleet mis op de changeup, waardoor hij een K om zijn oren kreeg. Hij was niet de enige, want in totaal gooide Anderson 51 strikeouts met zijn changeup. Dit maakte de pitch na zijn fastball (52 K’s) zijn meest gebruikte strikeoutpitch.
Midvelder van de St. Louis Cardinals Dylan Carlson kwam in drie eerdere Rookie Watch edities voor, maar sinds week vijftien ontbrak hij. In de laatste twee weken van het seizoen solliciteerde hij alleen wel weer naar zijn plek. Een slaggemiddelde van .366 met drie homeruns, twee doubles, één triple en vijf vrije lopen. Met zijn honkslagen haalde hij ook nog eens acht RBI binnen. In de laatste wedstrijd van de series met de Brewers sloeg hij twee homeruns in één wedstrijd. Zijn eerste kwam tegen Brett Anderson in de derde inning en de tweede tegen Miguel Sanchez in de zesde inning. Hiermee was hij beslissend in de 4-3 overwinning.
Ook op defensief gebied stond Dylan Carlson zijn mannetje. In de afsluitende wedstrijd van de series tegen de Chicago Cubs sloeg Wilson Contreras een hoge bal het rechtsveld in. Tweedehonkman Tommy Edman en Carlson stormden beide op de bal af, maar de sprintende rechtsvelder was net iets sneller. Met een sliding, terwijl hij tegen de zon inkeek, maakte hij de vangbal. Hiermee nam hij een honkslag weg van de catcher van de Cubs en zorgde voor het einde van de vijfde inning.
The ground covered on this Dylan Carlson catch… simply amazing. 🤯🤯🤯
Shane Baz is de laatste nieuwe naam in de Rookie Watch van week 24 en 25. Hij maakte zijn debuut in MLB op 20 september. Dit deed hij tegen de Toronto Blue Jays met 5.0 innings. Zijn tweede wedstrijd gooide hij tegen de Miami Marlins, waarin hij tot 5.2 innings kwam en nul hits tegen. De laatste wedstrijd van zijn korte seizoen in majors gooide hij tegen de New York Yankees, maar toen kwam hij maar tot 2.2 IP. In deze 13.2 innings gooide hij achttien strikeouts, kreeg hij zes hits, drie vrije lopen en drie earned runs tegen.
De jonge pitcher kwam ook langs in Just A Bit Outside, de MLB podcast van SportAmerika en kon op lof rekenen van Jasper Roos. In zijn korte start tegen de Yankees kreeg hij één homerun tegen, maar hij gooide ook vier strikeouts. Zijn fastball kan soms boven de 100 mph komen, maar heeft een gemiddelde snelheid van 97 mph. Andrew Velazquez moest er ook aan geloven en met hem nog acht anderen, waardoor 50% van de strikeouts van Baz via zijn fastball kwamen. Het ziet er fantastisch uit.
We bespraken Shane Baz vorige week in de podcast. Ik waxte poëtisch over hem. Dit is waarom. #SportAmhttps://t.co/hfdjjDEHM6
Randy Arozarena is last but not least in deze laatste Rookie Watch. Hij sloeg .317 met dertien hits in 41 slagbeurten. Van deze dertien honkslagen stopte hij vijf keer op het tweede honk voor een double en hij sloeg ook één homerun. Hij eindigde hiermee het reguliere MLB seizoen met 32 doubles en twintig homeruns. Ook kwam de Cubaanse buitenvelder acht keer op het honk met een vrije loop en daarmee leidde hij alle rookies in de laatste twee weken van het seizoen.
Arozarena voegde zich in een exclusief clubje door zijn vijf gestolen honken en één homerun in de laatste twee weken. Hij eindigde hiermee op twintig homeruns en twintig gestolen honken en werd daarmee de derde speler in de geschiedenis van de organisatie die dat voor elkaar kreeg. Alleen B.J. Upton (2007, 2011 en 2012) en Tommy Pham (2019) deden dit eerder als speler van de Rays. Zijn laatste honk stal hij tegen de New York Yankees en aan zijn ontlading te zien was hij erg tevreden met zijn prestatie.
Normaal gesproken zijn er in college football een stuk of vijf colleges die strijden om de playoffs en de tegenstanders domineren. Dit jaar is dat anders. Het zijn er niet vijf, maartwee. Clemson is aanvallend in elkaar gestort en Ohio State en vooral Oklahoma hebben het lastig tijdens het makkelijke gedeelte van het schema. Voor twee favorieten geldt dit niet: Alabama en Georgia.
ALABAMA VERVANGT IN NO-TIME VERLOREN AANVALLEND TALENT
#1 Alabama en #2 Georgia stijgen er in zowel de AP Poll als de coaches poll bovenuit. Logisch, gezien hun prestaties tot nu toe. Bij Alabama lagen de vraagtekens voorafgaand aan dit seizoen vooral bij de offense. Mac Jones (QB), Najee Harris (WR), DeVonta Smith, Jalen Waddle (WR), Alex Leatherwood, Landon Dickerson (OL) en Steve Sarkisian (offensive coördinator) waren namelijk allemaal vertrokken. Geen enkel probleem, zo blijkt.
Tegen Miami, de eerste wedstrijd van het seizoen, werd er met 44-13 gewonnen en gedomineerd. Later volgden er ook zeges op bezoek bij Florida (31-29) en thuis tegen Ole Miss (42-21), allebei top 25 teams. Verdedigend blinken pass rusher Will Anderson Jr en DL Phidarian Mathis uit. De linebackers Chris Harris (beste linebacker in de 2022 NFL Draft) en Tennessee transfer Henry To’Oto’o zorgen voor zekerheid en multifunctionaliteit en de secondary (met onder meer Josh Jobe, Jordan Battle, Brian Branche, Malachi Moore en Kool-Aid McKinstry) zit bomvol individueel talent.
ALABAMA AANVALLEND AL SNEL IN VORM
Naast dat de defense zoals verwacht het meer dan prima doet, loopt de offense ook gewoon zoals vanouds. Bryce Young is momenteel misschien wel de favoriet voor de Heisman Trophy, Brian Robinson Jr neemt me speels gemak de RB1 rol op zich en John Metchie III en transfer Jameson Williams vervangen Smith en Waddle tot nu toe meer dan prima.
Alabama’s programma heeft met Texas A&M (uit), Tennessee (thuis), LSU (thuis), Arkansas (thuis) en Auburn (uit) zeker nog genoeg uitdagingen, maar het merendeel van deze wedstrijden worden thuis gespeeld. De kans is dus vrij groot dat Bama ook dit seizoen ongeslagen richting de SEC Conference Championship game gaat. En daar wacht normaal gesproken…. Georgia.
GEORGIA DEFENSE DOMINEERT COLLEGE FOOTBALL
Dat is op dit moment toch wel het verhaal van het seizoen van de Bulldogs. Van tevoren was wel verwacht dat de defense van Georgia goed zou zijn, maar na vijf duels hebben de Bulldogs nog maar 23 punten tegen gekregen. Jawel, 23. De laatste twee duels, vs Vanderbilt en Arkansas, kreeg Georgia zelfs helemaal geen punten tegen. Samen met Clemson beschikken de Bulldogs over een bizar sterke defense, geleid door CB Derion Kendricks en DL Jalen Carter en Devonte Wyatt.
Met defense werd ook Clemson tijdens het openingsweekend verslagen. Georgia won met 10-3, een overwinning die er dankzij de problemen bij Clemson er echter steeds minder indrukwekkend uit begint te zien. Wie echter een verdedigende masterclass wil zien: kijk vooral de highlights hieronder van afgelopen weekend vs Arkansas even terug.
GEORGIA’S OFFENSE KENT VEEL BLESSUREPROBLEMEN
Toch liggen de problemen vooral bij de offense. Dit komt echter niet door het ontbreken van talent, maar door blessures. QB JT Daniels loopt het hele seizoen al rond met kleine blessures die hem zelfs al wat duels hebben gekost, terwijl er zeker op receiver en tight end ook flink wat blessures te noteren zijn. Zo mist Georgia zijn twee beste TE’s Darnell Washington en Arik Gilbert (eigenlijk nu een WR) en ontbreekt ook star WR George Pickens. Daarnaast is ook Dominick Blaylock er niet bij, waardoor Georgia zijn vier beste pass catchers tot nu toe dit seizoen moet missen. Het merendeel zal echter dit seizoen nog terug gaan keren, en als de offense van Georgia dan op volle kracht is voor het duels vs Alabama: watch out. Waar het eigenlijk op neerkomt: de volledige potentie van dit team is nog niet eens daar.
Georgia valt voor nu vooral terug op de running game, die met James Cook en Zamir White veel ervaring in huis heeft. Daarnaast is ook de talentvolle Kendall Milton, een speler die op het punt staat om uit te breken, nog aanwezig. Drie fantastische RB’s, gecombineerd met een hele sterke offensive line, leidt tot veel rushing yards. Afgelopen weekend vs Arkansas: 273 rushing yards, 72 passing yards. Het beeld is geschetst.
Het programma is ook voor Georgia nog erg uitdagend te noemen. Auburn (uit), Kentucky (thuis) en Florida (uit) zijn de komende drie wedstrijden, met een bye week tussen Kentucky en Florida in. Veel zwaarder kan eigenlijk niet. Daarna wordt het schema makkelijk en wacht onder meer nog Tennessee (uit). Het is wat dat betreft te hopen dat vooral de pass offense van Georgia binnenkort wat fitter gaat worden, want gezien het schema de komende weken gaan ze hun wel nodig hebben.
In het eigen Fenway Park hebben de Boston Red Sox met een overwinning op de New York Yankees een ticket veiliggesteld voor een confrontatie met de Tampa Bay Rays in de ALDS. Gerrit Cole en co. werden met 6-2 aan de kant geschoven. Onze landgenoot Xander Bogaerts was met een homerun, twee runs en een geweldige relay uitermate belangrijk voor zijn team.
Heel erg veel zin in! Toch ook wel jammer dat het maar één wedstrijd wordt. Deze matchup verdient een best-of-seven! https://t.co/PzQcORLzHH
Elf dagen geleden stonden beide ploegen met exact dezelfde startende werpers — Cole vs. Nathan Eovaldi — tegenover elkaar. Destijds waren de Yankees duidelijk een maatje te groot voor hun rivalen; een kunstje dat ze diezelfde serie nog tweemaal herhaalden. Geen wonder dus dat de New Yorkers als grote favoriet aan het Wild Card-duel begonnen. Het zou helemaal anders lopen.
Na een goede start van Eovaldi was het Bogaerts die de thuisploeg offensief uit de startblokken deed vliegen. Al in de openingsslagbeurt sloeg hij met een homerun de eerste twee punten op het bord. X-Man kon dit oppeppertje goed gebruiken, want hij eindigde het reguliere seizoen 5-uit-32. In die tijdspanne sloeg hij geen enkele extra-base hit. Vannacht hoefde hij daar dus niet lang op te wachten.
Nadat Kyle Schwarber met de tweede homerun van de wedstrijd al in de derde inning een einde had gemaakt aan Coles start, slaagden de Yankees er pas in de zesde inning in om op hun beurt Eovaldi pijn te doen. De Red Sox-starter bleek dit seizoen al eerder kwetsbaar als hij zich voor een derde keer door een lineup moet navigeren en dus besloot manager Alex Cora hem bij de eerste problemen te vervangen.
Toch leek het momentum in die inning te keren. Openingsslagman Anthony Rizzo had de Yankees al met een homerun op het bord gezet, toen Aaron Judge er vervolgens in slaagde om een stuiterballetje om te zetten in een infield hit. In de volgende slagbeurt leek hij binnengeslagen te worden door zijn maatje Giancarlo Stanton. Diens klap eindigde echter voor de tweede keer in de wedstrijd hoog tegen de Green Monster en stuiterde terug het veld in.
KEERPUNT
Over wat volgde zal nog lang nagesproken worden. Judge werd door derde honkcoach Phil Nevin van het eerste honk doorgestuurd naar thuis, waar hij door Enrique Hernandez via Xander Bogaerts werd uitgegooid. In plaats van mannen op de hoeken met één man uit, hielden de Yankees plots alleen Stanton op twee met twee man uit over. Met een pop-up van Joey Gallo, die Rafael Devers een stap of tien achter zijn derde honk gemakkelijk kon vangen, kwam er een einde aan het gevaar.
In de gelijkmakende slagbeurt werd de marge weer hersteld door de thuisploeg. Weer was het Bogaerts die het punt binnen kon lopen. Weer een inning later viel de wedstrijd in een definitieve plooi. Met de honken vol sloeg Alex Verdugo een honkslag, die Schwarber en Hernandez over de thuisplaat bracht. Dit keer eindigde Bogaerts op het derde honk.
SLOT OP DE DEUR
De bullpen van de Red Sox — Ryan Brasier, Tanner Houck, Hansel Robles en Garrett Whitlock — stond in de resterende innings weinig meer toe. Vooral Houck maakte met twee strikeouts indruk. Een homerun van Stanton in de negende inning was slechts een doekje voor het New Yorkse bloeden. Dit keer sloeg de krachtpatser de bal naar het opposite field, waar die nipt aan de goede kant van Pesky Pole de tribunes in verdween. Het mocht niet meer baten.
Hiermee komt dus een einde aan een teleurstellend seizoen voor de Yankees, terwijl de Red Sox doorstoten naar de ALDS. Daarin mogen zij hun borst nat maken voor een zware confrontatie met de Tampa Bay Rays. Na een sweep in de laatste serie van het seizoen en deze belangrijke overwinning op de rivaal zal het vertrouwen in Beantown inmiddels enigszins hersteld zijn. Of het genoeg is om de sterke Rays te verslaan, zal moeten blijken.
De ALDS tussen de Rays en Red Sox begint donderdagnacht in Tropicana Field.
Traditiegetrouw blikken we in deze laatste Dutch Watch van het seizoen terug op de prestaties van de internationals. De meeste spelers begonnen met hoge verwachtingen aan 2021, maar lang niet iedereen kon daar aan voldoen. Waar Ozzie Albies en Xander Bogaerts veelvuldig uitblonken, daar vielen Andrelton Simmons en Didi Gregorius vaak tegen. Kenley Jansen ging door met wat hij zo ontzettend goed kan en we maakten nader kennis met Carter Kieboom.
Drie keer op rij won Ozzie Albies met de Atlanta Braves de titel in de NL East. Een vierde op rij? Nee, volgens de nodige bookmakers ging dat ‘m niet worden. Een enkeling zette de Braves zelfs op de vierde plaats in de divisie. De eerste maanden van het seizoen leken de wedkantoren niet eens ver van de waarheid te zitten. Atlanta liep achter de spreekwoordelijke feiten aan, maar een gigantische eindsprint eindigde donderdag in een feestend Truist Park. Dat de Braves hun vierde titel op rij pakten, was niet in de laatste plaats te danken aan Ozzie Albies. De tweedehonkman uit Willemstad kende eveneens een koude start, maar net als zijn team herstelde Albies zich fenomenaal.
In juli mocht Albies voor de tweede keer in zijn nog prille loopbaan naar de ASG, maar daar zag het in de eerste week van dit seizoen bepaald niet naar uit. Zijn start liep parallel aan die van zijn ploeg. De Braves verloren de eerste vier wedstrijden van dit seizoen en Albies doorliep al deze duels zonder ook maar één hit. In tegenstelling tot de Braves pakte de tweedehonkman de draad betrekkelijk snel op.
SNEL HERSTEL
Ondanks zijn beroerde start zag de slash line er na april nog niet eens heel slecht uit met .227/.300/.500. Daarbij sloeg Albies 5 homeruns en tekende hij voor 14 RBIs. Nadat hij in mei soortgelijke statistieken on overleggen, was juni statistisch gezien verreweg zijn beste maand. Nog altijd zaten de Braves onder .500 maar dat lag zeker niet aan de kleine infielder.
Met 11 hits in de eerste zes dagen van juni probeerde Albies de Braves op sleeptouw te nemen. Zij waren outfielder Marcell Ozuna op dat moment al kwijt en zouden in juli ook Ronald Acuna Jr. zien wegvallen. Albies was één van de (vele) spelers die de kar ging trekken. Een maand voor de ASG noteerde hij .321/.367/.607 met 6 homeruns en niet minder dan 29 RBIs.
Hij begon met 19 binnengeslagen runs aan de laatste twee dagen van juni. Er wachtte de Braves toen nog twee duels met de Mets en met name in de tweede was Albies met 2 dingers en 7 RBIs onnavolgbaar. Met 20-2 boekte Atlanta toen ook de grootste zege van het seizoen. Zo goed als die dagen werd het in de tweede seizoenshelft niet meer, maar onze kleine landgenoot bleef van onschatbare waarde voor de Braves.
THE EAST
Door al het blessureleed moest manager Brian Snitker schuiven in de line-up en zag hij in Albies even een leadoff hitter. Daar kwam hij halverwege september op terug en prompt sloeg de knuppel weer in gang. Ozzie Albies ging weer homeruns en RBIs bijschrijven en sloeg zich de boeken in. Er zijn niet veel spelers op zijn positie die op of voor hun 24e in één seizoen tot minimaal 30 homeruns en 100 RBIs kwamen.
Ozzie Albies' double Sunday gave him 30 homers, 40 doubles & 106 RBIs, making him just the third player in #Braves history to have such a 30/40/100 season, after Hall of Famers Chipper Jones, in his 1999 MVP season, and Hank Aaron in 1959. (Chipper also missed by 1 homer in 2007)
Op 22 september, tegen de Diamondbacks, slechtte hij als eerste Brave ooit deze barrière. Zijn club bezette op dat moment al ruim een maand de eerste plaats in de divisie. Op donderdag 30 september stelden Albies, met een triple en één RBI, de vierde divisietitel op rij veilig met een 5-3 zege op de Phillies. Ozzie Albies sloot het reguliere seizoen af met 40 doubles, 30 homeruns en 106 RBIs. Geen enkele tweedehonkman kwam ook maar in de buurt van dat aantal binnengeslagen runs.
Vorig jaar hadden veel mensen te doen met Xander Bogaerts. De kortestop uit Oranjestad was bezig aan een goed seizoen, maar het voelde alsof hij stond te trekken aan een dood paard. Dit seizoen moest het anders. Alex Cora keerde terug als manager en kreeg de taak om van de Red Sox weer een gevreesde opponent te maken. Een uitmuntende Xander Bogaerts nam zijn ploeg op de schouders in de eerste fase van het seizoen.
Zijn statistieken toonden eens te meer dat onze landgenoot tot de elite in de MLB behoort. In de tweede seizoenshelft zakten die cijfers weg en helaas voor de BoSox werd dit door de ploeggenoten niet gecompenseerd. Het was echter voldoende om op ’t laatste moment een plek in de WCG af te dwingen.
GEWELDIGE START
Heel even had Bogaerts nodig om in gang te schieten. Na 1-for-12 in zijn eerste drie duels ging het daarna opeens hard. In de volgende drie wedstrijden, tegen de Rays, was Bogaerts 8-for-12 met onder meer zijn eerste van vele doubles en eerste RBIs. Logischerwijs nam zijn slaggemiddelde na deze serie een enorme vlucht en prijkte er een meer dan prima .375 achter zijn naam aan het einde van de eerste week. Daarmee had Bogaerts zijn piek nog niet bereikt. Die lag op .412 op 17 april. Ondanks zijn geweldige gemiddelde viel het met de productiviteit tegen. Xander Bogaerts had op dat moment “slechts” 4 RBIs en nog geen enkele homerun.
Vanaf de tweede helft van april zou dit ook helemaal goedkomen, waardoor Bogaerts in de bovenste regionen van de verschillende lijstjes was terug te vinden. Aan zijn hand nam hij de Red Sox mee naar de kop van de AL East. Tot de laatste week van mei wist Boston die koppositie vast te houden. Daarna werd ’t strijden om een wildcard. Bogaerts hield zijn topvorm nog vast tot de ASG. Met 6 homeruns en 18 RBIs mocht zijn mei er zijn, maar ook in juni sloeg de infielder nog 17 runs binnen.
DIP
Voor de derde keer in zijn loopbaan mocht Bogey naar de ASG, maar die kwam niet in zijn beste periode van het jaar. De kortestop had wat last van zijn pols en dat was ook van invloed op zijn prestaties. Hij liet een .347 BA in juni volgen door een .234 en .258 in respectievelijk juli en augustus. Aan het einde van die maand dook zijn gemiddelde voor het eerst dit seizoen onder de .300.
#RedSox Xander Bogaerts started the day ranked 6th in American League for on-base percentage (.371) and 7th for AVG (.296).
De resultaten van de Red Sox volgden een beetje de lijn van Bogaerts. Het ene moment hadden ze een wildcard voor het grijpen en het andere moment leek de situatie uitzichtloos. Tijdens de 7-game winning streak in september brulde ook de bat van Bogaerts weer met 10-for-27 en twee wedstrijden met 4 RBIs. Richting het einde van ’t seizoen kon Bogey zijn ploeg niet aan RBIs helpen. Hits waren er nog wel, maar productief waren die niet. Met .295 noteerde onze landgenoot echter wel het beste slaggemiddelde van alle Red Sox. Ook aan zijn OBP (.370) kon geen van zijn ploeggenoten tippen.
Voor Didi Gregorius en zijn Phillies was de opdracht vorige week eenvoudig. Om het seizoen in leven te houden, moest er gewonnen worden bij de Atlanta Braves. Die noodzakelijke zeges bleven uit en dus zaten Gregorius en de zijnen op de eerste rij toe te kijken hoe hun concurrent de champagne ontkurkte. Daarmee kon er definitief ’t etiket “teleurstellend” op dit seizoen van Philadelphia worden geplakt. Als Gregorius om zich heen kijkt, ziet hij spelers als Bryce Harper, J.T. Realmuto en Aaron Nola. Toch had dit gezelschap geen moment de controle in de NL East. Eerst waren de Mets (veel) beter en uiteindelijk gingen de Braves met de titel lopen. Ook Gregorius zal alles behalve tevreden zijn over z’n prestaties. Aan slag kon de kortestop nauwelijks imponeren en met 18 errors hield het defensief ook niet over.
KNAPPE SERIE
Niemand die in de eerste weken van het seizoen kon vermoeden dat Didi Gregorius uiteindelijk met een rotgevoel zou terugkijken op dit seizoen. De geridderde kortestop opende formidabel met een 11-game hitting streak. Daar was onder meer een grand slam in Atlanta bij inbegrepen en in totaal 13 hits en 9 RBIs. De mensen in Philadelphia gingen er een goed voor zitten. Een goed begin is het halve werk nietwaar?
Hoewel hij de maand afsloot met 14 RBIs verliep april toch ook niet helemaal vlekkeloos. Door fysiek ongemak miste Gregorius al wat wedstrijden en in mei werd ’t allemaal nog een graadje erger. Na onderzoek bleek de infielder last van jicht te hebben, waardoor zijn elleboog hem bij tijd en wijle parten speelt. Door deze blessure miste Gregorius de gehele maand juni en in totaal 41 wedstrijden.
Net na die sterke seizoenstart stond zijn slaggemiddelde op .320. Op 12 mei belandde Gregorius op de IL en gaf het batting average nog .229 aan. Met twee homeruns in zijn eerste twee wedstrijden terug van de IL begon Gregorius veelbelovend aan de maand juli. Helaas wist de Amsterdammer deze lijn niet door te trekken. Met .163 was zijn slaggemiddelde ronduit teleurstellend, maar in augustus wist hij dit weer wat op te vijzelen.
TELEURSTELLEND SLOT
Met onder meer 2 homeruns, 7 doubles en een .311 OBP kan Gregorius hier tevreden op terugkijken. Met .268 lag zijn slaggemiddelde deze maand ook hoger dan ’t gemiddelde in zijn loopbaan (.260). Het was ook in augustus dat ze in Philadelphia even mochten dromen van de titel in de NL East. Voor het eerst sinds 7 mei gingen ze heel even, een paar dagen, aan de leiding.
Juist op het moment dat zijn ploeg alle hulp kon gebruiken, weigerde de knuppel van Gregorius veelvuldig dienst. Met een slaggemiddelde van .219 begon hij aan september en op het moment dat oktober begon was daar nog .209 van over. Tegen Pittsburgh en Miami leefde Gregorius wat op, maar op belangrijke momenten liet hij het vaak afweten. Zo sloot onze landgenoot de belangrijke serie tegen Atlanta af met 1 hit in 10 AB’s. Helemaal als een verrassing zal dit ook weer niet zijn gekomen. Gregorius deed het namelijk erg matig in uitwedstrijden dit seizoen. Met .169 blijft dit ver achter bij zijn slaggemiddelde van .247 in thuiswedstrijden.
Meer dan 30 jaar moesten ze er in Los Angeles op wachten, maar het vreemde jaar 2020 werd hun jaar. Het jaar van de Dodgers. Daarmee waren Kenley Jansen en de zijnen nog niet verzadigd, want ze willen nu bewijzen dat ze het ook in een “normaal” seizoen kunnen. Ook Jansen had iets te bewijzen. Na een geweldig 2017 (ERA 1.32 en 41 saves) ging het in de jaren daarna wat minder met de closer. Binnen de organisatie twijfelde men zelfs over zijn rol, maar Jansen heeft in 2021 die twijfel weggenomen. De 34-jarige closer uit Willemstad was bij vlagen simpelweg niet te raken en mag de komende weken bewijzen dat hij ’t ook in de play-offs kan. Dat liet vorig jaar namelijk ook nogal te wensen over.
VINTAGE JANSEN
Tussen 2016 en 2018 was Jansen een vaste waarde tijdens de ASG. Zijn statistieken gaven daarna geen aanleiding voor een uitnodiging, maar dat was dit seizoen anders. Kenley Jansen kende een wat koude start in april, waarin hij naast 5 saves ook 1 blown save noteerde. Zijn ERA aan het einde van deze maand stond, mede door die BS, op 2.61.
De eerste dagen van mei verliepen ook nog niet helemaal naar wens, maar na zijn tweede blown save op 5 mei kwam de motor op gang. Het seizoen was twee maanden oud en Jansen stond op 12 saves. Daarmee bivakkeerde hij in de subtop van de National League. Zijn ERA van mei bedroeg 1.50. Een mooie statistiek, maar in juni bewees de closer dat het toch nog veel beter kan.
In juli was de ASG in Denver en in de maand daarvoor liet Jansen zien dat hij daar niet zou misstaan. De closer begon de maand met een 2.01 ERA. Kenley Jansen maakte elf keer de gang naar de heuvel, gooide 10.1 innings en stond geen enkele run toe. Slechts vier keer wisten tegenstanders hem te raken en Jansen stond vier walks toe. Dankzij deze sterke optredens zakte z’n ERA naar 1.38 en mocht hij 8 saves aan zijn totaal toevoegen.
MATIGE JULI
Jansen werd gepasseerd voor de ASG en dat stak hem. Of dit de reden was voor zijn matige juli zullen we nooit weten, maar feit is wel dat hij tussen 18 juli en 22 juli in drie wedstrijden 8 runs opgaf. Met 15 hits in 9 wedstrijden werd Jansen hard geraakt deze maand. Hij kreeg twee nederlagen en een blown save op zijn conto en zag zijn ERA omhoog schieten naar 3.05. Twee van die nederlagen waren uitgerekend tegen de Giants. De ploeg die de NL West regeerde.
Kenley Jansen had even nodig om de scherven bij elkaar te rapen. Augustus begon matig met 2 earned runs tegen de gehate Astros, maar halverwege de maand stond langzaam maar zeker de oude Jansen weer op. Met 20 K’s, 6 hits en 3 ER in 15 innings noteerde Jansen uiteindelijk een 1.80 ERA in deze maand. Die goede lijn trok hij door richting september.
Tussen 20 augustus en 21 september werd Jansen in 16 wedstrijden slechts drie keer geraakt. In die periode wist alleen Cincinnati een earned run te scoren tegen de closer. Net als Jansen hadden ook de Dodgers hun draai gevonden en mocht onze landgenoot de ene na de andere save afvinken. Hij sloot af met 38 saves. Dat was er één minder dan de leider in deze categorie: Mark Melancon.
Carter Kieboom werd in 2016 door de Nationals gekozen in de eerste ronde van de draft. De lat lag dus hoog voor de in South Carolina geboren infielder, die tevens beschikt over een Nederlands paspoort. In het succesjaar 2019 debuteerde Kieboom in de MLB, maar zijn langverwachte doorbraak liet op zich wachten. Zijn club hield dit seizoen in aanloop naar de trade deadline uitverkoop en dat was het moment waar Kieboom al die tijd op had gewacht. Hij kreeg een kans als derdehonkman en in een afgepeld team probeerde hij dit zo goed mogelijk in te vullen. In de tweede seizoenshelft van 2021 moest hij een plek zien te bemachtigen in de line-up voor 2022.
KANSEN
Kieboom mocht zich melden in de hoofdmacht voor de eerste wedstrijden van het seizoen. Hij deed het aardig tijdens Spring Training, maar het waren vooral blessures die hem deze kans boden. Tegen de Braves maakte hij als pinch hitter twee keer de gang naar het slagperk, kreeg één keer vier wijd en één strikeout. Na deze twee korte optredens ging Kieboom terug naar de minors en moest hij geduld hebben. Ruim drie maanden lang.
Over de uitverkoop van de Nationals is al genoeg gezegd en geschreven, maar het verschafte Kiebom de kans waar hij op wachtte. In Washington zullen ze aanvankelijk hun twijfels hebben gehad. Met 3 hits in 17 AB’s waren de laatste dagen van juli hem niet gunstig gezind. Hoe anders was dit in augustus.
Kieboom opende die maand met een 6-game hitting streak en tilde zijn slaggemiddelde van .167 naar .300. Hij sloeg daarbij ook nog zijn eerste homeruns van het seizoen en was met 6 RBIs belangrijk voor de Nationals.Het waren overigens niet zijn eerste long balls in de majors. Deze sloeg hij al op 26 en 28 april 2019. Kieboom ontpopte zich tot één van de spaarzame lichtpuntjes in de line-up, maar hield dit niveau helaas niet vast.
VERVAL
Het verval diende zich in augustus niet aan. Onder de streep stonden daar 6 homeruns en 15 RBIs achter zijn naam. En met een .250 slaggemiddelde kon hij ook best thuiskomen. De derdehonkman mocht dan de nodige runs binnenslaan, maar het hielp zijn team niet verder. De Nats zakten steeds verder weg in het moeras en zouden in de tweede seizoenshelft maar net 30% van de wedstrijden winnen.
Met de finish in zicht werd Kieboom geplaagd door lichamelijke ongemakken. Zijn duim en onderarm werkten de laatste weken niet mee en dit was terug te zien in de statistieken. September was met .185 en slechts 4 RBIs niet fameus. De paar wedstrijden in oktober geven al helemaal geen reden tot optimisme. Wat de gevolgen daarvan zijn voor volgend seizoen, zal de komende maanden duidelijk worden.
Jurickson Profar zag in het off-season de ene na de andere ster naar San Diego komen. Superster Fernando Tatis Jr. werd gepaaid met een vet contract en de Padres spraken hun ambities uit. De Dodgers moesten hun troon maar eens afstaan. Niet alleen in de NL West, maar ook die in de MLB. De Friars gingen op oorlogspad en niets zou hen tegenhouden. Dit alles bleef ook voor Profar niet zonder gevolgen. De international werd weer het bekende manusje-van-alles en mocht opdraven waar hij nodig was. Als hij al nodig was. Zo kreeg het grote talent van weleer opnieuw een rol als utility player in zijn maag gedrukt, maar daar hield de teleurstelling niet op.
PENDELDIENST
Het seizoen begon nog heel aardig voor Profar. Hij mocht veelvuldig starten, maar echt een vaste plek had hij (weer) niet. Net als bij zijn vorige werkgevers pendelde hij vaak tussen het infield en het outfield, maar hij speelde in elk geval. Met 9 RBIs en 13 runs in de eerste maand waren zijn cijfers niet slecht.
Hoewel hij in mei wat wedstrijden moest laten schieten, speelde hij opnieuw vaak vanaf de eerste tot de laatste bal. Dat was niet het geval op 1 mei, toen hij pas in de slotfase zijn opwachting maakte. In z’n eerste en enige AB van de wedstrijd tegen de Giants sloeg hij zijn eerste homerun van deze jaargang. Profar wist op dat moment nog niet dat hij ruim 2,5 maand moest wachten op zijn tweede.
Met Jurickson Profar als vaste waarde bleven de Padres lang in het spoor van de Dodgers en de verrassende San Francisco Giants. Profar sloot mei af met een 4-game hitting streak, sloeg op 3 juni nog een belangrijke run binnen tegen de Mets, maar daarna zweeg zijn slaghout in alle toonaarden. Er volgden na die wedstrijd maar liefst 10 duels zonder hit en dat kon manager Jayce Tingler niet gebruiken.
VRIJE VAL
Hij begon zijn veelzijdige speler uit Willemstad steeds vaker als utility player te gebruiken en Profar kreeg regelmatig maar één of hooguit twee at-bats om het ongelijk te bewijzen. Tijdens die lange reeks zonder hit schoot het slaggemiddelde van Profar omlaag van .241 op 3 juni naar .216 op 14 juni. Het was ook in die periode dat heel voorzichtig de achterstand op de koploper wat begon op te lopen.
Na de ASG implodeerde de boel pas echt in San Diego. Aan de status van Profar veranderde niet veel en zijn cijfers gaven daar ook geen aanleiding voor. Daarbij miste hij in augustus de nodige wedstrijden omdat hij op de Covid-lijst terecht kwam. Jurickson Profar pikte zijn innings nog wel mee en ook af en toe nog wel wat RBIs of zelfs een homerun. Hij kon echter de vrije val van de Padres niet voorkomen.
In de eerste seizoenshelft startte Profar 62 keer, in de tweede slechts 26. Voor de ASG was z’n slaggemiddelde .237 en dit zakte daarna terug tot .207. Het valt echter in het niet bij het verval van zijn ploeg. Met een .570 winstpercentage konden de Friars het in de eerste seizoenshelft nog wel belopen, maar als je in de tweede helft nog geen 40% van je wedstrijden wint, mag je niet verwachten dat je in aanmerking komt voor de play-offs.
Jonathan Schoop wist waar hij aan begon toen hij vorig seizoen zijn krabbel zetten onder een contract bij de Tigers. Niet het heden is belangrijk in Motown, maar vooral de toekomst. Spelers als Willi Castro en met name Akil Baddoo moeten de Tigers weer kleur op de wangen geven. Na de trade deadline gaf de organisatie aan dat ook Jonathan Schoop in ’t plaatje past. De infielder uit Willemstad tekende voor twee seizoenen bij. Dat kwam op dat moment toch wel als een verrassing, want Schoop was in die periode geweldig bezig.
KOUDE START
Toen Schoop op die koude 1 april aan z’n negende jaargang in de MLB begon, wist hij wel dat z’n seizoen 162 wedstrijden zou duren. Detroit ging zich in deze AL Central niet plaatsen voor de play-offs en dus moest Jonathan Schoop de motivatie vooral uit zichzelf halen. Dit viel de infielder zwaar in de eerste maand van het seizoen. Schoop, in 2017 nog goed voor 32 homeruns, kwam niet verder dan een .198 batting average, 2 homeruns en 6 RBIs.
Op z’n eerste long ball moest onze landgenoot 16 duels wachten. Op 21 april, in een doubleheader tegen Pittsburgh, was het voor ’t eerst raak. Van zijn 81 AB’s eindigden er daarnaast 26 in een strikeout. Ook met de Tigers ging het niet crescendo. Detroit won slechts 8 van de 27 wedstrijden in de eerste maand van het nieuwe seizoen.
De vorm van Schoop bleek zich aan te passen aan het weer. Hoe warmer het werd, hoe beter de knuppel van Jonathan Schoop werkte. Met 12 RBIs en een .275 slaggemiddelde timmerde hij in mei aan de weg, maar pas in juni liet de infielder zien wat hij daadwerkelijk in huis heeft. Schoop begon met 5 homeruns aan die eerste zomermaand, maar dat aantal had hij na drie wedstrijden in juni al bijna geëvenaard.
HOT IN DE ZOMER
Op 1 juni joeg hij, tegen zijn oude werkgever Milwaukee, de bal twee keer het stadion uit. Op 4 juni deed hij dit nogmaals tegen de White Sox. Alleen al in die twee wedstrijden was Schoop goed voor 8 RBIs. Het was een voorbode op wat komen ging. Schoop stond ze deze maand enorm goed te raken getuige zijn 10 homeruns, 27 RBIs en .340 slaggemiddelde.
Jonathan Schoop stretches his hitting streak to 12 games with a 1-out single in the 6th inning. #DetroitRoots
Op 21 juni staat de zon op z’n hoogste punt en ook voor Jonathan Schoop werd het na deze maand weer voorzichtig minder. De infielder heeft zich echter prima herpakt na zijn moeizame start en statistisch gezien heeft hij een goed 2021 achter de rug. Met zijn 22 long balls zit hij rond zijn gemiddelde per seizoen. Alleen in 2017 (32) zat hij hier ver boven. Schoop was daarnaast goed voor 84 RBIs dit seizoen. Slechts één keer, weer in 2017 (105), deed hij dit beter. Wat hits (173), RBIs en slaggemiddelde (.278) betreft voerde hij de Tigers dit seizoen aan.
Het is bijna niet voor te stellen, maar de Minnesota Twins hadden toch echt even de leiding in de AL Central. Dit duurde echter niet lang en datzelfde kan gezegd worden van het goede slaggemiddelde van Andrelton Simmons tijdens de seizoenstart. De vaardige kortestop opende de jaargang met hits in zeven van de eerste acht wedstrijden. Hij kwam daarmee niet verder dan 3 RBIs, maar zat met z’n gemiddelde boven de .400.
Dit veranderde toen Simmons in de tweede helft van april op de Covid-lijst werd gezet. Met zijn team ging het toen al niet meer goed en Simmons paste zich moeiteloos aan. Zijn average ging van .435 op 10 april naar .267 op 30 april. Voor Simba is dat ongeveer ’t gemiddelde in zijn loopbaan, maar in 2021 zou hij daar bij lange na niet in de buurt komen.
DALENDE LIJN
Met 2 homeruns en 9 RBIs was mei nog de meest productieve maand voor Andrelton Simmons. Zijn 21 strikeouts geven echter aan dat het af en toe alles, maar vooral vaak ook niets was. Daarmee pasten z’n prestaties goed bij die van de Twins. De kortestop van Curacao was met de nodige verwachtingen naar Minneapolis gekomen, maar al na twee maanden speelden Simmons en z’n ploeggenoten een verloren seizoen.
Het gemiddelde krabbelde in juni wel weer wat op. Hij toonde wat meer discipline in het slagperk en kwam door met onder meer 3 doubles en een homerun. Mede door die sterke start sloot Simmons de eerste seizoenshelft nog af met een acceptabel slaggemiddelde van .231. Zeker als je dit vergelijkt met de tweede seizoenshelft.
HOE NU VERDER?
Daarin moet Simba het doen met .214. Met name in juli (.163) was het pet aan slag. In 80 AB’s kwam hij niet verder dan 13 hits. Als we het vergelijken met andere maanden, dan herstelde Simmons zich nog wel enigszins in de laatste twee maanden. De man met vier Gold Gloves kwam echter geen moment in de buurt van de cijfers zoals we die tot 2019 van hem kenden. Twee keer haalde hij, want homeruns betreft, de dubbele cijfers dus de 3 van dit seizoen vallen niet eens erg uit de toon. Zijn slaggemiddelde (.221) en RBIs (31) doen dat wel. Defensief zit hij slechts een fractie onder zijn ‘normale’ niveau.
In een zoektocht naar een nieuwe werkgever zullen de offensieve cijfers hem vooral tegenwerken. De komende maanden zal duidelijk worden welke club een speler wil vastleggen die de laatste seizoenen met chronische enkelproblemen lijkt te kampen en wiens statistieken een dalende trend vertonen.
Van Chadwick Tromp hebben we dit seizoen helaas weinig vernomen. In de eerste seizoenshelft dook hij sporadisch op in de line-up van de verrassende Giants en tegen het einde van deze jaargang pikten de Braves hem op van waivers. Net als in San Francisco is Tromp ook in Atlanta vooral gehaald voor de breedte. De Braves zagen veteraan Stephen Vogt wegvallen als alternatief voor Travis d’Arnaud en reageerden razendsnel met het oppikken van Tromp.
Vorig seizoen debuteerde Chad Tromp in de MLB en kwam hij in 24 wedstrijden tot 61 officiële AB’s. Met 4 homeruns en 10 RBIs liet hij bij vlagen zijn kracht zien, maar het was niet voldoende om in 2021 een plaats op het roster af te dwingen. Hij maakte zijn vlieguren in de minors en kwam daar tot een .224/.265/.380 slash line. Voor de hoofdmacht speelde Tromp dit seizoen 9 wedstrijden en verscheen 18 keer in het slagperk.
AFSCHEID
Op 9 juni, tegen de Texas Rangers, speelde Tromp zijn tweede van uiteindelijk drie complete games. In de vijfde inning rolde de catcher met zijn spierballen voor zijn vijfde homerun in de majors. Later bleek dit zijn laatste voor de Giants te zijn. De in Oranjestad geboren catcher noteerde dit seizoen 4 hits voor San Francisco en deze sloeg hij in twee wedstrijden bij elkaar. Op zowel 5 juni als 9 juni was onze landgenoot 2-for-4 en kon hij dus een mooi batting average overleggen. In juli zakte dit weg na 0-for-8 te zijn in z’n at-bats. Op 26 augustus speelde hij, tegen de Mets, zijn voorlopig laatste duel in het uniform van de Giants.
De eerste oefenwedstrijden komen er aan, NBA Media Day zit er op en nog minder dan een maand tot de start van het NBA seizoen! In de aankomende previews blikken wij per divisie vooruit en lichten we alle offseason moves van de teams uit. We gaan verder met de sterkste divisie in de NBA: de Atlantic Division.
#1| Brooklyn Nets: 57-25
In een divisie die op papier ijzersterk is, is het behoorlijk knap om als grote favoriet aan het seizoen te beginnen. Toch is dat voor de Brooklyn Nets het geval. De Nets miste vorig jaar dankzij blessures en de lange teen van Kevin Durant de NBA Finals, maar zijn voor komend seizoen bijna intact gebleven.
Sterker nog: de selectie is er alleen maar sterker op geworden. Patty Mills, James Johnson, Paul Millsap, Sekou Doumbouya en DeAndre Bembry kwamen, terwijl er met Cameron Thomas, Day’Ron Sharpe, Kessler Edwards ook nog wat rookies bijkwamen. Kevin Durant kreeg verder een behoorlijk contract extension (4 jaar, $192 mil) en het aantal spelers dat vertrok, bleef nihil. Spencer Dinwiddie, Timothe Luwawu-Cabarrot, Jeff Green en Landry Shamet zullen de belangrijkste vertrekkers zijn, terwijl verder Chris Chiozza, Mike James, Alize Johnson, Tyler Johnson en DeAndre Jordan ook niet meer in Brooklyn spelen.
VERWACHTE LINE-UP BROOKLYN NETS
PG: James Harden | SG: Kyrie Irving | SF: Joe Harris | PF Kevin Durant | C: LaMarcus Aldridge
De vraag is vooral wie er naast Kyrie Irving, James Harden en Kevin Durant zullen gaan spelen. Aangezien de spoeling op PF en C dun is, kan het best zo zijn dat Joe Harris op SF start, Kevin Durant naar PF gaat en dan op center de keuze gemaakt moet worden tussen Claxton en de ervaren Blake Griffin. Ook Millsap en de teruggekeerde LaMarcus Aldridge zijn opties. Hoe dan ook: het is duidelijk dat de grootste ‘vraagtekens’ liggen op de center-positie. En dan niet qua opties, maar meer qua wie er zal starten.
Verder zullen Mills, Bruce Brown wel een rol krijgen en gaan Jevon Carter, Cameron Thomas, DeAndre Bembry, Sekou Doumbouya, James Johnson en Day’Ron Sharpe moeten vechten om de laatste paar plekken in de rotatie. Een rotatie die dankzij de aanwezigheid van Irving, Harden en Durant al niet zoveel minuten heeft om vanaf de bank in te vullen.
#2| Boston Celtics: 52-30
De vraag is eigenlijk vooral: wie kan er achter de Nets zich naar de tweede plaats spelen? De Celtics zijn, samen met de 76ers, de grootste kanshebber. De Celtics hopen vooral te kunnen profiteren van de problemen bij de 76ers. Ook voor de Celtics geldt dat vorig jaar degelijk was, maar dankzij de blessure van Jaylen Brown was het seizoen eigenlijk al afgelopen voordat de playoffs begonnen. Dit jaar is er echter wel aardig wat veranderd in Boston. Zo zijn Evan Fournier, Tristan Thompson en Kemba Walker via trades vertrokken bij de Celtics.
De vraag is dan: wie kwamen er voor terug? Josh Richardson en Dennis Schroder zijn toegevoegd aan het team van de Celtics, terwijl Al Horford als onderdeel van de enorme Kemba Walker trade over kwam van de Thunder. Daarnaast zijn ook Juan Hernangomez, Enes Kanter, Garrison Matthews, Kris Dunn en Bruno Fernando nieuwe namen in Boston. Verder kregen Robert Williams en Marcus Smart extension om langer in Boston te blijven.
VERWACHTE LINE-UP BOSTON CELTICS
PG: Dennis Schroder | SG: Marcus Smart | SF: Jaylen Brown | PF: Jayson Tatum | C: Al Horford
De opstelling ziet er dus alleen op PG en C anders uit. De andere drie namen zijn dezelfde namen als die van vorig jaar. Schroder vervangt Walker, terwijl Horford het overneemt van Thompson en Theis.
Verder zullen Richardson, Dunn, Jabari Parker, Romeo Langford, Aaron Nesmith, Payton Pritchard, Fernando, Robert Williams II, Enes Kanter en Hernangomez allemaal gaan strijden om de overige plekken in de rotatie te veroveren. De vraag, gezien de line-up, is echter hoeveel minuten dit zullen zijn en voor hoeveel spelers er plek zal zijn in de rotatie.
#3| Philadelphia 76ers: 48-34
Dan de veelbesproken 76ers. Vorig jaar was degelijk, maar wederom niet goed genoeg. Dit jaar moet het anders. In de draft werd Jaden Springer gedraft om het backcourt te versterken, terwijl in free agency onder meer Andre Drummond gehaald werd. Verder kwamen ook George Niang en Shaquille Harrison, maar daar bleef het wel bij.
George Hill, Dwight Howard, Mike Scott en Anthony Tolliver vertrokken. De rest van het team bleef intact, wat ook betekent dat Ben Simmons nog steeds onderdeel van het team is. De 76ers zijn zelf nog niet bereid om de point guard te traden, maar de Australiër heeft het wel gezien in Philly en wil weg. De kans dat hij nog getrade gaat worden, lijkt vrij groot.
VERWACHTE LINE-UP PHILADELPHIA 76ERS
PG: Tyrese Maxey | SG: Seth Curry | SF: Danny Green | PF: Tobias Harris | C: Joel Embiid
Embiid en Drummond gaan de rotatie op center vormen, terwijl op SG en SF Danny Green, Seth Curry, Furkan Korkmaz en Shake Milton de overduidelijke opties zijn. Tobias Harris zal, omdat er geen PF is, naar power forward verhuizen. Niang zal daar ook zijn minuten krijgen, net zoals Matisse Thybulle.
Op point guard staat nu nog Ben Simmons, maar de kans dat hij gaat spelen is momenteel nul. De vraag is dus: wie moet daar dan starten en spelen? Tyrese Maxey en Shake Milton zijn de meest logische opties, terwijl ook Curry op point guard zou kunnen. Toch zijn dit geen point guard. Kortom: je begrijpt wel waarom de 76ers Simmons niet willen traden. Er is geen vervanger in huis. Die zal dan dus in de trade met Simmons over moeten komen. Of uit free agency natuurlijk. Kortom: kopzorgen in Philly.
#4| New York Knicks: 45-37
De New York Knicks verraste afgelopen seizoen vriend en vijand door de playoffs te halen. Na de eerste ronde was het avontuur voorbij, maar het geeft hoop voor komend seizoen. In een ijzersterke divisie doen de Knicks ineens mee. De ambitie was ook af te lezen uit de moves die de Knicks tijdens het offseason gemaakt hebben.
Kemba Walker kwam via free agency (na de trade naar de Thunder) over naar New York om de nieuwe point guard te zijn. Daarnaast versterkten de Knicks zich ook met Evan Fournier en Dwayne Bacon, terwijl via de draft Quentin Grimes en Miles McBride bij de selectie kwamen. Wie vertrokken er? Frank Ntilikina, Reggie Bullock en Elfrid Payton. Dat is het.
Op twee plekken is de basis dus anders ten opzichte van vorig jaar, en het mag duidelijk zijn dat die basis er sterke uitziet dan vorig jaar. Met Walker en Fournier als backcourt beschikken de Knicks op die posities ineens over veel ervaring. Tel daar het talent van Barrett, Randle en Robinson of Noel bij op en je hebt een gebalanceerde starting five.
De bank zal verder bestaan uit Derrick Rose, Alec Burks (beide gere-signed), Immanuel Quickley, Bacon, Kevin Knox II, Obi Toppin en Taj Gibson. Daarnaast zijn er ook nog de rookies (Grimes, McBride en Sims) die zullen strijden voor hun plek. Een diep, sterk en gebalanceerde roster dat klaar is om vorig seizoen een vervolg te geven. Wanneer de basis snel op elkaar ingespeeld raakt, kan het team wel eens de Celtics en 76ers gaan uidagen in de divisie.
#5| Toronto Raptors: 40-42
Het is niet zo heel lang geleden dat de Raptors een stabiele playoff-ploeg waren en zelfs het kampioenschap in de wacht sleepten. Afgelopen seizoen was het, mede dankzij corona en blessures, voor Toronto even vanaf de zijlijn toekijken hoe andere teams wil de playoffs haalde. Is er wat dat betreft afgelopen offseason veel veranderd? Nee, niet echt.
De grootste verandering is dat Raptors-legende Kyle Lowry niet meer bij de ploeg uit Toronto speelt. Hij komt komend seizoen in actie voor de Miami Heat. Verder vertrokken Aaron Baynes, DeAndre Bembry en Stanley Johnson. Daar kwam echter ook wat voor terug.
In de draft werd Scottie Barnes gekozen. Verder zijn Precious Achiuwa, Isaac Bonga, Sam Dekker, Goran Dragic, Svi Mykhaliliuk en Ishmail Wainwright toegevoegd aan de selectie. De Raptors staan bij veel mensen in deze divisie onderaan het lijstje, maar zullen wel degelijk een poging wagen om komend seizoen de playoffs te halen.
VERWACHTE LINE-UP TORONTO RAPTORS
PG: Fred VanVleet | SG: Gary Trent Jr | SF: OG Anunoby | PF: Pascal Siakam | C: Khem Birch/Chris Boucher
De basis zal niet veel veranderen ten opzichte van hoe die eind vorig jaar was. Op center is het nog afwachten wie van Birch en Boucher (wanneer hij terug is van zijn blessure) het duel wint en de starter zal zijn. De rest staat redelijk vast. VanVleet, Trent Jr, Anunoby en Siakam hebben hun sporen wel verdiend.
Vanaf de bank zullen vooral Goran Dragic, Malachi Flynn, Scottie Barnes, Yuta Watanabe, Achiuwa en Bonga veel minuten gaan maken. De vraag is of dit in een ijzersterke divisie goed genoeg gaat zijn om echt mee te doen, maar rond .500 moet voor de ploeg uit Toronto toch wel haalbaar zijn.
Division Awards
Tot slot de awards. Voor MVP ging het tussen Durant en Embiid, maar wij gaan voor Embiid omdat Durant nog twee andere absolute supersterren naast zich heeft staan waarmee hij de punten moet gaan delen. Voor rookie of the year is er eigenlijk maar een echte optie: Scottie Barnes. De rest van de ploegen hebben niet zoveel rookies in huis die meteen een belangrijke rol gaan spelen. Cam Thomas (Nets) is een rookie om in de gaten te houden.
Verder wint Nerlens Noel de defensive player of the year, gaat Dragic ervandoor met the 6th man award, is Steve Nash de beste head coach van de divisie en zal Scott Perry de executive/GM van de divisie worden dankzij zijn moves die hij met de Knicks deze zomer heeft gemaakt.
Most Valuable Player: Joel Embiid Rookie of the Year: Scottie Barnes Defensive Player of the Year: Nerlens Noel 6th Man of the Year: Goran Dragic Coach of the Year: Steve Nash Executive of the Year: Brad Stevens
De Las Vegas Raiders gingen zonder verliespartij op bezoek bij de 2-1 Chargers. De Raiders kwamen pas in de tweede helft op gang, maar toen stond het al 21-0 voor Los Angeles. Uiteindelijk gooide Austin Ekeler met ruim vijf minuten te gaan het duel in het slot: 28-14. Een interceptie en een turnover on downs zorgden er vervolgens voor dat de Raiders niet meer dichterbij kwamen.
Justin Herbert en de zijnen startten de avond voorspoedig. Herbert bereikte Donald Parham al snel in de endzone voor een touchdown en niet veel later volgde een strakke pass op Jared Cook voor de tweede score van de wedstrijd. Voor het eind van de eerste helft ving ook running back Austin Ekeler een touchdown pass van de jonge quarterback. Herbert eindigde het duel met 25 voltooide passes uit 38, 222 passing yards en drie touchdowns. Dat was samen goed voor een passer rating van 107,6. Austin Ekeler had zowel over de grond (15 carries voor 117 yards en een touchdown) als door de lucht (3/5, 28 yards, TD) een dominant optreden. Richting het eind van Q4 maakte hij het verschil met de vierde Chargers touchdown van de avond.
RAIDERS LAAT OP GANG
De Las Vegas Raiders hadden een uitzonderlijk slechte eerste helft. Dat ze niet scoorden in hun opening drive was geen verrassing, want dat lukte ze in geen van de afgelopen 10 duels. Dat ze nul aanvallende yards in het eerste kwart en slechts 51 in de hele eerst helft hadden, was dat wel. Het was de slechtste eerste helft van Gruden als Raiders-coach. De oorzaak daarvan lijkt vooral te liggen in het feit dat men in de eerste helft geforceerd running back Josh Jacobs opzocht. Jacobs deed twee wedstrijden niet mee en men probeerde zo snel mogelijk zijn motor aan te krijgen, maar dat lukte niet.
In de tweede helft ging die strategie overboord, maar toen keek Las Vegas al tegen een 21-0 achterstand aan. Derek Carr (21/34, 196, 2 TD, INT) hervond zijn vorm en voerde zijn team aan in twee touchdown drives op rij. De eerste touchdown was een strakke pass naar Hunter Renfrow en de tweede was een lob die alleen bereikbaar was voor tight end Darren Waller. De Raiders konden deze lijn echter niet doortrekken en de interceptie van Derek Carr door Derwin James gooide de wedstrijd in het slot.
CHARGERS DEFENSE IMPONEERT
Na afloop van de eerste helft was het lot van de Chargers al bezegeld. Immers, de Chargers wonnen 44 van de 45 duels waarin ze met een voorsprong van 21 punten gingen rusten. Dat de Raiders in de eerste helft — en vervolgens later in de tweede helft — weinig in de melk te brokkelen hadden, komt voor een groot deel op het conto van de Chargers defense. De Raiders hadden namelijk een reeks van acht wedstrijden op rij met meer dan 400 aanvallende yards. Bij herhaling tegen LA zouden ze gedeeld derde staan met de 2016-2017 Patriots.
Dat gebeurde echter niet, want in de eerste helft kwam Las Vegas niet verder dan 51 yards en in de tweede helft werden er maar 200 bijgeschreven. Carr werd vier keer gesackt door vier verschillende Chargers-verdedigers. Daarmee werd zijn reeks van vier duels met meer dan 350 passing yards en twee of meer touchdowns beëindigd. De kers op de taart van de goede prestaties van de defense was de interceptie van Derwin James.
Lees de recaps van de vroege en de late duels op zondag.
Voorafgaand aan de laatste speelronde in de Amerikaanse honkbalcompetitie leek het allemaal nog zo mooi te kunnen worden. Maar liefst vier teams (Toronto Blue Jays, Seattle Mariners, Boston Red Sox en New York Yankees) streden tot de laatste inning om de laatste twee plekken in de play-offs. Aan het eind van de rit waren het toch weer de usual suspects die aan het langste eind trokken. In de NL West beslisten de Giants de strijd om de divisietitel in hun voordeel. De Dodgers werden zodoende naar de Wildcard verwezen.
Het seizoen leek op een chaotisch einde af te stevenen. Bij het ingaan van de laatste speeldag was er nog een mogelijkheid dat liefst vier teams gelijk zouden eindigen en er dus twee tiebreakerwedstrijden zouden volgen. Bij verlies van de Yankees en Red Sox — en winst van de Mariners en Blue Jays — zouden die vier organisaties uit mogen vechten welke twee ploegen zich zouden plaatsen voor de American League Wildcard.
De strijd zou uiteindelijk pas laat beslist worden. De Blue Jays liepen stevig op de zaken vooruit door in elk geval hun taak te doen. De Canadezen wonnen het treffen met de Baltimore Orioles ruimschoots (12-4), maar moesten toen de wachtkamer in. De Rays en Yankees bleven tot de negende innnig op 0-0 steken, maar Aaron Judge zond de New Yorkers als eerste naar de Wildcard Game.
Terwijl de Mariners al vroeg tegen een achterstand aankeken in hun duel tegen de Los Angeles Angels, was het voor die ploeg vooral kijken naar de Boston Red Sox aan de andere kant van het land. In Washington stonden de BoSox tegenover de matige Nationals, maar er moest een huzarencomeback aan te pas komen voor de carmines om hun seizoen te verlengen.
Bij het ingaan van de zesde inning keken de Red Sox tegen een 5-1 achterstand aan, nadat Chris Sale en reliever Garrett Richards moeite hadden met het vreemdelingencollectief van Washington. Na één run in de zesde en drie runs in de zevende inning hadden de Bostonians de stand echter weer gelijkgetrokken, wat de tafel dekte voor Rafael Devers in de eerste helft van de negende inning. Zijn klap was beslissend en verzekerde een wildcardtreffen tussen aartsrivalen Yankees en Red Sox op dinsdag.
Toen de laatste nul viel in Washington en de Mariners wisten dat ze uitgeschakeld waren, greep manager Scott Servais de gelegenheid aan om Kyle Seager het afscheid te gunnen dat hij verdiende. De derdehonkman werd in de eerste helft van de negende inning gewisseld en kreeg een staande ovatie van de fans in Seattle. Seager, de oudere broer van LA’s Corey Seager, speelde zijn hele carrière voor de Mariners, de club die hem in 2009 in de derde ronde draftte. Seager’s contract loopt na dit seizoen af en er lijkt volgend seizoen geen plek te zijn voor de inmiddels 33-jarige infielder.
Het laatste puzzelstukje dat nog op zijn plaats moest vallen, was de situatie in de National League West. De San Francisco Giants en Los Angeles Dodgers knokten op de laatste dag nog om de divisietitel. Als de Giants van de Padres zouden verliezen en LA de Brewers zou verslaan, zou de divisie alsnog naar de regerend World Series-kampioenen gaan. De Dodgers wonnen, maar San Francisco maakte echter geen fout. De ploeg met het beste win-loss-record van dit seizoen legde de Friars met 11-4 over de knie.
Daarmee is het playoff-plaatje compleet. Naast de Wildcards strijden de Chicago White Sox en Houston Astros tegen elkaar voor de Division Series. De Tampa Bay Rays krijgen bezoek van de AL Wildcardwinnaar. In de National League nemen de Braves en Brewers het tegen elkaar op. De NL Wildcardwinnaar speelt tegen de Giants.
Hieronder de startdata van series of wildcardwedstrijden.
WILDCARDS
Dinsdag 5 oktober: New York Yankees @ Boston Red Sox. Gerrit Cole vs. Nathan Eovaldi. 02:08 uur (Nederlandse tijd).
Woensdag 6 oktober: St. Louis Cardinals @ Los Angeles Dodgers. Adam Wainwright vs. Max Scherzer. 02:10 uur (Nederlandse tijd)
START AMERICAN LEAGUE DIVISION SERIES
Donderdag 7 oktober: Chicago White Sox @ Houston Astros. Tijd en starters nog onbekend.
Donderdag 7 oktober: Winnaar American League Wildcard @ Tampa Bay Rays. Tijd en starters nog onbekend.
START NATIONAL LEAGUE DIVISION SERIES
Vrijdag 8 oktober: Atlanta Braves @ Milwaukee Brewers. Charlie Morton vs. onbekend. Tijd nog onbekend.
Vrijdag 8 oktober: Winnaar National League Wildcard @ San Francisco Giants. Tijd en starters nog onbekend.
De Division Series zijn een best of five. De ploeg met thuisvoordeel opent met twee thuiswedstrijden, gevolgd door tenminste één (en indien nodig twee) uitwedstrijden. Een eventuele Game 5 is weer in het stadion van de thuisvoordeelploeg.
De American League Championship Series (ALCS) begint op vrijdag 15 oktober. De National League start een dag later met hun CS. De Championship Series zijn een best of seven.
De World Series beginnen op dinsdag 26 oktober en zijn ook een best of seven.
De Arizona Cardinals wonnen het duel om de leiding in de NFC West van de Los Angeles Rams. In de andere divisie-ontmoeting waren de Seahawks te sterk voor de 49ers. Bij een emotionele terugkeer naar Foxborough won Brady van het team waar hij groot werd en vele prijzen pakte. Lees hier de reviews van de late NFL-games van zondag.
ARIZONA GRIJPT DE KROON IN DE NFC WEST
Arizona Cardinals @ Los Angeles Rams | 37-20
Iedereen keek uit naar de NFC West ontmoeting tussen de Arizona Cardinals en Los Angeles Rams. Beide teams hadden een 3-0 record en beide teams waren goed in vorm. De Los Angeles Rams wisten zelfs te winnen van titelhouder Tampa Bay. Voorafgaand aan deze ontmoeting scoorden de Cardinals niet minder dan 30 punten en de Rams stonden er niet meer dan 30 toe. Voor één van de twee zou die reeks eindigen en dat werden de Rams. Kyler Murray (24/32, 268 yards, 2 TD) was namelijk ongenaakbaar en over de grond deed James Conner (18 carries, 50 yards 2 TD) een flinke duit in het zakje.
In de eerste drie weken was Matthew Stafford een belangrijke factor voor de Los Angeles Rams. Hij bleek een significante upgrade van Jared Goff. Tegen de Cardinals was het echter een stuk minder (26/41, 280 yards 2 TD, 1 INT). Dat kwam vooral doordat Arizona het favoriete target van Stafford — Cooper Kupp — uit de wedstrijd haalde. Combineer dat met een interceptie en een fumble van Sony Michel en het wordt aanvallend erg lastig. Voor de Cardinals zag het er aanvallend heel anders uit. DeAndre Hopkins en A.J. Green hadden beide een sterk optreden en Chase Edmonds en James Conner waren een ware plaag over de grond. Daarmee lijkt Arizona na vier weken de beste papieren te hebben voor de NFC West.
BRADY WINT NIPT BIJ TERUGKEER IN FOXBOROUGH
Tampa Bay Buccaneers @ New England Patriots | 19-17
Waar iedereen uitkeek naar Arizona tegen LA voor het spel, keek iedereen uit naar dit duel voor het verhaal. Tom Brady keerde in zijn tweede seizoen na het verlaten van New England terug op het oude nest. Voorafgaand aan dit duel werd zijn — al dan niet verstoorde — relatie met Patriots head coach Bill Belichick meermaals aangehaald in de media. Na afloop van het duel brachten de twee heren lange tijd met elkaar door alvorens de pers te woord te staan. Van animositeit leek geen sprake.
Het was een emotioneel duel voor Brady en iedereen die de Patriots een warm hart toedraagt. Er werden videomontages getoond en TB12 brak het all-time passing record. Kwalitatief was het echter geen hoogstaand duel. Spanning was er des te meer. Brady speelde niet goed en Mac Jones had weinig moeite om hem bij te houden, misschien speelde de rookie zelfs wel beter.
Het waren uiteindelijk de kickers die de grootste rollen opeisten. Ryan Succop maakte vier uit vijf field goals, Nick Folk één uit twee. Richting het eind hield Mac Jones de Patriots in de wedstrijd en stelde hij Folk in staat om vanaf 56 yards aan te leggen voor de winnende field goal. Die ging mis en daardoor vertrokken Tampa Bay en Brady met een overwinning uit New England.
OVERIGE DUELS
Seattle Seahawks @ San Francisco 49ers | 28-21: De Seattle Seahawks verloren twee wedstrijden op rij. Daarom leek het er voorafgaand aan het duel met de San Francisco 49ers niet op dat er een overwinning inzat. Voornamelijk in de tweede helft van eerdere duels kwam de aanval niet van de grond, maar dat was dit keer anders. Na de eerste helft stond het namelijk 7-7, maar in de tweede helft liep Seattle weg bij San Francisco. 49ers rookie quarterback Trey Lance had het lastig en zijn evenknie aan de overkant, Russell Wilson, ging pas in de tweede helft van start.
Pittsburgh Steelers @ Green Bay Packers | 17-27: De Pittsburgh Steelers verloren van de Green Bay Packers, maar een vervelende reeks kwam ten einde. Ben Roethlisberger bereikte Diontae Johnson namelijk voor een 45-yard touchdown en het was voor het eerst in 11 wedstrijden dat Pittsburgh in het eerste kwart scoorde. Verder was het offensieve armoede dat de klok sloeg bij de Steelers. Bij de Packers had Aaron Rodgers niet zijn beste dag, maar Aaron Jones en A.J. Dillon deden genoeg om dat teniet te doen.
Denver Broncos @ Baltimore Ravens | 7-23: Net als de Carolina Panthers hadden de Denver Broncos een 3-0 record tegen twijfelachtige tegenstand. Beide teams kregen dit weekend voor het eerst een tegenstander van formaat. De Panthers verloren van de Cowboys en de Broncos moesten hun meerdere erkennen in de Ravens. Voor Baltimore was dit het 43e duel op rij met meer dan 100 rushing yards. Dat record delen ze nu met de Steelers. De Broncos hadden het vooral aanvallend erg lastig. Bridgewater speelde zijn slechtste duel van het seizoen en werd door een mogelijke hersenschudding vervangen door Drew Lock. De voormalig Broncos-starter deed het niet beter.
Lees hier de reviews van de vroege duels van NFL op zondag!
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
