Home Blog Pagina 255

Raiders in zee met duo uit New England

Luuk Dokter
-
0
Raiders in zee met duo uit New England

Na het tussentijdse opstappen van Jon Gruden na een hoop onkuise e-mails en het ontslag van Mike Mayock na afloop van het seizoen waren de Raiders op zoek naar een nieuwe Head Coach en General Manager. Rich Bisaccia nam de taken tijdelijk van Gruden over, maar hij wordt niet de permanente vervanger. Las Vegas trok namelijk Josh McDaniels aan. Hij komt over in het kielzog van Dave Ziegler die afgelopen weekend werd aangesteld. Beide heren waren afgelopen seizoen actief bij de New England Patriots.

GEDEELD VERLEDEN

Dave Ziegler (44) werd geboren in Tallmadge, Ohio. In zijn collegejaren speelde hij als wide receiver, kick returner en punt returner voor John Carroll University in University Heights, Ohio. Na zijn studiejaren werd hij coach in high school en later ook bij verschillende universiteiten. Vervolgens werd hij in 2010 door de Denver Broncos aangesteld als player personnel assistant. In de twee jaar daaropvolgend werd hij eerst area scout en daarna pro scout. College team mates McDaniels en Ziegler werkten bij de Broncos kort samen tot het ontslag van McDaniels. Toen McDaniels in 2012 bij de Patriots tekende, volgde Ziegler een jaar later als assistant director of pro scouting.

De nieuwe Raiders GM groeide in 2016 door naar director of pro personnel. In 2020 werd hij assistant director of player personnel om vervolgens director of player personnel te worden in 2021. Naar verluid opereerde hij in die functie min of meer als de General Manager van Bill Belichick; die officieel zowel Head Coach als GM is. Ziegler erft in de Las Vegas Raiders een organisatie waar het vooral buiten het veld onstuimig is. In het seizoen 2021 kwam HC Gruden in opspraak en werd wide receiver Henry Ruggs opgepakt in verband met zijn betrokkenheid bij een dodelijk ongeval. Sportief was 2021 niet slecht. Met een 10-7 record werden voor het eerst sinds 2016 de play-offs bereikt.

ZIEGLER NEEMT MCDANIELS MEE

In de slipstream van Ziegler werd Josh McDaniels aangesteld als Head Coach van de Raiders. Na hun gezamenlijke tijd aan John Carroll startte McDaniels als graduate assistant bij Michigan State onder Nick Saban. Na een jaartje als vertegenwoordiger van een bedrijf in plastic startte hij in 2001 als personnel assistant bij de New England Patriots. Gedurende een periode van acht jaar bekleedde hij daar verschillende posities om in 2009 als Head Coach bij de Denver Broncos te beginnen. Op 5 december 2010 werd hij ontslagen na drie overwinningen en negen nederlagen. Een belangrijke factor in zijn ontslag was het schandaal met video opnames van de training van de San Francisco 49ers voorafgaand aan hun ontmoeting in Londen. McDaniels was hier niet actief bij betrokken, maar rapporteerde dit niet zodra hij er weet van kreeg.

Na zijn ontslag werd hij offensive coordinator onder Steve Spagnuolo bij de St. Louis Rams. Spagnuolo werd echter na één jaar alweer ontslagen waarna McDaniels terugkeerde bij de Patriots. Daar werkte hij negen jaar als offensive coordinator en quarterbacks coach. In zijn laatste jaar was hij enkel nog OC. In 2018 werd hij aangesteld als Head Coach van de Indianapolis Colts, maar op de dag van de bekendmaking trok hij zich terug om bij de Patriots te blijven. Het leidde ertoe dat zijn zaakwaarnemer de samenwerking met hem stopte.

MCDANIELS ERFT POTENTIE

Bij de Las Vegas Raiders erft McDaniels een offense die vooral moeite had om een tripje naar de red zone in een touchdown om te zetten. Met Darren Waller, Hunter Renfrow, Derek Carr en ook de tweede tight end Foster Moreau is er voldoende kwaliteit om voor de ommekeer te zorgen. Daarbij was McDaniels met zijn Patriots offense de 11e in de league als het gaat om red zone percentage. Een goed voorteken voor de Raiders. Veel zal echter afhangen van de defensive coordinator die McDaniels aanstelt. Immers, hij kan niet meer rekenen op het defensieve meesterbrein van Bill Belichick. Daarom is het cruciaal dat de Raiders defense — die in ruim 80% van de gevallen een touchdown weggeeft in de red zone — een goede DC krijgt.

Coverfoto: Michael Dwyer/AP

Tom Brady neemt afscheid van de NFL

Toon Aerts
-
0
Tom Brady neemt afscheid van de NFL

Tom Brady heeft dan toch afscheid genomen van de NFL. Nadat initiële nieuwsberichten over zijn pensioen afgelopen weekend nog werden afgeschoten, heeft Brady het nu zelf bevestigd. De 44-jarige quarterback speelde uiteindelijk op zondag 23 januari zijn laatste wedstrijd, toen zijn Tampa Bay Buccaneers eruit gingen in de play-offs tegen de Los Angeles Rams. Gelet op zijn interviews na die verloren partij, is het geen complete verrassing dat Brady zijn cleats nu aan de wilgen hangt. Hij verklaarde immers dat hij nu ook maar eens aan zijn familie moest beginnen denken. Na 22 seizoenen op het allerhoogste niveau, vindt Brady het dus welletjes geweest.

Met Tom Brady verdwijnt er niets minder dan een icoon uit de National Football League. Zijn records in zowel het reguliere seizoen als de play-offs zijn nog amper bij te houden. Zo nam hij dit seizoen nog het record van aantal career passing yards over van Drew Brees. In “zijn” Gillette Stadium tegen “zijn” New England Patriots nota bene. Mochten we hier de rest van Brady’s vele records opsommen, dan komen we ruimte tekort.

OBSCUUR PROSPECT UIT UNIVERSITY OF MICHIGAN

Het verhaal van de 2000 NFL Draft is voldoende bekend. Zonder veel bombarie werd de weinig athletische Brady als 199e gekozen door de New England Patriots. Weingen geloofden in hem, maar dat vond Brady niet erg. Aan zelfvertrouwen had de jongen uit San Mateo, California namelijk geen gebrek. Hij vertelde Robert Kraft, eigenaar van de Patriots, bij hun eerste ontmoeting: “Ik ben de beste beslissing die deze organisatie ooit maakte.”

Brady begon nog als vierde quarterback op de depth chart, maar werkte zich in zijn rookiejaar al op naar de positie van back-up. In 2001 was het moment van Brady gekomen. In de tweede game van het seizoen, tegen de New York Jets, raakte toenmalige starter Drew Bledsoe geblesseerd. Tom Brady kwam in de ploeg en ging er nooit meer uit. Meer zelfs, hij leidde zijn ploeg helemaal tot in Super Bowl XXXVI tegen de St. Louis Rams. In de AFC Championship blesseerde hij zich nog aan de knie, maar daar was in zijn eerste Super Bowl nog weinig van te merken. Zijn Patriots wonnen met een beslissende field goal van Adam Vinatieri en Brady zelf kreeg zijn eerste Super Bowl MVP. Het zou niet zijn laatste zijn.

TIEN SUPER BOWL DEELNAMES

Tom Brady was gearriveerd in de NFL. Hij zou in twee decennia de Patriots-franchise omvormen van matige meelopers — ze verloren twee Super Bowls voor de komst van Brady — tot allesoverheersende dynasty. De AFC East-titel werd een formaliteit voor Brady en de co-architect van het succes, Bill Belichick. Maar liefst zeventien keer ging de AFC East naar het team uit Foxborough. Negen van die zeventien divisietitels wist Brady met zijn ploeg om te zetten in een Super Bowl deelname. Na Super Bowl XXXVI won Brady nog eens vijf wereldtitels met de Patriots. Enkel tegen de Philadelphia Eagles in Super Bowl LII en tweemaal tegen zijn zwarte beest Eli Manning ging het mis voor Tom Terrific. Dankzij Brady prijken de Patriots nu naast de Pittsburgh Steelers als team met de meeste Lombarditrofeeën in de kast.

Tom Brady werd een toonbeeld van duurzaamheid. Hij speelde altijd en raakte slechts één keer ernstig geblesseerd in zijn carrière. Hij miste bijna het volledige seizoen 2008 wegens gescheurde kniebanden. Tot die blessure had Brady 111 games op een rij gestart. Vanaf 2009 startte hij opnieuw 112 keer op een rij, tot een schorsing hem in 2016 even aan de kant hield. De opmerkelijke houdbaarheid van Brady zorgde ervoor dat hij de laatste paar jaren nog wat extra records aan zijn resumé toevoegde. Zo werd hij de oudste League MVP (40 jaar) en de oudste Super Bowl MVP (43 jaar) ooit.

NIET ZONDER CONTROVERSE

Tom Brady werd altijd gezien als de ideale schoonzoon. Al zou je tegenwoordig beter van de ideale schoonvader kunnen spreken. Toch had hij niet alleen medestanders. Er waren natuurlijk de hordes NFL-fans die de dominantie van Brady en de Patriots al snel waren beu geraakt. Brady zelf hielp zijn eigen reputatie ook niet altijd vooruit. Hij toonde zich meermaals een slechte verliezer. Zo schudde hij na de verloren Super Bowl LII niet de hand van Super Bowl MVP Nick Foles. Er was ook het schandaal rond Deflategate. In de AFC Conference Championship van 2014, waarin de New England Patriots het opnamen tegen de Indianapolis Colts, zou Tom Brady gevraagd hebben om lucht uit de ballen te laten, om zo een betere grip te kunnen behouden op het leer. De Patriots verpletterden de Colts in die wedstrijd met 45-7. Brady heeft altijd ontkend er iets mee te maken te hebben. Niettemin leverde het hem een schorsing van vier wedstrijden op in het seizoen 2016.

Ook zijn relatie met personal trainer Alex Guerrero vormde steeds een topic van discussie binnen de NFL-community. Guerrero is allerminst een onbesproken figuur, met bizarre uitspraken en valse claims als zou hij kanker, AIDS en Parkinson kunnen genezen met alternatieve geneesmiddelen. De Argentijnse goeroe kreeg sancties opgelegd omdat hij zichzelf ten onrechte voordeed als dokter. Brady ontwikkelde samen met Guerrero de TB12-methode, een programma dat een gezonde levensstijl promoot op basis van een zorgvuldig gekozen dieet. Guerrero was geen graag gezien figuur in Foxborough en werd in 2017 door Bill Belichick de toegang ontzegd tot het trainingscomplex van de Patriots.

GROOTSTE ALLER TIJDEN

Guerrero zorgde voor spanningen in de relatie tussen Brady en de Patriots. Na twintig jaar kwam er in 2020 een einde aan de samenwerking. Tot groot verdriet van Patriotsfans wereldwijd was Tom Brady toe aan een nieuwe uitdaging. Hij tekende een contract in Tampa Bay, bij de Buccaneers. Ook bij de Bucs bewees Brady dat de tand des tijds geen invloed had op hem. In zijn eerste seizoen in Florida leidde hij zijn team meteen naar de Super Bowl, waar hij Patrick Mahomes en de Kansas City Chiefs versloeg. Ook afgelopen seizoen, zijn tweede in Tampa, bleef Brady op hoog niveau acteren. Hij haalde meer dan 5.000 passing yards en is één van de favorieten voor de MVP-trofee. Ondanks dat hoge niveau, vindt Brady het nu wel welletjes geweest.

Dankzij zijn waslijst aan records en natuurlijk zijn zeven Super Bowl-overwinningen, wordt Brady gezien als de grootste quarterback aller tijden. De carrière van de vijfvoudige Super Bowl MVP zal wellicht nooit meer geëvenaard worden. Bovendien kiest hij ervoor om te stoppen wanneer hij nog steeds met de besten in de competitie meedraait. Niemand kreeg ooit een overwinning cadeau van Tom Brady. Zelfs Vadertje Tijd niet.

Coverfoto: Brett Duke/AP Photo

NFL 4-on-4: Voorspellingen, teleurstellingen en verrassingen

Luuk Dokter
-
0
NFL 4-on-4: Voorspellingen, teleurstellingen en verrassingen

In de NFL 4-on-4 van deze week blikken we nog niet vooruit op de Super Bowl. Dat bewaren we namelijk voor volgende week. Dit keer bespreken we verkeerde voorspellingen over de Super Bowl en hét moment van de Conference Championship Games. We sluiten af met de grootste teleurstellingen en verrassingen van dit NFL-seizoen.

1. Het affiche voor de Super Bowl is bekend, maar vooruitblikken naar die partij doen we volgende week. Van wie dacht jij voorafgaand aan het seizoen dat ze in de Super Bowl zouden staan en waarom had je het mis?

Marc Dorenbos: “Voorafgaand aan het seizoen dacht ik aan een eindstrijd tussen de Packers en de Chiefs. Ik was er echt van overtuigd dat Rodgers en Adams à la ‘The Last Dance’ nog een klein kunststukje zouden neerzetten met een plek in de Super Bowl. Daarnaast was ik overtuigd van de Chiefs, omdat zij — ondanks de grote hoeveelheid (quarterback)talent in de Conference — voor mij het beste team zijn in de AFC. Ik had het mis bij de Packers, omdat zij zelfs voor hun traditionele Championship Game choke al ten onder gingen tegen de sterke defensie van de 49ers. Bij de Chiefs had ik het mis, omdat de aanval afgelopen weekend compleet implodeerde tegen de Bengals, waar ik verder overigens totaal geen moeite mee heb.”

Jurian Ubachs: “Oef, dan moet ik even heel diep graven. Ik weet het oprecht niet meer en sluit niet uit dat ik op verschillende plekken verschillende teams genoemd heb. Ik weet wel dat ik na de Julio-trade enorm hoog op gaf van de Titans, dus het zal Titans – Bucs geweest zijn, denk ik. Tampa had natuurlijk alle 22 startende spelers behouden, dus die waren op voorhand ook favoriet.”

Chris van Dijk: “Volgens mij had ik Packers – Browns. Dus ja, wat ging er is? De Packers stortten op het verkeerde moment in. Het was een gek jaar en dan zie je bij veel goede ploegen dat een mindere wedstrijd op het verkeerde moment je het seizoen kan kosten. Bij de Browns? Tja, dat is vooral mijn eigen schuld denk ik. Na de stap die de ploeg vorig seizoen zette, was ik ervan overtuigd dat ze die lijn zouden doortrekken. Ik dacht ook dat ze een goede draft en free agency hadden, maar uiteindelijk gaven blessures denk ik de doorslag. Al staat OBJ natuurlijk wel in de Super Bowl; toch één speler goed. Telt dat?”

Toon Aerts: “Het zou kunnen dat ik een LA Bowl gecalld heb tussen de Rams en de Chargers. De Rams hebben dan wel de Super Bowl gehaald, de Chargers haalden niet eens de play-offs, dus de waarde van die voorspelling zakt toch ook al snel onder nul. Elders heb ik ook ongetwijfeld een repeat van de Buccaneers voorspeld. Zij gingen wat mij betreft toch vooral ten onder aan de blessures die ze vorig jaar helemaal niet kenden.”

2. Wat was hét moment van de Conference Championship Games?

Marc Dorenbos: “Voor mij was dit de interceptie van Mahomes in de OT tegen de Bengals. Ik had me er al bij neergelegd dat de Chiefs voor de tweede keer op rij gingen winnen dankzij een gewonnen coin toss. Dat Mahomes vervolgens zijn tweede interceptie van de wedstrijd gooit, had ik nooit verwacht en als Bengals fan was ik daar natuurlijk ook meer dan blij mee.”

Jurian Ubachs: “Voor mij de gemiste interception van Tartt. Lullig voor die jongen, maar dat is hét beeld dat men zich zal herinneren van deze wedstrijd. Vangt hij die bal, dan maken de Niners de wedstrijd af en gaan ze naar de Super Bowl. In plaats daarvan scoort LA, komt Garoppolo onder druk en winnen de Rams. Ouch.”

Chris van Dijk: “Net als Jurian kies ik voor het moment van Tartt. Beide ploegen leken onder de spanning te bezwijken en maakten veel onnodige fouten. Deze play somde de wedstrijd wel op. Matthew Stafford met een enorm slechte pass, maar door de nog slechtere drop zijn het de 49ers die nu thuiszitten en LA die om de Super Bowl gaat strijden.”

Toon Aerts: “De field goal van Evan McPherson in overtime tegen de Chiefs. Dat de Bengals hun achterstand überhaupt hadden goedgemaakt in Arrowhead was al fenomenaal op zich, maar het moment waarop ze zich officieel plaatsten voor de Super Bowl was magisch. Dit is een team dat zich al jaren in de kelder van de NFL bevindt. Een team dat door niemand nog serieus werd genomen. Het toont aan dat alles mogelijk is in deze prachtige competitie. Niemand is ooit echt kansloos. Prachtig!”

3. Als je terugkijkt op het seizoen, wat was dan de allergrootste teleurstelling?

Marc Dorenbos: “De grootste teleurstelling is voor mij het seizoen van de Packers. Tijdens het reguliere seizoen waren ze weer ouderwets op stoom, met Rodgers in MVP-vorm. Ze gingen echter onderuit tegen de 49ers na een wedstrijd waarin ze gewoon heel weinig klaarspeelden. Als Rodgers vertrekt bij de Packers, is het een treurig einde van zijn loopbaan daar. Bovendien, als je kijkt naar hoeveel de Packers met Rodgers hebben bereikt, valt dat onderaan de streep best tegen.”

Jurian Ubachs: “De refs. Ja sorry, ik kan het niet anders zeggen. Ik heb zo verschrikkelijk veel slechte calls gezien dit jaar. Het kan toeval zijn, het kan zijn dat ik het erger maakt dan het is, maar toch: dat gevoel overheerst wel. Daarnaast mogen alle penalties op het gebied van taunting en dansjes en weet ik het meteen de deur uit, want de No Fun League begint wel echt een ding te worden.”

Chris van Dijk: “Dat er nog maar één wedstrijd te gaan is. Die week 18 erbij is leuk, maar nog steeds duurt het footballseizoen veel en veel te kort.”

Toon Aerts: “Persoonlijk vind ik dat het missen van de play-offs door de Chargers. Met Justin Herbert hebben ze één van de meest veelbelovende quarterbacks in de NFL en daarnaast is er ook nog voldoende talent aanwezig om genoeg games te winnen. Ergens doet het wel pijn dat Joe Burrow in de Super Bowl staat terwijl Herbert — die in mijn ogen zeker zijn voet naast die van Burrow mag zetten — nog niet eens geproefd heeft van play-off football.”

4. We sluiten af met een positieve noot, maar je mag hier niet de Bengals noemen. Wie of wat heeft je dit seizoen het meest verrast?

Marc Dorenbos: “De grootste verrassing van dit seizoen was voor mij Cooper Kupp. Kupp stond bekend als een heel degelijke receiver, maar wat hij dit reguliere én postseason heeft gepresteerd, is ongekend. Er zijn niet veel receivers die in één adem met spelers als Calvin Johnson en Jerry Rice kunnen worden genoemd en van Kupp had ik dat zeker niet verwacht. Hij is één van de voornaamste redenen dat de Rams nu in de Super Bowl staan.”

Jurian Ubachs: “Mac Jones. Het is altijd afwachten hoe een rookie QB het doet. Terecht komen in een gespreid bedje met een elite coaching staff helpt, maar je moet het nog wel even doen. In de playoffs kwamen de Patriots duidelijk tekort, in alle drie de fases van het spel, maar Mac heeft stappen gezet en lijkt klaar om de Patriots nog jarenlang te leiden. Als dat de conclusie is na je rookie season, heb je het uitstekend gedaan.”

Chris van Dijk: “Ik ga hier op Patriots-achtige wijze netjes de regels een beetje ombuigen: Joe Burrow. Niet zo zeer omdat hij de Super Bowl heeft gehaald met zijn ploeg, maar vooral vanwege de ontwikkeling die hij heeft doorgemaakt als speler. Knap hoe hij terug is gekomen van zijn blessure en zich door die knaken O-line niet van slag heeft laten brengen. Ik had gedacht dat hij nog een jaar nodig zou hebben, maar hij is veel verder dan gedacht.”

Toon Aerts: “Jurian heeft Mac Jones al geclaimd, dus ik moet het elders gaan zoeken. Doe mij dan maar de Detroit Lions. Op papier hebben ze een slechter seizoen gedraaid dan vorig jaar — 3-13-1 tegenover 5-11 — maar het overheersende gevoel is toch positiever. Ze hebben een energieke head coach die hen steeds relatief competitief heeft gehouden en ze hebben een aantal prestigieuze zeges geboekt, met name tegen de Packers en de Cardinals, twee play-off teams. Bovendien zijn er een paar jonge spelers opgestaan die de komende seizoenen enkel maar beter zullen worden. Als Aaron Rodgers effectief de NFC North verlaat, dan kan de opmars van de Lions ineens snel gaan. Ik duim er alvast voor!”

Lees hier de recaps van de Championship Games in de AFC en NFC.

Coverfoto: Eric Gay/AP Photo

NHL High Five: bijzondere momenten van het afgelopen weekend

Hans Mulder
-
0
NHL High Five: bijzondere momenten van het afgelopen weekend

We hebben deze week weer voor elk wat wils. Jonge talenten tonen hun kunsten, een enfant terrible scoort bij zijn debuut en er komt een einde aan wat een eindeloze reeks leek te worden. In de Save of the Week kan het natuurlijk maar over één man gaan. Henrik Lundqvist werd vrijdag door zijn New York Rangers in het zonnetje gezet en wij kunnen niet achterblijven. Al sluiten we de ogen ook niet voor een geweldige save van Casey DeSmith. Genoeg te beleven in deze NHL High Five en een prima manier om je week goed te beginnen!

TREVOR ZEGRAS vs MONTREAL CANADIENS

Met Disneyworld in de buurt zijn ze in Anaheim wel wat gewend op het gebied van entertainment. Het resort zal echter flink van leer moeten trekken wil het opboksen tegen het amusement dat Trevor Zegras tegenwoordig biedt. De rookie van de Ducks liet een paar weken geleden al van zich horen met een geweldige assist en afgelopen donderdag verbaasde hij de ijshockeywereld opnieuw. Met zijn zogenaamde “Michigan” zette hij Canadiens-goalie Sam Montembeault voor schut en scoorde Zegras op fenomenale wijze.

Nieuw in de NHL is ’t natuurlijk niet. Zo ligt de goal van Andrei Svechnikov nog redelijk vers in het geheugen. De move van Zegras toont echter wel aan dat deze rookie niet bang is. Hij heeft het lef om dit soort dingen uit te proberen en als het lukt levert het geweldige goals op. Het is dan ook ontzettend jammer dat een speler als Zegras geen uitnodiging heeft ontvangen voor de All-Star Game. Dat podium lijkt de rookie op het lijf geschreven, maar namens de Ducks gaan de ontketende Troy Terry en goalie John Gibson naar Las Vegas komend weekend.

Het bleef niet bij die ene treffer voor Trevor Zegras. De jongeling scoorde 2 goals in de tweede periode tegen de Montreal Canadiens en de Ducks leken op weg naar een eenvoudige overwinning. Na 40 minuten stond er namelijk 5-2 op het bord. Voor lege tribunes kwam de thuisploeg in de derde periode nog even opzetten, maar verder dan 5-4 kwamen de Habs niet. Zij hopen overigens binnenkort ook weer fans toe te kunnen laten. In Canada gaan de scherpe kantjes ook van de maatregelen af.

QUINTON BYFIELD vs NEW YORK ISLANDERS

Met veel tamtam werd de komst van Quinton Byfield aangekondigd. Dat brengt enige druk met zich mee, maar de LA Kings laten hun prospect rijpen in de luwte. Deze week, in zijn tiende wedstrijd op het allerhoogste niveau, maakte de wereld opnieuw kennis met Quinton Byfield. Tegen de New York Islanders opende de 19-jarige aanvaller in de eerste periode de score. Voor Byfield betekende dit zijn eerste goal in de NHL. Daarmee heeft ook de second overall pick uit 2020 zijn rekening geopend. Alexis Lafreniere (first) en Tim Stutzle (third) hadden dit reeds gedaan.

De centre met Jamaicaanse roots begint heel voorzichtig een vaste waarde te worden in de line-up van Todd McLellan. Nadat Byfield vorig seizoen al zes keer speelde, moest hij in deze jaargang vooral geduld betrachten. Op 20 januari maakte hij tegen de Avalanche voor het eerst zijn opwachting. Hij mocht vervolgens mee op de road trip en vierde donderdag zijn eerste goal. Met die treffer trad hij in de voetsporen van de man die ook in de schijnwerpers stond. Byfield is met zijn 19 jaar de jongste doelpuntenmaker namens de Kings sinds Drew Doughty. De blueliner was op 20 oktober 2008 18 jaar en 317 dagen oud toen hij zijn eerste goal in de NHL scoorde.

Diezelfde Doughty speelde tegen de Islanders zijn duizendste wedstrijd in de NHL. Op 11 oktober 2008 debuteerde de verdediger in de league en trok met zijn manier van spelen al snel de aandacht. Twee jaar na zijn debuut maakte hij deel uit van Team Canada dat goud won in Vancouver. Vier jaar later herhaalde hij dit in Sochi, maar niet voordat Doughty met de Kings ook al zijn tweede Stanley Cup had veroverd. Het siert Quinton Byfield dat hij zijn prestatie in de schaduw plaatste bij de mijlpaal van Drew Doughty. De Kings wonnen het duel op Long Island overigens met 3-2 en blijven het uitstekend doen in de Pacific Division.

CHRIS KREIDER vs MINNESOTA WILD

Op de avond waarop rugnummer 30 centraal stond, pakte rugnummer 20 toch ook even zijn moment. Met ruim 600 wedstrijden en 10 seizoenen in de NHL is Chris Kreider toch bepaald geen groentje meer, maar toch was de winger van de Rangers nooit zo goed als nu. Hij was de eerste speler dit seizoen met 30 goals en tegen de Minnesota Wild ging Kreider vrolijk verder met scoren. En zijn 31e van het jaar was bepaald niet zijn lelijkste.

Barclay Goodrow had de Blueshirts al op voorsprong gezet toen Kreider in de slotfase van de eerste periode zijn moment pakte. Met een schitterende treffer zette de winger zijn Rangers op 2-0 en de fans leken op deze toch al memorabele avond getrakteerd te worden op een zege. De bezoekers uit Minnesota hadden echter heel andere plannen. Kevin Fiala bracht in de tweede periode de spanning terug en nog geen 90 tellen later had Mats Zuccarello de 2-2 gescoord tegen zijn oude liefde.

De goal van Kreider was een wonderschone, maar de winnende van Frederick Gaudreau mocht er toch ook zijn. De twee andere doelpuntenmakers kregen bij deze gamewinner een assist op hun naam, maar de credits gingen toch vooral naar de forward uit het Canadese Quebec. Met een geplaatst schot liet hij Igor Shesterkin kansloos en bezorgde daarmee de Wild hun vierde overwinning op rij en de zevende in de laatste acht. De nederlaag in de Winter Classic heeft de troepen van Dean Evason wakker geschud zo lijkt het.

SCOTT LAUGHTON vs LA KINGS

Elke fan weet dat het moment eens gaat komen. Je hoopt alleen niet dat het tegen jouw club gaat zijn. Afgelopen zaterdag stonden de Kings in Philadelphia tegenover de Flyers en hun 13-game losing streak. Aan de westkust hoopten de fanatieke Kings-fans vurig dat hen de “schande” bespaard bleef en de Flyers niet juist dit duel uitkozen om een einde aan die bedroevende serie te maken. We verklappen het maar vast: dat deden de Flyers dus wel. Voor het eerst sinds 29 december wonnen ze weer eens een wedstrijd en maakten daarmee een einde aan een 13-game losing streak.

Eenvoudig ging het zeker niet voor de Flyers. Hoe kan het ook anders? Regelmatig hadden ze in deze streak een voorsprong, die vervolgens verdween als sneeuw in de woestijn. Nu was het niet anders. Dankzij Gerald Mayhew en Cam Atkinson kwam er een 2-0 voorsprong op het bord te staan, maar de fans durfden nauwelijks te juichen. Zelfs na de 3-1 van Atkinson, die shorthanded even zijn snelheid liet spreken, waren er weinig Flyers-getrouwen die aan twee punten durfden te denken.

Niet ten onrechte. Een dergelijke streak doet ook mentaal iets met een mens en een team. Toen de Kings halverwege de derde periode in de persoon van Viktor Arvidsson, zijn tweede overigens, de aansluiting hervonden, sloeg de paniek toe in Philly. Zouden de Flyers twee keer een voorsprong van twee goals verspelen? Anze Kopitar was degene die daar 38 tellen voor tijd bevestigend op antwoordde. In Philadelphia voelden ze na die 3-3 de bui al hangen, maar totaal onverwacht brak de zon opeens door. Met zijn zevende van dit seizoen maakte Scott Laughton een einde aan deze wedstrijd en daarmee aan die abominabele reeks van zijn Flyers.

EVANDER KANE vs MONTREAL CANADIENS

Zonder ook maar een seconde te hebben gespeeld, stond Evander Kane dit seizoen bijna onafgebroken in de schijnwerpers. Helaas voor hem en zijn voormalig werkgever in San Jose niet op een positieve manier. Er loopt nog een zaak van de NHLPA tegen de Sharks, dus de partijen zijn nog niet helemaal van elkaar verlost. Het hield de Oilers echter niet tegen om de forward voor de rest van het seizoen vast te leggen. Ook hier bleven de negatieve reacties niet uit. Edmonton kon eigenlijk maar op één ding hopen: Kane zou zijn stick laten spreken op het ijs.

Het ging razendsnel deze week. Het ene moment werd Kane vrijgesproken door de NHL voor het reizen naar Vancouver en vrijwel direct daarna volgde het persbericht dat de Oilers hem hadden vastgelegd. Evander Kane had een paar potjes in de AHL gespeeld, maar ook hier pakte zijn nieuwe club snel door. Afgelopen zaterdag debuteerde Kane in het shirt van de Oilers in de wedstrijd tegen de Montreal Canadiens. En al heel snel bleek waarom de club deze speler per se wilde hebben. Het duel was koud onderweg of Kane had zijn eerste van het seizoen al te pakken.

De goal van Kane inspireerde de Oilers. Ze hadden met name in de eerste periode geen kind aan de Canadiens en goalie Sam Montembeault (6 GA op 16 SOG). Nog geen twee minuten na de openingstreffer tikte Leon Draisaitl de 3-0 al tegen de touwen. Voor de Duitser was het zijn dertigste van het seizoen en het is het vierde jaar op rij dat hij aan minimaal 30 treffers komt. Net als ploeggenoot Zach Hyman zou Draisaitl de avond in Quebec besluiten met twee goals en een 7-2 overwinning. Evander Kane speelde bij zijn debuut bijna 18 minuten en noteerde 3 SOG.

SAVE OF THE WEEK

HENRIK LUNDQVIST (NEW YORK RANGERS)

Straks komen we een parel van een save uit het heden tegen, maar niemand minder dan Henrik Lundqvist verdient het om op deze plek te staan. Afgelopen vrijdag deden de New York Rangers afstand van zijn rugnummer en ging het shirt met nummer 30 naar de nok van Madison Square Garden. De Zweed is na Mike Richter en Ed Giacomin de derde goalie die deze eer te beurt valt. Tevens is King Henrik de eerste Ranger uit het tijdperk na het winnen van de laatste Cup (1994) wiens rugnummer met pensioen gaat. Het tekent de grootsheid van deze grootse goalie, die 15 seizoenen het fort van de Blueshirts verdedigde en dit deed met hart en ziel.

Er mist een Stanley Cup op het palmares van de King. Slechts één keer kwam hij écht in de buurt. In 2014, twee jaar nadat Lundqvist de Vezina won, verloren de Rangers de Stanley Cup Final van de LA Kings. Dit gebeurde overigens met afgetekende cijfers: 4-1. Een jaar later bereikten de Blueshirts de Conference Final. Daarna ging het bergafwaarts met de resultaten. Behoort Lundqvist ondanks dat smetje tot de grootste goalies aller tijden? Als je bij een roemrijke franchise als de Rangers de meeste shutouts én de meeste overwinningen op je naam hebt staan, dan ben je in elk geval een hele grote. Lundqvist staat daarnaast ook tussen de allergrootsten wat save percentage (.918) en GAA (2.43) betreft. Dat is inclusief zijn laatste seizoenen, waarin het koninklijke al wel een beetje van Henrik af was.

In Dallas waren de ogen overigens gericht op een ander rugnummer, dat van Sergei Zubov. Het nummer 56 werd in Big D uit de roulatie genomen ter ere van deze geweldige blueliner. Met overigens ook een verleden in New York. In tegenstelling tot Lundqvist won Zubon met de Stars, waar hij 12 seizoenen speelde, wel de Cup. Net als de Rangers verloren de Stars overigens op de avond van de ceremonie. Washington was met 5-0 te sterk. De beloofde parel uit het heden komt op naam van Casey DeSmith. Met de Penguins verloor hij weliswaar na een shootout met 3-2 van de Red Wings, maar de goalie kwam wel met deze magistrale save op de proppen.

Het laatste nieuws hoor je ook in onze NHL POWER PLAY PODCAST! Heb je vragen en/of opmerkingen voor ons, mail dan naar nhlpowerplaypodcast@gmail.com!

Cover photo: The Hockey News

LA Rams mogen zich opmaken voor Super Bowl in eigen huis

Toon Aerts
-
0
LA Rams mogen zich opmaken voor Super Bowl in eigen huis

Super Bowl LVI is bepaald. Na de sensationele zege van de Cincinnati Bengals op het veld van de Kansas City Chiefs, hebben de Los Angeles Rams zich naar een nipte zege tegen eeuwige rivaal San Francisco gevochten. In een verdeeld SoFi Stadium ontdeden Sean McVay en de Rams zich eindelijk van hun zwarte beest om zo, drie jaar na de laatste Super Bowl deelname, opnieuw een gooi te doen naar de felbegeerde Lombardi Trophy.

De 49ers hadden de zes laatste onderlinge duels met de Rams gewonnen. Zo ook in Week 18, toen het SoFi Stadium in LA meer op de thuishaven van de Niners leek dan op het “huis” van de Rams. Het psychologische voordeel lag dus duidelijk bij Kyle Shanahan en zijn mannen, die ook nu weer konden rekenen op heel wat vocale steun in Inglewood. Die steun was broodnodig, want op het veld waren de Rams de ploeg die het best aan de game begon. Na een punt van beide teams, marcheerden de Rams over het veld in hun tweede drive en kregen ze de kans om de eerste punten op het bord te zetten. Op de 3-yardlijn ging het echter mis. Matthew Stafford zocht Cooper Kupp — wie anders — maar vond de armen van Jimmy Ward na een afgeketste bal.

De 49ers konden niet profiteren van de fout en een drive later was het wel raak voor de Rams. Een aanval die over 20 plays liep, kende een herkenbaar einde. Matthew Stafford zocht opnieuw zijn favoriete target — Cooper Kupp — in de eindzone en vond hem deze keer wel. Kupp viel achterover, maar controleerde wel de bal en scoorde de touchdown. De touchdown was het sein voor de 49ers om ook wakker te schieten op offense. Jimmy Garoppolo voltooide twee grote passes naar Brandon Aiyuk en Deebo Samuel, samen goed voor 75 yards. De pass naar Deebo leverde zelfs een touchdown op. Al was dat voor een groot deel de verdienste van Samuel zelf, eerder dan van Jimmy G. Samuel toonde nog maar eens wat voor een yards after catch-meester hij is, door zich rond de middellijn te ontdoen van zijn verdedigers en door te stomen naar de eindzone.

49ERS MET VOORSPRONG VAN DUBBELE CIJFERS IN HET VIERDE KWART

Matthew Stafford liet zich niet direct van de wijs brengen door de mooie score van San Francisco. Hij bracht zijn Rams dicht genoeg om Matt Gay te laten aanleggen voor een field goal. De poging van Gay zeilde echter naast de doelpalen. Opnieuw een kostbare fout van de Rams, die zo al tien punten zagen verloren gaan. De 49ers profiteerden ditmaal wel van de fout. Wat Matt Gay niet lukte voor LA, lukte wel bij Robbie Gould. Hij legde aan vanop 38 yards en schoot zijn ploeg op voorsprong.

Na de rust leek het kaartenhuisje van Sean McVay en de Rams helemaal in te storten. Bij een vierde poging rond de 43-yardlijn kwam Stafford net te kort voor een nieuwe eerste poging. Ook na de challenge van Sean McVay bleef die beslissing overeind. Daarop volgde een knappe drive van Jimmy G en de 49ers, die eindigde in een touchdown van George Kittle. Kittle beleefde voor het overige een weinig opvallende wedstrijd, met slechts twee catches voor 27 yards. Hier leek hij echter de Rams de doodsteek te geven. De 49ers namen immers een voorsprong van tien punten en begonnen daarmee aan het vierde kwart.

COOPER KUPP, ODELL BECKHAM EN AARON DONALD MAKEN HET VERSCHIL

De Rams wilden geen verlies aanvaarden en de sterspelers rechtten de rug. Matthew Stafford vond Cooper Kupp drie keer in één drive, voor in totaal 44 yards. De derde pass was opnieuw goed voor een touchdown, nadat Kupp zich makkelijk had ontdaan van zijn belager K’Waun Williams. De Triple Crown winnaar had opnieuw een monstergame, met 142 receiving yards en twee touchdowns.

Bij San Francisco leken ze van hun melk te zijn en ze gaven na drie en een halve minuut de bal alweer terug aan LA. Stafford leek eerst van zins om het leer meteen weer aan de Niners te geven. Een slechte pass richting Jefferson belandde in de grijpgrage armen van Jaquiski Tartt. De safety zag de bal — en alle hoop van de 49ers — echter door zijn armen op de grond vallen. Een gemaakte interceptie ging verloren en de Rams konden verder. Stafford zocht en vond Odell Beckham Jr. voor 29 yards, waar ook nog eens 15 yards aan werden toegevoegd vanwege een penalty. De Rams kwamen dicht genoeg bij de doelpalen om Matt Gay zijn fout van eerder in de wedstrijd te laten rechtzetten. Hij mistte dit keer niet en bracht de Rams langszij.

De 49ers waren nu echt van slag en na amper 23 seconden moesten ze de bal alweer wegschieten. De Rams zagen het graag gebeuren en onder impuls van opnieuw Cooper Kupp mocht Matt Gay wederom aanleggen. Ditmaal om zijn team op voorsprong te schieten. 30 yards vormden geen probleem voor Gay en de Rams stonden met één been in de Super Bowl. Bij de laatste drive van de 49ers was het dan finaal Aaron Donald die zijn duivels ontbond. Zijn druk op Jimmy G zorgde ervoor dat deze de bal nogal onhandig richting Elijah Mitchell wierp. Mitchell kon de bal niet vastpakken en het leer viel pardoes in de handen van Travin Howard. De kopjes bij San Francisco gingen naar beneden. De Super Bowl droom was voorbij.

Na een laatste victory formation mochten de Rams het feest inzetten. De boemannen in gouden helmen waren eindelijk verjaagd. Ver zullen McVay en co niet moeten reizen om binnen twee weken de Super Bowl te betwisten. De finale van het NFL-seizoen zal namelijk plaatsvinden in het eigen SoFi Stadium. De Cincinnati Bengals zijn de verrassende tegenstander. Benieuwd of na de Buccaneers vorig jaar, de Rams nu het tweede team ooit kunnen worden die een Super Bowl winnen in eigen huis.

Coverfoto: Christian Petersen/Getty Images

Bengals naar Super Bowl na sensationele zege

Chris Van Dijk
-
0
Bengals naar Super Bowl na sensationele zege

De Cincinnati Bengals hebben verrassend de Super Bowl bereikt. Na een kansloze eerste helft kwam de ploeg onder leiding van Joe Burrow knap terug. In de verlenging schoot rookie kicker Evan McPherson de Bengals naar een 27-24 overwinning. Op 13 februari nemen ze het in het hol van de leeuw op tegen de Los Angeles Rams.

De Chiefs leken zondag hard op weg naar hun derde optreden in de Super Bowl op rij. In de eerste helft domineerde het team van Patrick Mahomes het duel volledig. De Bengals kregen als eerste de bal en moesten deze al na drie plays naar de Chiefs trappen. Daar ging Mahomes aan het werk en hij bleek net als vorige week niet af te stoppen. De Bengals probeerden de diepe bal uit het spel te halen. Dat lukte wel, maar met korte plays van vijf tot 15 yards liepen de Chiefs vrij eenvoudig het veld over en kon Tyreek Hill de eerste touchdown van de wedstrijd scoren.

De Bengals leken niet van slag en wisten zelf ook een goede drive neer te zetten. Wel was het spel van de ploeg in de eerste helft wat voorspelbaar, want elke first down gaf de ploeg de bal aan Joe Mixon, die meestal niet meer dan een yard wist te behalen. Toch lukte het Burrow om het veld over te steken, vooral omdat de offensive line wat beter stond dan vorige week en nauwelijks sacks toe hoefde te staan. Na drie mislukte passes moesten de Bengals echter genoegen nemen met een field goal.

TRAVIS KELCE TOUCHDOWN

De wedstrijd leek al snel uit de hand te lopen voor de Bengals. De verdediging kreeg geen vat op Mahomes, die op de eerste play na de field goal van Cincinnati Mecole Hardman vond voor 44 yards. De Chiefs waren gelijk weer gevaarlijk en dit keer was het de andere aanvallende ster, Travis Kelce, die de touchdown mocht vangen, na opnieuw een kenmerkende scramble van Mahomes.

Dit beeld zette zich nog even voort. De Bengals moesten punten en de Chiefs scoorden ook in hun derde drive een touchdown. Bij een 21-3 achterstand kwam Cincy eindelijk beter in de wedstrijd. Samaje Perine liep door de verdediging van de Chiefs en vond zo de endzone voor de eerste touchdown van de Bengals.

ZONDER PUNTEN DE KLEEDKAMER IN

De ploeg liet wel een minuut op de klok voor Mahomes; meer dan voldoende tijd voor een laatste score in de eerste helft. Daar leek het ook op, want de quarterback van de Chiefs kwam met voldoende tijd in de redzone en KC had nog drie time-outs. Mahomes was duidelijk van plan om een touchdown te scoren en kreeg hier twee pogingen voor, waaronder de laatste play van de eerste helft. Hill werd echter voor de endzone tegengehouden, waardoor de Chiefs zonder extra punten de kleedkamer op moesten zoeken.

Het stond halverwege 21-10, precies dezelfde ruststand als in het reguliere seizoen in het onderlinge duel in Cincinnati. In die wedstrijd wisten Burrow en Ja’Marr Chase nog om te draaien, iets waar coach Zac Taylor zijn ploeg in de rust ook op wees. Bovendien wisten de Bengals verdedigend de accenten anders te leggen, want na de rust stond er een heel andere ploeg.

BENGALS TWO POINT CONVERSION

De rollen waren ineens volkomen omgedraaid, al duurde het nog even voor de Bengals echt van de kansen profiteerden. De Chiefs moesten een paar keer punten, waarbij de bezoekers in het begin alleen een field goal konden produceren. Een interceptie van Mahomes gaf de Bengals helemaal nieuw leven, zeker toen Burrow vlak daarna vlak voor het einde van het derde kwart Chase in de hoek van de endzone vond. Een two-point conversie later stond het ineens gelijk.

Na een nieuwe punt van de Chiefs leek het momentum definitief in het voordeel van de underdog te zijn, maar dat duurde niet lang. Ook Burrow gooide een interceptie, maar Mahomes deed hier niets mee. Hierdoor gingen de Bengals op zoek naar hun eerste voorsprong in het duel en die kwam er ook.

CHIEFS WINNEN OPNIEUW COIN TOSS

Met nog zes minuten op de klok lag de druk ineens bij de Chiefs. Mahomes heeft al eerder laten zien hier weinig problemen mee te hebben en dat bleek ook zondag weer. Hij bracht zijn ploeg in de redzone en zelfs op 1st and goal vanaf de 5-yard lijn met nog anderhalve minuut op de klok. Na een korte run werd de quarterback van de Chiefs echter twee keer op rij gesacked en moest Harrison Butker het duel naar een verlenging schieten, waar hij niet in faalde.

Net als vorige week tegen de Bills wonnen de Chiefs de coin toss. Alleen liep de aanval deze week niet zo goed als vorige week. De verdediging van de Bengals had al meer dan een half uur het betere van het spel en dat gebeurde in de verlenging opnieuw. Mahomes gooide zijn tweede interceptie van de wedstrijd, waardoor de Bengals aan een field goal genoeg hadden voor de zege.

PASSES OP TEE HIGGINS

En Burrow en McPherson deden wat van ze werd verwacht. Twee snelle passes naar Tee Higgins brachten de Bengals op de rand van field goal range en vier runs van Joe Mixon betekenden genoeg ruimte voor de Bengals om veilig de field goal te trappen. Rookie McPherson was net zo ijskoud als vorige week toen hij zijn ploeg langs de Titans schopte en bezorgde zijn ploeg zo een ticket voor de wedstrijd in Los Angeles over twee weken.

Door de zege is Burrow de eerste quarterback die als eerste gekozen werd in de draft en zijn ploeg binnen twee jaar naar de Super Bowl leidde. Het is een bijzondere ommekeer, aangezien de Bengals vorig seizoen maar vier wedstrijden wonnen en het jaar daarvoor slechts twee. Aan het begin van het seizoen zagen de wedkantoren alleen de Jaguars als slechtere ploeg. Nu mogen de verrassende Bengals het volgende week opnemen tegen de Los Angeles Rams voor de titel.

Coverfoto: Denny Medley/USA TODAY Sports

Embiid en Tatum draaien op volle toeren, Wizards uit vorm

Thijs Verkuil
-
0
Embiid en Tatum draaien op volle toeren, Wizards uit vorm

Het NBA-seizoen 2021-22 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.

23 januari – 29 januari

EASTERN CONFERENCE STAND

  1. Miami Heat: 32-18
  2. Chicago Bulls: 30-18
  3. Philadelphia 76ers: 30-19
  4. Cleveland Cavaliers: 30-19
  5. Milwaukee Bucks: 27-18
  6. Brooklyn Nets: 29-20
  7. Charlotte Hornets: 28-22
  8. Toronto Raptors: 24-23
  9. Boston Celtics: 26-25
  10. Atlanta Hawks: 23-25
  11. Washington Wizards: 23-26
  12. New York Knicks: 23-27
  13. Indiana Pacers: 18-33
  14. Detroit Pistons: 11-37
  15. Orlando Magic: 10-40

IN DE SPOTLIGHT

JOEL EMBIID NIET TE STOPPEN

Vorige week werd Joel Embiid al verkozen tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week, maar ook deze week is hij een grote kanshebber voor deze prijs. Deze week won hij met zijn ploeg, de Philadelphia 76ers, alle wedstrijden en blonk Embiid andermaal uit.

De Kameroener noteerde gemiddeldes van 35.5 punten, 11.8 rebounds, 5.8 assists én 2 blocks per wedstrijd. Daarmee vijzelde hij zijn gemiddeldes van het seizoen op tot 29.1 punten, 10.8 rebounds en 4.4 assists, wat hem misschien wel tot topfavoriet bombardeert voor de titel van MVP.

Of dat uiteindelijk ook zo zal uitpakken valt te bezien, maar het moge duidelijk zijn dat de Sixers en Embiid bezig zijn aan een sterke periode. Met zeven zeges in de laatste tien wedstrijden, Embiid die in topvorm is en ook Tobias Harris die steeds beter in vorm komt, zal niemand hopen Philadelphia tegen te komen in de playoffs.

BUTLER LEIDT MIAMI HEAT NAAR KOPPOSITIE

De Miami Heat zijn de nieuwe koploper in de Eastern Conference. Waar de ploeg van coach Erik Spoelstra vorige week nog op de derde plaats stond, zijn ze nu dankzij het sterke spel van Jimmy Butler en de kwakkelende Brooklyn Nets en Chicago Bulls opgeklommen naar de eerste plaats.

Met een triple-double tegen de Los Angeles Lakers begon Butler sterk aan de week. 20 punten, 10 rebounds, 12 assists en 2 steals waren de basis van een knappe 107-113 overwinning. Daarop volgde overwinningen tegen de New York Knicks en Los Angeles Clippers.

De week werd wel afgesloten met een nederlaag, maar één die niet snel vergeten zal worden. In een wedstrijd die naar triple overtime ging, waren de Toronto Raptors met 124-120 te sterk voor Miami. In 52(!) minuten noteerde Butler andermaal een triple-double (37-14-10), maar het mocht helaas niet baten

DE TEGENVALLERS

WIZARDS VERLIEZEN PLAYOFFS UIT HET ZICHT

Met vijf nederlagen op rij lijken de Washtington Wizards de playoffs uit het oog te verliezen. Na 12 wedstrijden stonden ze zowaar bovenaan en waar ze voor deze nederlagen heel dicht bij de concurrentie stonden, lijken ze nu de aansluiting te verliezen met de teams boven hun en de strijd aan te moeten gaan met de Atlanta Hawks en New York Knicks voor het laatste play-in ticket.

Eén specifiek pijnpunt aanwijzen gaat lastig, want het draait gewoon niet bij de Wizards. Er zijn veel geruchten over een trade, waarbij alle namen bijna wel genoemd worden, maar ook het presteren op het veld valt tegen. Zo scoorde Spencer Dinwiddie gemiddeld slechts 6 punten per wedstrijd de afgelopen week.

Ook sterspelers Bradley Beal kent een minder seizoen. Panda scoort gemiddeld acht punten per wedstrijd minder dan vorig seizoen, 23 ten opzichte van 30. De afgelopen week was het nog minder, met slechts 18 punten tegen een schotpercentage van 39.5%

SPELER VAN DE WEEK

Jayson Tatum is benoemd tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. De forward van de Boston Celtics kende een zeer succesvolle week, want met zijn team won hij drie van de vier wedstrijden en noteerde hij ijzersterke gemiddeldes: 36.3 punten, 7 rebounds en 6 assists per wedstrijd. Daarnaast deed hij dit ook nog met een 50-40-90 (57.4% van het veld, 44.9 vanaf drie, 93.8 op zijn vrije worpen).

Met name in de ruim gewonnen uitwedstrijd tegen de Washington Wizards van Tatum op schot. Hij scoorde namelijk 51 punten en pakte 10 rebounds in slechts 32 minuten. Dat deed hij ook nog eens tegen een schotpercentage van 64.3%, wat dit een van zijn beste wedstrijden maakte uit zijn carrière.

VOORUITBLIK

Met alle teams die zo kort op elkaar staan, is het interessant om te zien hoe ze de periode richting de All-Star Break gaan door komen. Zo staan er twee ontmoetingen tussen de Toronto Raptors en Atlanta Hawks op de planning, die cruciaal zullen zijn voor de strijd om de play-in tickets. Ook de wedstrijd op woensdagavond tussen Boston Celtics en Charlotte Hornets is er één om te gaan kijken.

Coverfoto: Jesse D. Garrabrant/NBAE via Getty Images

NFL Previews: De NFC Championship Game

Marc Dorenbos
-
0
NFL Previews: De NFC Championship Game

De climax van het seizoen komt eraan. Dit weekend spelen de beste teams van de Conferences de Championship Games tegen elkaar voor een plek in de Super Bowl. Vandaag beschouwen we de NFC Championship Game voor. Spelen de Rams straks in hun eigen stadion om de Super Bowl? Kunnen de 49ers naar hun tweede Super Bowl in drie jaar tijd? Lees het hier.

San Francisco 49ers (12-7) @ Los Angeles Rams (14-5)

SoFi Stadium | Zondagnacht | 00.30

De NFC Championship Game is dit jaar een NFC West matchup. De Rams en de 49ers treffen elkaar voor de derde keer dit jaar. De afgelopen zes onderlinge wedstrijden werden allemaal door de 49ers gewonnen. De laatste keer dat de ploegen elkaar troffen, wonnen de 49ers in overtime en dwongen daarmee een plek in de play-offs af. Die wedstrijd in SoFi stadium leek een thuiswedstrijd voor de ploeg uit San Francisco. Deze keer hebben de Rams restricties op de kaartverkoop toegepast waardoor dit nu minder het geval lijkt te worden.

De Rams en de 49ers zijn beide teams met een sterke defensie. Tegen de Bucs maakte de defensive line, onder leiding van Aaron Donald en Von Miller, Tom Brady het leven zuur. De offensive line van de 49ers is tot nu toe vrij matig in de play-offs, ondanks de aanwezigheid van Trent Williams. De defensie van de 49ers is de voornaamste reden dat de ploeg nu in de Championship Game staat.

Beide teams hebben weinig last van blessures. Bij de 49ers zijn alle belangrijke namen fit, ook Williams. Bij de Rams zijn Joseph Noteboom en Andrew Whitworth vraagtekens voor de OL. Tegen de Bucs deed de OL van de Rams het overigens uitstekend zonder Whitworth.

WELKE QUARTERBACK MAAKT DE MINSTE FOUTEN?

De belangrijkste vraag voor beide teams is of hun quarterback zonder al te grote fouten blijft. Jimmy Garoppolo is zeker niet van wereldklasse en bovendien is hij ook niet helemaal fit de play-offs ingegaan. De 49ers aanval leunt dan ook vooral op de run game, met Elijah Mitchell en het Zwitserse zakmes Deebo Samuel. Het zal voor de 49ers de opdracht zijn om deze run game op gang te brengen tegen de zeer sterke run defense van de Rams.

Aan de andere kant verdeelt Matthew Stafford het spel. Bij Stafford is het altijd afwachten hoe hij speelt. De quarterback kan briljante momenten afwisselen met onbegrijpelijke fouten, soms in dezelfde wedstrijd. Stafford kan leunen op Cooper Kupp, die het seizoen van zijn leven speelt, en de opgeleefde Odell Beckham. Running back Cam Akers is ondertussen ook weer terug van zijn blessure. Ondanks dat Akers goede dingen laat zien als rusher, viel hij tegen de Bucs vooral op met twee fumbles die de wedstrijd onnodig spannend maakten.

Voor beide verdedigingen is het dan ook belangrijk om de quarterback van de tegenstander onder druk te zetten. Zowel Garoppolo als Stafford maken fouten als ze worden opgejaagd door de verdediging van de tegenstander. Als beide quarterbacks tijd krijgen om de bal te gooien, wordt de secondary van beide teams veel aangevallen. Zowel bij de 49ers als de Rams is de secondary de zwakke plek, hoewel de Rams natuurlijk beschikken over cornerback Jalen Ramsey.

COACHES MET EEN GEDEELD VERLEDEN

Beide coaches kennen elkaar al lang. Sean McVay en Kyle Shanahan zaten samen bij het Washington Football Team; toen nog de Redskins. McVay had de leiding over de tight ends en Shanahan was de offensive coordinator. Beide mannen hebben zich ontwikkeld tot uitstekende head coaches die al jaren goed presteren met hun teams. Zowel McVay als Shanahan stond al eerder in de Super Bowl met hun team.

Het wordt hoe dan ook een spannende wedstrijd in LA. De 49ers hebben het verleden dat in hun voordeel spreekt, terwijl de Rams op papier het betere team hebben. Het wordt interessant hoe beide head coaches elkaar gaan proberen te bestrijden. Hoe dan ook kent dit NFL-seizoen tot nu toe veel verrassingen, maar dat is nu voorbij, omdat de Rams dit weekend aan het langste eind gaan trekken. Voorspelling: Rams

Lees hier onze 4-on-4 over onder andere de Championship Games!

Artwork: Bo Schalbroeck (BoGraphix)

NFL Previews: De AFC Championship Game

Marc Dorenbos
-
0
NFL Previews: De AFC Championship Game

De climax van het seizoen komt eraan. Dit weekend spelen de beste teams van de Conferences in de Championship Games tegen elkaar voor een plek in de Super Bowl. Vandaag beschouwen we de AFC Championship Game voor. Kunnen de Bengals de Chiefs voor de tweede keer dit seizoen verrassen? Of zetten de Chiefs hun bloedvorm door? Lees snel verder.

Cincinnati Bengals (12-7) @ Kansas City Chiefs (14-5)

Arrowhead Stadium | Zondag | 21.00

De Cincinnati Bengals en de Kansas City Chiefs maken zondag uit wie de AFC vertegenwoordigt in Super Bowl LVI. Het is niet de eerste keer dit seizoen dat de teams elkaar treffen. In week 17 wonnen de Bengals met 34-31. Cincinnati won toen dankzij een geweldige Joe Burrow (446 yards, 4 TDs) en Ja’Marr Chase (266 yards, 3 TDs). De Chiefs hadden toen moeite om aanvallend momentum te creëren en werden geplaagd door veel penalty calls.

De Bengals zullen wederom een dergelijke prestatie nodig hebben van Burrow en Chase. Tegen de Titans was het spel bij vlagen erg moeizaam. Vooral de offensive line was een gatenkaas, met 9 sacks op Burrow tot gevolg. Het is te hopen voor de Bengals dat de OL zondag beter staat, want de defensive line van de Chiefs verkeert in goede vorm. Mannen als Chris Jones, Melvin Ingram en Frank Clark kunnen het iedere OL lastig maken. Als de OL van de Bengals wederom zo zwak speelt, zal coach Zac Taylor deze keer wel aanpassingen moeten maken. Tegen de Titans leek het alsof Burrow steeds genoeg tijd in de pocket had om zijn ding te doen, terwijl dat helemaal niet het geval was. Taylor schakelde toen echter niet over naar het gebruik van screen passes en dergelijke om Burrow te ontzien.

De grootste kansen voor de Bengals liggen in de secondary van de Chiefs. Zoals gezegd werd deze in week 17 al weggeblazen door Burrow en Chase. Gelukkig voor de Chiefs lijkt Tyrann Mathieu wel mee te spelen tegen de Bengals. De Buffalo Bills lieten afgelopen weekend al zien dat de secondary van de Chiefs zonder Mathieu niet al te best is.

MAHOMES EN CHIEFS AANVAL IN BLOEDVORM

Het grote gevaar van de Chiefs is natuurlijk de aanval. Afgelopen weekend tegen de Bills waren met name Patrick Mahomes, Tyreek Hill en Travis Kelce weer ouderwets op dreef. De kans dat de Chiefs, net als de Titans, meerdere ballen opgeven aan de Bengals defense is dan ook vrij klein. De directe strijd tussen Hill en de cornerbacks van de Bengals wordt interessant. Hill was bij vlagen ongrijpbaar tegen de Bills, terwijl A.J. Brown het de secondary van de Bengals heel lastig maakte.

De Chiefs worden geleid door één van de beste coaching duo’s in de NFL. Head Coach Andy Reid en Offensive Coordinator Eric Bieniemy worden alom gewaardeerd in Kansas. Reid en Bieniemy zijn verantwoordelijk voor de soepel lopende aanval van de Chiefs. Hill vergeleek de twee na de wedstrijd tegen de Bills met het dominante Los Angeles Lakers duo Kobe Bryant en Shaquille O’Neal. Dat Reid met de Chiefs voor de vierde opeenvolgende keer in de AFC Championship Game staat en voor de derde opeenvolgende keer voor een plek in de Super Bowl speelt, zegt alles over de kwaliteiten van de coach.

De Chiefs zijn op voorhand overduidelijk favoriet in deze Championship Game. Mochten de Bengals wel winnen, dan zijn ze na de 2017 Eagles, de 2009 Saints, de 2003 Panthers en de 2001 Patriots het vijfde team dat de Super Bowl bereikt nadat ze het jaar ervoor laatste werden in hun divisie. De Bengals hebben dit jaar al laten zien dat ze een kans maken, maar ze gaan het heel lastig krijgen tegen Kansas City. De ploeg uit Cincinnati kwam dit jaar verder dan verwacht, maar de kwaliteiten en ervaring van de Chiefs geven de doorslag in deze wedstrijd. Voorspelling: Chiefs

Lees hier onze head coach tracker!

Artwork: Bo Schalbroeck (BoGraphix)

New York Giants kiezen voor Bills-duo

Luuk Dokter
-
0
New York Giants kiezen voor Bills-duo

De New York City Giants hebben hun openstaande vacatures voor General Manager en Head Coach opgevuld. Eerder deze week werd voormalig assistant GM Joe Schoen van de Buffalo Bills al binnengehaald. Vannacht voltooide men de deal met Brian Daboll, voormalig offensive coordinator van de Bills. Met deze twee aanstellingen heeft Big Blue twee mannen die, onder de vleugels van Brandon Beane en Sean McDermott, van dichtbij meemaakten hoe je een team van de grond af opbouwt.

Joe Schoen was bij de Buffalo Bills één van de velen die overkwam via de Carolina Panthers-connectie opgezet door Beane en McDermott. Schoen begon daar zijn carrière in 2001 als scouting assistent. Vanaf 2002 werd hij in Carolina area scout om vervolgens in 2008 bij de Dolphins te starten als national scout. Nadat hij in 2013 in Miami een jaar assistant director of college scouting was, bekleedde hij vanaf 2014 de functie van director of player personnel.

HOGE VERWACHTINGEN IN NEW YORK CITY

In 2017 tekende hij vervolgens bij de Buffalo Bills. Als rechterhand van Beane speelde hij een belangrijke rol in de groei van de franchise. Voor de komst van Beane, McDermott en hun staff misten de Bills 17 jaar op rij de play-offs. Na hun komst wisten ze vier keer het post-season te bereiken en stootten ze de Patriots van de troon in de AFC East. Samen met Beane wist hij een groot aantal cruciale spelers naar Buffalo te halen. Onder hun leiding kwamen quarterback Josh Allen, wide receiver Stefon Diggs, running back Devin Singletary, tight end Dawson Knox, linebacker Tremaine Edmunds en safeties Micah Hyde en Jordan Poyer naar de Bills.

In New York City wordt Schoen de eerste general manager sinds George Young in 1979 zonder een eerdere connectie met de franchise. Schoen is pas de vijfde Giants manager sinds George Young. De verwachtingen zijn hooggespannen binnen de Giants-organisatie. Immers, de geplaagde franchise, die inmiddels vijf seizoenen op rij meer dan 10 duels verloren, kunnen een ommekeer als die in Buffalo goed gebruiken. Voorzitter Steve Tisch noemde Schoen “een exceptionele leider die we zochten om onze football operations te overzien”. Eigenaar John Mara voegde daaraan toe dat ze “blij en trots zijn om Joe aan te stellen als General Manager. Joe maakte indruk met de manier waarop hij een progressieve en compacte toekomstvisie voor onze franchise uiteenzette”.

ERVAREN OFFENSIVE COACH IN DABOLL

Het eerste wapenfeit van Joe Schoen was om een nieuwe Head Coach aan te stellen. Bij zijn eerste persconferentie als Giants GM gaf hij aan op zoek te zijn naar “een kandidaat die de vaardigheden heeft om een organisatie te leiden en spelers te ontwikkelen en motiveren”. Na meerdere interviews werd zijn oud-collega bij de Buffalo Bills, Brian Daboll, die gedroomde kandidaat.

Daboll begon zijn coachingscarrière in 1997 als volunteer assistant bij William & Mary. Daar werkte hij overigens met Sean McDermott (Class of ’98), toen nog als speler, die een jaar later student assistant coach werd. Daboll maakte in 1998 de overstap naar Michigan State waar hij een jaar werkte als graduate assistant. Vervolgens werkte hij van 2000 tot 2006 bij de New England Patriots. Het eerste jaar als defensive assistant en daarna als wide receivers coach. Na omzwervingen als OC bij de Browns, Dolphins en Chiefs keerde hij in 2013 terug bij de Patriots. Ditmaal als tight ends coach.

SUCCESSEN BIJ BUFFALO MET JOSH ALLEN

Na een jaartje Alabama werd hij in 2018 de offensive coordinator onder Sean McDermott. Als geboren Canadees groeide hij op in Athol Springs, NY onder de rook van Buffalo. Zijn universiteitsjaren bracht hij door in Rochester, een uurtje rijden van Buffalo. Zijn aanstelling bij de Bills betekende dus een terugkeer naar zijn hometown team. Samen met quarterbacks coach Ken Dorsey wist hij daar het meeste uit Josh Allen te halen. Na een moeilijk begin van zijn NFL-carriére groeide Allen namelijk uit tot één van de beste quarterbacks in de NFL. Daarmee werd de Bills offense ook één van de beste in de league. Bij de Giants hopen ze op een vergelijkbaar effect.

In zijn eerste ontmoeting met de pers verklaarde Daboll dat het een eer en voorrecht is om Head Coach van de New York Giants te zijn. Hij bedankte GM Schoen, voorzitter Tisch, eigenaar Mara en hun families voor het vertrouwen. “Mijn voornaamste doel is om een sterke coaching staff samen te stellen die de nadruk legt op onderwijzen, samenwerken en het in staat stellen van spelers om het beste uit zichzelf te halen. Daarom doen we dit. Om te leren, succesvol te zijn, talent te ontwikkelen en te winnen. Ik snap goed hoe onze fan base zich op dit moment voelt. Ik beloof dat we ons een slag in de rondte zullen werken om een team op het veld te zetten dat jullie met trots kunnen steunen, met de bijbehorende resultaten”.

Als aanvallend brein is het van belang dat Daboll een goede defensive coordinator aanstelt. Momenteel bestaan er echter vooral geruchten over zijn offensive coordinator. Daboll will quarterbacks coach Ken Dorsey meenemen uit Buffalo, maar die lijkt ook kans te maken op de OC-positie in Upstate New York. Bij de Giants erft Daboll een aanval met grote namen als Saquon Barkley, Kenny Golladay en veelbelovend talent Kadarius Toney. Quarterback Daniel Jones blijft een enigma, maar de hoop is dat Daboll met hem kan wat ook met Josh Allen lukte. Een goede O-line is dan echter wel cruciaal.

Vind hier alle openstaande vacatures voor Head Coach.

Coverfoto: Ron Schwane/Associated Press

1...254255256...804Pagina 255 van 804

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU