De Stanley Cup Finale tussen Colorado en Tampa Bay is nog in volle gang. Bij SportAmerika kijken wij uiteraard ook naar de toekomst. Over 20 dagen staat namelijk de 2022 NHL Entry Draft op het programma. De afgelopen anderhalve week las je al alles over de toekomstige sterren. Vandaag stellen we er andermaal eentje aan je voor: Isaac Howard.
2021 – 2022 TEAM: USNTDP U18 (USDP) GEBOORTEPLAATS: Hudson, Verenigde Staten GEBOORTEDATUM: 30 maart 2004 LENGTE/GEWICHT: 178cm / 82kg SCHIET: Links POSITIE:Winger DRAFT ELIGIBILITY: Eerste jaar (commitment aan University of Minnesota-Duluth)
Ook Isaac Howard komt uit een echte ijshockeyfamilie. Oudere broer Anthony speelde als goalie High School Hockey bij Hudson HS. In het seizoen 2016 – 2017 won hij de Kirk Daubenspeck Award als beste goalie van de Wisconsin League.
Alvorens zich in 2020 bij het USNTDP U17 aan te sluiten, speelde de winger in de U14 van Shattuck St. Mary’s School en de U15 van MN Kings AAA — samen met onder meer streekgenoot Ryan Chesley —. Na zijn overstap naar het USNTDP, is de winger buitenaards. Waar hij in het seizoen 2020 – 2021 met 73 punten (32G, 41A) in 51 wedstrijden als tweede achter mede potentieel first-rounder Frank Nazar, was zijn voorbije seizoen buitenaards. Op een roster om van te watertanden — in totaal staan er zeven potentiële first-rounders op — eindigde de winger met een totaal van 119 punten (44G, 75A) in 87 wedstrijden veegde hij genadeloos de vloer aan met de tegenstand.
Voor het seizoen 2022 – 2023 heeft de Amerikaan reeds zijn commitment aan de University of Minnesota-Duluth (NCAA) uitgesproken. Wil hij tussentijds in de Canadian Hockey League gaan spelen, liggen zijn rechten bij Owen Sound Attack. De ploeg uit Ontario, Canada legde Howard in de vijfde ronde van de 2020 OHL Priority Selection Draft vast.
SNIPER MET EEN TOEFJE SPELMAKER
In de bagage van de achttienjarige Amerikaan vindt men een grote verscheidenheid aan schoten terug. Vanuit elke hoek, van iedere afstand en zowel links als rechts vuurt de winger een schot af op het vijandelijk doel. Bovendien is Howard in staat om in de beweging de richting van zijn schot te veranderen. De forward probeert zoveel als mogelijk de fysieke confrontatie uit de weg te gaan en met zijn beweeglijkheid lukt dit hem regelmatig.
Naast een goed schot beschikt Howard over prima passing. Zowel op korte, als lange afstand vindt hij moeiteloos teamgenoten en met een hoog ijshockey-IQ wordt de Amerikaan regelmatig als spelmaker uitgespeeld op de powerplay.
Desondanks zal zijn focus vooral in het krachthonk moeten liggen. Tegen de fysiek sterkere blue-liners delft de tengere winger geregeld het onderspit en raakt hij wat ondergesneeuwd.
DEFENSIEF VRAAGTEKENS
Het defensieve spel van Howard omschrijft zich het beste als een aspect die continu in ontwikkeling is. De winger compenseert zijn fysiek door zich het ”snot voor de ogen” te werken en vooral in de forecheck belangrijk is. Toch lijkt deAmerikaan in de eigen zone vaak wat verdwaald en verliest hij regelmatig zijn opponent uit het oog. 19% (!) van alle tegengoals werden gemaakt door de directe tegenstander van de winger. Met zijn snelheid is Howard in de turnover echter levensgevaarlijk.
Enjoying watching Isaac Howard (#3) use his speed to create passing lanes that lead to scoring chances. Good skate extension activation off the hop that allows him to find a good passing lane.#2022NHLDraftpic.twitter.com/QTIBIlRcw4
De scouts zijn het er nog niet unaniem over eens. Variërend van een top tien Draft en een late eerste ronde, lijkt SportAmerika een 21e overall notering een passende positie. Zijn aanvallende kwaliteiten staan buiten kijf en is top drie waardig deze Draft. Toch bestaan de meeste twijfels over zijn fysieke voorkomen. De winger toont opvallend veel gelijkenissen met Cole Caufield en die heeft het na de coachwissel in Montreal aardig op de rit.
Op plaats 21 in de Draft Rankings tekent de Amerikaan bij Pittsburgh Penguins. Over juiste begeleiding gesproken (Sidney Crosby, Evgeni Malkin?, Jake Guentzel). Aanvallend er een om je vingers bij af te likken.
Een mooie week voor de Atlanta Braves kreeg afgelopen maandag een nare bijsmaak. Ozzie Albies raakte behoorlijk zwaar geblesseerd en hem zien we helaas voorlopig even niet terug. Ploeggenoot Kenley Jansen ging echter stoïcijns door met het verzamelen van saves. Een vervelende week was het ook voor Andrelton Simmons. Hij is even geen vaste waarde, maar kreeg met zijn Cubs een paar flinke draaien om de oren.
Het werd een week met twee volledig verschillende gezichten voor Ozzie Albies. Met de Atlanta Braves zette de tweedehonkman de achtervolging in op de New York Mets door de ene na de andere wedstrijd te winnen. Daarbij was dikwijls ook een rol weggelegd voor Albies. In het eigen Truist Park werden de Pittsburgh Pirates op de pijnbank gelegd, maar in Washington ging het mis voor onze landgenoot.
OZZIE LACHT
De Braves hadden de smaak aardig te pakken toen ze vorige week donderdag een serie van vier openden tegen de Pirates. Atlanta had nog altijd niet verloren in juni en hoopten dit nog even vol te houden. Albies was 1-for-3 in deze eerste ontmoeting, die met 3-1 door zijn ploeg gewonnen werd. Een dag later kwam Albies door met zijn vijftiende double van dit seizoen. Het was daarbij mooi meegenomen dat Travis d’Arnaud vanaf het tweede honk kon scoren. De RBI van Ozzie Albies betekende een 3-0 voorsprong in een wedstrijd die met 4-2 naar de Braves ging.
— Bally Sports: Braves (@BravesOnBally) June 11, 2022
Die ene RBI is mooi, maar het kan natuurlijk altijd beter. Dat bewees de tweedehonkman zaterdag in de derde wedstrijd. Het ging allemaal even niet vanzelf voor de Braves getuige de 4-2 achterstand na zes innings. In de zevende werd alles even rechtgezet. En dat was mede te danken aan een geweldige uithaal van Ozzie Albies. Atlanta had al een 6-4 voorsprong toen hij aan slag kwam, maar met de honken bezet zorgde hij voor lucht. Veel lucht. Zijn achtste homerun van het seizoen bracht vier runs binnen en bepaalde de eindstand op 10-4. Het was tevens de tiende overwinning op rij.
OZZIE HUILT
Ozzie Albies was inmiddels bezig aan een leuke 7-game hitting streak, maar daar kwam zondag een einde aan. De infielder was 0-for-3 met een walk in de achtste inning. Aan die andere streak, een veel belangrijkere, kwam geen einde. Atlanta zegevierde met 5-3 en vinkte de elfde zege af. Albies was 3-for-14 in deze serie met daarbij 5 RBIs. Dat die grandslam in de derde ontmoeting zijn voorlopig laatste homerun is, wist de infielder op dat moment nog niet.
Ozzie Albies exits tonight's game after suffering an apparent injury on this swing. pic.twitter.com/Bj17gdDbed
— Bally Sports: Braves (@BravesOnBally) June 14, 2022
In Washington zetten de Braves hun opmars voort door maandag met 9-5 de eerste wedstrijd te winnen. Voor Albies eindigde dit duel al na vijf innings. Bij een swing in de vijfde inning brak de infielder een botje in zijn voet en een dag later werd hij op de 60-day IL geplaatst. Ozzie Albies had daarvoor al een run gescoord nadat hij middels vier wijd de honken had bereikt. Op het moment van zijn blessure noteerde Albies een .244 slaggemiddelde en .694 OPS. Hij zal voorlopig op 33 RBIs blijven staan.
De Boston Red Sox proberen heel stiekem aansluiting te vinden bij de Toronto Blue Jays en Tampa Bay Rays in de AL East. Een bedreiging voor de Yankees vormen ze voorlopig geen van allen. Xander Bogaerts doet aan slag wat hij kan, al zou hij graag wat meer runs binnengebracht hebben. Vorig seizoen was hij na mei de 30 RBIs al gepasseerd, maar aan dat aantal kan hij in de tweede week van juni nog niet tippen. Tegen de Seattle Mariners en de Oakland A’s kon daar deze week iets aan gedaan worden.
Xander Bogaerts mocht vorige week de laatste van vier wedstrijden tegen de Angels laten (2-5) schieten en daar plukte de kortestop al snel de vruchten van. In zijn eerste AB in Seattle kwam Bogaerts door met zijn zestiende double van 2022. Met ploeggenoot Rafael Devers op de honken leverde dit Boston direct een 1-0 voorsprong op. Met een 4-3 zege nam de ploeg daarnaast revanche voor de verloren wedstrijd in LA.
Since the start of June, Xander is batting .359 with a .982 OPS.
Ook in ’t tweede duel was het raak voor Bogaerts in de eerste inning. Dit keer geen RBI, maar zijn single leidde uiteindelijk wel tot een run dankzij de RBI-single van Christian Vazquez. De kortestop was 2-for-4 deze avond, maar met 6-7 moesten de Red Sox deze wedstrijd aan de thuisploeg laten. Boston sloot deze road trip af met een 2-0 zege. Bogaerts opende de tweede inning met een double, schoof nog op naar het derde, maar verder dan dat brachten de BoSox hem niet.
EEN GOED BEGIN…
Eenmaal terug op Fenway Park hadden de Red Sox opnieuw te maken met een team uit ’t westen. Oakland was naar Beantown gereisd en kreeg dinsdag te maken met de dadendrang van Xander Bogaerts. Weer was de kortestop er snel bij met een hit die ook nog eens goed was voor de eerste score van de wedstrijd. Zijn RBI-single in de eerste inning bracht dankzij Devers de eerste run op het bord. Daar bleef het voor Boston niet bij, want er werd met 6-1 gewonnen. Bogaerts was 2-for-2 met ook nog een walk en HBP.
Woensdag maakte het slaggemiddelde van Xander Bogaerts een grote sprong. Met .327 begon hij aan het tweede duel en met .335 sloot hij af. Dat was niet voor niets, want in vier officiële AB’s kwam hij drie keer door met een hit. Na een single in de eerste inning volgde een double en een run in de derde. In de vierde kon Jarren Duran vanaf drie scoren na een sacfly van zijn kortestop en bij een 8-1 voorsprong in de achtste noteerde Bogaerts een RBI-double waardoor J.D. Martinez kon scoren. Boston won met 10-1 en met 3 hits, 2 doubles, 2 runs en 2 RBIs had Bogaerts een groot aandeel. Donderdag was Bogaerts 1-for-5 met opnieuw een RBI middels een productieve out. Dit keer waren de A’s echter met 4-3 te sterk voor de thuisploeg.
Is er slechts sprake van een schokeffect of is er meer aan de hand bij de Philadelphia Phillies. De werkgever van Didi Gregorius knikkerden eerder deze maand Joe Girardi op straat en begonnen vervolgens te winnen. En te winnen. En nog meer te winnen. Voor Gregorius een vreemde situatie, want hij kende Girardi natuurlijk nog van zijn tijd in New York. De Amsterdammer blijft echter gewoon zijn werk doen. Na zijn blessure timmert de kortestop een aardig slaggemiddelde bij elkaar en dat hoopte hij tegen de Diamondbacks en Marlins voort te zetten.
Met winst in hun laatste zeven wedstrijden konden de Phillies met genoeg zelfvertrouwen aan de serie tegen Arizona beginnen. Ook dat werd vorige week vrijdag geen half werk. Didi Gregorius mocht in de tweede inning al voor de tweede keer het slagperk opzoeken en na een out in de eerste ging het nu stukken beter. Zijn RBI-double bracht Bryce Harper binnen voor wat op dat moment een 6-0 voorsprong betekende. Comfortabel? Ja. Nodig? Ook ja, want het werd uiteindelijk nog behoorlijk spannend: 7-5. De kortestop was overigens 2-for-4 in dit duel en mocht de volgende (4-0 winst) overslaan.
Didi Gregorius zou de Diamondbacks zondag nog eens treffen, maar dit werd geen succes. Hij kwam weliswaar nog door met een single in de achtste inning nadat Gregorius in de vierde al vier wijd kreeg. Het zette geen zoden aan de dijk voor de thuisploeg, want met 13-1 was het overduidelijk wie de betere was deze zondag. Met 3 hits in 7 officiële at-bats zag de Amsterdammer zijn slaggemiddelde stijgen van .306 naar .313.
PAS OP DE PLAATS
Tijdens de home stand tegen de Marlins wist hij dat mooie slaggemiddelde niet vol te houden. De Phillies bleven aan de winnende hand, maar dit keer zonder al te veel hulp van hun Nederlandse kortestop. De wedstrijd van afgelopen maandag was een uitzondering, want zijn enige hit in dat duel bleek van grote waarde. Een single in de achtste inning naar het rechtsveld leverde Gregorius zijn tiende RBI van dit seizoen op. Rhys Hoskins kon vanaf het derde honk de 2-2 scoren. Een inning later bezegelde diezelfde Hoskins het lot van Miami met een RBI-double: 3-2.
Een dag later waren het de Marlins die aan het langste eind trokken. Met 11-9. Gregorius kwam in de vijfde inning door met zijn zevende tweehonkslag van dit jaar. Alex Bohm sloeg hem en ploeggenoot J.T. Realmuto binnen voor wat op dat moment een 6-4 voorsprong betekende. Voor de Phillies ging het dus nog mis en door zijn 1-for-5 dook het slaggemiddelde van Gregorius voor het eerst in ruim een week onder de .300. Dat werd er woensdag niet beter op door de 0-for-3 en een HBP. De 3-1 overwinning maakte echter het een en ander goed.
Veel eerder dan vorig jaar zitten de Atlanta Braves boven de grens van de .500. De wereldkampioen wint vaak de laatste tijd en dat betekent voor Kenley Jansen veel kansen op saves. Afgelopen week kreeg hij tegen de Pittsburgh Pirates en Washington Nationals een uitgelezen kans om in de buurt van Taylor Rodgers en Josh Hader te komen. Zij voeren de lijst van closers met de meeste saves aan.
Kenley Jansen hoefde zich vorig weekend niet te vervelen. Zijn Braves speelden vier wedstrijden tegen de Buccos en in drie daarvan mocht de closer zijn opwachting maken. Al op donderdag kreeg hij zijn kans op z’n zestiende save. De Braves zetten Jansen af met een 3-1 voorsprong in de negende en de closer kwam geen moment in de problemen. Michael Chavis en Jack Suwinski kregen drie slag, terwijl het infield simpel afrekende met Tucupita Marcano. Dit alles kostte Jansen slechts 13 pitches.
VERDIENDE RUST
Vrijdag 10 juni ging het zelfs nog iets sneller. Dit keer verdedigde Kenley Jansen een 4-2 voorsprong en had hij na 6 pitches al 2 nullen op het bord. Yu Chang en Michael Perez konden na een flyball rechtsomkeer maken. Met Suwinski had Jansen het wat lastiger, maar na 6 pitches kon hij met een tweede K in twee dagen gaan zitten. Zaterdag (10-4) kreeg Jansen vrijaf, maar zondag ging hij op voor zijn achttiende save.
— Bally Sports: Braves (@BravesOnBally) June 11, 2022
Daniel Vogelbach wist als eerste van de Pirates de honken te bereiken met onze landgenoot op de heuvel. Suwinski kreeg daarna zijn derde strikeout om de oren van Jansen en ook Chavis en Calvin Mitchell brachten de closer niet in verlegenheid. Drie saves, drie overwinningen, 37 pitches in totaal en een ERA dat zakt naar 3.25. Het had allemaal niet veel beter gekund voor Kenley Jansen tegen de Pirates.
Deze week namen de Braves het op tegen de Nationals, maar hadden daarbij de hulp van hun closer niet nodig. Met drie zeges in de hoofdstad kwam de winning streak op 14 zeges te staan. De achterstand op de Mets in de divisie werd teruggebracht tot vier wedstrijden. Op 1 juni, toen de winning streak begon, waren dit er nog 10.5.
De San Diego Padres jagen op de LA Dodgers in de NL West en dan moet er gewonnen worden van teams als de Colorado Rockies. Aan Jurickson Profar zal ’t niet liggen. Onze veelzijdige landgenoot, die dit seizoen voornamelijk dienst doet als linksvelder, sloeg in de eerste twee maanden van het seizoen al 32 runs binnen. Een vergelijking? Vorig seizoen stond hij na juni op 17 RBIs. Na het volledige reguliere seizoen op 33. Tegen de Rockies en de Cubs kon hij dat aantal deze week al overtreffen.
De home stand was er één van uitersten voor de Padres. Eerst troffen ze een topteam uit de NL East en afgelopen weekend de laagvliegende Rockies. Met RBIs in zijn laatste zes wedstrijden had Jurickson Profar het aardig op de heupen en vorige week vrijdag mocht hij er opnieuw één bijschrijven. Vanaf het tweede honk kon Austin Nola scoren na een triple van Profar. Voor San Diego betekende dit een 8-0 voorsprong in de zevende inning tegen Colorado. Mede dankzij de 33e RBI van hun linksvelder wonnen de Friars eenvoudig met 9-0.
TELEURSTELLEND
Zaterdag stond een doubleheader tussen deze divisierivalen op het programma. San Diego opende deze met een nipte 2-1 overwinning, die pas in de tiende inning tot stand kwam. De mooie reeks van Jurickson Profar kwam ten einde. Zijn 1-for-4 leidde niet tot een run of een RBI. Een run scoorde Profar wel in de tweede wedstrijd, maar daar stond ook een tweede error tegenover. In de zesde inning kwam de outfielder door met een hit (1-for-4) en Luke Voit sloeg Profar over de thuisplaat. Het hielp de Padres niet aan een broodnodige overwinning, want Colorado bleek met 6-2 te sterk.
Een sweep werd het dus niet tegen de Rockies, maar er zat voor San Diego zelfs geen series win in. De Padres sloten het weekend af met een 4-2 nederlaag en met 0-for-4 was Profar dit keer ook van weinig waarde. Dat veranderde al snel toen San Diego Wrigley Field betrad. Met zijn veertiende tweehonkslag van deze jaargang kon Profar zijn eerste hit in de serie al in de derde inning afvinken.
Jake Cronenworth sloeg zijn linksvelder binnen voor wat op dat moment de 1-1 betekende. In de achtste kwam Profar een tweede keer over de thuisplaat. Manny Machado sloeg hem vanaf het derde honk binnen. Jurickson Profar (1-for-4) profiteerde daarmee optimaal van de vier wijd en speelde een belangrijke rol in de 4-1 zege van zijn team.
TWEE VINGERS IN DE NEUS
Veredelde oefenwedstrijden, zo kun je de tweede volgende ontmoetingen tussen de Padres en Cubs wel zien. Dinsdag maakte Profar pas in de zesde inning zijn opwachting. Hij maakte dus van dichtbij mee hoe de Friars vanaf de zevende inning korte metten maakten met de Cubs. Een 5-4 achterstand werd omgezet in een uiteindelijk 12-5 zege, maar Profar kwam niet verder dan 0-for-2 met een walk. Het is een hele prestatie om 12 runs te scoren in de majors, maar woensdag bewezen de Friars dat dit beter kan.
Jurickson Profar speelde geen volledige wedstrijd, maar wat hij deed, was meer dan voldoende. De outfielder was 3-for-5 met 3 runs, 2 doubles en een RBI in de vierde inning. Ha-Seong Kim kon scoren na een RBI-single van de Oranje-international. De achterstand werd daarmee teruggebracht tot 3-4.
Niet veel later zou Jurickson Profar zijn eerste van drie runs scoren. Die vierde inning werd afgesloten met een 5-4 stand in het voordeel van San Diego en voor Chicago moest het ergste nog komen. Zij zouden dit duel uiteindelijk met maar liefst 19-5 verliezen en alleen al in de vijfde en zevende inning waren de Padres goed voor een totaal van 11 runs.
In dat licht bezien waren de Padres donderdag nog lief voor hun tegenstander. Middels een walk en een fielder’s choice kwam Jurickson Profar al twee keer op de honken terecht en in beide gevallen leidde dit tot een run. In de achtste inning deed de outfielder het helemaal zelf. Met zijn achtste homerun van dit seizoen hielp hij de Friars aan een 6-2 voorsprong. Deze zou nog teruggebracht worden tot 6-4, maar voor San Diego was de sweep compleet. Zij mochten na deze zege zelfs genieten van de koppositie in de NL West.
Na een road trip die de Detroit Tigers langs New York en Pittsburgh voerde, keerden ze vorig weekend thuis voor een serie tegen de Toronto Blue Jays. Niet iets om heel vrolijk van te worden, want die club is in het bezit van één van de beste records in de American League. Tegen hen en de Chicago White Sox mocht Jonathan Schoop proberen om eindelijk eens de .200 aan te tikken met zijn slaggemiddelde. De infielder kent, net als vorig seizoen, een koude start maar kwam toen in juni op gang. Dit keer lijkt dit langer op zich te laten wachten.
Over de serie tegen Toronto kunnen we vrij kort zijn. Jonathan Schoop was er wel, maar toch ook weer niet. De knuppel van onze landgenoot zweeg afgelopen weekend in alle toonaarden en het slaggemiddelde dat hij zo knap had opgevijzeld, maakte weer een duikvlucht naar beneden. Voor de Tigers was er ook weinig eer te behalen. Detroit scoorde in totaal 4 runs tegen de Blue Jays en 3 daarvan waren in de wedstrijd van zaterdag. Deze werd dan ook prompt door de thuisploeg gewonnen: 3-1.
DIPJE
Jonathan Schoop was in dat duel 0-for-4 en dat liet hij volgen door een 0-for-3 in de series finale (0-6 nederlaag). Zijn 0-for-3 in de eerste, met 1-10 verloren, wedstrijd maakte zijn verloren weekend compleet. Met een .198 slaggemiddelde begon hij deze serie en met .189 en een .540 OPS zwaaide Schoop de Blue Jays uit. Tegen de White Sox zocht hij z’n revanche, maar in de eerste wedstrijd hiel de infielder voornamelijk de bank warm. Pas in de achtste inning viel hij in, maar zijn enige AB leverde niets op. De Tigers hielden er ook niets aan over, want de bezoekende Chicago White Sox openden deze serie met een 9-5 zege.
Schoop mocht de twee volgende duels gewoon starten, maar voor de Tigers veranderde dit niets aan het resultaat. De tweedehonkman was afgelopen dinsdag 1-for-4 met een single in de tweede inning. Na afloop stonden ook hier weer duidelijke cijfers op het bord in het voordeel van de White Sox: 5-1. Het beste bewaarden de bezoekers voor het laatst.
De Tigers moesten het woensdag doen met 4 hits en één daarvan kwam, in de vierde inning, van de knuppel van Schoop. Het viel volkomen in het niet bij de 22 hits en 13 runs die Chicago scoorde in deze oorwassing: 13-0. Na een goede periode viel Schoop deze week toch weer terug met slechts 2 hits in 19 AB’s en geen enkele run of RBI.
Bij Jonathan Schoop schreven we al over een koude start van dit seizoen, maar vergeleken met Andrelton Simmons valt het in Detroit nog alleszins mee. In Chicago dreigt de viervoudig winnaar van een Gold Glove steeds verder weg te zakken in het moeras. Simmons begon al geblesseerd aan zijn tijd bij de Cubs, maar kan na zijn rentree niet imponeren. Slechts sporadisch speelt hij complete wedstrijden en als hij die al speelt, dan houdt het vaak niet over. De geplaagde Cubs troffen deze week in de Yankees en Padres twee topteams. Ze konden de borst nat maken dus.
Voor Andrelton Simmons is ’t zaak om te wachten op zijn kans, maar als je ze krijgt, moet je er wel het beste van zien te maken. Vorige week, in de eerste wedstrijd tegen de Yankees, maakte Simmons pas zijn opwachting in de extra innings. Een AB kwam er niet. En een overwinning ook niet. De thuisploeg won nipt met 2-1. Afgelopen zaterdag had NY heel wat minder te stellen met de Cubs. Simmons mocht de gehele wedstrijd blijven staan, maar met 0-for-4 viel er geen eer te behalen. De Yankees wonnen eenvoudig met 8-0.
Daarmee was het leed voor de Cubs nog lang niet geleden, want de laatste ontmoeting werd een ware martelgang. Mogelijk zal de kortestop zich ergens gelukkig prijzen dat hij de 18-4 niet op het veld meemaakte.
SIMBA BRULT WEER EVEN
Veel plezier beleefden de Cubs ook niet aan het terugkeer op Wrigley Field. Maandag ging ’t eerste duel met de Padres met 4-1 verloren. Vergeleken met de twee wedstrijden die volgden, was dat nog een prima prestatie van de Cubbies. De tweede ontmoeting ging met 12-5 naar San Diego, maar in geen van deze duels kwam Simmons aan slag. Afgelopen woensdag gebeurde dat wel. Twee keer. Andrelton Simmons maakte pas in de late innings zijn opwachting, toen de Padres al een 11-5 voorsprong hadden. De kortestop was 0-for-2 en zou met de Cubs met 19-5 wederom keihard onderuit gaan.
De maand juni was al in de tweede helft aanbeland en Andrelton Simmons wachtte nog altijd op zijn eerste RBI. Donderdag werd zijn geduld beloond in de vierde en laatste wedstrijd tegen de Padres. In de tweede inning sloeg hij Nico Hoerner over de thuisplaat voor de tweede run namens Chicago. Voor Simmons was ’t zijn zevende RBI dit seizoen, maar de kortestop, die voor deze gelegenheid het tweede honk bemande, kon een volgende nederlaag niet voorkomen. De Cubs gingen voor de tiende wedstrijd op rij onderuit. De 1-for-3 van Simmons zorgde ervoor dat zijn slaggemiddelde op .167 bleef steken.
SportAmerika en de KNBSB zijn een mediapartnership aangegaan. Als onderdeel daarvan deelt Honkbalsoftbal.nl wekelijks de SportAmerika Pro Update en zullen we in de toekomst nog meer content tussen onze sites delen. Voor al het laatste nieuws over Major League Baseball kijk je op www.sportamerika.nl.De mooiste highlights van de Kingdom sterren zie je vanaf dit seizoen op www.honkbalsoftbal.tv.
De Golden State Warriors zijn NBA-kampioen 2021-22. De Warriors versloegen in Boston de Celtics tijdens game 6, waardoor de NBA Finals met 4-2 naar het team van Finals MVP Stephen Curry ging.
Iedereen, op James Wiseman na, was fit om te beginnen aan game 6. Het was het eerst eliminatieduel van de serie, en dit was te merken aan de start van de Celtics. Met een 14-2 run in de eerste vier minuten schoten de Celtics uit de startblokken. Vooral dankzij Klay Thompson, die al snel richting de tien punten kroop, werd het gat door de Warriors voor het einde van het eerst kwart gedicht. Met een 27-22 voorsprong begonnen de Warriors aan het tweede kwart. Ze eindigde het eerste kwart met een 11-0 run.
In het begin van het tweede kwart was het gat zelfs even 15 punten, maar in eerste instantie was er een reactie van de Celtics. Toch kwamen de Warriors vervolgens weer op gang en liepen ze uit naar een voorsprong van meer dan 20 punten. Met een 54-39 voorsprong zochten beide teams uiteindelijk de kleedkamers op. De Warriors wonnen het tweede kwart met 27-17, mede dankzij een 21-0 run aan het einde van het eerste kwart/begin van het tweede kwart. Het bleek dan ook het beslissende kwart te zijn.
TWEEDE HELFT
In het derde kwart kwamen de Celtics ook niet best uit de startblokken, iets wat niet gezegd kon worden van de Warriors. De voorsprong ging snel weer richting de 20 punten, allemaal afgesloten door een bizarre driepunter van Stephen Curry. Het ‘geef mij die vierde ring’ gebaar dat volgde is nu al een legendarische. Toch zorgden de Celtics met een late run in het derde kwart er wel voor dat het gat nog maar iets meer dan tien punten was.
In het vierde kwart deden de Celtics er alles aan om het gat van iets meer dan tien punten te dichten, maar het mocht niet zo zijn. Telkens was er een reactie van de Warriors, die vooral Curry en Andrew Wiggins in het vierde kwart belangrijk zagen zijn. Het werd uiteindelijk 103-90, waarna het feest voor de Warriors kon beginnen.
Curry zou uiteindelijk de Finals MVP worden. In game 6 scoorde hij 34 punten (6-11 3PT) met zeven rebounds en zeven assists. Bij de Celtics was Jalen Brown met 34 punten de uitblinker. Het waren uiteindelijk vooral de turnovers (22 voor de Celtics) en offensive rebounds (15 voor de Warriors) die het team de das om deed. Daarmee is het seizoen 2021-22 afgelopen en kan de focus op de NBA Draft (volgende week donderdag) en Free Agency.
2021 – 2022 TEAM: Djurgårdens IF (J20 Nationell) GEBOORTEPLAATS: Södertälje, Zweden GEBOORTEDATUM: 30 mei 2004 LENGTE/GEWICHT: 183cm / 84kg SCHIET: Links POSITIE: Verdediger DRAFT ELIGIBILITY: Eerste jaar
Dat Zweden bekend staat om zijn goede ijshockey en blik aan talenten is geen geheim. Ook bij de familie Odelius werd de sport met de paplepel ingegoten. Broer William speelt eveneens verdienstelijk ijshockey in het Brynäs System en is mogelijk in de 2024 Entry Draft verkiesbaar. De carrière van de blue-liner begon bij de plaatselijke Södertälje SK, om vanaf het seizoen 2019 – 2020 voor Djurgårdens IF U16 uit te komen. Via de U18 belandde de Zweed al vroeg in dit seizoen bij de U20. Met 30 punten (zeven goals, 23 assists) mocht de toen zeventienjarige Odelius al een aantal keer aan het grote werk in de SHL ruiken.
FINGER LICKIN’ GOOD
De achttienjarige Odelius bezit alles wat een modere two-way defender moet bezitten. Met een goed lichaam, een hoog ijshockey-IQ en veel beweeglijkheid is de Zweed welhaast niet te verslaan. In puckbezit ontwikkelt hij een hoge snelheid en creëert hij voor zichzelf voldoende ruimte voor een pass of schot. In zijn rol van spelmaker is hij bij de U20 van Djurgardens bij 72%(!) van de goals betrokken. Zowel in de aanvallende, als de neutrale zone schroomt de Zweed niet om met een splijtende pass de blue-line van de tegenstander uit elkaar te spelen. Bovendien kan hij van zowel korte, als lange afstand de vijandige goalie onder vuur nemen met een nauwkeurig en hard schot.
Zijn grootste wapen is wellicht een onderbelichte: De blue-liner kan als geen ander onder de pressie uit komen. Samen met een grote reach ontwijkt hij veelvuldig de pressiesituatie en maakt het hem de absolute leider in aanvallende situaties.
Toch kan de Zweed zich nog verbeteren in het maken van de juiste (aanvallende) keuze. Odelius wil nog wel eens de moeilijkste oplossing zoeken en kiezen voor een schot in plaats van een pass en andersom.
Odelius' escapability is just so good. Sees an attacker closing in on him and plays the puck towards the boards. He sees that the attacker doesn't have the reach to knock him off the puck and pivots out right then and there. pic.twitter.com/ZO9ArkeTHR
Defensief blinkt de verdediger uit in op pressie spelen en het blocken van passlijnen. Ondanks zijn 1 meter 83 schroomt de Scandinaviër niet om ook fysiek van zich te laten horen. Vooral bij puckverlies duikt de blue-liner er bovenop en geeft hij de tegenstander nauwelijks tijd om te reorganiseren. Hier ligt echter wel een gevaar voor de Zweed. Veelvuldig staat hij ”te hoog” en levert dit een high danger chance against op. Groot voordeel is eveneens dat Odelius goed vooruit, maar ook achteruit uit de voeten kan. Met zijn snelheid en beweeglijkheid is hij in staat om een foute beslissing nog terug te kunnen draaien.
VERWACHTING
Als een van de beste verdedigende prospects in de 2022 Entry Draft is de toekomst van de Zweed rooskleurig. Met wat gepoets en geschaaf aan zijn verbeterpunten wordt Odelius een toekomstig ster op de blue-line. Zijn manier van ijshockey is alles wat scouts zoeken in een hedendaagse blue-liner en de voorbije NHL Draft Combine werd hij door 28 franchises uitgenodigd voor een gesprek. Binnen de prognose van SportAmerika zou de Zweed als 22e overall bij Anaheim Ducks belanden. De ploeg uit Californië vergaarde de first-round pick tijdens de voorbije Trade Deadline in de Hampus Lindholm trade — van Boston Bruins —.
Een Stanley Cup Final die volgens velen al in de sterren geschreven stond. Titelverdediger Tampa Bay Lightning wil ten koste van de Colorado Avalanche de derde Cup op rij pakken. Eenvoudig zal dit zeker niet worden, want de Avs zijn voor veel mensen de favoriet. Hoe deze clash tussen twee powerhouses gaat uitpakken, lees je de komende dagen natuurlijk bij SportAmerika.
STANLEY CUP FINAL
Slechts 14 wedstrijden hadden de Colorado Avalanche nodig om op dit punt te komen. Tegenstander Tampa Bay deed er 17 potjes over. Voor de Avs is het de eerste wedstrijd sinds 6 juni, maar Nathan MacKinnon en consorten bewezen dit postseason al dat van roest geen sprake is. De Bolts speelden afgelopen weekend nog tegen de Rangers en zitten in een heerlijke flow. Zij wonnen hun laatste vier duels en gaven defensief nauwelijks nog iets weg.
FLITSENDE START
De Lightning had Brayden Point terug en bij de Avs kon Darcy Kuemper spelen. Laatstgenoemde moest al vroeg de PK uit de brand helpen, maar gesteund door het uitzinnige publiek hielden de Avalanche stand. Wat heet! De minor was nog maar net achter de rug of Gabriel Landeskog vond de puck voor zijn stick in de crease. De Avalanche-captain kon eenvoudig binnentikken. Voor de Avs het sein om de duimschroeven flink aan te draaien. Tampa Bay maakte kennis met de pressie en snelheid van Colorado. Een geplaatst schot van Valeri Nichushkin zadelde hen met een 2-0 achterstand op.
Lang stond die stand niet op het bord. Nicholas Paul geloofde in een wat verdwaalde puck en verraste Kuemper voor de 2-1. Aan het einde van de eerste periode keek Kuemper vooral toe. Zijn team had een 5-on-3 powerplay en Artturi Lehkonen liet de Bolts daarvoor de rekening betalen.Zij kregen in de tweede periode op de PP de kans om iets terug te doen, maar faalden. Toch kwam de Lightning in deze periode terug in de wedstrijd. Na een knappe actie bezorgde Nikita Kucherov de puck bij Ondrej Palat en hem kun je in deze play-offs wel om een boodschap sturen: 3-2.
ONVERWACHTE HELD
In Colorado was de storm gaan liggen en voor de Bolts was dit de kans toe te slaan. Het momentum koos hun kant en 48 seconden na de 3-2 stond het gelijk dankzij Mikhail Sergachev. We zagen het al vaker dit postseason, deze Lightning raken niet zo snel in paniek. Ook niet bij een 3-1 achterstand tegen zo’n sterke tegenstander. Colorado probeerde in de derde periode de draad weer op te pakken, maar liepen zich stuk op de degelijk Lightning en hun goalie.
Een late delay of game van Pat Maroon leek Game 1 in de schoot van de Avalanche te werpen, maar op de PP kon de thuisploeg niet profiteren. Ook niet toen OT al bezig was. Vooraf werd gedacht dat de teams aan elkaar gewaagd waren en dit bleek ook wel in dit duel. Vasilevskiy had al veel tegengehouden, maar een rebound vond de stick van Andre Burakovsky. De Oostenrijkse winger twijfelde niet en schoot de beslissende 4-3 binnen. Game Over.
UP NEXT:
Het was aanvankelijk rennen en vliegen en dan met name aan de kant van Colorado. Zij leken de Lightning van het ijs te blazen, maar de mannen van Jon Cooper zijn in de loop der jaren wel wat gewend geraakt. Hoe stoïcijns de Bolts zijn ook gedroegen, zij konden een nederlaag niet voorkomen. Burakovsky had nog maar één keer gescoord dit postseason en wierp zich op als held van de thuisploeg. Het geeft nog maar eens aan hoe diep deze Avs zijn.
Cooper aan de andere kant zal zijn team wijzen op de kansen die het kreeg op de PP. Tegen Colorado krijg je al niet veel kansen en als je dan een PP hebt, moet je eigenlijk toeslaan. Nu was Tampa Bay 0-for-3. Zondag (02.00 uur Nederlandse tijd) zal dit echt beter moeten in Game 2.
De finalisten voor de Stanley Cup Finale zijn bekend. Colorado Avalanche zal het opnemen tegen titelverdediger Tampa Bay Lightning. Buiten al het play-off geweld, kijkt SportAmerika ook naar de toekomst. Over exact 22 dagen staat namelijk de NHL Entry Draft op het punt van beginnen. Waar SportAmerika Jagger Firkus al een mooie naam vond, spant Luca Del Bel Belluz de kroon in de komende Draft.
2021 – 2022 TEAM: Mississauga Steelheads (OHL) GEBOORTEPLAATS: Woodbridge, Canada GEBOORTEDATUM: 10 november 2003 LENGTE/GEWICHT: 185cm / 81kg SCHIET: Links POSITIE: Centre DRAFT ELIGIBILITY: Eerste jaar
De Mississauga Steelheads verbaasden dit seizoen vriend en vijand met zelfs een postseason optreden aan het einde van de rit. Een van de prospects die zijn breakout season beleefde is de achttienjarige centre Luca Del Bel Belluz. In de 2019 OHL Priority Selection Draft werd de Canadees pas in de derde ronde opgepikt. Een onthutsend slecht seizoen 2019 – 2020 met zes punten in 58 wedstrijden, werd ‘21 – ‘22 totaal het tegenovergestelde. In 68 reguliere wedstrijden noteerde de Canadees 76 punten (30 goals, 46 assists) en was hij in de play-offs eveneens belangrijk. Pas in de tweede ronde vonden ze tegen Hamilton Bulldogs haar Waterloo.
VEELZIJDIGE FORWARD, SNELHEID KAN BETER
Del Bel Belluz kan zowel als spelmaker, als afmaker uit de voeten. Zijn stick handling gecombineerd met het vermogen om snel van zijn tegenstander weg te draaien maken hem tot een complete forward. Bovendien heeft de centre met een flinke dosis inzicht ook op de powerplay veel in de melk te brokkelen. Op de PP first-line is hij het centrale middelpunt in het opzetten van aanvallen. Tel daarbij ook nog een goed en krachtig schot op en menig NHL franchise zal hem blindelings draften.
Desondanks is er één grote maar. In zijn rol als centre is Del Bel Belluz allesbehalve ”op de brommer”. Vooral in turnovers is hij met zijn gebrek aan snelheid erg kwetsbaar. In puckbezit zit het wel redelijk snor qua snelheid. Zo bewijst hij afgelopen december in de OHL.
In de eigen zone is de Canadees prima. Een van zijn grootste krachten is zijn poke checking, met daarbij ook nog nauwkeurige passing leiden onderscheppingen geregeld tot turnovers en goals. In de Minors kan Del Bel Belluz met zijn fysiek prima mee, maar de Draft Reports laten zien dat men nog twijfels heeft over de NHL. Met de juiste begeleiding en krachttraining kan hij uitgroeien tot een veelzijdige en fysiek sterke centre.
VERWACHTING
Alle statistieken wijzen een carrière op de first- of second line van een NHL franchise aan. Bij Mississauga speelt de zoon van Portugees/Italiaanse ouders als centre, maar met een gebrek aan lengte en fysiek zou een positie als winger geen vreemde zijn. Tijdens de voorbije NHL Draft Combine belandde de Canadees bij menig franchise aan tafel en een late first-round pick zit er zeker in. Als 23e overall zou LB bij St. Louis Blues belanden. Onder de vleugels van een Ryan O’Reilly en Vladimir Tarasenko zijn er slechtere places to be.
And here we are. In oktober 2021 begonnen 32 teams aan het seizoen en 2 daarvan staan nog fier overeind. In wat een geweldige finale moet worden, gaan Colorado Avalanche en Tampa Bay Lightning strijden om die magnifieke prijs: Lord Stanley’s Cup. Ouder dan de NHL zelf werd de Cup al in de negentiende eeuw voor het eerst uitgereikt. Wie zich dit jaar mag ontfermen over de Stanley Cup weten we nog niet, maar bij SportAmerika maken we je alvast warm voor de confrontatie tussen deze twee superteams!
EASTERN CONFERENCE CHAMPION
TAMPA BAY LIGHTNING
Voor het eerst in bijna veertig jaar heeft een franchise voor het derde jaar op rij de Stanley Cup Final bereikt. Tussen 1983 en 1985 lukte het de Edmonton Oilers. Het lukte Wayne Gretzky en de zijnen destijds niet om drie keer op rij de Cup te pakken. In 1983 waren de New York Islanders namelijk te sterk en die franchise is de laatste die vaker dan twee keer op rij de Stanley Cup won. Vier keer zelfs, tussen 1980 en 1983. Het geeft aan hoe bijzonder de prestatie is van de huidige Tampa Bay Lightning.
In de beleving van veel fans zijn de Bolts al jaren de lat die de overige franchises proberen aan te tikken. Al bijna een decennium behoren ze tot de beste teams in het oosten, maar tot en met 2019 was daar telkens de teleurstelling in de play-offs. In dat jaar (2019) eindigde het avontuur van de Bolts zelfs al in de eerste ronde na vier wedstrijden tegen de Columbus Blue Jackets.
CREATING A MONSTER
Er werd gezaagd aan de stoelpoten van Jon Cooper en er gingen geluiden op om het roster maar op te blazen. Die serie is echter tot op de dag van vandaag de laatste serie die voor de Lightning verloren ging in het postseason. Misschien heeft de flamboyante John Tortorella wel gelijk. Misschien heeft hij met de Blue Jackets destijds inderdaad wel een monster gecreëerd.
Vorig seizoen waren de Bolts een machtig geheel, maar wel pas in het postseason. Er werd gewezen naar de LTIR, waar Nikita Kucherov lang op bivakkeerde en “opeens” fit was voor het postseason. Dit seizoen zouden de Bolts minder sterk zijn. In de breedte dan vooral, want de sterkhouders bleven de franchise trouw. Zeer bruikbare spelers als Barclay Goodrow en Yanni Gourde vertrokken, maar deed dit de Bolts pijn? De titelhouder eindigde achter het oppermachtige Florida en New York als derde in de Atlantic Division. Met een hoger puntenpercentage (67,1%) dan de voorgaande twee seizoen, dat dan weer wel.
HOW THEY GOT HERE
De Lightning begonnen dan ook niet als dé topfavoriet aan het postseason en in de eerste wedstrijd tegen Toronto werd die gedachte door de ploeg zelf bevestigd. Ze kregen met 5-0 een flink pak op de broek. In Ontario begonnen de oogjes al te glimmen. De titelverdediger was verwend. Verzadigd. Niet meer gretig genoeg voor een derde run. Op de juiste momenten sloegen de Bolts echter genadeloos toe. En, niet onbelangrijk, Andrei Vasilevskiy werd beter en beter. Uiteindelijk werden de Maple Leafs na zeven geweldige wedstrijden geëlimineerd.
Vervolgens wachtte de serie waar velen reikhalzend naar uitkeken. De titelverdediger tegen de, – in het oosten althans – belangrijkste uitdager. Een serie werd het echter geen moment tegen de Florida Panthers. De uitdager was een stel kwajongens vergeleken met de door de wol geverfde Lightning. Vier keer moest Tampa Bay zich kwaad maken en toen was het seizoen van de Panthers klaar. Drie goals, dat was alles wat de in potentie zo levensgevaarlijke aanval van Florida kon klaarspelen. Of Vasilevskiy weer zichzelf was? Het had er inderdaad alle schijn van.
Door naar Madison Square Garden dan. Wederom een serie waar de fans zich op verheugden. Twee van de beste goalies in de wereld tegenover elkaar. Vasilevskiy namens Tampa Bay en Igor Shesterkin namens de New York Rangers. Laatstgenoemde had aanvankelijk de touwtjes in handen en bij een 2-0 voorsprong in de serie én een 2-0 voorsprong in Game 3 leek het einde van een tijdperk nabij.
Helemaal niets was minder waar. Vasilevskiy richtte zich op, Steven Stamkos nam zijn team bij de hand en de Lightning wonnen niet alleen Game 3, maar ook de drie volgende wedstrijden. De Blueshirts konden aanvallend nauwelijks nog iets uitrichten. Daarvoor waren de Lightning simpelweg te sterk.
UITDAGING
Als je de route naar de finale volgt, wordt er al snel een patroon zichtbaar. Deze versie van de Tampa Bay Lightning heeft een serieuze uitdaging nodig om daadwerkelijke het achterste van de tong te laten zien. Die uitdaging hebben ze in de Colorado Avalanche zeker gevonden. Zo op het eerste gezicht lijken de Avs dieper dan de Lightning, maar op één positie heeft Tampa Bay duidelijk de overhand. Vasilevskiy is hoe dan ook beter dan de goalie die Jared Bednar opstelt, of dit nu Darcy Kuemper is of Pavel Francouz. Daarnaast nemen de Bolts natuurlijk de ervaring van de laatste jaren mee. En iets meer ritme dan deze tegenstander, die op 6 juni voor het laatst in actie kwam.
Lukt het de Lightning voor de derde keer de Cup te pakken? Kucherov en Stamkos zijn in vorm, Ondrej Palat is de man van de belangrijke goals en defensief zit het eveneens wel snor met Victor Hedman en dus Vasilevskiy, de MVP van vorig jaar. Tegen de Rangers hield Jon Cooper telkens in het midden of Brayden Point fit genoeg is. De aanvaller speelde in Game 7 tegen Toronto zijn laatste wedstrijd. Zijn terugkeer zou een enorme boost voor de aanval van de Lightning betekenen. Of al dit geweld genoeg is om het sterrenensemble van de Avalanche te stoppen, zal moeten blijken. Als het de Bolts lukt, dan hebben ze deze Cup in elk geval niet gestolen!
WESTERN CONFERENCE CHAMPION
COLORADO AVALANCHE
De laatste twee decennia waren een sportieve worsteling voor de Colorado Avalanche. Na de verhuizing vanuit Quebec pakten ze in 1996 direct de Stanley Cup. Om dit kunstje vijf jaar later te herhalen. In 2002 bereikte deze franchise nog eens de Conference Final. Na een waanzinnige serie bleek rivaal Detroit na zeven wedstrijden te sterk. Het was ook de laatste keer dat de fans in Denver serieus van de Cup mochten dromen. Er volgden jaren van frustratie. Eerst omdat ’t team niet goed genoeg was. Daarna omdat ’t team juist héél goed was, maar niet voorbij die tweede ronde kwam. Tot nu.
Halverwege het vorige decennium begonnen de Avalanche aan de compositie van een prachtige symfonie. Gabriel Landeskog werd in 2011 gedraft, twee jaar later volgde Nathan MacKinnon en nog eens twee jaar later Mikko Rantanen. Dit drietal groeide uit tot een driekoppig monster, dat in veel gevallen de concurrentie de stuipen op het lijf joeg. General manager Joe Sakic zocht en vond steeds meer puzzelstukjes die bij dit monster pasten. Het gevolg was dat de Avalanche de laatste seizoenen steevast als favoriet aan het seizoen begonnen. Net als in Tampa Bay moest al dit talent eerst verliezen voordat ze leerden te winnen.
DIESEL KOMT OP GANG
In 2018-2019 legden de jonge Avs het in de tweede ronde af tegen de geslepen Sharks. Het moest een leermoment zijn voor dit team. Een jaar later, in de bubbel van Edmonton, volgde opnieuw een leermoment. Nadat de Coyotes eenvoudig werden weggeblazen, bleken de stugge Stars een brug te ver. Hetzelfde overkwam de ploeg vorig jaar. Een simpele eerste ronde en een exit in de tweede. Heel voorzichtig begonnen ze zich ook hier zorgen te maken. Zou het nog wel lukken met dit onwaarschijnlijk talentvolle roster?
De eerste weken van het seizoen verliepen moeizaam. Na tien wedstrijden hadden ze zelfs een losing record. Daar kwam nog bij dat sterspeler Nathan MacKinnon niet okselfris was. In november begon het balletje te rollen en dat balletje is inmiddels uitgegroeid tot een enorme bal. Na 10 wedstrijden stond de club op 5 nederlagen.
Na 75 wedstrijden was dat aantal gegroeid tot slechts 15. Thuis waren de Avalanche nauwelijks te kloppen en in uitwedstrijden was dit al niet veel anders. Pas op het laatste moment verloren ze de strijd om de Presidents’ Trophy van de Panthers. Gezien de historie van die prijs was dat misschien maar goed ook. De Avs besloten het seizoen met een .726 puntenpercentage. Slechts een fractie lager dan vorig jaar (.732) in het ingekorte seizoen.
HOW THEY GOT HERE
Colorado had de naam opgebouwd vooral te pieken in het reguliere seizoen en daarna in te kakken. Van die reputatie is na de eerste drie ronden in de play-offs weinig over. In de eerste ronde kreeg je medelijden met de Nashville Predators. Zij waren geen partij voor de ontketende Avalanche, die 21 goals scoorden in de vier benodigde wedstrijden. Verdediger Cale Makar verzamelde alleen al meer punten (10) dan de Nashville Predators aan doelpunten scoorden (9). Vier wedstrijden, een sweep dus. Maar was dat vorig jaar ook niet het geval en ging het daarna niet mis?
Heel even was die vrees er nu ook. Heel even. Tegen de St. Louis Blues was ’t alleen dankzij goalie Jordan Binnington lang spannend in de eerste wedstrijd, maar in de tweede verrasten de Blues. Aan de hand van de veelbesproken Nazem Kadri en de reeds genoemde drie sterren werd St. Louis uiteindelijk in zes wedstrijden op z’n plek gezet. Het had sneller gekund, want in Game 5 gaf Colorado een 3-0 voorsprong uit handen om vervolgens in OT onderuit te gaan.
De Conference Final moest één grote commercial voor de NHL worden. Een cadeautje voor de marketingafdeling. In Connor McDavid en Nathan MacKinnon stonden twee van de grootste sterren tegenover elkaar, maar een echte serie werd het nooit. Goed, een sweep hadden de Oilers niet verdiend, maar een cast gebouwd rond twee wereldsterren (McDavid en Leon Draisaitl) had geen schijn van kans tegen orkest met louter grote muzikanten. In Game 3 werd het Evander Kane allemaal even te veel. Hij beukte Nazem Kadri tegen de boarding, waardoor een groot vraagteken staat achter de beschikbaarheid van de aanvaller. Overigens is ook Darcy Kuemper niet topfit. Hij speelde alleen in Game 1 van deze serie.
LANGVERWACHTE KANS
Gebouwd voor succes. Als dit voor één franchise geldt, dan is het wel voor de Colorado Avalanche. Aanvallend is het bijna ongeëvenaard wat Joe Sakic op het ijs heeft gezet. Zijn team was al steengoed, maar met de komst van Andrew Cogliano en Artturi Lehkonen vlak voor de trade deadline zit er nog meer balans in de ploeg. Nathan MacKinnon is de aanvaller met de meeste goals. De Canadees scoorde 11 goals in de 14 wedstrijden die Colorado speelde. In de jaren tachtig waren de Oilers het laatste team dat zo weinig duels nodig had om de Stanley Cup Final te bereiken.
Defensief is het zo mogelijk nog indrukwekkender wat Bednar op het ijs kan zetten. Devon Toews en Bowen Byram doen ’t met respectievelijk 13 en 7 punten erg aardig. De grootste blikvanger van allemaal is momenteel echter Cale Makar. Hij kwam met 10 punten uit de eerste ronde en staat inmiddels op een indrukwekkend aantal van 22 punten. Niet voor niets wordt Makar vergeleken met Bobby Orr, één van de allerbeste blueliners ooit.
Als de Avs al een zwak punt hebben, dat is het mogelijk onder de lat. Francouz deed het naar behoren toen Kuemper niet beschikbaar was, maar geen van de twee goalies heeft de klasse van Andrei Vailevskiy. Als de Rus zich kan onderscheiden, gaat hij het verschil maken in deze finale. Nazem Kadri heeft die ambities ongetwijfeld ook, maar hij lijkt niet op tijd fit. Het moet raar lopen wil de aanvaller de schaatsen onderbinden in Game 1.
PROGNOSES
HANS MULDER:
Twee verschillende teams, maar ergens toch gelijk. De Lightning waren jarenlang favoriet, maar kwamen die drempel niet over. Dit geldt de laatste jaren ook voor de Avalanche. Het keurkorps van Jared Bednar bulkt van het talent en eindelijk komt het er nu uit. In de finale komen ze voor het eerst een elite goalie tegen, maar Colorado is zo onwaarschijnlijk goed in het postseason dat ze na zes wedstrijden klaar zijn. Gabriel Landeskog mag op 27 juni (Nederlandse tijd) de Stanley Cup in ontvangst nemen.
DENNIS BAKKER:
Zo lang op gewacht en uiteindelijk toch gekregen. De ”gedroomde” finale tussen titelverdediger Tampa Bay Lightning en beoogde nieuwe kampioen Colorado Avalanche. In onze Power Play Podcast ben ik reeds enkele maanden machinist van de Stanley Cup trein naar Denver. De laatste halte heet Tampa Bay en ik verwacht een clash der clashes tussen beide teams. Met een elite goalie tegenover zich, zullen de Avs flink getest gaan worden. Ondanks een enorm verschil in ervaring ben ik nog steeds overtuigd van de kracht van Colorado en zie ik ze over zeven wedstrijden de dynastie van Tampa Bay verbreken. Na 21 jaar komt de titel weer richting Denver.
De finalisten voor de Stanley Cup Finale zijn bekend. Colorado Avalanche zal het opnemen tegen titelverdediger Tampa Bay Lightning. Buiten al het play-off geweld, kijkt SportAmerika ook naar de toekomst. Over exact 23 dagen staat namelijk de NHL Entry Draft op het punt van beginnen. De afgelopen week las je al diverse profielen van potentiële first-rounders. Vandaag is het de beurt aan de boomlange blue-liner Owen Pickering.
2021 – 2022 TEAM: Swift Current Broncos (WHL) GEBOORTEPLAATS: St. Adolphe, Canada GEBOORTEDATUM: 27 januari 2004 LENGTE/GEWICHT: 195cm / 81kg SCHIET: Links POSITIE: Verdediger DRAFT ELIGIBILITY: Eerste jaar
Geboren in het dorpje St. Adolphe, ten zuiden van Winnipeg zat ijshockey in de genen van de familie Pickering. Zo spelen beide broers en zus van de blue-liner voor de plaatselijke High School. Samen met onder meer Denton Mateychuk en Conor Geekie (later deze maand protagonist, red.) begon de dertienjarige Pickering zijn carrière bij Winnipeg Jr. Jets in de Brick Invitational.
Zijn goede spel leverde hem een plek op in de Eastman Selects U15 AAA. Na twee redelijke seizoenen in de U15, kwam de Canadees vanaf het seizoen 2019 – 2020 uit voor Rink Hockey Academy U16 en U18.
De scouts waren niet direct overtuigd, daar de boomlange verdediger als 177e overall in de 2019 WHL Bantam Draft door Swift Current Broncos werd opgepikt. Na een verkort COVID-seizoen ’20 – ‘21, bewijst Pickering dit seizoen het tegendeel. In 62 wedstrijden noteert de blue-liner 33 punten (negen goals, 24 assists). Mede een goed WK U18 met Team Canada heeft zijn Draft prognose flink doen stijgen.
BULLDOZER OP SCHAATSEN
Ondanks zijn “matige” productie van 33 punten namens Swift Current Broncos, is Picksy met zijn fysieke voorkomen een alleraardigste aanvallende blue-liner. Aan de puck is de verdediger onklopbaar en heeft hij zich met zijn inzicht bovendien opgewerkt naar spelmaker in de aanvallende zone. Grootste wapen van de Canadees is de passing. In de kleinst mogelijke gaten weet Pickering een oplossing te vinden en de puck bij de juiste kleur te bezorgen. Op de powerplay is hij net als mede first-rounder én voormalig ploeggenoot Denton Mateychuk de speler die door de head coach als eerste op het powerplay-formulier wordt genoteerd.
Naast zijn passing is ook zijn schot er een van de buitencategorie. De one-timers en slapshots vliegen als raketten het doel in en tikken in de statcasts in de WHL regelmatig de bovenste regionen aan.
Desondanks is de mate van risico regelmatig te hoog, om in de turnover veel high danger chances weg te geven. De blue-liner beschikt over voldoende upside om deze tekortkoming weg te werken, mits de juiste begeleiding hem toegewezen word.
De snelheid en beweeglijkheid van de blue-liner zijn voor iemand van de lengte van Pickering prima op orde. Toch liggen er voornamelijk in turnover situaties nog een aantal vraagtekens bij de scouts. Tegen snelle forwards kan de verdediger het nauwelijks bijbenen, zeker gezien het feit dat hij teveel ruimte weggeeft. Met zijn fysiek zet hij forwards regelmatig tegen de boarding (hallo Moritz Seider), maar mist hij nog de body van een solide NHL blue-liner.
One of the 2004-born WHL players with the most room to grow still is D Owen Pickering. This 9th round WHL pick has mobility and huge reach. Grew from 5'7 130lbs to 6'3, 175lbs. Matured leaps and bounds last season. Keep your eye on him. #2022NHLDraftpic.twitter.com/hzD8mTJYD9
De belangrijkste facetten voor een ijzersterke blue-liner in de NHL liggen in het verschiet. De Canadees stijgt nu al een tijdje in de Draft Rankings en is nog niet klaar. Zijn basis geeft hem nu al een toekomst als top vier verdediger, maar zal nog stevig aan zijn fysiek moeten werken om uit te groeien tot een bepalende kracht. Bovendien zullen ook aan de aanvallende slordigheden nog flink moeten worden bijgeschaafd. Desondanks schat SportAmerika Pickering op een 24e overall, wat van de Canadees een Minnesota Wild zou maken. Met een defensief okay-ish Farm System een ideale match.
Photo Credit: Keith Hershmiller / Swift Current Broncos
Na de geweldige prestatie van Stephen Curry in de vierde wedstrijd was het tijd voor game 5. Deze keer was het niet Curry die de Warriors op sleeptouw nam, maar was Andrew Wiggins dé man aan de kant van de Warriors, die nog maar één zege van de titel verwijderd zijn.
CELTICS – WARRIORS: 94-104
Nu de serie terug was in San Francisco waren de Warriors favoriet voor de zege in game 5. De Celtics wonnen wel elke wedstrijd na de wedstrijd die ze verloren, maar de Warriors waren 10-1 in eigen huis. Het begin was dan ook voor de Warriors en vooral Draymond Green. Waar hij in andere wedstrijden erg passief was, was dat deze wedstrijd wel anders. Na minder dan vijf minuten had hij al vier punten. Ter vergelijking: in de derde én vierde wedstrijd had hij net zo veel punten. Verrassend was dat Jason Tatum na zeven minuten al werd gewisseld. Het stond toen 6-17 voor de Warriors.
Van die 17 punten had Stephen Curry er maar twee, met maar één schot. Thompson had er al vijf, maar schoot twee van zijn drie schoten raak. Een welkom beeld voor de Golden State-fans. Na een mini Tatum run (6 punten op rij) kwamen de Celtics dichterbij. Toch werd het kwart met een achterstand van 11 punten afgesloten.
Na een droogte van 4,5 minuut en een 8-0 Boston run was de voorsprong voor de Warriors nog maar zes punten. Dat het een lage score was kwam vooral door het gebrek aan driepunters. Met nog 4:30 te gaan in de eerste helft schoten de Celtics hun eerste driepunter raak. Ze misten al hun 12 voorgaande pogingen. De Warriors schoten ook niet bepaald scherp (3-15 3FG). Na twee kwarten gingen de Warriors met een voorsprong van 12 punten rusten (39-51).
TWEEDE KWART
Het beroemde, of beruchte mocht je Celtics-fan zijn, derde kwart brak aan. Toch waren het de Boston Celtics die sterk begonnen. Vier vrije worpen in de eerste anderhalve minuut voor Jaylen Brown, een shot clock violation van Golden State en twee rake driepunters van Tatum brachten de achterstand terug tot twee na nog geen twee minuten in de tweede helft gespeeld te hebben. Toch waren de Celtics nog niet klaar. Na hun eerste 12 driepunters gemist te hebben maakten ze er acht op een rij. Na een rake driepunter van Al Horford pakten de Celtics hun eerste voorsprong van de wedstrijd: 58-55.
Waar de Celtics driepunters achter elkaar maakten, misten de Warriors ze achter elkaar: 14 op een rij. Tot Klay Thompson een driepunter raak schoot: 66-64. Curry miste tot dat moment al zijn zes driepuntspogingen. Lang leken de Celtics met een voorsprong naar het vierde kwart te gaan, maar na een buzzer beater van Jordan Poole pakten de Warriors in de slotseconde van het derde kwart alsnog de voorsprong.
In het vierde kwart gingen Golden State door waar het derde kwart letterlijk mee eindigde. Wiggins ging naar de basket, Poole scoorde twee vrije worpen en Thompson schoot een driepunter raak. Dat zorgde voor een 7-0 run. Tot die tijd zat Curry op de bank, en kwam hij vervolgens met een voorsprong van acht punten de wedstrijd weer in. Nadat Curry in het veld kwam bleven de Warriors scoren. Vooral Wiggins was erg sterk. De score liep weer vrij snel uit naar 16 punten, waarna de wedstrijd wel gespeeld was. Als klap op de vuurpijl zorgde Wiggins ook nog voor deze highlight
Voor de Warriors was Wiggins de belangrijkste speler. Hij was goed voor 26 punten en 13 rebounds. Ook Thompson was aardig op schot met 21 punten. Curry maakte er 16, maar miste al zijn 9 driepunters en schoot maar 31,8%. Verder waren Gary Payton II en Jordan Poole goed voor 15 en 14 punten. De Celtics moesten het vooral doen met de productie van Tatum, Brown en Smart. Tatum scoorde 27 punten, Brown had er 18 en Smart was goed voor 20 punten. Tatum en Brown speelde allebei 44 minuten, het meest van alle spelers. De bank van de Celtics scoorde maar 10 punten. In vergelijking scoorde de bank van de Warriors er 31. In de nacht van donderdag op vrijdag (03:00) zal game 6 in Boston gespeeld worden. Bij een zege van de Warriors is Golden State kampioen.
De Chicago White Sox presteerden tot nu toe zeer matig. Toch liet rookie Jake Burger in de afgelopen twee weken zien dat er toch nog lichtpuntjes zijn. Ook zette Jason Alexander een topprestatie neer in zijn eerste MLB-start. Verder nog zes andere rookies in willekeurige volgorde.
Het is de eerste keer dat Jake Burger de MLB Rookie Watch haalt, maar hij was in week 9 en 10 enfuego. De White Sox hebben een uitpuilende lappenmand met blessures voor sterren als Tim Anderson, Eloy Jimenez en Yasmani Grandal. Op offensief gebied moet het dus komen van andere speler en Burger voldeed aan die opdracht. Hij sloeg vijftien hits in 47 slagbeurten. Bij negen van de vijftien hits kwam hij verder dan het eerste honk, met onder andere vier homeruns. Hiermee was hij gedeeld leider in het homerun klassement van week 9 en 10 onder rookies.
In de laatste series van de week was het ook weer raak voor de 26-jarige derdehonkman. Tegen de American League Pitcher of the Month van mei Martin Perez sloeg hij zijn achtste homerun van het seizoen. Een changeup van Perez kwam perfect op zijn knuppel en midvelder van de Texas Rangers Eli White kon alleen maar naar de bal kijken. Met de tegenvallende resultaten van de White Sox dit seizoen is Burger tot nu toe toch een van de lichtpuntjes.
Jason Alexander kende een goede start aan zijn MLB carrière. Niet heel lang geleden dacht de rookie dat hij überhaupt nooit zijn opwachting ging maken in de majors. Hij werd één van de vele minor leaguers die tijdens de coronaperiode door zijn club weggestuurd werd en was clubloos. De Miami Marlins pikten hem in 2021 op waarna hij tekende bij de Brewers. Door de blessuregolf die door de startende rotatie ging werd hij opgeroepen, waarna hij op 1 juni zijn debuut maakte. Hij startte in week 9 en 10 uiteindelijk drie wedstrijden.
De beste wedstrijd van de drie die Alexander op de heuvel begon was zijn debuut. Op het historische Wrigley Field kwam hij tot 7.0 gegooide innings. Hij kreeg zeven hits tegen, drie vrije lopen en twee earned runs. Hiermee tekende hij wel voor een quality start. De 29-jarige uit Windsor, CA werd daarmee de eerste Milwaukee Brewers pitcher sinds 2017 die dit deed op zijn debuut.
De Philadelphia Phillies stuurden managerJoe Girardi weg, maar in de afgelopen twee weken was er ook nog positief nieuws. Bryson Stott had lang moeite zich aan te passen aan het niveau in de majors, toch lijkt de maand juni dat te veranderen. Sinds de eerste van de maand had hij slechts drie wedstrijden zonder hit. Hiermee stond zijn slaggemiddelde in week 9 en 10 ook op .333 met dertien hits in 39 slagbeurten. Verder kwam hij ook nog vier keer op de honken met een vrije loop en had hij elf RBI.
Stott sloeg ook vier homeruns. De tweede van dat aantal kwam wel op een heel belangrijk moment. In de laatste wedstrijd van de series tegen de Los Angeles Angels stonden de Phillies één run achter in de negende inning. Met drie wijd, twee slag en twee uit sloeg de kortestop de bal over de hekken. Daarmee wonnen de Phillies niet alleen de wedstrijd met 9-7, maar sweepten zij de Angels in de eerste series zonder manager Girardi.
Bryson Stott cranks a walkoff homer for the Phillies 🔥
De eerste van de twee Reds pitchers die deze week hun plaats in de MLB Rookie Watch verdienden is Graham Ashcraft. Met 17.2 gegooide innings in drie starts moest hij alleen Jonathan Heasley voor zich dulden in het gegooide innings klassement onder rookies. Hij startte wedstrijden tegen Washington Nationals (7.0 IP), Arizona Diamondbacks (6.0 IP) en St. Louis Cardinals (4.2 IP). Hij kon na de wedstrijden tegen de Nationals en Diamondbacks ook twee overwinningen bijschrijven. Hierdoor staat zijn record op drie winstpartijen en nul verloren. Slechts één keer liet Ashcraft een tegenstander op de honken komen met een vrije loop.
Net als zijn rookie teamgenoot Hunter Greene kan de 24-jarige de bal snoeihard gooien. Met een cutter die de 100 mph haalt en een sinker van 98 mph vliegen de ballen je om de oren. Toch heeft hij ook nasty stuff met een slider van 88 mph. In totaal gooide hij nu vijftien strikeouts in 28.1 gegooide innings, waarmee zijn K/9 op 4.8 staat. Mede door zijn pitch combinatie en de vorm die Ashcraft laat zien, is er naast Greene, nog een klein lichtpuntje bijgekomen in een verder vrij donkere tunnel voor de Reds.
Graham Ashcraft, 88mph Slider, 100mph Cutter and 98mph Sinker.
De Kanas City Royals beschikken met Salvador Perez over één van de beste catchers in MLB. Met 32 jaar is Perez nog lang niet de oudste, maar MJ Melendez liet zien dat de nieuwe generatie al klaar staat. Met vijftien hits in vijftig slagbeurten kwam het slaggemiddelde van de 23-jarige Melendez op .300. Naast de twee homeruns die hij sloeg kwam hij zeven keer op de honken met een vrije loop. Één van de twee homeruns kwam tegen de Orioles en eindigde 418 feet later. Hiermee liet hij zien dat hij net als zijn voorganger Perez beschikt over aardig wat kracht.
Melendez liet ook zien multifunctioneel te zijn. Naast het catchen kan hij namelijk ook in het rechtsveld spelen. In de tweede wedstrijd van de series hielp hij pitcher Jonathan Heasley met het beëindigen van de vijfde inning. Met een schitterende vangbal na een geslagen bal van Tyler Nevin zorgde hij voor de laatste uit.
Naast de hulp van Melendez waren de prestaties van Jonathan Heasley in week 9 en 10 ook zo op niveau dat hij zelf de Rookie Watch haalde. Met 19.0 innings was hij dus leider van alle rookies, maar hij gooide ook vijftien strikeouts verdeeld over drie starts. Wel kreeg hij veertien hits, zes earned runs en vijf vrije lopen tegen. Met zijn prestaties kon hij één overwinning (Baltimore Orioles) en één verliespartij bijschrijven (Houston Astros). Het record van de pitcher staat voor 2022 nu op één winstpartij en drie verloren wedstrijden.
In de wedstrijd dat Heasley zijn eerste overwinning van het seizoen boekte werd hij dus ook op defensief gebied geholpen. Toch hadden de Orioles veel moeite met de pitches van de 25-jarige rechtshandige werper. In 7.0 gegooide innings kreeg hij slechts één hit tegen en nul earned runs. Ook stuurde hij zeven keer een Orioles speler naar de kant met een strikeout. Hiermee werd de wedstrijd tegen de Orioles de beste wedstrijd uit de Major League-carrière van hem. Nog niet eerder gooide hij zoveel drie slag in één wedstrijd in de majors. Het belooft voor Royals fans een mooie toekomst te gaan worden met al het talent dat de franchise heeft.
Op 28 mei riepen de Atlanta Braves Michael Harris op naar de majors. In de afgelopen twee weken liet de midvelder zien dat hij klaar was voor Major League Baseball. Hij sloeg vijf doubles, één triple en kwam twee keer op het honk met een vrije loop. Verder stal hij ook nog twee honken. Dat hij snel kan lopen bleek onder andere in de wedstrijd tegen de Oakland Athletics. Terwijl de Braves tegen een 2-1 achterstand aankeken kwam hij aan slag. Beide teamgenoten zouden over de thuisplaat komen, maar achteraf ging het vooral over de snelheid waarmee Harris het derde honk haalde.
1. Michael Harris II just hit a two-run triple that gave the Braves the lead 2. My God, he is fast pic.twitter.com/aSaFbpzydS
Dat Harris snelheid had liet hij ook één dag eerder op defensief gebied zien. Sean Murphy sloeg een pitch van Kyle Wright in de ruimte tussen de rechtsvelder en midvelder. Met een sprint haalde de 21-jarige de bal en toonde daarna ook overweg te kunnen met moeilijke vangballen. Hiermee voorkwam hij minimaal een extra bases honkslag van Murphy. Tevens toonde hij dat de Braves, naast Ronald Acuna Jr. nog een groot talent in het buitenveld hebben.
Hunter Greene liet ook weer in week 9 en 10 aan MLB fans zien waarom hij één van de beste rookies is. 23 strikeouts in 15.2 IP met negen hits, vijf earned runs en twee vrije lopen tegen. Hiermee staat het aantal K’s voor Greene op 79 in 60.0 gegooide innings en is zijn K/9 11.9. De rookie van de Cincinnati Reds is daarmee leider van de gehele National League. Even als Ashcraft is de slider en fastball combinatie van de pitcher vaak teveel voor de tegenstander en kunnen zij met drie slag terug naar de dugout.
De beste wedstrijd uit de afgelopen twee weken gooide hij tegen de Arizona Diamondbacks. Na 7.0 innings werd hij van de heuvel gehaald nadat slechts één D-Backs speler op de honken was gekomen. Dalton Varsho kwam als eerste slagman van de wedstrijd via een bunt op de honken. Varsho zou daarna uitgegooid worden terwijl hij een honk probeerde te stelen. Verder was de wedstrijd tegen de Diamondbacks de tweede wedstrijd op rij dat Greene acht keer drie slag gooide. De volgende start van Greene zal op 18 juni om 00:40 Nederlandse tijd zijn tegen de Milwaukee Brewers.
The only baserunner against Hunter Greene tonight. 1st batter of the game/bunt base hit. And Varsho was caught stealing right after. pic.twitter.com/mliG07FLqQ
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
