Home Blog Pagina 213

NFL op zondag: Verrassende nederlagen Bills en Chiefs

Chris Van Dijk
-
0
NFL op zondag: Verrassende nederlagen Bills en Chiefs

De Miami Dolphins zijn de enige ploeg in de AFC zonder nederlaag. De ploeg versloeg in een thriller de Buffalo Bills. In de NFC zijn de Philadelphia Eagles (voorlopig) het enige team met drie overwinningen. Zij waren veel te sterk voor hun divisierivaal uit Washington. Lees hier alle recaps van de vroege wedstrijden in de NFL op zondag.

Dolphins verslaan Bills na knotsgek einde

Buffalo Bills @ Miami Dolphins | 19-21

De Miami Dolphins zijn als enige in de AFC nog ongeslagen. Hier was wel een knotsgek duel tegen de Buffalo Bills voor nodig. Tot aan het vierde kwart hadden de Bills de bovenhand in dit divisieduel. De bezoekers uit New York kwamen steeds op voorsprong, om bijna altijd de Dolphins direct tegen te zien scoren. In het vierde kwart kwam hier verandering in. Na een touchdown run van Chase Edmonds kwamen de Dolpins voor het eerst op voorsprong (21-17).

De Bills kregen nog voldoende kansen om de wedstrijd naar zich toe te trekken, maar het was niet de dag van Josh Allen. De quarterback was goed voor 400 yards, twee touchdowns en geen intercepties. Niets mis mee, maar het waren de andere plays die de Bills uiteindelijk de zege kostten. Zo had Allen een fumble en het geluk dat de verdedigers van de Dolphins meerdere kansen lieten liggen om een pass te onderscheppen. Na een safety- de punt van de Dolphins ging via het achterwerk van een eigen speler aan de achterkant de endzone uit- had Allen aan een field goal genoeg om nog te winnen. In de slotseconden probeerde hij via een scramble in field goal range te komen, maar er was te weinig tijd om de bal te snappen, waardoor de Dolphins stand konden houden.

Colts verrassen Chiefs in slotfase

Kansas City Chiefs @ Indianapolis Colts| 17-20

De Indianapolis Colts zijn van die hatelijke 0 af. Indy begon de wedstrijd tegen het veel sterker geachte Kansas City goed. Rookie Skyy Moore verwerkte een punt van de Colts niet goed, waardoor het team van Matt Ryan de bal heroverde. Hierop scoorde rookie tight end Jelani Woods zijn eerste touchdown van het seizoen. De Chiefs bogen de achterstand nog voor rust om. Via touchdowns van Travis Kelce en Clyde Edwards-Helaire en een field goal van Chase McLaughlin van de Colts was de ruststand 14-10 in het voordeel van Patrick Mahomes en de zijnen.

Het niveau van de wedstrijd kelderde in de tweede helft. Via field goals van Matt Ammendola en nogmaals McLaughlin was de stand vlak voor het einde 17-13 voor de Chiefs. In de laatste 30 seconden scoorde Jelani Woods nogmaals een touchdown, waardoor de Colts hun eerste overwinning van het seizoen pakten en de Chiefs hun eerste nederlaag leden. Matt Ryan speelde een prima wedstrijd voor de Colts, met 222 yards en twee touchdowns.

Las Vegas na drie duels nog steeds zonder zege

Las Vegas Raiders @ Tennessee Titans| 22-24

Het duel tussen de Raiders en de Titans was het duel tussen twee play-off-teams van vorig jaar die nog altijd zonder zege waren. Dat maakte dat dit duel al vroeg in het seizoen een must win was voor beide teams. De Titans begonnen een stuk beter aan de wedstrijd dan de Raiders. Via touchdowns van Geoff Swaim, Derrick Henry en Ryan Tannehill liep Tennessee al snel uit. De Titans voegden ook nog een field goal aan dit totaal toe. De Raiders konden daar tegenover alleen maar een touchdown van Davante Adams en een field goal zetten. Ruststand: 10-24 in het voordeel van de Titans.

Deze voorsprong kwam in de tweede helft lange tijd nauwelijks in gevaar. De Raiders scoorden twee field goals waardoor de achterstand verkleind werd tot acht punten. In de laatste minuut scoorden de Raiders een touchdown via Mack Hollins. Hollins speelde sowieso uitstekend, hij ving naast zijn toucdown nog 158 yards bij elkaar. De Raiders konden na de touchdown op gelijke hoogte komen via een two-point conversion. Dit mislukte, waardoor de Titans hun eerste overwinning pakten en de Raiders als enige team in de NFL op 0-3 staan.

Nachtmerries voor Carson Wentz na bezoek oude club

Philadelphia Eagles @ Washington Commanders| 24-8

Het was een weerzien met zijn voormalige ploeggenoten die Carson Wentz graag zal willen vergeten. Grote kans dat hij na de wedstrijd op weg naar de bus nog een keer is neergehaald door de verdedigers van de Eagles. Ze zaten tenslotte lekker in het ritme met maar liefst negen sacks op hun voormalig quarterback. Het zorgde ervoor dat de Commanders aanvallend nauwelijks iets konden laten zien. De enige touchdown van de thuisploeg viel twee minuten voor tijd. Toen het duel al lang was gespeeld.

De Eagles leken het na rust wel te geloven, aangezien ze in het tweede kwart met een field goal en drie touchdowns het verschil hadden gemaakt. Uitblinker aan de kant van de Eagles was DeVonta Smith met acht vangballen voor 169 yards. Hier zat een perfecte pass van Jalen Hurts tussen over 44 yards, die met drie touchdowns en 340 yards zijn goede start van het seizoen door wist te zetten en zijn ploeg zo in ieder geval tijdelijk aan de kop van de NFC heeft gezet.

OVERIGE GAMES

Detroit Lions @ Minnesota Vikings| 24-28: De Detriot Lions zijn weer leuk om naar te kijken. De mannen van Dan Campbell zijn voor niks en niemand bang. Dit lieten ze ook zien tegen divisiegenoot Vikings. De Lions kwamen via touchdowns van Jamaal Williams en T.J. Hockenson op een 14-0 voorsprong. Minnesota trok de stand nog voor rust gelijk via Adam Thielen en Dalvin Cook. De Lions begonnen de tweede helft met een touchdown en een field goal. De Vikings trokken de wedstijd uiteindelijk naar zich toe via twee touchdowns. De laatste touchdown van K.J. Osborn kwam in de laatste minuut. Kirk Cousins herstelde zich van zijn dramatische optreden tegen de Eagles met 260 yards en twee touchdowns.

Baltimore Ravens @ New England Patriots | 37-26: De Ravens zijn via een vermakelijk duel tegen de Patriots op 2-1 gekomen dit seizoen. Lamar Jackson had er ook deze zondag weer ouderwets zin in. Jackson gooide vier touchdowns en voegde daar ook nog eens meer dan 100 rushing yards en een rushing touchdown aan toe. Voor Jackson was dit zijn tweede wedstrijd op rij met meer dan 100 rushing yards. De Patriots konden niet tegen dit aanvallende geweld opboksen. Mac Jones gooide drie intercepties. Echter, een groter probleem voor de Patriots is dat Jones uitviel met een op het oog pittige enkelblessure.

Houston Texans @ Chicago Bears | 20-23: Mooi was het niet, maar de Chicago Bears hebben hun tweede zege van het seizoen al binnen. Opnieuw kwam bijna de volledige aanval van Chicago over de grond. De verdediging van de Texans kreeg maar geen vat op Khalil Herbert, goed voor 157 rushing yards en twee touchdowns. Het duel ging mede door de fouten aan beide kanten (Justin Fields en Davis Mills gooiden beide twee intercepties) lang gelijk op. Een field goal van Cairo Santos in de slotseconde besliste het duel.

Cincinnati Bengals @ New York Jets | 27-12: De Bengals zijn van de hatelijke 0 af. Het team van Zac Taylor kende een valse start van het seizoen waardoor de wedstrijd tegen de Jets wel gewonnen moest worden. Dit lukte vrij overtuigend, ook al was het omdat de Jets heel weinig tegenstand boden. Joe Burrow gooide drie touchdowns en werd ‘maar’ twee keer gesackt. Dit was een hele verbetering ten opzichte van de vele sacks die hij moest verduren in zijn eerste twee potjes. De Jets wisten geen enkele touchdown te scoren. Greg Zuerlein maakte wel vier field goals.

New Orleans Saints @ Carolina Panthers | 14-22: Matt Rhule heeft even wat ademruimte. De coach van de Panthers ligt zwaar onder vuur, maar een overwinning op de divisierivaal moet goed voelen in Carolina. Vooral in de eerste helft was de thuisploeg oppermachtig en nam het een ruime voorsprong. De tweede helft was van beide kanten niet goed, maar de Panthers wisten de Saints in ieder geval voldoende op afstand te houden voor de eerste overwinning van het jaar.

Lees hier de recaps van de late wedstrijden van afgelopen zondag.

Coverfoto: AP Photo/Wilfredo Lee

NFL op zondag: Rodgers verslaat Brady, geen nieuwe comeback Cardinals

Seán van Zon
-
0
NFL op zondag: Rodgers verslaat Brady, geen nieuwe comeback Cardinals

In de late wedstrijden op zondag namen onder andere een viermalig-MVP en een driemalig-MVP het tegen elkaar op. Aaron Rodgers en de Packers kwamen op bezoek bij Tom Brady en de Bucs. Daarnaast namen in Arizona de Cardinals het op tegen de Rams, terwijl in Los Angeles de Chargers de Jaguars ontvingen. In het Noordwesten speelden de Seahawks thuis tegen de Falcons. Voor Sunday Night Football stond 49ers-Broncos op het programma. Lees hier alle recaps!

Green Bay Packers @ Tampa Bay Buccanneers | 14-12

Tampa Bay traag uit de startblokken

Geen Julio Jones en Mike Evans deze week voor Tom Brady en de zijnen. Wel had hij Cole Beasley. “Alsof ik al 20 jaar naar hem gooi”, zei Brady voor de wedstrijd. Brady vond Cole dan ook snel voor een conversion tijdens 4th-and-1. Tot een touchdown kwam het niet tijdens de openingsdrive. Wel opende Tampa Bay de score met een field goal van Ryan Succop. De eerste drive van de Packers eindigde wel met een touchdown. Aaron Rodgers, die ook een aantal receivers miste, gooide de bal naar Romeo Doubs die zich vervolgens een weg baande naar de touchdown. De eerste uit Doubs’ carrière.

De volgende score kwam weer van de hand van Rodgers. Met 8:47 op de klok in het tweede kwart gooide hij een strakke pass naar Allen Lazard en breidde zo de voorsprong uit naar 14-3. Rashan Gary bracht met zijn sack op Brady tijdens third down de bal terug in de handen van de Packers. Green Bay leek weer een touchdown te scoren, maar een fumble van Aaron Jones werd opgepikt door Lavonte David voor een touchback. Daarna verloor Tampa Bay opnieuw de bal waardoor Green Bay de bal weer overnam. De Packers scoorden niet, maar eindigden de eerste helft dus wel met de voorsprong.

Verdedigingen houden MVP’s in toom

De start van de tweede helft beloofde weinig goeds voor de Buccaneers. Een fumble van Russell Gage bracht de bal snel terug in de handen van Rodgers. Die zette vervolgens alleen een 3-and-out weg. De punt werd op de 1-yardlijn gevangen door Packer Keisean Nixon, hij forceerde eerder al de fumble. De lastige startpositie zorgde ervoor dat ook Tampa Bay na drie vruchteloze downs weer moest punten.

Kort daarna gooide Rodgers een interception naar Logan Ryan. Weer eindigden de Buccanneers de drive niet met een touchdown. Wel verkleinde Succop de achterstand naar acht punten. De verdediging van Tampa had Rodgers en de Packers daarna weer in de tang. Er werd weer een 3-and-out geforceerd. Beide teams hadden sowieso veel moeite om aanvallend iets op te zetten. Veel punts in het derde kwart en slechts één field goal.

Met nog 3:04 op de klok in het vierde kwart en een achterstand van acht punten kreeg Brady de bal weer in handen. Een sterke drive en defensive pass interference bracht de Tampa Bay op de 3-yardlijn. Met enkele seconden op de klok maakte Gage zijn fumble goed en ving een pass van Brady voor een touchdown. De Bucs gingen daarna voor twee punten om het gelijk te maken, maar een delay-of-game en dus een 5-yard penalty, maakte dit een stuk lastiger. Te lastig, zo bleek. De pass van Brady werd niet gevangen. De onside kick van Tampa Bay was niet succesvol. Zo won Rodgers de misschien wel laatste wedstrijd tussen hem en Brady.

Los Angeles Rams @ Arizona Cardinals | 20-12

Rams stuk sterker in eerste helft

De Rams kregen de bal in bezit nadat Michael Hoecht een punt van de Cardinals blokkeerde. De goede startpositie werd niet benut, Los Angeles moest genoegen nemen met een field goal. Na een puntenloze drive van Arizona breidde Cooper Kupp met een goede run de voorsprong uit naar 10-0. De eerste rushing touchdown uit zijn carrière. Kort daarna sackte Aaron Donald Kyler Murray. De honderdste sack uit zijn carrière.

Los Angeles startte het tweede kwart met een field goal van Matt Gay. De bal ging er net, via de binnenkant van de paal, in. Ondertussen had de aanval van de Cardinals erg veel moeite om wat weg te zetten. Na een dikke 12 minuten in het tweede kwart had de Arizona offense slechts 22 total yards. Met nog een aantal minuten op de klok kwam Arizona eindelijk dicht bij de endzone. Na een aantal drops van receivers van de Cardinals moest genoegen worden genomen met een field goal, Matt Prater maakte geen fout. Uiteindelijk sloot diezelfde Prater de eerste helft af met een 43-yard field goal en zette zo de ruststand op 13-6.

Comeback denied

Na de eerste helft afgesloten te hebben met een field goal, opende Prater de score in de tweede helft met nog een field goal. Beide teams hadden in de rest van het derde kwart veel moeite om aanvallend iets weg te zetten. Dit veranderde toen Cam Akers een touchdown scoorde na een goede run. Hij zette zo zijn team op een 20-9 voorsprong.

De taak aan de Cardinals om in het vierde kwart voor de tweede week op een rij een comeback op te zetten. Na geen conversion tijdens 4th down moesten de Cardinals de bal weer aan de Rams laten. Vervolgens ving Ben Skowronek een pass van Matthew Stafford en bracht zijn team richting de endzone van Arizona. Akers wilde de voorsprong daarna uitbreiden, maar verloor de bal op de goalline. Een field goal van de Cardinals met nog een minuut op de klok zorgde ervoor dat ze een onside kick moesten proberen. Een Ram ving deze onside kick en eindigde de hoop op een tweede comeback op een rij voor de Cardinals.

OVERIGE GAMES

Jacksonville Jaguars @ Los Angeles Chargers | 38-10

Ondanks een ribblessure startte Justin Herbert wel voor de Chargers. Wel raakte LA al snel Joey Bosa kwijt met een dijblessure. De blessure van Herbert was goed terug te zien in zijn spel. Hij speelde alles behalve zijn beste eerste helft uit zijn carrière. Hij leek niet comfortabel door zijn blessure en gooide naast een touchdown ook een interception. Jacksonville speelde in de eerste helft een stuk beter dan hun gehavende tegenstander. Ze namen dan ook een voorsprong van 16-7 de kleedkamers in.

Herbert opende de tweede helft met een geweldige diepe worp voor een 54-yard catch. Vervolgens verloor Herbert ook zijn LT Rashawn Slater, hij viel geblesseerd uit. Het zou tekenend zijn voor de tweede helft van Los Angeles. De Jaguars scoorden er vrolijk op los terwijl de Chargers achter de feiten aan liepen. Hierdoor won Lawrence zijn eerste uitwedstrijd in de NFL nadat hij zijn eerste negen uitwedstrijden verloor. De enige andere quarterback die zijn eerste negen uitwedstrijden verloor om vervolgens zijn tiende wedstrijd te winnen? Peyton Manning, ook hij won in week 3 tegen de Chargers. Wel nog de San Diego Chargers uiteraard.

Atlanta Falcons @ Seattle Seahawks | 27-23

Een match-up tussen twee zwakkere teams uit de NFC bracht toch een leuke wedstrijd voort. In de eerste helft scoorden de teams over en weer. Geno Smith speelde een puike eerste helft. 18 van zijn 25 passes kwamen aan en hij gooide 2 touchdowns. Daarnaast scoorden de Seahawks twee field goals. Atlanta scoorde in de eerste helft twee touchdowns en een field goal. Wel gooide Marcus Mariota een interceptie om de eerste helft af te sluiten.

Ook in de tweede helft scoorden de teams over en weer. De wedstrijd werd wel even stilgelegd in het vierde kwart, er vloog namelijk een drone boven het stadion. Uiteindelijk waren het de Falcons met het laatste woord. Met een achterstand van 27-23 probeerden Smith en de Seahawks een comeback te fabriceren. Uiteindelijk gooide hij met 1:29 op de klok een interceptie en zo ging de wedstrijd in het slot.

San Francisco 49ers @ Denver Broncos | 10-11

Russell Wilson zijn record tegen de 49ers voor deze wedstrijd was 16-4, maar dat was uiteraard nog met de Seahawks. Zijn eerste weken als Bronco gingen niet over rozen. Weer begon de aanval van de Broncos slap. Denvers eerste first down kwam pas bij de laatste play van het eerste kwart. Beide defensies speelden sterk in de eerste helft. De 49ers scoorde in de eerste helft alleen een touchdown, de Broncos moesten genoegen nemen met een field goal.

De tweede helft was ronduit slecht, van beide kanten. Jimmy Garoppolo deed zijn beste Dan Orlovsky imitatie en stapte uit zijn eigen endzone voor een safety. Overigens raakte All-Pro LT Trent Williams geblesseerd tijdens dezelfde play.

Het spel van beide teams was daarna, wederom, niet om aan te zien. Uiteindelijk lieten de 49ers zien toch nog te kunnen scoren. Een field goal breidde de voorsprong uit naar 10-5. Ook de Broncos bleken nog football te kunnen spelen, ze scoorden hun eerste redzone touchdown van het seizoen. De two-point conversion daarna was overigens onsuccesvol. San Francisco had na de touchdown van Denver nog wel een aantal kansen om te scoren, maar een interceptie en fumble weerhield ze daarvan. Hierdoor won Denver de wedstrijd met 11-10.

Benieuwd naar de recaps van de andere wedstrijden van zondag? Klik dan hier.

Coverfoto: Marcio Jose Sanchez/AP Photo

NHL 32-in-32 | Vegas Golden Knights: nieuw geluid moet nieuw succes brengen

Hans Mulder
-
0
NHL 32-in-32 | Vegas Golden Knights: nieuw geluid moet nieuw succes brengen

Het nieuwe NHL-seizoen staat weer voor de deur en bij SportAmerika laten we dat niet onopgemerkt voorbij gaan! Al op 7 oktober openen de San Jose Sharks en Nashville Predators in het kader van de Global Series het bal in Praag en op 11 oktober volgen de eerste wedstrijden in Noord-Amerika. De komende 32 dagen leggen wij alle teams langs de meetlat en besluiten natuurlijk met titelverdediger Colorado Avalanche. Vandaag zijn we aanbeland bij de grootste teleurstelling uit het westen: Vegas Golden Knights. 

2021-2022: GEGOKT EN VERLOREN

Het kon allemaal niet op voor de Vegas Golden Knights. In 2018 debuteerden ze in de NHL met een titel in de Western Conference. Het roster was daarna ook voldoende sterk om jaar in jaar uit tot de favorieten voor de Cup gerekend te worden. Tegenslag? Deden ze bij de Golden Knights niet aan. Tot vorig seizoen. Financieel wanbeleid, blessureleed en pech hielden de jonge franchise voor het eerst in ’t bestaan uit het postseason. Een goed begin bleek niet altijd het halve werk.

In de eerste seizoenshelft was er niet veel aan de hand. Een ticket voor het postseason leek, zoals te doen gebruikelijk, een formaliteit en begin november wisten de Golden Knights zelfs superster Jack Eichel naar Nevada te halen. Eichel was in onmin geraakt met de Sabres en dit was een prima oplossing. Voor de Knights een dure, maar met Eichel hadden ze wel weer een grote naam binnen gehengeld. Na zijn gewenste nekoperatie stond de aanvaller ook veel sneller dan verwacht weer op het ijs. Al op 16 februari maakte de Amerikaan zijn debuut voor Vegas.

SLECHT SLOT

Op dat moment was er voor de Knights ook nog niets aan de hand. Calgary presteerde weliswaar verrassend goed in de Pacific, maar niemand hield rekening met een team als de Kings. In de tweede seizoenshelft liepen de Knights echter vaker dan hen lief was tegen een nederlaag aan en in LA begonnen ze aan een opmars. Onbedoeld raakten de Knights verstrikt in een mooie, spannende strijd om een laatste postseason-ticket. Na vijf nederlagen in de laatste zeven wedstrijden, waarvan drie na een SO, kwam Vegas 3 puntjes tekort voor de laatste wildcard in het westen.

Die laatste serie wedstrijden stond symbool voor het gehele seizoen. Vanwege te dure contracten zat de club ver boven de salary cap, maar de LTIR bood verlichting. Dit hield automatisch in dat er (veel) geblesseerden waren. Zo kwam goalie Robin Lehner (.907 sv%), de beoogde opvolger van de vertrokken Marc-Andre Fleury, tot slechts 44 wedstrijden. Alex Pietrangelo was zelfs de enige die tot 80 duels kwam. Geen enkele Golden Knight speelde dus de volledige 82 wedstrijden. Voor het eerst in de clubhistorie had de franchise de wind tegen en dit bleef niet zonder gevolgen.

OPGERUIMD STAAT…NETJES?

Een buitenstaander zal snel wijzen naar de veel te dure contracten, maar in Vegas vonden ze in Peter DeBoer de schuldige. Na een dergelijk teleurstellend seizoen wordt natuurlijk al snel naar de coach gekeken en in de zomer werd DeBoer dan ook op straat gezet. Bruce Cassidy, even daarvoor ontslagen in Boston, werd op 14 juni aangesteld als de nieuwe head coach. Bij de Bruins vonden ze dat hij vooral goed overweg kon met de grote namen en nauwelijks naar talent omkeek. Die grote namen heeft hij ook in Vegas, want de problemen met de salary cap zijn nog niet helemaal opgelost.

Jonathan Marchessault was vorig seizoen met 30 goals en 66 punten de topscorer in Sin City, maar tot de top vier op de topscorerslijst behoorden ook Evgenii Dadonov (20G, 23A) en Max Pacioretty (19G, 18A). Het lukte Kelly McCrimmon niet Dadonov te slijten aan Anaheim, maar Montreal zag de Rus wel zitten. De GM haalde als wisselgeld Shea Weber naar Vegas, waardoor er ruim $ 7 miljoen richting de LTIR kon. Pacioretty werd in ruil voor zogenaamde future considerations naar de Hurricanes getrade. Daarmee ruimde McCrimmon een slordige $ 14 miljoen op.

TOCH NIEUWE GEZICHTEN

Het salarishuis schoonde McCrimmon weliswaar op, maar er moeten toch ook prestaties geleverd worden. Eén van de spelers die daar voor moet zorgen is Reilly Smith. De winger, vorig jaar goed voor 16 goals en 38 punten, behoort inmiddels tot het meubilair in Vegas en kreeg een nieuw driejarig contract ($ 5 miljoen AAV) voorgeschoteld. Dat is flink wat meer dan Phil Kessel gaat verdienen. De geroutineerde free agent is één van de weinige nieuwe gezichten en hoopt (voor $ 1.5 miljoen) komend seizoen zijn scoring touch terug te vinden.

Na het gedwongen vertrek van Fleury hoopten de Knights dat de wat goedkopere Robin Lehner de kar zou trekken. Helaas laat ’t fysieke en mentale ongemak Lehner maar niet met rust en ook nu is de sluitpost geblesseerd. De Zweed is er lang uit met een heupblessure en McCrimmon zag zich genoodzaakt een nieuwe goalie aan te trekken. In ruil voor een fourth-round pick in 2024 kwam Adin Hill over van de Sharks. Of dit een hele vooruitgang is, is de vraag. In San Jose hadden ze hoge verwachtingen van de voormalig Coyote, maar Hill bracht bovengemiddeld veel tijd door in de ziekenboeg.

VEEL VAN HETZELFDE

Pacioretty en Dadonov zijn weg, maar van de spelers die overblijven kan Cassidy een meer dan prima team samenstellen. Jack Eichel begint aan zijn eerste volledige seizoen in de woestijn van Nevada en ziet Chandler Stephenson en Mark Stone naast zich. De nu 28-jarige Stephenson beleefde vorig seizoen zijn doorbraak met 21 goals. Hij was één van de spelers die opstond toen anderen niet beschikbaar waren. Mark Stone is daar een voorbeeld van. De 30-jarige captain is een erkend doelpuntenmaker, maar werd vorig seizoen geplaagd door zijn rug, waardoor Stone slechts 37 keer in actie kwam.

De eerste lijn is goed. De tweede lijn kan zich meten met de betere in de NHL. Ga maar na. Jonathan Marchessault was vorig seizoen topschutter, Reilly Smith is al jaren een solide kracht en William Karlsson weet de weg naar de goal ook wel te vinden. Toch moeten we ook eerlijk bekennen dat Wild Bill nooit meer in de buurt is gekomen van zijn geweldige eerste seizoen (2017-2018) in Vegas. Toen verbaasde Karlsson vriend en vijand met 42 goals.

TE ZWAK ONDER DE LAT?

Nicolas Roy is één van de spelers die deze zomer een nieuw contract tekende. Het is niet vreemd dat de Knights aan hem vasthouden, want met 15 goals lijkt de 25-jarige centre definitief doorgebroken. Phil Kessel moet één van zijn wingers worden. Voor een jonge speler als Roy kan dat alleen maar goed uitpakken. Het zal Cassidy niet slecht uitkomen als zijn derde en vierde lijn voor meer depth scoring zorgen. Vorig seizoen waren de Golden Knights aanvallend gezien slechts middenmoot.

Defensief was dat al niet veel beter. Opmerkelijk was dat wel, want vrijwel dezelfde verdedigers kregen een seizoen eerder nog de minste goals tegen in de NHL. Toen vonden Alex Pietrangelo, Alex Martinez, Brayden McNabb en Shea Theodore, om er maar een paar te noemen, Fleury nog achter zich. De Knights kregen dat seizoen gemiddeld 2.18 goals per wedstrijd tegen. Met Lehner, Broissoit en Logan Thompson onder de lat steeg dit vorig seizoen naar 2.98. Met Adin Hill (.908 sv% in zijn carriere) hopen ze dit lek te dichten.

2022-2023: OP ZOEK NAAR WAT FORTUIN

Kwalitatief moeten de Vegas Golden Knights in staat zijn moeiteloos de play-offs te halen. Zelfs nu ze twee van hun meest productieve spelers zijn kwijtgeraakt. Mark Stone is weer fit, Jack Eichel heeft iets te bewijzen en Phil Kessel zal willen aantonen dat hij in een goede ploeg nog altijd de doelpuntenmachine van weleer is. En Kessel heeft natuurlijk de Iron Man Streak van Keith Yandle voor het grijpen. Al in de eerste maand kan hij aan 989 opeenvolgende wedstrijden komen en dit record zelfs verbreken.

In Boston hadden de teams van Bruce Cassidy hun zaken defensief vaak goed op orde. De coach zal dit ook in Vegas goed neer moeten zetten en daarbij is hij afhankelijk van Adin Hill en de nu geblesseerde Laurent Broissoit. Als Cassidy eerlijk is, zal hij beamen dat hij tussen de palen geen hoogvliegers heeft. Dit wordt opnieuw de achilleshiel van deze Golden Knights en zij kunnen het seizoen maken of breken. De Pacific Division lijkt op dit moment nog niet sterk genoeg om de Knights twee jaar op rij uit de play-offs te houden, dus gaan we even van het positieve uit.

Cover photo: Kavin Mistry/2022 NHL

NHL 32-in-32 | Vancouver Canucks: Wijst Bruce Boudreau ze richting playoffs?

Dennis Bakker
-
0
NHL 32-in-32 | Vancouver Canucks: Wijst Bruce Boudreau ze richting playoffs?

Het nieuwe NHL-seizoen staat weer voor de deur en bij SportAmerika laten we dat niet onopgemerkt voorbij gaan! Al op 7 oktober openen de San Jose Sharks en Nashville Predators in het kader van de Global Series het bal in Praag en op 11 oktober volgen de eerste wedstrijden in Noord-Amerika. De komende 32 dagen leggen wij alle teams langs de meetlat en besluiten natuurlijk met titelverdediger Colorado Avalanche. Vandaag de franchise die met head coach Bruce Boudreau aan het roer de juiste weg lijkt te zijn ingeslagen: Vancouver Canucks.

2021 – 2022: VOOR TWEEDE JAAR OP RIJ GEEN PLAYOFFS

Vancouver Canucks zat in 2021 in de hoek waar de klappen vielen. Met een groot aantal blessures en behoorlijk wat COVID-besmettingen, was de start van het seizoen 2021 – 2022 een meer dan matige. Met slechts acht overwinningen in de eerste 25 wedstrijden, besloot men de bezem erdoorheen te halen. Zowel GM Jim Benning, als head coach Travis Green mochten de sleutels inleveren en rechtsomkeer het kantoor van Chairman Francesco Aquilini verlaten.

Met Bruce Boudreau en Patrik Allvin is de franchise uit Canada een frisse weg ingeslagen en plukte het direct de vruchten van de head coach wissel. Een fenomenaal record van 9-1-0, liet de Canucks opklimmen van de laatste plaats naar een Wildcard spot. Onder aan de streep noteerde Brucey een revival van 32-15-10, wat uiteindelijk op slechts vijf punten van een playoff ticket neerkwam.

Grote man op het ijs was zonder twijfel J.T. Miller. Sinds zijn overstap van Tampa Bay naar Vancouver, lijkt de first-rounder van 2011 eindelijk los te zijn. Met een totaal van 99 punten (32 goals, 67 assists) eindigde de centre in alle drie de franchiseklassementen op de hoogste trede. Bovendien was 99 het op zeven na hoogste aantal punten uit de geschiedenis van de Canucks. Hiermee voegt de Amerikaan zich onder meer bij de gebroeders Sedin, Pavel Bure, Alexander Mogilny en Markus Naslund.

UNDER THE RADAR, MAAR WEL VERANDERING

De fans in Vancouver hadden wellicht meer van het offseason verwacht, dan men tot nu toe tentoon heeft gespreid. Toch heeft GM Patrik Allvin een aantal ‘smooth signings’ uit de hoge hoed getoverd, waarmee de Canucks weer een stap(je) hebben gemaakt.

De grootste veranderingen ziet men terug op de aanvalslinies. Na het vertrek van Tyler Motte afgelopen maart, tekenden de Canucks Toronto Maple Leaf Ilya Mikheyev — vier jaar, $19 miljoen dollar —. De Russische winger is op papier een upgrade t.o.v. Motte, vooral in de aanvallende zone is Mikheyev daadkrachtiger en meer aanwezig. Op de powerplay heeft Boudreau de beschikking over nieuwkomer Andrei Kuzmenko. Na een aantal goede seizoenen als rechterwinger bij SKA Sint Petersburg, maakt hij nu de overstap naar Noord-Amerika. Bij de Canucks zal hij de vertrokken Alex Chiasson doen moeten vergeten. Op de vierde lijn neemt Curtis Lazar de honneurs waar, die Juho Lammikko achterlaat.

Onder de lat heeft Allvin dan eindelijk zijn zege gegeven aan Spencer Martin. Vorig seizoen was de 27-jarige Canadees een jojo tussen de Minors en de NHL, maar kwam hij in zijn zes optredens tot een magistraal sv% van .950 en een 1.74 GAA. Boudreau heeft na het vertrek van Jaroslav Halak — FA, New York Rangers — hiermee zijn gewenste back-up voor Thatcher Demko ”binnen”.

WITTE ROOK IN VANCOUVER, J.T. MILLER VERLENGT

Lang uitgesteld, maar dan toch gekomen. Op 2 september kwam er eindelijk witte rook uit de Rogers Arena.  J.T. Miller zette eindelijk zijn krabbel onder een langdurig contract. De forward zou na het komende seizoen uit zijn contract wandelen, maar blijft nu tot en met de zomer van 2030 aan de Canucks verbonden. De bankrekening van de Amerikaan loopt overigens ook de polonaise. Vanaf het seizoen 2023 – 2024, verdient Miller $8 miljoen dollar per jaar.

2022 – 2023: KOP OF MUNT VOOR EEN PLEK IN DE PLAYOFFS

In de breedte is de ploeg uit Vancouver er op vooruit gegaan, als men de aanwinsten naast de meetlat van de vertrokken spelers legt. Met meer offensieve stootkracht op de aanvallende linies, een prima blue-line en een tandem Demko – Martin zullen veel andere factoren bepalend zijn voor het seizoen van de Canucks.

Met in het achterhoofd de prestaties onder Boudreau en de wetenschap dat deze 82 (plus eventuele extra’s) wedstrijden aan het roer staat, maken van de Canucks in de ”zwakste” broeder genaamd Pacific Division een interessante klant voor een under the radar Wild Card.

Coverfoto: Kevin Allen – Detroit Hockey Now

Albert Pujols vierde speler aller tijden met 700 homeruns

Jasper Roos
-
0
Albert Pujols vierde speler aller tijden met 700 homeruns

Het hing al enige tijd in de lucht, maar afgelopen nacht ramde Albert Pujols zichzelf definitief naar een hoogte die slechts drie andere spelers in de geschiedenis van het Amerikaanse honkbal hem voorgingen. In een uitwedstrijd tegen de Los Angeles Dodgers sloeg de 42-jarige Pujols carrièrehomeruns nummer 699 en 700. Na Barry Bonds, Hank Aaron en Babe Ruth heeft de ‘.club’ nu dus een nieuw erelid; een lid dat zijn weg naar de Hall of Fame inmiddels bestraat ziet met rozenblaadjes en bladgoud.

Het symbolische van de plek waar Pujols zijn recordhomerun sloeg, ontging niemand. Na van 2012 tot 2021 in Los Angeles te hebben gespeeld (weliswaar voor de Angels, maar toch) en na een korte periode als Dodger in de tweede helft van 2021 (200 slagbeurten en 12 homeruns), was het ongetwijfeld geen toeval dat het erelid van de St. Louis Cardinals (2001 – 2011 en 2022) zijn belangrijkste homerun in het tenue van St. Louis de Californische nacht in sloeg.

699 EN 700

Met nog twee long balls te gaan bij het ingaan van het duel tegen LA, besloot ‘Fat Albert’ er geen gras over te laten groeien. Op het werpen van linkshandige pitcher Andrew Heaney klapte de veteraan een 1-2 pitch over de muur in het linksveld voor zijn 699e homerun.

Slechts één inning later deed de eerstehonkman/DH het nog een keer dunnetjes over, deze keer tegenover righty Phil Bickford, voor de historische 700e big fly. Bickford werd daarmee de 455e verschillende werper met een homerun tegen van Pujols, meer dan welke speler dan ook aan de homerunkar heeft gebonden. Pujols heeft ook maar liefst 13 homeruns tegen Hall of Fame-werpers op zijn conto: Randy Johnson (5), Greg Maddux (3), John Smoltz (3), Trevor Hoffman (1) en Mike Mussina (1).

Na zijn juichende rondje om de honken, sprintte Pujols naar zijn beste vriend en toekomstig Hall of Famer Adrian Beltre voor een high-five, voordat hij zijn teamgenoten één voor één in de armen vloog. Catcher Yadier Molina kreeg, logischerwijs, de langste knuffel, terwijl Lars Nootbaar meerdere keren iedereen verzekerde dat Pujols “the greatest of all-time” was.

De 700 homeruns garanderen Albert Pujols ook een plek in de Hall of Fame, vijf jaar nadat hij met honkballen is gestopt. Nu had hij deze eer waarschijnlijk anders ook wel behaald, als drievoudig National League MVP en Major League Player of the Year, elfvoudig All-Star, tweevoudig Gold Glove-winnaar, National League Rookie of the Year, zesvoudig Silver Slugger Award-winnaar, NLCS MVP en tweevoudig World Series-winnaar.

TRIVIANT

Los van al die accolades blijven er bij een carrière zo lang en succesvol als die van Pujols ook grappige triviantvragen over. Zo sloeg hij homeruns in 40 verschillende MLB-stadions, terwijl er maar 30 clubs zijn; is hij de enige nog actieve speler die een homerun sloeg in de voorganger van Cincinnati’s huidige stadion en San Diego’s huidige stadion en zijn hij en Miguel Cabrera de laatst overgebleven spelers met homeruns in en tegen de Montreal Expos.

Toch, één van slechts vier spelers met 700 homeruns zijn (en de enige Latino) zal voor Pujols één van de belangrijkste triviantvragen ooit zijn.

Cover art: ESPN

Individueel succes garandeert niet altijd teamsucces in de NFL

Seán van Zon
-
0
Individueel succes garandeert niet altijd teamsucces in de NFL

Elke sporter streeft naar zoveel mogelijk succes, zowel op individueel vlak als met hun team. In de NFL is dit niet anders. Er zijn verschillende prijzen die een speler op individueel vlak kan winnen. Uiteindelijk wil elke NFL-speler één ding: de Super Bowl. Wat zegt individueel succes in de NFL en het winnen van individuele prijzen over je kansen om die Lombardi-troffee te winnen? Wij zochten het uit.

Vanaf 1972 reikt Associated Press de Most Valuable Player (MVP), Offensive Player of the Year (OPOY), Defensive Player of the Year (DPOY), Offensive Rookie of the Year (OROY) en Defensive Rookie of the Year (DROY) awards uit. Sindsdien is de NFL erg veranderd, niet alleen qua regels maar ook qua speelstijl. Er zijn teams bij gekomen, zo groeide de league van 26 naar 32 teams. Daarnaast speelt de NFL sinds 2007 wedstrijden in Europa, waar de populariteit van de NFL blijft stijgen. “Mijn ambitie is om meer American Football-wedstrijden in Londen te krijgen, uiteindelijk zelfs een team en misschien spelen we er wel ooit de Super Bowl”, zei Jacksonville Jaguars-eigenaar Sadiq Kahn tegen Talksport.

VERANDERING IN PRIJZENLANDSCHAP

De NFL is dus in de laatste 50 jaar veel veranderd. Eén van de meest ingrijpende veranderingen kwam in 1974, toen de doelpalen naar het einde van de endzone werden verplaatst. Touchdowns ontvangen werd daardoor veiliger. Ook is het spel sneller geworden sinds die tijd en wordt er meer gescoord, dit met als toppunt het seizoen van 2020. In dit seizoen scoorden teams gemiddeld 24,8 punten per wedstrijd. Defensieve blokken die geen punten toelieten zoals The Steel Curtain van de Pittsburgh Steelers in de jaren ’70 lijken verleden tijd.

Daarnaast is de verdeling van de awards veranderd. Zeker op aanvallend gebied winnen vaak dezelfde posities de prijzen. Dit brengt kritiek met zich mee. Zo zou bijvoorbeeld de MVP bijna exclusief een award voor quarterbacks zijn geworden. Voor spelers aan de defensieve kant van de bal is het bijna onmogelijk om een MVP te winnen. Er wordt zelfs gesteld dat quarterbacks in het algemeen worden voorgetrokken in de NFL. “Als iemand een linebacker voor het hele seizoen blesseert, krijgt hij een boete van $10.000. Als ze dat bij een quarterback doen: $30.000”, zei toenmalig defensive coordinator van de Houston Texans Wade Phillips in 2012.

Adrian Peterson was in 2012 de laatste niet-QB die de MVP won. De OROY lijkt met hetzelfde fenomeen te kampen. In 2004 was Ben Roethlisberger de eerste quarterback die de prijs pakte. Sindsdien wonnen acht quarterbacks de prijs, tegenover negen winnaars van alle andere aanvallende posities bij elkaar. Wide receiver Ja’Marr Chase won de prijs in het afgelopen seizoen.

Overigens was de MVP niet altijd een ‘QB-only’ prijs. Zeker in de jaren ’80 ging de prijs naar verschillende posities. Zo wonnen niet alleen meerdere running backs de prijs, maar zelfs een kicker en een linebacker. In de grafiek hieronder kun je zien hoevaak een positie een prijs won. Ook kun je zien hoe de verdeling van de awards per decennium is veranderd.

Die ene linebacker was Lawrence Taylor. Als rookie won hij naast DROY zelfs de DPOY, geen enkele andere speler won als rookie een MVP, OPOY of DPOY. Met zijn 22 jaar blijft hij tot de dag van vandaag de jongste winnaar van de DPOY ooit (samen met Luke Kuechly).

John Madden zei dat Taylor net zoveel impact had als welke offensieve speler dan ook. “Hij veranderde hoe defense werd gespeeld”, aldus Madden. Daarnaast was Taylor overigens überhaupt een excentriekeling.

De jongste MVP was Lamar Jackson in 2019; hij was toen ook 22. Tussen alle veranderingen in de NFL door blijft zevenvoudig Super Bowl-winnaar Tom Brady een constante factor. Hij won op zijn veertigste, ondertussen vijf jaar geleden, zijn derde MVP Award. Hij werd hiermee de oudste winnaar ooit. 

AWARD-WINNAARS IN DE PLAYOFFS

Bij de MVP-winnaars zijn de statistieken over de play-offs veelzeggend. De enige MVP die de play-offs niet haalde, was OJ Simpson in 1973. Zijn Buffalo Bills wonnen negen wedstrijden en verloren er vijf, wat niet genoeg was voor het behalen van de play-offs. De enige ongeslagen MVP was Tom Brady. In 2008 wonnen de New England Patriots onder zijn leiding alle zestien wedstrijden in het reguliere seizoen. De Pats verloren uiteindelijk verrassend de Super Bowl tegen de New York Giants.

Voor de OPOY en DPOY is het niet een complete zekerheid dat zij de play-offs halen. De winnaars van de OPOY gingen namelijk 44 keer naar de play-offs en vier keer niet. Bij de DPOY gingen de winnaars 42 keer naar de play-offs en zeven keer niet. In de grafiek hieronder zie je precies het aantal keer dat een prijswinnaar de play-offs haalde.

De cijfers van de OROY en DROY zijn contrasterend met die van de OPOY en DPOY. De winnaars van de OROY gingen slechts 21 keer naar de play-offs; 28 keer lukte dit niet. De cijfers voor de DROY winnaars zijn nog wat slechter. Zij gingen 21 keer naar de play-offs, 29 keer niet. De reden hiervoor is dat rookies vaak nog niet erg rijp zijn. Vaak moeten ze zowel fysiek als tactisch groeien, soms worden ze zelfs een jaar op de bank gehouden. 

Een goed voorbeeld hiervan is 49ers quarterback Trey Lance. “Trey Lance is nog niet klaar om te starten vanaf week 1 van het seizoen”, zei San Francisco 49ers-coach Kyle Shanahan over de nummer 3 pick in de draft van 2021. Uiteindelijk zou Lance het seizoen van 2022 wel starten als nummer 1, maar een zware beenblessure gooide na nog geen twee wedstrijden roet in het eten. 

EEN STAP VERDER

Zodra je de play-offs haalt, ga je als team natuurlijk ook voor die felbegeerde Super Bowl. De statistieken zien er dan weer anders uit voor de individuele prijswinnaars. Hier wonnen namelijk de DPOY’s de meeste Super Bowls. Elf keer won de DPOY ook de Super Bowl. Bear Bryant, legendarisch coach, leek toch gelijk te hebben met zijn quote “offense sells tickets, but defense wins championships”. Dit terwijl Jack Lambert in 1973 de enige DROY was die de Super Bowl won. In de visual hieronder zie je hoevaak de Super Bowl werd gewonnen door een winnaar van een individuele prijs.

Er valt dus te concluderen dat een speler die een individuele award wint alles behalve zekerheid heeft qua succes in de play-offs. Het laat zien hoe competitief de NFL is. Waar in de NBA sommige teams echt leunen op hun superster, is er in de NFL echt een teamprestatie nodig om de Vince Lombardi Trophy veilig te stellen.

Coverfoto: Mark J Terrill/AP

Excentriekelingen, deel 2: Lawrence Taylor, de personificatie van de jaren ’80

Seán van Zon
-
0
Excentriekelingen, deel 2: Lawrence Taylor, de personificatie van de jaren ’80

In de serie ‘Excentriekelingen’ kijken we naar sporters van wie het achtergrondverhaal misschien nog wel specialer is dan de indrukwekkende resultaten die ze op de velden neerzetten. De Excentriekelingen zijn de spelers die mediatraining negeren, die gewoon zichzelf zijn en die hun eigen leven leiden. In aflevering 2 van deze serie staat oud-New York Giants linebacker Lawrence Taylor centraal.

Tijdens de NFL draft van 1981 bezaten de New York Giants de tweede keuze. Heisman-winnaar George Rogers werd als eerste gekozen door de New Orleans Saints. Een enquête onder NFL General Managers wees uit dat 26 van de 28 GM’s North Carolina linebacker Lawrence Taylor met de eerste pick zouden kiezen. De keuze voor de Giants was dan ook vrij makkelijk te maken. Giants-GM George Young zei dat Taylor beter zou worden dan Hall-of-Famer Dick Butkus. “Hij is groter en sterker [dan Butkus]. Als hij blitzt, is hij verwoestend.”

Lawrence Taylor zélf weet, 41 jaar na dato, weinig meer van de Draft-avond. “Ik dronk 41 blikjes Coors Light. Ik kan me niks herinneren van wat er gebeurd is, alleen dat het een spannende avond was”, vertelde Taylor later. De Giants zouden geen spijt krijgen van hun pick. ‘LT’ won in zijn eerste jaar in de NFL de Rookie of the Year award en de prijs voor beste Defensive Player of the Year. 

VERWOESTEND OP EN BUITEN HET VELD

De Giants werden direct een stuk beter team toen ze Taylor aan de defensieve kant van de bal hadden. In het eerste jaar had LT 9.5 sacks en hielp hij zijn team naar een 9-7 record. Uiteindelijk zouden de Giants in de play-offs stranden op de uiteindelijke Super Bowl XVI-winnaars, de San Francisco 49ers. Ook in zijn tweede seizoen won Taylor Defensive Player of the Year.

Toch waren er redenen voor de Giants om zich zorgen te maken. “Voor mij, hoe gek het ook klinkt, is er een verband tussen je roekeloos gedragen binnen en buiten het veld”, zei Taylor in 1987. Al vanaf zijn eerste seizoen gebruikte LT drugs — voornamelijk cocaïne. Hoewel hij zeker niet de enige NFL-speler was die in die periode het witte poeder gebruikte, stond de NFL het absoluut niet toe. Om niet geschorst te worden, misbruikte Taylor dan ook urine van zijn teamgenoten om drugstesten te misleiden. Geen foutloze methode overigens, getuige het feit dat de Linebacker in 1988 toch positief testte.

De capriolen van Taylor escaleerden. Het merendeel van zijn geld ging op aan cocaïne en prostituees en hij spendeerde veel tijd in drugspanden. Ook kwam hij ooit met handboeien om aan bij een teambespreking. Taylor zei dat hij de nacht ervoor aan het ‘experimenteren’ was met wat nieuwe speeltjes, maar dat de vrouwen met wie hij was de sleutel waren kwijtgeraakt. 

DE BESTE VERDEDIGER ALLER TIJDEN

De New York Giants accepteerden het steeds bizarrer wordend gedrag van hun ster, simpelweg omdat hij zo goed was. In 1986 won hij met de Giants zijn eerste Super Bowl. Ook won hij opnieuw de Defensive Player of the Year Award. Wat dat seizoen écht speciaal maakte, was het feit dat Taylor werd uitgeroepen tot Most Valuable Player (MVP). Hij werd dat seizoen de tweede verdediger — en vooralsnog de laatste — die de MVP Award won. De eerste was Alan Page, die won de award als Viking in 1971. Tijdens zijn MVP-seizoen noteerde Taylor 20.5 sacks.

Taylor werd geroemd door de grootste namen in de sport. “Lawrence Taylor heeft in verdedigend opzicht net zo’n grote impact gehad als welke speler dan ook”, aldus John Madden. “LT veranderde hoe teams spelen aan de defensieve kant van de bal. Hij veranderde in zijn eentje de manier hoe linebackers spelen en hoe de offense linebackers blockt.” Van alle complimenten die LT kreeg was de manier hoe toenmalig defensive coordinator Bill Belichick hem, in hetzelfde artikel, beschreef het meest tekenend. “Wat LT zo geweldig maakt, wat hem zo agressief maakt, is zijn totale minachting voor zijn lichaam”, zei Belichick. Zelfdestructie zou een terugkerend thema voor Taylor blijken, ook na zijn carrière. 

HET THEISMANN-INCIDENT

18 november 1985, Monday Night Football. In de strijd om de NFC East-titel speelde Taylor met de Giants in en tegen Washington. Zijn doel van die dag was het sacken van Washington QB Joe Theismann. Theismann’s All-Pro left tackle, Joe Jacoby, raakte eerder in de wedstrijd geblesseerd. De blind-side van ‘Hollywood Joe’ was dus verzwakt; Taylor rook bloed. “Ik hoorde zijn been breken, ik wist het direct. Ik probeerde zo snel mogelijk van hem weg te gaan”, vertelde Taylor later. Tijdens de sack kwam het grote lichaam van LT verkeerd terecht op het rechterbeen van de QB, die daardoor zijn been op meerdere plekken brak. 

Nadat Lawrence Taylor op was gestaan, zwaaide hij paniekerig naar de zijkant. Hij zag de ernst van de blessure in en wist dat Theismann zo snel mogelijk hulp nodig had. De Washington QB schreeuwde naar alles en iedereen, ook naar Taylor. “Ik pak je terug voor dit”, zou Theismann hebben gezegd.

De ochtend daarna belde Taylor Theismann om te vragen hoe het met de quarterback was. “Je hebt net beide botten in mijn been gebroken, niet erg goed dus”, antwoorde Theismann. Uiteindelijk zou het kwaad bloed tussen de twee snel wegebben. “Ik voelde me er zeker slecht over, het betekende het einde van de carrière van Joe. Het was nooit mijn bedoeling om hem te blesseren, helaas zijn zulke dingen het risico van football”, vertelde Taylor later.

ZELFVERNIETIGING

In 1993 testte Lawrence Taylor voor de derde keer positief op het gebruik van drugs. Dit betekende het einde van zijn carrière in de NFL. Daarna raakte zijn leven in sneltreinvaart in verval. Hoewel hij in 1995 naar een afkickkliniek ging, werd hij dat jaar ook twee keer opgepakt omdat hij cocaïne van undercoveragenten probeerde te kopen. “Het ging heel slecht in die tijd”, vertelde Taylor later, “mijn eigen huis was tegen die tijd een crackhuis geworden.” Daarnaast kwam Taylor ook financieel in de problemen. Zo werd hij in 1997 veroordeeld voor het oplichten van de belastingdienst. 

In 1999 werd Taylor, niet zonder controverse, tot de Pro Football Hall of Fame verkozen. Door zijn levensstijl had Taylor een flinke reputatie opgebouwd; sommige mensen vonden dat iemand zoals hij niet thuishoorde in de Hall of Fame. Na zijn inductie tot de Hall of Fame probeerde Taylor zijn leven op het juiste pad te krijgen, maar tevergeefs. Zo werd hij in 2010 gearresteerd omdat hij een minderjarig meisje zou hebben verkracht. Taylor zei dat het meisje zou hebben gezegd dat ze 19 was. In 2022 werd hij in Florida gearresteerd voor het niet-naleven van de regels omtrent die eerdere veroordeling.

In juli verscheen hij nog in een video van de Giants. Hierin introduceerde hij een throwback-shirt uit de jaren waarin hij zelf nog speelde. De Giants zullen dit shirt dit seizoen twee keer dragen tijdens speciale ‘Legacy Games’. Lawrence Taylor blijft één van de meest tegenstrijdige spelers die je gaat tegenkomen. Hij is, onder meer door zijn drugsgebruik, de personificatie van de jaren ’80, maar ondertussen ook één van de beste spelers die de NFL ooit heeft gekend.

Andere afleveringen uit ‘Excentriekelingen’ lezen? Klik dan hier.

Coverfoto: Mike Powell/Getty Images

NHL 32-in-32 | Winnipeg Jets: Krijgt Rick Bowness alle neuzen weer dezelfde kant op?

Dennis Bakker
-
0
NHL 32-in-32 | Winnipeg Jets: Krijgt Rick Bowness alle neuzen weer dezelfde kant op?

Het nieuwe NHL-seizoen staat weer voor de deur en bij SportAmerika laten we dat niet onopgemerkt voorbij gaan! Al op 7 oktober openen de San Jose Sharks en Nashville Predators in het kader van de Global Series het bal in Praag en op 11 oktober volgen de eerste wedstrijden in Noord-Amerika. De komende 32 dagen leggen wij alle teams langs de meetlat en besluiten natuurlijk met titelverdediger Colorado Avalanche. Vandaag de franchise die maar niet weg lijkt te komen uit het grijze niemandsland: Winnipeg Jets.

2021 – 2022: ROCK ’N’ ROLLER COASTER

Het seizoen 2021 – 2022 voelde voor de fans wellicht aan als een vlucht van een straaljager: Van links naar rechts, van boven naar beneden en van voren naar achteren. Onder leiding van head coach Paul Maurice begon men enigszins met hoopvolle verwachtingen aan de campagne.

Op vrijdag 17 december hing de vlag in Canada er echter heel anders voor. Paul Maurice maakte bekend per direct de handdoek in de ring te gooien. De 54-jarige Canadees was bezig aan zijn negende seizoen en deed iedereen versteld staan met zijn beslissing. Toch lag zijn beslissing om er de brui aan te geven langer op zijn hart. Al tijdens het offseason maakte Maurice aan GM Kevin Cheveldayoff bekend, dat hij twijfels had over het feit of hij nog wel de juiste man voor de groep was.
Onder leiding van assistent Dave Lowry (vader van Jets’ centre Adam Lowry, red.) eindigde de Canadese franchise met een 39-32-11 record op een zesde plaats in de Central Division. Het miste hierdoor voor het eerst sinds 2016 – 2017 de playoffs.

Grote man aan de kant van de Jets was zonder twijfel Kyle Connor. De Jets’ first rounder van 2015 speelde met een totaal van 93 punten (47G, 46A) verreweg het beste seizoen uit zijn nog jonge loopbaan. De captain is echter vanaf het komend seizoen niet meer ”in charge”. Afgelopen donderdag kwam het nieuws naar buiten, dat de Jets in ’22 – ‘23 zonder vaste captain willen gaan spelen.

HET ROMMELT IN DE KLEEDKAMER

Grootste struikelblok het afgelopen seizoen lag hem niet op het ijs, maar daar buiten. Uitgerekend kind van de club Mark Scheifele bracht tussen neus en lippen door, dat het rommelt binnen de (kleedkamer)muren van het Canada Life Centre. Het versterkte de vermoedens over de mogelijke reden van aftocht van Paul Maurice. Bovendien lijkt het vertrouwen in GM Kevin Cheveldayoff niet meer zoals het eerst was. Toch trakteerde men KC op een driejarige verlenging van zijn contract.

Met nog een tweejarig contract op zak, bestaat er ergens een kans dat de centre Winnipeg vroegtijdig zal willen ontvluchten, waarmee hij zich bij een aardig rijtje namen zou voegen: Dustin Byfuglien, Patrik Laine, Jack Roslovic, Jacob Trouba, Evander Kane, Andrew Copp en Paul Stastny (?) vertrokken allen om soortgelijke redenen.

OFFSEASON: NIEUWE COACH, NIEUWE START

Een kleine twee dagen na het slotakkoord tegen Seattle Kraken, begon de zoektocht naar een nieuwe head coach. Toch liet Cheveldayoff aan interim Dave Lowry weten, dat hij zijn CV mocht insturen voor de sollicitatieprocedure. Na een aantal gesprekken bleek vrij snel dat men voor Rick Bowness de cirkel rond wilde gaan maken. De 67-jarige Canadees speelde tussen 1980 en 1982 al in het shirt van de voormalig Jets (huidig Arizona Coyotes) en verdiende in het seizoen 1988 – 1989 zijn eerste sporen als head coach van de Jets in de NHL.

Na zijn vertrek bij Dallas Stas, begint Bowness aan zijn tweede termijn als head coach in Winnipeg. Vooral in Dallas liet de head coach zien over een goede dosis tactische kennis te beschikken. In zijn eerste seizoen (‘19 – ‘20) behaalde de ploeg uit Texas voor het eerst sinds 1999 – 2000 de Stanley Cup finale. Over zes wedstrijden bleek Tampa Bay Lightning echter een maatje te groot. Bovendien legden de Stars in de voorbije eerste ronde het vuur aan de schenen van Pacific Division winnaar Calgary Flames. Als underdog kropen de Texanen onder de huid van de ploeg uit Calgary en trokken de serie naar een allesbepalende Game 7.

Helaas bleef het ‘rostertechnisch’ vrij rustig in het zuiden van Canada. Men verleidde Pierre-Luc Dubois (één jaar, $6 miljoen) en Mason Appleton (drie jaar) tot een langer verblijf, maar van harte ging het zeker niet. Zeker Pierre-Luc Dubois stak niet onder stoelen of banken, dat hij geen trek heeft/had in een langdurig verblijf in Canada. David Rittich is de nieuwe back-up achter goalie Connor Hellebuyck. De 30-jarige Tsjech komt over vanuit Nashville — waar hij dezelfde rol vertolkte — en tekende een eenjarige deal.

Na het vertrek van Andrew Copp, sloot ook veteraan Paul Stastny het boek Winnipeg. Als Free Agent tekende de 36-jarige centre een eenjarig contract bij Carolina Hurricanes. Grappig genoeg is dit pas zijn eerste franchise uit de Eastern Conference — na eerdere periodes bij Colorado, St. Louis, Winnipeg (2x) en Vegas. Voor wat snelheid op de vierde lijn werd Sam Gagner voor een jaar vast gelegd. De voormalig first-rounder komt over vanuit Detroit.

2022 – 2023: KEERT DE RUST WEDER?

Rick Bowness drukte afgelopen week direct zijn stempel op zijn autoriteit in Winnipeg. Blake Wheeler is per direct geen captain meer en vangt het team het seizoen aan zonder vaste aanvoerder. Wellicht speelt de ervaren rot hier in op de onrust in de kleedkamer. Diverse jeugdspelers gaven aan zich niet thuis en bovendien welkom te voelen, wanneer men zich bij de hoofdmacht aansluit.

Komt men tot de voorzichtige conclusie dat het seizoen 2022 – 2023 wellicht andermaal een ”tussenjaar” zal worden. Met een significant aantal franchises die op papier sterker voor de dag zullen komen in de Western Conference, zullen de puzzelstukjes vrij snel goed in elkaar moeten passen om minimaal een Wildcard eruit te slepen. Met een head coach van het kaliber Bowness, is dit zeker niet onmogelijk.

Coverfoto: OHN LEYBA-USA TODAY SPORTS

Dutch Watch: historische hit voor Bogaerts, korte rentree Albies

Hans Mulder
-
0
Dutch Watch: historische hit voor Bogaerts, korte rentree Albies

Voor Kenley Jansen en zijn Atlanta Braves was het een goede week. De closer verzamelde weer de nodige saves, een ticket voor de play-offs werd veiliggesteld én Ozzie Albies keerde terug. Helaas voor de tweedehonkman was dit geen lang leven beschoren. Beter ging het met Xander Bogaerts, die zichzelf in een zeer exclusief rijtje sloeg. Alles over hen en de overige internationals kun je weer lezen in deze Dutch Watch!

SEIZOENSSTATS: 247 AB, .247/.294/.409, .703 OPS, 36 R, 35 RBI, 16 2B, 8 HR, 3 SB, 94 OPS+

Op 13 juni speelde Ozzie Albies zijn laatste wedstrijd. Die dag brak de tweedehonkman zijn voet in het duel met de Washington Nationals. Er volgde daarna een lange periode van herstel, maar afgelopen vrijdag was hij klaar voor zijn rentree in de majors. Dat was middenin een 14-game winning streak, een serie die de Braves terug in contentie voor de divisietitel bracht. Tegen de Phillies en de Nationals hoopten Albies en de Braves deze week de Mets te passeren. Met name voor de man uit Willemstad liep het allemaal wat anders.

Het bleef vorige week vrijdag lang spannend tussen de nummers twee en drie in de NL East. Pas in de achtste inning namen de thuisspelende Braves afstand van hun rivaal en dat was ook mede aan Ozzie Albies te danken. De infielder was 1-for-4 bij zijn rentree, maar die ene hit was wel van groot belang. Zijn ietwat fortuinlijke double naar ’t linksveld liet William Contreras en Michael Harris scoren, waardoor de stand op 7-2 in het voordeel van Atlanta kwam.

WEER NAAR IL

Voor zijn eerste runs moest Albies wachten tot de tweede ontmoeting. Deze werd met 4-3 gewonnen door de Braves en de helft van de runs werd gescoord door onze landgenoot. Na zijn vier wijd in de derde inning sloeg Ronald Acuna Jr. zijn maatje via een homerun binnen. Een inning later sloeg dit duo opnieuw toe. Een single zette Albies op de honken en Acuna sloeg met een tweehonkslag even later opnieuw 2 runs binnen.

Helaas verliep dit alles niet naar wens voor Albies en de Braves. Bij een sliding naar het tweede honk raakte de infielder geblesseerd. Later bleek zijn pink gebroken te zijn, waardoor Ozzie Albies in elk geval de laatste weken van het reguliere seizoen moet missen. De jonge Vaugh Grissom zal hem normaal gesproken opnieuw vervangen. Atlanta trakteerde de Phillies afgelopen weekend op een sweep. Met name voor de ploeg uit Philly een vervelend resultaat, want zij moeten nog behoorlijk aan de bak voor die laatste wildcards.

SEIZOENSSTATS: 518 AB, .317/.385/.471, .856 OPS, 83 R, 68 RBI, 38 2B, 14 HR, 8 SB, 138 OPS+

Is Xander Bogaerts bezig aan zijn laatste weken in het uniform van de Boston Red Sox? Op die vraag krijgen we pas later antwoord, want de kortestop heeft natuurlijk de mogelijkheid na dit seizoen uit zijn contract te lopen. Voor het zover is, wil Bogaerts nog flink naam maken voor zichzelf. Afgelopen weekend speelden de BoSox tegen de Kansas City Royals en voor de Oranje-international werd dit een historische serie. Later deze week volgde een tweeluik in Cincinnati.

Boston opende de serie tegen Kansas City met een 2-1 overwinning. Voor Xander Bogaerts eindigde deze dag een bescheiden 5-game hitting streak, een reeks die begon op 9 september. De tweede ontmoeting, die met 9-0 door de Royals gewonnen werd, liet Bogaerts schieten. In de series finale haalden de Boston Red Sox, met Bogaerts terug in de line-up, hun gram. De Royals werden met 13-3 van het veld geblazen en Xander Bogaerts timmerde zichzelf de boeken in.

ILLUSTER RIJTJE

Met 4 hits en 3 RBIs was Rafael Devers de grote man bij Boston, maar aandacht was er zeker ook voor onze landgenoot. Zijn RBI-double in de eerste inning bracht niet alleen het evenwicht terug (1-1) in dit duel, maar die tweehonkslag was zijn 308e in diens van de Red Sox. Daarmee nestelt de infielder zich naast Dom DiMaggio (jongere broertje van Joe) op de negende plaats op de all-time lijst van de Red Sox. Gezien de gigantische historie van de franchise een bijzonder knappe prestatie.

Daar hield het nog niet op. Xander Bogaerts tekende in dit duel ook voor zijn 1400e hit. De infielder is daarmee de vierde speler in de geschiedenis van de Red Sox die voor zijn dertigste verjaardag aan dat aantal komt. Bogaerts wordt 30 op 1 oktober. Carl Yastrzemski, Bobby Doerr en Jim Rice gingen hem voor. Stuk voor stuk spelers die zijn opgenomen in de Hall of Fame.

Dinsdag in Cincinnati maakte Bogaerts veelvuldig de gang naar de honken. Niet omdat hij de ene na de andere hit sloeg, maar vooral omdat de kortestop drie keer vier wijd kreeg. Met al twee nullen op het bord leidde z’n walk in de derde inning tot de eerste run van de wedstrijd. Bogaerts, die uiteindelijk 0-for-2 was, scoorde na een triple van J.D. Martinez. Boston won dit eerste duel met 5-3, maar ging woensdag met 5-1 onderuit. Xander Bogaerts kwam in de vierde en de negende inning door met een single, maar tot runs of RBIs kwam hij dit keer niet.

SEIZOENSSTATS: 57.0 IP, 5-2 (36 SV), 3.63 ERA, 1.105 WHIP, 3.41 FIP, 25 R, 23 ER, 20 BB, 75 K, 114 ERA+

Kijken we niet verder dan het aantal saves, dan is Kenley Jansen ouderwets op dreef voor de Atlanta Braves. Duiken we wat meer de statistieken in, dan zien we toch ook dat de closer met name na de ASG een soort Dr. Jekyll en Mr. Hyde is. Het ene moment is hij de dominante closer die we zo goed kennen en het andere moment worstelt Jansen met zijn controle en vooral zichzelf. De routinier heeft nog een paar weken de tijd om dit bij te schaven. Deze week kreeg hij daar tegen de Phillies en Nationals weer een kans voor.

Tegen de Phillies diende zich die kans maar één keer aan. Op vrijdag (7-2) werden de bezoekers met grote cijfers verslagen, maar zaterdag moest Kenley Jansen aan de bak. Met een marge van slechts één run kreeg de closer het vertrouwen van Brian Snitker en we kunnen stellen dat hij dit niet beschaamde. Met een nipte voorsprong had Jansen het nog wel eens lastig de laatste tijd, maar met de Phillies maakte hij korte metten.

Voor Matt Vierling (flyball) had hij 4 pitches nodig, de gevaarlijke Kyle Schwarber kon al na één pitch gaan zitten en Alec Bohm werd getrakteerd op drie slag. In totaal duurde de werkdag van Kenley Jansen slechts 9 pitches en de manier waarop deze verliep zal hem vertrouwen geven. Zijn 34e save liet zijn ERA dalen naar 3.76 en nog altijd is Jansen wat aantal saves betreft één van de beste closers in de MLB. Zondag was zijn inbreng niet nodig. Met een 5-1 voorsprong begon de ploeg toen aan de negende inning, maar daarin bracht J.T. Realmuto de achterstand nog terug tot 5-2.

EVEN IN DE PROBLEMEN

Tegen de Washington Nationals mocht Kenley Jansen maandag al direct op zoek naar zijn 35e save. De Braves zetten hun closer met een 5-2 voorsprong af in de negende inning en Jansen had duidelijk haast. Slechts 8 pitches had hij nodig voor de drie benodigde nullen en vier daarvan had hij nodig voor CJ Abrams, die drie slag kreeg. Een etmaal na nummer 35 volgde save nummer 36 al, maar deze had dinsdag wat meer voeten in de aarde.

Ildemaro Vargas verraste Jansen en de Braves met een stootslag en ook Victor Robles wist op een soortgelijke manier het honk te bereiken. De closer, die een 3-1 voorsprong verdedigde, liet zich niet van de wijs brengen en zette Josh Palacios en Lane Thomas weg met een strikeout. Een RBI-single van Luis Garcia maakte het toch weer spannend. Joey Meneses werd opzettelijk op de honken gezet en dit bleek de juiste keuze. Een flyball van Luke Voit maakte een einde aan deze wedstrijd. Het bezorgde Jansen zijn 36e save en Atlanta naast de 3-2 zege een plek in het postseason.

SEIZOENSSTATS: 532 AB, .237/.328/.393, .721 OPS, 76 R, 58 RBI, 34 2B, 15 HR, 5 SB, 107 OPS+

Langzaam maar zeker kunnen Jurickson Profar en de San Diego Padres gaan finetunen voor de play-offs. Profar zal de komende weken gebruiken om weer de vorm terug te vinden die hij een paar maanden geleden had. Tikte zijn slaggemiddelde in juni nog .270 aan, in augustus was dit met .225 al veel minder en die trend zet zich door in september. Met de Padres speelde Profar deze week tegen de Diamondbacks en Cardinals en kreeg hij dus de kans om vertrouwen te tanken.

Op bezoek bij de Diamondbacks trok Profar de lijn van de laatste weken door. Manager Bob Melvin zette hem nog altijd als leadoff hitter op papier, maar die status maakte de outfielder vorige week donderdag niet waar. San Diego boog met 4-0 het hoofd in de eerste wedstrijd in de serie van vier en Jurickson Profar was 0-for-3. Vanuit de dug-out zag de international hoe zijn team zich vrijdag revancheerde. Zonder Profar haalde San Diego hard uit: 12-3.

Voor de derde ontmoeting deed Melvin weer een beroep op zijn outfielder uit Willemstad, maar weer wist Profar niet te imponeren. De Padres wonnen met 2-0, maar net als een paar dagen eerder zat een hit er voor Profar niet in. Overigens hield de wedstrijd voor de tweede keer in deze serie voor Jurickson Profar op na acht innings. De Padres besloten deze road trip zondag met een 6-1 overwinning. Profar kwam in de derde inning door met zijn eerste en enige hit in 12 AB’s in deze serie. Zijn single resulteerde even later in de derde run van de Friars.

AAN DE BETERENDE HAND?

San Diego begon goed aan de serie thuiswedstrijden tegen de Cardinals. De Padres openden met een 5-0 overwinning en ook Profar liet van zich horen. Met twee uit sloeg de outfielder in de zevende inning zijn 33e double van dit seizoen. Een single van Juan Soto was voldoende om Profar de vijfde run te laten scoren. Door zijn 1-for-3 (met een walk in de eerste inning) steeg het slaggemiddelde weer licht. Dit stond op .237 toen Profar woensdag aan de tweede ontmoeting begon.

Daarin hadden met name de werpers het ontzettend op de heupen. Profar was 0-for-3 in een duel waarin de teams gezamenlijk tot slechts 7 hits en één run kwamen. Die run was wel in het voordeel van San Diego. In de derde wedstrijd had Profar niet lang nodig om van die 0 af te komen. Al in de eerste inning ging de bal de tribunes in voor zijn vijftiende homerun en een 1-0 voorsprong. Luis Campusano kon in de vijfde inning de 3-1 scoren na een RBI-double van zijn outfielder, maar de productieve avond van onze landgenoot mocht de Padres niet baten. Een grand slam van Brendan Donovan besliste dit duel in het voordeel van de Cardinals: 5-4.

SEIZOENSSTATS: 447 AB, .199/.233/.318, .551 OPS, 43 R, 364 RBI, 21 2B, 10 HR, 5 SB, 59 OPS+

Jonathan Schoop werd vorige week van de IL gehaald, maar veel plezier beleefde hij nog niet aan zijn rentree. In zijn eerste 10 AB’s kwam Schoop vorige week tot slechts één schamele hit. Manager A.J. Hinch hield hem de laatste twee wedstrijden tegen de Houston Astros zelfs aan de kant. Vreemd is dat niet, want Schoop is ronduit bezig aan een belabberd seizoen. Zijn korte periode in Milwaukee (.202 BA en 21 RBIs in 46 wedstrijden) hield niet over, maar zo slecht als nu in Detroit deed Schoop het niet eerder. Tegen de White Sox en Orioles hoopte hij deze week nog iets van een eindsprint in te zetten.

Schoop ging tegen de White Sox op zoek naar eerherstel. De infielder wilde bewijzen dat hij in de line-up hoorde en vorige week vrijdag slaagde hij in die opzet. In de vierde inning kwam Schoop door met zijn 21e tweehonkslag van dit seizoen, maar in zijn volgende AB liet hij pas echt van zich horen.

Er waren tijden dat Jonathan Schoop met speels gemak minimaal 20 homeruns in een seizoen sloeg, maar die in de zesde inning tegen de White Sox was pas zijn tiende in 2022. Die klap naar het linksveld zette de Tigers op een 2-0 voorsprong, maar ze hadden uiteindelijk extra innings nodig om een 3-2 overwinning te boeken.

Helaas kon Schoop dit goede optreden geen vervolg geven. In de tweede ontmoeting was hij 0-for-4 en wederom waren er extra innings nodig. Dit keer waren het de favoriete Chicago White Sox die aan het langste eind trokken: 4-3. Veel minder spannend was de series finale van zondag. Chicago rekende eenvoudig af met de tandeloze Tigers (11-5) en Schoop bleef opnieuw aan de kant.

TWEEDE PLAN

Op bezoek bij zijn oude liefde speelde Jonathan Schoop alleen afgelopen maandag een volledige wedstrijd. Aan slag was de infielder 0-for-3, maar desondanks was Schoop wel productief. In de derde inning straften de Tigers een walk aan zijn adres af met een run en Schoop zelf sloeg middels een sac fly in de negende inning de tiende run over de thuisplaat. De Baltimore Orioles stonden met slechts 2 hits volledig machteloos in deze eerste ontmoeting en werden met 11-0 afgedroogd.

Voor Schoop restte in de volgende twee wedstrijden slechts een bijrol. Dinsdag kwam hij, met al twee nullen op het bord, alleen in de achtste inning aan slag. De pinch hitter zag vijf pitches van Cionel Perez, maar via een lineout naar het rechtsveld werd Schoop de derde nul. Goed nieuws was er ook, want er werd wel weer gewonnen door de Tigers: 3-2. Jonathan Schoop bleef in de series finale aan de kant. Dit duel ging met 8-1 naar Baltimore, dat nog altijd een beetje mag hopen op de derde wildcard in de AL.

SportAmerika en de KNBSB zijn een mediapartnership aangegaan. Als onderdeel daarvan deelt Honkbalsoftbal.nl wekelijks de SportAmerika Pro Update en zullen we in de toekomst nog meer content tussen onze sites delen. Voor al het laatste nieuws over Major League Baseball kijk je op www.sportamerika.nl. De mooiste highlights van de Kingdom sterren zie je vanaf dit seizoen op www.honkbalsoftbal.tv.

Cover art: Bo Schalbroeck (BoGraphix)

Wicked Wood SportAmerika Football Pool 2022/2023: Week 2

Luuk Dokter
-
0
Wicked Wood SportAmerika Football Pool 2022/2023: Week 2

In de eerste weken zal de koppositie in de Wicked Wood SportAmerika Football Pool vaak van eigenaar verwisselen. Ditmaal is het de beurt aan Jos Lagerburg. Hij wist maar liefst 13 duels goed te voorspellen. Dat lukte hem ondanks zijn vertrouwen in de Chargers tegen de Chiefs. Met 13 punten werd hij direct de weekwinnaar, op de voet gevolgd door Tobias Kappelle met 12. De lijstaanvoerder van vorige week, Remco Theunissen, valt uit de top 10. Tenslotte is er een eervolle vermelding voor Koen Schpns. Hij was de enige die de totaalscore van MNF (31) goed voorspelde.

Wicked Wood SportAmerika Football Pool - Top 10 na week 2
Wicked Wood SportAmerika Football Pool – Top 10 na week 2

In week 2 werd één duel collectief goed voorspeld: De winst van de Buffalo Bills op de Tennessee Titans. Met een score van 41-7 liet Buffalo (lees: Josh Allen en Stefon Diggs) de deelnemers aan onze pool niet in de steek. Hoe anders was dat voor de Colts, Ravens, Steelers, Browns, Raiders en Bengals. Velen zagen hen winnen, maar al deze teams gingen onderuit. Vooral de 0-2 records van de Colts en Bengals doen menig wenkbrauw fronsen. Evenals de onverwachte overwinning van de Jets op de Browns en de machtige comeback van de Dolphins tegen de Ravens.

Naast deze duels waren er ook een paar waarover de meningen in de football pool verdeeld waren. Deze gaven de doorslag in het weekklassement. Neem bijvoorbeeld de winst van Daniel Jones en zijn Giants op de Carolina Panthers, of de overwinningen van de Lions en Eagles. Desondanks was het een week waarin slechts weinigen minder dan de helft van de duels goed voorspelden.

Wicked Wood SportAmerika Football Pool - Top 10 picks van week 2
Wicked Wood SportAmerika Football Pool – Top 10 picks van week 2

VOORUITBLIK WEEK 2

Week 3 begon afgelopen nacht met een duel waar weinig vuurwerk verwacht werd. De teams moeten het namelijk doen met Jacoby Brissett en Mitch Trubisky under center. Desondanks is het een divisie-ontmoeting waar de belangen altijd groter zijn dan in andere duels. Het is dan ook één van de weinige duels waar op voorhand geen duidelijke favoriet is. Dat geldt ook voor ontmoetingen tussen de Raiders en Titans, 49ers en Broncos, en de Cowboys en Giants.

De wedstrijd tussen de Las Vegas Raiders en Tennessee Titans staat al in de derde speelronde onder hoogspanning. Beide teams hebben een 0-2 record, maar werden vooraf geacht de play-offs te halen. Een verliespartij is in de zwakke AFC South nog onoverkomelijk voor Tennessee. Las Vegas bevindt zich in de AFC West echter in een heel ander schuitje. Voor hen kan een 0-3 start funest zijn voor de play-offkansen. Houd er rekening mee in je voorspellingen.

Heel veel succes in de tweede week van de Wicked Wood SportAmerika Football Pool!

Lees hier alle artikelen over de Football Pool!

Coverfoto: Bo Schalbroeck/BoGraphix

1...212213214...804Pagina 213 van 804

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU