Home Blog Pagina 54

NHL At The Rink: Gretzky en Oilers zetten wereld op z’n kop

Hans Mulder
-
0
NHL At The Rink: Gretzky en Oilers zetten wereld op z’n kop

We zitten een beetje in een schemergebied wat NHL betreft. Het seizoen 2024-2025 ligt volledig en compleet achter ons, de draft en free agency zijn geweest en het nieuwe seizoen is een steeds iets groter stipje aan de verre horizon. Om de tijd door te komen, hebben wij besloten onze NHL At The Rink weer eens van stal te halen. In deze editie blikken we terug op één van de allergrootste – zo niet, de grootste – trades in de historie. Die van Wayne Gretzky naar de LA Kings. En pakken en passant ook de natuurlijke opvolger van The Great One in Edmonton even mee…

HET WERELDNIEUWS IN 1988

Tja, voor kinderen uit de jaren 80 heeft het jaartal 1988 een magische klank. En ook voor kinderen uit de jaren 60, 70, 90 en alles daaromheen… Eindelijk. Eindelijk rekende Het Nederlands Elftal af met spoken uit het verleden. Eindelijk was die oh zo felbegeerde hoofdprijs op het voetbalveld voor ons! Een naslagwerk, nog altijd gekoesterd door ondergetekende, beschreef het gebeuren in het toenmalige West-Duitsland op de cover heel simpel in één woord: Hebbes! Wijlen Jules Deelder schreef er een gedicht over en bij gebrek aan succes daarna worden we bij elk EK of WK nog altijd herinnerd aan dat gewonnen EK daar in München.

In Eindhoven en omgeving was dat jaar dankzij de gewonnen Europacup 1 nog magischer. Op weg naar hun gewonnen finale tegen Benfica rekende PSV onder meer af met het Real Madrid van Don Leo Beenhakker. De Nederlandse sport trok zo in het voorjaar en de zomer van 1988 de succesvolle lijn door die al in de winter was ingezet. Tijdens de Winterspelen in het Canadese Calgary kroonde Yvonne van Gennip zich dat jaar namelijk als koningin van het ijs met drie gouden medailles. Op deze plek mogen we ook de zilveren plak van sprinter Jan Ykema op de 500 meter niet vergeten.

Gebeurde er verder nog iets dat jaar? Wel degelijk! En lang niet altijd positief… Het jaar 1988 is namelijk ook in de boeken gegaan als het jaar waarin Osama Bin Laden terreurgroep Al Qaida oprichtte. Dit was ook het jaar van de aanslag op Pan Am Vlucht 103. Een ramp die al snel de naam kreeg van de Schotse plaats waar het vliegtuig explodeerde: Lockerbie. Minder zwaar nieuws was er ook in 1988. Het internet stond nog in de kinderschoenen, maar het eerste virus werd al wel verspreid via het in aanbouw zijnde world wide web…

DE MOEDER ALLER TRADES

Ook in de NHL heeft het jaar 1988 een bijzondere betekenis. Het is het jaar waarin de Edmonton Oilers hun vierde Stanley Cup in vijf jaar winnen. En daarmee een heuse dynastie op poten zetten. Het is echter ook het jaar – misschien wel voorál het jaar – van de grootste trade in de geschiedenis van die franchise. Vanaf zijn komst naar Edmonton, in 1978, was Wayne Gretzky een meer dan bepalende speler geweest. De levende legende was als tiener al geweldig in de WHA, waar de Oilers tot de fusie met de NHL in 1979 nog in speelden. Dat het altijd nog beter kan, bewees The Great One vanaf 1979-1980.

Voor de volgers van de National Hockey League was het destijds niet de vraag wie de meeste punten zou scoren. Het was enkel de vraag hoevéél punten Wayne Gretzky nu weer zou verzamelen. Die aantallen gingen van 137 in zijn eerste NHL-seizoen voor de Oilers tot 215 in 1985-1986.Een seizoen dat niet eens bekroond werd met de ultieme prijs, want uitgerekend in dat enorm productieve jaar van Gretzky moesten de Oilers de Stanley Cup – hún Stanley Cup – aan de Montreal Canadiens laten.

REVANCHE

Wayne Gretzky zou zijn revanche een jaar later wel krijgen. Na een ongelooflijk spannende serie tegen de Philadelphia Flyers legden Gretzky en de Oilers beslag op hun derde Cup. Dat jaar was het overigens niet Gretzky die tot MVP in de play-offs werd verkozen. Die eer ging naar de piepjonge Ron Hextall. Een emotioneel moment voor Hextall en de Flyers, want de franchise was nog bezig de dood van Pelle Lindbergh te verwerken. Op 26-jarige leeftijd kwam deze getalenteerde goalie uit Zweden om bij een verkeersongeval. Hextall eerde Lindbergh door voortreffelijk te keepen tijdens de Stanley Cup Final in 1987. Helaas voor de club bleef het ultieme eerbetoon uit en wonnen de Oilers Game 7 dat seizoen.

Terug naar Wayne Gretzky en de Oilers dan. Aan het begin van de jaren tachtig waren het de New York Islanders die een dynastie op poten zetten. Dat kunstje hadden de Oilers van hen afgekeken. Hoewel Montreal voorkwam dat Edmonton zomaar een stuk of wat Cups op rij won, wist iedereen dat de tweede helft van dat decennium toebehoorde aan Wayne Gretzky, Mark Messier, Jari Kurri en de Edmonton Oilers. Al kwam er in 1987-1988 wel degelijk een kink in die kabel. Of eigenlijk wel meer dan één, maar daarover straks heel veel meer. Dat seizoen waren het namelijk niet de Oilers, maar aartsrivaal Calgary Flames die beslag legden op de toenmalige Smythe Division. Je zou dit de voorloper van de huidige Pacific kunnen noemen.

Edmonton sloot het reguliere seizoen af op een tweede plaats in de divisie. Teams die dachten nu voor de Cup te kunnen gaan, kwamen in het postseason bedrogen uit. Ontzettend bedrogen uit. Net als de Isles eerder in het decennium wisten de Oilers inmiddels dat het allemaal draaide om de play-offs. Toen die tijd eenmaal was aangebroken, was er geen houden meer aan. Vaak wordt gezegd dat de Stanley Cup de moeilijkste prijs is om te winnen in de Amerikaanse sport, maar de Oilers dachten daar in 1988 heel anders over. Slechts 18 wedstrijden hadden ze nodig om hun vierde Cup in vijf jaar te winnen.

SNELTREIN OILERS

In de eerste ronde snoepten de originele versie van de Winnipeg Jets hen nog een wedstrijd af en hetzelfde deden de Detroit Red Wings in de Conference Final. Zowel de gehate Flames als later de Boston Bruins in de Stanley Cup Final kregen een sweep aan hun broek. Die 18 wedstrijden op weg naar de Cup is nu nog altijd een record. In de recente geschiedenis kwamen de Avalanche nog een heel klein beetje in de buurt. Tot aan de Stanley Cup Final hadden ook zij pas twee nederlagen geleden, maar toenmalig titelhouder Tampa Bay Lightning wenste niet mee te werken aan een sweep en dwong de Avs tot zes wedstrijden.

Voor zijn doen speelde Wayne Gretzky dat seizoen weinig wedstrijden. The Great One moest 16 wedstrijden laten schieten in het reguliere seizoen, maar was ondanks dat nog altijd goed voor 149 punten. Daarvan kwamen er 109 tot stand via een assist en het zal niemand verbazen dat Gretzky voor de verandering weer eens de koning was op dat gebied. Voor het negende jaar op rij. In de play-offs trok Gretzky dat nog even door. Niet alleen mocht hij de Cup in ontvangst nemen. En de Conn Smythe als MVP in het postseason, maar met 31 assists zette hij en passant ook nog even een record dat tot 2024 bleef staan. Dat jaar werd dit record overgenomen door Connor McDavid, die met 34 assists de Oilers bijna aan de Cup hielp. McDavid had daar overigens wel veel meer wedstrijden (25) voor nodig.

Tot zover niets aan de hand. Gretzky had zijn vierde Cup, was als late twintiger al een legendarische speler en de Oilers hadden met hem in de gelederen de garantie op veel meer succes. Het was echter ook een tijd waarin de salary cap nog niet bestond. En met al die sterren liep de salarishuishouding in Edmonton hoog op. Te hoog, zo was de mening van eigenaar Peter Pocklington. De ondernemer vond dat bij zijn NHL-speeltje de broekriem even flink moest worden aangehaald. Toen al gingen er geruchten dat Pocklington zijn geld nodig had voor andere zaken, maar voor het eindoordeel maakte dit geen verschil. De kip met de gouden eieren moest van de loonlijst in Edmonton.

SCHEURTJES…

Een paar alinea’s geleden spraken wel al over een kink in de kabel. Of ruis op de lijn, het is maar welke naam je er aan wilt geven. Walter Gretzky wist al tijdens het seizoen dat zijn zoon Wayne op het trade block zou belanden. Waar dergelijk nieuws tegenwoordig binnen no time online zou staan, kon dit in het tijdperk zonder internet en sociale media nog goed onder de pet gehouden worden. Walter wist hoe graag zijn zoon voor de Oilers speelde, maar weigerde hem in te lichten. Wayne moest de gedachten volledig bij het winnen van een volgende Cup hebben.

Toen die Cup eenmaal binnen was, druppelden er hier en daar al snel wat geluiden door. De superster, met bijna 700 wedstrijden, 583 goals, 1086 assists en een slordige 1669 punten voor de Oilers, mocht zijn heil ergens anders gaan zoeken.  Niet omdat Gretzky niet goed genoeg meer was, maar enkel en alleen om de Pocklington het geld nodig had. Of hem simpelweg niet meer kon betalen. Maar goed, Gretzky van de hand wíllen doen is één. Het volgende punt is om ook daadwerkelijk die daad bij ’t woord te voegen. En ook dat bleek nog niet zo eenvoudig voor Pocklington.

De speler had het namelijk voortreffelijk naar zijn in Edmonton en wilde dat niet zomaar opgeven. Punt van zorg hier was echter wel zijn wederhelft. In juli 1988 trad Gretzky in het huwelijksbootje met actrice Janet Jones. Van haar was bekend dat zij liever niet naar Edmonton verhuisde en dicht op het vuur wilde zitten rond Hollywood. Dat dit haar niet populair maakte bij de achterban van de Oilers moge duidelijk zijn. Rond die tijd staken ook de eerste geïnteresseerde teams hun neus aan het venster. Detroit wilde wel, Vancouver hoopte vurig en Los Angeles zag de komst van Wayne Gretzky ook wel zitten. De Kings hadden hier het “geluk” in de achtertuin van Hollywood te opereren.

GEEN WEG TERUG

Achter de schermen moest Peter Pocklington praten als brugman om Gretzky te overtuigen om te gaan. De superster had hier zelf een flinke vinger in de pap en zag waarschijnlijk ook wel in dat het op deze manier een onwerkbare situatie in Edmonton zou worden. Uiteindelijk eiste Gretzky dat met hem ook Marty McSorley, zijn bodyguard op het ijs, en Mike Krushelnyski naar Californië vertrokken.

Dit alles gebeurde achter de rug om van general manager Glen Sather. Toen deze hoorde dat een trade al in een ver gevorderd stadium was, probeerde hij hier voor te gaan liggen. Tot hij hoorde dat Gretzky al had ingestemd. Met een trade naar de Kings. Er moesten nog meer obstakels genomen worden, want zelfs het Canadese parlement ging zich er mee bemoeien. Een enkele politicus wilde koste wat kost Gretzky behouden voor Canada en de Oilers, maar in een vrije markt leek dat toch vooral een trucje voor de bühne.

KOGEL DOOR DE KERK

Nu er al zoveel over gezegd en geschreven was, konden de Oilers-fans zich al langzaam maar zeker voorbereiden op het slechte nieuws dat ging komen. Op 9 augustus was het moment daar. De partijen maakten wereldkundig dat Wayne Gretkzy vertrok naar Los Angeles. Een grote stad, een fijn klimaat, mooie clubkleuren, maar toch bepaald geen ijshockeygek gebied. Bruce McNall, eigenaar van de Kings en iemand die zich heel erg sterk maakte voor de komst van The Great One, wist dat dit zou gaan veranderen nu deze enorme vis der vissen aan de haak geslagen was.

Logischerwijs ging er ook het een en ander de andere kant op. De getalenteerde Jimmy Carson (107 punten in 1987-1988), Martin Gelinas (de seventh-overall pick van LA dat jaar), de first-round picks van 1989, 1991 en 1993 gingen allemaal richting Edmonton. Oh ja, en $ 15 miljoen. Voor Peter Pocklington ook zeker niet onbelangrijk… De grootste trade in de geschiedenis van de National Hockey League was daarmee definitief een feit.

ZONDER CUP IN LA

Wat daarna volgde, was natuurlijk een hoop drama. En ongeloof. Al dan niet gespeeld. Wayne Gretzky in een ander shirt dan dat van de Oilers. In Canada konden ze zich het niet voorstellen en in Edmonton al helemaal niet. Hun kroonjuweel, hun rijksmonument verliet niet alleen het land, maar ging ook nog eens spelen in een stad waar het allesbehalve draaide om ijshockey. De Kings waren onderdeel van die allereerste expansion in 1967, dus geen onbekende in de NHL. Overdreven veel gepresteerd hadden ze in die eerste twintig jaar nou ook weer niet. En daar moest Gretzky verandering in brengen. Al zou pas jaren later blijken wat de werkelijke waarde was van deze trade voor de sport in deze Amerikaanse staat.

Hoe verging het Wayne Gretzky in LA? Statistisch gezien veranderde er eigenlijk niet zoveel. De superster, nu ook in een decor dat past bij iemand van die status, bleef strooien met passes en pikte regelmatig zijn doelpuntje mee. Het leverde hem ook in Californië “gewoon” seizoenen op met 168 (zijn eerste jaar) en 163 punten op. Wat ’t hem echter niet opleverde, was een volgende Stanley Cup. In 1993 kwamen Gretzky en de Kings heel dichtbij die heilige graal.

Onder debuterend head coach Barry Melrose schopten de Kings het tot de Stanley Cup Final, maar daarin legden ze het in vijf wedstrijden af tegen Patrick Roy en de Montreal Canadiens. Achteraf een historische finale. Niet alleen bleek dit de laatste van Wayne Gretzky, maar ook was het tot nu toe de laatste winst van een Canadese franchise.

VLIEGWIEL-EFFECT IN CALIFORNIË

Wayne Gretzky zou uiteindelijk acht seizoenen de kleuren van LA dragen. Zelf won hij nog de nodige awards en scherpte hij veel records aan. Het lukte The Great One echter niet om dat te doen waar hij min of meer voor werd gehaald: de Stanley Cup naar Los Angeles brengen. Of naar Californië, zo u wilt. De Kings waren zelfs niet de eerste club uit die staat met een Cup. Die eer ging namelijk naar de Anaheim Ducks in 2007.

De Ducks, maar ook de San Jose Sharks in het noorden van de staat, zijn een gevolg van die Gretzky-trade. De grootste aller tijden liet zelfs de mensen in een warme, zonnige staat warmlopen voor een winterse sport. En bepaald niet zonder succes. Beide franchises zagen aan het begin van de jaren negentig het levenslicht en zijn niet meer weg te denken uit de NHL. Mede dankzij Gretzky en die gigantische trade.

NO GRETZKY…NO PROBLEM…?

Donderde het in Edmonton dan nu helemaal in elkaar zonder Gretzky? Zeker niet! Met kleppers als Glenn Anderson, Jari Kurri, Craig Simpson, Esa Tikkanen en natuurlijk Mark Messier en Grant Fuhr stond er nog meer dan genoeg kwaliteit op het ijs. Dit ondervond The Great One zelf in 1990 toen hij met zijn Kings het moest opnemen tegen de Oilers. Dit gebeurde een jaar eerder ook al, maar toen kon LA prima partij bieden. Nu was de serie erg eenzijdig en al na vier duels afgelopen. Gretzky schudde zijn oude maatjes de hand, zoals ook de Blackhawks en Bruins dat daarna nog moesten doen. Edmonton legde in 1990 namelijk beslag op de vijfde Stanley Cup in zeven jaar. En de eerste zonder Gretzky.

Na dat jaar breidde de NHL verder en verder uit. Waar de League in 1990 nog maar 21 franchises kende, daar zitten we nu op een aantal van 32. Logischerwijs maakt dit het winnen van een Cup niet eenvoudiger. In de 35 jaar na hun laatste Cup waren de Oilers er in 2006, 2024 en 2025 weer dichtbij. Die laatste twee jaar liggen natuurlijk nog vers in het geheugen. Waar de absolute ster in de jaren tachtig naar de naam Gretzky luisterde, daar is nu Connor McDavid de grote man. Met in zijn kielzog Leon Draisaitl.

TERUG NAAR HET HEDEN

Een veel groter aantal clubs is echter niet de enige verandering in de NHL ten opzichte van de jaren tachtig. Na een hoop gesteggel in de decennia daarna is besloten een salary cap in te stellen. General managers moeten daardoor anders – creatiever – met hun budget omgaan. Dat budget gaat de komende jaren weliswaar fors omhoog, maar daarmee ook het salaris van de vedettes in de League. Het lukte GM Stan Bowman om Leon Draisaitl alvast langer te binden vorig jaar. De doelpuntenmachine uit Keulen tekende op 1 september bij tot medio 2033. Draisaitl zal 37 zijn als zijn contract met een $ 14 miljoen AAV afloopt.

Het is geen probleem als er één goedbetaalde ster rondloopt. Twee stuks is ook prima binnen het salarishuis te passen. Het wordt vervelender als je ook nog een Darnell Nurse ($ 9.250 miljoen AAV tot 2030) en Evan Bouchard ($ 10.5 miljoen AAV tot 2029) hebt lopen én dan nog ruimte moet vinden voor Connor McDavid. En andere pionnen die je aan de Cup kunnen helpen. Met andere woorden, zijn de Oilers straks in de breedte nog wel sterk genoeg om een serieuze rol van betekenis te kunnen spelen?

HERHAALT DE GESCHIEDENIS ZICH?

Een nieuw contract voor McDavid wordt geschat zo rond de $ 17 miljoen per jaar. Is dit inderdaad het geval, dan zitten de Oilers voor vier spelers al op een slordige $ 50 miljoen aan cap space. De komende jaren gaat die cap space dan wel naar ruim $ 110 miljoen, maar dan nog besla je met $ 50 miljoen al bijna de helft van je salarishuis. Om de overige 19 plekken in te vullen, heeft de general manager van dienst dus nog ongeveer $ 60 miljoen tot zijn beschikking. Een flinke klus, zeker als je weet dat McDavid en Draisaitl het grootste deel van hun contract aan de “verkeerde kant” van de 30 zitten.

McDavid weet dit alles ook. Net als Gretzky heeft hij het geweldig naar zijn zin bij de Oilers, waar Draisaitl is uitgegroeid tot één van zijn beste vrienden. In tegenstelling tot Gretzky heeft McDavid nog géén Cup gewonnen. Hij zal dit heel graag willen doen in Edmonton, maar hoe groot is die kans daadwerkelijk? Wordt dit roster niet te topzwaar als hij voor veel geld bijtekent? Wat de laatste jaren ook duidelijk is geworden, is dat deze Oilers een goede goalie missen. En we weten dat die geld kosten. Geld wat de Oilers eigenlijk nodig hebben voor een uitgebalanceerd roster.

TOEKOMST

Laat er geen misverstand over bestaan. De kans dat McDavid verlengt – en daarmee een volgend Gretzky-trauma in Edmonton voorkomt – is veel groter dan dat hij vertrekt. Mogelijk doet hij dit zelfs al heel snel. De laatste jaren hebben de Oilers echter ook van heel dichtbij kunnen aanschouwen hoe belangrijk het is om een diep-dieper-diepst roster te hebben. Dat is namelijk het geval bij de Panthers. Wat ook het geval is bij de Panthers, is dat geen enkele speler daar meer dan $ 10 miljoen per jaar verdient. Aleksander Barkov is met $ 10 miljoen grootverdiener en mede daardoor kreeg GM Bill Zito de kans dit onwaarschijnlijke roster samen te stellen. Een knap staaltje roster-building en nog onwaarschijnlijk succesvol ook.

Natuurlijk kan de manier van de Oilers ook succesvol zijn. Naast McDavid en Draisaitl hebben ze nog Ryan Nugent-Hopkins en Zach Hyman vastliggen voor de komende seizoenen. Beide heren zijn echter de dertig al gepasseerd. Achter dit tweetal – of drietal als we de onbegrijpelijke contractverlenging van Trent Frederic voor bijna $ 4 miljoen AAV meerekenen – wordt de spoeling dunner. Veel contracten lopen binnen redelijk afzienbare tijd af en door het succes van de laatste jaren lopen binnen deze organisatie niet de grootste talenten rond.

Voor McDavid is het dus onduidelijk hoe zijn club er in de toekomst uit zal zien. Als hij dit laat meewegen in zijn keuze om wel of niet bij te tekenen, dan kan Oil Country alsnog een deja vu krijgen. Dan zou de beste speler van dit moment namelijk ook zomaar kunnen besluiten dat hij bij een andere club een grotere kans maakt op de Stanley Cup.  

Cover photo: Al Seib / Los Angeles Times

NFL 32-in-32 | LA Chargers: Jaar 2 onder Jim Harbaugh

Toon Aerts
-
0
NFL 32-in-32 | LA Chargers: Jaar 2 onder Jim Harbaugh

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 23 het team dat verder wil groeien onder head coach Jim Harbaugh: de Los Angeles Chargers.

Vorig seizoen kwam Jim Harbaugh langs de grote poort en met luid tromgeroffel binnen in SoFi Stadium om de LA Chargers nieuw leven in te blazen. In zijn typische no nonsense stijl deed hij dat ook meteen. Waar het team in 2023 slechts vijf games wist te winnen, krikte Harbaugh dat totaal in zijn eerste jaar al op naar elf. De Bolts haalden de play-offs, maar in de Wild Card-wedstrijd tegen de Houston Texans speelde quarterback Justin Herbert een onherkenbare partij en gingen de Chargers met 12-32 onderuit. De goede weg is ingeslagen, maar er is nog ruimte voor verbetering.

FREE AGENCY

De start onder Jim Harbaugh was zoals gezegd veelbelovend, dus stond free agency in het teken van het versterken wat al goed liep. Voor de O-line, die goed met minder goed spel afwisselde in 2024, werd guard Mekhi Becton gehaald bij de Philadelphia Eagles. Daar weten ze wel wat goeie offensive linemen zijn, dus het vertrouwen is groot dat Becton de lijn van de Chargers meteen beter maakt. Daarnaast presenteerden de Chargers left tackle Rashawn Slater met een groot, nieuw vierjarig contract ter waarde van 114 miljoen dollar. Helaas scheurde Slater zijn knieschijfband amper 11 dagen later tijdens training camp en zal hij in 2025 niet in actie komen. Een stevige klap voor Harbaugh en OC Greg Roman.

Het backfield in Los Angeles, een hoeksteen van de aanval van LA vorig jaar, werd vernieuwd. J.K. Dobbins en Gus Edwards vertrokken. Najee Harris kwam erbij. Verder ging GM Joe Hortiz ook de markt op voor nieuwe wapens voor Justin Herbert. Nu ja, wat heet nieuw? Eerst keerde Mike Williams terug naar het oude nest, maar nadat hij zich blesseerde en vervolgens met pensioen ging, werd die andere oude bekende receiver overgehaald om terug te keren. Keenan Allen zal na een jaartje Chicago opnieuw ballen mogen vangen van zijn goede vriend Herbert. In New York pikte Hortiz met Tyler Conklin een nieuwe tight end op.

NFL DRAFT

Net als in free agency, ging ook tijdens de Draft de focus voornamelijk naar de offense. Op plek 22 ging Omarion Hampton als tweede running back van het bord. In zijn laatste twee seizoenen bij North Carolina haalde Hampton bijna 3000 rushing yards en 30 touchdowns. Hij lijkt de perfecte speler voor het soort football dat Harbaugh wil spelen. In de tweede ronde kwam er opnieuw een wapen voor Herbert bij. De grote Harris kan zomaar de “nieuwe” Mike Williams worden voor de contested catches verder op het veld.

De volgende picks van de Chargers gingen wel naar de defensieve zijde van de bal. In de derde ronde kozen ze defensive tackle Jamaree Caldwell uit Oregon. Hij moet mee het vertrek van Poona Ford helpen opvangen. De in de vierde ronde gekozen edge rusher Kyle Kennard uit South Carolina zorgt voor vers bloed in de pass rush. Een laatste interessante pick was wide receiver KeAndre Lambert-Smith uit Auburn. Hij liet zich al meermaals positief opmerken tijdens training camp en haalt zo goed als zeker het roster.

2025 LA Chargers Depth Chart

OFFENSE

Het soort American Football dat de LA Chargers komend seizoen zullen spelen, zal niet veel verschillen tegenover vorig seizoen. Er zal vooral met de bal gerend worden. Met twee nieuwe running backs zou dat beter moeten functioneren dan in 2024. Al is het wel nog even uitkijken of Najee Harris Week 1 haalt. Hij had een ongeluk met vuurwerk tijdens 4th of July en traint nog steeds niet volledig mee met het team. Om de running game beter te laten functioneren, kwam Mekhi Becton na zijn gewonnen Super Bowl over van de Eagles. Hij moet de interior een upgrade geven. De blessure van Slater is een grote streep door de rekening van de Chargers, maar gelukkig beschikken ze met Joe Alt over een multi-inzetbare tackle. Hij zal Slater vervangen op links en Trey Pipkins wordt de aangewezen right tackle.

Justin Herbert zal dit seizoen naar betere pass catchers kunnen gooien dan vorig seizoen. Keenan Allen, met wie hij een geweldige connectie had tussen 2020 en 2023, keerde terug en Ladd McConkey, de tweede ronde pick van vorig seizoen, liet al zien dat hij uit het juiste hout gesneden is. Hij kan de onbetwiste WR1 worden in LA. Met Tre’ Harris lijken de Chargers een prima derde optie gevonden te hebben. Ook Tyler Conklin, de nieuwe tight end, is een upgrade op die positie. Conklin plukte in zijn drie jaar bij de New York Jets telkens minstens 50 ballen en dat van veel minder getalenteerde quarterbacks dan waar hij dit seizoen footballs van mag vangen.

DEFENSE

De defensie was vorig jaar, eerder onverwacht, de grote kracht van de Chargers. Ze kregen het minste punten tegen van alle teams in de NFL. Bovendien sloeg defensive coordinator Jesse Minter erin om heel wat spelers beter te maken. Dat willen de Chargers ook dit seizoen weer herhalen. Er vertrokken best wat smaakmakers van vorig seizoen, met onder meer Poona Ford, Joey Bosa, Morgan Fox en Kristian Fulton. Met name de defensive line zal er anders gaan uitzien dan vorig jaar. Toch is het vertrouwen groot dat de grotendeels jonge groep die er nu staat, opnieuw de tegenstander in bedwang zal kunnen houden.

De pass rush wordt aangevoerd door de schijnbaar onverslijtbare Khalil Mack, die intussen aan 107,5 sacks zit in zijn carrière. Hij wordt geholpen door rijzende ster Tui Tuipulotu en Denzel Perryman. In de secondary was nickelback Tarheeb Still, een vijfde ronde keuze in de Draft vorig seizoen, een positieve verrassing met vier intercepties, waaronder een pick-six. Nieuwe cornerback Donte Jackson plukte vijf intercepties bij de Steelers vorig seizoen en moet Kristian Fulton doen vergeten. Derwin James tot slot is een fenomeen in Los Angeles. Hij haalde het Second-Team All-Pro en de Pro Bowl en werd pas de vijfde speler ooit die in één seizoen 70 tackles maakte, vijf sacks, een interceptie en vijf passes defended. James is overal op het veld te vinden en is dé ster van deze defensie.

CONCLUSIE

Het is lang geleden dat er nog eens zo veel optimisme heerste bij de LA Chargers. Het geloof is groot dat onder Jim Harbaugh dit team niet langer het lachertje van de NFL zal zijn. Vorig jaar lukte dat alvast aardig, maar de volgende stap is zonneklaar: eindelijk Justin Herbert zijn eerste zege in de play-offs bezorgen. In een ongelooflijk interessante en schijnbaar competitieve AFC West zal het allerminst makkelijk worden om opnieuw 11 zeges te boeken. Ook de Chiefs uitdagen voor de divisiewinst lijkt net iets te hoog gegrepen. Maar dat hoeft het halen van de play-offs niet te belemmeren.

De Chargers zijn er op papier in ieder geval niet op achteruit gegaan. Wel hebben ze tijdens training camp al hun portie pech gekend met de blessures van Slater en Harris. Dat kan op twee manieren evolueren. Ofwel was het een slecht voorteken voor de rest van het seizoen. Ofwel ligt de pech al achter de Bolts en loopt het voor de rest van het seizoen op wieltjes. De geschiedenis staat op dat vlak evenwel niet aan de kant van de mannen in het poederblauw.

Voorspelling: 10-7

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Ryan Kang/Getty Images

NFL 32-in-32 | Minnesota Vikings: contender of eendagsvlieg?

Chris Van Dijk
-
0
NFL 32-in-32 | Minnesota Vikings: contender of eendagsvlieg?

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 22 de grote verrassing van afgelopen seizoen: de Minnesota Vikings.

De verwachtingen waren niet hoog voor afgelopen seizoen in Minnesota. En al helemaal niet toen in de zomer rookie quarterback J.J. McCarthy geblesseerd raakte. Dat betekende dat de Vikings overgeleverd waren aan Sam Darnold. Ooit een talent, maar had het in de NFL in New York en Carolina niet laten zien.

Daarom was de verrassing nog veel groter dat de Vikings wel degelijk een goede ploeg waren. Sterker nog, het team van coach of the Year Kevin O’Connell deed tot het einde mee om de first seed in de NFC. Die ging uiteindelijk naar de Lions na een kansloze nederlaag op de laatste speeldag. In de play-offs eindigde het sprookje ook al snel, want de Rams waren in de eerste ronde veel te sterk.

OFFSEASON

Het grote probleem in Minneapolis werd in de laatste twee wedstrijden pijnlijk blootgelegd. De offensive line was niet goed genoeg. De Rams waren goed voor negen sacks in hun play-offwedstrijd en ook tegen de Lions hield de offensive line geen stand. En dus werd hier afgelopen zomer in geïnvesteerd. En flink ook. Will Fries van de Colts werd gezien als de beste guard beschikbaar en hij werd voor 88 miljoen dollar aangetrokken. Ook center Ryan Kelly kwam over vanuit Indianapolis.

Ook voor de andere kant van de lijn werd de portemonnee getrokken. Het was volgens O’Connell de enige manier waarop de Vikings de strijd aan kunnen gaan met divisierivaal Detroit. De Lions bezorgden de Vikings twee van hun vier nederlagen, vooral omdat het team veel fysieker is. Dus kwamen er ook twee defensive tackles bij, en niet de minsten. Jonathan Allen en Javon Hargrave hebben zich meer dan bewezen en moeten ervoor zorgen dat de Vikings komend seizoen ook in de fysieke potjes hun mannetje staan.

NFL DRAFT

De Vikings hadden door trades maar vijf picks in de afgelopen draft. In de eerste ronde ging het team door met wat het in het voorjaar al aan het doen was. De offensive line verbeteren. Donovan Jackson speelde guard en tackle bij Ohio State en heeft zo de potentie om veel extra diepte aan de offensive line toe te voegen. Met deze pick zorgden de Vikings voor een flinke metamorfose van de o-line.

Voor de rest van de draft kregen de Vikings gemixte feedback van de kenners. Het lijken vooral spelers voor de breedte van de selectie te zijn. De picks zijn voor spelers die spelen op een positie waar de Vikings ook best wat extra spelers kunnen gebruiken, zoals receiver Tai Felton die in de derde ronde werd gekozen. Echte spelers die het verschil kunnen maken, lijken er buiten Jackson niet te zijn, maar met alleen nog maar keuzes in de derde ronde en daarna de vijfde of later is het ook niet realistisch te verwachten dat de Vikings veel nieuwe starters zouden vinden in de draft.

OFFENSE

De versterking van de offensive line moet de aanval een extra boost geven komend jaar. Niet alleen moet het de onervaren McCarthy meer tijd en rust geven, het geeft ook een impuls aan de running game. Vorig jaar was deze namelijk een van de minsten van de hele league. Met Aaron Jones hebben de Vikings een goede back, maar hij moet wel de ruimte krijgen van de o-line. De nieuwe aanwinsten op de lijn hebben allemaal bewezen ook in de rushing game goede spelers te zijn, dus de running game zou een flinke boost moeten krijgen.

Als dit lukt zou dit McCarthy enorm moeten helpen. Officieel is hij een tweedejaars speler, maar door zijn blessure heeft hij nog geen echte snap in de league gespeeld. Veel van de progressie die de Vikings maken zal dus van hem af gaan hangen. Gelukkig heeft hij een belangrijk wapen. Want we hebben Justin Jefferson nog niet genoemd, maar de Vikings hebben natuurlijk nog altijd de beschikking over de beste receiver in de NFL. Met Jordan Addison en tight end T.J. Hockenson hebben de Vikings ook genoeg wapens om te voorkomen dat alle aandacht van de tegenstanders uitgaat naar JJ. In de eerste drie wedstrijden van het seizoen zal er ook naar vierdejaarsprof Jalen Nailor gekeken worden. Jordan Addison zit namelijk een schorsing van drie speeldagen uit voor het gebruik van verboden middelen.

DEFENSE

Een belangrijke reden van het succes van de Vikings vorig jaar was de verdediging. En dat kwam vooral door mastermind Brian Flores. Flores bewees zijn creativiteit en zijn vermogen om het beste uit verdedigingen te halen. Daarom zijn de verwachtingen ook voor dit jaar weer hoog. Helemaal omdat hij er nog twee wapens bij heeft gekregen. Met Allen en Hargrave heeft hij twee ervaren defensive tackles erbij gekregen. Enige zorg is hun leeftijd en daardoor ook hun blessuregevoeligheid. Maar mochten ze fit blijven, dan wordt de pass rush nog sterker dan hij afgelopen jaar al was.

Het grootste vraagteken zit in de secondary. Daar zijn wel wat spelers vertrokken, waardoor de vraag is hoe de nieuwe aanwinsten het op gaan pakken. Toch zit ook hier genoeg talent bij. Zo had Byron Murphy vorig jaar een uitstekend seizoen en als hij zijn ontwikkeling doorzet kan hij zo maar een All Pro worden. Verder kwam Isaiah Rodgers over van de Eagles voor wat ervaring. En met de rentree van bijvoorbeeld Mekhi Blackmon na een blessure is er ook hier weer genoeg diepte voor Flores om mee te werken.

CONCLUSIE

Na een fantastisch seizoen met veertien overwinningen heeft O’Connell vooral gekeken naar wat er fout ging in de vier nederlagen van de ploeg. En hier is op ingesprongen. De offensive en defensive line hebben een flinke upgrade gekregen. Ondanks een minder impactvolle draft lijken de Vikings bij de winnaars van het offseason te horen.

Dit is ook wel nodig, want de Vikings spelen misschien wel in de zwaarste divisie in de league, de NFC North (afhankelijk van of de Bears het eindelijk een klein beetje op de rit krijgen). Vorig jaar deed de ploeg tot de laatste speeldag mee om de divisietitel en de nummer 1 seed. Toen werd dit nog een beetje afgedaan als geluk en toeval.

Komend jaar gaan we zien of de Vikings inderdaad een eendagsvlieg zijn, of toch die verrassende contender. Met Justin Jefferson op het roster lijkt het tweede dan toch het meest realistische. Maar dat zal wel afhangen van de quarterback. Is het de juiste keuze geweest om Sam Darnold te laten gaan en het geld op andere plekken uit te geven? En dus je volledige vertrouwen uit te spreken in J.J. McCarthy? Dat is de vraag die de Vikings een boeiend team maken om te volgen komend seizoen.

Voorspelling: 12-5

FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we — indien mogelijk — bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Vikings: Bas Boeve.

“Hoe begin je over de verwachtingen van de Vikings dit jaar? Vorig jaar kwamen ze namelijk een stuk verder dan menigeen had zien aankomen, maar ik denk eigenlijk wel dat deze trend doorgezet kan gaan worden.

J.J. McCarthy gaat zijn eerste volledige seizoen in als startende quarterback en hoewel het niet makkelijk zal worden om Sam Darnold zijn prestatie te overtreffen, verwacht ik stiekem toch best wel wat. Ik denk dan ook dat wij gaan beginnen met 5 overwinningen, dit klinkt misschien een beetje als hoog van de toren blazen, maar ik denk dat het mogelijk is. Daarna zullen we moeten aantreden tegen de huidige Super Bowl kampioenen met de Eagles en zal het allemaal een stukje zwaarder worden.

Al met al denk ik dat we dit jaar zeker weer de play-offs kunnen gaan halen en misschien zelfs wel de NFC Championship Game. De Super Bowl is nog net te ver weg, maar dat geeft niet want volgend jaar is het 50 jaar geleden dat wij met de Vikings voor het laatst in de Super Bowl stonden en hoe mooi zou het zijn als we daar dan volgend jaar weer staan!? Hopelijk zullen we hem dan ook eindelijk eens een keer winnen!”

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Bruce Kluckhohn/AP

NFL 32-in-32 | Pittsburgh Steelers: Opnieuw een positief record?

Toon Aerts
-
0
NFL 32-in-32 | Pittsburgh Steelers: Opnieuw een positief record?

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 21 het team dat meer wil dan enkel voor het 21ste seizoen op rij een positief record halen: de Pittsburgh Steelers.

Ook vorig jaar durfden we het niet aan om een negatief record te voorspellen voor de Pittsburgh Steelers. Al sinds het seizoen 2003 weten de Pittsburgh Steelers niet meer wat het is om meer games te verliezen in een (regulier) seizoen dan er te winnen. De laatste 18 daarvan stond Mike Tomlin aan het roer in de Steel City. Een ongeziene reeks, waar we, je raadt het al, ook dit seizoen geen einde aan zien komen. Ook al is er afgelopen offseason heel wat veranderd bij Pittsburgh.

FREE AGENCY

Vaak gebeurt het niet dat er zó grondig geborsteld wordt in de selectie van de Steelers. Maar na de kansloze nederlaag van Pittsburgh tegen divisierivaal Baltimore in de Wild Card-ronde van de play-offs, moest het geweer van schouder veranderd worden. Ten eerste werd de quarterback room volledig vernieuwd. Russell Wilson en Justin Fields mochten beiden al na één (middelmatig) seizoen beschikken. Een oude bekende keerde terug in hun plaats, namelijk Mason Rudolph. Na erg lang aarzelen maakte ook Aaron Rodgers bekend dat hij dan toch niet met pensioen zou gaan en zijn geluk zou beproeven bij Mike Tomlin en de Steelers.

Ook bij de running backs en de wide receivers vinden we een aantal nieuwe gezichten. Najee Harris trok naar de LA Chargers en George Pickens werd naar Dallas getrade. De nieuwe WR1 moet D.K. Metcalf worden, waarvoor de Steelers een 2e ronde keuze in de Draft opgaven. Ook Robert Woods, van wie de beste prestaties intussen toch al enkele jaren in het verleden liggen, kwam erbij. Verder in de offense kreeg offensive coordinator Arthur Smith zijn zin met het aantrekken van polyvalente tight end Jonnu Smith.

Niet alleen de offense kreeg een make-over, ook in de defensie kwam er vers bloed. Met name de secondary zal er grotendeels anders uitzien, na het aantrekken van cornerbacks Darius Slay (Eagles) en Jalen Ramsey (Dolphins) en van safety Juan Thornhill (Browns). In ruil voor Ramsey (en Jonnu Smith) moesten de Steelers wel de geliefde Minkah Fitzpatrick opgeven. Tot slot lag er ook nog een nieuw megacontract klaar voor T.J. Watt, die de komende drie jaar 123 miljoen dollar zal gaan verdienen. Die deal maakt van Watt de bestbetaalde niet-quarterback in de NFL.

NFL DRAFT

De Steelers haalden zeven nieuwe rookies binnen via de Draft. In de eerste ronde viel de keuze op defensive tackle/defensive end Derrick Harmon uit Oregon, die zo goed als zeker meteen in de basis gedropt zal worden. De tweede ronde pick ging zoals gezegd naar Seattle in ruil voor DK Metcalf, waardoor de Steelers pas in de derde ronde opnieuw aan zet kwamen. Daar ging de voorkeur naar running back Kaleb Johnson uit Iowa. Net als Harmon zal ook Johnson vrijwel meteen op speeltijd kunnen rekenen, na het vertrek van Najee Harris. Linebacker Jack Sawyer en defensive end Yahya Black, gekozen in respectievelijk de vierde en vijfde ronde, voegen jeugd en talent toe aan de defensieve front seven.

In de zesde ronde kozen de Steelers quarterback Will Howard, die in januari met Ohio State de College Football National Championship won en in die wedstrijd verkozen werd tot Offensive MVP. In de zevende ronde tot slot kozen de Steelers nog twee verdedigers. Linebacker Carson Bruener uit Washington en cornerback Donte Kent uit Central Michigan.

Steelers 2025 Depth Chart

OFFENSE

De Steelers waren geen offensieve juggernaut vorig seizoen. Op de offensieve ladder stonden ze pas 23ste in 2024. Het is maar de vraag of ze in 2025 veel zullen kunnen klimmen op die ladder. Aaron Rodgers is intussen 41 jaar oud, wordt er in december 42, en speelde in 2024 zowat het slechtste seizoen uit zijn carrière. Zien we nog een glimp van de oude Rodgers terug in Pittsburgh? Dan zal zijn supporting cast in ieder geval ook top moeten zijn en ook daar zijn er twijfels. DK Metcalf wordt met zekerheid de belangrijkste receiver voor Rodgers, maar wie zal zich opwerpen als solide nummer 2? Robert Woods is al 33 jaar oud. Van Ben Skowronek en Scotty Miller verwachten we ook geen mirakels. Dus komen we bij Calvin Austin uit, die vorig seizoen 548 yards en 4 touchdowns haalde.

Waar de quarterbacks en receivers eerder aan de oude kant zijn, kan het omgekeerde gezegd worden van de running backs en offensive linemen. Jaylen Warren krijgt na drie seizoenen eindelijk zijn kans als running back 1 en achter hem staat rookie Kaleb Johnson al te popelen. De offensive line verloor in het offseason left tackle Dan Moore, maar heeft met Troy Fautanu, Zach Frazier en Broderick Jones voldoende jong talent om Rodgers solide bescherming te geven. Tot slot is het ook nog uitkijken wat Jonnu Smith kan brengen in een Arthur Smith-geleide offense. Wij verwachten veel 12-personnel packages met Smith and Pat Freiermuth samen op het veld.

DEFENSE

Zoals wel vaker de afgelopen jaren was het de defensie van de Steelers die het team in staat stelde om wedstrijden te winnen in 2024. Het team had een turnover differential (turnovers afgedwongen – turnovers begaan) van +16. Daarmee waren ze tweede in de NFL. Ook dit seizoen zal Mike Tomlin toch vooral richting de defense kijken, lijkt ons, om successen te boeken. Daarvoor rekent hij wederom op zijn drie sterren in de front seven. T.J. Watt begint het seizoen met een nieuwe megadeal op zak. Ook Cameron Heyward is naar zo’n vet contract op zoek, maar hij traint wel gewoon nog mee met het team. Alex Highsmith haalde voor het vierde seizoen op een rij 6+ sacks. De D-line kreeg verder nog een kwaliteitsinjectie met eerste ronde pick Derrick Harmon.

De secondary is quasi-volledig vernieuwd. Van de starters in 2024 keren enkel Joey Porter Jr., tweede ronde keuze uit 2023, en safety DeShon Elliott terug. Voorts is het koffiedikkijken of Jalen Ramsey nog wel zijn oude niveau kan halen, nadat hij de afgelopen twee jaar toch vooral achteruitging bij de Dolphins. Darius Slay won Super Bowl LIX met de Eagles, maar Big Play Slay is intussen ook al 34 jaar oud. De 29-jarige Juan Thornhill lijkt ons ook niet meteen iemand die voor de lange termijn is gehaald. De passing defense van de Steelers rankte pas 29ste vorig seizoen. Kan deze vernieuwde, maar relatief oude groep beter doen dit seizoen?

CONCLUSIE

De Steelers hebben talent, zoveel is zeker. Maar ze hebben vooral een head coach die wéét wat winnen is. Mike Tomlin gaat op zoek naar zijn 19e seizoen op een rij met een positief record. Dat is ronduit indrukwekkend. Tegelijk hebben hij en zijn Steelers geen play-off game meer gewonnen sinds januari 2017(!). Pittsburgh zit met andere woorden in zo’n situatie die eigenlijk geen enkel NFL-team wil hebben: te goed voor een hoge draft pick, niet goed genoeg voor de Super Bowl. Het zal dit seizoen opnieuw het lot zijn van the Black and Gold.

Voorspelling: 9-8

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Kylee Surike/PennLive

NFL 32-in-32 | Green Bay Packers: jaar van de waarheid?

Lars Leeftink
-
0
NFL 32-in-32 | Green Bay Packers: jaar van de waarheid?

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 20 het team dat vorig jaar wederom de play-offs haalde, maar eruit vloog tegen de Philadelphia Eagles: De Green Bay Packers.

Na het seizoen 2023, waarin Jordan Love op veelbelovende wijze het stokje overnam van Aaron Rodgers, lag het verwachtingspatroon in 2024 hoog. Het record van Packers ging er ten opzichte van dat seizoen wel op vooruit, maar Green Bay werd een ronde eerder uitgeschakeld in de play-offs. Dit was vooral door een jonge offense die veel fouten maakte, inclusief QB Love. Voor 2025 zal Green Bay vooral aan die kant van de bal hopen op de volgende stap.

FREE AGENCY

In free agency was Green Bay niet het meest actieve team in de NFL. De grootste aanwinst was LG Aaron Banks, die overkwam van San Francisco 49ers om de offensive line vooral aan de binnenkant te versterken. Nate Hobbs kwam van Las Vegas Raiders over om de secondary te versterken op zowel slot cornerback als outside cornerback. Dit bleken de twee ‘grote vissen’ te zijn, met verder onder meer WR Mecole Hardman die nog kwam van Kansas City Chiefs.

Green Bay zag verder vooral spelers vertrekken. CB Jaire Alexander ging naar de Baltimore Ravens, CB Eric Stokes naar de Las Vegas Raiders, RB AJ Dillon naar de Philadelphia Eagles en center Josh Meyers naar de New York Jets. Op zich weinig grote veranderingen dus ten opzichte van het team dat vorig jaar de play-offs haalde.

NFL DRAFT

Het drukst was Green Bay tijdens de 2025 NFL Draft. Voor het eerst in hele lange tijd werd er een receiver in de eerste ronde gedraft die meer diepgang aan de offense moet gaan geven: Matthew Golden. In de tweede ronde werd tackle Anthony Belton gedraft, terwijl ook Savion Williams (WR) tijdens de tweede dag werd gedraft. Op dag drie werden DL Barryn Sorrell, DE Collin Oliver, DL Warren Brinson, CB Micah Robinson en OT John Williams gedraft. Vooral de offensive line en defensive line was dus samen met de receivers de focus in Green Bay.

2025 Packers Depth Chart

OFFENSE

De offense ziet er in Green Bay voor het merendeel hetzelfde uit als in 2024, met als enige verschil dat ze allemaal een jaar meer ervaring hebben. Love is nog steeds de QB1 en zal hopen dat hij in 2025 fit kan blijven en tevens consistenter kan worden. Op RB zal Josh Jacobs weer de kar trekken met Emmanuel Wilson als back-up, terwijl de wapens wederom groot in aantal en behoorlijk veelzijdig zijn.

Spelers als Romeo Doubs, Jayden Reed, Matthew Golden, Dontayvion Wicks, Mecole Hardman en Savion Williams zullen allemaal een rol gaan spelen, terwijl ook Christian Watson begin dit seizoen terug zal keren van zijn ernstige blessure. Daarnaast zijn Tucker Kraft en Luke Musgrave er op TE ook nog. Een duidelijke WR1 is er niet en lijkt er ook dit jaar niet te gaan komen. Dit maakt het voor tegenstanders tegelijkertijd wel lastiger om te verdedigen en voor te bereiden op Green Bay.

De offensive line is op twee plekken gewijzigd ten opzichte van vorig jaar. Op tackle is er niks anders geworden, met Rasheed Walker als prima optie op LT en Zach Tom als wellicht de beste RT van de NFL. Elgton Jenkins zal dit jaar center gaan spelen, terwijl nieuwe guard Banks op LG te vinden gaat zijn en Sean Rhyan op RG. De slordigheden, zoals drops van receivers, veel penalty’s, fumbles en intercepties, zullen eruit moeten wil deze offense effectief zijn in meer dan alleen maar de run game komend seizoen.

DEFENSE

Verdedigend gezien presteerde het team vorig jaar prima en zorgde het er vaak voor dat Green Bay in de wedstrijd bleef door turnovers te forceren en agressief te verdedigen, maar er zijn wel vraagtekens. Green Bay zal starten met een front van vier man, met Rashan Gary en Lucas Van Ness als pass rushers en Kenny Clark en Devonte Wyatt als DL. Een sterk front dat voor veel productie moet gaan zorgen, meer dan vorig jaar in ieder geval. Op linebacker zullen vooral Quay Walker, Edgerrin Cooper en Isaiah McDuffie veel minuten maken.

De grote vraag, naast productie bij de pass rushers, is de secondary. Hobbs is daar dus gehaald, maar erg indrukwekkend is de secondary niet in een league waar de passing game zo belangrijk is. Hobbs, Keisean Nixon, Carrington Valentine en Corey Ballentine zullen met Javon Bullard hier de voornaamste opties zijn. Op safety is Green Bay dan weer wel sterk, met Evan Williams die vooral strong safety zal spelen rondom de line of scrimmage en Xavier McKinney als sweeper op free safety.

CONCLUSIE

Green Bay heeft in 2025 wederom een competitief en jong team. Vorig jaar was het een van de jongere teams in de NFL. De hoop zal zijn dat het team in 2025 volwassener zal spelen, zeker aanvallend gezien. De kwaliteit, ondanks dat het team niet echt beschikt over echte sterspelers (naast Kenny Clark en Josh Jacobs), is zeker aanwezig om weer een run voor de play-offs en meer te maken. De NFC North, waar de Packers vorig jaar 1-5 gingen, is er met de Detroit Lions, de Minnesota Vikings en de Chicago Bears weliswaar niet slechter op geworden.

Kan Love dit seizoen een stap vooruit zetten, zijn de slordigheden uit het spel van de offense te halen, kan de pass rush productief zijn en de druk weghalen bij een secondary die de zwakke plek van dit team lijkt te zijn? Het zijn vragen waar we in het reguliere seizoen al antwoorden op gaan krijgen.

Voorspelling: 10-7

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Jeff Hanisch-Imagn Images

NFL 32-in-32 | Denver Broncos: de goede lijn doortrekken

Toon Aerts
-
0
NFL 32-in-32 | Denver Broncos: de goede lijn doortrekken

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 19 het team dat verrassend de play-offs haalde en daar nu op wil voortbouwen: de Denver Broncos.

Toegegeven, we waren niet erg positief over de Denver Broncos in aanloop naar het vorige seizoen. Sean Payton lag overhoop met zijn quarterback Russell Wilson en de ooit zo geroemde defensie van Denver kreeg vaker dan hen lief was een pak voor de broek in 2023. Maar kijk, Payton toverde quarterback Bo Nix uit zijn hoed in de 2024 NFL Draft. Nix kende een aarzelende start in the Mile High City, maar vond gaandeweg zijn groove en leidde zijn team voor ’t eerst sinds Super Bow 50 (!) nog eens naar de play-offs. Hij eindigde derde in de Rookie of the Year-verkiezing, als tweede quarterback. Kunnen Payton, Nix en de Broncos komend seizoen voortbouwen op het onverwachte succes van 2024?

FREE AGENCY

Ondanks het onverwacht goede seizoen, gingen de Denver Broncos er in de play-offs zelf kansloos uit tegen de Buffalo Bills. Het werd 31-7 in de wild card-ronde. Het werk was duidelijk nog niet af voor Sean Payton en GM George Paton. In free agency werd de geldbuidel dan ook open getrokken voor twee onmiddellijke versterkingen in de defense. Safety Talanoa Hufanga en linebacker Dre Greenlaw trokken beiden de deur van de San Francisco 49ers achter hun dicht om hun carrières bij Denver verder te zetten. Offensief viel vooral het aantrekken van tight end Evan Engram (Jaguars) op.

Niet alleen nieuwe jongens werden aangetrokken. Enkele sterkhouders kregen ook een contractverlenging. Wide receiver Courtland Sutton kreeg een vierjarig contract ter waarde van 92 miljoen dollar. Defensive End Zach Allen tekende ook voor vier jaar bij en zal 102 miljoen dollar gaan verdienen.

NFL DRAFT

Ook via de Draft werd de defensie van de Broncos versterkt. Op plaats 20 in de eerste ronde trok cornerback Jahdae Barron uit Texas een Broncos-petje aan. Hij zal vooral als nickelback ingezet worden, maar zal meteen op veel speeltijd kunnen rekenen. Ook in de derde ronde, met de 101ste keuze, kwam er een verdediger bij, in de vorm van defensive end Sai’vion Jones uit LSU. Hij zal kunnen leren van Zach Allen en veteraan John Franklin-Myers.

Met picks 60 en 74 ging de aandacht naar de offense. Running back RJ Harvey uit UCF, gekozen in de tweede ronde, zou mogelijk meteen de starter kunnen worden. Wide receiver Pat Bryant uit Illinois (pick 74) werd tijdens de Draft al vergeleken met Michael Thomas door zijn nieuwe coach Sean Payton. Dat belooft! Een laatste opvallende draft pick van de Broncos was punter Jeremy Crawshaw (pick 216). De Australiër is de enige punter die in de Draft van 2025 gekozen werd.

2025 Broncos Depth Chart

OFFENSE

Wat zijn nog de groeimogelijkheden van Bo Nix? Hij startte twijfelend en onzeker aan zijn carrière in Denver, maar na ongeveer een maand leek hij de smaak te pakken te hebben. 2025 wordt voor hem het jaar van de bevestiging. Daarvoor kan hij in de eerste plaats rekenen op Courtland Sutton, die een nieuw contract tekende nadat hij over de 1000 receiving yards ging in 2024. Naast Sutton is het uitkijken naar welke jonge receivers een volgende stap kunnen zetten. Wordt dat Marvin Mims (hij zal sowieso de vaste return-man zijn), Devaughn Vele of meteen de rookie Pat Bryant? Ook tight end Evan Engram weet natuurlijk wat het is om ballen te vangen.

Het backfield van de Broncos zal er helemaal anders uitzien dan vorig seizoen. Javonte Williams vertrok en in zijn plaats kwam J.K. Dobbins, die bij de Chargers in 13 games 905 rushing yards haalde en maar liefst 9 touchdowns. De grote vraag bij Dobbins is telkens hoe lang hij fit kan blijven, want ook vorig seizoen lukte het hem alweer niet. Naast Dobbins zal rookie RJ Harvey meteen de kans krijgen om impact te hebben. De offensive line was één van de sterke punten van de Broncos vorig seizoen. Wat zal Bo Nix blij zijn dus dat alle vijf de starters van 2024 terugkeren voor nog een seizoen samen.

DEFENSE

Defensief waren er zowel goede als minder goede zaken te constateren in Denver. Tegen de betere teams kregen de Broncos heel wat punten tegen. Zo waren er de zware nederlagen tegen de Baltimore Ravens (41 punten tegen), de LA Chargers (34 punten tegen) en de Bills in de Wild Card-ronde (31 punten tegen). Om het aantal geïncasseerde punten te doen zakken, kwamen linebacker Dre Greenlaw, safety Talanoa Hufanga en rookie Jahdae Barron erbij. Bij zowel Greenlaw als Hufanga zijn er evenwel blessuretwijfels.

Toch was er ook reden om optimistisch te zijn aan de defensieve zijde van de bal. De D-Line, met Zach Allen, John Franklin-Myers en D.J. Jones behoorde vorig seizoen al bij de betere leerlingen van de klas. In de linebacker-groep was het voor defensive coordinator Vance Joseph smullen van de prestaties van Nik Bonitto, die de Pro Bowl en het Second-Team All-Pro haalde, en van Jonathon Cooper. Deze laatste haalde 10,5 sacks en kreeg ook een contractverlenging in Denver.

En dan is er natuurlijk ook nog Patrick Surtain II. De #9 overall pick uit 2021 is uitgegroeid tot één van de beste verdedigers in de NFL en zag zijn topseizoen in 2024 bekroond met de trofee NFL Defensive Player of the Year. Surtain zal wederom dominant willen zijn en wordt komend seizoen opnieuw geflankeerd door Riley Moss. Hij startte vorig seizoen 14 wedstrijden en plukte 1 interceptie.

CONCLUSIE

Het lijkt erop alsof de ingrediënten voor nog meer succes aanwezig zijn in Denver. De jonge spelers die vorig seizoen verrasten, zijn weer een jaartje ouder en kunnen een volgende stap zetten. Dat geldt dan vooral voor quarterback Bo Nix. Daarnaast keren alle belangrijke difference makers van vorig seizoen terug en is er op de koop toe geïnvesteerd in de defense, die het vorig seizoen nog af en toe liet afweten. Bovendien gaat coach Sean Payton zijn derde seizoen in als orkestmeester. Hij heeft intussen het team helemaal naar zijn hand weten te zetten en dus zouden zijn ideeën meer en meer tot uiting moeten kunnen komen.

Toch wordt beter doen dan het 10-7-record van vorig seizoen niet evident. De Broncos zitten in de ijzersterke AFC West, waar ze vorig seizoen 3-3 gingen. Maar een even goed record en opnieuw een trip naar de play-offs behoort zeker tot de mogelijkheden. En wie weet wat er dan in januari allemaal mogelijk is.

Voorspelling: 10-7

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Isaiah J. Downing/Imagn Images

NFL 32-in-32 | Seattle Seahawks: een aanvallende metamorfose

Chris Van Dijk
-
0
NFL 32-in-32 | Seattle Seahawks: een aanvallende metamorfose

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 18 het team dat in de aanval een complete metamorfose heeft ondergaan: de Seattle Seahawks.

Het was een gek jaar in Seattle. Dat kwam alleen al door het feit dat Pete Carroll niet langs de lijn stond. De coach stond sinds 2010 aan het roer in Seattle en bezorgde de team een Super Bowl. Maar na jaren van middelmaat besloot de club een andere richting op te gaan. Mike Macdonald mocht deze grote schoenen vullen en deed dat in zijn eerste jaar niet onverdienstelijk.

Het werd een zeer wisselvallig seizoen. Zo begonnen de Seahawks met drie zeges op rij, om er daarna vijf van de volgende zes te verliezen. Daarop volgden weer vier zeges (drie op divisierivalen) om na twee nederlagen op rij weer buiten de play-offs te vallen. Daar konden de twee overwinningen als slot niets meer aan veranderen. Met 10-7 was het een winning season, een die normaal goed genoeg is voor de play-offs, maar in deze NFC grepen de Seahawks er net naast.

FREE AGENCY

Het offseason werd gebruikt om de aanval aan te pakken. Je kunt het een facelift noemen, maar eigenlijk is het vooral een metamorfose. Quarterback Geno Smith werd naar de Raiders gestuurd, waar hij wordt herenigd met Carroll, terwijl ook sterreceivers D.K. Metcalf en Tyler Lockett de ploeg verlieten. Hiervoor kwamen twee opvallende namen terug. Sam Darnold werd na een goed jaar in Minnesota weggehaald en Cooper Kupp kwam over van de Rams.

Ook uit Dallas kwam een grote naam over, maar dan voor de verdediging. De Seahawks hopen dat DeMarcus Lawrence na twee tegenvallende jaren bij de Cowboys in een nieuwe omgeving beter tot zijn recht zal komen. Verder lag de prioriteit vooral bij het verlengen van de contracten van de twee belangrijkste free agents, linebacker Ernest Jones en defensive tackle Jarran Reed. Of de aanwinsten het team ook echt beter gaan maken, dat blijft de vraag. Het lijkt vooral een gok die de Seahawks dit offseason hebben genomen.

NFL DRAFT

De Seahawks hadden een drukke draft, met maar liefst elf selecties. Natuurlijk kwamen er hiervan een groot deel op dag drie, maar ook op de eerste twee dagen wisten de Seahawks enkele talenten op te pikken. In de eerste ronde was met de achttiende pick guard Grey Zabel de target. Versterking op de offensive line konden de Seahawks enorm goed gebruiken en Zabel zou dan ook direct een starter moeten zijn.

In de tweede ronde hadden de Seahawks twee picks. Dit werden safety Nick Emmanwori en tight end Elijah Arroyo. Beide spelers zullen niet direct starters zijn, is de verwachting, maar zeker in staat om aan voldoende snaps te komen. De laatste keuze van de Seahawks op dag 2 van de draft was voor quarterback Jalen Milroe. Hij begint als QB nummer 3, maar heeft wel genoeg potentie om zich op te werken binnen het team.

2025 Seahawks Depth Chart

OFFENSE

De aanval mag dan een flinke verbouwing zijn ondergaan, de belangrijkste factoren zijn wel nog steeds aanwezig. Met Kenneth Walker III en Zach Charbonnet hebben de Seahawks een van de beste running duo’s in de league. De verwachting is dan ook dat zij ook onder Clint Kubiak als nieuwe OC vaak de bal zullen krijgen.

Ook is Jaxon Smith-Njigba er natuurlijk nog steeds. Begon vorig seizoen misschien wel als derde receiver van de ploeg, hij streefde Lockett en Metcalf uiteindelijk voorbij op weg naar zijn eerste Pro Bowl. De grote vraag is of de nieuw aangetrokken Kupp hem in de slot niet te veel in de weg gaat lopen. Bovendien miste Kupp de laatste jaren flink wat wedstrijden door blessures. Zo veel dat de Rams de voormalig Super Bowl MVP lieten gaan.

En ook Darnold blijft natuurlijk een vraag. Opgeleefd in Minneapolis, maar kan hij dit doortrekken? Zeker omdat de Seahawks niet de beste offensive line in de league hebben. Om het zacht uit te drukken. Natuurlijk is hier wel in geïnvesteerd, onder meer in de draft, maar gaat dit gelijk het verschil maken?

DEFENSE

Aan deze kant van de bal hebben de Seahawks wel een goede lijn. Het zorgde voor een betrouwbare en solide defensie, met enkele uitblinkers. Zo is Devon Witherspoon als safety een Pro Bowler en een speler die zich nog verder zou kunnen ontwikkelen. Hij is hierdoor de belangrijkste schakel in een ijzersterke unit, met vier spelers die makkelijk moeten kunnen roteren.

Aan de voorkant van de defensie is het dus de lijn, aangevoerd door Leonard Williams, die in zijn eerste volledige jaar in Seattle weer uitgroeide tot een Pro Bowler. Een rol die de Seahawks ook voor Lawrence zien. De verdediger maakte zijn intenties bij zijn entree in ieder geval direct duidelijk. “Dallas is mijn thuis”, zei hij. “Maar een verandering van omgeving kan goed zijn. Mijn familie woont er nog en ik zal er altijd blijven komen. Maar ik wist zeker dat ik daar geen Super Bowl zou gaan winnen.”

CONCLUSIE

Die Super Bowl gaat Lawrence in Seattle ook niet winnen. In ieder geval niet komend seizoen. Daarvoor heeft de selectie nog te veel gaten en te veel vraagtekens. Natuurlijk is er hoop dat de offensive line beter zal zijn (slechter was ook lastig) en een fitte en herstelde Kupp moet ervoor zorgen dat de aanval over genoeg wapens beschikt. Voorts is het hopen dat Darnold zijn niveau uit Minnesota meeneemt en niet ineens weer het niveau van zijn Jets-tijdperk gaat halen.

De ploeg zal dus moeten leunen op de defensie, die goed is, maar ook niet zo indrukwekkend is dat het met weinig punten ook kan winnen. Desondanks zullen de verwachtingen hoog zijn. De divisiewinst is namelijk niet onmogelijk. De Rams wonnen vorig jaar met hetzelfde record, de 49ers kwamen tot zes zeges en hebben belangrijkste wapens moeten laten gaan en de Cardinals zijn de Cardinals. Afgelopen seizoen wonnen de Seahawks maar drie van hun negen thuiswedstrijden. Als ze die nu wel in zeges om weten te zetten, dan kan het zomaar hun jaar worden.

Voorspelling: 9-8

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Rio Giancarlo/GettyImages

MLB Dutch Watch: magic Profar, Albies pijnigt rivaal, Jansen zijn oude liefde

Hans Mulder
-
1
MLB Dutch Watch: magic Profar, Albies pijnigt rivaal, Jansen zijn oude liefde

Er viel deze week best veel te genieten in Major League Baseball. Natuurlijk was er die bijzondere winning streak van de Milwaukee Brewers, maar ook de Oranje-internationals lieten zich zien. Zo doet Jurickson Profar een gooi naar de catch van het jaar en zat Kenley Jansen zijn oude, misschien wel grote, liefde behoorlijk dwars.

OZZIE ALBIES (2B, Atlanta Braves)

SEASONSTATS: 459 AB, .227/.301/.331, .632 OPS, 51 R, 47 RBI, 16 2B, 10 HR, 11 SB, 78 OPS+

Na die succesvolle serie tegen de Reds werden de Atlanta Braves vorige week door de Milwaukee Brewers met beide benen op de grond gezet. Op zich geen schande, want de Brew Crew bezit immers het beste record in de majors, maar voor eigen publiek is een sweep toch wel heel pijnlijk voor Atlanta. Zij kregen vorige week ruimschoots de gelegenheid dat recht te zetten. Niet alleen hebben de Braves de laatste jaren geen enkele moeite met de Miami Marlins, de tegenstander dat weekend, maar ze speelden ook nog eens vijf wedstrijden in vier dagen. Een bijzondere serie voor Major League Baseball, want voor het eerst in de historie maakte een vrouw deel uit van de arbitrage. Jen Pawol ging zondag zelfs over de balls en strikes achter de thuisplaat.

GOED TEGEN DE FISH…

Het is een tegenstander die ook Ozzie Albies goed ligt. De tweedehonkman timmert er nogal eens een bal uit tegen de Marlins en tegen geen enkele tegenstander kwam hij vaker door met een hit. Zo opende hij de serie ook op donderdag 7 augustus. De eerste AB van Albies resulteerde in een single en hij liet dit volgen door een gestolen honk. Tot resultaat leidde dat echter niet. Die kwamen voor de thuisploeg pas in de zesde en zevende inning. Met een 2-6 achterstand hadden de fans zich al neergelegd bij een nieuwe nederlaag, maar dit bleek voorbarig. Er zat nog wel degelijk wat veerkracht in deze Braves, die met een 8-6 zege het veld verlieten.

Na een teleurstellende vrijdag (Albies was 0-for-3 en verloor met 1-5) volgde een doubleheader op zaterdag. Albies opende daar het bal in de eerste wedstrijd met een productieve uit. Zelf bereikte hij de honken niet, maar Sean Murphy zette Atlanta op voorsprong. Het bleek de aanzet tot een betrekkelijk simpele 7-1 overwinning. De Braves hadden nu de smaak blijkbaar te pakken, want de tweede wedstrijd van die zaterdag ging met 8-6 naar de thuisploeg. Ozzie Albies was 1-for-4 maar wist zich niet op het scoreformulier te slaan. Dit was zondag in de series finale evenmin het geval. In de zesde inning kwam de tweedehonkman door met zijn vijftiende double van dit jaar, maar weer zat een run of RBI er niet in. Het deerde Atlanta niet. Zij wonnen voor de vierde keer in vijf wedstrijden en dit keer (opnieuw) met 7-1.

…BETER TEGEN METS

De Marlins kijken met een schuin oog nog naar de wildcards, maar na deze serie maakten zij weer even pas op de plaats. Bij de volgende tegenstander van Atlanta ligt de lat veel hoger. Tot vorige week waren de New York Mets de trotse koploper in de NL East. Niet alleen verloren ze door hun 7-game losing streak (en slechts één winstpartij uit de laatste twaalf) de koppositie aan de Phillies, maar ook een wildcard komt zelfs serieus in gevaar. Al die opgekropte frustraties kwam er dinsdag uit tegen de Braves. Met 13-5 gingen de Mets er met de zege vandoor en riepen zo die ontluisterende reeks nederlagen een halt toe.

Met 2-for-4 en een run verliep dat duel voor Albies helemaal niet zo verkeerd. De tweedehonkman had ’t namelijk veel moeilijker in de tweede ontmoeting. Bij een 0-6 achterstand na twee innings dreigde een volgende verliespartij, maar 9 runs in de vierde – met onder meer een grand slam van Michael Harris II – kantelde deze wedstrijd volledig. Albies was dan wel 0-for-5 maar dat nam de infielder maar even op de koop toe. Zeker omdat hij in de series finale van enorme waarde was voor de bezoekers!

Eerst was daar in de vierde inning zijn tiende homerun van dit jaar. Albies bracht daarmee het evenwicht terug in dit duel, waarin voor het eerst deze week de runs duurder waren. Dat laatste gold echter niet op de momenten dat Ozzie Albies aan slag kwam. Met een RBI-single in de zesde inning zette hij de Braves op een 2-1 voorsprong en met een RBI-double in de achtste deed hij dit opnieuw bij een 3-3 tussenstand. Met die RBI bepaalde Albies achteraf de einstand op 4-3 en hadden de Braves voor de tweede keer binnen een week een divisierivaal te pakken. Zelf zijn ze kansloos voor de play-offs, maar op deze manier verpesten ze wel het seizoen van de rivalen.

XANDER BOGAERTS (SS, San Diego Padres)

SEASONSTATS: 433 AB, .268/.337/.400, .736 OPS, 56 R, 43 RBI, 27 2B, 10 HR, 19 SB, 104 OPS+

De San Diego Padres lieten een bedrijvige trade deadline volgen door goede resultaten tegen respectievelijk St. Louis en Arizona. Het bracht Xander Bogaerts en consorten tot op schootsafstand van de ongenaakbaar geachte LA Dodgers in de NL West. Die divisietitel is een mooie bijkomstigheid op weg naar het grote doel dit najaar. De Padres mogen daar al wel over gaan dromen, want in de wildcard-race hebben zij al een mooie buffer opgebouwd. In het weekend van 8 augustus mochten ze zich meten met een ander team in topvorm. Een serie die voor met name Xander Bogaerts erg bijzonder was. Zijn oude liefde uit Boston kwam namelijk naar Petco Park.

Bogaerts was de Red Sox al wel eerder tegengekomen, maar tot veel succes had dat nog niet geleid. Wat dat betreft, paste die eerste wedstrijd van dit drieluik uitstekend in dat plaatje. Boston toonde ook aan de westkust hun goede vorm, won met 10-2 en hield Xander Bogaerts met 0-for-3 van de honken. Dat was heel anders in de tweede ontmoeting. Bij zijn eerste at-bat keken de Padres aan tegen een 0-1 achterstand, maar die werd door de kortestop in één klap goedgemaakt. Letterlijk. Zijn tiende homerun vloog in de tribunes van het linksveld en was slechts één van de wapenfeiten van Bogaerts deze dag.

Na vier wijd zou hij in de vijfde inning de Padres op een 4-3 voorsprong zetten, maar zijn belangrijkste run moest toen nog komen. Bij een 4-4 stand in de tiende inning was Xander Bogaerts de man die deze inning begon op het tweede honk. Een RBI-single van Ramon Laureano was genoeg om hem over de thuisplaat te krijgen voor de 5-4 zege. Zo productief als zaterdag zou Bogaerts zondag in de series finale niet zijn. Echter was hij in de zesde inning met een RBI-single en een run wel weer belangrijk voor San Diego. De Padres legden in die inning de basis voor wat uiteindelijk een 6-2 overwinning werd. Zij trokken daarmee deze serie tussen twee teams in vorm naar zich toe en Xander Bogaerts weet dat hij ook tegen zijn oude liefde belangrijk kan zijn.

KOPLOPER!

Dit was voorlopig weer even de laatste thuiswedstrijd voor de Padres, want de ploeg wachtte weer een road trip. Een best pikante trip, want deze begon in San Francisco en hield daarna halt in LA tegen de Dodgers. Niet alleen twee divisierivalen, maar ook nog twee series op het grondgebied van Californië. Het drieluik tegen de Giants begon in elk geval goed. Voor de Padres dan. Xander Bogaerts kon met 0-for-4 niet imponeren, maar desondanks werd er “gewoon” weer gewonnen: 4-1.

Met een double in zijn eerste at-bat had Bogaerts in de tweede ontmoeting al vlot zijn revanche te pakken. Of in elk geval een beetje dan. Het was zijn enige hit in vier at-bats en hoewel het geen resultaten opleverde, werden de Giants opnieuw geklopt: 5-1.  Een leuke bijkomstigheid was hier dat de Padres dankzij deze overwinningen nu op gelijke hoogte waren gekomen met de Dodgers in de NL West. Die hadden het knap lastig tegen de buren van de Angels en voor de Friars zou het zelfs nog mooier worden.

In de series finale was Xander Bogaerts 1-for-4 met een double en een walk. Die walk leverde in de tweede inning al een run op en ook na zijn tweehonkslag in de vijfde kon Bogaerts de thuisplaat oversteken. San Diego legde met 7 runs in de tweede al de basis voor een grote overwinning. Met 11-1 onderstreepten zij nog maar eens hun dominantie in deze serie én door de nederlaag van de Dodgers tegen de Angels waren de Padres na dit drieluik de nieuwe koploper in de NL West. Het is niet voor het eerst dit seizoen dat ze die lijst aanvoeren, maar dat ze dit nu doen na een achterstand van 8.5 gewonnen wedstrijden op 2 juli maakt het wel extra knap.

KENLEY JANSEN (CL, Los Angeles Angels)

SEASONSTATS: 46.0 IP, 4-2 (23 SV-1 BS), 2.74 ERA, 1.000 WHIP, 3.63 FIP, 15 R, 14 ER, 13 BB, 45K, 154 ERA+

Als het gaat om ’t postseason is de situatie voor de LA Angels nog niet uitzichtloos. Zeker niet als we de huidige stand van zaken vergelijken met die in voorgaande jaren. De rode kant van LA kan zich echter ook geen slechte series meer veroorloven. Hun achterstand op de teams die nu een wildcard-plek bezetten is niet overdreven groot, maar aan de andere kant moeten de Angels nog wel een hoop concurrenten voorbij. Vorig weekend troffen de Halos een tegenstander die dergelijke zorgen niet heeft. Waar de Detroit Tigers een paar jaar geleden nog het lachtertje van de league waren, daar zijn ze nu de trotse koploper in de AL Central. En na Toronto de ploeg met het beste winstpercentage in de AL.

De Angels hadden ook graag zo’n powerhouse willen zijn, maar voorlopig moeten ze het doen met de wetenschap dat ze de echte krochten van MLB verlaten hebben. Een schrale troost voor de franchise, die vorige week vrijdag de eerste ontmoeting met 5-6 aan de Tigers moest laten. Voor LA op dat moment de derde nederlaag op rij en de zesde in de laatste acht wedstrijden. De tweede wedstrijd in Detroit verliep een stuk beter voor de Angels. Mede dankzij 3 RBIs van elk Taylor Ward en Jo Adell kon Kenley Jansen met een comfortabele 7-4 voorsprong aan zijn negende inning beginnen. Comfortabel omdat de closer praktisch niets meer weggeeft en eind juni voor het laatst een run incasseerde.

DOMINANT

Die goede lijn trok Kenley Jansen door in Detroit. Hij liet het geen moment spannend worden en had slechts 12 pitches nodig om de overwinning veilig te stellen. Op zijn route pakte hij ook nog even 2 strikeouts mee en vinkte Jansen zijn 21e save van dit jaar af. En zijn 468e in zijn indrukwekkende loopbaan. Echter was Kenley Jansen nog niet klaar deze week. Nog lang niet zelfs! Er stond voor hem een beladen drieluik met de Dodgers op het menu en de Oranje-international zou zijn grote liefde flink pijn doen deze week.

Dat begon al op maandag 11 augustus. De Dodgers hadden afgelopen weekend hun serie tegen de Blue Jays gewonnen en kwamen dus met veel vertrouwen naar Angel Stadium of Anaheim. Dat vertrouwen kreeg direct een knauw door de 7-4 zege van de Halos. Kenley Jansen mocht al op de eerste dag van deze serie aan de bak en verspilde totaal geen energie. Michael Conforto en Alex Freeland werden met drie slag aan de kant gezet en Alex Call was de snelle derde nul. Dit alles kostte de closer slechts 9 pitches.

EINDE VAN EEN STREAK

We moesten nu al meer dan 20 wedstrijden en bijna 2 maanden terug voor de laatste run die Kenley Jansen toestond. Aan die mooie reeks van de closer kwam dinsdag echter een einde. Niemand minder dan Shohei Ohtani nam bij een 5-5 stand in de negende inning een bal van Jansen diep voor een homerun. Met andere sterren als Mookie Betts, Freddie Freeman en Teoscar Hernandez had Jansen dan weer veel minder moeite. Hij kreeg in de gelijkmakende negende inning hulp van zijn aanval, die er extra innings uit wist te slepen. Daarin gingen de Angels het beste met hun kansen om en wonnen zo ook dit duel: 7-6.

Voor aanvang van de series finale wisten de Dodgers dat ze hun koppositie in de divisie moesten delen. Of dit voor extra motivatie zorgde, weten we niet maar de bezoekers kwamen in elk geval goed uit de startblokken. Na vier innings hadden de Dodgers een 5-2 voorsprong. De Angels lieten dit niet op zich zitten en slaagden er zelfs in Jansen met een 6-5 voorsprong af te zetten in de negende inning. Het was de derde dag op rij dat de closer in actie kwam, maar zijn pitch count kon het wel lijden.

In Betts, Freeman en Will Smith zag Jansen opnieuw de top van de line-up tegenover zich. Voor de eerste twee had de closer slechts 4 pitches nodig. Smith was de laatste kans op succes voor de Dodgers én de laatste kans om een pijnlijke sweep af te wenden. Dit lukte niet. Kenley Jansen had 6 pitches nodig om ook hem opzij te zetten, de 6-5 veilig te stellen én zijn 470e save in MLB. Wat betreft de wildcards levert hen deze knappe sweep niet veel op. Nog altijd is de achterstand (5 gewonnen wedstrijden) best te overzien, maar er zijn daar nog veel meer kapers op de kust.

JURICKSON PROFAR (OF, Atlanta Braves)

SEASONSTATS: 164 AB, .244/.344/.421, .765 OPS, 29 R, 19 RBI, 9 2B, 6 HR, 5 SB, 114 OPS+

Waar zijn team die serie en sweep tegen de Brewers snel wilde vergeten, daar waren er voor Jurickson Profar wel degelijk lichtpuntjes. De 32-jarige outfielder uit Willemstad liet in die drie wedstrijden twee keer zijn spierballen rollen en zorgde met die homeruns in elk geval nog voor een beetje vertier op de tribunes. In de serie tegen de Marlins zou Profar zich opnieuw laten zien. Niet zozeer met een homerun of mooie hit, maar wel met een fenomenale defensieve actie. Dat was echter pas in de derde wedstrijd van de vijf. Profar liet zich daarvoor ook al zien en had met 2 runs een aardig aandeel in de 8-6 overwinning op donderdag 7 augustus.

CATCH OF THE YEAR?

Profar was die eerste wedstrijd weer de leadoff hitter van de Braves en deed precies dat wat van hem werd verwacht. Tot een hit kwam hij dan wel niet, maar dankzij twee walks kon hij wel twee keer scoren. Onze landgenoot lijkt er een traditie van te maken dat hij homeruns slaat in wedstrijden die verloren gaan. Hij deed dit tegen Milwaukee en hij deed dit vorige week vrijdag tegen Miami opnieuw. Zijn zesde homerun van ’t seizoen bleek de enige run in een wedstrijd die met 1-5 verloren ging.

Die homerun was leuk op vrijdag. Het échte hoogtepunt voor Jurickson Profar moest toen echter nog komen. Zaterdag kruisten de Braves en Marlins twee keer de degens, maar veel beter dan die magistrale catch van Profar in ’t eerste duel werd het niet. Deze geweldige vangbal, waarmee hij een homerun voorkwam, toverde niet alleen een lach op het gezicht van Profar, maar op die van alle Braves. Zowel op het veld als daarbuiten. Daarbij dwong de outfielder ook nog eens twee keer vier wijd af en scoorde hij een run op weg naar een mooie 7-1 zege. Productiever was hij in ’t tweede deel van de doubleheader. Profar was 1-for-3 met twee keer vier wijd én 2 runs. Dankzij een 8-6 overwinning sweepten de Braves deze zaterdag die doubleheader.

Dat Profar ook nog altijd zelf runs binnen kan slaan, bewees hij zondag. Bij een 1-1 stand in de vijfde inning was zijn RBI-double genoeg om Nacho Alvarez Jr. vanaf het eerste honk te laten scoren. De Oranje-international kon na een wild pitch zelf even later de 3-1 over de thuisplaat lopen. Jurickson Profar sloot de serie van vijf af met 4 hits in 16 AB’s, scoorde 8 runs, noteerde 2 RBIs en een homerun, maar dat alles kon qua schoonheid niet tippen aan die fenomenale catch…

NOG EEN METS-KILLER…

Na een rustdag op maandag was het daarna weer back to business voor Profar en de Braves. De outfielder wachtte niet lang voor hij zijn naam op ’t scoreformulier zette. Hij kwam via vier wijd op de honken en opende in de eerste inning van de eerste wedstrijd direct de score. Middels een productieve out kreeg hij later ook nog een RBI op z’n naam, maar dat alles mocht niet baten. De Mets lieten zich na zeven nederlagen op rij het zoet van een overwinning goed smaken en wonnen met 13-5.

De tweede ontmoeting werd de wedstrijd van Jurickson Profar. Soort van dan. Bij een 0-6 achterstand leken de Braves kansloos, maar mede dankzij een 3-run RBI-double in de vierde inning van Profar kwamen ze ijzersterk terug. Het bleek de aanzet tot een geweldige inning voor Atlanta. Waar het aan ’t begin van die inning nog 0-6 stond, prijkte er daarna 9-6 op het scorebord in het voordeel van de bezoekers. Met 3-for-5, een double, 3 RBIs en een run had onze landgenoot een flink aandeel in de uiteindelijke 11-6 overwinning.

Donderdag was het een andere Oranje-international die de schijnwerpers zocht. Albies leidde de Braves naar een 4-3 overwinning in een duel waarin Profar 1-for-5 aan slag was. Met 6 hits in zijn laatste vier wedstrijden heeft Jurickson Profar aardig gewerkt aan zijn slaggemiddelde. Dankzij z’n goede tweede wedstrijd tegen de Mets kwam dit na deze serie voor het eerst deze maand weer boven de .240 uit.

CEDDANNE RAFAELA (CF, Boston Red Sox)

SEASONSTATS: 406 AB, .259/.300/.436, .736 OPS, 65 R, 52 RBI, 24 2B, 14 HR, 18 SB, 102 OPS+

Aan het begin van deze maand leek Ceddanne Rafaela zijn ritme weer gevonden te hebben. Vlak voor de All-Star break stond er geen enkele maat op de rappe outfielder, maar na die ingelaste pauze wilde het aanvankelijk maar niet vlotten. Tegen de Royals was het wat Rafaela betreft ook niet om over naar huis te schrijven, waardoor hij zich tegen de Padres ongetwijfeld opnieuw wilde bewijzen. Of opnieuw wilde uitvinden, het is maar hoe je ’t bekijkt.

Hij stond in deze serie dus tegenover een speler met wie Ceddanne Rafaela over ruim een half jaar samen speelt voor het Koninkrijksteam. Bondscoach Andruw Jones maakte onlangs al bekend dat Bogaerts, maar ook Rafaela zijn deelname aan de World Baseball Classic heeft toegezegd. Al kan Boston daar eventueel nog voor gaan liggen natuurlijk, maar dat wordt niet verwacht.

RITME NOG NIET GEVONDEN

Hun jonge outfielder mocht dan even in een dipje zitten, maar dat weerhield de Red Sox er de laatste weken niet van wedstrijd na wedstrijd te winnen. Vorige week vrijdag wisten ook de Padres deze opmars niet te stuiten. Aan slag was Ceddanne Rafaela 0-for-4 met een walk. Een walk die door een 3-run RBI-double van Connor Wong meedogenloos werd afgestraft. Zo had ook Rafaela zijn aandeel in deze duidelijke 10-2 overwinning op dat andere team in vorm, de Padres.

Ook in de tweede ontmoeting liet Rafaela van zich horen. Zijn enige hit in vier at-bats kwam in de negende inning. Bij een 3-4 achterstand zorgde Rafaela voor wat druk met een leadoff-single. En liet dit volgen door een gestolen honk. Een RBI-double van Roman Anthony kreeg Rafaela vervolgens over de thuisplaat voor het gelijkmakende punt. Helaas voor Boston verpestte hun voormalig speler én toekomstig teamgenoot van Rafaela, Xander Bogaerts, deze comeback door in de tiende inning alsnog de Padres aan de winst te helpen. Veel minder spannend was het in de series finale. San Diego won vrij eenvoudig met 6-2 en hield Rafaela (0-for-4) van de honken.

EN OOK HOUSTON TE STERK

Het werd er daarna niet eenvoudiger op voor de BoSox. Hun volgende tegenstander wachtte alweer op hen en dit keer waren dat de Houston Astros. Oftewel, de koploper in de AL West. Op maandag 11 augustus kwamen de Red Sox in Houston net tekort. Na een 2-7 achterstand zetten zij nog een knappe achtervolging in, maar verder dan 6-7 kwamen ze niet. Eén van de vier runs in de productieve zevende inning werd gescoord door Rafaela. De outfielder was bedrijvig getuige zijn 1-for-3 met een double, een run, een walk en een gestolen honk maar genoeg voor een overwinning was het dus niet.

Met 1-for-5 en een run stond Rafaela ook dinsdag weer op het scoreformulier. In dit geval was hij lang niet de enige van zijn ploeg, want de Red Sox hadden het geweldig op de heupen. Na vijf innings stond er slechts 2-0 in het voordeel van Boston op het bord, maar daarna gingen de Red Sox los. De teller stokte bij 14-1 en zo was de stand in deze serie weer in evenwicht. Helaas werd Boston de winst in deze serie niet gegund. Met een RBI-single in de tweede inning bewees Rafaela dit nog niet verleerd te zijn, maar achteraf was het de enige run namens de bezoekers. Houston zette er daar 4 tegenover en won deze rubber game met 4-1.

OVERIG NIEUWS

BREW CREW VOEDT DE INNERLIJKE MENS

Niet de LA Dodgers, niet de New York Yankees en zelfs niet de Toronto Blue Jays zijn momenteel in het bezit in het beste record in baseball. Nee, die eer valt te beurt aan een team dat onder leiding staat van Pat Murphy, oud-bondscoach van de Nederlandse honkballers. Murphy was bondscoach tijdens die historische zege op Cuba tijdens de Spelen van 2000. Nu, 25 jaar later, is Murphy opnieuw onderdeel van een stukje geschiedenis. Zijn Milwaukee Brewers wonnen woensdag voor de twaalfde keer op rij. Daarmee deden ze niet alleen zichzelf, maar ook de fans een groot plezier.

Ergens in de jaren veertig beloofde George Webb Restaurants gratis hamburgers als het minor league-team in Milwaukee 17 keer op rij won. De keten liet dit aantal in 1953 zakken naar 13 overwinningen, maar dat lukte de toenmalige Milwaukee Braves niet in de 13 seizoenen die ze in de stad speelden. In 1970 verhuisden de Brewers vanuit Seattle naar Milwaukee en stelde George Webb Restaurants de eisen nog weer iets bij. Twaalf overwinning op rij waren nu genoeg.

Afgelopen woensdag, dankzij de 12-5 zege op Pittsburgh, was het weer eens zo ver. Voor de derde keer in 55 jaar tikten de Brewers een 12-game winning streak aan. Het kost de keten een hoop geld – en hamburgers – maar levert daarnaast ook een hoop publiciteit op. Dat was een leuk feestje, maar gezien de huidige vorm en kracht van dit team zit er in het najaar nog veel meer in het vat!

Cover photo: Todd Kirkland

NFL 32-in-32 | Cincinnati Bengals: Defense is blok aan het been

Marc Dorenbos
-
0
NFL 32-in-32 | Cincinnati Bengals: Defense is blok aan het been

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 17 het team waarvan de offense en defense verschillen als dag en nacht: de Cincinnati Bengals.

Je kunt één ding met zekerheid zeggen over het afgelopen jaar van de Bengals: spectaculair waren de wedstrijden zeker. Joe Burrow speelde als een MVP, Ja’Marr Chase haalde de triple crown binnen als receiver. De offense wist met regelmaat grote puntenaantallen op het bord te zetten. Het probleem: de defense. Met uitzondering van Trey Hendrickson was het simpelweg niet goed genoeg. Het leidde tot een 9-8 record en het missen van de play-offs. Onacceptabel met zo veel offensief talent. Defensive coordinator Lou Anarumo moest het veld ruimen, maar of dat de zaken gaat helpen dit jaar is twijfelachtig.

FREE AGENCY

De belangrijkste naam deze free agency was die van Trey Hendrickson. Hij leidde de league afgelopen jaar in sacks met 17.5 en was het eenzame lichtpuntje van de defense. Hendrickson wil betaald worden als een van de beste spelers op zijn positie, iets wat de Bengals vooralsnog weigeren. Hendrickson diende een trade request in, waar vooralsnog ook niks mee is gebeurd. Het is afwachten wat er met hem gebeurt. Duidelijk is wel dat de Bengals hem nodig hebben als ze iets willen klaarspelen.

De Bengals namen afscheid van guard Alex Cappa (Raiders), defensive tackle Sheldon Rankins (Texans), linebacker Germaine Pratt (Raiders), cornerback Mike Hilton (Dolphins) en running back Zack Moss (geen team) als opvallendste spelers. Daarvoor kwamen tight end Noah Fant (Seahawks), quarterback Desmond Ridder (Raiders) en oude bekende running back Samaje Perine (Chiefs) als opvallendste namen voor in de plaats.

Het grote werk werd verzet bij de wide receivers. Chase (4y/$161m) en Tee Higgins (4y/$115m) kregen dikke, nieuwe contracten voorgeschoteld. De Bengals hebben daarmee de duurste receiver room in de NFL. Ook tight end Mike Gesicki (3y/25.5m) en defensive tackle B.J. Hill (3y/33m) verlengden.

NFL DRAFT

De eerste pick van de Bengals in de draft deed de afgelopen maanden het meeste stof opwaaien. Niet vanwege de pick an sich. Het is duidelijk dat Texas A&M edge rusher Shemar Stewart talent heeft. De problemen begonnen na de pick. De Bengals wilden sleutelen aan bepaalde garanties in zijn rookie contract, waar Stewart het niet mee eens was. Het geschil duurde maanden. Maanden waarin Stewart niet op het trainingsveld stond. Op een bepaald moment werd het zelfs een optie dat Stewart terug ging naar college en dat de Bengals voor aap zouden staan. Uiteindelijk tekende Stewart eind juli dan toch ten langen leste zijn contract. Broodnodig voor de Bengals, die in Hendrickson al een edge rusher missen op het moment.

South Carolina linebacker Demetrius Knight werd in de tweede ronde gekozen. Na het afscheid van Pratt lijken er voor hem ook voldoende snaps in te zitten komend jaar. Derde ronde pick Dylan Fairchild, een offensive lineman uit Georgia, lijkt eveneens een basisplek te kunnen verwachten. De guards waren afgelopen jaar bijna de zwakste schakel van de Bengals, en de Georgia-alumni moet dat probleem oplossen.

Met de overige drie picks kozen de Bengals voor Barrett Carter (linebacker, Clemson), Jalen Rivers (tackle, Miami) en Tahj Brooks (running back, Texas Tech).

Bengals Depth Chart 2025

OFFENSE

Aan de offense lag het niet afgelopen jaar. Joe Burrow moest traditiegetrouw even los komen, maar was daarna bij vlagen onnavolgbaar. Toen de kruitdampen opgetrokken waren: 4918 yards, 43 touchdowns. Ja’Marr Chase was zijn secondant: 127 receptions, 1708 yards, 17 touchdowns. Alle drie leidend in de NFL, dus de triple crown ging naar Chase.

Nu Burrow, Chase en ook Tee Higgins vastliggen, hebben de Bengals hun belangrijkste spelers in de offense voorlopig bij zich voor de lange termijn. De derde receiver is vooralsnog Andrei Iosivas. Daarachter staat Jermaine Burton, die afgelopen jaar door meermaals te verzaken, weinig speelde.

De RB1 is Chase Brown. Brown is bliksemsnel en was afgelopen jaar al duidelijk de eerste running back. De hoop is dat hij zich doorontwikkelt. Mike Gesicki was afgelopen jaar een degelijke tight end, en kreeg een contractverlenging. Daarmee hebben de Bengals eindelijk een tight end die het langer dan een jaar volhoudt sinds het vertrek van C.J. Uzomah.

De offensive line was afgelopen jaar wederom een zorgenkindje. Dat lag met name aan de guards. Met rookie Fairchild en free agent Lucas Patrick hopen de Bengals dat probleem opgelost te hebben. Betrouwbare center Ted Karras vervolledigt het trio in het midden. Tackles Orlando Brown Jr. en Amarius Mims zijn reusachtig en getalenteerd, maar hebben beide nog al eens problemen met blessures.

DEFENSE

Het is geen hot take om te stellen dat de Bengals de slechtste defense in de NFL hebben. Het spaarzame lichtpunt afgelopen jaar was Trey Hendrickson. Het is te hopen dat hij dit jaar speelt ten midden van alle contractperikelen. Aan de andere kant staat op de depth chart vooralsnog Joseph Ossai als edge rusher, maar het is afwachten hoe lang dat duurt nu Shemar Stewart eindelijk zijn contract heeft getekend. De signalen vanuit het Bengals training camp zijn dat Stewart het Ossai wel eens lastig kan gaan maken.

De defensive tackles zijn B.J. Hill en voormalig Packer T.J. Slaton. De run defense van de Bengals was afgelopen jaar middelmatig. Het vertrek van D.J. Reader twee jaar geleden is nog niet voldoende opgevangen. Linebackers zijn veteraan Logan Wilson en rookie Demetrius Knight.

De secondary van de Bengals was afgelopen jaar een gewillig slachtoffer van pass-heavy teams. Safeties Jordan Battle en Geno Stone wisten het niet te bolwerken. Datzelfde gold voor cornerbacks D.J. Turner, Cam Taylor-Britt en Mike Hilton. De vervanger van de vertrokken Hilton is voormalig first-round pick Dax Hill. Dat het verder dezelfde namen zijn, geeft de Bengals-fans niet direct hoop.

CONCLUSIE

De wedstrijden van de Bengals zullen ook dit jaar waarschijnlijk weer spektakelstukken worden. Als Cincinnati dit jaar wel de play-offs wil halen, zal de offense simpelweg enorme puntentaantallen op het bord moeten krijgen. Ook dit jaar valt er van de defense weinig te verwachten. De Bengals zijn getalenteerd genoeg om in de race te blijven om de play-offs, maar de waarheid is even simpel als hard: met deze defense hoeft er niet aan een Super Bowl gedacht te worden.

Voorspelling: 9-8

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Kareem Elgazzar/The Enquirer/USA TODAY NETWORK

NFL 32-in-32 | Arizona Cardinals: tijd om te oogsten

Toon Aerts
-
0
NFL 32-in-32 | Arizona Cardinals: tijd om te oogsten

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 16 het team dat in jaar 3 van de rebuild eindelijk wil oogsten: de Arizona Cardinals.

We voorspelden een matig seizoen voor de Cardinals vorig jaar en al bij al werd het dat ook, al was het voor het tweede jaar op rij een beetje beter dan verwacht. In 2023 begonnen Head Coach Jonathan Gannon en General Manager Monti Ossenfort aan hun avontuur in de woestijn. In 2025, in hun derde seizoen met de touwtjes in handen, willen ze eindelijk oogsten wat ze al twee jaar aan het zaaien zijn. Het is stilaan tijd dat dit team de volgende stap zet en die stap is een nieuwe trip naar de play-offs.

FREE AGENCY

Bijna alle aandacht in Free Agency ging bij de Cardinals naar de defense. Met name de run defense was pover vorig seizoen en dus werd er flink geïnvesteerd in de defensive line. Dalvin Tomlinson komt over van de Browns en tekende een tweejarig contract ter waarde van 29 miljoen dollar. Ook Calais Campbell (Dolphins) komt de D-line versterken en doet dat voor 5,5 miljoen dollar. Hij keert na 8 jaar terug naar het team dat hem gedraft heeft. Het grootste contract ging naar pass rusher Josh Sweat, die met een Super Bowl bij de Eagles op zak zich nu mag opmaken voor 4 jaar in Phoenix, waar hij 76,4 miljoen dollar zal gaan verdienen.

Offensief zijn er geen grote nieuwe namen gehaald. Jacoby Brissett zal als doublure dienen voor Kyler Murray. Hij komt over van de New England Patriots. Voorts was er met name de opzienbarende contractverlenging voor tight end Trey McBride, die de komende vier jaar op zo’n 76 miljoen dollar mag rekenen. Daarmee maakten de Cardinals van McBride de best betaalde tight end op het moment van de handtekening (intussen heeft George Kittle in San Francisco een nog iets lucratiever contract getekend, red.).

NFL DRAFT

Ook in de NFL Draft lag de focus bijna uitsluitend op de defensie. Van de zeven draft picks gingen er maar liefst zes naar verdedigers. In de eerste ronde viel de keuze op Walter Nolen III, de All-American DT uit Ole Miss. Nolen zorgt voor keuzemogelijkheden op de D-Line waar eerder ook al via Free Agency stevig in geïnvesteerd werd. In de tweede ronde kwam cornerback Will Johnson uit Michigan. Hij gleed weg op de draft boards vanwege zorgen over zijn blessuregeschiedenis, maar mits hij fit blijft, kan hij wellicht meteen op veel speeltijd rekenen.

Linebackers Jordan Burch (Oregon) en Cody Simon (Ohio State) zijn in de eerste plaats gekozen als versterkingen in de breedte, al zullen de verwachtingen voor Cody Simon als defensieve MVP van de National Championship Game toch vrij hooggespannen zijn. De enige offensieve draftkeuze was guard Hayden Conner uit Texas. Hij werd gekozen in de zesde ronde.

2025 Cardinals Depth Chart

OFFENSE

Kyler Murray begint alweer aan zijn zevende seizoen als quarterback van de Cardinals. De #1 overall pick uit 2019 begon als een komeet aan zijn NFL-carrière, met een verkiezing tot Offensive Rookie of the Year en nadien twee opeenvolgende Pro Bowl-selecties. Nadien kende Murray echter een sterke terugval, mede door blessures, en een vermeende Call of Duty-verslaving. Vorig seizoen ging het opnieuw wat beter voor Murray -althans voor de bye week- en dus is de hoop bij Arizona groot dat hij alsnog zijn status als #1 overall pick waarmaakt.

Aan wapens in ieder geval geen gebrek bij de Cardinals. Vooreerst is er dus Trey McBride die één van de beste tight ends in de NFL is vandaag. Verder is het uitkijken naar het tweede seizoen van wide receiver Marvin Harrison Jr. Zijn rookieseizoen viel enigszins tegen, afgezet tegen de torenhoge verwachtingen. Maar aan zijn talent hoeft niemand te twijfelen. Verder zorgt Michael Wilson voor een prima tweede optie en is er een uitstekend backfield met de heroplevende James Conner en het jonge talent Trey Benson.

Wil Murray opnieuw een dual threat quarterback zijn, dan zal hij een sterke offensive line voor zich moeten hebben. Dat ziet er alvast gedeeltelijk goed uit, vooral aan de linkerkant. Paris Johnson, eerste ronde pick uit 2023, is een zekerheid op left tackle. Evan Brown en Hjalte Froholdt bevolken de interior en zullen ongetwijfeld voor de nodige bescherming zorgen. Enkel de rechterkan van de lijn is een twijfelgeval. Kan Jonah Williams dit seizoen wel fit blijven?

DEFENSE

Zoals gezegd hebben de Cardinals bijna al hun vrije middelen in de defensie gestoken dit offseason. Dat was nodig, want in bijna alle categoriën waren de Cardinals in de onderste helft van het klassement te vinden. Vooral de D-line zal er in de 3-4-defensie van Nick Rallis helemaal anders uitzien, met Dalvin Tomlinson en de terugkerende Calais Campbell. Darius Robinson, de eerste ronde pick van de Cardinals vorig jaar, kan er maar wel bij varen. Ook de groep linebackers kreeg een upgrade. Josh Sweat is een instant upgrade en zal de pass rush op sleeptouw nemen. Baron Browning hoopt te kunnen profiteren van zijn présence.

De secondary staat of valt bij safety Budda Baker. Hij totaliseerde vorig seizoen maar liefst 164 tackles en deed er ook nog 2 sacks bovenop. Garrett Williams plukte 2 intercepties en is de vaste nickelback, terwijl het op cornerback vooral uitkijken wordt naar hoe de rookie Will Johnson het zal doen. Bij de cornerbacks is het woord duidelijk aan de jeugd!

CONCLUSIE

Het ziet ernaar uit dat de Cardinals opnieuw een stukje beter geworden zijn dan afgelopen seizoen, althans op papier. Er is vol ingezet op het upgraden van de defense en op het behouden van de offense. Dit moet het jaar van Jonathan Gannon en Kyler Murray worden. Beide heren moeten wel eindelijk een antwoord vinden op het meest prangende vraagstuk in de woestijn: Hoe krijgen we consistentie in de prestaties? Het feit dat de Cardinals tegen zowel de NFC South als de AFC South mag aantreden dit seizoen, kan ze al een flink eind op weg helpen.

Voorspelling: 9-8

FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we — indien mogelijk — bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Cardinals: Jasper Groot

“Je vroeg me om te voorspellen wat de Arizona Cardinals ervan gaan maken dit seizoen. Nou, dat is dit jaar een bijzonder lastige vraag. De NFLPA gaf ze de laagste score van alle teams in hun jaarlijkse rapport: slechte faciliteiten, matige medische zorg, twijfelachtige coaching en een eigenaar die bekendstaat als gierigste van de league. Niet bepaald een recept voor succes.

Toch zijn er ook positieve geluiden. Spelers lijken nog steeds door het vuur te gaan voor head coach Jonathan Gannon, en GM Monti Ossenfort krijgt lof voor zijn draftbeleid. De Cardinals hebben in de afgelopen drie jaar maar liefst 14 picks gebruikt in de eerste twee dagen van de draft, en nu is het moment waarop dat zijn vruchten af moet gaan werpen. De offense, inmiddels in het derde jaar onder dezelfde coordinator, zou solide moeten zijn. Marvin Harrison Jr. lijkt klaar voor zijn echte breakout, en de hoop is dat hij dit jaar meer chemie ontwikkelt met Kyler Murray. Dat is ook nodig: vorig seizoen haalde Harrison slechts twee keer de 100-yard grens in 17 wedstrijden. Onder de radar vliegt (bijna letterlijk) Xavier Weaver, een rappe undrafted free agent.

De defense zou dit jaar het verschil moeten maken. In de draft kwamen DL Walter Nolen (1e ronde) en CB Will Johnson (2e ronde) erbij. Plus EDGE Jordan Burch, die in preseason al indruk maakt. Ook Darius Robinson, die vorig jaar tot 6 games kwam door een blessure, is terug. In free agency kwamen good old Calais Campbell en Super Bowl-winnaar Josh Sweat het team versterken. De secondary, met Budda Baker, Jalen Thompson en Dadrion Taylor-Demerson, wordt zelfs genoemd als een top-10 unit.

Terwijl de pundits zeggen dat de Cards dit jaar voor het eerst sinds 2021 de play-offs kunnen gaan halen, ben ik voorzichtiger. Kyler Murray blijft voor mij een vraagteken. Zoals ze bij Around the NFL zouden zeggen: hij zit precies op de Dalton Scale. Als je QB slechter is dan Murray, heb je een probleem. Is hij beter, dan zit je goed. Maar als hij precies Murray is? Tja. Misschien dat hij met het vijfde makkelijkste schedule van de league toch wat kan laten zien. De eerste drie wedstrijden zijn tegen de Saints, Panthers en 49ers — niet onoverkomelijk.

Ik hoop op een verrassing, maar ik zet mijn geld nog niet op een play-off-run. Al zou het me niet verbazen als ze ons positief verrassen.”

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Norm Hall/Getty Images

1...535455...803Pagina 54 van 803

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU