Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 12 het team waar men de investeringen van afgelopen jaren uitbetaald wil zien: de New York Giants.
Het is één van de meest bekende en waardevolle sportclubs in de wereld, maar de laatste jaren zijn van een bedenkelijk niveau. De New York Giants kennen één van hun slechtste periodes in franchise geschiedenis en willen daar dit seizoen mee afrekenen. De afgelopen seizoenen werd gestaag gewerkt aan solide aanvallende en defensieve units met enkele uitblinkers. Neem bijvoorbeeld running back Saquon Barkley, linebacker Blake Martinez, maar ook cornerback James Bradberry. Dit betaalde zich al een beetje uit met een 5-3 reeks als afsluiter van het vorige seizoen.
De blessure van Barkley gooide vorig jaar roet in het eten voor de gehele offense. Quarterback Daniel Jones had het bijvoorbeeld zwaarder omdat de aandacht niet afgeleid kon worden door Barkley. Voor 2021 is het roster op meerdere punten versterkt en Barkley keert terug. Indien de Giants gevrijwaard blijven van blessures bij hun sterkhouders kan er zo maar een winning season inzitten voor Big Blue.
FREE AGENCY
Ondanks positieve ontwikkelingen in 2020 ten opzichte van het seizoen ervoor waren er nog genoeg needs voor de Giants in free agency. Een echte nummer één wide receiver, meer diepte op running back en cornerback, flexibiliteit op tight end en een solide back-up quarterback werden geadresseerd. Een goede edge rusher staat nog op het verlanglijstje. In veteraan Kevin Zeitler (G) en Dalvin Tomlinson (DT) verloren de Giants twee sterke krachten; Tomlinson was zelfs captain. Ondanks dat hun vertrek zijn weerslag zal hebben op de twee linies kunnen de Giants het wel aan.
De noodzaak van een WR1 werd pijnlijk duidelijk door de blessure van Barkley. Daniel Jones moest roeien met de riemen die hij had en deed dat bij tijd en wijlen verdienstelijk. Om dit seizoen tegenstanders meer pijn te doen met een gevaarlijke aanval kwam Kenny Golladay. Hij wilde een steviger salaris en de Detroit Lions wilden vooral schoon schip maken. Daar maakten de Giants handig gebruik van. Daarnaast kwam met Kyle Rudolph een ervaren tight end en Devontae Booker is een solide back-up voor Barkley. Voor verdere diepte op de wide receiver positie kwam ook voormalig first round pick John Ross over van de Cincinnati Bengals.
In verdedigend opzicht “voltooiden” de Giants hun secondary. De komst van cornerback Adoree Jackson betekent namelijk dat we hier te maken hebben met één van de sterkste secondary’s in de NFL. Bradberry, Jabrill Peppers, Logan Ryan en Darnay Holmes waren immers al aanwezig; Jackson was het missende stukje. Verder werden er een boel linebackers aangetrokken om te compenseren voor het gebrek aan een echt sterke edge rusher. Ifeadi Odenigbo en Ryan Anderson zijn outside linebackers die als edge rusher iets kunnen betekenen. Inside linebackers Reggie Ragland en Devante Downs brengen extra diepte. Op posities waar geen echte versterking kon worden binnengehaald, lijkt de strategie om er zoveel mogelijk spelers tegenaan te gooien en te zien wat er blijft plakken.
NFL DRAFT
De New York Giants kregen een flinke vergoeding voor het afstaan van hun pick op #11 aan de Chicago Bears. Naast pick #20 in de 2021 NFL Draft, kregen ze ook #164 en een eerste en vierde ronde pick in 2022. Dat is goed nieuws voor New York aangezien de 2022 draft class een sterkere groep edge rushers heeft dan die van dit jaar. Met de twintigste pick kozen de Giants een target voor Daniel Jones: Kadarius Toney (Florida). Daar kun je er immers nooit genoeg van hebben. Toney speelde vorig jaar vooral vanuit de slotpositie, maar kan overal op het veld terecht; bijvoorbeeld ook in special teams.
In de tweede ronde ruilden de Giants wederom hun pick. Ditmaal werd #42 verscheept naar de Dolphins voor #50 en een pick in de derde ronde in 2022. Met hun pick in de tweede ronde kozen de Giants outside linebacker Azeez Ojulari (Georgia). Een keuze die ook in de eerste ronde niet misstaan had. De reden dat Ojulari zo ver viel, was door artritis na een knieblessure. Ondanks medische goedkeuring hadden teams er weinig vertrouwen in. De Giants kregen daardoor een groelbriljant van slechts 20 jaar oud in de tweede ronde.
Met hun derde pick gingen de Giants voor een cornerback: Aaron Robinson (Central Florida). Hiermee werd de sterk bezette secondary alleen maar dieper. Voor een vijfde ronde pick ruilden de Giants vijf plekken omhoog met de Broncos en wisten zo een tweede ronde talent in de derde ronde te pakken. Robinson is snel, sterk en kan zowel op de buitenkant als in de slot uit de voeten. In de vierde ronde werd de linebacker strategie van free agency doorgetrokken. Wederom werd een outside linebacker toegevoegd om de kans op een geschikte edge rusher te vergroten. Dit keer was het Elerson Smith (Northern Iowa); een speler die nog wat ontwikkeling kan gebruiken.
De laatste twee picks waren beide in de zesde ronde. Met running back Gary Brightwell (Arizona) werd diepte aan de positie toegevoegd met een speler die ook in special teams kan spelen. Barkley en Booker hoeven zich geen zorgen te maken, want Brightwell heeft nog veel tijd nodig. De laatste pick was cornerback Rodarius Williams (Oklahoma State). Ook voor hem ligt er waarschijnlijk een rol in special teams.
OFFENSE
Het was een moeilijk jaar voor quarterback Daniel Jones. Zelf was hij de tweede helft van het seizoen voornamelijk geblesseerd en in week 2 verloor hij Barkley. Daarnaast was de offensive line beperkt in staat om hem te beschermen en miste hij goede offensieve wapens. Dit jaar zijn die excuses er niet meer, want de Giants hebben er alles aan gedaan om de offense om hem heen te bouwen.
De komst van Kenny Golladay betekent dat Jones voor het eerst sinds Odell Beckham Jr. weer een echte WR1 heeft. Met zijn 1 meter 93 is hij de grote receiver die ieder team op het roster wil. In New York hopen ze dat Golladay voor Jones doet als wat Stefon Diggs voor Josh Allen deed. Golladay is omgeven door geschikte receivers. Sterling Shepard is een betrouwbare receiver en bij Darius Slayton bestaat de verwachting dat hij na een minder seizoen terugkomt op niveau. Voor tight end Evan Engram geldt hetzelfde als voor Slayton. Komt hij echter niet terug op niveau dan is er altijd nog de stabiele Kyle Rudolph.
Qua targets voor Jones werd ook Toney toegevoegd in de draft. Hij is een zeer explosieve skill player die overal op het veld uit de voeten kant. De rookie kan daarom ontpoppen tot de Giants receiver met de meeste yards after catch. In totaal maakt dat de offense over het algemeen vrij sterk en dat is nog buiten Saquon Barkley gerekend. De running back is echter niet in staat geweest om een seizoen volledig fit te zijn sinds zijn rookiejaar. Met een fitte Barkley en een jonge O-line die ook dit seizoen weer vooruitgang laat zien, kan Jones aantonen dat hij de juiste quarterback is voor de New York Giants.
DEFENSE
Overall zijn de Giants één van de jongste teams in de NFL en dat geldt ook voor hun defensive unit. Vorig jaar was het dan ook de komst van veteranen Leonard Williams, Blake Martinez en James Bradberry die stabiliteit bracht. Het zijn goede krachten, maar om ooit weer een gegadigde te zijn voor ten minste de NFC Championship Game zijn spelers van een ander kaliber nodig. Die potentie is er wel in New York. Denk daarbij aan rookies Ojulari en Smith, maar ook aan een Jabrill Peppers.
Veteraan en captain Tomlinson (DT) ging naar de Vikings en laat qua ervaring een gat achter. Het verlengen van Williams was daarom een belangrijke zet in deze jonge groep. De New York Giants hebben een weg ingeslagen waarbij de focus op talent ligt en het gebrek aan ervaring ze af en toe op kan breken. Vorig seizoen was dit echter een grotere factor dan dit jaar. Het ziet er allemaal net iets beter uit. Adoree Jackson is bijvoorbeeld een sterke CB2 naast Bradberry, Ojulari en Williams kunnen een bedreiging vormen voor iedere quarterback en DE Dexter Lawrence heeft nog voldoende groeipotentie.
De kwalitatieve diepte van de spelers op de D-line is echter wel zorgelijk door het vertrek van Tomlinson en onzekerheid rondom de vaardigheden van edge rushers Lorenzo Carter en Oshane Ximines. Het verlengen van Austin Johnson en het aantrekken van Danny Shelton biedt niet dezelfde zekerheid op de D-line als Tomlinson deed. Carter en Ximines waren vorig seizoen geblesseerd en zijn vooral grote vraagtekens.
CONCLUSIE
In 2021 zijn de Giants een completer team dan ze waren in 2020. Over het algemeen is er echter wel meer diepte nodig om een serieuze gooi te doen naar de play-offs. Na een sterke draft en het verzamelen van veel draftkapitaal voor volgend jaar liggen er voldoende mogelijkheden om door te bouwen. General manager David Gettleman zal de investeringen van de afgelopen seizoen uitbetaald willen zien, maar daar lijkt het nog iets te vroeg voor. De Giants zijn op de goede weg, het roster is dit off-season weer versterkt, maar ze zullen vooruitgang moeten laten zien op het veld om vertrouwen in de toekomst te creëren. Komend seizoen moet uitwijzen of de Giants de komende jaren duurzaam mee kunnen doen om de prijzen of dat ze veroordeeld zijn tot de middenmoot.
Voorspelling: 9 – 8
Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!
In de NL East maken Didi Gregorius en Ozzie Albies zich op voor een verhitte strijd om de kroon. Dat zouden de Red Sox en Xander Bogaerts ook wel willen in de AL East, maar dan moeten ze eerst weer eens gaan winnen. Deze week kregen ze een uitgelezen mogelijkheid om dichter naar de Rays te kruipen. Voor Andrelton Simmons en zijn Twins is er weinig eer meer te behalen, maar Minnesota bleek deze week wel een luis in de pels van contenders. dit alles en nog veel meer kun je lezen in deze Dutch Watch.
Ze moesten er in Atlanta even op wachten, maar eindelijk was daar vorige week dat .500 record. Daarmee zijn de Braves er nog lang niet, want er moet nog aardig wat werk worden verzet om in aanmerking te komen voor het postseason. Met name in de wedstrijden tegen Washington mochten de Braves geen steken laten vallen. Daarna sloten ze de home stand af tegen
Na een sweep tegen de Cardinals zouden de danig verzwakte Nationals geen probleem mogen zijn voor Albies en de Braves. De 8-4 overwinning had nog wel wat voeten in aarde, maar met name onze landgenoot maakte iets mee wat hem al een maand niet was overkomen. Voor de tweede wedstrijd op rij bleef Albies verstoken van een hit. Een walk in de achtste inning leidde uiteindelijk nog wel tot de achtste run van zijn ploeg. Door z’n 0-for-4 duikelde zijn slaggemiddelde naar .257.
Een hit in de derde inning van de tweede wedstrijd hielp Stephen Vogt over de thuisplaat. Hier ging echter een fout aan vooraf, waardoor Albies geen RBI op zijn naam kreeg. De Braves varen wel bij de hits van Austin Riley, maar een andere Riley deed hen dit keer de das om. Met zijn eerste homerun in de majors hielp Riley Adams de Nats aan een 3-2 zege. Een homerun had Albies nog niet geslagen in augustus, maar dat veranderde tijdens de series finale. In de derde inning boog hij met één klap een 1-0 achterstand om in een 2-1 voorsprong. Met Max Fried aan boord sloeg Ozzie Albies (1-for-3) zijn 18e homerun van het seizoen en legde daarmee de basis voor een 5-4 overwinning.
WALK IT OFF!!!
Net als de Braves zijn ook de Cincinnati Reds nog vol in de race voor de play-offs. Er stond dus het nodige op het spel in Atlanta deze week, maar helaas kwam de knuppel van Albies in de eerste wedstrijd niet opdagen. De Braves hadden maandag een rustdag, maar voor onze landgenoot leek dinsdag een roestdag. Hij was 0-for-4, maar wist met zijn team de wedstrijd er wel met 3-2 uit te slepen. Hoe anders was dit een dag later.
Hij deed dit keer wat van hem verwacht werd en kwam in de eerste inning door met een single. Niet veel later zou hij de thuisplaat passeren voor de eerste run. Atlanta opende furieus, maar een 5-0 voorsprong bleek niet genoeg. Extra innings moesten de beslissing brengen en daarin pakte Albies zijn moment. Met twee honken bezet joeg hij de bal de hekken over. Zijn tweede walk-off homerun in zijn loopbaan betekende een 8-6 overwinning en weer een mooie stap richting de koppositie.
Donderdag zorgden de Reds er echter voor dat de Braves een pas op de plaats moesten maken. Met 12-3 werden de Braves terug op aarde gebracht, maar de fans mochten voor de tweede dag op rij een homerun van Albies begroeten. Diens klap, zijn 20e homer van het jaar, in de zevende inning kwam echter bij een 11-1 achterstand. door deze nederlaag zakt Atlanta opeens naar de derde plaats in de NL East, maar het verschil met Philadelphia is slechts één wedstrijd.
Als de Boston Red Sox voor zich kijken, zien ze de Tampa Bay Rays aan de horizon verdwijnen. Kijken de BoSox in de achteruitkijkspiegel, dan zien ze de Yankees juist steeds groter worden. Toeval of niet, maar die matige periode van de Red Sox valt samen met de dip waarin Xander Bogaerts momenteel zit. De kortestop zat met zijn slaggemiddelde lang dik boven de .320, maar inmiddels nadert hij de .300.
Met 6-for-19 en slechts 2 RBIs was de road trip Bogaerts nog niet gunstig gezind. Zijn ploeg had tijdens deze trip alleen een keer in Detroit gewonnen en kreeg een sweep te slikken in Tampa Bay. Voor het gezelschap naar huis mocht, moesten ze eerst nog vier wedstrijden in Toronto afwerken. Met een sac fly zette Bogaerts (0-for-3) zijn ploeg in de vierde inning van de eerste wedstrijd op voorsprong, maar een inning later werd al het harde werk van de Red Sox teniet gedaan. Toronto schoot met 9 runs uit z’n slof en Boston leed opnieuw een ruime nederlaag: 4-12.
Met 0-for-3 en een nipte 1-0 nederlaag kwam Bogaerts uit de eerste wedstrijd van de doubleheader afgelopen zaterdag. Het tweede deel leverde hem, in de noodzakelijke achtste inning, een single op. Na drie nederlagen op rij werd er ook weer eens gewonnen: 2-1. Tijdens die doubleheader waren er vier runs in 15 innings te vieren. De laatste wedstrijd van deze vierkamp verliep heel anders. Xander Bogaerts liet met 2-for-5 eindelijk zijn knuppel weer eens spreken. Singles in de derde en vierde inning resulteerden uiteindelijk in twee runs, maar dit was niet genoeg voor een mooie afsluiting van de road trip. De Blue Jays deelden met 9-8 opnieuw een tik uit aan de Red Sox.
EVEN DE OUDE BOGEY
De hits tegen Toronto gaven Bogaerts het benodigde vertrouwen voor de serie tegen de Rays. Hij opende dit drieluik dinsdag met 2 hits en een run, maar weer leden de Red Sox een nederlaag: 4-8. De achterstand in de divisie liep daardoor op naar vijf wedstrijden, maar woensdag lieten de BoSox zien dat het ook heel anders kan. Bogaerts en consorten schoten uit hun slof en de kortestop liet zich niet onbetuigd in de gigantische 20-8 overwinning. Sinds 2015 hadden de Red Sox niet zoveel runs in één duel gescoord.
Met een RBI-double was Bogaerts al in de eerste inning belangrijk. J.D. Martinez sloeg zijn kortestop even later binnen voor wat op dat moment een 3-0 voorsprong was. In de vierde en vijfde inning gingen de sluizen verder open. De Red Sox liepen uit naar 14-0 en na vier wijd mocht ook Bogaerts een run aan zijn totaal toevoegen. In de achtste inning kwamen daar nog 3 RBIs bij. Met twee honken bezet sloeg de infielder zijn 17e homerun van het seizoen en tilde de score daarmee naar 18-1. Na die 20 runs op woensdag hadden de Red Sox hun kruit verschoten. In de series finale kwamen ze niet verder dan één run. De Tampa Bay Rays vertrokken met een 8-1 zege uit Beantown en Xander Bogaerts (0-for-4) zag zijn slaggemiddelde dalen naar .304.
Met vijf gewonnen wedstrijden op rij begonnen de Philadelphia Phillies vorig weekend aan hun serie tegen de New York Mets. Daar was juist het tegenovergestelde aan de gang. De Mets dreigden hun greep op de divisie te verliezen en niet voor niets roken Didi Gregorius en de Phillies bloed. Na dit belangrijke drieluik kon de ploeg in vorm zich meten met een powerhouse uit het westen. De LA Dodgers brachten een bezoek aan The City of Brotherly Love en waren van zins die winning streak een halt toe te roepen.
Die streak hield namelijk stand tegen de Mets. De concurrent stribbelde tegen, maar slaagde er toch niet in de Phillies te stoppen. Met 2-for-2 en een walk begon Sir Didi geweldig aan het drieluik. Al in zijn eerste AB ging de bal, in de tweede inning, het stadion uit voor zijn tiende homerun. Twee innings later bereikte de geboren Amsterdammer middels een triple, zijn tweede van het jaar, het derde honk. In de zesde inning kwam Gregorius opnieuw op de honken terecht, maar dit keer via een HBP. Een HBP met gevolgen, zo zou later blijken. De bal van werper Aaron Loup raakte zijn elleboog. Defensief ging het nog wel even, maar in de achtste inning moest Gregorius alsnog de wedstrijd verlaten. Mede dankzij z’n homerun wonnen de Phillies met 4-2, maar ze verloren Gregorius.
SNELLE RENTREE
De international keerde namelijk niet terug in deze serie. Philadelphia won ook de tweede en de derde ontmoeting en namen de koppositie in de NL East over van de Mets. Rustig achterover gaan zitten was er niet bij voor de Phillies, want de titelhouder kwam op bezoek. Gregorius keerde terug in de line-up en was 1-for-4 in de eerste wedstrijd. Zijn ploeg had echter niet veel in te brengen en ging met 5-0 onderuit. Woensdag tekende Gregorius voor zijn negende tweehonkslag van dit seizoen en voegde hij er daarnaast ook nog een single aan toe. In de vierde inning was hij verantwoordelijk voor één van de twee runs van de Phillies, maar LA zette er daar acht tegenover.
Op het nippertje wisten de Phillies een sweep te voorkomen. Met de honken vol in de negende inning van de derde ontmoeting wist Ian Kennedy de bezoekers uit Californië te stoppen. In de eerste en vierde inning nam Bryce Harper zijn team bij de hand met respectievelijk een solo homerun en een run. Gregorius was 1-for-3 met tevens een walk in dit duel, waardoor zijn slaggemiddelde op .221 kwam. Twee runs waren voldoende om de Dodgers te kloppen en de koppositie te behouden: 2-1.
De Dodgers trokken alle registers open tijdens de trade deadline, maar het brengt ze voorlopig nog niet dichter bij de koppositie in de NL West. Die is nog altijd in handen van de San Francisco Giants. Vorig weekend brachten de Angels een bezoek aan de titelhouder. Voor Kenley Jansen en de Dodgers een akelig belangrijke serie, want daarna begon een lastige road trip langs Philadelphia en New York. Tegen de Halos mocht Jansen alvast warmdraaien voor die belangrijke trip.
Jansen kon niet tevreden zijn over zijn outing tegen de Astros op 4 augustus. Hij gaf 1 homerun en 2 runs op, maar mocht zich twee dagen later al revancheren tegen de Angels. Bij een 2-2 stand was het in de negende inning zaak de tegenstander van scoren te houden. Dit ging Kenley Jansen uitstekend af. Slechts 12 pitches had de reliever nodig voor onder meer twee strikeouts. Het zal hem een goed gevoel hebben gegeven, maar dit verdween in de tiende inning. Hoewel hij er zelf niets aan kon doen, verloren de Dodgers met 4-3.
KORTE WERKDAGEN
Dat het nog sneller en effectiever kan, bewees de international op 7 augustus. Dit keer waren de Dodgers in de achtste op voorsprong gekomen en had Jansen dus iets te verdedigen. Hij had nu nog minder pitches nodig, want na 9 ballen was de zege én de 23e save binnen. Met 2 fly balls en een strikeout werden de Halos weggezet en zag Jansen zijn ERA dalen naar 3.12. De series finale werd met 8-2 eveneens een prooi voor LA.
Overdreven druk had Jansen het niet in Philadelphia, waar de Dodgers hun volgende serie afwerkten. De eerste twee duels gingen met respectievelijk 5-0 en 8-2 overtuigend naar de bezoekers, maar donderdag liep het anders. Dit keer begonnen de Phillies met een 2-1 voorsprong aan de negende inning en was het aan Jansen om de achterstand niet op te laten lopen. De werper had wederom niet veel pitches nodig. Slechts 13 dit keer. Bryce Harper werd met een strikeout weggezet en McCutchen en Gregorius volgden middels een fly out. In de gelijkmakende negende inning zag Jansen zijn ploeg kansen op de zege om zeep helpen. De Phillies hielden vast aan de 2-1. Desondanks kan Jansen terugkijken op een goede week, waarin zijn ERA daalde naar 3.05.
De Nationals zwaaiden een paar sterren uit, maar zetten daarmee tevens de deur wagenwijd open voor aanstormende talenten. Carter Kieboom is zo’n talent en de infielder maakt er deze weken het beste van. Zijn club kan de play-offs inmiddels definitief uit het hoofd zetten. Als ze dat al niet hadden gedaan. Kieboom daarentegen is druk bezig een plaats te verdienen in de ploeg voor volgend jaar. Eenvoudig werd het deze week niet voor de Nats met series tegen Atlanta en de Mets op het programma.
Kieboom begon vorig weekend met hits in zijn laatste 5 wedstrijden en een prima slaggemiddelde van .306 aan de serie in Atlanta. Met een RBI-single in de vierde inning kreeg deze streak al snel een vervolg. Voor Kieboom was het zijn zevende RBI van het seizoen en z’n twaalfde hit. Helaas voor de derdehonkman stonden die cijfers er zondag ook nog na de laatste wedstrijd van deze serie. Carter Kieboom begon 1-for-4 aan dit drieluik, maar keerde in zijn volgende zeven slagbeurten telkens onverrichter zake terug. In de series finale dwong hij nog een keer vier wijd af, maar dat voorkwam niet dat zijn slaggemiddelde zakte naar .255.
LICHTPUNTJE
In New York kreeg Kieboom de stijgende lijn weer te pakken. Zijn club maakt een moeilijke periode door, maar de derdehonkman blijft een lichtpuntje. Binnen de organisatie zijn de verwachtingen al enige tijd hooggespannen als het over Kieboom gaat en ook tegen de Mets liet hij zien dat dit niet voor niets is. Hij opende dit drieluik met een hit en een run in vier AB’s. Veel kocht Kieboom daar niet voor, want de Mets versloegen de rivaal met 8-7.
Met een single en zijn tweede double van het seizoen kan Carter Kieboom redelijk tevreden terugkijken op de eerste wedstrijd van de doubleheader donderdag. Dat was ook het enige goede nieuws, want de Mets bleken wederom te sterk: 4-1. Het tweede deel bracht wat meer spanning, maar de thuisploeg trok voor de derde keer in drie wedstrijden aan het langste eind. Kieboom was 1-for-4 met een single in de tweede inning, maar kon een 5-4 nederlaag niet voorkomen. Zijn slaggemiddelde is weer opgeklommen naar .281.
Wat geldt voor de Dodgers, geldt ook voor de San Diego Padres van Jurickson Profar. Ze winnen het gros van hun wedstrijden, maar de achterstand op San Francisco blijft relatief groot. Natuurlijk is er altijd nog de kans op een wildcard, maar daarmee begeven de Friars zich toch wel op glad ijs. Een team als de Reds is niet ver weg en in een eventuele WCG zouden ze de Dodgers kunnen treffen. Jurickson Profar heeft intussen andere zorgen. Deze lagen deze week niet zozeer op het veld, maar veel meer ernaast.
Het laatste wat we vorige week van Jurickson Profar vernamen was zijn 2-for-4 tegen de A’s op 4 augustus. Daarna werd het stil rond de veelzijdige international en eind vorige week bleek waarom. Profar werd op de Covid-19 IL gezet. Het is niet de eerste keer dat hem dit gebeurt. Eerder dit seizoen hadden de Padres ook al te maken met een uitbraak en was Profar één van de zogenaamde close contacts. Profar moest de series tegen Arizona en Miami aan zich voorbij laten gaan. De international zag zijn teamgenoten vier van de zes wedstrijden winnen, maar wel weer verder achterop raken in de divisie. De Padres hebben op dit moment de tweede wildcard nog wel stevig in handen.
Ongeveer een week na de trade deadline werd duidelijk waarom de Tigers Jonathan Schoop niet zomaar lieten vertrekken. Ze legden hun infielder vorige week een nieuw contract voor en daar kwam de handtekening van Schoop onder te staan. De international zal daardoor ook de komende twee seizoenen het uniform van de Detroit Tigers dragen. Hij gaat tijdens die periode $ 15 miljoen verdienen. Afgelopen weekend kon Schoop met de Tigers de aanval op de tweede plaats inzetten. Ze moesten op bezoek bij de Cleveland Indians, die toen die plek nog bezetten.
Schoop begon met twee singles aan deze serie. De eerste noteerde hij in z’n eerste AB en zijn tweede in z’n laatste. Veel leverde dit de Tigers niet op. Ze moesten de eerste wedstrijd met 6-1 aan de toekomstige Guardians laten. Het patroon bij Schoop herhaalde zich zaterdag in de tweede ontmoeting. Opnieuw kwam hij in zijn eerste én laatste at-bat door met een single, maar weer werd hier door de Tigers niets mee gedaan.
In de serie kwam Detroit echter wel langszij. De Tigers wonnen met 2-1. Hits waren er voor Schoop niet in de finale van deze serie. Wel een run. In de derde inning kreeg onze landgenoot vier wijd in zijn tweede slagbeurt. Even later kon hij, na een wild pitch van werper Zach Plesac de thuisplaat passeren. Schoop zette de Tigers daarmee op een 4-2 voorsprong, maar 3 runs in de vierde en 2 in de zevende bracht Cleveland een 7-5 zege.
BEKEND TERREIN
Deze week keerde Jonathan Schoop terug op voor hem bekend terrein. Een groot deel van zijn carrière speelde zich af in Baltimore, de plaats van handeling voor de volgende serie. Met een RBI-double in de derde inning zette de Oranje-international zijn knuppel aan het werk. Zelf zou hij niet veel later eveneens de thuisplaat passeren op weg naar een betrekkelijk eenvoudige 9-4 overwinning. Schoop was in deze wedstrijd 2-for-5.
Het was woensdag een kwestie van kopiëren en plakken. Weer was Schoop 2-for-5 met een double en een run. Alleen een RBI bleef dit keer achterwege. Een overwinning niet, want de Tigers mochten opnieuw een zege noteren: 5-2. Donderdag werd een gedenkwaardige dag voor de Tigers. Zij sloten het drieluik in Baltimore af met een 6-4 overwinning en kwamen in de AL Central op gelijke hoogte met de Indians. Jonathan Schoop was in dit duel de aangewezen slagman, maar kwam slechts middels vier wijd op de honken. Door zijn 0-for-4 zakte zijn slaggemiddelde naar .288, maar die ene walk leverde nog wel een run op.
De Minnesota Twins kregen het behoorlijk voor de kiezen deze week. Eerst moesten Andrelton Simmons en de zijnen op bezoek bij de Houston Astros voor een serie van vier wedstrijden. Vervolgens keerden de Twins terug naar het noorden, waar ze de Chicago White Sox ontvingen. Achtereenvolgens dus de koplopers van respectievelijk de AL West en AL Central.
Vorige week donderdag begon de serie goed voor Simba. Hij kreeg 2 RBIs achter zijn naam, maar die kwamen op een ietwat onorthodoxe wijze tot stand. Eerst was er een productive out in de tweede inning, waardoor Willians Astudillo kon scoren. Rob Refsnyder had in de achtste inning genoeg aan een stootslag van Simmons om de vijfde en laatste run namens Minnesota te scoren. Met deze binnengeslagen runs had Simmons na vijf dagen in augustus al evenveel RBIs (4) als in de hele maand juli. De Twins wonnen overigens met 5-3.
STUNTS
Tijdens de tweede ontmoeting moest Simmons lang wachten op zijn eerste en enige hit van de dag. Pas in de tiende inning, met het tweede honk bezet, kwam hij door met een single. Helaas niet genoeg om Refsnyder te laten scoren, maar in de elfde ging de winst (5-4) alsnog naar Minnesota. De derde wedstrijd duurde voor Simmons acht innings en daarin was hij 0-for-2. Met 4-0 ging deze naar de Astros, maar op zondag werd dit door de Twins alweer rechtgezet. Zij wonnen de vierde wedstrijd met 7-5 en daarmee dus, erg verrassend, de serie. Het slaghout van Simmons kwam er niet aan te pas. Na zijn 0-for-5 zakte zijn slaggemiddelde naar .216.
Het goede gevoel dat de Twins hadden na hun drie overwinningen op Houston verdween deze week rap. De White Sox timmerden er lustig op los en versloegen de thuisclub afgelopen maandag met 11-1. Met 0-for-2 en een walk had ook Simba niet veel in de melk te brokkelen. Lang bleef ’t team echter niet hangen in het negatieve. Met 2-for-3 pakte Simmons de draad (en zijn batting average) weer op en de Twins revancheerden zich voor de smadelijke nederlaag door het tweede duel met 4-3 te winnen. Eén run was voldoende om de series finale te winnen. Met 0-for-2 en een walk kon Andrelton Simmons niet echt potten breken, maar Jorge Polanco kon dit wel. Diens homerun in de zesde inning was genoeg voor de verrassende 1-0 zege en de winst in de serie.
Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 11 het team dat het meest te bewijzen heeft: de Dallas Cowboys.
De Dallas Cowboys hebben al 25 jaar niet in de NFC Championship Game gestaan; laat staan de Super Bowl. Toch zijn de Cowboys nog steeds de franchise waar iedereen naar kijkt. De meest waardevolle franchise en een kijkcijferkanon; ongeacht hoe goed de ploeg is. Dit seizoen staan de Cowboys nog meer in de spotlights, want de NFL heeft de Cowboys uitgekozen voor Hard Knocks. Ook komt er een nieuw seizoen van de Dallas Cowboys Cheerleaders, maar dat geheel terzijde.
Afgelopen seizoen waren de verwachtingen hooggespannen. De Cowboys zouden zeker de divisie winnen en werden als outsider gezien om de Super Bowl te halen. Na vijf wedstrijden was alle hoop vervlogen. Niet alleen door een negatief record op dat moment, maar vooral door de enkelblessure van Dak Prescott. Het zorgde ervoor dat het vizier – zoals zo vaak – alweer naar volgend seizoen kon.
FREE AGENCY
De belangrijkste deal voor de Cowboys was die van Prescott. De quarterback speelde vorig seizoen onder de franchise tag, omdat club en speler het niet eens konden worden over een nieuw contract. Het zorgde voor veel onrust, want waar lag de toekomst van Prescott? Dat is nu duidelijk: in Dallas. Prescott tekende een deal voor vier jaar en 160 miljoen dollar, zodat in ieder geval duidelijk is dat de Prescott de man voor de toekomst is.
De Cowboys moesten hun quarterback vastleggen en 40 miljoen per jaar is wat het kost. Het betekende wel dat Dallas verder niet veel meer te besteden had in free agency. De nadruk bij de rest van de aankopen lag bij de verdediging. Zo werden onder meer outside linebacker Tarell Basham, defensive linemen Brent Urban en Carlos Watkins en safety Keanu Neal vastgelegd. Alleen Neal, die mogelijk meer als linebacker ingezet zal worden, verdient meer dan vier miljoen dollar per seizoen.
Tegenover het beperkte aantal aanwinsten stond wel dat de club erin is geslaagd de selectie zo goed als volledig bij elkaar te houden. Cornerback Chidobe Awuzie was de enige speler met aanzienlijke speeltijd die naar een andere club ging. Hij verkoos het aanbod van de Bengals boven dat van de Cowboys.
NFL DRAFT
De Cowboys lijken geleerd te hebben van de draft van vorig jaar. Toen koos de club voor CeeDee Lamb, een receiver, terwijl de ploeg juist behoefte had aan verdedigend talent. Dit keer lag de focus van de Cowboys wel bij de defensie, want de eerste zes gekozen spelers waren stuk voor stuk verdedigers.
De eerste keuze was Micah Parsons, een linebacker. De Cowboys maakten zelfs een deal met de grote rivaal uit Philadelphia om Parsons te kiezen. Nadat de gewilde cornerbacks al in de top tien waren gekozen gingen de Cowboys van pick 10 naar 12 om er een derde ronde pick bij te krijgen. Een goede zet, want op 12 was Parsons nog steeds beschikbaar.
De vraag is of linebacker de grootste behoefte was in de lekke verdediging van de Cowboys, maar Leighton Vander Esch, de huidige speler op die positie, is zo vaak geblesseerd dat de keuze voor Parsons zeker te verdedigen is. Vooral omdat in de rest van de draft ook gekeken werd naar de rest van de defensie. Kelvin Joseph moet het gat op cornerback vullen, terwijl defensive linemen Osa Odighizuwa en Chauncey Golston gekozen werden in de hoop de rundefensie te versterken.
Op dag drie gingen de Cowboys door met voornamelijk verdedigers kiezen. Spelers als Nahshon Wright en Israel Mukuamu zijn geen zekerheidjes om het team te halen of komend seizoen een significante bijdrage te leveren. Gezien het niveau van de verdediging van afgelopen seizoen kan het echter geen kwaad om spelers met potentie te draften. Ze hoeven gezien alle nieuwkomers niet allemaal te slagen om van deze draft een succes te maken. Als één van de latere keuzes een solide speler voor de ploeg wordt, is dat een mooie opsteker.
OFFENSE
De aanval van de Cowboys heeft de potentie om de beste van de NFL te zijn. Prescott lag voor zijn blessure op schema om voor 6.000 yards te gooien. Ondanks het record was de offense in topvorm. Dat mag ook wel met één van de beste receiver groepen in de league. Amari Cooper, CeeDee Lamb en Michael Gallup kunnen het elke defensie moeilijk maken. Het wordt wekelijks kijken wie de ruimte krijgt en wie het verschil mag maken.
Tegenstanders kunnen de run niet negeren, want Ezekiel Elliott had dan wel een minder seizoen, hij heeft nog steeds de potentie om één van de beste running backs te zijn. Mogelijk waren de afwezigheid van Prescott en de blessures op de offensive line de reden van zijn mindere seizoen. In dat geval is er een goede kans dat hij zijn oude niveau weer haalt.
Dat geldt ook voor de offensive line. De twee tackles, Tyron Smith en La’el Collins, kwamen gezamenlijk tot maar twee wedstrijden. Als zij erin slagen dit jaar fit te blijven, moeten zij ervoor kunnen zorgen dat de O-line weer het niveau van voor 2020 haalt. Dat geeft Prescott nog meer tijd en maakt hem nog gevaarlijker; en dat in een aanval waar het nauwelijks mogelijk is om een zwakke plek aan te wijzen.
DEFENSE
Helaas geldt dat niet voor de verdediging. Op het moment van de blessure van Prescott hadden de Dallas Cowboys namelijk een 1-3 record; ondanks het geweldige spel van de quarterback. De reden was een de dramatische defensie. Dat hebben de Cowboys zelf ook onderkend, want er werden maar liefst veertien nieuwe spelers voor de verdediging aangetrokken.
Tegelijkertijd kwam er een nieuwe defensive coordinator. Hoofdcoach Mike McCarthy moest toch iemand de schuld geven voor het slechte seizoen en Mike Nolan werd het slachtoffer. Niet dat hij goed werk had afgeleverd, maar het voelt toch wat vreemd als een coach na een slecht seizoen zijn assistent onder de bus gooit. Nu moet Dan Quinn de meubelen redden. Als grondlegger van de Legion of Boom in Seattle heeft hij de naam een verdedigend mastermind te zijn. In Atlanta kwam dit er niet uit. Sterker nog: nadat hij de regie had overgedragen aan Raheem Morris werden de Falcons met de week beter.
Het geluk voor Quinn is dat de verdediging van de Cowboys niet goed hoeft te zijn om ver te komen dit seizoen. Gezien de aanval zou een middelmatige verdediging genoeg moeten zijn om de divisie te winnen. Misschien lukt het dan zelfs wel om wat play-offs te winnen. Lukt het echter om een respectabele defensie neer te zetten? Daarvoor is het essentieel dat DeMarcus Lawrence zijn vette contract waarmaakt. Hij is namelijk één van de weinige spelers met de potentie om een superster op zijn positie te zijn. Verder zijn het vooral jonge, onervaren spelers die de defensie vormen. In Minnesota hebben we gezien dat dit wel eens tijd nodig kan hebben.
CONCLUSIE
De verwachtingen voor de Dallas Cowboys zijn torenhoog. Gelukkig is dit niets nieuws voor America’s Team. Elk seizoen staat het team in de spotlights, maar gaan ze het dit seizoen waarmaken? Het lijkt er in ieder geval op dat McCarthy in zijn tweede jaar al aan het coachen is om zijn baan te behouden, want niet alles kan op de blessure van Prescott afgeschoven worden. Daarvoor ging het ook met hem in de line-up niet goed genoeg.
Als echt alles meezit, is dit een ploeg die de Bucs kan onttronen, maar hoe groot is de kans dat alles meezit? Dat iedereen fit blijft? Dat de aanval klikt en dat de jonge spelers er direct staan? De kans is groter dat er wat groeistuipen tussen zitten en dat Dallas een paar onverklaarbare nederlagen zal leiden. Uiteindelijk blijft het de NFC East, waar je niet dertien keer hoeft te winnen voor een divisietitel. De Cowboys hebben het meeste talent en als Prescott het hele seizoen kan spelen, winnen ze de divisie.
Voorspelling: 10-7
Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!
Afgelopen dinsdag brachten de Chicago Blackhawks het trieste nieuws naar buiten dat Tony Esposito was overleden. De Hall of Famer stierf na een kort ziekbed aan alvleesklier. Tony Esposito, het broertje van Phil, wordt nog wel eens over het hoofd gezien tijdens discussies over de beste goalies in de NHL. In Chicago, waar hij 16 jaar voor de Blackhawks speelde, liepen ze met hem weg en zullen ze hun Tony O ook zeker nooit vergeten. Tony Esposito is 78 jaar geworden.
OMWEG
Tony Esposito speelde 886 wedstrijden in de NHL en 873 keer deed hij dit in het shirt van de Chicago Blackhawks. Op 25-jarige leeftijd debuteerde Esposito, in het seizoen 1968-1969, namens de Montreal Canadiens in de NHL. Zijn broer was op dat moment al doorgebroken. Phil speelde op dat moment in Boston. De één jaar oudere center debuteerde in 1963-1964 in de NHL en deed dat als speler van de Black Hawks.
"Tony Esposito's banner will be part of the United Center forever, as will his legacy as a superstar, on and off the ice."
Diezelfde Black Hawks, zoals destijds de schrijfwijze was, hadden in 1969 weer een Esposito in de gelederen. Montreal zat ruim in de goalies en vond het niet erg dat Tony Esposito via de zogenaamde interleague draft vertrok naar The Windy City. In de stad waar Phil debuteerde, werd Tony een regelrechte hit. Al in zijn allereerste jaar. De Black Hawks hadden Esposito niet zozeer gehaald op basis van zijn 13 wedstrijden in Montreal. Zijn 2.75 GAA en .919 sv% was zeker niet slecht, maar hij sprong er toch ook weer niet uit. Het waren echter wel cijfers die overeen kwamen met die uit zijn tijd in de NCAA. Voor Michigan Tech speelde de goalie drie seizoenen en kwam hij uit op een 2.55 GAA. De Black Hawks wisten dus wel degelijk wat ze in huis haalden.
ONGEKEND RECORD
Tony Esposito had niet lang nodig om de fans voor zich te winnen. Hij kwam naar de Hawks een seizoen nadat de club als zesde en laatste in hun divisie was geëindigd. Het kon dus onmogelijk slechter, maar zelfs de meest optimistische scouts zullen niet hebben gedacht dat hun rookie goalie 15 shutouts zou laten noteren in zijn eerste seizoen. Het is een record in de moderne NHL dat 51 jaar later nog steeds staat. Vorig jaar in maart vierde Esposito nog het vijftigjarig jubileum van deze geweldige mijlpaal. Het leverde hem in Chicago direct zijn bijnaam “Tony O” op.
In diezelfde week vierde Esposito nog een jubileum. De goalie ontpopte zich als één van de allerbeste van zijn generatie, die onder meer ook Ken Dryden voortbracht. Esposito was in 1980 de eerste goalie die acht keer minimaal 30 wedstrijden voor zijn team won en hij deed dit ook nog eens zeven jaar op rij. Later wisten onder meer Martin Brodeur (14 keer), Patrick Roy (13 keer), Henrik Lundqvist (11), Ed Belfour en Marc-Andre Fleury (beide 9) dit aantal te overtreffen. Eén van die keren dat hij 30 wedstrijden won, was al in zijn eerste jaar. Van de 76 wedstrijden speelde hij er 63. Met een GAA van 2.17 en dus die 15 shutouts was het geen verrassing dat Esposito dat jaar de Vezina én de Calder won. Hij was in één klap de beste rookie én de beste goalie in de league.
OP HERHALING
Om de grootsheid van Esposito te zien, hoeven we maar een blik te werpen op zijn lijst met Vezina’s. Na zijn onverwachte winst in 197 werd hij ook in 1972 en 1974 verkozen tot beste goalie in de NHL. In 1972 deed hij dit met een onwerkelijk GAA van 1.77 en een sv% van .934. Alleen in 1974 zou hij nog enigszins in de buurt van die cijfers komen. Twee keer stond Esposito met Chicago in de Stanley Cup Final, maar gek genoeg was dat niet in de seizoenen waarin hij excelleerde. In ’71 verloren de Hawks een thriller over zeven wedstrijden van de Canadiens. Twee jaar later was diezelfde franchise opnieuw te sterk in de finale, maar dit keer hadden de Habs aan zes wedstrijden genoeg. Helaas voor Esposito zou hij de Stanley Cup nooit winnen.
Tony Esposito maakte wel deel uit van de groep met NHL-spelers die in ’72 die beroemde Summit Series speelde. De goalie was één van de uitblinkers tegen de Sovjets, die door de Noord-Amerikaanse profs met de nodige pijn, moeite en opmerkelijke acties werden verslagen. Esposito blonk ook uit in zijn fitheid. In 1974-1975 speelde hij niet minder dan 71 wedstrijden en nooit speelde de goalie minder dan 48 duels in een seizoen. Uiteindelijk sloot de goalie in 1984 zijn carrière af na 886 wedstrijden, een 2.93 GAA, 76 shutouts en een .906 sv%.
HALL OF FAME
Niet alleen zijn statistieken maakten van Tony Esposito een grootheid. Hij was ook geliefd vanwege zijn flair en manier van spelen. De fans in Chicago sloten hem in hun hart, maar dat gold voor veel fans over de gehele wereld. Esposito was de 40 al gepasseerd toen hij in 1984 een punt achter zijn indrukwekkende loopbaan zette. Gezien zijn cijfers in de laatste jaren deed hij dit misschien iets te laat, maar een sportman mag zelf bepalen wanneer het moment van stoppen is aangebroken. Zeker als het zo’n grote sportman als Esposito betreft.
In 1988 werd Tony O opgenomen in de Hall of Fame. Vier jaar later dan zijn broer Phil. In datzelfde jaar stuurden de Blackhawks zijn rugnummer 35 met pensioen. Bij het eeuwfeest van de NHL, in 2017, werd Tony Esposito verkozen bij de 100 beste spelers ooit in de sterkste competitie ter wereld. Hoewel hij na zijn loopbaan nog werkte voor de Penguins en de Lightning hield Chicago altijd een speciaal plekje in zijn hart. Vijf jaar geleden deed hij voor die club nog dienst als coach van de oud-spelers tijdens de Winter Classic, die de hoofdmacht toen speelde tegen de Blues.
Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 10 het team dat het blessurespook achter zich probeert te laten: de San Francisco 49ers.
Begin 2020 waren de San Francisco 49ers enkele minuten verwijderd van het winnen van de Super Bowl. Tot Patrick Mahomes het weer eens op zijn heupen kreeg. Ondanks de nederlaag waren de verwachtingen in de Bay Area echter hooggespannen. Een jonge ploeg zou de volgende stap moeten kunnen maken. In alles leken de 49ers een ploeg die de NFC jaren zou kunnen domineren.
Het werd echter een tegenvallend seizoen. Blessures wierpen de Niners ver terug en alle vraagtekens rond Jimmy Garoppolo, die tijdens de run naar de Super Bowl het liefst zo min mogelijk mocht gooien, verdwenen niet. Daarom wordt het een cruciaal jaar voor de ploeg. Want wat was nu de uitschieter? Het door blessures verloren afgelopen seizoen? Of toch het jaar dat alles wel meezat en de ploeg in de Super Bowl stond? Komend jaar moet in ieder geval veel antwoorden geven.
FREE AGENCY
De belangrijkste move van de 49ers in free agency was niet het binnenhalen van nieuwe spelers, maar het behouden van Trent Williams. De misschien wel beste offensive tackle van de league was afgelopen voorjaar zeer geliefd en kon naar elke club van zijn keuze. Hij besloot om San Francisco niet te verlaten. De komende zes jaar lijken de Niners verzekerd van een goede offensive line. Als hij uiteraard fit kan blijven. Dat is in San Francisco altijd een vraag, want de ploeg had vorig jaar veruit de meeste spelers die wedstrijden moesten missen.
De San Francisco 49ers hadden ondanks het vette contract van Williams nog ruimte om een paar nieuwe spelers aan de selectie toe te voegen. Center Alex Mack werd bij de Atlanta Falcons weggehaald en outside linebacker Samson Ebukam kwam over van divisierivaal L.A. Rams.
Tegenover deze aanwinsten stond een belangrijk verlies en dat was die van coordinator Robert Saleh. Door de goede defensieve prestaties van de 49ers in de afgelopen seizoenen had hij de clubs voor het uitkiezen. Het was daarom bijna een zekerheid dat hij op eigen benen zou gaan staan. Hij koos voor de New York Jets, de franchise waar het in ieder geval alleen maar beter kan. Qua spelers was Kendrick Bourne de belangrijkste vertrekker. Hij stak het hele land over voor een contract bij de New England Patriots.
NFL DRAFT
San Francisco was de meest besproken club in de draft. De club had de mogelijkheid om met een goede draftpick Jimmy G. nog wat extra wapens te geven. Blijkbaar heeft coach Kyle Shanahan het vertrouwen in zijn quarterback echter verloren. De Niners gaven hun pick namelijk op. Samen met nog twee eerste ronde draftpicks om op de plek van de Miami Dolphins als derde te kiezen.
Het was direct duidelijk dat de Niners een quarterback op het oog hadden. Dat Trevor Lawrence en Zach Wilson als eerste en tweede gekozen zouden worden, stond ook wel vast. Wie wilden de Niners echter kiezen op drie? Justin Fields? Trey Lance? Of toch Mac Jones? De laatstgenoemde werd het meest gelekt door de organisatie, maar tijdens de draft bleek dat de club verliefd was geworden op Lance. Hij moet de quarterback van de toekomst worden in San Francisco.
De toekomst moet uitwijzen of dit ook de juiste keuze is. Een jaar geleden werd Fields nog gezien als de tweede quarterback in de draft, voor Wilson. Lance is pas 20 jaar oud en daarmee de jongste van de drie quarterbacks waaruit de Niners nog konden kiezen. Daarnaast heeft hij de beste running game. Daar staat echter tegenover dat Lance ook het minst ervaren is en daarom waarschijnlijk de meeste tijd nodig heeft om zich te ontwikkelen. Krijgt hij die tijd in een roster dat gebouwd is om de Super Bowl zo snel mogelijk te winnen?
Een sterke offensive line is één van de dingen waar de club sinds de komst van Shanahan bekend om staat. Die reputatie werd in de draft nog eens bevestigd. In de tweede ronde koos de ploeg namelijk guard Aaron Banks. Een dynamische speler met veel potentie, maar hij werd wel gekozen op het moment dat grotere talenten beschikbaar waren.
De rest van de draft was voor de San Francisco 49ers effectief, maar niet spectaculair. Running back Trey Sermon, gekozen in de derde ronde, zal waarschijnlijk de meeste speeltijd gaan krijgen als backup van Raheem Mostert. De overige picks waren vooral solide, zonder dat er een enorme upside te zien is.
OFFENSE
Jimmy G. of Trey Lance? Dat is de grote vraag in Santa Clara. Het lijkt niet logisch om zo veel op te geven voor een back-up quarterback. De kans is dus groot dat Lance gaat spelen, maar wanneer? Direct in week 1? Of pas later in het seizoen? Krijgt Garoppolo de kans om zich te bewijzen tot de bye-week in week zes? Het programma voor de 49ers in de eerste weken is niet overdreven lastig met onder meer wedstrijden tegen de Lions en Eagles.
Kan Shanahan Garoppolo op de bank zetten als de Niners 4-1 zijn na vijf wedstrijden? Het is een vraagstuk dat de Niners enorm interessant maakt om te volgen. Ook omdat de keuze grote gevolgen voor het seizoen kan hebben. Ondanks alle twijfels die er in de Bay Area zijn rondom Garoppolo heeft hij namelijk wel bewezen de Super Bowl te kunnen halen. Ter vergelijking: Lance heeft bij het kleine North Dakota State afgelopen jaar maar één wedstrijd gespeeld. De overstap van college naar de NFL had niet groter kunnen zijn.
De rest van de aanval is zo compleet als het maar kan zijn. Veel teams zullen jaloers kijken naar de opties die Shanahan heeft; mits George Kittle fit kan blijven. De absolute ster van de ploeg miste afgelopen jaar acht wedstrijden door knie- en voetblessures. Een andere speler die terug moet komen van blessures is receiver Deebo Samuel. Hij kon afgelopen seizoen slechts vijf wedstrijden starten.
Met Kittle, Samuel en Brandon Aiyuk hebben de San Francisco 49ers uitstekende spelers die gemakkelijk ballen kunnen vangen. Ondanks deze kwaliteiten zal het spel van de Niners echter voor een groot deel over de grond plaatsvinden. Het is een signatuur van Shanahan en met mogelijk de sterkste offensive line van de league kan het ook niet anders. Raheem Mostert is de man die het zal moeten doen, maar ook hij miste vorig jaar de helft van de wedstrijden door een enkelblessure. Het zijn dus veel spelers die dit jaar fit moeten blijven om ervoor te zorgen dat de Niners hun plafond ook echt kunnen halen.
DEFENSE
De 49ers gaan komend seizoen aanvallend problemen hebben. Daar kun je met de vraagtekens op quarterback vanuitgaan. Dat hoeft geen ramp te zijn als de ploeg een top vijf defensie heeft en die potentie is er. De belangrijkste vraag is: kan nieuwe DC DeMeco Ryans het werk van Saleh voortzetten? Kan de verdediging fit blijven? Spoiler alert: dat lukte afgelopen seizoen niet.
Het belangrijkste nieuws voor de Niners is dat Nick Bosa weer fit is. De beste verdediger van de ploeg raakte afgelopen seizoen in week 2 zwaar geblesseerd en zag zijn seizoen al snel ten einde komen. Samen met Arik Armstead vormt hij het gevaarlijkste edge duo in de NFL. Zij zijn het hart van één van de gevaarlijkste defensive lines.
Die lijn is de grote kracht van deze verdediging, maar ook op linebacker hebben de Niners veel kwaliteit. Dre Greenlaw en Fred Warner hebben zich hier al bewezen. Nieuwkomer Ebukam completeert het trio. Laatstgenoemde is op papier een goede versterking, maar zal op het veld moeten laten zien dat hij niet alleen een pass rusher is, maar er ook in de running game en in coverage staat.
Het grootste vraagteken bij de San Francisco 49ers is het backfield. Jason Varrett moet laten zien dat het afgelopen seizoen – waarin hij als één van de weinigen wel fit bleef – geen uitschieter is. Ook hebben de Niners hier in de breedte een jasje uitgedaan. Richard Sherman en Ahkello Witherspoon verlieten de club. Tijdens het minikamp verloren de Niners ook nog Tarvarius Moore door – hoe kan het ook anders – een ernstige blessure. Het is te hopen dat het niet een nieuw voorteken is voor een rampseizoen in de Bay Area.
CONCLUSIE
De Niners hebben opnieuw een roster om de Super Bowl te halen. Met twee vraagtekens: kan iedereen fit blijven en hebben ze een quarterback die play-offwedstrijden kan winnen? Eén van de twee quarterbacks kan dat zeker, maar in hem is het minste vertrouwen.
De andere quarterback is een rookie. Er is nog nooit een rookie QB geweest die als starter de Super Bowl haalde. Er is daarom een kleine kans dat het dit jaar wel gaat gebeuren. Daarvoor is Lance te onervaren en zal hij te veel fouten onder druk maken. De play-offs halen de Niners als wild card team wel, maar daar houdt het voor dit jaar mee op. Volgend seizoen kunnen ze dan echt serieus meedoen om de NFC-titel.
Voorspelling: 11-6
FANZONE
In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we – indien mogelijk – bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de San Francisco 49ers: Lodewijk Schuls.
“Nog nooit was ik zo gespannen voor een draft als dit jaar. Mijn 49ers hadden namelijk voor een godsvermogen de derde pick in de draft bemachtigd en zouden hiermee hun nieuwe franchise QB kiezen. Niemand wist zeker wie het zou worden tot het moment daar was: with the third pick in 2021 NFL Draft the 49ers select… Trey Lance!“
“De jongeman van North Dakota State mag zich dit jaar gaan ontwikkelen als nieuwe starter achter Jimmy Garoppolo. Ik kan niet wachten tot het moment dat Trey Lance voor eerst het veld opkomt voor een serie. Coach Shanahan heeft namelijk al aangegeven dat Trey gaat spelen in het reguliere seizoen. Met Jimmy G. hebben we nog altijd een prima QB, mits hij fit blijft. Twee seizoenen geleden leidde hij ons nog naar de Super Bowl; ondersteunt door een ijzersterke rungame en defense.”
“Deze twee elementen lijken dit jaar weer helemaal terug. Tel daar een sterkere offensive line en een doorbraak van WR Brandon Aiyuk bij op en je hebt een aanval waar ik zeer enthousiast van word! Dan vergeet ik nog George Kittle te noemen. Wat zou het fijn als hij dit jaar gewoon fit blijft. Hij is de absolute motor in de run én pass game met zijn beestachtige blocks en agressieve catches. Zijn fantastische persoonlijkheid en leiderschap maken hem het absolute gezicht van de aanval.”
“De defensie lijkt weer helemaal opgelapt na een seizoen vol zware blessures. In mijn ogen kunnen ze terugkeren naar de hoogtes van de Super Bowl run. De defensive line is de sterkste positiegroep van dit team en moet weer zoals in 2019 de absolute toon gaan zetten, door vier kwarten lang te jagen op de quarterback van de tegenpartij. Dit wordt mogelijk gemaakt door de enorme diepte die deze positiegroep heeft. Ik kijk het meeste uit naar de terugkeer van de 2019 Defensive Rookie of the Year, Nick Bosa, maar ook Dee Ford. Verder ben ik erg benieuwd naar de stap die Jevan Kinlaw gaat zetten in zijn tweede jaar. Daarnaast raad ik iedereen aan om extra te letten op defensive tackles Kevin Givens en DJ Jones.”
“Dan de absolute leider van defensie: Fred Warner. Wat heeft hij een stormachtige ontwikkeling doorgemaakt. Hij ontpopte zich tot één van de beste linebackers van de NFL. Met een dik nieuw contract op zak verwacht ik weer prachtige plays en een hoop energie van hem. De enige positiegroep waar ik me grote zorgen om maak, is de groep cornerbacks. Met Jason Verrett heb je een topper en met Moseley een gemiddelde CB2, maar beide mannen missen nog wel eens een wedstrijdje. Achter hen zit weinig ervaring en het zou best wel eens kunnen dat de 49ers gebruik moeten maken van de twee rookie corners die ze dit jaar gedraft hebben.”
“De 49ers hebben dit jaar weer een sterk team en er is voor mij als fan zoveel om naar uit te kijken. Ik voorspel 11-6 voor dit seizoen.”
Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!
Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 8 het team dat in het tweede jaar van coach Matt Rhule hoopt een grote stap vooruit te kunnen zetten: de Carolina Panthers.
In Charlotte denken ze nog wel eens terug aan week 16 van het afgelopen seizoen. Ron Rivera kwam met het Washington Football Team op bezoek bij de franchise die hij in 2015 naar de Superbowl wist te brengen. De Panthers wonnen dat duel en ondanks dat dit wellicht goed was voor de moraal van de spelers, kwam dat de draft pick in de aankomende draft niet ten goede. In plaats van kiezen op plek drie, schoof de ploeg van Matt Rhule naar plek acht. Inmiddels weten we dat die derde plek ongekend waardevol bleek te zijn in de 2021 draft.
FREE AGENCY
Het betekende ook dat het kiezen van een quarterback in de draft een uitdaging zou worden voor de Carolina Panthers, die het na één seizoen wel weer gezien hadden met Teddy Bridgewater. Daarmee was er meteen een schone taak weggelegd voor Scott Fitterer; de nieuwe general manager die overkwam van de Seahawks. Eigenaar David Tepper wilde hoe dan ook een nieuwe QB. Bijna was dat Matthew Stafford, maar op het laatste moment kaapten de Rams hem toch nog weg en bleven de Panthers met lege handen achter.
A few of the better WR/DB 1 on 1's from today, DJ Moore over Donte Jackson, then Sam Darnold connects with Robby Anderson. #Pantherspic.twitter.com/7j7UynvDaN
Men besloot in Carolina niet de draft af te wachten en direct over te schakelen op plan B. De Jets kozen voor een nieuwe QB en dus was Sam Darnold beschikbaar. Darnold, nog steeds maar 24 jaar, had geen potten kunnen breken in New York. In Charlotte krijgt hij een nieuwe kans om zijn carrière van een herstart te voorzien. Overigens is het maar zeer de vraag in hoeverre de eigenaar echt blij is met Darnold under center. Hij gaf meerdere malen te kennen dat hij een QB wil die het team naar de Super Bowl kan brengen. Darnold heeft in zijn nog prille carrière niet die indruk gewekt.
Buiten de trade voor Darnold hielden de Panthers zich opvallend rustig. De grootste vis die gevangen werd, was Haason Reddick. Na een geweldig seizoen in Arizona werd hij relatief goedkoop vastgelegd. Denzel Perryman kan, mits blessurevrij, ook een koopje blijken te zijn. De fans werden minder enthousiast van de offensive line versterkingen. Cameron Irving en Pat Elflein waren namelijk niet direct de namen waarop gehoopt werd. Het beste nieuws voor Panthers fans kwam laat in free agency. Vlak voor de deadline kreeg right tackle Taylor Moton een welverdiende extension.
DRAFT
Scott Fitterer wilde zich duidelijk laten zien in zijn eerste jaar als Carolina Panthers GM. Na drie dagen waren de trades van de Panthers niet meer op één hand te tellen. Geschoold door de Seattle Seahawks besloot Fitterer veelvuldig achteruit te traden om extra draft kapitaal te verwerven. Dat lukte uitstekend. Het leverde Carolina vooral in de breedte veel extra opties op. Wide receiver Terrace Marshal Jr werd herenigd met OC Joe Brady. Brady Christensen werd binnengehaald als offensive tackle voor de toekomst en Tommy Tremble moet de tight end worden die eindelijk het gat dat Greg Olsen achterliet kan invullen.
Jaycee Horn with his first INT in training camp 👀👀👀
Het meest besproken was de eerste pick. Omdat Darnold al binnen gehaald was lieten de Panthers Justin Fields lopen. Ook lukte het niet om achteruit te traden in de eerste ronde, wat naar alle waarschijnlijkheid wel het plan was. Daarom kozen ze voor cornerback Jaycee Horn. Een ruw talent die deze positiegroep meteen een enorme boost kan geven. Mocht Darnold het niet kunnen maken in Charlotte en Justin Fields in Chicago een revelatie blijken te zijn, zullen de beleidsmakers nog vaak herinnerd worden aan deze keuze.
OFFENSE
Wat betreft de wapens zit het wel goed voor OC Joe Brady. ‘CMC’ keert terug en het gat dat Curtis Samuel achter liet is opgevangen door Terrace Marshall Jr en David Moore. Daarnaast vormden Robby Anderson en DJ Moore vorig jaar één van de beste wide receiver duo’s in de NFL. Genoeg speeltjes voor Brady, die aast op een head coach positie binnen de league.
Eigenlijk is er al jaren één groot probleem binnen de Carolina Panthers offense: de offensive line. Ook dit jaar baart deze groep zorgen. Weliswaar werd Taylor Moton, één van de beste RT’s in de NFL, lang vastgelegd, maar alle overige posities zijn matig bezet. De van de Cowboys overgekomen Cameron Irving of Trent Scott, beiden geen hoogvliegers, zullen de LT positie moeten invullen. Ook op de guard posities staan bepaald geen topspelers.
Om Darnold een goede kans te geven, zou hij eigenlijk achter een formidabele offensive line moeten opereren. De vrees van veel fans is dat hij veelvuldig onder druk gezet wordt, omdat met name zijn blindsight niet goed verdedigd kan worden.
DEFENSE
Toen coach Matt Rhule het vorig jaar voor het zeggen kreeg, is hij met zijn team in eerste instantie vooral de focus gaan leggen op het opbouwen van de defense. Dat lijkt een jaar later aardig te zijn gelukt. Alhoewel veel namen binnen deze defense wellicht geen belletje doen rinkelen, is dit een jonge groep spelers die bulkt van het talent.
Met name de defensive line kan hoge ogen gooien. Tweedejaars DT Derrick Brown moet bijvoorbeeld een grote stap kunnen zetten. Edge rusher Brian Burns zal profiteren van het feit dat met het binnenhalen van Haason Reddick straks niet alle focus op hem ligt. Het zou dan ook geen verrassing zijn als Burns aan het einde van het jaar in de top 5 staat wat betreft het aantal sacks.
De secondary is ook behoorlijk versterkt. Naast het draften van Horn trokken de Panthers ook de ervaren cornerback AJ Bouye aan. Hierdoor heeft DC Phil Snow ineens een veel diepere selectie waarmee hij veel kanten op kan. Toch zijn er ook zorgen. Ondanks dat Denzel Perryman de linebackers komt versterken, is het gat dat Luke Kuechly achter heeft gelaten nooit echt goed opgevuld. Het is aan Shaq Thompson om komend seizoen te laten zien dat hij zijn dure contract waard is.
CONCLUSIE
Met een flinke dosis scorebordjournalistiek zou je kunnen zeggen dat de Carolina Panthers vorig jaar matig presteerden. Toch viel dat wel mee. Tijdens acht van de elf nederlagen had Carolina tot in de slotfase een goede kans om te winnen. Tel daarbij op dat ze met afstand het zwaarste schema in de NFL hadden. Dat schema ziet er, in ieder geval op papier, in 2021 een stuk minder zwaar uit. Met een bredere selectie dan vorig jaar hopen de Panthers de strijd met de Saints aan te kunnen gaan om de tweede plek in de divisie.
Het plafond van dit team is hoog, maar de vloer erg laag. Als Darnold zich niet weet te verbeteren en de offensive line weer tegenvalt, kan dit seizoen zomaar een enorme teleurstelling worden. Toch is de verwachting dat dit team, met name omdat de defense behoorlijk versterkt is, het een stuk beter kan doen dan vorig jaar. Met de Buccaneers in dezelfde divisie is directe plaatsing voor de play-offs voorlopig een illusie.
Voorspelling: 9 – 8
Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!
Terwijl de stofwolken van de fantastische Trade Deadline nog moesten neerdalen, draafde het MLB-seizoen voort. Tijd dus voor een nieuwe Rookie Watch. Jonathan India mocht een trofee in zijn kast bijzetten en onderstreepte zijn naam nogmaals in de Rookie of the Year-race. Ook was daar eindelijk het grote talent van de Tampa Bay Rays, Wander Franco. Hij deed van zich spreken met onder andere twee triples.
VLADIMIR GUTIERREZ (Cincinnati Reds)
Stats: 19.1 IP, 15 K’s, 6 BB, 14 H, 4 ER
De eerste keer dat Vladimir Gutierrez zijn naam in de Rookie Watch zag verschijnen, was in de week voor de All-Star break. In de tweede week na de break was hij echter ook goed in vorm. Met 19.1 gegooide innings in week zestien en zeventien topte hij de rangschikking onder rookies. Hij gooide zijn innings tegen de New York Mets (7.0 innings), Chicago Cubs (6.1 innings) en Pittsburgh Pirates (6.0 innings). In deze wedstrijden kwam hij tot vijftien strikeouts, maar kreeg hij veertien hits en vier earned runs tegen, terwijl hij ook zes vrije lopen opgaf.
In de wedstrijd met de New York Mets was Gutierrez superieur ten opzichte van zijn tegenstanders. 7.0 innings aan werk, waarin hij maar drie hits en één earned run tegen kreeg. Tevens stuurde de Cubaan vier keer een Mets-speler terug naar de dugout met drie slag. Uiteindelijk wonnen de Reds de laatste wedstrijd van de series met 7-1 en kon hij zijn zevende overwinning van het seizoen bijschrijven waardoor zijn record nu op zeven overwinningen en drie verliespartijen staat.
De laatste weken is hij niet meer weg te slaan uit de Rookie Watch en ook in de afgelopen twee weken was Jonathan India uitstekend bezig. Een slaggemiddelde van .300 met vijf homeruns, vijf doubles en vijf vrije lopen. Er waren weinig rookies die beter presteerden. Hij leidde de veldspelers in slagbeurten met zestig en doubles met vijf. Bovendien sloeg hij vijf homeruns in week zestien en zeventien. Deze kwamen in een tijdsperiode van zeven wedstrijden, met als klap op de vuurpijl zijn homerun in de wedstrijd tegen de Pittsburgh Pirates. Pitcher Mitch Keller gooide een fastball recht over de plaat en een en fuego India miste die bal niet. Hij tekende hiermee voor de tiende en laatste run van de wedstrijd.
Dat hij goed in vorm was de afgelopen weken, bleek ook wel uit zijn uitverkiezing tot National League Rookie of the Month. Na Patrick Wisdom en twee keer Trevor Rogers was hij de derde speler die de trofee in ontvangst mocht nemen. In de maand juli had de tweedehonkman een slashline van .319/.470/.527 met vier homeruns en zeven doubles. Of deze onderscheiding India nog gemotiveerder heeft gemaakt om zichzelf tot Rookie of the Year te kronen is niet duidelijk, maar hij is vrolijk verder gegaan waar hij gebleven was. In de maand augustus sloeg hij tot nu toe .324/.395/.706 met 24 total bases, een echte contender voor de titel dus.
This is Jonathan India's first rookie accolade, but likely not his last. 👀
Een nieuwe naam in de Rookie Watch. Ondanks dat het seizoen al zeventien weken aan de gang is, kan het blijkbaar nog steeds. Daniel Lynch werd in de eerste ronde van de draft van 2018 gekozen door de Kansas City Royals. Hij speelde vroeg in dit seizoen al drie wedstrijden, maar werd na drie hele matige prestaties toch nog even teruggestuurd naar Triple-A. Hij maakte destijds zijn debuut tegen de Cleveland Indians. Vervolgens startte hij nog tegen de Chicago White Sox en Detroit Tigers. In die drie wedstrijden kwam hij niet verder dan 8.0 innings (4.2 tegen de Indians, 0.2 tegen de White Sox en 2.2 tegen de Tigers). Hierin kreeg hij maar liefst veertien earned runs tegen en na tien dagen hadden de Royals voorlopig genoeg gezien.
Toch keerde Lynch na twee maanden alweer terug in de Major League en dit keer met een knaller. In zijn eerste wedstrijd terug op het hoogste niveau nam hij revanche op de Detroit Tigers. Zijn 8.0 innings op de heuvel leverden hem zijn eerste overwinning op. Hij gooide daarin vier strikeouts. In de twee wedstrijden die volgden, kwam hij in actie tegen de Toronto Blue Jays en Chicago White Sox en hij nam zijn vorm mee. Hierdoor zakte zijn ERA van een torenhoog 15.75 naar een wat acceptabeler 6.00 en mocht hij twee overwinningen bijschrijven, tegenover slechts één verliespartij. Het is nu aan hemzelf om verder te bouwen op deze drie goede wedstrijden in week zestien en zeventien.
Daniel Lynch in his three starts since being recalled
De nummer één prospect in honkbal werd op 22 juni naar de majors gehaald door de Tampa Bay Rays. Aanvankelijk had hij het wat lastig, maar in de afgelopen twee weken vond hij zijn draai. Dertien honkslagen uit 46 slagbeurten leverden hem een .283 slaggemiddelde op. Van die dertien hits waren er twee doubles, twee triples en één homerun. Eén van zijn triples kwam in de wedstrijd met de Boston Red Sox. Pitcher Nathan Eovaldi gooide een bal aan de buitenkant van de plaat, maar Franco vond toch een gaatje om de bal door het binnenveld te slaan. Het honklopen van de 20-jarige Dominicaan leverde in ieder geval mooie beelden op.
Na de wedstrijd met de Red Sox, die de Rays met 9-5 wonnen, namen zij de leiding in de American League East over. Franco werd gevraagd voor een interview kort na afloop en werd onder andere bevraagd over zijn triple en de koppositie. Hij had er een vertaler voor nodig, maar zijn woorden waren duidelijk: De Tampa Bay Rays waren niet van plan deze positie weg te geven. Tot nu toe lukt dat aardig, want de voorsprong van de Rays is inmiddels uitgebreid tot vier wedstrijden op de Red Sox en zes wedstrijden op de New York Yankees.
"We're always going to be there!" – Wander Franco on the @RaysBaseball sitting atop the A.L. East!
Leider van alle rookies als het gaat om strikeouts in week zestien en zeventien was Shane McClanahan. In drie gestarte wedstrijden tegen de New York Yankees, Boston Red Sox en Baltimore Orioles kwam hij tot 21 strikeouts in 19.0 innings. De wedstrijd met de New York Yankees werden verloren, maar de andere twee ging hij er met de overwinning vandoor. Verder kreeg hij achttien hits tegen en zeven earned runs, met zes vrije lopen.
In de wedstrijd met de Bronx Bombers gooide hij zes K’s, waarvan vijf kwamen via een curveball. Via een overlay van zijn fastball (98 mph) en curveball (85 mph) is te zien dat beide pitches bijna hetzelfde uit zijn hand komen. Daardoor is het voor een slagman moeilijk te herkennen welke worp eraan komt en hoe deze geslagen moet worden. Het verschil van dertien mph en de daling van de curveball, maakt dat McClanahan tot veel strikeouts komt en dat hij vaak voor zijn curveball kiest als strikeout pitch.
De bal leek de afgelopen weken iets groter dan normaal voor Yadiel Hernandez. Met zeventien hits uit veertig slagbeurten kende de 33-jarige rookie de beste weken uit zijn carrière. Hij sloeg twee homeruns en drie doubles, waarmee hij zeven runs binnensloeg. Zijn seizoenstotaal kwam hiermee op dertien te staan. Beide homeruns sloeg Hernandez in dezelfde wedstrijd. Zijn eerste kwam tegen Kyle Ryan in de tweede helft van de zevende inning, waarmee hij de voorsprong vergrootte naar 5-3. In de negende inning waren de Cubs teruggekomen tot 5-5, maar Yadiel wilde duidelijk graag naar huis. Een 100 mph fastball aan de binnenkant van de slagzone verdween over de hekken in Nationals Park en daarmee tekende hij dus voor zijn tweede homerun van de dag.
Naast zijn goede prestaties op aanvallend vlak, liet Hernandez ook zien dat hij met zijn sterke arm belangrijk kan zij op defensief gebied. In de wedstrijd met de Philadelphia Phillies sloeg Brad Miller een bal naar de linksvelder, waarop sterspeler van de Phillies, Bryce Harper, vanaf het derde honk een punt probeerde te scoren. De Cubaan bleek echter te beschikken over een meer dan adequate arm en hij gooide de loper uit op het thuisplaat. Het hield de stand even op een 2-1 achterstand, maar uiteindelijk zouden de Nationals met 5-4 verliezen van de Phillies.
Op 20 juli maakte de jonge talentvolle Josiah Gray nog zijn debuut voor de Los Angeles Dodgers, maar dertien dagen later werd hij al getrade naar een nieuw team. Hij werd onderdeel van de supertrade met de Washington Nationals . Hierin ontvingen de Dodgers Max Scherzer en Trea Turner en was Gray een van de prospects die werd verscheept naar Washington. In zijn eerste weken als National gooide Gray 14.0 innings en achttien strikeouts. Het grootste gedeelte van deze achttien strikeouts gooide hij tegen de Atlanta Braves. Maar liefst tien keer deelde hij aan deze ploeg een drie slag uit. Het hoogste aantal tot nu toe op Major League-niveau in zijn nog korte carrière. Verder gooide hij acht keer vier wijd en kreeg hij elf hits en vier earned runs tegen. Niet slecht voor zijn eerste weken bij een nieuw team.
Nationals also acquire LAD No. 2 prospect, Josiah Gray
He had a 2.87 ERA and 22 K in 15.2 Triple-A innings, as well as 13 K in his first 8.0 MLB innings this season!
Zijn debuut maakte hij in de eerste wedstrijd van de series tegen de Philadelphia Phillies. Hij kwam tot 5.0 innings en kreeg maar één earned run tegen. Een homerun van Odubel Herrera zette in de vijfde inning 1-0 op het scorebord, waarna Gray de inning nog wel afmaakte, maar daarna achterbleef in de dugout. Uiteindelijk wonnen de Nationals de debuutwedstrijd van hem niet, maar kon hij een no decision bijschrijven. Hetzelfde gebeurde in de wedstrijd die volgde. Hierdoor wacht hij nog altijd op zijn eerste overwinning als speler van de Nationals, maar ook in zijn MLB-carrière.
Josiah Gray delivered in his first start as a Washington National.
Met Connor Joe sluiten we deze editie van Rookie Watch af. Hij zag zijn naam nog niet eerder genoemd, maar in de afgelopen twee weken presteerde de 28-jarige slagman erg goed: een .385 slaggemiddelde met vier homeruns, twee doubles, twee vrije lopen en een 1.148 OPS. Na de All-Star break ging de eerstehonkman als een raket die niet te stoppen is. Uiteindelijk sloeg hij 29 honken bij elkaar, meer dan hij in de gehele periode daarvoor had gedaan.
In de wedstrijd met de Chicago Cubs liet hij zien dat homeruns slaan hem de afgelopen tijd wel ligt. Ervaren rot Jake Arrieta miste zijn spot, waardoor de bal recht over de plaat kwam. Connor Joe zag dat, dacht dankjewel en sloeg de bal 384 feet ver, over de hekken van Coors Field. Hiermee gaf hij de Rockies een vroege voorsprong, waarop zij verder konden bouwen. Uiteindelijk wonnen de Rockies met 6-5, waardoor het even niet ging over waarom Trevor Story niet weggetrade was voor de deadline. Mocht Joe zijn niveau vasthouden kan hij de fans tenminste af en toe nog een sprankje hoop geven voor de toekomst.
Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 8 het team dat alles heeft behalve een quarterback: de Denver Broncos.
Het lukt de Denver Broncos maar niet om een goede quarterback te vinden. Peyton Manning was de laatste goede spelverdeler en dat was eigenlijk meer de naam dan dat hij in Denver nog goed presteerde. Nadat Manning in 2015 met pensioen ging is de quarterbackpositie een continu probleem geworden. Dat is erg zonde, want voor de rest heeft Denver een goede ploeg.
FREE AGENCY
De Broncos hoopten dit offseason voor een nieuwe quarterback te traden. Aaron Rodgers was ontevreden en de MVP van afgelopen seizoen had Denver hoog op zijn verlanglijstje staan. De Packers weigerden echter, zoals verwacht, hun sterspeler van de hand te doen. Vorige week tekende Rodgers een nieuw contract in Wisconsin en de Broncos kunnen de komst van Rodgers dus definitief uit hun hoofd zetten; voor dit seizoen dan.
Plan B was Deshaun Watson. Ook hij zag het wel zitten om naar Colorado te komen. Alleen zijn privéproblemen zorgen ervoor dat geen enkele club zich durft te branden aan de quarterback van de Texans. Zo kwamen de Broncos uit bij Plan C: Teddy Bridgewater. De quarterback voor wie de Panthers in ruil niet meer dan een zesde ronde draftpick hoefden te hebben. Zij haalden vervolgens Sam Darnold als upgrade over Bridgewater. Bridgewater heeft in Carolina laten zien de oplossing niet te zijn en dat zal ook in Denver gelden.
Buiten de quarterback positie om hadden de Broncos een goed off-season. Met defensive backs Kyle Fuller en Ronald Darby wist de ploeg de verdediging nog wat verder te versterken. De enige tegenvaller was het wegvallen van Ja’Wuan James. De right tackle trainde door de coronamaatregelen in zijn eigen omgeving en scheurde hierbij zijn achillespees af. Een blessure die ook nog een juridisch staartje krijgt. Omdat het niet bij de club gebeurde, mochten de Broncos het nog 10 miljoen dollar tellende contract verscheuren. Dit tot begrijpelijke woede van James.
NFL DRAFT
De Broncos hadden in de draft de ideale mogelijkheid om het quarterbackprobleem op te lossen. Op het moment dat Denver als negende mocht kiezen, waren Justin Fields en Mac Jones namelijk nog beschikbaar. Twee talentvolle quarterbacks die beiden op papier een duidelijke upgrade zijn in vergelijking met Drew Lock. De Broncos kozen echter voor Patrick Surtain II. Hoe goed Surtain het ook zal doen, als de Broncos niet snel een goede quarterback aan weten te trekken, zal deze draft voor hen altijd beoordeeld worden aan de hand van het succes van Fields en Jones.
In de tweede ronde van de draft selecteerden de Broncos Javonte Williams van North Carolina. De running back moet de vervanger worden van Phillip Lindsay, die vrijwillig naar de Texans vertrok. Sommige analisten zagen in Williams de beste running back in de draft. Mocht hij die potentie waarmaken dan is hij zeker een steal. Lukt dit niet, dan zullen er zeker vraagtekens bij de keuze worden gezet; zeker omdat de Broncos omhoog hebben getrade om Williams te kunnen kiezen. Dat betekent dus dat er flink is geïnvesteerd in een positie waar dit niet echt gebruikelijk is.
Ook in de latere ronden lijkt Denver talent te hebben gevonden die de ploeg snel beter kan maken. Quinn Meinerz is een offensive lineman die onder de radar is gebleven, maar zeker potentie heeft om een goede starter in de NFL te worden. In de latere ronden werden Seth Williams (WR) en Jamar Johnson (S) nog opgepikt. Spelers die dit seizoen zeker niet zullen starten, maar wel voor een brede selectie zorgen en de Broncos meerdere opties geven op hun posities.
OFFENSE
De Broncos hebben een complete aanval. Zeker nu de ploeg Courtland Sutton weer terug heeft. De Pro Bowl receiver raakte vorig jaar al na één wedstrijd geblesseerd. Met hem weer op het veld moet er meer ruimte komen voor de overige receivers. Vooral Jerry Jeudy zou hiervan moeten profiteren, want hij was vorig seizoen door de afwezigheid van Sutton de receiver met de meeste yards, maar ook veel gemiste vangballen. Met goede receivers komt er ook veel meer ruimte voor Noah Fant. De tight end is één van de meest interessante spelers in de league, maar zijn potentie is er tot nu toe niet uitgekomen.
De running game was vorig jaar niet echt een wapen van de Broncos. Dat is erg vervelend, want het zou het leven van de quarterback een stuk makkelijker kunnen maken. Melvin Gordon III is vol vertrouwen de situatie te kunnen keren, want de running back had een sterk tweede helft van het seizoen en heeft al laten weten van plan te zijn de league te leiden in rushing yards. Met het vertrek van Lindsay is er ruimte voor rookie Williams om het werk van Gordon te verlichten en wat downs te kunnen spelen.
Om dit te kunnen behalen, is een goede offensive line belangrijk voor Gordon en de rest van de aanval. De offensive line is de laatste jaren niet het sterkste punt van de aanval geweest; al zat er wel verbetering in afgelopen seizoen. Dat komt vooral door het sterke seizoen van Garett Bolles. De tackle was duidelijk gemotiveerd, omdat de Broncos het vijfde jaar van zijn contract niet hadden geactiveerd. Bolles werd reserve All-Pro en kreeg een dik vierjarig contract. De situatie rondom James blijft een tegenvaller, want hij had voor zijn achillespeesblessure de potentie om een belangrijke rol te spelen.
De Broncos lijken dus alles in orde te hebben, behalve op quarterback en dat is toch de belangrijkste positie in de aanval. De strijd in trainingskamp gaat tussen Drew Lock en Teddy Bridgewater. Gezien de potentie lijkt het logisch dat Lock de kans krijgt om te starten, maar het is de vraag hoe veel vertrouwen hij heeft na alle geruchten dat de Broncos graag Rodgers of Watson naar Denver wilden halen.
Er is hoop bij de Broncos dat een volledig off-season en een goede voorbereiding de ploeg vooruit gaat helpen. Bijna alle belangrijke spelers zijn gebleven en misschien dat een trainingskamp zonder coronabeperkingen coördinator Pat Shurmur helpt om zijn aanval goed te trainen en het beste uit Lock te halen.
DEFENSE
Bij de verdediging denk je direct aan de defensie van de Broncos die ze de Super Bowl bezorgde. Die tijd ligt al ver achter ons, al is Super Bowl MVP Von Miller nog steeds een belangrijke kracht in de defensie. Miller tekende een nieuw contract bij Denver en wordt het middelpunt van de nieuwe defensie.
Een defensie die afgelopen jaar een minder jaar had, mede door de blessure van Miller. De ploeg kreeg bijna 28 punten per wedstrijd tegen, meer dan een touchdown meer dan in 2019. Ook waren er maar zestien turnovers. Dat is mede waardoor de ploeg voor het eerst sinds 1968 in vier wedstrijden op rij meer dan dertig punten tegen kreeg.
Op papier ziet de verdediging er ook dit jaar weer goed uit. Het is alleen wel belangrijk dat de spelers fit blijven. Miller en Bradley Chubb waren in 2018 samen goed voor 26,5 sacks, maar hebben in de jaren erna nauwelijks samen op het veld gestaan. Miller is ondertussen al 32, dus er zijn vraagtekens bij de fitheid van de natuurlijke leider van de ploeg.
Ook op andere posities in de verdediging hebben de Broncos zich flink versterkt. Rookie Surtain is het aan zijn stand verplicht om er direct te staan en ook Fuller en Darby zijn directe aanwinsten voor de defensie. Met de aanwezigheid van safeties Justin Simmons en Kareem Jackson wordt de secondary van de Broncos gezien als één van de sterkste in de league.
CONCLUSIE
Met Watson of Rodgers als quarterback zouden de Broncos direct een titelkandidaat in de AFC zijn, maar Drew Lock is nog steeds de quarterback en anders Teddy Bridgewater. Hoewel Lock in sommige wedstrijden zijn potentie heeft laten zien, heeft hij al de verwachtingen niet waar kunnen maken. De druk is ondertussen alleen maar groter geworden, terwijl het zelfvertrouwen van de quarterback toch ook wel een deuk moet hebben oplopen. Hij zal de geruchten ongetwijfeld ook gehoord en gelezen hebben.
Uiteindelijk hebben de Broncos zich versterkt en moeten ze het dit jaar beter gaan doen dan afgelopen jaar. Het gaat echter niet genoeg zijn voor de play-offs en de Broncos-fans zullen zichzelf het hele seizoen afvragen hoe het was gelopen met Justin Fields als quarterback.
Voorspelling: 8-9
FANZONE
In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we – indien mogelijk – bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Denver Broncos: Daniël Kegel.
“Na een mislukt 2020-seizoen begint de stoel van coach Vic Fangio toch wat warm te worden. Een goed winnend seizoen en eigenlijk play-offs zullen noodzakelijk zijn om zijn baan veilig te stellen. Aan het roster kan het niet liggen, dat is SB-waardig. Met name de defense werd flink versterkt. De secondary van Simmons, Fuller, Darby en rookie Patrick Surtain II roept herinneringen op aan de No Fly Zone uit 2015 die Denver aan de laatste Super Bowl hielp. Denver-fans hopen dat dit jaar eindelijk eens de pass rush tandem Miller-Chubb uit de verf gaat komen. Het zal wellicht de laatste kans zijn; Von Miller is inmiddels 32 en na dit seizoen een Free Agent.”
“Aan de aanvallende kant komt Courtland Sutton terug van een ACL-blessure en begint Jerry Jeudy aan zijn 2e jaar. RB Philip Lindsay mocht gratis de deur uit wandelen en wordt vervangen door rookie Javonte Williams. Aangevuld met andere talentvolle receivers als Tim Patrick, K.J. Hamler en TE Noah Fant biedt dat in ieder geval hoop voor een aanval die beter te verteren valt dan het drama dat in 2020 op het veld werd gezet.”
“Hoop, want de belangrijkste positie op het veld werd nauwelijks versterkt. Het ego van Drew Lock is blijkbaar zo fragiel dat échte competitie uit de weg wordt gegaan. In 2020 liet Lock af en toe goede dingen zien. Vaker bleek hij echter een slordige, weinig atletische quarterback met een beperkte skillset.
“Teddy Bridgewater, met afstand de minst inspirerende quarterback van de hele league, werd voor een 6th pick opgehaald bij de Panthers. Dat de Panthers na 1 jaar al klaar met hem waren, een flink deel van zijn riante salaris voor hun rekening nemen en meer kansen zien met het renovatieproject Sam Darnold zegt al genoeg over de waarde van Bridgewater. De keuze van de Broncos om voor Surtain te gaan terwijl Justin Fields nog beschikbaar was (en uiteindelijk met de 11e pick naar Chicago ging) kan wel eens een hele dure misser blijken.”
“Wellicht is het doel van de Broncos om volgend jaar een poging te wagen om DeShaun Watson of Aaron Rodgers naar Denver te lokken. De vraag is echter of de fans John Elway het zoveelste jaar met een ondermaatse quarterback nog gaan vergeven. Zeker als de divisiegenoten Patrick Mahomes en Justin Herbert under center hebben.”
Voorspelling: 9-8
Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!
Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 7 het team dat de bezem er flink doorheen haalde en zich richt op de rebuild: de Detroit Lions.
De tijd van de ex-Patriots in Detroit is voorbij. Het duurde tot ver in het afgelopen seizoen, maar toen was het moment eindelijk daar. General manager Bob Quinn mocht na vijf jaar vertrekken en ook head coach Matt Patricia was klaar bij de Lions. Quinn werkte maar liefst 15 jaar bij de Patriots in diverse rollen in de front office. Patricia bekleedde er sinds 2004 allerlei coaching posities. Laatstgenoemde keerde terug bij de Patriots als senior football advisor.
De vervangers van Quinn en Patricia, respectievelijk Brad Holmes en Dan Campbell, zijn qua persoonlijkheid het tegenovergestelde. Holmes is jong en charismatisch terwijl Campbell een energieke en onorthodoxe head coach is. Quinn en Patricia waren niets van dat alles. De nieuwe eigenaar, Sheila Ford Hamp, die het overnam van haar moeder, Martha Firestone Ford, heeft overduidelijk een flinke rebuild voor ogen. De verandering van head coach en general manager was echter niet de grootste schok in Detroit.
FREE AGENCY
Dat was namelijk het vertrek van long time Lions quarterbackMatthew Stafford. Na 12 jaar in Detroit met slechts drie optredens in de play-offs waarvan er geen een werd gewonnen, was de koek op. Sinds 2009 was Stafford de enige constante variabele in Detroit, maar hij speelt komend seizoen bij de Rams en Jared Goff bewandelt de omgekeerde weg. Overigens krijgen de Lions daar twee eerste ronde picks (2022, 2023), een derde ronde pick (2021) en het stevige contract van Goff bij.
De verwachting was niet dat de Lions zich enorm zouden roeren in de free agency periode. Aangezien de focus op de rebuild ligt, moeten Holmes en Campbell de ruimte krijgen om het roster op hun manier in te richten. Dat betekent voornamelijk het afstoten van stevige contracten of spelers die stevige contracten vereisen. Wide receiver Kenny Golladay was daarvoor de voornaamste kandidaat en hij vertrok dan ook naar de New York Giants. Een flinke aderlating, maar niet vreemd gezien de rebuild.
De Detroit Lions hadden echter wel voldoende cap space om belangrijke spelers te verlengen. Neem bijvoorbeeld Romeo Okwara (25). Hij is met afstand de beste pass rusher in het team en door een driejarig contract te tekenen, is hij één van de pilaren van de rebuild.
Buiten Golladay en Okwara gebeurde er weinig spraakmakends bij de Lions. Wide receiver Marvin Jones vertrok naar de Jaguars en good old kicker Matt Prater tekende in Arizona. Verder werden Tyrell Williams, Jamaal Williams en Breshad Perriman aangetrokken om nog enigszins aanvallende slagkracht te hebben. Ook volgend off-season en wellicht het off-season daarna zal free agency draaien om het maken van ruimte in het salarishuis om zodoende een duurzaam roster te bouwen.
NFL DRAFT
Voor een team dat zo overduidelijk een rebuild ingaat, is het essentieel om de goede keuzes te maken in de draft. Met de zevende pick in de 2021 NFL Draft kozen de Detroit Lions voor offensive tackle Penei Sewell; een veilige, maar essentiële keuze. Zoals Okwara een defensieve pilaar is in de rebuild is Sewell dat voor de aanval. Hij wordt beschreven als een generational talent en zal van grote waarde zijn voor de Lions quarterback.
In de tweede ronde ging Detroit wederom voor een speler van formaat, letterlijk. Defensive tackle Levi Onwuzurike is enorm en zal er net als Sewell direct staan. In de derde ronde trokken de Lions de lijn van de eerste twee rondes door. Met DT Alim McNeill werd wederom een flinke speler toegevoegd aan het roster. Ook voor hem geldt dat hij eigenlijk direct het veld op kan. De tweede keuze in de derde ronde was cornerback Ifeatu Melifonwu. Niet groot van stuk en niet per se een starter, maar hij biedt wel degelijke en broodnodige diepte op de cornerbackpositie.
Voorafgaand aan hun allerlaatste pick in de zevende ronde mochten de Lions nog twee keer kiezen in de vierde ronde. Men ging voor receiver Amon Ra St. Brown (USC) – het broertje van Packers WR Equanimeous St. Brown – en linebacker Derrick Barnes (Purdue). De komst van St. Brown is nodig, omdat de wide receiver positie na free agency dunbezaaid was. Voor Barnes werd omhoog getrade om zodoende de best player available voor de Lions need aan te trekken. Hij is een speler naar het hart van head coach Campbell: ruig en onverschrokken. De laatste keuze viel op running back Jermar Jefferson (Oregon State). Een capabele speler die af en toe de wind uit de zeilen kan halen voor franchise running back D’Andre Swift.
OFFENSE
De grootste impact op de Detroit Lions offense is het vertrek van Stafford en de komst van Goff. Voor Goff betekent het een nieuwe start nadat zijn spel bij de Los Angeles Rams gestaag minder werd. Het feit dat zijn contract werd geherstructureerd bij de Lions doet vermoeden dat men wat in hem ziet voor de lange termijn. Die gedachte werd extra kracht bijgezet doordat men niet koos voor Justin Fields in de draft. In principe is die gedachte ook niet vreemd. Immers, er is slechts één quarterback die sinds 2017 vaker won dan Goff en dat is Tom Brady.
Met die statistiek wordt echter voorbijgegaan aan de zogenaamde eye test en andere statistieken. Getuige de vele turnovers was Goff namelijk gewoon niet goed. Voor iedere vier touchdowns die hij gooide, waren er drie intercepties. Met Anthony Lynn als offensive coordinator moet hij stappen kunnen maken. Voordat Lynn bij de Chargers aan de slag ging, gold hij namelijk als één van de beste aanvallende coaches in de NFL.
Hoe dan ook, Goff gaat het moeilijk krijgen. Golladay en Jones zijn vertrokken en daarom heeft de wide receiver groep geen overduidelijke WR1. In free agency werden Williams en Perriman aangetrokken, maar dat zijn geen hoogvliegers. Quintez Cephus bleef wel in Detroit en in de draft werd St. Brown gekozen, maar ook daar wordt de gemiddelde NFL defense niet bang van. Het betekent een grote rol voor tight end T.J. Hockenson. Sinds zijn rookie jaar maakt hij een sterke indruk en volgend seizoen is hij het voornaamste target door de lucht voor Goff.
Qua running backs ziet het er wel goed uit voor de Lions. Swift zal wederom groei laten zien en met Williams heeft hij een zeer degelijke back-up. Datzelfde geldt voor rookie Jefferson, ook al werd hij slechts in de zevende ronde gekozen. De heren mogen zich opstellen achter een offensive line die barst van het talent. Met drie spelers uit een eerste ronde – Taylor Decker, Frank Ragnow en Penei Sewell – aangevuld met Halapoulivaati Vaitai en Jonah Jackson is dit één van de sterkste O-lines in de NFL.
DEFENSE
De verdediging van de Detroit Lions was vorig seizoen een absoluut drama. Dat is zeer opmerkelijk aangezien toenmalig head coach Matt Patricia zeven jaar niet onverdienstelijk diende als defensive coordinator onder Bill Belichick. Desondanks moesten de Lions in 2020 maar liefst 519 punten en 6.716 yards toestaan. Nieuwe head coach Dan Campbell heeft samen met zijn defensive coordinator Aaron Glenn een andere kijk op defense. Daarin zullen Trey Flowers en Romeo Okwara een belangrijke rol spelen in de D-line. Dat geldt ook voor nieuwe aanwinsten Michael Brockers, Levi Onwuzurike en Amil McNeill.
Bij de groep linebackers doemen de eerste vraagtekens op. Jamie Collins keert terug en die zorgt gegarandeerd voor gevaar bij de opponent. Het aantrekken van Alex Anzalone was ook een goede zet, maar daarachter houdt het niet over. In de draft werd Barnes gekozen, maar hij zal pas op lange termijn echt wat kunnen toevoegen.
Als het gaat om de secondary bestaat er meer enthousiasme. DC Glenn leverde eerder al goed werk in New Orleans en zal wel raad weten met de groep in Detroit. Jeff Okudah liep vorig seizoen een blessure op, maar barst nog steeds van het talent. Samen met Amani Oruwariye en Quinton Dunbar staat er een capabele kern. Op de safetypositie is Tracy Walker een zekerheid, mits hij zijn oude niveau kan halen. Will Harris zal met voormalig Buffalo Bill Dean Marlowe strijden om de plek naast Walker.
CONCLUSIE
De Detroit Lions zijn ver weg van deelname aan de play-offs, maar met een nieuwe head coach en general manager begint een serieuze rebuild. Het zal enkele jaren duren, maar in Buffalo hebben ze recentelijk laten zien dat verstandig en duurzaam heropbouwen kan leiden tot een sterke basis. Daarbij bestaat wel de voorwaarde dat de eigenaren dit accepteren en dat is het geval in Detroit. De rebuild is dit off-season ingezet en de aftrap lijkt veelbelovend.
Voorspelling: 4-13
FANZONE
In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we – indien mogelijk – bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Detroit Lions: Dennis van der Geest
“Weer een jaar verder en weer niets opgeschoten. Het experiment Patricia – en daarmee de “Detroit Patriots” – is voorbij. Het tijdperk Campbell is aangebroken en dus staat het team weer voor een ontzettend aantal veranderingen. Zoals een bijna volledig nieuwe staf, deze keer bestaande uit een voorraad ex-spelers. Met nieuwe coaches komt ook een nieuwe kijk op hoe het team zou moeten spelen en een herbouw van het roster. Enkele publiekslievelingen zijn daardoor al niet meer bij het team: quarterback Matthew Stafford, wide receivers Kenny Golladay en Marvin Jones, kicker Matt Prater, en cultheld en long snapper Don Muhlbach – het enige overgebleven teamlid van de 0-16 2008 Lions. Als je dan naar het overgebleven spelersmateriaal kijkt, is het lastig om hoopvol te blijven over komend seizoen.”
“In de aanval staat er zeker een prima O-line – al helemaal met Penei Sewell als 1st round pick – en zijn er enkele running backs die het nodige kunnen en moeten brengen. Daar is alles wel mee gezegd: de receivers – op tight end TJ Hockenson na – roepen weinig vertrouwen op en nieuwe quarterback Jared Goff moet de fans nog overtuigen. De verdediging – de slechtste in het afgelopen seizoen – heeft een hoop nodig. De first round pick van vorig jaar, cornerback Jeff Okudah, moet laten zien dat hij enorme stappen heeft gezet. In de draft zijn twee D-linemen toegevoegd in rondes 2 en 3: laat het duidelijk zijn waar de rebuild van de Lions gaat beginnen. Dit wordt een jaar van de trenches, de loopgraven.”
“Is er dan helemaal niets om enthousiast van te worden? Nou, de houding van Dan Campbell en zijn coaches maakt een deel goed. Zijn citaten gedurende het offseason liegen er niet om: de Lions moeten zich onverzettelijk en veerkrachtig tonen. Spelers moeten weer in Detroit willen spelen en verder? “Knieschijven verorberen. Er moeten net geen gevechten uitbreken in het trainingskamp. Er mag geen drol in het team zitten.” Mik maar op 4-13, dan kan het alleen maar mee zitten.”
Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!
Dag drie, vier en vijf van NBA Free Agency kwamen niet al te snel op gang, maar zorgde uiteindelijk wel voor het nodige spektakel. Een samenvatting van de afgelopen dagen van NBA Free Agency 2021.
KAWHI LEONARD EN KEVIN DURANT VERLENGEN
We beginnen met een terugkeer en een verlenging. Kawhi Leonard, die vorig jaar dankzij een blessure in de playoffs het seizoen niet af kon maken, gaat terugkeren bij de Los Angeles Clippers. Officieel was Leonard een free agent, maar iedereen wist eigenlijk wel dat de All-Star terug zou keren naar LA. Dit gaat dan ook gebeuren. De Clippers besloten daarnaast ook Reggie Jackson (2 jaar, $22 miljoen – $11 mil per jaar) terug te halen en SF Justice Winslow voor twee jaar vast te leggen. Hij zal de voornaamste back-up van Paul George en Kawhi Leonard zijn.
Kevin Durant gaat voorlopig ook nergens heen. De sterspeler van de Nets heeft besloten zijn contract bij zijn huidige werkgever te verlengen. En hoe. Hij tekent voor vier jaar bij en gaat $198 miljoen verdienen bij de Nets. Dat is, jawel, ongeveer $50 miljoen per jaar. U leest het goed. Het was niet de enige move van de Nets, want SG/SF DeAndre Bembry tekent voor een jaar bij de titelkandidaat en zal vanaf de bank gaan komen.
Brooklyn Nets star Kevin Durant plans to sign a four-year, $198 million contract extension sometime after he becomes eligible on Saturday, @RichKleiman tells ESPN. For more on the deal, go to @Boardroom: https://t.co/99HDz3oVik
Er waren nog twee andere grote namen die besloten bij hun teams te blijven en verlengingen te tekenen. Hawks PF John Collins blijft in Atlanta en tekenen voor 5 jaar en $125 miljoen. Hij gaat daar de komende jaren $25 miljoen per jaar opstrijken. Knicks PF Julius Randle besloot op zijn beurt voor 4 jaar en $117 miljoen bij te tekenen, wat hem de komende jaren ongeveer $29 mil per jaar zal opleveren.
New York Knicks All-Star Julius Randle has agreed to a four-year, $117 million contract extension — elevating his deal’s total value to five years and $140 million, his agents Aaron Mintz and Steven Heumann of @CAA_Basketball tell ESPN: https://t.co/4q7EfERHsw
KNICKS VINDEN HUN POINT GUARD: KEMBA WALKER KOMT NAAR MSG
Dan door naar New York, waar de Knicks nog steeds een point guard nodig hadden. In free agency gingen alle beschikbare point guards naar andere teams, en dus ging de focus op Kemba Walker. De voormalig All-Star werd door de Celtics naar de Thunder getrade, waarna het al snel duidelijk was dat hij daar niet zou blijven. Hij gaat dus, wanneer hij uit zijn huidige contract wordt gekocht, tekenen bij de Knicks. Hij zal daar de starting point guard gaan worden. Dit zal echter pas wel gebeuren als hij weer volledig herstelt is van zijn blessure. Het team van de Knicks begint er zo op papier beter en beter uit te zien.
Knicks new squad:
Kemba Walker RJ Barrett Evan Fournier Julius Randle Mitchell Robinson
Dan naar een paar trades. Te beginnen met een bizar ingewikkelde trade waar nog steeds niet helemaal van zeker is of alle onderdelen van de trade geopenbaard zijn. Het belangrijkste is dat Spencer Dinwiddie via een sign-and-trade voor 3 jaar en $62 miljoen ($21 mil per jaar) de nieuwe starting poing guard is van de Wizards. Hij zal Russell Westbrook, die getrade werd naar de Lakers, moeten gaan vervangen.
Twee 2nd round picks gaan naar de Nets samen met een $11.5 trade exception. De Spurs ontvangen in de trade SF Chandler Hutchinson en een 2022 2nd round pick. De trade is onderdeel van de Russell Westbrook trade, waardoor dit dus nu een trade is met vijf teams (Wizards, Lakers, Spurs, Nets en Pacers)
Washington is sending Chandler Hutchinson and a 2022 second-round pick to San Antonio as part of a multi-team deal in the Spencer Dinwiddie sign-and-trade, sources tell ESPN. Brooklyn gets a 2024 second and a 2025 pick swap from Wizards.
Tot slot heeft ook regerend kampioen Milwaukee toegeslagen. Scherpschutter Grayson Allen is door de Grizzlies getrade naar de Bucks in ruil voor SG Sam Merrill en twee 2nd round picks. Daarmee versterken de Bucks zich in de breedte voor een nieuwe aanval op de titel.
Memphis is trading guard Grayson Allen to Milwaukee for Sam Merrill and two future second-round picks, sources tell ESPN.
Verder werd PF Eric Paschall door de Warriors getrade naar de Jazz voor een Memphis 2026 second round pick, die top-42 protection heeft. Dat betekent dat als deze pick in de top 42 beland, hij weer in handen zal komen van de Jazz. Kortom: de Warriors traden een rotatie en talentvolle forward weg voor eigenlijk niks. De Jazz versterken zich, zeker na het vertrek van Tony Bradley en Derrick Favors, in de breedte hun frontcourt.
OLADIPO, WILLIAMS EN JACKSON BLIJVEN BIJ HUIDIGE TEAM
Dan nog een paar namen van formaat die nieuwe teams vonden. SG Victor Oladipo besloot bij de Miami Heat te blijven, terwijl ook PG/SG Lou Williams komende seizoen in Atlanta de back-up van Trae Young zal zijn. Tot slot de ervaren SF Andre Iguodala, die terug gaat keren op het oude nets. De voormalig kampioen van de NBA tekent een contract voor een jaar in San Francisco en gaat zijn carrière afsluiten bij de Warriors.
Source: Andre Iguodala — a three-time Warriors champion and 2015 Finals MVP — agreed to sign a deal to return to Golden State. The Brooklyn Nets were also a finalist.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
