Home Blog Pagina 298

Dutch Watch: feestweek voor Ozzie, saves voor Kenley

Hans Mulder
-
0
Dutch Watch: feestweek voor Ozzie, saves voor Kenley

Het was een week met wisselend succes voor onze landgenoten. Zo zullen Ozzie Albies en Kenley Jansen met een hele brede grijns terugkijken op hun twee series. Van tevredenheid zal bij Xander Bogaerts of Didi Gregorius geen sprake zijn. Individueel ging het met name bij Bogaerts helemaal nog niet zo slecht, maar met de Red Sox zit hij wel in de bekende hoek van de klappen momenteel. Hoe het hen én de overige spelers uit ons Koninkrijk is vergaan, lees je natuurlijk in deze Dutch Watch.

SEIZOENSSTATS: 471 AB, .259/.321/.490, .812 OPS, 78 R, 84 RBI, 31 2B, 22 HR, 16 SB, 107 OPS+

De concurrentie had het zwaar vorig weekend en dus was het zaak voor de Atlanta Braves om daar optimaal van te profiteren. In de Amerikaanse hoofdstad moesten de Nationals het slachtoffer worden van de dadendrang. Ozzie Albies liet zich niet onbetuigd en timmerde een knappe reeks aan homeruns in elkaar. Na het bezoek aan Washington vloog het gezelschap door naar Florida waar de Miami Marlins op hen stonden te wachten. De Braves waren aan hun stand verplicht om ook deze serie ruim te winnen.

Begin augustus besloot Brian Snitker Ozzie Albies in te zetten als leadoff hitter. Misschien was het toeval, maar de tweedehonkman leek even zichzelf niet in die rol. Vorig week, in de serie tegen de Reds, veranderde dit en die lijn trok Albies in Washington door. Met homeruns in drie van zijn laatste vier wedstrijden trok de tweedehonkman naar de hoofdstad en in de zesde inning van de eerste wedstrijden was het weer raak. Voor de derde wedstrijd op rij joeg Albies de bal het park uit voor zijn 21e homerun. De Braves zegevierden met 4-2.

De tweede ontmoeting was minder spannend. Afgelopen zaterdag bliezen de Braves hun rivaal met 12-2 van het veld en opnieuw was er een hoofdrol voor Ozzie Albies. Hij was betrokken bij de eerste twee runs van Atlanta. Middels zijn zesde triple van dit seizoen sloeg hij Max Fried binnen en daarna hielp Freddie Freeman zijn tweedehonkman binnen voor een 2-0 voorsprong. Daarmee was voor Albies de koek nog niet op. In de vijfde inning sloeg hij voor de vierde wedstrijd op rij een homerun. Met één honk bezet leverde hem dit 2 RBIs op en de Braves een 4-1 voorsprong. Zijn derde hit kwam in de negende inning en betrof een single. Met 3-for-5 kwam hij alleen een double tekort voor een cycle. In de met 6-5 gewonnen derde wedstrijd was Albies opnieuw goed voor een hit, maar zijn reeks aan homeruns kwam tot een einde.

MINDER DWINGEND AANWEZIG

Atlanta had zes van hun laatste zeven wedstrijden gewonnen en kwamen als koploper in de NL East naar Miami. Daar bleken de arme Marlins kanonnenvoer in de eerste wedstrijd. In de eerste innings konden ze het nog wel behappen, maar Ozzie Albies gaf in de vierde inning de aanzet tot maar liefst 7 runs. Zijn RBI-single bracht de 2-2 op het scorebord en de tweedehonkman zelf werd door een homerun van Freddie Freeman over de thuisplaat geslagen. Met 3-for-5, 3 RBIs en 2 runs had Albies uiteindelijk een belangrijk aandeel in de 12-2 overwinning.

De dinsdag verliep minder succesvol (0-for-4)voor de infielder. Beide starter gaven aanvankelijk geen krimp, maar het was Sandy Alcantara die als eerste knipperde met de ogen. Runs in de achtste en de negende inning hielpen de Braves met 2-0 voorbij de Fish. Diezelfde Fish beten in de series finale pas heel laat van zich af. Eerst zagen ze Freddie Freeman een cycle noteren, Ozzie Albies met een sac fly een run binnenslaan en de Braves uitlopen naar 11-3.

Met 6 runs in de negende maakte Miami het nog even spannend, maar ze konden de negende overwinning in de laatste tien wedstrijden van Atlanta niet voorkomen. Albies had zijn kruit al in de eerste wedstrijd verschoten en was 0-for-8 in de twee volgende. Zijn slaggemiddelde daalde licht, maar met de Braves bouwde hij de voorsprong in de divisie uit naar (op dat moment) 3.5 wedstrijden.

SEIZOENSSTATS: 420 AB, .307/.377/.519, .896 OPS, 74 R, 67 RBI, 32 2B, 19 HR, 5 SB, 138 OPS+

De Boston Red Sox moeten alle zeilen bijzetten om in de buurt van de Tampa Bay Rays te blijven. Vorig weekend waren de Baltimore Orioles dan ook een welkome tegenstander. De laatste overwinning van de O’s was al even geleden, dus een ideaal moment voor Boston en Xander Bogaerts om de motor weer op gang te krijgen. Dat was nodig ook, want na de afsluiting van de home stand begonnen de BoSox aan een road trip die begon in de Bronx.

Met 8-for-34 waren de Orioles onze landgenoot niet al te gunstig gezind voor aanvang van deze serie. Daar kwam in zijn eerste twee AB’s van het weekend geen verandering in. Zijn ploeggenoten leefden zich al uit tegen de O’s en in de vierde inning sloot ook Bogaerts aan in de polonaise. Met zijn tweede homerun tegen Baltimore en zijn achttiende in totaal bracht hij de stand op 6-1. De teller stokte bij 8-1. Vorige week scoorden de Red Sox 20 runs tegen de Rays en bij dat aantal kwamen ze ook zaterdag in de buurt. Met maar liefst 16-2 werd Baltimore verslagen. Xander Bogaerts was 3-for-3 met onder meer een RBI-double in de tweede inning. In de vijfde voegde hij er nog een RBI-single aan toe. Bogaerts was zelf in de eerste inning, na een HBP, al de thuisplaat overgestoken.

Met een trip naar New York voor de boeg konden de Red Sox een sweep goed gebruiken. De 3-run homerun van J.D. Martinez, al in de eerste inning van de derde wedstrijd, kwam dan ook als geroepen. Bogaerts was, na een single, één van de spelers die scoorde. De kortestop kreeg daarnaast in de zesde inning, na een fielder’s choice, zijn vierde RBI van de serie op zijn naam. Met 6-2 kwam die sweep er inderdaad, maar in de Bronx werden Bogaerts en de Red Sox met gelijke munt terugbetaald.

WEER EEN SWEEP

Dinsdag werkten de twee rivalen een doubleheader af en deze begon voor Xander Bogaerts lang niet slecht. Hoewel het voor hemzelf niet goed afliep, leverde zijn single in de derde inning 2 runs op en daarmee een 2-2 tussenstand. In de vijfde inning namen de bezoekers de leiding, maar in de gelijkmakende vijfde sloegen de Yankees keihard terug. Bogaerts was 1-for-3 met 2 RBIs, maar zag de Yankees deel 1 van de doubleheader met 5-3 winnen. Een paar uur later zegevierde de thuisploeg opnieuw. Xander Bogaerts was dit keer 0-for-3 en boog met 2-0 het hoofd.

Verliezen van de Yankees is al beroerd genoeg voor de Red Sox, maar inmiddels hadden de Bronx Bombers hen ook ingehaald in de stand. Met een homerun in de eerste inning van de series finale probeerde Xander Bogaerts woensdag erger te voorkomen. Zijn 19e homerun van dit seizoen bleek achteraf van weinig waarde. De Yankees maakten de sweep compleet, namen definitief de tweede plaats in de divisie over en bezorgden Alex Cora en zijn mannen stapels huiswerk. Nog geen drie weken geleden had Boston de eerste plaats in de AL East nog in handen en inmiddels staat de ploeg derde op zes wedstrijden van de Rays. Xander Bogaerts lijkt zijn vormdip weer enigszins te boven, maar kan de Red Sox niet in zijn eentje richting het postseason loodsen.

SEIZOENSSTATS: 252 AB, .218/.273/.397, .670 OPS, 25 R, 36 RBI, 11 2B, 10 HR, 3 SB, 82 OPS+

Het is dringen in de top van de NL East en middenin die enorm spannende race bevinden zich ook Didi Gregorius en de Philadelphia Phillies. Zij kregen vorige week, als koploper, de Cincinnati Reds op bezoek. Daarin troffen ze een team dat bloed ruikt in de strijd om de wildcards. Het circus verplaatste zich daarna naar het westen om de strijd aan te binden met de Arizona Diamondbacks. En dat viel bepaald niet mee…

Didi Gregorius maakte voor het eerst dit seizoen kennis met de Reds en dit bleek op vrijdag de 13e een best prettige. Zijn eerste AB was weinig succesvol, maar in zijn tweede kwam hij door met z’n tiende double van dit seizoen. Met het derde honk bezet herhaalde Gregorius dit kunstje in de negende inning. Zijn 35e RBI van ’t seizoen redde slechts de eer voor de Phillies. Cincinnati opende dit drieluik met een 6-1 overwinning. Diezelfde cijfers stonden zaterdag op het bord, maar dit keer in het voordeel van de Phillies. Met 0-for-4 en twee strikeouts zweeg de knuppel van Didi Gregorius.

SNAKEBIT

De series finale leverde Gregorius ook geen hits op, maar nog wel een RBI. Zijn sac fly in de vijfde inning bracht de Phillies terug in de wedstrijd. De Reds hadden op dat moment nog een 4-3 voorsprong en zouden deze ook niet meer uit handen geven: 7-4. Gregorius sloot deze serie af met 2 hits en 2 RBIs en zag zijn slaggemiddelde dalen naar .219. Dat werd er in de woestijn niet beter op. Met een single in zijn tweede AB kwam hij voor het eerst sinds twee wedstrijden weer eens door met een hit, maar het zette geen zoden aan de dijk. Philadelphia trok de lijn door die het eerder had ingezet. Niet al te veel runs produceren en uiteindelijk verliezen: 3-2.

De tweede ontmoeting tegen de Diamondbacks had veel weg van de eerste. Opnieuw kwamen de Phillies niet verder dan 2 runs en was het Arizona dat won. Nu met 4-2. Gregorius kwam middels een walk op het eerste honk terecht, maar met 0-for-3 zakte zijn slaggemiddelde naar .217. Veel plezier beleefde de Phillies ook niet aan hun laatste wedstrijd in Arizona. Niet alleen werd Gregorius in de vijfde inning geraakt door de werper, maar voor de vijfde keer in zes wedstrijden ging de kortestop met zijn ploeg onderuit. De geboren Amsterdammer moest het doen met een single in de negende inning, maar toen was het leed al geleden: 2-6. Door deze sweep kijken de Phillies in de NL East nu aan tegen een achterstand van vier wedstrijden op de Braves.

SEIZOENSSTATS: 48.1 IP, 2-4 (25 SV), 2.98 ERA, 1.283 WHIP, 3.56 FIP, 20 R, 16 ER, 31 BB, 58 K, 132 ERA+

De LA Dodgers waren vorige week te vinden aan de oostkust. Eerst probeerden ze de Phillies in de wielen te rijden en vervolgens moesten de New York Mets eraan geloven. Kenley Jansen pakte daar zijn wedstrijden mee, maar had het ook weer niet overdreven druk. Na thuiskomst kregen ze tegen de Pittsburgh Pirates de kans om wat dichter naar de San Francisco Giants toe te kruipen. Dat werd een serie waarin de closer wel aan de bak mocht. Het zou voor Jansen uiteindelijk een productief weekje worden wat saves betreft.

De New York Mets hadden hun voorsprong in de NL East zien verdampen, maar ze hielden vorige week vrijdag keurig gelijke tred met de Dodgers. Met een 4-4 tussenstand begonnen de teams aan de negende inning en het was aan Kenley Jansen om de thuisploeg van een vijfde run te houden. De international had 11 pitches nodig om een einde aan de negende te maken, maar in de tiende inning mocht Jansen wederom opdraven. Nu ging hij aan het werk met een 6-4 voorsprong.

De zogenaamde automatic runner, in dit geval Pete Alonso, zou er nog 6-5 van maken. Mede door twee walks moest Jansen er nog even voor werken, maar uiteindelijk mocht hij zijn tweede zege van het seizoen bijschrijven. Hij had in totaal 19 pitches nodig, kreeg 8 batters tegenover zich en zag zijn ERA dalen naar 2.91. Voor de Dodgers bleek deze 6-5 de aanzet tot een sweep in The Big Apple.

KOEL ONDER DRUK

De Pittsburgh Pirates zijn bepaald niet de sterkste tegenstander die je kunt treffen, maar ze maakten deze week het leven van de Dodgers aardig zuur. Afgelopen maandag verdedigde Kenley Jansen in de negende inning een krappe 2-1 voorsprong en na een vlotte eerste nul kreeg hij daarna een double om z’n oren. Vier pitches later was de wedstrijd echter afgelopen en had Jansen zijn 24e save van deze jaargang te pakken. De Dodgers boekten hun vierde zege op rij en hun achtste in de laatste negen wedstrijden.

Een dag later werd het voor zowel Jansen als de Dodgers nog mooier. Opnieuw zat er weinig ruimte tussen de twee teams, maar had Jansen wel 2 runs om mee te spelen in de negende inning. Die bleek de closer ook hard nodig te hebben, want na een double en een walk was een RBI-single van Colin Moran voldoende om de spanning terug te brengen. Yoshi Tsutsugo, de man van de twee doubles tegen Jansen, tekende voor de 4-3. Na die run kreeg onze landgenoot haast. Zijn twee volgende pitches resulteerden elk in een nul, waardoor LA het duel met 4-3 won en Jansen zijn 25e save oppikte. De closer verbruikte in deze twee dagen 35 pitches en zag zijn ERA uitkomen op 2.98. Dankzij een 9-0 in de derde wedstrijd zijn de Dodgers inmiddels zes wedstrijden ongeslagen.

SEIZOENSSTATS: 74AB, .270/.356/.419, .775 OPS, 11 R, 11 RBI, 2 2B, 3 HR, 116 OPS+

In Washington hebben ze vlak voor de trade deadline de witte vlag gehesen. De blik is alvast gericht op 2022 en het is nu aan Carter Kieboom om ervoor te zorgen dat de Nationals volgend seizoen niet om hem heen kunnen. Voorlopig gaat het goed met de infielder. In een team dat niet overloopt van kwaliteit is Kieboom vaak een lichtpuntje. Ze begonnen vorig weekend aan de serie met de Braves in de wetenschap dat ze slechts één van hun laatste tien wedstrijden hadden gewonnen. De hoogste tijd om de fans weer eens wat plezier te schenken.

De serie begon hoopgevend voor de Nationals met 2 runs in de eerste inning. Het duel kantelde echter al snel en Carter Kieboom kon daar niets tegenover zetten. Met 3 K’s en een walk had de derdehonkman bepaald niet zijn beste dag. Een dag na de 4-2 nederlaag volgde een 12-2 oorwassing en met 0-for-4 wist Kieboom opnieuw niet door te komen met een hit.

Hij begon met een slaggemiddelde van .281 aan deze serie, maar na twee wedstrijden was daar nog .250 van over. Toch liet de infielder nog wel degelijk van zich horen. Met twee singles in de series finale tilde hij zijn gemiddelde weer wat omhoog en z’n hit in de vijfde inning leverde ook nog eens 2 runs op. Kieboom gaf zijn ploeg wat hoop door de achterstand terug te brengen tot 6-5, maar verder dan dat lieten de Braves het niet komen.

WINNEN NOG NIET VERLEERD

Na zeven nederlagen op rij werd het wel weer eens tijd voor het zoet van een overwinning. De Nats vonden deze week in de Blue Jays daarvoor een gewillig slachtoffer. Washington versloeg de bezoekers uit Toronto dinsdag betrekkelijk eenvoudig met 12-6 en de organisatie zag dat ook Carter Kieboom zich weer manifesteerde. De derdehonkman was 1-for-2 met ook nog een walk in de achtste inning, maar zijn belangrijkste wapenfeit was een sac fly in de derde. Zijn tiende RBI van dit seizoen zette Washington op dat moment al op een 7-1 voorsprong.

Lang hoefde Carter Kieboom niet op zijn elfde RBI te wachten. De eerste drie at-bats verliepen niet erg naar wens. Een dubbelspel en een strikeout werden gevolgd door een HBP. Dit pijnlijke moment leverde even later wel de vierde run voor de Nationals op. In de zevende liet Kieboom zijn spierballen rollen. Zijn ploeg had een 7-5 voorsprong toen Carter Kieboom voor de derde keer dit seizoen de bal in de tribunes sloeg. Met die homerun zorgde hij tevens voor het slotakkoord. Dankzij z’n hits tegen de Blue Jays doet zijn slaggemiddelde goede zaken. Dit tikte de .270 aan na dit tweeluik.

SEIZOENSSTATS: 207 AB, .213/.318/.271, .589 OPS, 31 R, 17 RBI, 7 2B, 1 HR, 9 SB, 72 OPS+

Op papier zetten de Padres een flinke keel op tijdens het off-season. San Diego brulde en dat was tot in de krochten van Dodger Stadium te horen. Op het veld maken ze wat minder herrie. In de NL West hobbelen ze een beetje achter de feiten aan en zelfs een wildcard lijkt lastig te worden. Jurickson Profar kon zijn ploeg afgelopen weekend niet helpen. Hij stond nog altijd op de IL vanwege Covid-19. Zijn team haalde wel het nieuws tijdens de serie tegen de Diamondbacks, maar niet op de manier zoals ze dat zelf graag zagen.

Het seizoen glipt de Padres door de vingers. De ploeg, die ooit als Slam Diego door het leven ging, slaagde er afgelopen weekend niet in een debuterend startend werper te raken. Tyler Gilbert kwam, zag en overwon tot zijn eigen verbazing. Die 7-0 betekende alweer de derde zege van de Diamondbacks op de ambitieuze Friars en de vierde nederlaag voor San Diego op rij. De ploeggenoten van Profar, die deze week in de Triple-A weer een balletje sloeg, wonnen de vierde wedstrijd in Arizona met 8-2 en wisten zo een sweep af te wenden. Dit lukte hen niet in Denver. De Colorado Rockies wonnen drie keer op rij. Door deze belabberde periode is Cincinnati de Padres nu tot op 1.5 wedstrijd genaderd.

SEIZOENSSTATS: 466 AB, .288/.331/.455, .786 OPS, 66 R, 67 RBI, 22 2B, 1 SB, 18 HR, 120 OPS+

Het was voor de Detroit Tigers een vreemde gewaarwording om zichzelf opeens terug te zien op de tweede plaats in de divisie. Mede dankzij Jonathan Schoop heeft de club zich knap omhoog gewerkt, maar vorig weekend stond die positie alweer op het spel in een onderlinge krachtmeting met de Indians. De home stand van de Tigers kreeg daarna een vervolg tegen de LA Angels.

Het werd vorig weekend een serie zoals we die niet meer van Jonathan Schoop gewend waren. Om twee opeenvolgende wedstrijden van hem tegen te komen waarin Schoop niet tot een hit kwam, moeten we ruim een maand terug. Naar begin juli, toen zijn knuppel in Texas zweeg. De beruchte vrijdag de dertiende was hem nog het minst ongunstig gezind. In de achtste inning kwam Schoop door met, naar later bleek, zijn enige hit in dit drieluik.

Hij eindigde deze serie 1-for-11 en kwam in de derde wedstrijd slechts drie keer aan slag. Starter Triston McKenzie van de Indians had het op z’n heupen en leek lang op weg naar een perfect game. In de achtste inning werd dit echter verstierd door Harold Castro. Cleveland versloeg de Tigers in twee van de drie wedstrijden en nam zo de tweede plaats in de AL Central weer over.

GEDULD BELOOND

Jonathan Schoop stond al even droog wat RBIs betreft toen zijn Tigers deze week de LA Angels over de vloer kregen. Vijf wedstrijden achtereen lukte het hem niet een run binnen te slaan. Het was ergens in mei dat hij voor het laatst zo lang geduld moest hebben. Afgelopen dinsdag sloot Schoop zijn periode van droogte af. In de derde inning betekende zijn RBI-single de eerste van twee runs die Detroit deze dag zou scoren. Een grand slam van Jo Adell in de negende velde uiteindelijk het vonnis over de Tigers. Zij verloren met 8-2.

Ook in de tweede ontmoeting hield het qua productiviteit betreft niet over bij Jonathan Schoop. Hij was 1-for-4 met een single in de eerste inning, maar tot runs of RBIs kwam het niet. Detroit had dit goed kunnen gebruiken, want de Halos bleken opnieuw te sterk: 3-1. Aan runs hadden de Tigers donderdag geen gebrek. De series finale leek een eenvoudige prooi te worden voor Schoop en zijn mannen. De infielder kwam in de vijfde inning door met een RBI-double en bracht daarmee de stand op 10-2 in het voordeel van Detroit. De win probability stond op dat moment op 99% maar de Tigers wisten het te verknoeien. De 3-for-5 van Schoop was prima voor zijn slaggemiddelde, maar de international zal met een rotgevoel terugkijken op deze wedstrijd, die nog met 13-10 verloren ging.

SEIZOENSSTATS: 332 AB, .214/.277/.274, .551 OPS, 32 R, 26 RBI, 11 2B, 1 SB, 3 HR, 56 OPS+

Vorige week bleken de Twins een lastig te nemen horde voor twee topteams in de AL. Zowel de Astros als de White Sox moesten de winst in de serie aan Minnesota laten. Tijd om daar even van te genieten was er niet voor Andrelton Simmons en consorten. In het weekend van 13 augustus stond een serie tegen de volgende koploper op het programma. De Tampa Bay Rays trokken naar Target Field en mochten proberen de Twins een halt toe te roepen. Minnesota zette de home stand daarna voort tegen de Indians.

Het was de eerste keer dat deze teams elkaar zagen dit seizoen en voor de Twins het wisten keken ze al tegen een ruime achterstand aan. Minnesota kon in dit duel ook niet rekenen op Andrelton Simmons. De kortestop was 0-for-4 in een wedstrijd die met 10-4 verloren ging. De vlag hing er zaterdag heel anders bij. Na drie innings had Simba al twee hits te pakken. Een RBI-single in die derde inning liet catcher Mitch Garver de zevende run namens de thuisclub scoren. Voor Simmons was het zijn 25e RBI van dit seizoen. Dit keer wonnen de Twins verrassend eenvoudig: 12-0. Met een 5-4 zege op zondag trok Minnesota ook deze serie naar zich toe. Andrelton Simmons kwam alleen in de achtste inning aan slag, maar dit eindigde in een ground out naar de pitcher.

ONDERMAATS

Met de Twins gaat het de laatste tijd crescendo, maar het wachten is eigenlijk nog op het moment dat ook de knuppel van Simmons echt in gang schiet. Natuurlijk moet Simba het vooral van zijn verdedigende kwaliteiten hebben, maar een slaggemiddelde dat schommelt rond de .215 is toch wel erg mager. Zeker als we zijn gemiddelde over zijn gehele loopbaan (.265) er even bij pakken. Helaas voor de infielder ging het deze week tegen de Indians ook niet van een leien dakje. Pas in de derde wedstrijd kwam Simba voor het eerst door met een hit. Zijn RBI-double, de 26e binnengeslagen run van dit jaar, zette Minnesota op een 7-5 voorsprong. Cleveland sloeg terug in de negende, maar in extra innings kwam de zege voor de tweede keer in deze serie van drie terecht bij de Twins.

Cover photo: Ezra Shaw/Getty Images

NFL 4-on-4: taunting, de divisies en opvallende spelers

Chris Van Dijk
-
0
NFL 4-on-4: taunting, de divisies en opvallende spelers

We hebben weer football! Het zijn nog wel oefenpotjes, maar dat is altijd beter dan niets. Over drie weken barst het geweld echt weer los. Vandaar dat we tussen alle previews door onze redacteuren ook wat vragen hebben gesteld. De belangrijkste gaat uiteraard over de nieuwe taunting-regel die de gemoederen flink bezighoudt. We kijken daarnaast naar de sterkste en zwakste divisies in de NFL en opvallende spelers.

Coverfoto: Kamil Krzaczynski/USA TODAY Sports

Vijf dingen om op te letten tijdens het 2021 CFB-seizoen

Lars Leeftink
-
0
Vijf dingen om op te letten tijdens het 2021 CFB-seizoen

Het nieuwe college football-seizoen staat voor de deur en dat betekent dat er vooruit geblikt moet worden. Dat doen we dan ook door middel van twee artikelen. Volgende week kijken we naar tien spelers om in de gaten te houden. Deze week echter eerst aandacht voor vijf interessante ontwikkelen en situaties die leuk zijn om te volgen gedurende het seizoen.

GUS MALZAHN BIJ UCF

UCF is de laatste jaren constant als group of five universiteit in de top 25 van college football terug te vinden. Iedereen weet nog wel het seizoen dat UCF ongeslagen ging en nog steeds niet als kandidaat werd gezien voor de CFB playoffs. Dit seizoen zetten de Knights ook qua coaching een volgende stap. Niemand winder dan Gus Malzahn, jaren rijkelijk betaald door Auburn, gaat vanaf dit seizoen de universiteit leiden.

Hij krijgt daar meteen te maken met een van de meest talentvolle QB’s in college football: Dillon Gabriel. Nou staat Malzahn vooral bekend om zijn defense (offense was bij Auburn nooit fantastisch), en ook aan die kant van de bal heeft UCF dit seizoen wederom enorm veel talent in huis. Toch zal het vooral interessant zijn om te zien wat hij uit (waarschijnlijk) het laatste seizoen van Gabriel kan halen.

UCF heeft dan ook niet als doel om de American Athletic Conference te winnen (want wat dat betreft is alleen Memphis een uitdager), maar de ogen zijn wederom gericht op een New York Six bowl game en wellicht de playoffs. Ook al is de afgelopen jaren wel gebleken dat dit voor teams buit de Power Five Conferences een utopie is.

STEVE SARKISIAN BIJ TEXAS

Nog een grote naam die van baan veranderde. Steve Sarkisian zat al een paar jaar bij Alabama en elk jaar weer werd hij in verband gebracht met een baan als head coach. Dit jaar kwam het er dan eindelijk van. En wat voor een baan. Hij mag de Texas Longhorns komend seizoen gaan leiden.

Qua talent en recruiting is er bijna geen betere plek om terecht te komen. Sarkisian zal als offensive master mind echter wel meteen aan de bak moeten. De situatie op QB is namelijk nog onduidelijk sinds het vertrek van Sam Ehlinger. Wordt het Casey Thompson of Hudson Card? Card is een redshirt freshman, daar waar Thompson als junior meer ervaring heeft.

Daarnaast is ook de OL een vraagteken en moet de defense flinke stappen gaan zetten. Oklahoma lijkt in de BIG 12 dit jaar de dominante factor (offensive power house), maar daarachter zou Texas prima met Oklahoma State kunnen strijden om in ieder geval de derde plek. De ervaren ploeg van Iowa State is misschien nog wat te hoog gegrepen, maar zeker niet onmogelijk. Hoe dan ook mag Sarkisian meteen aan de bak om ‘Texas is back’ eindelijk realiteit te maken.

Daarnaast heeft dit seizoen in de BIG 12 ook een andere lading gekregen. Oklahoma en Texas, toch de twee grootste universiteiten in de conference, zijn van plan om in 2025 de overstap te maken naar de SEC. Dit zal voor Texas alleen maar meer reden zijn om toch nog een keer bovenaan de BIG 12 te eindigen voor 2025. Dit moet gebeuren met Sarkisian. Daarnaast mag dit seizoen niemand meer ‘horns down’ doen, dus dat is al een overwinning voor Texas.

HOE VERVANGT NORTH CAROLINA ZIJN STERREN?

Want daar waar iedereen North Carolina erg hoog aanslaat dit jaar, is er toch reden voor twijfel. Ja, QB Sam Howell is terug. Maar verder zullen veel spelers die vorig jaar amper of niet speelde grote schoenen moeten vullen. Wie zijn er allemaal weg? RB’s Javonte Williams en Michael Carter, receivers Dazz Newsome en Dyami Brown, LB Chazz Surratt. Allemaal spelers die vorig jaar essentieel waren voor het succes van het team, zeker aanvallend gezien.

Ja: positiespelers zijn vervangbaar. Maar zoveel positiespelers tegelijk vervanger is een uitdaging. Clemson is en blijft de standaard in de ACC en zal ook dit seizoen in de conference domineren. Toch zal het doel van de Tar Heels zijn om de ACC Conference championship game te halen. Daarvoor zal het vooral Miami in haar eigen divisie moeten aftroeven. Dat op zich zal al een uitdaging zijn.

De playoffs lijken dan ook geen realistisch doel, maar alleen vanwege de aanwezigheid van Sam Howell is er al genoeg reden om bijna elk weekend even te kijken naar North Carolina.

OHIO STATE QB SITUATIE

Want net zoals bij Texas is dit bij Ohio State ook nog een vraagteken. Er zijn bij de Buckeyes namelijk zelfs drie opties: Quinn Ewers, Jack Miller III en C.J. Stroud. Dan is er nog freshman Kyle McCord die zich laat zien tijdens camp en momenteel strijd om een plek als backup. Ewers zou pas in 2022 naar Ohio State komen, maar besloot dit een jaar eerder te doen. Kortom: er zijn opties genoeg.

Dat Ewers de meest getalenteerde van de vier is, staat buiten kijf. Toch lijkt het er op dit moment op dat C.J. Stroud de kans gaat krijgen. De rest van het team zit verder weer vol met talent. De RB’s zien er fantastisch uit, de receivers (Chris Olave en Garrett Wilson) zijn onderdeel van de beste receiver group in CFB en ook de offensive line is weer uitstekend.

Verdedigend gezien staat er zoals altijd ook weer genoeg talent op het veld. De vraag is echter hoe snel het daar in elkaar zal vallen, gezien het feit dat het vorig jaar niet de sterkste unit was, er veel spelers vertrokken zijn en er dus veel nieuwe namen zijn. Toch is Ohio State in de BIG Ten ook dit jaar weer de grote favoriet, met Penn State, Indiana en Wisconsin als uitdagers. De playoffs zijn realistisch, en als de QB-keuze goed uitpakt is er wellicht meer mogelijk.

FLORIDA EN ALABAMA MET NIEUWE QB’S

Want tot Oklahoma en Texas in 2025 de SEC zullen joinen, zal Alabama nog steeds de boventoon gaan voeren. Alabama moet dat dit jaar doen met een nieuwe QB. Mac Jones is weg en dus is het eindelijk tijd voor de enorm getalenteerde Bryce Young om zijn ding te doen. Hij zag veel aanvallende wapens vertrekken, maar ook wapens zoals John Metchie III terugkeren. Toch is Alabama veel aanvallende kwaliteit verloren, iets wat van de defense niet gezegd kan worden. Alabama beschikt waarschijnlijk over de beste en meest getalenteerde defense van dit seizoen.

Bij Florida is ook nog maar de vraag hoe het aanvallende talent dat naar de NFL vertrokken is, opgevangen gaat worden. QB Kyle Trask, WR Kadarius Toney en TE Kyle Pitts moeten vervangen worden. Dat is niet zomaar wat. Op receiver is de vraag wie daar Toney en Pitts gaan ‘vervangen’, in zoverre dat mogelijk is. Op QB is het duidelijk dat Emory Jones dit moet gaan doen. Veel mensen zien in hem een prima vervanger van Trask, maar dan zal hij zeker qua pocket passing nog flinke stappen moeten zetten. Daarnaast zal er ook meet uit de running game gehaald moeten worden.

Alabama is wederom de favoriet in de SEC, maar heeft met Georgia (QB JT Daniels en de offense voornamelijk) een enorm grote uitdager. Florida en Texas A&M kunnen zich daarbij voegen, maar dan zullen de vraagtekens aan de aanvallende kant van de bal wel snel opgelost moeten worden.

Photo: site North Carolina

NFL 32-in-32 | Las Vegas Raiders: verrassende keuzes in cruciaal seizoen

Laurens Van Heuverswijn
-
0
NFL 32-in-32 | Las Vegas Raiders: verrassende keuzes in cruciaal seizoen

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. In deel 16 het team waar het opbouwen voorbij moet zijn en het winnen moet beginnen: de Las Vegas Raiders.

De Las Vegas Raiders beginnen het eerste echte seizoen in Sin City nu het Allegiant Stadium fans mag ontvangen voor thuiswedstrijden. De tijd van een rebuild moet voorbij zijn voor head coach Jon Gruden en general manager Mike Mayock.

FREE AGENCY

Met Yannick Ngakoue brachten de Las Vegas Raiders de broodnodige versterking binnen voor de pass rush. Ngakoue was productief in de voorbije jaren, ook al danste hij van het ene team naar het andere zonder een lang en vast contract. Zijn aanwezigheid op de defensive line moet het lage aantal van slechts 21 sacks vorig jaar de hoogte instuwen. Voor de rest werd er vooral geïnvesteerd in diepte en projecten. Nicholas Morrow, Johnathan Hankins, Quinton Jefferson, Solomon Thomas, Matt Dickerson, Darius Philon, Nevin Lawson en Karl Joseph zijn vooral jongens om de starters te helpen.

De opvallendste verandering in free agency kwam er op de offensive line. Rodney Hudson (C) en Gabe Jackson (G) werden gecut en het gigantische contract van Trent Brown werd naar New England verscheept. Ook Richie Incognito ging even de deur uit, maar werd toch opnieuw aangeworven. Ondanks alle verschuivende en ouder wordende pionnen kwam er ook goed nieuws. Denzelle Good was een goede invaller als left guard en right tackle en kreeg als beloning een nieuw contract. Hij moet bewijzen dat hij het ook zonder All-Pro Hudson in zijn buurt kan. Nick Martin kwam om undrafted free agent Andre James te pushen voor de starting job op center.

De offense van de Las Vegas Raiders had vorig jaar hoogtes en laagtes, maar eindigde wel in de toptien van de NFL. Het kon toen rekenen op de O-line, maar daar is nu weinig van over. Met Willie Snead kwam een receiver met ervaring die outside of in de slot kan spelen. John Brown is de deep threat die de vertrokken Nelson Agholor vervangt.

De vreemdste move kwam in de running back-kamer, waar Jon Gruden plots Kenyan Drake uit zijn hoge hoed toverde. Drake was in Arizona de nummer één als RB, maar in Las Vegas moet hij volgens Gruden een one-two punch worden met starter Josh Jacobs. Vorig seizoen was dit de rol van Devontae Booker. Drake is kwalitatief net een stapje hoger (drie seizoen op rij met meer dan 1.000 all-purpose yards). Vooral de centen waren opmerkelijk: twee jaar en elf miljoen dollar voor een tweede running back is veell geld.

NFL DRAFT

Als Raiders-fan drink je het best een paar slokken whiskey voor de eerste ronde van de draft. Mike Mayock en Jon Gruden doen namelijk altijd gek als het hun beurt is. Dat was met tackle Alex Leatherwood in 2021 niet anders. Hij paste volgens het duo weer in het plaatje van “winnaars in college” waar ze bij draft evaluaties zo prat op gaan. De meesten verwachtten hem pas in de tweede of derde ronde. De eerste signalen in training camp zijn echter wel positief: hij is ogenschijnlijk één van de uitblinkers.

In de tweede ronde werd safety Tre’von Moehrig ‘gestolen’. Het TCU-prospect start meteen als ‘quarterback van de defense’ en is daarmee direct van toegevoegde waarde. De andere picks waren bijna uitsluitend gericht op defense met het aantrekken van DE Malcom Koonce, LB Divine Deablo, S Tyree Gillespie en CB Nate Hobbs. Center Jimmy Morrissey was in de zevende ronde de laatste pick van Las Vegas. Deablo is veelzijdig, terwijl Koonce in college vaak de QB vond en als vervanger van Ngakoue moet optreden. Gillespie is een run stopper uit Missouri die een goede beurt kende tegen onder meer Kyle Pitts in college.

NFL 32-in-32: Las Vegas Raiders 2021 preview

OFFENSE

De offensive line is dus weggevaagd en dat komt Derek Carr in principe niet ten goede. Carr speelt dit seizoen eigenlijk gratis als je zijn contract ontleedt en daarom was er zoveel speculatie over zijn toekomst. Hij is er echter nog steeds. Gruden staat bekend om zijn uitgebreide en ingewikkelde playbook dat naar verluidt meer dan 450 plays bevat. Wellicht blijft Carr daarom aan boord. Een nieuwe, jonge QB is een nachtmerrie voor Gruden.

De offense kreeg vorig jaar enkele cadeautjes met speedster Henry Ruggs en Bryan Edwards als receiver. Ruggs kon enkele keren flitsen, maar blessures remden de deep threat af. Hij mikt op een doorbraakjaar in 2021. Edwards kon zich niet doorzetten, maar kent een bijzonder indrukwekkend training camp en ontvangt waarschijnlijk meer targets in 2021. John Brown en Willie Snead zijn twee solide aanwinsten met een eigen skillset die de offense duidelijk helpen. Hetzelfde geldt voor Kenyan Drake. Nate Burleson van NFL Network suggereerde zelfs dat Drake een soort Taysom Hill van de woestijn kan worden.

Josh Jacobs en Darren Waller zijn de twee grootste namen in deze offense. Sorry Derek, maar ze zijn jong, hebben een bijzonder levensverhaal en zijn harde kerels om neer te halen. Ideale jongens in het legioen van Jon Gruden, die het liefst 53 spelers met die mentaliteit heeft.

DEFENSE

Gus Bradley werd aangenomen als de nieuwe defensive coordinator. Bradley was voordien DC bij de Chargers, maar is vooral bekend als één van de architecten van de Legion of Boom in Seattle. In Las Vegas vindt Bradley echter geen Kam Chancellor, Richard Sherman, Joey Bosa of Melvin Ingram III terug.

De defensie was vorig jaar de derde van onderen in het aantal toegelaten punten en turnovers (15), vierde laatste in sacks (21) en liet drie keer een overwinning schieten met nog minder dan 1’45” te gaan op de klok. Yannick Ngakoue zal meteen de druk op zich nemen om die sacks de hoogte te laten inschieten. Hopelijk voor de Raiders leidt zijn aanwezigheid ook voor meer efficiëntie bij Maxx Crosby. De verwachting is ook dat Clelin Ferrell, een reach toen hij in 2019 de vierde keus in de draft was, weer een stapje vooruit zet. Op passing downs speelt Ferrell wederom inside , zodat Crosby en Ngakoue samen met hem op het veld staan. Met Quinton Jefferson, Solomon Thomas en Darius Philon kreeg vooral de diepte aan de binnenkant van de defensive line een impuls.

Vorig seizoen waren de verwachtingen hoog van het vernieuwde linebacker-duo Cory Littleton en Nick Kwiatkoski. Voornamelijk Littleton stelde echter teleur. De nieuwe DC Bradley was een linebacker-coach in het verleden en kan Littleton wellicht weer op het juiste spoor zetten. Draft prospect Trevon Moehrig zal achterin de defense meteen spelen. De verdediging is namelijk sterker als Johnathan Abram optreedt als box safety gebruikt en niet langer hoeft te coveren.

Een andere reach in de draft, Damon Arnette, kende een ongelukkig eerste jaar. Hij kon door blessures nooit tijd vrijmaken om echt te groeien. Het wordt uitkijken wie de slot zal verdedigen nu Lamarcus Joyner al na één jaar vertrok. Wordt het Amik Robertson of de veelbelovende rookie Nate Hobbs?

CONCLUSIE

De Las Vegas Raiders hebben enkele belangrijke aanwinsten op belangrijke posities, maar tegelijk verzwakte het zichzelf ook door de offensive line, die jarenlang als top beschouwd werd, op te blazen. De tijd van herbouwen is voorbij, er moet worden gewonnen en het liefst veel. De fans in Las Vegas hebben erg veel andere opties om zich te amuseren, daar hoeven we geen tekening bij te maken. Als er echter verloren wordt in het Allegiant Stadium zal het toch stormen.

De divisie helpt de ambities van de Raiders bovendien helemaal niet. De Kansas City Chiefs en de Los Angeles Chargers zijn top 10-teams en de Denver Broncos hebben een jong team dat plots kan ontploffen. Een voorspelling: het zal knallen bij de Raiders. Ofwel een explosie van succes, ofwel een implosie van miserie. Een middenweg bij de Raiders bestaat niet.

Voorspelling: 9 – 8

FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we – indien mogelijk – bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Las Vegas Raiders: Bas Suurland.

“Death, taxes en de Raiders die reachen voor spelers en teveel betalen voor spelers in FA. Het was weer een off-season zoals we die kennen van de Raiders. 11 miljoen voor running back Kenyan Drake – terwijl Josh Jacobs prima presteert – is een move die alleen Jon Gruden kan maken. Ook op het draften van RT Leatherwood was veel kritiek. Nu hebben de Raiders bewezen best een prima oog voor O-line talent te hebben, dus daar wil ik dan ook wel een oogje dichtknijpen, maar de Raiders en 1st round picks blijven geen lekkere combinatie. Ook werd duidelijk hoe de front office over de safetygroep dacht, door maar liefst drie safeties te draften.”

“De Raiders offense belooft dit jaar weer zoals vorig jaar te worden met Waller en Jacobs als focus in de aanval. Het scoren van punten zal geen enkel probleem zijn met Gruden als playcaller, Waller als WR1 en jonge good not great receivers als Bryan Edwards en Henry Ruggs. De media heeft veel gemaakt van het “reshufflen” van de offensive line. Verouderde spelers als Rodney Hudson en Gabe Jackson werden voor een habbekrats gedumpt; spelers die stiekem wel hard achteruit gaan, maar leiders waren in het team. Gelukkig hebben de Raiders de immer stabiele en verstandige Richie Incognito als rots in de branding en Grote Leider met naast hem de constant spelende Kolton Miller. De rest is op zijn best onbewezen.”

“Over de defense kunnen we kort zijn. De toevoeging van DE Yannick Ngakoue, Casey Hayward en drie rookie safeties maakt deze defense beter, maar niet veel. Gus Bradley heeft al jaren geen gemiddelde defense gerund. Oftewel, de Raiders gaan 9-8 en Gruden kan nog een seizoen zonder play-offs op zijn naam schrijven. Inderdaad, als Raiders fan heb ik in de jaren geleerd minder (of zeg maar gerust niks) te verwachten. Maar hey, wel een shiny new stadium met fans. Geluk zit in kleine dingen.”

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Anda Chu/Bay Area News Group

NFL 32-in-32 | Los Angeles Chargers: met Herbert naar de top

Toon Aerts
-
0
NFL 32-in-32 | Los Angeles Chargers: met Herbert naar de top

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. In deel 15 het team dat zijn oog heeft laten vallen op een Super Bowl in eigen stadion: de LA Chargers.

2020 was om meer dan één reden een bizar jaar voor de Chargers. Met de zesde pick in de Draft kozen de Bolts voor quarterback Justin Herbert. Een keuze die destijds de wenkbrauwen deed fronsen. Veel te hoog gekozen volgens heel wat analisten. In week 2 van het seizoen moest de onervaren Herbert plots starten tegen de Chiefs nadat een dokter vlak voor de game per ongeluk de long van Tyrod Taylor perforeerde. Chargers-fans hielden de adem vast, maar Herbert legde alle criticasters meteen het zwijgen op. Hij verbaasde de wereld met zijn spectaculaire passing en onverwacht atletisch vermogen en veroverde de basisplaats voor de rest van het seizoen. Een ster was geboren.

FREE AGENCY

Ondanks de ontdekking van Justin Herbert en de stroomstoot van enthousiasme die hij doorheen de organisatie lanceerde, eindigden de Chargers met een teleurstellend 7-9 record als derde in de AFC West en buiten de play-offs. Er werd voornamelijk naar de coaching gewezen en dus mocht Anthony Lynn na vier seizoenen in LA zijn koffers pakken. Zijn vervanger liet niet lang op zich wachten. Op 17 januari kondigden de Chargers Brandon Staley aan als nieuwe head coach. Staley had het jaar voordien lof geoogst als defensive coordinator van stadgenoot LA Rams en zag een promotie binnen hetzelfde gebouw wel zitten.

Met de coaching op orde richtten de Chargers hun pijlen op het versterken van hun grootste achilleshiel: de O-line. Staley en co zagen snel – en terecht – in dat het beschermen van hun goudklompje Herbert de absolute prioriteit was. Daarom kwam Corey Linsley over van de Packers voor een recordbedrag van 62,5 miljoen dollar. Linsley werd daarmee de hoogstbetaalde center in de NFL. De Chargers vonden daarnaast een nieuwe right guard in Pittsburgh, waar ze Matt Feiler overtuigden om een contract van drie seizoenen te tekenen. Ook voor de left guard-positie gingen de Chargers de markt op. Oday Aboushi tekende een contract voor één seizoen.

De Chargers moesten ook wel spelers laten gaan. Tight end Hunter Henry trok naar de New England Patriots en werd vervangen door veteraan Jared Cook. Linebackers Melvin Ingram (Pittsburgh Steelers) en Denzel Perryman (Carolina Panthers) en cornerback Casey Hayward (Las Vegas Raiders) zochten ook andere oorden op.

NFL DRAFT

Met het tekenen van Linsley en Feiler was de O-linehonger van de Chargers nog niet gestild. In de draft kreeg men op plek 13 een buitenkansje aangezien left tackle Rashawn Slater uit Northwestern nog beschikbaar was. De Bolts twijfelden niet en vonden hun left tackle van het heden en de toekomst. De blind side van Herbert is bij dezen beschermd. Ook in de tweede ronde hadden de Chargers geluk. Cornerback Asante Samuel Jr. uit Florida State viel terug naar de 47e plek en was zo opnieuw een no-brainer voor LA. Junior is de zoon van Asante Samuel die zelf als cornerback vier keer de Pro Bowl haalde. Zijn zoon zal bij Brandon Staley voldoende kansen krijgen om dat kunstje zelf ook te klaren.

Verder in de draft haalden de Chargers twee skill players in de derde ronde, met wide receiver Josh Palmer uit Tennessee en tight end Tre’ McKitty uit Georgia. In de vierde ronde viel hun oog op de talentvolle linebacker Chris Rumph II uit Duke. Rumph zal samen met Uchenna Nwosu strijden om de edgepositie aan de overkant van Joey Bosa.

NFL 32-in-32: Los Angeles Chargers 2021 preview

OFFENSE

De aanval van de Chargers heeft één duidelijk gezicht: quarterback Justin Herbert. Waar Herbie gaat, zullen de Chargers gaan. Hij schoot in 2020 alvast als een raket uit de startblokken en verzamelde meteen een rist records: meeste passing touchdowns als rookie QB (31), meeste total touchdowns als rookie QB (36), meeste 300-yard games als rookie QB (8) en meeste completions door een rookie QB (396). De kans is bijzonder klein dat Herbert een eendagsvlieg is. Als Herbert kan bevestigen als tweedejaars gaan de Chargers offensief een lust voor het oog zijn. Niet alleen is de O-line gevoelig versterkt via free agency en de draft, er zijn ook voldoende wapens aanwezig om van het Chargers-verhaal een ronkend succes te maken.

Op wide receiver is er Keenan Allen, die vorig seizoen ondanks het missen van 2 games bijna 1000 receiving yards haalde. Hij werd al voor het vierde seizoen op rij geselecteerd voor de Pro Bowl. Allen behoort tot de beste receivers in de NFL als hij fit is. Naast hem is er ook Mike Williams die bekend staat als een echte deep threat. Ook vorig jaar had hij een gemiddelde van 15,8 yards per receptie. De derde man is de jonge Jalen Guyton. Guyton kwam min of meer uit het niets vorig jaar en ving 511 yards.

Niet alleen de wide receivers vangen ballen, ook de running backs in Los Angeles moeten dat kunnen. Austin Ekeler is de perfecte dual threat running back, maar had vorig jaar af te rekenen met blessures. Nummer 2 Justin Jackson kan ook zowel rennen als vangen, maar hij liep net als Ekeler een blessure op. Op tight end hebben de Chargers aan kwaliteit ingeboet. Jared Cook is ouder dan de vertrokken Hunter Henry, maar hij blijft wel fit en kan nog steeds produceren. De afgelopen twee seizoenen ving Cook 16 touchdowns in New Orleans.

DEFENSE

De defensie lijkt op het eerste gezicht verzwakt tegenover vorig seizoen. In 2020 hadden de Chargers nog een top-10 defense, maar intussen zijn Denzel Perryman, Casey Hayward en Melvin Ingram niet meer bij het team. In de front seven kan Brandon Staley uiteraard nog wel rekenen op Joey Bosa en Linval Joseph. Bosa haalde voor het tweede seizoen op rij het First-Team All-Pro en is een zekerheid voor de Bolts. Voor het overige is het afwachten of deze front seven vele harten zal weten te veroveren.

De secondary daarentegen gaat er wellicht wel op vooruit in 2021. Er is namelijk de terugkeer van Derwin James, de sensationele maar al te vaak geblesseerde safety. Vorig jaar scheurde hij vlak voor de seizoensstart zijn meniscus en miste hij zo alle games. De Chargers rekenen erop dat hij zijn oude niveau van 2018 kan terugvinden ondanks de blessures. Als dat het geval is, dan is de secondary meteen een pak beter dan afgelopen seizoen. Ook rookie Asante Samuel Jr. levert een kwaliteitsinjectie op cornerback.

CONCLUSIE

De Chargers hebben zich tijdens het tussenseizoen op de juiste prioriteiten gefocust. De coaching staff is vervangen en de O-line is helemaal omgegooid. Het team investeerde in de bescherming en ontwikkeling van supertalent Justin Herbert en dat zou in 2021 al zijn vruchten moeten afwerpen. Als Herbert bevestigt en zijn wapens en O-line blijven grotendeels fit, dan gaan de Chargers een pak beter presteren dan vorig jaar. Dan worden ze het tweede beste team in de AFC West en mogen we ze zelfs noteren als outsider voor de Super Bowl. Die vindt namelijk plaats in het eigen SoFi Stadium. Een Hollywood-sprookje lijkt in de maak.

Voorspelling: 11 – 6

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Justin Edmonds/AP Photo

NFL 32-in-32 | Minnesota Vikings: laatste kans voor Kirk Cousins

Toon Aerts
-
0
NFL 32-in-32 | Minnesota Vikings: laatste kans voor Kirk Cousins

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. In deel 14 het team dat zijn lot opnieuw in de handen van Kirk Cousins en Dalvin Cook legt: de Minnesota Vikings.

2020 was allerminst een grand cru jaar in Minneapolis, Minnesota. De verwachtingen waren hooggespannen, maar na vijf nederlagen in de eerste zes games wisten de fans van de Vikings al dat het een verloren jaar zou worden. Kirk Cousins was opnieuw de koning van de ups en downs, Dalvin Cook kon opnieuw geen volledig seizoen spelen en de defensie was dramatisch. Een lichtpunt in al die noordelijke duisternis, was de ontbolstering van rookie wide receiver Justin Jefferson. Hij deed meteen de vertrokken Stefon Diggs vergeten en haalde zelfs de Pro Bowl.

Toch moet het beter in 2021. Kirk Cousins krijgt nog één laatste kans op glorie en succes.

FREE AGENCY

Aanvallend was het allemaal zo slecht nog niet voor de Vikings in 2020 en dus ging de volledige focus in het offseason naar het versterken – zeg gerust heruitvinden – van de defense. Niet minder dan vijf nieuwe starters werden in free agency binnengehaald. Minnesota vond versterkingen voor de D-line bij Dalvin Tomlinson en Stephen Weatherly. Voor Weatherly is het zijn tweede passage bij de Vikings na een jaartje bij de Carolina Panthers. Ook Michael Pierce is eigenlijk een nieuwkomer in de D-line. Hij tekende weliswaar al in 2020 bij de Vikings, maar na een COVID-19 opt-out zal hij pas in 2021 zijn debuut maken voor het team.

De Vikings pakten ook de secondary aan. De grootste toevoeging was cornerback Patrick Peterson. De drievoudige First Team All-Pro en achtvoudige Pro Bowler tekende een éénjarige deal voor 8 miljoen dollar. Ook de andere startende cornerback is nieuw. Bashaud Breeland, Super Bowl-winnaar met de Kansas City Chiefs, tekende voor één seizoen. Verder vonden de Vikings een vervanger voor de vertrokken safety Anthony Harris bij Xavier Woods. Hij kwam over van de Dallas Cowboys.

Offensief bleef het stil rond de Vikings in het tussenseizoen. Aan de uitgaande kant viel wel het vertrek van OT Riley Reiff en tight end Kyle Rudolph te noteren.

NFL DRAFT

Tijdens de NFL Draft lieten Mike Zimmer en Rick Spielman een sterk staaltje vakmanschap zien. Door prima onderhandelingstechnieken wisten de Vikings uiteindelijk elf nieuwe spelers te kiezen, het meeste van alle teams (samen met de Cowboys en de Panthers). Al in de eerste ronde kregen de Vikings applaus vanop alle banken, toen ze 9 plaatsen terug ruilden, van 14 naar 23, en daar left tackle Christian Darrisaw van Virginia Tech selecteerden. Darrisaw zal meteen starten, tenzij zijn blessure roet in het eten gooit.

In de derde ronde kozen de Vikings niet minder dan vier spelers. De twee meest interessante keuzes waren guard Wyatt Davis uit Ohio State en quarterback Kellen Mond uit Texas A&M. De O-line van de Vikings was niet om over naar huis te schrijven in 2020 en dus zal Davis meteen een kans maken op veel minuten komend seizoen. De keuze voor Kellen Mond liet zien dat de Vikings niet eeuwig geduld zullen blijven hebben met Kirk Cousins. Als hij het ook in 2021 niet waarmaakt, hebben de Vikings bij Mond zijn mogelijke vervanger gevonden.

NFL 32-in-32: Minnesota Vikings 2021 preview

OFFENSE

De offensive line mag dan nog steeds een vraagteken zijn in Minnesota, voor de rest kan Mike Zimmer rekenen op een talentrijke groep aanvallers. Zelfs in het verloren jaar 2020 hadden de Vikings de vierde beste aanval in de NFL. Met 430 gescoorde punten was 2020 het op twee na meest succesvolle seizoen ooit voor de offensieve unit. Als het wapenarsenaal fit blijft, is er geen reden waarom de productie in 2021 zou afnemen.

De grote ster van dit team is running back Dalvin Cook. Cook wordt ieder jaar beter en haalde vorig seizoen in 14 games maar liefst 1557 rushing yards. Hij scoorde ook 16 touchdowns in die 14 games en stak terecht een Pro Bowl-selectie op zak. De Vikings hopen dat Cook voor het eerst in zijn carrière een volledig seizoen kan volmaken. Alexander Mattison is alvast een degelijke reserve mocht er opnieuw iets mislopen bij Cook. Ook van zijn receivers mag Minnesota niet klagen. Adam Thielen is al jaren een betrouwbare ballenvanger. Vorig jaar nog ving hij 14 touchdowns, een persoonlijk record. Dan is er natuurlijk nog Justin Jefferson. De 22e pick in 2020 was fantastisch in zijn rookie-seizoen, met 1400 receiving yards en zeven touchdowns. Bij de Vikings hoopt men dat hij het in zijn tweede jaar nog beter doet.

Zoals zo vaak valt of staat alles echter met de prestaties van de quarterback. Kirk Cousins is altijd al een controversieel figuur geweest en dat was in 2020 niet anders. Hij wisselde opnieuw topprestaties af met complete no-shows en slaagde er wederom niet in om te bewijzen dat hij de man is die de Vikings naar het beloofde land kan leiden. Met de wapens die hij tot zijn beschikking heeft, wordt het nu of nooit voor Kirk Cousins. Met Kellen Mond op het vinkentouw weet Cousins dat hij zich geen wisselvalligheid meer kan veroorloven. Het is tijd voor regelmaat.

DEFENSE

Na een verschrikkelijk 2020, heeft de verdediging een nieuw gelaat gekregen voor het nieuwe seizoen. zeven van de elf starters zijn nieuwe namen. Zeker de D-line onderging een metamorfose. Enkel Danielle Hunter is een bekend gezicht bij de Vikings. Hij moest het vorige seizoen aan zich laten voorbijgaan vanwege een nekblessure, maar hij hoopt zijn First Team All-Pro-vorm van 2019 terug te vinden komend seizoen. De linebacker-groep wordt aangevoerd door Eric Kendricks. Kendricks was één van de weinige spelers op niveau in de verdediging vorig jaar. Hij zou dat niveau moeten kunnen vasthouden in 2021 met een sterkere unit voor zich. Een ander lichtpunt vorig seizoen was safety Harrison Smith. Smith ving vijf intercepties, een evenaring van zijn persoonlijk record. Hij zag zijn maatje Anthony Harris vertrekken, maar zou ook naast Xavier Woods nog efficiënt moeten zijn. Met ook nog de ervaren Patrick Peterson en Bashaud Breeland in de Secondary ziet de verdediging van de Vikings er op papier alvast een stuk steviger uit.

CONCLUSIE

De Vikings spendeerden het gros van hun middelen aan de twee grootste zwaktes van vorig seizoen: de verdediging en de O-line. Het team ziet er op die manier beter uit dan vorig jaar en moet in staat zijn om heel het seizoen lang competitief te zijn. Het speelschema is echter niet van de poes en binnen de eigen NFC North staan de Green Bay Packers nog altijd een trapje hoger. Bovendien blijven er nog steeds twijfels rondom quarterback Kirk Cousins hangen. De Vikings zullen zich verbeteren tegenover vorig seizoen, maar meedoen om de knikkers in de sterke NFC zal opnieuw niet lukken.

Voorspelling: 9 – 8

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: John Autey/Pioneer Press

NFL 32-in-32 | New England Patriots: verliezen is geen optie

Toon Aerts
-
0
NFL 32-in-32 | New England Patriots: verliezen is geen optie

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. In deel 13 het team dat de portemonnee open trok en een ware facelift onderging: de New England Patriots.

2020 werd een jaar om heel snel te vergeten in Foxborough. Tom Brady trok na twee decennia en zes Super Bowls de deur finaal achter zich dicht en liet de Patriots vertwijfeld en verzwakt achter. Ook de pandemie hakte stevig in op het team van Bill Belichick. De Patriots kampten met het grootste aantal opt-outs van alle teams in de NFL. De effecten op de resultaten waren meteen te zien. De Patriots konden voor het eerst sinds 2000 (!) geen winning record halen. Met een teleurstellende 7-9 verloren ze ook voor het eerst sinds 2008 de strijd om de AFC East. Belichick was furieus en wil dit scenario niet nog een keer meemaken.

FREE AGENCY

Al bij de start van Free Agency domineerden de Patriots de krantenkoppen. Vooral het aanvallende compartiment werd grondig opgesmukt. Niet minder dan twee tight ends en twee wide receivers tekenden starterscontracten bij de Pats. Jonnu Smith en Hunter Henry moeten komend seizoen een bedroevende tight end room nieuw leven inblazen. Kendrick Bourne en Nelson Agholor moeten de leegte opvullen die Julian Edelman naliet. De MVP van Super Bowl LIII hing na een aanslepende blessure zijn cleats aan de wilgen en ging met pensioen. Zowel Smith, Henry als Agholor kunnen rekenen op een jaarsalaris van meer dan 11 miljoen dollar. Right tackle Trent Brown keerde terug naar het oude nest na twee jaartjes bij de Oakland Raiders.

Ook defensief keek men niet op een dollar meer of minder in New England. Linebacker Matt Judon kwam over van de Ravens en tekende een contract van vier seizoenen ter waarde van $56 miljoen. Daarnaast tekenden ook DT Davon Godchaux, cornerback Jalen Mills en linebacker Kyle Van Noy – nog een spijtoptant – lucratieve deals. Defensive end Henry Anderson verruilde de New York Jets voor de Patriots om de defensieve kwaliteitsinjectie compleet te maken.

Aan uitgaande zijde viel vooral het vertrek van Joe Thuney op. Hij tekende voor het grote geld in Kansas City. Safety Patrick Chung koos net als Edelman voor het pensioen in plaats van een verlengd verblijf. Wie wel voor een verlengd verblijf kozen, waren quarterback Cam Newton, center David Andrews en DT Lawrence Guy. Zeker het nieuwe contract van Newton kwam als een verrassing na zijn – op zijn minst gezegd – middelmatige prestaties in 2020.

NFL DRAFT

Na het eind van vorig seizoen was het duidelijk dat de New England Patriots een probleem hadden op de quarterbackpositie. Tom Brady was vertrokken en zijn vervanger, Cam Newton, leek niet de geschikte vervanger. Het Newton-experiment draaide uit op een sisser. Ondanks dat Newton toch een nieuw eenjarig contract kreeg aangeboden, was iedereen het erover eens dat de Patriots via de draft hun quarterback van de toekomst zouden binnenhalen.

Ze deden wat iedereen van hen verwachtte. Zonder omhoog te moeten traden, viel Mac Jones van Alabama in de schoot van de Patriots op plek 15. Jones staat niet bekend als een atletische quarterback, maar wel als accurate pocket-passer met ervaring op het hoogste College-niveau. Een op het eerste gezicht perfecte fit voor een team waar Tom Brady 20 jaar lang de dienst uitmaakte.

In de tweede ronde legde Belichick wat agressiviteit aan de dag om DT Christian Barmore – eveneens van Alabama – te kiezen. De Patriots ruilden enkelen plaatsen omhoog en selecteerden een man die quasi-meteen inzetbaar is. Gezien de zeer zwakke run defense van vorig seizoen, moest er versterking komen. In de derde ronde viel de keuze met de 96e pick op Ronnie Perkins uit Oklahoma. De defensive end werd initieel een stuk hoger geprojecteerd en dus mocht dit gerust een steal genoemd worden.

In de latere rondes vulden de Patriots nog enkele andere hiaten in de kern op. Running back Rhamondre Stevenson uit Oklahoma kwam van het bord in de vierde ronde. In de vijfde ronde werd linebacker Cameron McGrone uit Michigan gekozen en in de zesde ronde gingen Joshua Bledsoe (safety, Missouri) en William Sherman (OG, Colorado) naar de Pats. Tenslotte werd in de zevende ronde beslag gelegd op wide receiver Tre Nixon van UCF.

NFL 32-in-32: New England Patriots 2021 preview

OFFENSE

De aanval van de New England Patriots was op z’n zachtst gezegd matig te noemen in 2020. Slecht zou echter een betere beschrijving zijn, aangezien de Pats de op vijf na slechtste offense hadden. In 2021 zal de offense van coordinator Josh McDaniels er evenwel helemaal anders uitzien. Vooral het wapenarsenaal van de quarterback heeft een significante kwaliteitsinjectie gekregen. Die quarterback zal bij de start van het seizoen nog steeds Cam Newton zijn. Ondanks zijn slechte seizoen in 2020 behoudt men in New England het vertrouwen in de voormalige MVP. Mocht het toch niets worden, dan staat rookie Mac Jones klaar om zijn kans te grijpen. De signalen vanop training camp zijn alvast gunstig.

Qua wapens hebben de Patriots een metamorfose ondergaan. Op wide receiver zijn Nelson Agholor en Kendrick Bourne erbij gekomen. Zeker Agholor wordt een hoeksteen van het receiving-korps. Daarnaast rekenen de Pats ook nog op Jakobi Meyers; één van de weinige lichtpuntjes in de offense vorig seizoen. Wie ook ook op veel targets kunnen rekenen, zijn de twee nieuwe tight ends: Henry en Smith. Met die twee namen willen ze in New England de hoogtijdagen van Rob Gronkowski herbeleven. De enige positie waar geen free agents zijn bijgekomen, is running back. Ook dit seizoen is het zo goed als onmogelijk te voorspellen wie nu de belangrijkste renner wordt in New England. Het ziet er echter naar uit dat er vooral in de richting van Damien Harris gekeken wordt.

Over de O-line hoeft men ze zich minder druk te maken in Foxborough. Voor Cam Newton staat een stevige unit met center David Andrews, guards Shaq Mason en Michael Onwenu en tackles Isaiah Wynn en Trent Brown. Dit ensemble behoort potentieel tot de allerbeste O-lines in de NFL.

DEFENSE

De New England Patriots zijn doorgaans trots op de defensieve kwaliteit die ze jaar na jaar op het veld brengen, maar vorig seizoen was de defense niet meer dan middelmatig te noemen. Defensieve guru Bill Belichick duldt geen middelmaat en dus werd ook aan deze kant van de bal stevig geïnvesteerd. Daarom zijn er in de defensie dit seizoen heel wat nieuwe (of teruggekeerde) namen te zien zijn.

Defensive coordinators Steve Belichick en Jerod Mayo zullen ook in 2021 wellicht voornamelijk kiezen voor een 3-4-defense, waarbij nose tackle Davon Godchaux, Lawrence Guy en Henry Anderson de frontlinie vormen. Achter hen keert drievoudig Super Bowl kampioen Dont’a Hightower terug van zijn opt-out op linebacker. Hij krijgt wellicht Ja’Whaun Bentley naast zich. De edges worden bevolkt door een andere teruggekeerde verloren zoon, Kyle Van Noy, en Matt Judon. Rookie Cameron McGrone kan waarschijnlijk ook op veel snaps rekenen in zijn eerste jaar als Patriot.

De secondary ziet er op papier ijzersterk uit. Stephon Gilmore, de Defensive Player of the Year in 2019, keert zonder ongelukken terug op cornerback, tenzij zijn contractdispuut toch niet opgelost geraakt. Op linkercornerback vinden we J.C. Jackson terug die een break out year kende in 2020 en maar liefst negen intercepties ving. De veteranen Devin McCourty en Adrian Philips staan net als vorig jaar op safety. Deze groep deed het in 2020 al meer dan behoorlijk en er is geen reden om aan te nemen dat het niveau dit jaar zou dalen.

CONCLUSIE

De New England Patriots zien er – althans op papier – een stuk beter uit dan in 2020. Zowel offensief als defensief is er een pak kwaliteit bijgekomen. Zowel in free agency als in de draft zijn spelers gevonden die meteen inzetbaar zijn en het niveau danig moeten opkrikken. Bill Belichick is na het dramatische vorig seizoen all-in gegaan en wil opnieuw winnen. Verliezen is voor de beste coach aller tijden geen optie meer.

Toch zijn er redenen om nog steeds te twijfelen aan de Patriots. De quarterback-positie, bijvoorbeeld, is wellicht de zwakste positie in dit team. Cam Newton was vorig jaar niet goed en het is maar de vraag of hij met een volledig off-season plots wel zijn MVP-vorm kan terugvinden. Het lijkt weinig waarschijnlijk. Mocht Cam door het ijs zakken, dan is het ook verre van evident dat rookie Mac Jones meteen de fakkel kan overnemen.

Bovendien zitten de Patriots in een sterke divisie, de AFC East. Het voelt haast bizar aan om het te zeggen, maar de AFC East behoort tot de betere divisies in de NFL dit seizoen. De Buffalo Bills zijn nog sterker geworden en ook de Miami Dolphins hebben veel talent in de ploeg. Zelfs de New York Jets mogen niet automatisch afgeschreven worden. De Patriots zullen het beter doen dan vorig jaar, maar de opmars zal afgeremd worden door een competitieve divisie. Een winning record dus, maar de play-offs halen wordt heel moeilijk.

Voorspelling: 9 – 8

FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we – indien mogelijk – bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de New England Patriots: Neal Petersen.

“Ik heb dit seizoen erg veel vertrouwen in de Patriots. De bookies zeggen 10 overwinningen en daar ga ik wel in mee; 10 of 11 zullen het er uiteindelijk worden. Ik weet niet of we per se onze divisie gaan winnen, maar ik denk dat het tussen ons en de Bills gaat. Waar ik heel blij mee ben, is dat Cam nu een hele voorbereiding heeft gedraaid en er niet weer heel laat bij is gekomen. Daarom kon Mac Jones hem het vuur al aan de schenen leggen.”

“Verdedigend gezien waren er een aantal jongens die vorig seizoen een jaartje rust hebben genomen in verband met COVID en die keren weer terug. In combinatie met Bill Belichick – die niet des Bill Belichicks – in free agency geld heeft uitgegeven, zie ik ons weer de play-offs halen en ik denk dat we zelfs de AFC Championship Game halen. Zo veel vertrouwen heb ik er wel in, maar ik durfde het eigenlijk niet hardop te zeggen, want dan ga ik het een beetje jinxen. Ik heb liever dat het voor anderen als een verrassing komt, maar ik zie de Patriots een heel goed seizoen neerzetten; tot de verrassing van velen”

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Elise Amendola/AP Photo

Electric Gilbert: debutant schrijft geschiedenis met no-hitter

Hans Mulder
-
0
Electric Gilbert: debutant schrijft geschiedenis met no-hitter

Lang niet iedereen zal direct een beeld hebben bij het horen van de naam Tyler Gilbert. Toch verdiende de 27-jarige pitcher afgelopen nacht wel degelijk zijn plek in de geschiedenis. Hij begon voor het eerst als starter aan een wedstrijd in de majors en het werd een duel om nooit te vergeten. Gilbert werd de vierde pitcher in de historie van de MLB met een no-hitter in zijn eerste start. Voor de laatste moeten we bijna 70 jaar terug. De rookie kreeg daarnaast meer dan genoeg run support van zijn Diamondbacks om betrekkelijk eenvoudig af te rekenen met de San Diego Padres: 7-0.

LANGE WEG

Nee, als de loopbaan van Tyler Gilbert al iets met rozen te maken had, dan toch vooral de doornen. In 2015 kwam zijn naam pas in de zesde ronde van de draft voorbij. Philadelphia besloot de jongeman uit Californië een kans te geven, maar tot een debuut in de hoofdmacht kwam het nooit. Het geduld van Gilbert werd op de proef gesteld. De organisatie van de Dodgers pikte ‘m op, maar ook daar bleek het beloofde land ver weg. Voor Gilbert bleek dit in de woestijn van Arizona te liggen. Via de Rule 5 draft belandde Gilbert afgelopen winter bij de Diamondbacks.

Vorig jaar begon Gilbert al voorzichtig te denken aan een carrière ver weg van het honkbal. Vanwege Covid-19 lagen de minors stil en Tyler Gilbert probeerde het als elektricien. Net als zijn vader. Achteraf zal hij dolblij zijn dat hij dit niet heeft doorgezet. In Arizona mocht hij al een paar keer als reliever opdraven, maar zaterdag 14 augustus was daar zijn debuut als starter. Manager Torey Lovullo maakte het hem niet eenvoudig. Tegenstander San Diego mocht dan Fernando Tatis Jr. missen, maar er was nog genoeg slagkracht over om Gilbert het leven zuur te maken.

HET BEGIN VAN EEN SPROOKJE

Al te voortvarend ging de debutant ook niet van start. Tommy Pham kreeg na zes pitches een vrijgeleide naar het eerste honk. Voor de zenuwen was het daarna lekker dat Adam Frazier de bal in een dubbelspel sloeg en daarmee in één klap voor twee nullen zorgde. Manny Machado werd de derde. Hij werd het slachtoffer van één van de vijf strikeouts die Gilbert zou gooien. De nog aanwezige zenuwen konden in de gelijkmakende eerste inning naar het grof vuil. De Diamondbacks gaven hun rookie 5 runs om mee te spelen en dat stelde Gilbert gerust.

Na 17 pitches in de eerste inning had Gilbert er in de tweede maar 11 nodig. De starter bewoon zich vrij eenvoudig door de line-up, maar had telkens moeite met Pham. De outfielder zou de enige zijn die namens de Padres op de honken verscheen. Drie keer gebeurde dit na vier wijd. Diens ploeggenoten vielen keer op keer ten prooi aan die onbekende Gilbert en zijn verdediging. De defense van Arizona bungelt onderaan de middenmoot wat fielding percentage betreft, maar steeg op deze bijzondere avond boven zichzelf uit.

Gilbert bestookte zijn tegenstanders met bovengemiddeld veel fastballs en cutters. Met zijn fastball tikte hij slechts zelden de 90 mph aan. Toch kregen de Friars geen vat op deze onbekende starter. Dieptepunt voor San Diego, en dus een hoogtepunt voor Gilbert en de D-Backs, was toch wel de achtste inning. Zijn pitch count naderde de 90, maar na een bloedsnelle achtste mocht Gilbert zich opmaken voor de negende en een afspraak met de geschiedenis. Drie pitches had hij slechts nodig. Drie! Twee fly outs en een ground out waren het resultaat.

FROM ZERO TO HERO

Achteraf gaf Gilbert toe dat het vanaf dat moment begon te malen in zijn hoofd. De zenuwen keerden terug, maar ze deerden hem niet. Twee K’s op rij brachten hem op de drempel van een gigantische stunt. Voor de derde nul had Gilbert opnieuw de hulp van zijn verdediging nodig. Een line drive werd echter uit de lucht geplukt door Ketel Marte en de outfielder kon het daarna op het lopen zetten naar zijn pitcher. Voor de derde keer in de historie van de Diamondbacks mochten ze een no-hitter begroeten. Het was de eerste sinds Edwin Jackson in 2010. Zes jaar eerder gooide Randy Johnson een perfect game namens Arizona tegen de Atlanta Braves.

Tot afgelopen zaterdag ging Tyler Gilbert anoniem door het leven. Zijn no-hitter, de achtste van dit seizoen, zal dit voorgoed veranderen. Corey Kluber (19 mei), Spencer Turnbull (18 mei), Wade Miley (7 mei), John Means (5 mei), Carlos Rondon (14 april) en Jo Musgrove (9 april) gingen hem dit seizoen al voor. De Chicago Cubs maakten er op 24 juni een team effort van met een combined no-hitter.

Voor de laatste debuterende starter met een no-hitter verlaten we het kleurentijdperk en moeten we terug naar Bob Holloman in 1953. We moeten zelfs terug naar de negentiende eeuw om diens voorlopers tegen te komen. Theodore Breitenstein in 1891 was de eerste debuterend starter met een no-no. Een jaar later volgde Bumpus Jones zijn voorbeeld. Tyler Gilbert, vorig jaar nog even elektricien, zal vanaf nu voor altijd in één adem met hen worden genoemd.

Cover photo: Joe Camporeale/USA TODAY Sports

Field of Dreams game mega-‘win’ voor MLB

Jasper Roos
-
0
Field of Dreams game mega-‘win’ voor MLB

De Field of Dreams game, die afgelopen donderdagnacht werd gespeeld, is uitgelopen op een regelrechte mega-‘win’ voor Major League Baseball. De wedstrijd tussen de Chicago White Sox en New York Yankees, die als thema de legendarische honkbalfilm Field of Dreams (1989) had, werd de bestbekeken regular season MLB-wedstrijd in ruim 16 jaar. Op het hoogtepunt keken 6 miljoen mensen naar het duel, dat in een spectaculaire 9-8 walk-off-overwinning voor de White Sox eindigde. Fox Sports, dat de wedstrijd uitzond, won ook de landelijke kijkcijferwedstrijd voor de avond. Naast de enorme kijkcijferaantallen werd de hele uitzending, van de sprookjesachtige openingsceremonie tot het dito einde, zonder uitzondering bejubeld. MLB, dat de populariteit van de hoogste honkbalcompetitie steeds verder ziet toenemen, kan tevreden terugkijken op een ongelooflijk evenement.

Hoewel er vooraf mogelijk te weinig aan nationale promotie werd gedaan voor de wedstrijd, en er in de dagen voorafgaand aan het duel veel kritiek was op de absurde toegangsprijzen (duizenden dollar per kaartje, red.), bleek de lange voorbereiding die Major League Baseball voor het evenement had van cruciaal belang. De organisatie zette de eerste stappen voor de Field of Dreams game namelijk al in 2016. In Dyersville, Iowa, pal naast de filmset waar W.P. Kinsella’s beroemde boek werd omgetoverd in de nog beroemdere film, werd een nieuw mini-honkbalstadion gebouwd dat het decor zou worden voor de Field of Dreams game. Datum: augustus 2020. De teams? De Chicago White Sox en New York Yankees, de organisaties die een cruciale rol in de film spelen.

De COVID-19-pandemie gooide roet in het eten en de wedstrijd werd een seizoen opgeschoven. Dit gaf MLB in totaal vijf jaar om alles in de puntjes voor te bereiden. De overkoepelende organisatie sloeg uiteindelijk homerun na homerun in de uitvoering van de eerste profhonkbalwedstrijd ooit gespeeld in de staat Iowa.

SPROOKJESDECOR

Aan alles leek gedacht. Van het gooien van de ceremoniële eerste pitch door Field of Dreams-hoofdrolspeler Kevin Costner, tot het uit het maïsveld komen lopen van de beide — in schitterende vintage-uniforms gestoken — teams, zoals ook in de film werd gedaan: de toon was vanaf het begin gezet. Een klein, maar prachtig honkbalstadion, met een houten, handbediend scorebord, medewerkers in kleding uit de vroege jaren 1900: MLB leek niets aan het toeval over te laten.

Fox Sports, dat de rechten voor het duel had verworven, deed daar nog een schepje bovenop. De volledige uitzending ademde Field of Dreams en de productie was Hollywood-waardig. Een prachtig introfilmpje, ingesproken door Field of Dreams-acteur James Earl Jones, trapte de festiviteiten af. Commentatoren Joe Buck en John Smoltz droegen, net als de scorebordoperators en on-the-field reporters, kleding uit de jaren ’10 van de vorige eeuw. Boven en rond het veld had Fox maar liefst 40 camera’s en 50 microfoons geplaatst.

Daarnaast vlogen er meerdere drones over het veld, het maïsdoolhof en de filmset en hingen er FlyCams aan kabels boven het speelveld. Ook werden twee zogenaamde shallow–depth-of-field Megalodons ingezet en was één DirtCam begraven in het slagperk, om kijkers vrijwel bovenop de slagmensen te laten zitten. Alle camera’s filmden in tenminste 4K HDR, om een cinematisch element te kunnen creeëren, en sommige zelfs in 6K. Voor tech-liefhebbers: de producers leggen in dit artikel precies uit welke stappen er gezet zijn om de Field of Dreams game in beeld te brengen.

MAGISCHE WEDSTRIJD

Aan alle randzaken was dus gedacht, maar het uiteindelijke product — de wedstrijd — moest toen nog beginnen. Met de White Sox en Yankees waren twee teams uitgenodigd die grote historische waarde hebben binnen de sport, maar die in 2021 ook een aardig potje kunnen honkballen. Beide ploegen hadden overduidelijk de Hollywood-waarde van de wedstrijd begrepen, want het werd één groot spektakelstuk. Negen innings lang maakten de beide clubs reclame voor de sport.

Wie anders dan regerend American League MVP Jose Abreu trapte de boel af, met een solo-homerun in de eerste inning op het werpen van Andrew Heaney. De klap van Abreu markeerde de eerste profhomerun ooit in de staat Iowa.

In de derde inning namen de Yankees brutaal een voorsprong, door een 3-run homerun van Aaron Judge waarop DJ Lemahieu en Brett Gardner scoorden. Werper Lance Lynn, één van de favorieten voor de Cy Young Award, was niet op zijn scherpst in de inning, maar veel deerde het niet.

De imposante White Sox-slagploeg, bijna weer op volle sterkte, ramde in de tweede helft van de derde inning rondjes om Heaney. Vier wijd voor Adam Engel leidde tot een RBI-double van Tim Anderson. Met twee man uit kreeg Abreu vier wijd, maar met een fitte Eloy Jimenez achter hem, liet het resultaat zich raden. Jimenez sloeg alweer zijn zesde homerun van de laatste tien dagen en de White Sox namen een 5-3 voorsprong.

Een tweepuntenhomerun van backupcatcher Seby Zavala bouwde Chicago’s voorsprong verder uit. Een solo shot van Yankees-outfielder Gardner de stand op 7-4 bracht. Toen kwam de negende inning..

FILMEINDE

De laatste inning van de wedstrijd leek regelrecht uit een Hollywoodfilm te komen. In het donker, onder de lichtmasten in een weiland in Iowa, kwam White Sox-closer Liam Hendriks op de heuvel. Een half uur later stond het in plaats van 7-4 voor de White Sox ineens 8-7 voor de Yankees. Tweepuntenhomeruns van Aaron Judge (zijn tweede knal van de wedstrijd) en Giancarlo Stanton bogen de comfortabele voorsprong voor Chicago om in een achterstand. Maar zoals het een goede ‘film’ betaamd, herrees de thuisploeg als een phoenix in de vorm van team captain Tim Anderson.

Tegen Yankees-reliever Zack Britton kreeg Zavala vier wijd, wat Anderson aan slag bracht. De superster-kortestop wachtte geen moment. Hij sloeg de eerste pitch die hij zag over de hekken voor een walk-off-homerun: 9-8 White Sox. Het scorebord onstak in vuurwerk, een knipoog naar het exploding scoreboard in Chicago. De White Sox vierden een storybook win in een storybook honkbalervaring. Was it heaven? No, it was Iowa.

Coverfoto: Stacy Revere

NFL 32-in-32 | New York Giants: tijd om te oogsten

Luuk Dokter
-
0
NFL 32-in-32 | New York Giants: tijd om te oogsten

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 12 het team waar men de investeringen van afgelopen jaren uitbetaald wil zien: de New York Giants.

Het is één van de meest bekende en waardevolle sportclubs in de wereld, maar de laatste jaren zijn van een bedenkelijk niveau. De New York Giants kennen één van hun slechtste periodes in franchise geschiedenis en willen daar dit seizoen mee afrekenen. De afgelopen seizoenen werd gestaag gewerkt aan solide aanvallende en defensieve units met enkele uitblinkers. Neem bijvoorbeeld running back Saquon Barkley, linebacker Blake Martinez, maar ook cornerback James Bradberry. Dit betaalde zich al een beetje uit met een 5-3 reeks als afsluiter van het vorige seizoen.

De blessure van Barkley gooide vorig jaar roet in het eten voor de gehele offense. Quarterback Daniel Jones had het bijvoorbeeld zwaarder omdat de aandacht niet afgeleid kon worden door Barkley. Voor 2021 is het roster op meerdere punten versterkt en Barkley keert terug. Indien de Giants gevrijwaard blijven van blessures bij hun sterkhouders kan er zo maar een winning season inzitten voor Big Blue.

FREE AGENCY

Ondanks positieve ontwikkelingen in 2020 ten opzichte van het seizoen ervoor waren er nog genoeg needs voor de Giants in free agency. Een echte nummer één wide receiver, meer diepte op running back en cornerback, flexibiliteit op tight end en een solide back-up quarterback werden geadresseerd. Een goede edge rusher staat nog op het verlanglijstje. In veteraan Kevin Zeitler (G) en Dalvin Tomlinson (DT) verloren de Giants twee sterke krachten; Tomlinson was zelfs captain. Ondanks dat hun vertrek zijn weerslag zal hebben op de twee linies kunnen de Giants het wel aan.

De noodzaak van een WR1 werd pijnlijk duidelijk door de blessure van Barkley. Daniel Jones moest roeien met de riemen die hij had en deed dat bij tijd en wijlen verdienstelijk. Om dit seizoen tegenstanders meer pijn te doen met een gevaarlijke aanval kwam Kenny Golladay. Hij wilde een steviger salaris en de Detroit Lions wilden vooral schoon schip maken. Daar maakten de Giants handig gebruik van. Daarnaast kwam met Kyle Rudolph een ervaren tight end en Devontae Booker is een solide back-up voor Barkley. Voor verdere diepte op de wide receiver positie kwam ook voormalig first round pick John Ross over van de Cincinnati Bengals.

In verdedigend opzicht “voltooiden” de Giants hun secondary. De komst van cornerback Adoree Jackson betekent namelijk dat we hier te maken hebben met één van de sterkste secondary’s in de NFL. Bradberry, Jabrill Peppers, Logan Ryan en Darnay Holmes waren immers al aanwezig; Jackson was het missende stukje. Verder werden er een boel linebackers aangetrokken om te compenseren voor het gebrek aan een echt sterke edge rusher. Ifeadi Odenigbo en Ryan Anderson zijn outside linebackers die als edge rusher iets kunnen betekenen. Inside linebackers Reggie Ragland en Devante Downs brengen extra diepte. Op posities waar geen echte versterking kon worden binnengehaald, lijkt de strategie om er zoveel mogelijk spelers tegenaan te gooien en te zien wat er blijft plakken.

NFL DRAFT

De New York Giants kregen een flinke vergoeding voor het afstaan van hun pick op #11 aan de Chicago Bears. Naast pick #20 in de 2021 NFL Draft, kregen ze ook #164 en een eerste en vierde ronde pick in 2022. Dat is goed nieuws voor New York aangezien de 2022 draft class een sterkere groep edge rushers heeft dan die van dit jaar. Met de twintigste pick kozen de Giants een target voor Daniel Jones: Kadarius Toney (Florida). Daar kun je er immers nooit genoeg van hebben. Toney speelde vorig jaar vooral vanuit de slotpositie, maar kan overal op het veld terecht; bijvoorbeeld ook in special teams.

In de tweede ronde ruilden de Giants wederom hun pick. Ditmaal werd #42 verscheept naar de Dolphins voor #50 en een pick in de derde ronde in 2022. Met hun pick in de tweede ronde kozen de Giants outside linebacker Azeez Ojulari (Georgia). Een keuze die ook in de eerste ronde niet misstaan had. De reden dat Ojulari zo ver viel, was door artritis na een knieblessure. Ondanks medische goedkeuring hadden teams er weinig vertrouwen in. De Giants kregen daardoor een groelbriljant van slechts 20 jaar oud in de tweede ronde.

Met hun derde pick gingen de Giants voor een cornerback: Aaron Robinson (Central Florida). Hiermee werd de sterk bezette secondary alleen maar dieper. Voor een vijfde ronde pick ruilden de Giants vijf plekken omhoog met de Broncos en wisten zo een tweede ronde talent in de derde ronde te pakken. Robinson is snel, sterk en kan zowel op de buitenkant als in de slot uit de voeten. In de vierde ronde werd de linebacker strategie van free agency doorgetrokken. Wederom werd een outside linebacker toegevoegd om de kans op een geschikte edge rusher te vergroten. Dit keer was het Elerson Smith (Northern Iowa); een speler die nog wat ontwikkeling kan gebruiken.

De laatste twee picks waren beide in de zesde ronde. Met running back Gary Brightwell (Arizona) werd diepte aan de positie toegevoegd met een speler die ook in special teams kan spelen. Barkley en Booker hoeven zich geen zorgen te maken, want Brightwell heeft nog veel tijd nodig. De laatste pick was cornerback Rodarius Williams (Oklahoma State). Ook voor hem ligt er waarschijnlijk een rol in special teams.

NFL 32-in-32: New York Giants 2021 preview

OFFENSE

Het was een moeilijk jaar voor quarterback Daniel Jones. Zelf was hij de tweede helft van het seizoen voornamelijk geblesseerd en in week 2 verloor hij Barkley. Daarnaast was de offensive line beperkt in staat om hem te beschermen en miste hij goede offensieve wapens. Dit jaar zijn die excuses er niet meer, want de Giants hebben er alles aan gedaan om de offense om hem heen te bouwen.

De komst van Kenny Golladay betekent dat Jones voor het eerst sinds Odell Beckham Jr. weer een echte WR1 heeft. Met zijn 1 meter 93 is hij de grote receiver die ieder team op het roster wil. In New York hopen ze dat Golladay voor Jones doet als wat Stefon Diggs voor Josh Allen deed. Golladay is omgeven door geschikte receivers. Sterling Shepard is een betrouwbare receiver en bij Darius Slayton bestaat de verwachting dat hij na een minder seizoen terugkomt op niveau. Voor tight end Evan Engram geldt hetzelfde als voor Slayton. Komt hij echter niet terug op niveau dan is er altijd nog de stabiele Kyle Rudolph.

Qua targets voor Jones werd ook Toney toegevoegd in de draft. Hij is een zeer explosieve skill player die overal op het veld uit de voeten kant. De rookie kan daarom ontpoppen tot de Giants receiver met de meeste yards after catch. In totaal maakt dat de offense over het algemeen vrij sterk en dat is nog buiten Saquon Barkley gerekend. De running back is echter niet in staat geweest om een seizoen volledig fit te zijn sinds zijn rookiejaar. Met een fitte Barkley en een jonge O-line die ook dit seizoen weer vooruitgang laat zien, kan Jones aantonen dat hij de juiste quarterback is voor de New York Giants.

DEFENSE

Overall zijn de Giants één van de jongste teams in de NFL en dat geldt ook voor hun defensive unit. Vorig jaar was het dan ook de komst van veteranen Leonard Williams, Blake Martinez en James Bradberry die stabiliteit bracht. Het zijn goede krachten, maar om ooit weer een gegadigde te zijn voor ten minste de NFC Championship Game zijn spelers van een ander kaliber nodig. Die potentie is er wel in New York. Denk daarbij aan rookies Ojulari en Smith, maar ook aan een Jabrill Peppers.

Veteraan en captain Tomlinson (DT) ging naar de Vikings en laat qua ervaring een gat achter. Het verlengen van Williams was daarom een belangrijke zet in deze jonge groep. De New York Giants hebben een weg ingeslagen waarbij de focus op talent ligt en het gebrek aan ervaring ze af en toe op kan breken. Vorig seizoen was dit echter een grotere factor dan dit jaar. Het ziet er allemaal net iets beter uit. Adoree Jackson is bijvoorbeeld een sterke CB2 naast Bradberry, Ojulari en Williams kunnen een bedreiging vormen voor iedere quarterback en DE Dexter Lawrence heeft nog voldoende groeipotentie.

De kwalitatieve diepte van de spelers op de D-line is echter wel zorgelijk door het vertrek van Tomlinson en onzekerheid rondom de vaardigheden van edge rushers Lorenzo Carter en Oshane Ximines. Het verlengen van Austin Johnson en het aantrekken van Danny Shelton biedt niet dezelfde zekerheid op de D-line als Tomlinson deed. Carter en Ximines waren vorig seizoen geblesseerd en zijn vooral grote vraagtekens.

CONCLUSIE

In 2021 zijn de Giants een completer team dan ze waren in 2020. Over het algemeen is er echter wel meer diepte nodig om een serieuze gooi te doen naar de play-offs. Na een sterke draft en het verzamelen van veel draftkapitaal voor volgend jaar liggen er voldoende mogelijkheden om door te bouwen. General manager David Gettleman zal de investeringen van de afgelopen seizoen uitbetaald willen zien, maar daar lijkt het nog iets te vroeg voor. De Giants zijn op de goede weg, het roster is dit off-season weer versterkt, maar ze zullen vooruitgang moeten laten zien op het veld om vertrouwen in de toekomst te creëren. Komend seizoen moet uitwijzen of de Giants de komende jaren duurzaam mee kunnen doen om de prijzen of dat ze veroordeeld zijn tot de middenmoot.

Voorspelling: 9 – 8

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Sarah Stier/Getty Images

1...297298299...805Pagina 298 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU