Home Blog Pagina 297

Dutch Watch: Profar laat zich zien, drukke week voor Jansen

Hans Mulder
-
0
Dutch Watch: Profar laat zich zien, drukke week voor Jansen

Het was deze week af en toe zoeken naar hoogtepunten als het onze landgenoten betrof. Kenley Jansen ging weliswaar door met waar hij gebleven was: het verzamelen van saves. Met 28 saves staat hij in dat lijstje weer keurig in de top 5. En passant pakte hij ook nog zijn 1000e strikeout mee deze week. De overige spelers van Team Kingdom hadden het niet gemakkelijk. Jurickson Profar en Carter Kieboom kwamen nog door met een homerun, maar veel vaker moest er een pas op de plaats worden gemaakt. Natuurlijk hebben we bij SportAmerika alles voor je op een rijtje gezet waardoor je na het lezen van deze Dutch Watch weer helemaal op de hoogte bent.

SEIZOENSSTATS: 494 AB, .257/.317/.480, .797 OPS, 79 R, 84 RBI, 32 2B, 22 HR, 16 SB, 104 OPS+

Ozzie Albies en zijn Atlanta Braves moesten ook vorig weekend het comfort van ’t eigen bed nog even missen. Na sweeps in Washington en Miami zette de kersvers koploper in de NL East koers naar Baltimore voor een drieluik tegen de Orioles. Albies begon prima aan die road trip, maar al het reizen leek zijn tol te eisen. Tegen de O’s hield het niet over, maar gelukkig voor onze landgenoot begonnen de Braves deze week aan een home stand. Die startte niet tegen de minste tegenstander. De ene ploeg in vorm ontving namelijk die andere ploeg in vorm: de New York Yankees.

Ozzie Albies was nog niet zo heel lang geleden één van de drijvende krachten achter de opmars van de Atlanta Braves. Eerder deze maand sloeg de tweedehonkman vijf homeruns in zes wedstrijden en was Albies goed voor 10 RBIs in dat tijdsbestek. In Miami ging het allemaal al minder voortvarend en die lijn trok Albies helaas door in Baltimore. Tegen de bijzonder matige Orioles, die al 15 wedstrijden op rij hadden verloren op het moment dat Atlanta voet aan de grond zette, wilde de knuppel van Albies niet echt in gang schieten. In de met 3-0 gewonnen eerste wedstrijd was de infielder 1-for-5 met een single in de negende inning. Vorige week zaterdag herhaalde hij dit in de tweede ontmoeting, alleen betrof het nu een double. Alweer de 32e van het seizoen voor Ozzie Albies.

Voor de Orioles was die tweede wedstrijd een reden voor een heel klein feestje. Niet dat ze wonnen, maar voor het eerst tijdens die enorme losing streak verloren ze een wedstrijd met slechts één run verschil: 5-4. De series finale werd met 3-1 opnieuw een prooi voor de Braves, die zich ongeslagen door de road trip bewogen en fier aan kop van de NL East gaan. Ozzie Albies was 0-for-4 in dit duel en zag zijn slaggemiddelde zakken naar .256. Voor Baltimore betrof het de achttiende (!) nederlaag op rij.

BRAVES KUNNEN NOG VERLIEZEN

Eenmaal terug in Atlanta troffen Albies en de Braves een ander uiterste. Net als de thuisploeg hadden ook de New York Yankees negen wedstrijden op rij verloren en voor één zou die streak maandag eindigen. Helaas voor de kleine infielder waren zijn Braves de pineut. Albies was 1-for-4 met een infield single in de vijfde inning. Atlanta hield enige tijd gelijke tred met de Yankees, maar moesten de tegenstander in de tweede helft van dit duel laten gaan: 1-5.

In de tweede en laatste wedstrijd van deze korte serie was het spannender. Ozzie Albies had na de vijfde inning al een hit achter zijn naam, maar in de negende maakte zijn infield single het interessant. Met twee man uit en twee honken bezet werd Albies de derde man aan boord bij een 5-3 achterstand. Vier wijd voor Jorge Soler maakte er 4-5 van, met nog steeds de honken vol. Helaas voor de Braves werd Freddie Freeman middels een fly out de derde nul en wonnen de Yankees, op dubieuze wijze, hun elfde wedstrijd op rij. Ozzie Albies, die na dit tweeluik een slaggemiddelde van .257 noteerde, sloeg eerder deze maand homeruns in vier wedstrijden op rij, maar wacht nu al anderhalve week op een long ball.

SEIZOENSSTATS: 441 AB, .302/.371/.510, .881 OPS, 76 R, 69 RBI, 32 2B, 20 HR, 5 SB, 133 OPS+

Het lijkt een eeuwigheid, maar het is toch echt nog maar een maand geleden dat de Boston Red Sox de trotse koploper in de AL East waren. Ja, ze waren in een felle strijd verwikkeld met de Tampa Bay Rays, maar hadden een leuke voorsprong op de aartsrivaal uit The Big Apple. De vlag hangt er in Beantown ondertussen heel anders bij. Het dromen van een divisietitel is veranderd in het hopen op een wildcard en ook dat wordt nog lastig zat. Afgelopen weekend konden de Red Sox iets aan het zelfvertrouwen doen, maar naast de Texas Rangers troffen ze nog een andere tegenstander.

Na de oorwassing in New York konden Xander Bogaerts en consorten wel een opsteker gebruiken. Die kwam er vorige week vrijdag in de vorm van een eenvoudige overwinning op de Rangers. Het was de kortestop die zijn ploeg aan de hand nam en middels een RBI-single in de eerste inning de score opende. Bogaerts zou 2 hits noteren deze vrijdag en ook die tweede leverde een run op. Met zijn twintigste homerun van het seizoen zorgde Xander Bogaerts voor wat zekerheid en een 3-0 voorsprong. Zijn ploeg zou uiteindelijk met 6-0 zegevieren en wat aan zelfvertrouwen tanken. Voor Bogaerts is het de vierde keer in de laatste zes jaar dat hij aan minimaal 20 homers komt. Tijdens het ingekorte 2020 moest hij ’t doen met 11.

MINDERE PERIODE

Een dag na die mooie 6-0 werd het zelfvertrouwen alweer weggeblazen. Onze landgenoot kwam niet verder dan een single in de zesde inning en moest lijdzaam toezien hoe Texas zich uitleefde: 1-10. Vanwege Henri, de tropische storm, moesten de Red Sox even geduld hebben voor ze revanche konden nemen. Die kwam er maandag alsnog, maar vanzelf ging dit niet. Boston had extra innings nodig om de Rangers van zich af te slaan. Xander Bogaerts was in de tiende inning verantwoordelijk voor de gelijkmakende run: 4-4. Een inning later maakte Travis Shaw met een grand slam een einde aan de wedstrijd: 8-4. Met slechts één hit in 13 at-bats daalde het slaggemiddelde van onze landgenoot naar .306.

Dit gemiddelde werd er deze week tegen de Minnesota Twins niet beter op. De knuppel van Bogaerts weigerde in de eerste ontmoeting vijf keer dienst en de kortestop gaf met zijn team bijna een zekere overwinning weg. Van 9-3 in de vijfde werd het 9-8 in de zevende inning, maar uiteindelijk sleepten de BoSox de wedstrijd uit het vuur: 11-9. Na twee wedstrijden zonder hit dreigde woensdag een derde.

In de zesde inning bereikte Bogaerts weliswaar de honken, maar dit was na vier wijd. Pas in de negende mocht hij een hit bijschrijven. Met geen enkele uit leek er even iets mogelijk, maar tot scoren kwam Xander Bogaerts niet. Na tien innings moesten de Red Sox de zege ook nog eens aan Minnesota laten: 6-9. De series finale werd donderdag met 12-2 gewonnen, maar daarin kreeg de vaste kortestop rust. In Boston hopen ze dat dit Bogaerts goed zal doen.

SEIZOENSSTATS: 271 AB, .218/.272/.384, .656 OPS, 26 R, 39 RBI, 11 2B, 3 SB, 10 HR, 78 OPS+

Didi Gregorius en de Phillies hielden zich de laatste week op in het westen van de VS. Daar liepen ze, met name in Arizona, aan tegen wat onnodige nederlagen en moest daardoor de leiding in de divisie aan de Braves laten. In San Diego kunnen ze meepraten over onnodige nederlagen. De Padres en de Phillies zaten afgelopen weekend in hetzelfde schuitje. Er waren overwinningen nodig om bij te blijven in de divisie of race om de wildcards. Helaas kende Gregorius wel eens betere wedstrijden, maar de Amsterdammer kon zich daarna in de thuiswedstrijden tegen Tampa Bay revancheren.

Voor Didi Gregorius begon het drieluik tegen de Friars met een rol als pinch hitter. In de zevende inning mocht hij zich voor de eerste en enige keer begeven naar het slagperk, maar via een strikeout werd hij de derde out in de inning. Na vier nederlagen op rij werd er door de Phillies wel weer eens gewonnen: 4-3. Gregorius keerde zaterdag terug in de line-up, maar zijn knuppel weigerde opnieuw dienst. Hij bleef 0-for-4, maar kreeg nog wel een RBI op zijn naam. In de achtste inning, met de honken vol, werd hij geraakt reliever Tim Hill. Philly nam daarmee een 2-1 voorsprong, maar Austin Adams overkwam hetzelfde als zijn voorganger en gaf de bezoekers de 3-1 cadeau. Op een ongelukkig moment, in de tiende inning, gaf ook Connor Brogdon een run cadeau. Zijn wild pitch zorgde voor de winnende run: 3-4.

HOPEN OP BETERE TIJDEN

De Phillies hadden drie series op rij verloren, maar vertrokken met een goed gevoel uit San Diego. Afgelopen zondag werden de Padres met 7-4 verslagen. Naast Bryce Harper was Didi Gregorius de enige regular die verstoken bleef van een hit. De kortestop zag zijn slaggemiddelde tijdens deze road trip dalen van .219 naar .211. Hij was in Arizona en San Diego 2-for-19. Thuis tegen de Tampa Bay Rays vijzelde Gregorius dit weer iets op. Hij opende deze serie 2-for-4 met een run in de vierde inning. Het was op dat moment de 1-1, maar voor de Phillies bleef het bij die ene run. Tampa Bay trok ’t duel met 4-1 naar zich toe.

Gregorius lijkt zijn jicht aardig onder controle te hebben de laatste tijd. De kortestop slaat vrijwel geen wedstrijd meer over en maakt deze doorgaans ook af. Het tweede duel met de Rays was echter een uitzondering. Slechts één keer, in de negende inning, begaf de infielder zich naar het slagperk, maar zonder succes. De Rays hadden even daarvoor een 7-4 voorsprong genomen en gaven deze niet meer uit handen. Met slechts 2 hits in 14 AB’s heeft Gregorius wel eens betere weken gekend dan deze.

SEIZOENSSTATS: 52.1 IP, 2-4 (28 SV), 2.75 ERA, 1.223 WHIP, 3.42 FIP, 20 R, 16 ER, 32 BB, 64 K, 144 ERA+

Tien van hun laatste elf wedstrijden hadden de LA Dodgers gewonnen toen ze vorig weekend de New York Mets ontvingen in Californië. In de NL West schoten ze er echter niet veel mee op, want die vermaledijde San Francisco Giants weigeren eveneens te verliezen. De Mets, nog maar een week geleden de tegenstander in New York, bewandelen de omgekeerde weg. In ’t eigen Citi Field wisten ze het de titelhouder knap lastig te maken en ook nu werd het geen walk in the park voor Kenley Jansen en de zijnen. Na deze serie begon LA aan een road trip met als eerste bestemming San Diego.

Na zijn zwaarbevochten 25e save van het seizoen kon Jansen een paar dagen bijkomen. Op vrijdag had Dave Roberts zijn closer echter nodig om een 3-2 voorsprong veilig te stellen. De Mets hadden in de achtste inning de achterstand teruggebracht en met Jansen op de heuvel hoopten de Dodgers het momentum te breken. Dat lukte heel aardig. Jansen had slechts zeven pitches nodig om het duel op slot te gooien en mocht zijn 26e save bijschrijven. Veel energie kostte hem dit niet, dus kon Roberts z’n closer een dag later opnieuw gebruiken.

De tweede pitch raakte Kevin Pillar, maar daarna pakte Jansen de draad uitstekend op. Met een fly out en twee strikeouts nam hij de wind uit de zeilen bij de Mets en trok hij, na 12 pitches, de 4-3 zege over de streep. Zo speelde Jansen, die zijn ERA zag dalen naar 2.86, een belangrijke rol in deze serie. De Dodgers wonnen de eerste drie en zagen hun winning streak zondag eindigen. Na negen overwinningen op rij waren de Mets dit keer met 7-2 te sterk.  

DRUK, DRUK , DRUK!

Tegen de rivaal uit San Diego wilde de titelverdediger de draad weer oppakken en dat ze hiermee de Padres flink pijn konden doen, was leuk meegenomen. Voor Kenley Jansen werden het drukke dagen. Met een 5-2 voorsprong op zak in de eerste wedstrijd mocht de closer voor zijn 28e save gaan. Hij had slechts zes pitches nodig voor de eerste twee nullen, maar een single en een walk brachten Jansen aan het wankelen. Met name die vier wijd, voor Jurickson Profar, kostte hem veel energie. De twee landgenoten raakten verwikkeld in een strijd waarin Jansen 11 pitches moest gooien. Hij herpakte zich rap door Adam Frazier al na drie ballen met een strikeout weg te zetten en daarmee de wedstrijd te besluiten.

Rust was Jansen niet gegeven, want woensdag mocht hij alweer aan de bak. In 1975 was er de Thrilla in Manilla tussen Joe Frazier en Muhammad Ali, maar dit duel der zwaargewichten deed er nauwelijks voor onder. In de negende inning speelde ook Kenley Jansen, bij een stand van 1-1, een rol in deze klassieker. De Padres hadden tot de achtste inning een 1-0 voorsprong, maar de Dodgers trokken dit gelijk. Aan Jansen de taak om het zo te houden en de international deed het perfect. Na 13 pitches, een fly out, een ground out en een strikeout, mochten de Dodgers proberen weer wat runs te scoren. Beide teams wachtten daarmee tot de vijftiende inning, maar de beslissing viel pas in de zestiende. Los Angeles trok daarin deze thriller met 5-3 naar zich toe. Jansen zag zijn ERA deze dagen dalen naar 2.75.

SEIZOENSSTATS: 95 AB, .253/.360/.411, .770 OPS, 14 R, 13 RBI, 3 2B, 4 HR, 116 OPS+

Voor de Nationals is het lopende seizoen een kwestie van uitbollen. Hopen op hier en daar een succesje en dat de jeugd de kans grijpt. Eén van die jeugdigen luistert naar de naam Carter Kieboom en bemand het derde honk. Kieboom was een first rounder in de Amateur Draft in 2016, maar zijn doorbraak liet enige tijd op zich wachten. Hoewel hij niet wordt omringd door de allerbeste spelers, maakt de infielder er het beste van. Vorig weekend werkten de Nats een serie af tegen de Milwaukee Brewers en rolde Kieboom weer eens met zijn spierballen. Met zijn team vloog hij daarna door naar Florida voor een serie tegen de Marlins.

Kieboom was bezig aan een bescheiden 3-game hitting streak toen de Nats arriveerden in Milwaukee, maar aan die mooie reeks kwam vorige week vrijdag een einde. Hij was 0-for-3, maar wel met twee walks en een fielder’s choice in de vierde inning. Die leverde Washington een run op. Na twee opeenvolgende zeges op Toronto werd ook de Brew Crew aan de kant gezet: 4-1. Een vierde overwinning op rij bleef uit. Milwaukee versloeg de bezoekers zaterdag met 9-6, maar Kieboom mocht weer een RBI aan zijn totaal toevoegen. Na diens RBI-single in de negende inning, zijn twaalfde binnengeslagen run van het jaar, hoopten de Nationals nog even op een comeback, maar die hoop bleek ijdel.

Zondag stonden de twee teams voor de zesde en laatste keer dit seizoen tegenover elkaar. Voor de vijfde keer trokken de Brewers aan het langste eind, maar Kieboom pikte nog wel even zijn homerun mee. Meer dan een heel klein doekje voor het bloeden was het niet, want de Nats stonden op dat moment 7-1 achter. De homerun in de negende betekende zijn vierde in 2021 en zijn 13e RBI van deze jaargang.  

ALS EEN NACHTKAARS…

Veel meer dan de eer stond er niet meer op het spel toen Washington en Miami deze week de degens kruisten. Dinsdag won Kieboom met de Nationals de eerste ontmoeting, maar de derdehonkman had met 0-for-4 nauwelijks een aandeel in de 5-1 zege. Een dag later ging de wedstrijd, na tien innings, met 4-3 naar de Marlins. Met 0-for-2 bleef Carter Kieboom opnieuw verstoken van een hit, maar in de vijfde en zevende inning bereikte hij met respectievelijk een HBP en vier wijd nog wel de honken.

Met een single, een double (zijn derde) en een HBP verscheen Kieboom (2-for-4) ook donderdag drie keer op de honken. Alleen zijn tweehonkslag in de zesde inning leverde een resultaat op. Ondanks een dubbelspel kon Kieboom de derde run namens Washington scoren, maar de Marlins waren op dat moment al zeven keer de thuisplaat gepasseerd. De Nats sputterden nog wel wat tegen, maar konden een tweede nederlaag op rij niet meer afwenden.

SEIZOENSSTATS: 275 AB, .240/.347/.335, .681 OPS, 38 R, 26 RBI, 15 2B, 3 HR, 10 SB, 93 OPS+

Vorige week werd Jurickson Profar al geactiveerd, zoals dit zo mooi heet in de VS. Hij mocht wat ritme opdoen in de minors en werd daar klaargestoomd voor het grote werk. Afgelopen weekend mocht de veelzijdige international ook weer opdraven in de hoofdmacht van de San Diego Padres. Na de teleurstellende series tegen De Diamondbacks en Rockies smachtten de Friars naar iemand die het vuurtje op kon stoken, maar daar slaagde Profar in zijn spaarzame AB’s tegen de Phillies niet in. Eenvoudiger werd het daarna niet, want de Padres kregen de Dodgers over de vloer. Een concurrent die in heel korte tijd een heel klein stipje aan de horizon is geworden.

Met slechts één overwinning in hun laatste acht wedstrijden begonnen de Padres aan hun serie tegen de Phillies. Voor het eerst sinds 4 augustus mocht Profar weer hopen op wat speeltijd, want veel meer dan dat zit er voor hem momenteel niet in. Tot ergens in juni mocht hij zichzelf een vaste waarde noemen, maar daar is nu al heel lang geen sprake meer van. Dit veranderde ook niet tegen de Phillies.

Vorige week vrijdag, in zijn eerste AB terug van de IL, dwong hij vier wijd af in zijn eerste en enige at-bat in de zesde inning. Een dag later deed Jayce Tingler opnieuw een beroep op hem in de zesde inning en werd hij de derde uit. In de series finale was Profar al in de tweede inning aan de beurt, maar ook nu zonder succes. Een strikeout werd zijn deel. Onze landgenoot was 0-for-2 met een walk in deze serie en de Padres wonnen slechts één van de drie wedstrijden.  

KANSEN GRIJPEN

Met 3-for-23 was Jurickson Profar dit seizoen nog niet al te succesvol tegen de Dodgers. Dat ’t ook anders kan, bewees Profar tijdens een van zijn spaarzame AB’s deze week. Met het eerste honk bezet joeg hij dinsdag de derde bal die hij zag de tribunes in. Zijn derde homerun van het jaar en zijn eerste sinds 18 juli leverde de Padres 2 runs op, maar de klap in de achtste inning kwam wat aan de late kant. In zijn tweede at-bat, in de negende inning, dwong Profar vier wijd af, maar met de Friars moest hij uiteindelijk met 5-2 buigen.

Tijdens de marathonpartij van woensdag zat er voor Profar maar één slagbeurt in. Hij mocht alleen in de achtste inning het slagperk betreden, maar dit resulteerde in een pop out. In de hoop een sweep te voorkomen, werd donderdag vanaf het begin een beroep op Profar gedaan. Hij werd op het eerste honk geposteerd, werd in de vijfde inning geraakt door Max Scherzer, maar kon de Padres niet aan runs of een overwinning helpen. In de met 4-0 verloren wedstrijd was Profar 0-for-2. Er zal in San Diego snel iets moeten gebeuren, want in de race om de wildcards ligt de club inmiddels derde achter LA en Cincinnati.

SEIZOENSSTATS: 488 AB, .285/.327/.449, .776 OPS, 66 R, 70 RBI, 24 2B, 1 SB 18 HR, 116 OPS+

Heel even mochten de Detroit Tigers genieten van de tweede plaats in de AL Central, maar inmiddels is de ploeg weer wat afgezakt. Afgelopen weekend hadden ze ook wel wat anders aan hun hoofd. Hun eigen Miguel Cabrera sloeg zichzelf de geschiedenisboeken in met de 500e homerun in z’n indrukwekkende loopbaan. Jonathan Schoop is nog heel, heel ver verwijderd van zo’n imposante mijlpaal. Na zijn ijzersterke optredens in juni valt het in juli en augustus niet mee wat de infielder laat zien. Tegen de Blue Jays en Cardinals hoopte Schoop op beterschap.

Met 6-for-14 sloot Schoop vorige week de serie tegen de Angels af. Een herhaling was misschien wat veel gevraagd, maar de infielder wilde die stijgende lijn in elk geval doortrekken. Op bezoek in Toronto leek dit aanvankelijk ook te lukken. Schoop was in de derde inning al doorgekomen met een single toen hij in de tiende opnieuw een hit noteerde. Zijn RBI-single zette de Tigers op 3-1 in een wedstrijd die met 4-1 gewonnen werd. Jonathan Schoop was 2-for-5 en had nu in vier wedstrijden op rij minimaal één hit. Op zaterdag 21 augustus kwam aan die reeks alweer een einde. Schoop was 0-for-4 met twee strikeouts en Detroit ging met 3-0 onderuit.

STUKJE GESCHIEDENIS

In de wedstrijd waarin Cabrera zijn 500e homerun sloeg, was Schoop 0-for-4. Toch was hij met een sac fly in de tiende wel degelijk van waarde voor zijn ploeg. Zijn 69e RBI resulteerde nog niet direct in een overwinning, maar die zou er in de elfde inning alsnog komen: 5-3. De Tigers gaven dit kleine succesje een vervolg in St. Louis, waar dinsdag de Cardinals met 4-3 werden verslagen. Voor de derde wedstrijd op rij bleef Jonathan Schoop zonder hit en we moeten helemaal terug tot april toen dit voor het laatst gebeurden.

In deel twee van dit tweeluik haalde de infielder echter zijn gram. Met doubles in de derde en vijfde inning liet hij zijn knuppel spreken, maar het was een single in de vijfde waarmee hij productief was. De RBI-single van Schoop zette de Tigers op het bord. Tot een overwinning leidde dit niet. Detroit maakte een 2-0 achterstand weliswaar ongedaan, maar in de tiende gingen de Cardinals er alsnog met de zege vandoor. Zijn 3-for-4 deed wel wonderen voor het slaggemiddelde van Jonathan Schoop, want dit steeg naar .285.

SEIZOENSSTATS: 348 AB, .221/.285/.279, .564 OPS, 35 R, 27 RBI, 11 2B, 1 SB, 3 HR, 60 OPS+

De Minnesota Twins zullen dit jaar de play-offs niet halen, maar de laatste weken werpen ze zich wel op als een team dat ’t voor contenders kan verpesten. Zo tackelden Andrelton Simmons en de zijnen achtereenvolgens de Astros, White Sox en Rays. Daarna werd ook de serie tegen Cleveland gewonnen, waardoor de Twins met een goed gemoed naar de Bronx trokken. Daar trof Simba de red hot Yankees, maar vanwege Henri kon deze serie niet worden afgerond. Het ging daarna van de ene roemruchte club naar de andere, want op Fenway Park stonden de Red Sox de Twins op te wachten.

De eerste wedstrijd tegen de Yankees dreigde uit te lopen op een sportieve deceptie voor de Twins. Na vier innings stond de thuisploeg al met 6-0 voor, maar in de zesde beten de bezoekers van zich af. Andrelton Simmons liet zich hierbij niet onbetuigd. Na een single werd hij over de thuisplaat geslagen door ploeggenoot Jorge Polanco. Diezelfde combinatie bracht in de achtste inning ook de 4-6 op het scorebord. Eerst was er de infield single van Simmons en vervolgens de RBI van Polanco. Minnesota maakte het nog even spannend in dit duel, maar met 7-5 ging deze “gewoon” naar de Yankees.

NIETS TE VERTELLEN

In de tweede ontmoeting hadden de Twins weinig in de melk te brokkelen. Andrelton Simmons was 0-for-2 met een walk in de derde inning. Met 10-2 was zijn ploeg dit keer volkomen kansloos tegen de Bronx Bombers, die hun achtste wedstrijd op rij wonnen. Simmons verliet New York met een single in de vijfde inning van de series finale. Met één uit en twee honken bezet kwamen Gerrit Cole en de Yankees heel even onder druk te staan, maar de winning streak kwam niet in gevaar. Met 7-1 belandde ook dit duel in de win column van de Yankees.

Simmons kon de met 11-9 verloren eerste wedstrijd tegen Boston aan zich voorbij laten gaan, maar in de tweede was hij belangrijk. Met een RBI-single in de tweede inning zette Simba zijn ploeg op een 1-0 voorsprong en na een tweede single in de vierde inning zou hij zelf, na een homerun van Polanco, over de thuisplaat komen. De Twins hadden op dat moment een comfortabele 4-0 voorsprong, gaven dit uit handen, maar wonnen uiteindelijk met 9-6. Zijn 2-for-5 tilde het slaggemiddelde van Simmons voor het eerst sinds 7 augustus naar .220. Met een walk en een single in de late innings van de series finale maakte Simba er donderdag nog het beste van. Zijn 1-for-3 hielp zijn batting average, maar de 2-12 nederlaag was pijnlijk.

Cover photo: Denis Poroy/Getty Images

NFL 32-in-32 | Tennessee Titans: play-offs zijn het begin

Jurian Ubachs
-
0
NFL 32-in-32 | Tennessee Titans: play-offs zijn het begin

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. In deel 21 het team dat in het winnen van de divisie slechts een troostprijs zal zien: de Tennessee Titans.

Vorig seizoen was een teleurstelling voor Tennessee. Dat klinkt raar, want de Titans wonnen de AFC South gemakkelijk (11-5) en scoorden de meeste weken moeiteloos. Daarnaast hadden ze in Derrick Henry een MVP-waardige running back; al ging die titel uiteindelijk naar Packers-QB Aaron Rodgers. Dat er in de Wildcard-ronde van de play-offs verloren werd van Lamar Jackson en de Baltimore Ravens kwam echter hard aan.

Niet dat het een schande is om van de Ravens te verliezen, maar een jaar eerder waren de Titans slechts één zege verwijderd van een plek in de Super Bowl. Dat postseason hadden Tannehill en zijn mannen eigenhandig een punt gezet achter de Brady-dynasty in New England. Zij lieten de Patriots in Foxboro kansloos. Baltimore was niet meer dan een obstakel geweest richting de AFC Championship Game, waar verloren werd van latere kampioen Kansas City Chiefs. Het bood veel hoop voor 2020, maar een jaar na de sterke playoff-run bleken de Ravens een maatje te groot. Uithuilen en opnieuw beginnen, dus.

FREE AGENCY

Op deze plek begon de Falcons-preview met “I’m outta there man!”. Dat was enorm slecht nieuws voor de Atlantafans. Met die woorden maakte wide receiver Julio Jones namelijk kenbaar niet meer voor de Falcons te willen spelen. Na weken van speculatie over waar Julio zou landen, bleek de superster naar de country-hoofdstad van de wereld te verhuizen. Het kostte de Titans een tweede ronde draftpick in 2022 en een vierde ronde pick in 2023. Voor die laatste pick kregen ze zesde ronde pick in 2023 terug. Kortom: Jones voor een tweede en een vierde/zesde-ruil. Dat is uitstekend werk van GM Jon Robinson en zijn team.

Die versterking was nodig, want in wide receiver Corey Davis (Jets) en tight end Jonnu Smith (Patriots) verloor Tannehill twee belangrijke wapens. Verder zagen de Titans cornerback Adoree’ Jackson (Giants) en defensive end Jadeveon Clowney (Browns) vertrekken. Voor hen werden cornerback Janoris Jenkins (Saints) en defensive ends Bud Dupree (Steelers) en Denico Autry (Colts) gehaald. Wide receiver Josh Reynolds (Rams) werd nog binnengehaald voor meer diepte op die positie.

NFL DRAFT

In de free agents was al te zien dat de focus voor Tennessee lag op het dichttimmeren van de verdediging. Daar ging men in de draft rustig mee verder. In de eerste ronde werd cornerback Caleb Farley van Virginia Tech geselecteerd. Later werden daar linebacker Monty Rice (Georgia) en cornerback Elijah Molden (Washington) aan toegevoegd. In de vierde ronde volgde edge rusher Rashad Weaver (Pittsburgh) en later ook nog een safety in Brady Breeze (Oregon). De aanval moet geholpen worden door offensive tackle Dillon Radunz (North Dakota State) en wide receiver Dez Fitzpatrick (Louisville).

NFL 32-in-32: Tennessee Titans 2021 preview

OFFENSE

Hoe moeilijk is aanvallen als je een running back hebt die door een muur heen kan lopen? Antwoord: niet zo moeilijk, maar knap is het wel. Derrick Henry laat nu al enkele jaren zien de beste downhill back te zijn in de NFL. Ondertussen rijgt quarterback Ryan Tannehill ook de goede seizoenen aan elkaar. Afgelopen jaar liet de spelverdeler zien een prima connectie te hebben met superster-in-wording A.J. Brown en Corey Davis. Laatstgenoemd vertrok echter naar New York. Met Julio Jones krijgt Tennessee niettemin een boost op die plek.

Stap eens in de schoenen van een defensive coordinator die tegen de Titans speelt. Je staat tegenover misschien wel het beste WR-duo in de league en misschien wel de beste pure bruising back in de league. Wat stop je af? Waar laat je iets liggen? Duidelijk is dat de nieuwe offensive coördinator Todd Downing – Arthur Smith vertrok naar Atlanta – altijd opties heeft. De Titans lijken als geen ander team geschikt om een heel gevarieerde aanval in te zetten. Die aanval wordt verder geholpen door de terugkeer van tackle Taylor Lewan. Wel zijn er nog vragen bij tight end. Dat Anthony Firkser en Geoff Swam het gat dat Jonnu Smith achterlaat, kunnen vullen, is zeer de vraag. Er lijkt daarom een goede kans te zijn dat Tennessee nog de markt op gaat voor een nieuwe tight end.

DEFENSE

Waar de aanval zich dankzij de wapens tot de besten mag rekenen in de NFL, ligt dat voor de verdediging heel anders. De Titans wisten tegenstanders onvoldoende af te stoppen. De redenen daarvoor zijn legio, maar dat safety Kevin Byard een teleurstellend jaar had, hielp niet. Byard was nog niet zo lang geleden interceptions-leader in de league, maar onderschepte vorig seizoen slechts één pass. Ook lukte het de Titans niet om voldoende druk op de bal te zetten.

Je kunt in elk geval niet zeggen dat de Titans niets met deze informatie hebben gedaan. Zowel de secondary als de front seven werden versterkt en ook werd er in Shane Bowen een nieuwe defensive coordinator gevonden. Dupree, Autry en defensive tackle Jeffery Simmons moeten zorgen voor meer druk op de bal. Voor veteraan Janoris Jenkins ligt er een belangrijke taak om te zorgen dat rookies Caleb Farley en Elijah Molden nog dit jaar van meerwaarde kunnen zijn. Of dat lukt is nog maar de vraag. De signalen uit het trainingskamp wijzen erop dat Farley nog wel wat tijd nodig heeft voor hij echt klaar is voor de NFL. Door COVID-19 hebben collegespelers het afgelopen jaar niet of nauwelijks gespeeld, waardoor velen van hen nog wat roestig zijn.

CONCLUSIE

De AFC South-titel is eigenlijk geen titel; het is een formaliteit. Iets dat de Titans even netjes moeten afvinken op hun to-do list. Van de rest van de divisie hebben hoofdcoach Mike Vrabel en de zijnen weinig te duchten. Ook het verdere schema is niet al te eng. Op papier lastige tegenstanders als de Buffalo Bills, Kansas City Chiefs en San Francisco 49ers komen naar Nashville. Qua uitwedstrijden lijken alleen die tegen de Seahawks, Rams en wellicht de Patriots en Steelers bovengemiddeld lastig. Kijkend naar het schema zien we niet veel wedstrijden die de Titans hoeven te verliezen.

13-4 is haalbaar, maar dan moet alles meezitten. 12-5 is realistisch, maar dat kan naar 11-6 schuiven. Met het oog op fitheid voor de play-offs kunnen Vrabel en de zijnen namelijk voorzichtig zijn met lichte blessures en belangrijke pionnen als Henry, Brown en Jones af en toe wat extra uit de wind houden. Voor het gemak kiezen we de middenweg van die scenario’s. Zeker als Robinson nog een deftige tight end weet te scoren, is er geen reden om te twijfelen aan deze Titans. De échte test komt dan ook pas in de play-offs, waar ongetwijfeld de Ravens, Bills of Chiefs staan te wachten. Dan wordt het langzamerhand toch echt ‘nu of nooit’ in Music City.

Voorspelling: 12-5

FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we – indien mogelijk – bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Tennessee Titans: Wout Meutstege.

“De Tennessee Titans beginnen voor het eerst in 12 jaar als divisiewinnaar aan een NFL seizoen. Vanwege een onzekere QB situatie in Indianapolis, een rebuild in Jacksonville en een dumpster fire in Houston, is het seizoen van Tennessee alleen geslaagd met een prolongatie van die titel. De offense met Derrick Henry, AJ Brown en Ryan Tannehill is dit jaar aangevuld met Julio Jones en de terugkeer van Taylor Lewan. Offensive coordinator Arthur Smith is vertrokken, maar toch is de offense dit seizoen mogelijk nóg sterker dan afgelopen seizoen.”

“De slechte defense brak Tennessee vorig jaar op en is dan ook compleet op de schop gegaan. Of dit genoeg is voor een serieuze run in de play offs zal moeten blijken. Free agents Bud Dupree en Denico Autry zullen pass rush moeten toevoegen, maar het succes van de Titans defense zal mijns inziens moeten leunen op een echt breakout year van DE Jeffery Simmons. Dat er dit jaar in tegenstelling tot vorig seizoen wél een DC is in Shane Bowen zou daarmee moeten helpen. Mocht het Bowen lukken om er een middle-of-the-road defense van te maken in Tennessee, dan moet ieder team in de AFC oppassen.”

“Ik voorspel een 11-6 record met een belangrijke rol voor jonge defensieve spelers als Jeffery Simmons, CB Kristian Fulton en hopelijk ook first round pick Caleb Farley. Henry zal waarschijnlijk niet opnieuw 2.000 yards bij elkaar rennen, maar de Titans offense biedt gegarandeerd spektakel. Ben je liefhebber van offensief football en is defense wat minder belangrijk voor je? Schakel dan vooral in bij Tennessee.”

Voorspelling: 11-6

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Frederick Breedon/Getty Images

NHL update: King Henrik met pensioen, Coyotes zoeken nieuw huis

Hans Mulder
-
0
NHL update: King Henrik met pensioen, Coyotes zoeken nieuw huis

Heel voorzichtig beginnen de clubs aan hun trainingskamp te denken, maar bij SportAmerika blikken we eerst even terug op de afgelopen weken. Er was natuurlijk de start van free agency, maar er kwam ook groot nieuws uit Glendale en New York. De Coyotes moeten na het komende seizoen op zoek naar een nieuwe arena en King Henrik staat zijn troon af. Helaas moest de ijshockeywereld deze week ook afscheid nemen van twee familieleden.

KING HENRIK DOET TROONSAFSTAND

Het kwam vorige week niet als donderslag bij heldere hemel. Henrik Lundqvist bergt zijn schaatsen en legguards op en gaat van een welverdiend pensioen genieten. Op Twitter kondigde hij zijn afscheid aan. Vorig seizoen kwam de legendarische Zweed al niet meer in actie vanwege hartproblemen. Lundqvist onderging nog wel een operatie met de bedoeling ook om terug te keren, maar deze maand besloot hij alsnog op 39-jarige leeftijd een punt achter zijn carrière te zetten.

KNAP DEBUUT

Nu we terugblikken op die carrière kunnen we concluderen dat dit best een wonderlijke was. Als 18-jarige werd Lundqvist gedraft door de New York Rangers. Dit gebeurde pas in de zevende ronde en zijn naam kwam als 205e voorbij. Lundqvist had op dat moment al wat meters gemaakt als jeugdinternational van zijn land. De Rangers durfden het niet aan om de jonge Zweed al naar Noord-Amerika te halen en lieten hem nog een paar jaar rijpen in Scandinavië. Een beslissing waar ze geen spijt van kregen. Vanaf 2002-2003 begon Lundqvist serieus progressie te boeken en kwam zijn save percentage in de Zweedse Eliteserien ook niet meer onder de .928.

In 2003-2004 verbruikten ze in Madison Square Garden niet minder dan vijf goalies en geen van hen voldeed. Een geschil over een nieuwe CAO voorkwam dat er gespeeld werd in 2004-2005, maar in het najaar van 2005 was daar het langverwachte debuut van Henrik Lundqvist. Als 23-jarig broekie won de Zweed dat jaar 30 wedstrijden voor de Blueshirts, noteerde hij 2 shutouts en loodste hij de Rangers voor het eerst sinds ’97 naar het postseason. Zijn .922 sv% en 2.24 GAA waren dat jaar goed voor een derde plaats in de strijd om de Vezina Trophy. Hij moest alleen Mikka Kiprussof en Martin Brodeur voor laten gaan. In de Calder Trophy, voor beste rookie, eindigde de Zweed als vierde achter grootheden als Alex Ovechkin en Sidney Crosby. Dion Phaneuf werd derde.

BIJNA DE HOOFDPRIJS

Het eerste seizoen was slechts een voorbode van al het moois dat komen ging. De Rangers-fans sloten de Zweed in hun hart en noemden hem niet voor niets liefkozend hun King. In de jaren die volgden was Lundqvist steevast terug te vinden bij de beste goalies in de NHL, maar hij had ook de pech dat zijn generatie meer grootheden voortbracht. Martin Brodeur, Tim Thomas en Roberto Luongo zijn zomaar wat sluitposten die met die eer gingen strijken. Tot het in 2012 dan eindelijk de beurt was aan King Henrik. Lundqvist won in 2011-2012 maar liefst 39 wedstrijden voor de Rangers, kwam tot een ongekend save percentage van .930 en zijn 1.97 GAA mocht er ook zeker zijn. Niet alleen leverde hem dit zijn eerste, en enige, Vezina op, maar Lundqvist eindigde dat jaar ook nog als derde in de Hart Memorial Trophy voor meest waardevolle speler. Alleen Evgeni Malkin en Steven Stamkos waren dat jaar waardevoller voor hun team dan Lundqvist voor de Rangers.

Door de hevige concurrentie kreeg de carrière van Lundqvist misschien niet de eer die het wel verdiende. Hij speelde “slechts” twee keer in de All-Star Game, won dus “slechts” één keer de Vezina, maar stal daarnaast wel de harten van duizenden, misschien wel miljoenen, fans. In 2014 was hij met de Rangers dichtbij het allerhoogste in het ijshockey. Via de Flyers, Penguins en Canadiens stonden de Blueshirts toch enigszins verrassend in de Stanley Cup Final. Deze ging in vijf wedstrijden verloren tegen de LA Kings.

EINDE IN ZICHT

Lundqvist was op dat moment de dertig gepasseerd en aan zijn statistieken te zien, gingen de jaren tellen. In Igor Shesterkin en Alexander Georgiev diende een nieuwe generatie goalies zich aan in The Big Apple en de Rangers besloten vorig jaar het contract van Lundqvist dan ook niet te verlengen. De Capitals roken hun kans en gunden de geroutineerde Zweed een kans in de hoofdstad. Helaas voor Lundqvist zou die kans er nooit komen. Tijdens de voorbereiding kwamen hartproblemen aan het licht, maar de Zweed had op dat moment nog goede hoop op een rentree.

Die hoop bleek ijdel. Henrik Lundqvist kondigde vorige week zijn afscheid aan en na 887 wedstrijden, 459 overwinningen, 23.509 saves, een .918 sv% en 2.43 GAA zit zijn carriere er nu echt op. Hij zal dus nooit een ander shirt in de NHL dan dat van zijn geliefde Rangers, die al hebben laten weten het rugnummer 30 in de loop van het seizoen met pensioen te sturen. De fans zullen de passie en klasse van Lundqvist missen, maar de herinneringen aan King Henrik zullen voor altijd blijven bestaan.

DESERT DOGS ZOEKEN NIEUW THUIS

Het voelde de laatste jaren als een soort van samenblijven voor de kinderen. Sinds 2016 bekeken de Arizona Coyotes en de stad Glendale elk jaar de staat van hun huwelijk en telkens besloten ze er toch maar weer een jaar aan vast te plakken. Tot nu. In 2003 verruilden de Coyotes de America West Arena in Phoenix voor de Glendale Arena, later de Jobing.com Arena en nog weer later de Gila River Arena, zoals het gebouw nu bekend staat. In 2014 pasten de toenmalige Phoenix Coyotes hun naam aan en werd de franchise meer van de gehele staat: Arizona Coyotes.

De NHL doet er alles aan om het ijshockey in Arizona op de kaart te zetten, maar de publieke belangstelling houdt niet over. Arizona bungelt steevast onderaan de lijst met bezetting en mag blij zijn als het gemiddeld 80% van de stoeltjes bezet heeft. Het is één van de redenen waarom dit huwelijk klapte. De gemeente denkt grotere evenementen te kunnen organiseren in de Gila River Arena, die meer mensen trekken dan de Coyotes. Daarbij zit de franchise in de weg. Daarnaast kwam de coronacrisis erg ongelegen. De huur werd een probleem voor de club en voor Glendale leek dit de spreekwoordelijke stok om de Coyotes van zich af te slaan.

ZORGENKINDJE

Vorige week werden de gesprekken afgebroken, maar de club heeft nog altijd goede hoop dat deze worden hervat. De kans is echter groter dat de Arizona Coyotes in oktober beginnen aan hun laatste seizoen in Glendale. Het zorgenkindje binnen de NHL houdt moed en wil het liefst in de staat Arizona blijven. Of daar draagvlak voor is, is weer een tweede. In het laatste jaar voor de crisis scoorden de Desert Dogs een bezettingsgraad van 85,3%. Verreweg het hoogste in de laatste tien seizoenen. Met onder meer Taylor Hall, Conor Garland, Clayton Keller en Phil Kessel beschikte de club toen ook over aantrekkelijke spelers. Van dat roster is echter niet veel meer over. Oliver Ekman-Larsson en Garland zijn naar Vancouver verscheept, Hall is al een tijdje in Boston en de getalenteerde goalie Adin Hill bivakkeert sinds kort in San Jose.

Er breken dus belangrijke maanden aan voor de organisatie. Niet eens zozeer op het ijs, maar veel meer nog ernaast. Is er ergens in Arizona een onderkomen te vinden, of moet de franchise verkassen naar een andere staat. Of misschien zelfs een ander land? Nog voor Seattle met de Kraken op de proppen kwam, had Houston wel oren naar een NHL-team. Tilman Fertitta, eigenaar van de Houston Rockets in de NBA, heeft zelfs al met Gary Bettman gesproken over een mogelijke franchise. Deze zou dan moeten gaan spelen in het Toyota Center. Voor de indeling binnen de divisies zou dit een ideale oplossing zijn. Vanwege de komst van de Kraken moeten de Coyotes nu gaan spelen in de Central Division. Het zuidelijk gelegen Houston ligt veel centraler dan welke stad in Arizona ook.

FREE AGENCY

Het is al bijna een maand geleden dat de free agents hun contract konden tekenen, maar nog altijd zitten veel “grote” namen zonder club. Het zijn voornamelijk dertigers, maar je zou verwachten dat spelers als Zach Parise, James Neal of Tuukka Rask wel ergens onderdak zouden kunnen vinden. Voorlopig zitten zij echter nog altijd in de wachtkamer en zagen ze bijvoorbeeld Dougie Hamilton en Tomas Tatar in New Jersey belanden en Alexander Wennberg en Philipp Grubauer in Seattle.

Veteraan Joe Thornton knoopt er, op z’n oude dag, in Sunrise nog een jaartje aan vast. De inmiddels 42-jarige center hoopt met de Florida Panthers dan eindelijk zijn felbegeerde Cup te winnen. Joel Quenneville zag Alex Wennberg vertrekken, maar met de komst van Sam Reinhart was daar eigenlijk al op ingespeeld. De aanvaller kwam over van de Buffalo Sabres, waar Jack Eichel nog altijd zijn telefoon in de gaten houdt in de hoop op een trade. De toch al niet bijster sterke Sabres zijn er in dit off-season bepaald niet sterker op geworden. Zo lijkt de strijd in de crease voorlopig te gaan tussen Aaron Dell en Craig Anderson. Owen Power, door Buffalo als eerste gekozen in de draft, geeft vooralsnog de voorkeur aan een langer verblijf bij Michigan in plaats van de NHL.

In Raleigh moet Rod Brind’Amour ook op zoek naar een nieuwe starter onder de lat. Met Petr Mrazek en James Reimer hadden de Hurricanes vorig seizoen een heel aardig tandem, maar beide goalies hebben hun heil elders gezocht. Mrazek en Frederik Andersen kunnen elkaars locker overnemen. Andersen komt naar Carolina, terwijl Mrazek Andersen moet doen vergeten in Toronto. Antti Raanta, de laatste jaren werkzaam voor de Coyotes, zal als back-up fungeren en daarmee de naar San Jose vertrokken Reimer vervangen.

RENOVATIE

We lieten eerder al de naam van Tuukka Rask vallen. In Boston namen ze afscheid van hun Finse goalie en het roster ging daar aardig op de schop. Linus Ullmark, voormalig goalie van de Sabres, moet daar de nieuwe starter worden. Met Erik Haula, Tomas Nosek en Nick Foligno hebben de Bruins op 28 juli een compleet nieuwe derde lijn aangeschaft. Bij de rivaal ten noorden van de grens raakten ze aanvaller Philip Danault kwijt, maar zal vooral het gemis van Shea Weber pijn gaan doen. De captain van de Canadiens kampt met een enkelblessure en heeft waarschijnlijk zijn laatste wedstrijd in de NHL gespeeld. David Savard is één van de blueliners die deze vacature moet gaan invullen.

Savard was vorig seizoen een rental in Tampa Bay, won met die club de Stanley Cup en gaat het nu dus proberen bij de tegenstander in de SCF. Ook Blake Coleman keert niet terug bij de Bolts. De aanvaller tekende voor zes seizoenen in Calgary en gaat in totaal bijna $ 30 miljoen verdienen. Corey Perry, die nog voor Montreal tégen de Bolts speelde in de SCF, tekende dan weer voor één seizoen in Tampa Bay. Mike Hoffman werd door de Habs opgepikt in St. Louis en moet nu in Montreal zijn goals gaan scoren.

Connor McDavid en Leon Draisaitl zullen met bovengemiddelde belangstelling dit off-season hebben gevolgd. Dit dynamische duo krijgt in Edmonton gezelschap van Zach Hyman, die na zes seizoen de Maple Leafs verlaat. Tussen 2018 en 2020 was de winger goed voor 42 goals in Ontario. In de play-offs valt zijn productie echter stil. Hyman speelde voor de Leafs 32 wedstrijden in het postseason en kwam slechts vijf keer tot scoren. De 29-jarige Hyman verbond zich voor zeven seizoenen aan de Maple Leafs en gaat $ 38.5 miljoen verdienen.

OVERLEDEN

Er kwam deze week helaas meer slecht nieuws uit New York. Op 22 augustus overleed Rod Gilbert. De voormalig winger speelde tussen 1960 en 1978 18 seizoenen in de NHL en deed dit altijd in het blauw van de New York Rangers. Hij speelde in totaal 1065 wedstrijden, scoorde 406 goals en verzamelde 1021 punten. Gilbert speelde acht keer in de ASG en was onderdeel van het team dat in 1972 de beroemde Summit Series afwerkte tegen de Sovjet-Unie. In 1979, een jaar na zijn afscheid, was zijn rugnummer 7 het eerste nummer ooit dat door de Rangers met pensioen werd gestuurd. Drie jaar later, in 1982, werd Gilbert opgenomen in de Hall of Fame. De voormalig Ranger is 80 jaar geworden.

Een dag later kwam het trieste bericht dat Jimmy Hayes was overleden. Jimmy was de oudere broer van Kevin Hayes, die momenteel één van de sterkhouders bij de Flyers is. Jimmy Hayes maakte in 2011-2012 zijn debuut namens de Chicago Blackhawks, maar had in 2014-2015 zijn beste seizoen in dienst van de Panthers. In 72 wedstrijden scoorde de oudste Hayes toen 19 goals en kwam hij tot 35 punten. Naast Chicago en Florida zou Hayes ook nog voor Boston en New Jersey in de NHL spelen. Na het seizoen 2017-2018 was zijn rol op het hoogste niveau helaas al uitgespeeld. Jimmy Hayes was op dat moment 28 jaar. Afgelopen maandag meldden de New Jersey Devils dat hun oud-speler onverwacht was overleden op slechts 31-jarige leeftijd.

Cover photo: Mike Ehrmann/Getty Images

NFL 32-in-32 | Chicago Bears: er gloort hoop aan de horizon

SportAmerika
-
0
NFL 32-in-32 | Chicago Bears: er gloort hoop aan de horizon

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. In deel 20 het team dat eindelijk de weg uit het dal van middelmatigheid gevonden lijkt te hebben: de Chicago Bears.

Door Marc Derix

2020 was weer een jaar als zovelen voor de Chicago Bears. Het was niet goed, maar ook niet slecht. Een gekmakende positie voor zowel de organisatie als de fans. Ze begonnen het vorige seizoen met een 5-1 record waarna er zesmaal op rij werd verloren. Ondanks dat haalden ze met de hakken over de sloot het postseason. Daarin maakten ze geen enkele kans tegen de New Orleans Saints in de Wild Card Play-offs. Het enige wat de Bears overhielden aan 2020 waren een hoop vraagtekens.

Door de verlaging van de salary cap moesten er een paar impopulaire beslissingen genomen worden. Onder andere cornerbacks Kyle Fuller en Buster Skrine en offensive tackles Charles Leno Jr. en Bobby Massie mochten hun heil elders gaan zoeken. Er was geen financiële ruimte om return man Cordarelle Patterson langer vast te leggen. Ook voor Mitchell Trubisky voltrok zich het onvermijdelijke: zijn contract werd niet verlengd. Al zal niemand daar rouwig om zijn geweest. Hij heeft ondertussen een contract als back-up getekend bij de Buffalo Bills.

Het was ook onzeker of general manager Ryan Pace en head coach Matt Nagy mochten blijven. Het track record van Pace als het gaat om de draft is wisselend. Hij vindt genoeg waarde in de latere rondes, maar zijn picks in de eerste en twee ronden pakken over het algemeen niet goed uit. Vooral de Trubisky pick – terwijl Mahomes en Watson beschikbaar waren – zal voor altijd een smet op zijn blazoen blijven. Voor Nagy geldt dat hij de offense maar niet aan de praat krijgt. Daarbij hield ook de verdediging gedurende het seizoen niet over. Uiteindelijk besloten de McCaskey’s dat beiden nog een seizoen mogen blijven; al zitten beiden wel op de hot seat.

Desondanks is er toch een lichtpuntje. Na het experiment met Cody “Double Doink” Parkey lijken de Chicago Bears in Cairo Santos eindelijk een opvolger voor Robbie Gould te hebben gevonden.

FREE AGENCY

Quarterback Nick Foles deed het vorig seizoen niet heel slecht. Hij alleen is echter niet het toonbeeld van een sterke quarterback room. Gedurende het offseason meldden meerdere bronnen dat Russell Wilson ontevreden was met de gang van zaken bij de Seattle Seahawks en uit was op een breuk. De Bears zouden een serieuze poging hebben ondernomen hem over te nemen. Het gebodene bleek echter niet voldoende om Seahawks GM John Schneider te verleiden Wilson van de hand te doen. Nadat Bears fans eenmaal van die teleurstelling bekomen waren, diende de volgende zich aan. Andy Dalton tekende voor 10 miljoen dollar een eenjarig contract in de Windy City. Flashbacks naar Mike Glennon dienden zich aan. Van Russell Wilson naar Andy Dalton: het kan verkeren.

Aan de defensieve kant van de bal werden inside linebacker Christian Jones en safety Tashaun Gipson met een nieuw contract beloond voor hun goede prestaties. Daarnaast werd Desmond Trufant (CB) als vervanger van Kyle Fuller aangetrokken. Gedurende training camp werd linebacker Alec Ogletree vastgelegd. Hij liet meteen een hele goede indruk achter.

Aanvallend moet Marquise Goodwin (WR) voor snelheid en gevaar aan de buitenkant zorgen. Elijah Wilkinson (G/T) moet de nog altijd verzwakte offensive line versterken. Na de eerste preseason wedstrijd tegen de Dolphins kwam het verrassende nieuws dat de Bears meervoudig Pro Bowler en All-Pro left tackle Jason Peters wisten te strikken. Wat zijn bijdrage, mede door blessures en leeftijd (39) zal zijn, moet nog blijken.

NFL DRAFT

Zoals gezegd: GM Ryan Pace was niet altijd even trefzeker met zijn picks in de vroege rondes van de draft. Denk dan aan een Kevin White, Mitchell Trubisky en Leonard Floyd. Hem werd (terecht) verweten te reachen naar spelers die zich óf nog niet bewezen hadden, óf nog beschikbaar zouden zijn op het moment dat de Bears mochten kiezen.

Toch ruilden de Chicago Bears hun eerste en vijfde ronde pick van 2021 en hun eerste en vierde ronde pick van 2022 voor de elfde pick in de 2021 NFL Draft. Gezien het verloop van de draft tot op dat moment kon dat maar voor één man zijn: Justin Fields (Ohio State). De Bears lijken eindelijk hun franchise quarterback te hebben gevonden. De Justin Fields hype train is meteen gaan rollen in Chicago; en hoe.

In de tweede ronde was er nog een verrassing: de Bears traden omhoog voor offensive lineman Teven Jenkins (Oklahoma State). Een rugblessure hield hem volgens de experts uit de eerste ronde, maar de Bears leek het de gok waard. Leek, want Teven Jenkins is door diezelfde rugblessure nog niet in actie geweest in training camp. Inmiddels blijkt dat Jenkins een operatie aan zijn rug moet ondergaan. Het blijft dus de vraag of en wanneer we Jenkins dit seizoen in actie gaan zien.

Door al dat geruil van picks waren de Bears pas in de vijfde ronde weer aan de beurt. Daarin werd de O-line versterkt met OT Larry Borom (Missouri). In de zesde ronde werd er vooral depth toegevoegd met running back Khalil Herbert (Virginia Tech), wide receiver Dazz Newsome (North Carolina) en cornerback Thomas Graham Jr. (Oregon). Newsome en Graham Jr. lijken de steals van deze ronde. Velen hadden Graham Jr. als pick #76. De Bears kozen hem hem op #228.

In de laatste ronde werd ook nog defensive lineman Khyiris Tonga (BYU) toegevoegd, een defensive prospect die het kunstje mag afkijken bij Akiem Hicks en Eddie Goldman.

NFL 32-in-32: Chicago Bears 2021 preview

OFFENSE

Matt Nagy was er na de draft snel bij om te zeggen dat Andy Dalton de starter is en Justin Fields de kans krijgt om te leren. Hij heeft een Mahomes-achtig scenario voor ogen. Het gaat er voor Fields niet alleen om dat hij defensive coverages leert lezen, maar ook dat hij met vertrouwen een play kan callen. In college football krijgen de spelers hun instructies voornamelijk via de zijlijn. In de NFL zal Fields de playcall in de huddle moeten doen en daarbij ook nog de instructies per positiegroep moeten geven.

Wie de preseason wedstrijden van de Chicago Bears heeft gezien, weet dat dat Bears faithful niet zitten te wachten op Andy Dalton. Daarbij is het ook nog zo dat dit een make-or-break season is voor Matt Nagy. Een gevaarlijke combinatie voor een franchise met een jonge QB prospect achter de hand. Het zal er erg vanaf hangen hoe de Bears uit de startblokken komen. Kleine voorspelling: mochten ze de eerste drie wedstrijden verliezen, dan zal week 4 tegen de Lions het moment zijn waarop Fields gebracht wordt. Is het record fifty-fifty of beter, let dan op week 12 tegen de Lions. Het is onwaarschijnlijk dat het Nagy lukt om Fields een jaar op de bank te houden.

Met Allen Robinson, Darnell Mooney en Marquise Goodwin hebben Dalton en Fields genoeg deep threats om naar te gooien. TE Cole Kmet is de nummer één tight end, vóór oudgediende Jimmy Graham. Laten we hopen dat Kmet het nodige heeft opgestoken tijdens Tight End University. David Montgomery is de aanvoerder van de verbeterde running back room en zal ook het merendeel van de workload krijgen. “Human Joystick” Tarik Cohen is ook weer terug van een blessure. Dit geeft nieuwe OC Bill Lazor aanvallend gezien weer wat meer mogelijkheden.

DEFENSE

Eddie Goldman besloot vorig jaar vanwege de COVID-19 pandemie tot een opt-out. Dit jaar is hij wel weer van de partij en dit scheelt een slok op een borrel. Hij zal samen met Akiem Hicks en Bilal Nichols de O-line van de tegenstander moeten gaan slopen. Op de inside-linebacker positie maken Roquan Smith en Danny Trevathan de dienst uit, met Alec Ogletree en Christian Jones als uitstekende backups. 

Op de outside linebacker positie vinden we het fenomeen Khalil Mack en Robert Quinn terug. Quinn moest afgelopen seizoen de nodige wedstrijden missen door blessures en ook in de preseason wedstrijd tegen de Dolphins liep hij een enkelblessure op. Het is te hopen dat dit hem niet voor langere tijd aan de kant houdt. De Bears hebben iemand nodig die de mop-up duty voor Mack kan doen. Mack krijgt namelijk veel double-team coverages.

In Jaylon Johnson hebben de Chicago Bears in 2020 een prima cornerback gedraft. Kindle Vildor en Desmond Trufant moeten uit gaan maken wie de plaats van Kyle Fuller inneemt. Dit is de unit in de defense waar de Bears de meeste vraagtekens bij hebben en waar ze ook graag meer diepte hadden gehad.

Op de safety posities speelt zich een ware training camp battle af. Eddie Jackson en Teshaun Gipson zijn zeker van hun plek. Daarachter vechten Deon Bush, DeAndre Houston-Carson, Marqui Christian en Teez Tabor om de laatste twee plekken. Of misschien wel drie plekken. Christian en Tabor hebben beide goede dingen laten zien in camp en preseason wedstrijden en er is een gerede kans dat Bears dit jaar vijf safeties meenemen op hun final roster.

Waar de Bears misschien nog wel meest enthousiast over zijn als het gaat om de defense: nieuwe DC Sean Desai. Hij werkt al sinds 2013 voor de Bears en is de opvolger voor de gepensioneerde Chuck Pagano. Bears verdedigers lopen met hem weg. Al was het alleen maar vanwege de introductie van de takeaway bucket. Onder Desai’s leiding moet de defense weer terug naar het niveau van 2018, waarin ze de meest dominante verdediging van de NFL waren.

CONCLUSIE

Een punt van zorg bij de Chicago Bears blijft, al een aantal jaar, de offensive line. Veel blessures, onervarenheid en weinig continuïteit zijn factoren waardoor onder andere een effectieve running game niet echt van de grond komt. De O-line is iets waar de Bears echt werk van moeten maken, willen ze met Fields een Andrew Luck scenario voorkomen.

Daarnaast is er nog een klein hoofdpijndossier: wide receiver Allen Robinson II en de Bears lijken maar niet tot overeenstemming te kunnen komen over een nieuw contract. De Bears hingen daarom noodgedwongen de franchise tag aan Robinson. Iedereen in Chicago is het erover eens dat Robinson een nieuw en verbeterd contract verdient. Ondertussen bevindt de onderhandeling zich nog altijd in een impasse en lijkt het er niet op dat hier gedurende het seizoen verandering in komt.

Het zal er gedurende het seizoen vooral over gaan wanneer, niet of, Justin Fields wordt gebracht. Hij is overduidelijk het nieuwe gezicht van de Bears. De Bears hebben veel oudere spelers in de defense rondlopen die nu willen winnen, dus het onvermijdelijke zal zich op enig moment voltrekken. Het wordt, met of zonder Fields, echter een zwaar seizoen. Naast de NFC North spelen de Bears ook nog tegen de AFC North en de NFC West: niet het meest makkelijke schema.

Uiteindelijk maakt dat allemaal niet uit, want sinds lange tijd is er een échte opvolger voor Sid Luckman en Jim McMahon; en wat voor een.

Voorspelling: 9-8

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Matt Marton/USA Today Sports

NFL 32-in-32 | Washington Football Team: NFC East ligt voor het grijpen

Toon Aerts
-
0
NFL 32-in-32 | Washington Football Team: NFC East ligt voor het grijpen

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. In deel 19 het team dat geen naam heeft, maar wel een ijzersterke defense: het Washington Football Team.

2020 was een bizar jaar voor het football team uit Washington. De voortekenen voor de start van het seizoen waren bijzonder ongunstig. Ze moesten afscheid nemen van hun teamnaam de Redskins, kwamen in het oog van een storm omtrent een toxische werkcultuur en hun nieuwe head coach Ron Rivera kreeg af te rekenen met kanker. Ondanks al die obstakels sloeg het Washington Football Team – want zo gaan ze sinds 2020 door het leven – er toch in om de lamlendige NFC East te winnen; met een verliezend record nota bene! Die opsteker aan het eind van het seizoen heeft fans van het Football Team hoop gegeven. Hoop dat de weg vooruit is ingezet in Washington en die hoop is gerechtvaardigd.

FREE AGENCY

De grote man in Washington luistert namelijk naar de naam Ron Rivera. Niet alleen is hij een meer dan competente head coach, Ron Rivera heeft de hele organisatie naar zijn hand gezet. Rivera heeft voor een cultuuromslag gezorgd en de sfeer rondom WFT kan zowaar positief genoemd worden. Dat hij ondanks zijn strijd met kanker geen enkele wedstrijd miste in 2020 heeft ongetwijfeld bijgedragen aan het optimisme dat nu voelbaar is in de hoofdstad. Ook zijn transacties in het tussenseizoen hebben bijgedragen aan die positieve sfeer. Zo is in free agency met name de bedroevende offense stevig aangepakt.

Eerst en vooral kreeg Washington een nieuwe quarterback. Nadat het afscheid nam van cultheld Alex Smith werd Ryan Fitzpatrick aangetrokken als vervanger. Zoals altijd kan het alle kanten opgaan met de veteraan – krijgen we FitzMagic of FitzTragic? – maar toch is hij een upgrade tegenover de draaideurquarterbacks van vorig seizoen. Het Football Team haalde ook twee wide receivers om die positie in het team meer diepte te geven. Adam Humphries en vooral Curtis Samuel moeten de Washington-aanval heel wat veelzijdiger maken.

Defensief werden er ook wijzigingen doorgevoerd. Cornerback Ronald Darby vertrok naar Denver en werd vervangen door William Jackson III. Jackson tekende een contract voor drie seizoenen ter waarde van 40,5 miljoen dollar. Ook de O-line kreeg een nieuw gezicht met tackle Charles Leno die overkwam van de Chicago Bears en guard Ereck Flowers die via een trade de overstap maakte van de Miami Dolphins.

NFL DRAFT

Voor aanvang van de draft waren er geruchten dat WFT all-in zou gaan voor een quarterback en dus stevig omhoog zou ruilen. Dat gebeurde echter niet en Ron Rivera bleef gewoon rustig op de negentiende plek zitten. Daar koos hij linebacker Jamin Davis uit Kentucky. Die keuze kreeg wel wat kritiek, omdat het Football Team op die positie ook grotere noden had kunnen opvullen. Neem bijvoorbeeld de O-line met Christian Darrisaw of de wide-outs met receiver Rashod Bateman. Bovendien heeft Davis niet erg veel ervaring en is het dus afwachten hoe snel hij zich zal kunnen aanpassen aan de NFL.

De hiaten in het team werden in de latere rondes aangepakt. In de tweede ronde viel de keuze op veelzijdige offensive tackle Samuel Cosmi uit Texas. In de derde ronde koos Rivera met Benjamin St-Juste een cornerback en met Dyami Brown uit North Carolina kwam er een getalenteerde wide receiver bij. Washington maakte nog een opvallende pick in de zesde ronde. Daar gingen ze met de 225ste keuze zowaar voor een longsnapper uit Michigan, Camaron Cheeseman.

NFL 32-in-32: Washington Football Team 2021 preview

OFFENSE

De offense van WFT was dramatisch in 2020 en dan zijn we wellicht nog vriendelijk. Volgens ESPN had het Football Team de op twee na slechtste offense vorig jaar. Ze scoorden net iets meer dan 20 punten per game. Dat moet beter in 2021 en daar is in principe het personeel voor aanwezig. Zoals gezegd staat er een nieuwe man under center. Ryan Fitzpatrick is echter een enigma. De kans dat hij het slechter doet dan Dwayne Haskins, Kyle Allen, Alex Smith en Tyler Heinicke, is zo goed als onbestaande. Heinicke en Allen zijn weliswaar nog in D.C., maar zij zullen vrede moeten nemen met een rol als back-up.

Fitzpatrick zelf mag dan al 38 lentes gezien hebben, zijn primaire wapens zijn jong en barstensvol talent. Antonio Gibson beleefde een topseizoen als rookie met meer dan 1.000 yards from scrimmage en 11 rushing touchdowns. Achter een verbeterde O-line kan hij dit jaar op zoek gaan naar 1.000 rushing yards. Op wide receiver vinden we Scary Terry Mclaurin. McLaurin was de duidelijke nummer één in Washington vorig jaar met 1.118 receiving yards. Hij zal dit seizoen op meer hulp kunnen rekenen naast zich, want met Curtis Samuel in de slot en Adam Humphries als derde man zal de focus van de tegenstander niet enkel meer naar Scary Terry kunnen gaan.

Ook op tight end loopt een man rond die een bal kan vangen. Logan Thomas wordt jaar na jaar beter en haalde vorig seizoen meer dan 600 receiving yards en 6 touchdowns. Spelende met matige quarterbacks is dat best een prestatie. De O-line tenslotte ziet er versterkt, maar vooral verdiept uit tegenover 2020 en dat is goed nieuws voor Washington. De linie was volgens PFF namelijk de op vijf na beste in de NFL. De ster van de O-line is First-Team All-Pro right guard Brandon Scherff. Met naast hem nog de nieuwe namen Charles Leno en Ereck Flowers, alsook center Chase Roullier en rookie Samuel Cosmi, is dit een frontlinie om rekening mee te houden. Zeker wanneer starters van vorig jaar als Cornelius Lucas en Wes Schweitzer nu als back-ups kunnen ingezet worden.

DEFENSE

De defensie is sterk, ijzersterk; elite zelfs. Volgens ESPN deed slechts één defense het beter vorig seizoen, die van de LA Rams. Dit jaar kan het misschien nog beter worden, aangezien de jeugd regeert in Washington. De D-line is één van de sterkste in de competitie. Chase Young keert terug als edge rusher na een fenomenaal rookieseizoen waarin hij meteen de Pro Bowl haalde. Young liet vorig jaar 7,5 sacks en 40 QB pressures optekenen. Aan de andere kant loopt Montez Sweat die 47 QB pressures noteerde. DT Josh Allen haalde acht sacks vorig jaar en 15 QB hits. Hij kreeg terecht een contractverlenging van vier jaar ter waarde van 72 miljoen dollar. Stuk voor stuk toppers en dan hebben we het nog niet eens over Daron Payne gehad, de voormalige eerste ronde pick uit 2018.

Achter de D-line vinden we nog meer jeugdig talent terug. Rookie Jamin Davis zal zo goed als zeker starten als middle linebacker, terwijl ook Cole Holcomb nog maar 25 jaar oud is. Jon Bostic is met zijn 30 jaar de ouderdomsdeken van de linebackersgroep. De secondary tenslotte is op papier versterkt. Kendall Fuller keert terug op cornerback en krijgt naast zich een nieuwe partner met William Jackson III. Drievoudig Pro Bowl-safety Landon Collins hoopt op niveau terug te keren van zijn gescheurde achillespees. De piepjonge Kamren Curl, die vorig jaar Collins nog verving op strong safety, zal dit seizoen als free safety ingezet worden.

CONCLUSIE

Vorig jaar struikelde Washington Football Team bij wijze van spreken de play-offs in. Ze hadden geluk dat ze deel uitmaakten van de slechtste divisie in de NFL. Met de stabiliteit en competentie die Ron Rivera naar de hoofdstad gebracht heeft, moeten de play-offs opnieuw het doel zijn. Dit jaar zal het echter niet op geluk, maar wel op kunde zijn dat WFT de eindronde afdwingt. De NFC East ziet er nog steeds niet bijster sterk uit en dus is een nipt winnend record voldoende om de divisietitel te prolongeren.

Voorspelling: 9-8

FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we – indien mogelijk – bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor het Washington Football Team: Wilco.

“Washington probeerde vorig jaar de zoveelste ‘herstart’. In 2019/2020 onder een nieuwe HC en met een nieuwe/tijdelijke naam: Ron Rivera en Washington Football Team. Dat seizoen begon dramatisch, maar in de tweede helft van het seizoen wist Ron het team toch een identiteit te geven – goede D en fysiek spel – en succes te behalen met Alex Smith op QB. De NFC (L)east werd gewonnen en ze mochten zelfs een rondje in de play-offs meedoen.”

“Dat schept natuurlijk verwachtingen voor dit seizoen. Men verwacht weer dat de D dit team gaat dragen. Sommigen noemen de D-line met Young, Payne, Allen en Sweat zelfs de beste in de NFL. Young en Sweat praten zelfs al over het record voor meeste sacks door een DE duo. Dan kun je er natuurlijk vergif op innemen dat het drie keer niks wordt. Praatjes vullen geen gaatjes. De D zal er dit jaar wel weer staan, maar de tegenstanders zijn dit jaar een stuk beter. De D is wel weer een stuk beter geworden met first round pick Jamin Davis, Griekse God Ioannidis en Collins. De twee laatstgenoemde heren komen beide terug van een blessure. Helaas heeft onze FA CB Jackson III het veld nog niet gezien tijdens training camp.”

“Over dure FA’s die tijdens camp nog geen minuut hebben gespeeld gesproken: Curtis Samuel werd groots binnengehaald om de aanval te versterken, maar hij heeft nog niet meegedaan. Verder hebben we dit jaar weer een fitte Gibson op RB en met Fitzpatrick een veteran QB die goed past bij de snelheid van Scary Terry McLaurin en Samuels. Dat geeft de burger moed, maar de O-line is twijfelachtig met rookie Cosmi die in een startende rol wordt gedrukt nadat Moses onverwacht werd gecut.”

“Ik verwacht op papier een goede D die tegenvalt en een QB die een paar wedstrijden gaat winnen, maar er ook aantal zal verliezen door domme intercepties. Eigenlijk het beeld dat we al 20 jaar in Washington zien: all offseason hype, no results, maar ik laat me graag verassen.”

Voorspelling: 9-8, #2 in de NFC East

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Scott Taetsch/Getty Images

MLB Rookie Watch 2021: Week 18-19

Mick van der Nat
-
0
MLB Rookie Watch 2021: Week 18-19

Met de Field of Dreams game en een no-hitter tijdens het debuut van een rookie gebeurde er weer genoeg in de afgelopen twee weken. Logan Gilbert schreef geschiedenis en komt daardoor uiteraard voorbij, maar ook Wander Franco was weer aardig in vorm. Verder nog zes andere rookies in verschillende volgorde.

TYLER GILBERT (Arizona Diamondbacks)

Stats: 14.0 IP, 7 K’s, 4 BB, 9 H, 4 ER, no-hitter

Uit het niets stond hij daar opeens in de spotlight – Logan Gilbert. De 27-jarige pitcher maakte in de tweede wedstrijd van de series tegen de San Diego Padres zijn startende debuut in MLB en deed dat met een no-hitter. Daarmee werd hij de vierde pitcher ooit die het lukte om de tegenstander op nul hits te houden tijdens zijn startdebuut. De vorige was Bobo Holloman, in dienst van de St. Louis Browns. Op 6 mei 1953 hield hij de Philadelphia Athletics op nul. Er zijn slechtere manieren om te debuteren.

Zes dagen na zijn spetterende debuut maakte hij de tweede start uit zijn carrière tegen de Colorado Rockies. Met Coors Field als toneel kon hij naast Johnny Vander Meer komen in de geschiedenisboeken als tweede pitcher ooit die opeenvolgende no-hitters gooide. Het lukte hem niet. Brendan Rodgers sloeg de derde pitch van de wedstrijd in het rechtsveld waardoor hij de kans voor Gilbert om opnieuw in de geschiedenis boeken te komen in rook op liet gaan. Uiteindelijk werd de 27-jarige werper weer met beide benen op de grond gezet door de Rockies. Zij verzamelden negen honkslagen en vier runs. Na vijf innings werd Gilbert van de heuvel gehaald.

WANDER FRANCO (Tampa Bay Rays)

Stats: .340 (16-uit-49), 2 HR, 6 2B, 4 BB, 11 RBI, 1.011 OPS

De top prospect in baseball kroop in de Rookie Watch van week 16-17 na een slump uit zijn schulp en zette dat door in de twee weken die volgde. Wander Franco sloeg een slaggemiddelde van .340 in 49 slagbeurten. In zestien honkslagen eindigde de bal twee keer over de hekken en zes keer eindigde hij op het tweede honk met een double. Tijdens deze honkslagen sloeg hij twaalf keer iemand over de thuisplaat en kreeg hij vier keer een vrije loop.

Dat hij zijn draai heeft gevonden in MLB is te zien aan zijn on-base streak. Franco kwam al 24 wedstrijden op rij op de honken. Hiermee is hij de speler die de langste on-base streak heeft op dit moment in MLB. Als hij zijn streak nog één wedstrijd langer vasthoudt, heeft hij een nieuw Tampa Bay Rays-record in handen. Op dit moment staat hij samen aan kop met huidige Twins-manager Rocco Baldelli, als rookie met langste on-base streak in de geschiedenis van de club. Met 25 wedstrijden zou hij alleen aan kop gaan in dat klassement. In de openingswedstrijd van de series met de Philadelphia Phillies op dinsdag moet het gebeuren.

TRISTON MCKENZIE (Cleveland Indians)

Stats: 21.0 IP, 24 K’s, 2 BB, 7 H, 3 ER

Na een vermelding in de Rookie Watch van week drie ging het bergafwaarts met de vorm van Triston McKenzie. Een periode in Triple-A tijdens de maand juni bracht hem in juli terug op het hoogste niveau. Zijn tune-up in de minors bleek geholpen te hebben, want hij vond zijn vorm en is sindsdien en fuego. Afgelopen weken voerde hij alle rookie-werpers aan in de categorieën: gegooide innings (21 innings pitched), strikeouts (24 strikeouts) en winstpartijen (twee, tegen de Detroit Tigers en Los Angeles Angels). Hij deed dit in drie gestarte wedstrijden, waarvan hij er twee met een winstpartij afsloot en één wedstrijd een no-decision (Oakland A’s) toegeschreven kreeg.

In de wedstrijd tegen de Los Angeles Angels gooide hij zeven innings. Hierin kwam hij tot acht strikeouts, kreeg hij twee hits tegen en één earned run. Favoriet voor de American League MVP, Shohei Ohtani, kreeg drie keer een drie slag om de oren en met hem ook Justin Upton, mede-rookie Brandon Marsh (twee keer), Jo Adell en Max Stassi. Met deze acht K’s bracht McKenzie zijn seizoenstotaal strikeouts boven de honderd naar 107 en daalde zijn ERA verder naar 4.83.

FRANK SCHWINDEL (Chicago Cubs)

Stats: .362 (17-uit-47), 3 HR, 7 2B, 5 BB, 10 RBI, 1.125 OPS

Frank Schwindel is de eerste nieuwe naam in de lijst van week 18 en 19. De eerstehonkman van de Chicago Cubs werd de everyday starter na het vertrek van Anthony Rizzo en liet productieve stats zien in de maand augustus. Zeventien honkslagen in 47 slagbeurten gaven hem een slaggemiddelde in week 18-19 van .362 een een carrièregemiddelde van .315. Hij was leider in het klassement doubles in de afgelopen twee weken met zeven en sloeg drie homeruns.

Eén van zijn drie homeruns kwam tegen de Miami Marlins en pitcher Shawn Morimando. De 28-jarige pitcher gooide een cutter die niet genoeg wegdraaide en aan de bovenkant van de plaat bleef hangen. Schwindel raakte de bal perfect en deze vertrok met een snelheid van 107.4 mph en eindigde 440 feet verderop. Het werd de verste homerun die hij in zijn nog jonge carrière sloeg. De series met de Miami Marlins bleek een vruchtbare voor Schwindel, want twee dagen was het weer raak en sloeg hij weer een homerun. Het is nu aan Schwindel om het ook te laten zien tegen teams anders dan de Miami Marlins.

VLADIMIR GUTIERREZ (Cincinnati Reds)

Stats: 19.1 IP, 21 K’s, 4 BB, 17 H, 4 ER

Als er een pitcher is die sinds de All-Star break bovenaan de rookielijstjes staat, is het Vladimir Gutierrez. Voor de derde Rookie Watch op rij wurmt hij zich tussen de top presterende rookies. Dit keer deed hij het met 19.1 innings en 21 strikeouts, terwijl hij zeventien hits tegen kreeg en vier vrije lopen weggaf. Cincinnati Reds manager David Bell had dan ook niets anders dan lovende woorden over voor de Cubaanse startende pitcher. Dat zelfs na de verloren wedstrijd met de Chicago Cubs. Het was de eerste wedstrijd die hij verloor sinds de All-Star break.

De desbetreffende wedstrijd waarin Gutierrez zijn eerste verliespartij sinds de All-Star break incasseerde, was de tweede wedstrijd van de serie tegen de Chicago Cubs. Hij gooide hierin 6.1 innings waarna hij van de heuvel werd geplukt. Hij had toen zeven Cubs-spelers een K verkocht, maar hij kreeg ook twee earned runs tegen. Een homerun van Ian Happ en een double van de eerder genoemde Frank Schwindel, waardoor Rafael Ortega scoorde, bepaalde de stand voor zijn wissel op 2-1. De score veranderde niet meer en ondanks dat liet hij ook weer in deze wedstrijd nasty pitches zien.

BRANDON MARSH (Los Angeles Angels)

Stats: .333 (14-uit-45), 3 2B, 2 3B, 4 BB, 4 RBI, .877 OPS

Met zijn wilde haren en lange baard is hij zeker een geweldige persoonlijkheid om toe te voegen aan de Rookie Watch lijst, maar honkballen kan hij ook. Brandon Marsh werd geboren op 18 december 1997 in Buford, Georgia en maakte zijn debuut in MLB op 18 juli. Sindsdien speelde hij veel, vooral doordat sterspeler van de Angels, Mike Trout, nog steeds getart wordt door blessures. De midvelder liet zich in de laatste wedstrijd van de series met de Detroit Tigers van zijn beste kant zien. Hij leidde de comeback in die de Angels uiteindelijk voltooiden met onder andere twee triples en één double.

Naast zijn offensieve show liet hij ook zijn defensieve kwaliteiten zien. In de wedstrijd tegen de Los Angeles Dodgers sloeg Max Muncy een pitch ver het midveld in. De bal eindigde echter niet over de hekken, maar had minimaal Justin Turner die op het eerste honk stond binnengebracht en een double opgeleverd. Marsh dacht daar alleen anders over en met een sprong kon hij op spectaculaire wijze de bal vangen. Het was een doekje voor het bloeden, want uiteindelijk verloren de Angels met 8-2. Toch leverde het mooie beelden op die deden denken aan de man die hij vervangt: Mike Trout.

CARLOS HERNANDEZ (Kansas City Royals)

Stats: 19.2 IP, 12 K’s, 4 BB, 17 H, 6 ER

De laatste nieuwe speler in de Rookie Watch van deze week is Carlos Hernandez. Als pitcher van de Kansas City Royals kende hij een moeilijke start van het seizoen en tot begin juli maakte hij deel uit van de bullpen. Op 18 juli maakte hij zijn debuut als startende werper tegen de Baltimore Orioles en sindsdien is een vaste waarde in de rotatie. In de afgelopen weken kwam hij tot 19.2 innings met twaalf strikeouts. Dit deed hij tegen de New York Yankees (6.2 innings), Chicago Cubs (7.0 innings) en Houston Astros (6.0 innings).

Door zijn goede prestaties in zijn afgelopen drie starts zakte zijn ERA van 4.58 naar 3.97. Dat terwijl hij voor zijn startende debuut in MLB nog een ERA had van 4.98. Ook kon hij één winstpartij bijschrijven door een 9-1 overwinning van de Royals tegen de Cubs, terwijl hij startende werper was. Hij gooide zelf in die wedstrijd 7.0 innings, wat zijn langste start tot nu toe was in MLB. Tevens kwam hij tot acht strikeouts, wat zijn hoogste aantal in zijn MLB carrière was. Aan hem de taak deze vorm mee te nemen in zijn volgde start, dan zal hij tegen de Seattle Mariners aantreden.

BOBBY DALBEC (Boston Red Sox)

Stats: .346 (9-uit-26), 3 HR, 3 2B, 3B, BB, 11 RBI, 1.336 OPS

Bobby Dalbec voltooit als achtste speler de Rookie Watch van week 18 en 19, maar hij was in die weken zeker een speler om rekening mee te houden. In negen slagbeurten sloeg hij drie homeruns, drie doubles en een triple. Dat betekent dat hij maar twee keer hoefde te stoppen op het eerste honk voor een single. Bij de 25 honken die hij bij elkaar sloeg kon hij ook elf RBI bijschrijven. Hiermee kwam zijn totaal op 52 RBI te staan, wat hem een vijfde plek oplevert in het klassement van alle rookies.

In de tweede wedstrijd van de serie tussen de Boston Red Sox en Baltimore Orioles was het de avond van de 26-jarige eerstehonkman. Hij sloeg twee homeruns. De eerste kwam tegen pitcher Adam Plutko. Plutko gooide een cutter die Dalbec niet miste. Hiermee vergrootte hij de voorsprong naar 11-2 in het voordeel van de Red Sox. De tweede homerun van de avond eindigde een stukje verder (445 feet) en kwam tegen een changeup van pitcher Cesar Valdez. Uiteindelijk wonnen de Red Sox met een monsterscore van 16-2. De club zal hopen dat hij in deze vorm blijft verkeren.

Coverfoto: Chris Sweda / Chicago Tribune

Miguel Cabrera treedt toe tot ‘500 homerun club’

Jasper Roos
-
0
Miguel Cabrera treedt toe tot ‘500 homerun club’

Het hing al een paar weken in de lucht, maar gisteren sloeg Detroit Tigers-ster Miguel Cabrera dan eindelijk de langverwachte 500e homerun uit zijn carrière. In de zesde inning van het duel tegen de Toronto Blue Jays sloeg ‘Miggy’, op het werpen van Steven Matz, een 1-1 slider opposite field over de hekken in het rechtsveld. Hij ontving een staande ovatie van het Canadese uit-publiek. De 38-jarige Venezolaan werd pas de 28e speler in de lange geschiedenis van de sport die over die drempel van 500 homeruns heenging. Hij is de eerste spelers sinds David Ortiz in 2015 de grens bereikte.

Miguel Cabrera’s reis naar 500 heeft jaren langer geduurd dan in eerste instantie werd gedacht. Na afloop van het seizoen 2016 stond hij al op 446 bommen, maar hij sloeg er slechts 29 in de volgende drie seizoenen. In het pandemieseizoen sloeg hij er 10. Nu, eind augustus 2021, staat de teller op de 13; de laatste dus de historische 500e.

LEGENDARISCH RIJTJE

‘Miggy’ is pas de eerste Venezolaanse speler die de grens van 500 heeft bereikt. Later dit seizoen of begin 2022 zal hij ook nog eens de grens van 3000 honkslagen over gaan. Hij heeft nog slechts 45 honkslagen nodig om die mijlpaal te bereiken. Wanneer Cabrera die honkslag slaat wordt hij pas de zevende speler in de geschiedenis die 500 homeruns en 3000 honkslagen heeft geslagen. De anderen zijn Hank Aaron, Alex Rodriguez, Albert Pujols, Willie Mays, Rafael Palmeiro en Eddie Murray.

Als hij zijn carrière-slaggemiddelde ook boven de .300 houdt (het is momenteel .311, red.) wordt hij de negende speler in de geschiedenis met 500 homeruns dat slaggemiddelde. Van de overige acht zitten er zeven in de Hall of Fame. Manny Ramirez‘ dopingverleden houdt hem uit honkbal’s allerheiligste.

Het lijkt een ‘foregone conclusion’ dat Miguel Cabrera zich tezijnertijd bij dit gezelschap in de Hall of Fame mag voegen. Vanaf het moment dat hij in 2007 van de Marlins naar de Tigers werd getrade, groeide hij uit tot één van de meest bepalende sluggers in de sport. Geliefd om zijn productie en gedrag op het veld, gevreesd in het slagperk: Cabrera zal de geschiedenisboeken ingaan als één van de beste rechtshandige slagmensen aller tijden.

DE TOEKOMST VAN DE CLUB VAN 500

Cabrera lijkt ook voorlopig de laatste speler te zijn die de grens van 500 is gepasseerd. Nadat er in het eerste decennium van deze eeuw, tussen 2000 en 2010, maar liefst 9 spelers hun 500e homerun sloegen — zes van hen met een dopingverleden — is Cabrera pas de derde die het huzarenstukje sindsdien voltooide. Albert Pujols (2014) en de eerder genoemde David Ortiz (2015) gingen hem voor.

Het afnemen van de frequentie lijkt dus grotendeels te maken met het uitsterven van de steroïdegeneratie. De eerstvolgende dichtstbijzijnde speler is Nelson Cruz. De huidige Tampa Bay Ray staat op 443 homeruns; 57 verwijderd van de grens. De al 40-jarige slagman lijkt dus te ver verwijderd van de 500; hij zou nog bijna twee volledige seizoenen aan (voor hem gemiddelde) productie moeten leveren om het plateau te bereiken.

Nummer twee op de lijst, Robinson Cano, staat op 334. Cano zit zijn tweede dopingschorsing uit en zal zeker weten de 500 niet meer halen. Giancarlo Stanton (332) heeft nog een theoretische kans, maar moet nog zes seizoenen van 25 homeruns of meer slaan om het totaal te bereiken. De 31-jarige, frequent geblesseerde Amerikaan lijkt in de praktijk buiten bereik van het record. Ook Justin Upton (324) en Joey Votto (323) gaan het niet halen.

KROON OP EEN CARRIÈRE

Het slaan van de 500e homerun geeft Cabrera extra vlag aan een al ongelooflijke prijzenkast. Twee MVP Awards, 11 All-Star Games, zeven Silver Slugger Awards, vier batting titles, een aanvallende ’triple crown’ (nr. 1 in de league in homeruns, slaggemiddelde en RBI’s), twee World Series-optredens en één titel (als rookie met de Marlins in 2003). ‘Miggy’ kan zomaar de tweede first-ballot, unanieme Hall of Famer in de geschiedenis worden als de tijd daar is.

Coverfoto: Vaughn Ridley

Op welke spelers moet je letten tijdens het 2021 CFB-seizoen?

Lars Leeftink
-
0
Op welke spelers moet je letten tijdens het 2021 CFB-seizoen?

Vorige week keken we vooruit naar de vijf meest interessantste situaties, maar deze week is het tijd om te bespreken welke spelers je op moet letten tijdens het nieuwe seizoen, dat deze week gaat beginnen! In dit artikel kijken we per positie naar de spelers, zowel voor de 2022 NFL Draft als voor toekomstige drafts. Waarschuwing: het zijn er nogal wat!

WIE IS DE BESTE CFB QB?

Want ja, alleen op deze positie zouden wel al tien spelers kunnen invullen. Te beginnen natuurlijk met de twee grote namen: Sam Howell (North Carolina) en Spencer Rattler (Oklahoma). Howell gaat waarschijnlijk na dit seizoen als beste QB de 2022 NFL Draft in, tenzij Rattler na dit seizoen al besluit na een succesvol seizoen met Oklahoma ook de draft in te gaan. Qua talent en speelstijl ontlopen beide spelers elkaar amper tot niets.

Maar daarachter is er veel ruimte voor de strijd om de derde QB van CFB en mogelijk de NFL Draft van 2022. Kedon Slovis is voorafgaand aan dit seizoen de grote favoriet voor deze plek. De QB van USC was vorig seizoen degelijk en zal dit seizoen de kloof met Howell en Rattler wat dat betreft wat meer willen dichten zoals Justin Herbert en Zach Wilson dat de voorgaande twee seizoenen deden.

Verder is het letten op Dillon Gabriel (UCF), DJ Uiagalelei (Clemson), Matt Corral (Ole Miss), Desmonid Ridder (Cincinnati), Malik Willis (Liberty), Tyler Shough (Texas Tech), Carson Strong (Nevada), Bryce Young (Alabama) en JT Daniels (Georgia). Daarnaast kunnen eventueel de QB’s van Ohio State (CJ Stroud) en Texas (Casey Thompson) daar nog bij komen. En dan hebben we namen als Phil Jurkovec (Boston College), D’Eric King (Miami) en Emory Jones (Florida) nog niet eens genoemd. Kortom: genoeg QB’s weer om naar uit te kijken.

RB’S OM NAAR UIT TE KIJKEN

Dan door naar de RB’s, te beginnen met Isaiah Spiller van Texas A&M en Breece Hall van Iowa State. Zeker Hall kende vorig jaar een fantastisch seizoen waarin hij vaker wel dan niet boven de 100 rushing yard uit wist te komen. Daarmee heeft hij zich, daar waar Spiller dankzij zijn talent al op de radar stond, in beeld gespeeld van de 2022 NFL Draft. Spiller zal bij Texas A&M na het vertrek van Kellen Mond zijn universiteit op zijn schouders moeten nemen.

Maar er zijn nog veel meer interessante RB’s. Zo zijn er Kyren Williams (Notre Dame), Jerome Ford (Cincinnati), Mohamed Ibrahim (Minnesota) en Bijan Robinson (Texas). Williams maakte vorig jaar al indruk bij Notre Dame, Ford is een breakout-kandidaat dit seizoen bij een ervaren Cincinnati team, Ibrahim kwam net zoals Hall vorig jaar bij Minnesota vaker boven de 100 yards rushing uit dan niet en Robinson is qua puur talent en atletisch vermogen wellicht wel de beste speler uit dit lijstje. Ook in de gaten houden: Master Teague (Ohio State), CJ Verdell (Oregon) en Kennedy Brooks (Oklahoma).

Tot slot nog even speciale aandacht voor Deuce Vaughn. Misschien wel de leukste RB om naar te kijken in CFB. Eigenlijk in zijn eentje al een reden om wedstrijden van Kansas State dit seizoen mee te pikken.

WR’S TE OVER

Te beginnen bij de twee receivers van Ohio State: Chris Olave en Garrett Wilson. Daar waar het de afgelopen jaren vooral om de Alabama-receivers ging tijdens de NFL Draft, zou dat in 2022 wel eens anders kunnen zijn. Olave en Wilson zijn namelijk, volgens velen, de beste WR in de 2022 draft class. Zij zullen het dit seizoen echter wel moeten doen zonder Justin Fields.

Dan verdienen ook Justyn Ross (Clemson), George Pickens (Georgia) en John Metchie III (Alabama) een alinea. Ross komt terug van een ernstige blessure en ziet er tijdens camp tot nu toe fantastisch uit. Pickens liep tijdens de lente een ACL-blessure op. Nu is het nog niet helemaal duidelijk wanneer het beste wapen van de Bulldogs terug zal keren, maar het begin van dit seizoen zal hij in ieder geval missen. Tot slot John Metchie III, die nu voor QB Bryce Young het beste wapen is bij Alabama na het vertrek van DeVonta Smith en Jaylen Waddle.

Dan nog twee andere receivers die wat aandacht verdienen: Drake London (USC) en Jahan Dotson (Penn State). Dotson maakte vorig jaar vooral indruk vs Ohio State, dankzij twee fantastische catches, en is het beste wapen dat Penn State in huis heeft. London is een enorme receiver die wekelijks de secondary letterlijk overhoop zal lopen. Gecombineerd met prima snelheid en atletisch vermogen is hij een bizarre mismatch voor bijna alles en iedereen. Zeker iemand om een paar keer te bekijken.

ZIJN ER TE’S?

Ja, wel een paar. Maar geen Kyle Pitts dit seizoen. Alles behalve. De leukste namen om hier in de gaten te houden zijn Jalen Wydermyer (Texas A&M), Jahleel Billingsley (Alabama) en Jeremy Rucket (Ohio State). Ondanks dat dit prima TE’s zijn, zijn Wydermyer en Billingsley de twee meest interessante namen om in de gaten te houden. Chris Kolar (Iowa State) is ook nog wel een naam om te noteren.

ZIJN ER RUSHERS?

Zeer zeker. Te beginnen met Kayvon Thibodeaux van Oregon. Tot nu toe is het redelijk stil geweest over de NR 1 recruit van een paar jaar geleden, maar iedereen verwacht dat er dit jaar een explosie aan productie gaat komen. Hij is hoe dan ook de NR1 EDGE rushers in de 2022 NFL Draft mocht hij declaren en wellicht wel de best beschikbare speler van die draft.

Daarnaast zijn Drake Jackson (USC), Zach Harrison (Ohio State), Aidan Hutchinson (Michigan) en George Karlaftis (Purdue) namen om in de gaten te houden. De kans dat ze het talent van Thibodeaux kunnen evenaren is echter vrij klein.

Nu zul je denken: sla je nou bewust de DL over? Ja. Want daar kunnen we heel kort over zijn: hou DeMarvin Leal (Texas A&M) en Brijan Breese (Clemson) in de gaten. Leal is de enige potentiele first round pick momenteel, met kans op een top tien in de 2022 NFL Draft. Verder is het, op zijn zachtst gezegd, niet heel denderend voorafgaand aan dit seizoen. Breese is een freshman en gaat qua talent over twee a drie jaar de beste DL in een NFL Draft zijn.

LB’S OM NAAR UIT TE KIJKEN

Chris Harris van Alabama. En daarmee is de kous eigenlijk ook wel af. Harris is onderdeel van een sowieso uitstekende en talentvolle verdediging. De andere talentvolle linebacker om de gaten te houden, komt dan ook niet geheel verrassend uit het team van Alabama: Henry To’o To’o. Hij kwam over van Tennessee en was vorig jaar een van de betere LB’s in CFB. Kortom: als je van linebackers houdt: kijk vooral veel naar Alabama.

SECONDARY BOMVOL TALENT

Op het gebied van QB’s steekt CB Derek Stingley Jr van LSU er bovenuit. Sinds zijn freshman-seizoen presteert hij op het hoogste CFB-niveau, de SEC, fantastisch. Dit jaar zal hij meer in de picture staan omdat dit zijn eerste seizoen is waarin hij kan declaren voor de NFL Draft. Wat dat betreft zijn CB’s Kaiir Elam (Florida), Ahmad Gardner (Cincinnati) en Sevyn Banks (Ohio State) zijn grootste concurrenten.

Verder hebben we ook nog een goede corner bij Clemson en Georgia, Andrew Booth Jr en Derion Kendricks, en loopt Josh Jobe bij Alabama nog rondt.

Qua safety’s is het wat minder gevuld. De naam die boven alles en iedereen uitsteekt is Notre Dame safety Kyle Hamilton. Hij is richting de 2022 NFL Draft, met afstand, de beste safety.

Photo: Tim Heitman/USA TODAY Sports

NFL 32-in-32 | Miami Dolphins: hooggespannen verwachtingen

SportAmerika
-
0
NFL 32-in-32 | Miami Dolphins: hooggespannen verwachtingen

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. In deel 18 het team waar de verwachtingen hooggespannen zijn, maar alles afhangt van Tua: de Miami Dolphins.

Door Angelo van Damme

De Miami Dolphins gaan het derde jaar in van de rebuild die onder Brian Flores begon. Na een eerste 5-11 seizoen (2019) werden de play-offs vorig jaar op één win na gemist met een 10-6 record. Coach Flores kreeg een nominatie voor coach van het jaar. Het doel van dit seizoen is simpel: play-offs halen. In een divisie waar sinds vorig jaar de Buffalo Bills met de scepter zwaaien en waar Bill Belichick een team coacht is dat echter makkelijker gezegd dan gedaan.

Eigenaar Steven Ross trok daarom de portemonnee om de ideale omstandigheden voor het halen van de play-offs te creëren. Op 20 juli openden de Dolphins, naast het Hard Rock Stadium, een nieuw trainingsfaciliteit, waaraan niets, maar dan ook echt niets ontbreekt. Een kleine opsomming van wat deze 135 miljoen dollar kostende faciliteit heeft: drie trainingsvelden (waarvan één indoor), vier zwembaden, een spelerslounge met kapper (alleen aanwezig op vrijdag voor gameday), 209 televisies, 210 palmbomen en, niet onbelangrijk, een 9 meter lange glijbaan. Aan de faciliteiten zal het dit seizoen in ieder geval niet liggen.

FREE AGENCY

De grootste winst van dit off-season is de contractverlenging van Jason Sanders. De 26-jarige kicker tekende een contract ter waarde van 22 miljoen dollar en vertegenwoordigt de komende vijf jaar de kleuren van de Miami Dolphins. Een verdiende verlenging, aangezien Sanders pas in week 10 zijn eerste kick miste en uiteindelijk 36 van de 39 kicks raakte.  

Het ontslag van Kyle van Noy kwam als een verrassing. De edge speler noteerde afgelopen seizoen zes sacks en drie forced fumbles. Als teamcaptain leek hij ook één van de pilaren waar Flores zijn defense op wilde bouwen. In maart kwam het ontslag van KVN en hij keerde snel terug naar waar hij vandaan kwam: de Patriots.

Het grootste verlies in free agency is waarschijnlijk niet eens zichtbaar op het veld, maar vooral in de kleedkamer. Quarterback Ryan Fitzpatrick en defensive back Bobby McCain vonden beiden onderdak in Washington en spelen daar dit seizoen waarschijnlijk een belangrijke rol. Fitzmagic behoeft geen toelichting, maar McCain speelde al zes jaar bij de Dolphins en was het manusje van alles in de secondary. Hij was vooral vocaal belangrijk in het bepalen van de coverage.

Als back-up quarterback trokken de Dolphins dit Jacoby Brissett aan. Hij komt over van de Colts, waar hij achter Andrew Luck en Philip Rivers een betrouwbare back-up was. Het zorgt ook voor iets meer rust bij Tua, want er zullen weinig fans roepen dat het tijd is voor Brissett. Het gat dat McCain achterlaat, wordt ingevuld door Jason McCourty, die van New England overkwam. De 34-jarige corner neemt veel ervaring mee van de Patriots en kent coach Flores van hun tijd daar.

De twee free agents die de grootste impact gaan maken op het team zijn wide receiver Will Fuller en linebacker Benardrick McKinney. Beide spelers komen van de Houston Texans. Will Fuller tekende een one year prove it deal en McKinney was onderdeel van een trade met Houston voor Shaq Lawson en een ruil in picks. Beide aanwinsten zijn komend seizoen starters.

NFL DRAFT

Met vier picks in de eerste twee rondes waren de verwachtingen hooggespannen. De Miami Dolphins lijken zich echter vooral aan hun draftboard te hebben gehouden. Met de zesde pick koos men niet voor versterking op de O-line. Het werd wide receiver en oud teamgenoot van Tua: Jaylen Waddle. Hij moet zorgen voor splash plays die de Dolphins offense al lange tijd niet hebben gehad.

Met de tweede pick in de eerste ronde kozen de Dolphins voor Jaelan Phillips. De defensive end moet het gat dat ontstond na het vertrek van Cameron Wake in 2018 opvullen. Het voordeel is dat hij zich al thuis voelt in Miami. Zijn laatste college jaren speelde hij namelijk al in het Hard Rock Stadium voor de lokale Hurricanes.

In de tweede ronde werden de gaten van free agency opgevuld. Safety Jevon Holland, die in zijn laatste twee jaar in Oregon negen intercepties en tien pass break ups wist te noteren, krijgt waarschijnlijk een vrije rol in het defensive backfield. Met keuze 42 koos Miami offensive tackle Liam Eichenberg. Bij Notre Dame was hij de afgelopen drie jaar dé left tackle. Hij won de Jacobs Blocking Trophy als beste lineman van de conference.

De speler met misschien wel het grootste potentieel om te verrassen is derde ronde pick Hunter Long. De tight end van Boston College kan mooi groeien achter Mike Gesicki. Gesicki is volgend seizoen namelijk toe aan een nieuw contract.

NFL 32-in-32: Miami Dolphins 2021 preview

OFFENSE

Chan Gailey werd twee jaar geleden uit zijn pensioen gehaald om de aanval van de Fins te leiden. Dit bleek niet het succes waarop men hoopte en daarom kozen de Dolphins een ander pad. Niet één pad, maar een dubbel pad. Miami heeft dit seizoen namelijk twee offensive coordinators: Eric Studesville en George Godsey. De twee coaches zijn gepromoveerd vanuit de organisatie. Studesville was vorig seizoen coach van de running backs en run game coordinator. Godsey had de afgelopen twee seizoenen de tight ends onder zijn hoede.

Beide coaches moeten ervoor zorgen dat de teugels rondom Tua Tagovailoa worden losgelaten. De tweedejaars quarterback speelde niet onverdienstelijk in zijn rookie jaar (6-4 record, 11 TDs en 5 interceptions). Aankomend seizoen moet het seizoen worden waarin hij zijn Alabama-vorm benaderd en daar is het team dan ook helemaal op ingericht.

Het aantrekken van speed receivers Waddle en Fuller en de terugkeer van Albert Wilson – een COVID opt-out in 2020 – is goed nieuws voor Tua. Qua targets horen de nog aanwezige DeVante Parker, Preston Williams en Jakeem Grant er ook nog bij. Dat betekent dat de Miami Dolphins misschien wel het kwalitatief diepste receiver roster hebben van de NFL. Met deze zes receivers is het makkelijker om een blessure op te vangen, maar ook om met vier receivers te starten.

De running game was vorig seizoen mede door blessures teleurstellend. Daardoor werd lang gehoopt op Najee Harris in de draft. De starting running back blijft dit seizoen echter nog steeds Myles Gaskin. De back-ups zijn Salvon Ahmed en ex-Ram Malcolm Brown. Gaskin heeft alle kans om zichzelf op de kaart te zetten. De vraag is alleen of de O-line hem zijn potentieel kan laten benutten. Het aantrekken van center Matt Skura is een goede zet. Hij zorgt voor de broodnodige ervaring op een line die vooral bestaat uit rookies of tweedejaars.

DEFENSE

De Miami defense was vorig jaar de kracht van het team en de belangrijkste reden dat ze met een 10-6 record het seizoen afsloten. De X -factor in deze defense is cornerback Xavien Howard. Howard is de eerste speler sinds 2007 die tien intercepties in een seizoen noteerde. Na wat gesteggel over zijn contract, kan hij mede door bonussen dit jaar meer dan 16 miljoen dollar verdienen. Dat maakt hem potentieel de bestbetaalde corner in het aankomend seizoen.

De verdediging kreeg vorig jaar slechts 1,3 touchdowns tegen per game en dat was het op één-na-beste gemiddelde in de NFL. Dat weerhield GM Chris Grier er echter niet van om nog meer talent en ervaring voor de secondary te halen. Holland en McCourty kwamen naar Miami en het aantrekken van de 28-jarige nickel cornerback Justin Coleman brengt voldoende diepte.

De edge rushing moet dit jaar komen van Emmanuel Ogbah – hij had vorig seizoen negen sacks -, rookie Jaelan Phillips en Andrew van Ginkel. AVG kan dit seizoen zomaar de nieuwe Clay Matthews worden, want vorig jaar noteerde hij al vijfenhalf sacks en drie forced fumbles.

De run defense is zeker sterker gewoon met het aantrekken van LB McKinney en ex-Patriot DT Malcolm Butler. Zij hebben gezorgd voor meer gewicht in het midden. Tweedejaars DT Raekwon Davis kan met zijn snelle ontwikkeling zomaar een ProBowl speler worden.

CONCLUSIE

De verwachtingen voor de Dolphins zijn dit seizoen niet alleen bij de fans hooggespannen. Verschillende media outlets verwachten namelijk dat de Miami Dolphins dit jaar de play-offs halen. Het speelschema met een sterkte van 0.471 helpt in ieder geval mee. Gelukkig zullen er ook weinig wedstrijden in de barre kou gespeeld worden tegen goede tegenstanders. In november is er alleen het bezoek aan de Ravens.

Naast het gunstige speelschema zal het succes vooral liggen aan de ontwikkeling van Tua. Hij heeft nu een compleet off- en preseason gedraaid in een NFL programma waarbij de offense speciaal voor hem is ingericht. Hij moet dit jaar significante groei laten zien om genoeg wedstrijden te winnen. Daarnaast heeft de defense op minimaal acht plekken dezelfde starters. Dat komt de continuïteit in de groep alleen maar ten goede. Er zijn genoeg mooie ingrediënten, maar het is aan de coaching staff om er een mooi gerecht van te maken. Daar is alle vertrouwen in.

Voorspelling: 12-5

FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we – indien mogelijk – bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Miami Dolphins: Stijn Henneveld.

“Alles leek rozengeur en maneschijn bij de Fins na afgelopen seizoen: 10-6, geen play-offs maar wel de stoutste dromen overtroffen. Vervolgens werd er een mooie draft gedraaid met Waddle en Phillips. Het resultaat is een steady team om de Bills weer naar de keel te grijpen voor de AFC East titel. Toch waren er een paar jammerlijke dingen binnen de franchise waar ik als fan een beetje van opkijk. Ten eerste Kyle van Noy die gecut werd nadat we hem vorig jaar voor best veel geld getekend hadden. Hij speelde ook niet geheel onverdienstelijk. Goed, we kunnen het lijden met een sterk linebacker corps, maar licht gefronste wenkbrauwen waren er wel. Die waren er ook toen het nieuws kwam dat Xavien Howard – in mijn ogen de DPOY van vorig seizoen, een trade wilde. Dat lijkt nu gelukkig echter allemaal opgelost met de herstructurering van zijn contract.”

“Wat kunnen de Dolphins in 2021? Ik durf het echt niet te zeggen. Tua is nog steeds een vraagteken. Het wordt zijn make or break season. Vorig jaar had hij belabberde wapens waar hij niet op kon bouwen, maar met Waddle en Will Fuller mag dat dit jaar geen excuus zijn. Ik hoop van harte dat hij Herbert en Burrow laat zien dat er maar één top dog is uit hun draft class en dat hij Tagovailoa heet.”

“De andere zorg is toch wel de running back positie. Ahmed is bij vlagen heel interessant en Doaks kan zich bewijzen. Brown? Niet heel veel vertrouwen in en Gaskin moet laten zien dat hij RB1 materiaal is. Veel vertrouwen in onze running game heb ik eerlijk gezegd niet. De Fins gaan het ook dit jaar weer veel van verrassingen moeten hebben. Wildcat formaties, trick plays, alles moet offensief uit de hoed getoverd worden om écht mee te doen voor play-offs. Die defense staat wel. Nu de rest nog”

Voorspelling: 10-7

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Jon Durr/USA Today Sports

NFL 32-in-32 | Arizona Cardinals: alle ogen op Kliff Kingsbury

Chris Van Dijk
-
0
NFL 32-in-32 | Arizona Cardinals: alle ogen op Kliff Kingsbury

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. In deel 17 het team waarvan de coach nu al op de hot seat zit: de Arizona Cardinals.

Hij werd binnengehaald als een aanvallend mastermind. Hoofdcoach Kliff Kingsbury zou de toekomst van de Cardinals eigenhandig gaan veranderen, zo was de algemene opinie. Ondanks het feit dat hij bij Texas Tech met Patrick Mahomes als quarterback slechts vijf van zijn twaalf wedstrijden wist te winnen, waren de verwachtingen hooggespannen.

Het eerste seizoen verliep moeizaam, al liet de eerste pick van de draft, Kyler Murray, wel potentie zien. Er werden vijf wedstrijden gewonnen en in het tweede jaar was er zeker progressie. De Cardinals wonnen namelijk acht wedstrijden en grepen pas op de laatste dag naast een ticket voor de play-offs. Omdat Arizona echter slechts twee van de laatste zeven wedstrijden wist te winnen, was de teleurstelling in Phoenix groot. Dit jaar moet Kingsbury opnieuw vooruitgang zien te boeken, want anders kan zijn loopbaan in Arizona er wel eens opzitten.

FREE AGENCY

De Cardinals hebben er in free agency alles aan gedaan om Kingsbury een beter team te geven. De grootste blikvanger is J.J. Watt. De ster mocht van de Houston Texans vertrekken om ergens anders om het kampioenschap te gaan spelen. De verrassing was dan ook groot dat de 32-jarige defensive end voor een verblijf in Phoenix koos.

Watt was niet de enige versterking van de Cardinals. Via een trade wist de ploeg center Rodney Hudson uit Las Vegas te halen. Een belangrijke upgrade op de offensive line die moet helpen om Murray beter te beschermen.

De Cardinals verloren ook wat spelers in free agency, maar lijken die klappen redelijk te hebben opgevangen. Malcolm Butler moet cornerback Patrick Peterson doen vergeten en James Conner is de vervanger van Kenyan Drake als runningback. Haason Reddick had een goed jaar en als hij die lijn doorzet kan het verlies pijn doen, maar als Watt hem vervangt en fit blijft, is iedereen Reddick misschien ook wel weer zo vergeten.

Dan is er nog een speler van wie de rentree een groot vraagteken is. Hij was en/of is het gezicht van de Cardinals. Larry Fitzgerald heeft nog steeds niet laten weten of hij een achttiende jaar in de NFL ziet zitten. Als hij gaat spelen, is het overigens niet zeker dat hij dat in Phoenix doet. De Cardinals hebben in ieder geval alvast een vervanger in huis gehaald met A.J. Green, de voormalig Bengal.

NFL DRAFT

De Cardinals kozen in de eerste ronde voor linebacker Zaven Collins; een veilige keuze. Collins was afgelopen seizoen de beste verdediger in college football en op die manier een waardevolle versterking voor Kingsbury. Het was alleen niet de positie waar de behoefte voor Arizona het grootst was. De ploeg had ook voor een receiver of een cornerback kunnen gaan. In een make-or-break-seizoen is dit mogelijk een gemiste kans.

In de tweede ronde van de draft gingen de Cardinals wel voor een receiver en wel Rondale Moore van Purdue. Een gewaagde keuze omdat Moore de afgelopen twee jaar slechts acht wedstrijden speelde door blessures. Bovendien is de rookie niet heel lang en lijkt hij erg op receivers als Andy Isabella en Christian Kirk, die al bij de Cardinals onder contract staan. De potentie van Moore lijkt wel hoger te zijn, dus mogelijk kan hij in de loop van het seizoen een rol spelen in de aanval van Kingsbury.

In de latere rondes kozen de Cardinals onder meer nog twee cornerbacks. Door het gebrek aan kwaliteit op die positie hebben deze spelers nog de meeste kans om komend seizoen speeltijd te verdienen. Marco Wilson, de keuze in de vierde ronde, heeft afgelopen jaar voor Florida goede dingen laten zien in de sterke SEC. Dat versterkt de hoop in Phoenix dat hij zich snel kan aanpassen aan het niveau van de NFL. De andere cornerback die werd gekozen, is Tay Gowan in de zesde ronde. Dit was lager dan verwacht. Een speler met veel potentie die, mits goed opgeleid, in de loop van het seizoen wel eens voor extra diepte op de positie kan zorgen.

NFL 32-in-32: Arizona Cardinals 2021 preview

OFFENSE

De Cardinals gaan zover als Murray ze kan brengen. In zijn eerste jaar was hij Offensive Rookie of the Year. In het tweede jaar haalde hij de Pro Bowl en dat met een duidelijke schouderblessure. Het zou een goede verklaring kunnen zijn waarom de Cardinals afgelopen jaar ondanks een 6-3 start de play-offs niet wisten te halen. Als Murray zijn progressie door weet te zetten, lijkt een optreden in de play-offs onvermijdelijk.

Murray heeft in ieder geval de wapens om succesvol te zijn. DeAndre Hopkins blijft de grootste blikvanger en liet vorig seizoen zien dat het terecht is dat de Houston Texans Bill O’Brien hebben ontslagen voor het weggeven van hun receiver aan de Cardinals. De receivergroep is breed met onder meer Green, Moore, Isabella en Kirk. Daar komt mogelijk Fitzgerald nog bij.

Ook op running back heeft Arizona zich versterkt door Conner te halen als vervanger van Drake. Hier blijft alleen de potentie van de Cardinals op de tight end positie een vraagteken. Het is een positie waar de ploeg zo vlak voor het begin van het seizoen blijft zoeken naar versterking. Verder lijken de Cardinals alles gedaan te hebben wat nodig is om Kingsbury succesvol te maken. De offensive line heeft een flinke upgrade gekregen, waarbij Hudson ook gezien zijn ervaring de echte leider van de aanval kan worden.

DEFENSE

De kracht van de verdediging ligt vooral bij de front seven. Haason Reddick was afgelopen seizoen de man met de meeste sacks, maar behaalde er 7,5 in een fase van drie wedstrijden aan het einde van het seizoen. Dit leek al niet te kopiëren en met Watt krijgt de ploeg er een ervaren ster voor terug. Hij is niet de enige defensieve versterking. Chandler Jones miste het hele afgelopen jaar door een blessure en rookie Collins zou er ook direct moeten kunnen staan.

Het zorgt ervoor dat de pass rush misschien wel de gevaarlijkste van de NFL is, waarbij de ploeg nu niet alleen de sterren heeft, maar ook de diepte die nodig is om te kunnen rouleren. Daarmee blijven de spelers richting het einde van het seizoen fris. Dat dit geen overbodige luxe is, hebben de laatste twee jaar gezien. De Cardinals stortten toen na een goede start steeds in elkaar.

In de secondary liggen nog wel enkele vragen voor Arizona. De ploeg besloot om het contract van cornerback Peterson niet te verlengen en hem weg te laten gaan in free agency. Butler moet de leegte die Peterson achterlaat zienop te vullen, maar op basis van de afgelopen seizoenen lijkt de ploeg er hier niet sterker op geworden. Dat kan veranderen als Robert Alford fit kan blijven. Twee blessures zorgden ervoor dat hij twee jaar heeft gemist, maar hij lijkt nu weer fit te zijn. Met de twee rookie cornerbacks en All-Pro safety Budda Baker is er de potentie om ook hier play-offwaardig te zijn, maar deze spelers moeten het wel nog laten zien.

CONCLUSIE

Alle ogen zijn gericht op coach Kingsbury. Zijn aanstelling was al verrassend door het gebrek aan succes in college en ook in de NFL heeft hij nog geen onuitwisbare indruk gemaakt. De verwachting is dan ook dat het zijn laatste kans is. Gezien alle versterkingen is dat ook niet meer dan logisch. De Cardinals zitten dan wel in de sterkste divisie, ze spelen nog altijd elf wedstrijden tegen ploegen uit de mindere divisies. Hiervan moeten ze er zeker acht kunnen winnen. Tenminste, als Murray heel blijft en zijn progressie door weet te zetten. Dan zijn twee overwinningen in de divisie al genoeg om de play-offs te halen. Dat moet te doen zijn, waardoor er echt geen excuses meer zijn voor Kingsbury als het dit jaar weer niet lukt.

Voorspelling: 10-7

FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we – indien mogelijk – bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Arizona Cardinals: Jasper Groot.

“Het is dit jaar erop of eronder voor de Cardinals. Worden het de play-offs, of wordt het net niets? Wat voor gevolgen zou dat laatste hebben? Steve Keim lijkt voor het eerst in jaren weer een aantal spelers te hebben gedraft die het verschil kunnen maken. Rondale Moore, Zaven Colins en Tay Gowan maken indruk in training camp.”

“De beslissingen in free agency waren goed te verklaren: Peterson was sinds zijn schorsing geen schim meer van zichzelf, en Haason Reddick heeft in vier jaar één goed seizoen gehad. Met JJ Watt, Rodney Hudson en Matt Prater is er in elke fase van het spel een potentiële game-changer binnengehaald. Genoeg voor een GM om nog even aan te mogen blijven, zou je zeggen.”

“Het lot van Keim ligt echter in de handen van Kliff Kingsbury, van wie we nog steeds niet weten of het een leuke OC is, of HC-materiaal. De tweede helft van vorig seizoen leek iedere tegenstander het gameplan van Kingsbury uitgevogeld te hebben. Hopelijk gaat dit jaar blijken dat hij daarvan geleerd heeft. In een sterke NFC Best hebben we een beetje mazzel nodig. Misschien dat het succes van de Suns inspirerend werkt? Ik hoop het van harte! Mijn voorspelling? Een ongeslagen Super Bowl winst.”

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Conor Orr/SI

1...296297298...805Pagina 297 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU