Home Blog Pagina 296

‘The Last Dance’ van Yadi Molina

Mick van der Nat
-
0
‘The Last Dance’ van Yadi Molina

Yadier Benjamín Molina, geboren op 13 juli 1982 en dus inmiddels 39 jaar oud, besloot onlangs toch nog een jaartje aan zijn carrière te plakken en door te gaan tot 2022. Het zal het negentiende seizoen van de catcher bij de St. Louis Cardinals worden, maar hoe werd hij één van en misschien de beste defensieve catcher ooit?

JONGE LEVENSJAREN

Yadier Molina werd geboren in een echte honkbalfamilie, als zoon van Benjamín Molina Senior. Vader Molina speelde als tweedehonkman en sloeg in zijn carrière de meeste hits aller tijden in de professionele honkbalcompetitie van Puerto Rico (Liga de Béisbol Profesional Roberto Clemente). Samen met zijn twee broers, die ook allebei in de Major League speelden, groeide Yadi op in een gezin waarin honkbal centraal stond. Op 15-jarige leeftijd, terwijl hij geschorst was voor een jongerencompetitie, schreef zijn vader hem in voor een training bij de Hatillo Tigres, een amateurteam. Na één training had het team genoeg gezien: de jonge Yadier werd de startende catcher. In de competitie waarin de Hatillo Tigers speelden, was de gemiddelde speler tien jaar ouder dan de 15-jarige catcher. Het was jaren voordat hij in aanmerking kwam voor de MLB Draft, de droom van zijn vader.

De Minnesota Twins hielden Yadier goed in de gaten en scoutten hem op defensief gebied verder in zijn ontwikkeling dan veel Amerikaanse high schoolers. Waar zijn defensieve kwaliteiten en zijn arm op een goed niveau zaten, bleven zijn slagcapaciteiten achter. Yadi werd uitgenodigd voor een training bij de Cincinnati Reds voordat de MLB Draft van 2000 plaatsvond. Hij presteerde goed, maar werd uiteindelijk in de vierde ronde geselecteerd door de St. Louis Cardinals en tekende voor 325 duizend dollar.

START IN MLB

Na de draft in 2000 speelde hij vier jaar lang in de Minor Leagues, waarna hij op 3 juni 2004 zijn eerste kans in de Major League kreeg. Yadi speelde zijn eerste wedstrijd in PNC Park tegen de Pittsburgh Pirates en sloeg meteen de eerste hit van zijn carrière. Uiteindelijk speelde hij 51 wedstrijden in zijn eerste seizoen op MLB-niveau en eindigde met een slashline van .267/.329/.356 (twee homeruns en vijftien RBIs). De Cardinals haalden in 2004 de playoffs en reikten zelfs tot de World Series.

In de Fall Classic van 2004 kwamen de Cards uit tegen de Boston Red Sox. Boston sweepte de Redbirds, maar Molina kreeg de voorkeur van manager Tony La Russa in wedstrijd vier. Deze werd met 3-0 verloren en de Red Sox pakten hun eerste titel in 86 jaar. In het offseason tekende Mike Matheny, Yadi’s rivaal voor de startende catcher rol, een contract bij de San Francisco Giants. Hierdoor werd de weg vrij gemaakt voor de everyday startende rol voor Yadier Molina.

Na het vertrek van Matheny kreeg hij ook de startende rol toegewezen. In 2005 speelde Molina 114 wedstrijden, maar miste hij een gedeelte van het seizoen door een blessure. Het was statistisch gezien een minder seizoen, met een .252 slaggemiddelde, .295 OBP en .358 slugging percentage.

EERSTE RING

Het seizoen daarop werd het slechtste offensieve seizoen uit zijn carrière (.216/.274/.321). Hij speelde voor het seizoen begon wel mee in de inaugurele World Baseball Classic met Puerto Rico en hij veranderde zijn rugnummer van 41 naar het nu iconische en onlosmakelijk aan hem verbonden nummer 4.

Ondanks dat Molina een minder seizoen kende, waren de Cardinals wel goed in vorm. Zij herhaalden het kunstje van twee seizoenen eerder en bereikten opnieuw de World Series. Deze keer waren de Detroit Tigers de tegenstander en die werden in vijf wedstrijden verslagen. Waar Molina niet goed presteerde tijdens het reguliere seizoen, was hij een sleutelspeler in de playoffs. Hij sloeg .308 in de National League Division Series, .348 in de National League Championship Series en .412 in de World Series. Hiermee werd Yadier de derde broer uit de Molina-familie die een World Series ring won. Bengie Molina en Jose Molida waren samen lid van het winnende Anaheim Angels team in 2002. De drie Molina-broers zijn hierdoor de enige drie broers die allemaal een World Series-ring dragen.

ALL-STAR

Na een moeilijke periode van 2004 tot 2007, behalve de playoffs van 2006, kwam Molina echt bovendrijven in 2008. Dat seizoen werd het eerste jaar dat de catcher een Gold Glove won en dat hij dicht tegen de 100 OPS+ aan zat. Hij bleef in 2008 nog hangen op 96 OPS+, maar 2009 bleek zijn echte doorbraak.

Met een slaggemiddelde van .278, 5 homeruns en 25 RBIs in de eerste seizoensheflt werd hij — mede door zijn verdedigende kwaliteiten — voor het eerst in zijn carrière verkozen tot de All-Star game. De editie van 2009 vond plaats in Busch Stadium in St. Louis. Yadi speelde dus ook nu een thuiswedstrijd. Door de ruim 2.5 miljoen stemmen die hij kreeg van de fans werd hij de startende catcher in de wedstrijd. Hij zat uiteindelijk acht innings achter de plaat. Op offensief gebied droeg hij ook nog bij aan de National League door één teamgenoot over de plaat te slaan. De wedstrijd ging voor de NL wel met 4-3 verloren. Naast zijn eerste All-Star Game pakte Yadi ook voor het tweede jaar op rij een Gold Glove en kreeg hij voor het eerst MVP-stemmen. Hij eindigde 23e, één plek achter Joey Votto van de Cincinnati Reds.

2010-2011

Gedurende de twee seizoenen die volgden, bouwde Molina verder aan zijn carrière. Hij werd in beide seizoenen verkozen tot de All-Star Game. In 2010 startte hij voor de tweede keer op rij en in 2011 kwam hij in het veld voor Brian McCann om vier innings achter de plaat te zitten. Mede door de goede prestaties van Yadi in de maanden augustus (.342 slaggemiddelde) en september (.341 slaggemiddelde) haalden de Cardinals de playoffs van 2011. Ze bogen een achterstand van 10.5 wedstrijden in de divisie om.

In de World Series speelden de Redbirds tegen de Texas Rangers en in een spectaculaire serie van zeven wedstrijden wonnen de Cardinals opnieuw de Fall Classic. Molina sloeg .333/.414/.417 in 24 slagbeurten, met twee doubles en negen RBIs. In 2011 introduceerde MLB ook een Platinum Glove Award, voor de beste verdedigende speler. Molina ontving als eerste speler deze prijs.

HET JAAR NA DE TWEEDE RING

In het offseason van 2012 tekende Yadi een contractverlenging van vijf jaar. In totaal kostte de catcher zijn club 75 miljoen dollar, met een optie voor nog eens vijftien miljoen. Tevens zat in het nieuwe contract van Yadi een no-trade clausule, waardoor hij zeker tot 2017 bij de Cardinals zou blijven. Hij werd met zijn contract de op één na duurstbetaalde catcher in de Major League, achter Joe Mauer van de Minnesota Twins.

2012 bleek het offensieve breakout jaar voor de catcher. Aan het einde van het seizoen stond zijn slaggemiddelde op .315, 22 homeruns, 76 RBI, 65 gescoorde runs, .373 OBP, .501 slugging percentage en 12 gestolen honken. In de National League eindigde hij vierde in slaggemiddelde, tiende in OBP en veertiende in slugging. Onder catchers eindigde Yadi tweede in homeruns en derde in RBI’s en slaggemiddelde.

Zijn statistieken van 2012 waren zo bijzonder dat hij pas de negende catcher in de geschiedenis van de sport werd die een WRC+ boven de 140 had en 45% van de honklopers uitgooide die een honk probeerde te stelen. Met zijn 143 WRC+ en 45% uitgegooide honklopers die een honk probeerde te stelen plaatste hij zichzelf zevende op de all-time lijst van catchers met Ed Bailey, Darrell Porter, Elston Howard, Joe Torre en twee keer Johnny Bench.

NameSeasonPAwRC+SBCSCS%
Joe Torre1966614156363449%
Johnny Bench1972652155243156%
Elston Howard1961482149202050%
Johnny Bench1970671144323048%
Darrell Porter1979679144645747%
Ed Bailey1956446144302545%
Yadier Molina2012541143383447%
Carlton Fisk1977632143605045%
Rick Wilkins1993500142665646%
Johnny Bench1975605142322746%
Johnny Bench1974708141373549%
Gene Tenace1979582141423848%
Bron: Fangraphs

Door zijn uitmuntende prestaties kreeg Molina opnieuw MVP-stemmen. Dit keer kreeg hij meer dan één procent van de stemmen en eindigde hij vierde achter Andrew McCutchen, Ryan Braun en Buster Posey.

PIEKJAAR 2013

Door het seizoen 2012 schoot de populariteit van Molina omhoog. De shirts met zijn naam achterop gingen als warme broodjes over de toonbank en alleen de jerseys van Buster Posey en Mariano Rivera verkochten vaker. Hij speelde 83 wedstrijden tot aan de All-Star break en sloeg 27 doubles. Dit was het hoogste uit zijn carrière voor de All-Star game en het één na hoogste aller tijden in de St. Louis Cardinals organisatie. Alleen Ted Simmons deed het beter met 29 doubles in 1978. Na de All-Star game, waarvoor hij voor het vijfde jaar op rij werd geselecteerd raakte hij geblesseerd aan zijn knie. Hierdoor werden de Cardinals genoodzaakt hem op de 15-day injured list te zetten.

Aan het einde van het seizoen zette hij persoonlijke records neer in slaggemiddelde (.319), doubles (44), gescoorde runs (68) en RBI (80). Hij eindigde vierde in de National League in slaggemiddelde, tweede in doubles. Zijn 44 doubles was het hoogste aantal voor een catcher sinds Ivan Rodríguez 47 doubles in 1996.

De goede prestaties van Yadi leidden er ook toe dat de Redbirds weer tot de World Series reikten. De Boston Red Sox waren net als in 2004 de tegenstander in de Fall Classic. De Cardinals verloren in zes wedstrijden, maar Molina werd de negende Cardinals speler in de geschiedenis en de eerste speler sinds Stan Musial in 1946 die vier World Series speelde met de Redbirds. Uiteindelijk won Yadi zijn zesde Gold Glove, zijn eerste Silver Slugger en werd hij derde in de MVP-stemming.

RECORD BREAKER

Na het fantastische jaar 2013 werden de prestaties iets minder, maar toch bleef Molina één van de beste spelers in zijn positie. Van 2014 tot 2020 speelde Molina in 807 wedstrijden, had hij 2950 slagbeurten met een slaggemiddelde van .277. Hij sloeg 155 doubles, 4 triples, 71 homeruns en 386 RBI. Hij startte van 2005 tot 2021 in de Opening Day wedstrijden van de Cardinals wat een record is voor de organisatie. Zijn negen Gold Gloves tussen 2008 en 2018 maken hem de catcher met de meeste Gold Gloves bij de Redbirds. Hiernaast is Yadi ook nog houder van drie andere records binnen de St. Louis Cardinals. Hij is de enige catcher die het team twee seizoenen achter elkaar leidde in slaggemiddelde (2012 en 2013), heeft de meeste Defensive Runs Saved (169) en meeste playoff hits (101).

Buiten het feit dat Molina vijf records in handen heeft binnen de Cardinals heeft hij ook twee records in handen binnen MLB. Hij is samen met Nolan Arenado de enige speler in de geschiedenis, die vier Platinum Gloves wonnen. Het tweede record wat hij in handen heeft is dat hij twee duizend wedstrijden catchte voor één team. Hiermee werd hij de eerste speler in de geschiedenis van de sport, die de mijlpaal van twee duizend gecatchte wedstrijden haalde en dat bij één team deed. Zijn goede vriend Adam Wainwright stond op 14 april op de heuvel en stapte expres even van de heuvel af na zijn eerste pitch om Yadi even goed in het zonnetje te zetten. Het leverde mooie beelden op vanuit Busch Stadium.

DEFENSIEVE KONING

Het blijkt dus dat Molina goed is in verzamelen van records, maar waarom wordt hij gezien als één van de beste defensieve catchers die het veld hebben betreden? Sinds 2005, het jaar dat Molina de everyday startende catcher werd, probeerden spelers het minste een honk te stelen tegen de St. Louis Cardinals. Maar liefst 400 minder geprobeerde gestolen honken dan ieder MLB-team hebben de Cardinals, en 700 minder dan gemiddeld. Verder hebben de Redbirds het minste aantal doorgschoten ballen; 200 minder dan gemiddeld is in MLB.

Op dit moment is de Puerto Ricaan de leider in alle actieve MLB catchers met het percentage uitgegooide lopers die een honk proberen te stelen met 40.33%. Verder staat hij 22e op de JAWS-lijst. Op deze lijst, die ontwikkeld werd door honkbaljournalist Jay Jaffe, wordt gekeken naar hoe een speler zijn statistieken zich verhoudt ten opzichte van spelers die in de Hall of Fame zijn geïntroduceerd.De enige nog-actieve speler op deze lijst is San Francisco Giants-catcher Buster Posey. Naast Posey en Joe Mauer (die nog niet de vereiste vijf jaar is gestopt) zijn er maar zes spelers boven Molina gerangschikt die niet in Cooperstown zijn opgenomen.

Hoewel er tussen twee verschillende partijen een meningsverschil is over of Molina een Hall of Famer is, zijn er genoeg highlights die laten zien hoe goed Yadi was en nog steeds is. Het is alleen wachten hoe er in 2027, het jaar dat hij verkiesbaar wordt voor de Hall of Fame, over hem gedacht wordt.

AFZWAAI TOURNEE

Aan alles komt een eind en zo ook aan de carrière van Yadier Molina. Eigenlijk was 2020 het jaar dat hij wilde stoppen, maar toen kwam Covid-19 om de hoek kijken. Hij besloot er toen nog een jaar aan vast te plakken, maar ook in 2021 kon hij niet genoeg krijgen van de sport. Of 2022 dan echt zijn laatste jaar is, dat moet nog blijken. Het zal naar alle waarschijnlijkheid wel een mooie afzwaaitoernee worden.

Over vijf jaar komt hij in aanmerking om op de ballot van de Hall of Fame te komen. Óf hij en op welke manier hij misschien in Cooperstown komt, moet dan blijken. Eerst kunnen alle MLB-fans nog één jaar lang genieten van één van de belangrijkste catchers uit zijn generatie.

Coverfoto: ANDREW JANSEN

NFL 32-in-32 | New Orleans Saints: het post-Brees tijdperk

Ton de Vries
-
0
NFL 32-in-32 | New Orleans Saints: het post-Brees tijdperk

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers tot de jonge draftees en de nieuwe stand van zaken op de depth chart: alles komt aan bod. In deel 28 het team dat zichzelf opnieuw moet uitvinden in het tijdperk na Drew Brees: de New Orleans Saints.

Nadat Tom Brady en de Tampa Bay Buccaneers een einde hadden gemaakt aan het sprookje van de New Orleans Saints om nog een keer de Superbowl te winnen met Drew Brees diende zich direct een nieuwe, gigantische uitdaging aan. New Orleans was in cap space hel beland. Alles was in het werk gesteld om de afgelopen seizoen met Brees te winnen. Daarbij was weinig tot geen rekening gehouden met de periode na zijn pensioen.

FREE AGENCY

Het was dan ook geen verrassing dat de brede selectie van de Saints stevig werd uitgedund. Uiteraard ging Brees met pensioen. Andere sterkhouders als Sheldon Rankins (Jets), Trey Hendrickson (Bengals) en Janoris Jenkins (Titans) kozen ook voor onderdak elders. Desondanks wist general manager Mickey Loomis de schade te beperken door een waslijst aan contracten te herstructureren. Mede daardoor is het team weliswaar in de breedte minder sterk, maar staan er nog altijd op bijna alle posities topspelers onder contract.

De aanwinsten in free agency waren – bij gebrek aan cap space – niet om over naar huis te schrijven. Het belangrijkste nieuws was het verlengen van quarterback Jameis Winston. Hij lijkt de beoogde opvolger van Drew Brees, al wil Sean Payton dat tot op heden niet bevestigen. Ander belangrijk nieuws kwam ook uit eigen selectie. Right tackle Ryan Ramczyk – onderdeel van de uitstekende offensive line – werd verlengd en daarmee direct ook de best betaalde speler op zijn positie. Tevens werd het contract van superster Alvin Kamara verlengd waardoor hij nog jaren in New Orleans te bewonderen is.

De meest besproken speler van de New Orleans Saints in dit offseason was Michael Thomas. Na een zeer teleurstellend seizoen kwam de wide receiver afgelopen maand weer in opspraak. Hij bleek alsnog een enkeloperatie te moeten ondergaan; iets wat volgens het team al veel eerder had moeten gebeuren. Door dit uitstel mist Thomas nu minimaal enkele weken van het seizoen. Het is maar de vraag wanneer hij weer 100% fit is.

Thomas was echter niet de enige die op negatieve wijze in het nieuws kwam. Cornerback Marshon Lattimore werd in Cleveland aangehouden met een geladen – en naar alle waarschijnlijkheid gestolen – geweer op zak. Op beelden was duidelijk te zien dat Lattimore op het moment van aanhouden bepaald geen nuchtere indruk maakte. Tot op heden is nog niet duidelijk of de NFL hem een schorsing oplegt. Onrealistich is het zeker niet dat de Saints hun beste cornerback een tijd zullen moeten missen.

Tot slot moeten de New Orleans Saints defensive tackle David Onyemata zes weken missen vanwege het gebruik van verboden middelen. Door de afwezigheid van Onyemata en het vertrek van Rankins gaat het een uitdagende start van het seizoen worden voor de defensive line.

DRAFT

Eén van de spelers die het daarom direct moet gaan laten zien is defensive end Payton Turner. Hij was de keuze van de Saints in de eerste ronde van de draft. Door de afwezigheid van eerder genoemde spelers en het vertrek van Hendrickson komt hij direct veel aan spelen toe. Hetzelfde geldt mogelijk voor cornerback Paulson Adebo. In het geval van een schorsing van Lattimore moet hij er direct staan. Verder viel het op dat de Saints een QB kozen in de vierde ronde. Ian Book is daarmee een additionele back-up in het geval Winston tegenvalt.

NFL 32-in-32: New Orleans Saints 2021 preview

OFFENSE

Wat betreft de positie under center denken de meeste insiders dat Winston een streepje voor heeft op Taysom Hill. Het Zwitsers zakmes Hill kan in dat geval worden ingezet op andere plekken. Bijvoorbeeld als tight end, want daar hebben de Saints een probleem. Jared Cook vertrok en Adam Trautman raakte geblesseerd. Ook de wide receiver positie is een groot vraagteken. Thomas kan voorlopig niet spelen en Emmanuel Sanders vertrok. Daarom is Marquez Callaway plotseling de verwachte wide receiver nummer één. Achter hem zullen namen als Tre’Quan Smith en Jordan Humphries op moeten staan.

Er blijven twee zekerheden over in New Orleans. De offensive line behoort weer tot de besten in de NFL en Alvin Kamara is, mits fit, een top-3 running back in de league. Verder hangt veel af van Winston. Gooit hij weer veel interceptions of weet Payton hem om te scholen tot een degelijke QB die weinig fouten maakt?

DEFENSE

Aan de verdedigende kant kan het wel eens een heel groot verschil zijn tussen de defense aan het begin en aan het eind van het seizoen. De defense van Dennis Allen staat bekend om hun slow start. Dat zal dit jaar versterkt worden door de vele afwezigen en wijzigingen in het team. Desondanks staat er op elke linie van de defense een topspeler onder contract. Onder leiding van linebacker Demario Davis kan deze groep groeien in het seizoen en het elke offense in de laatste weken lastig maken.

De defensive line gaat in 2021 wederom een probleem zijn voor veel opponenten. Ondanks het vertrek van enkele sterkhouders staan er nog steeds spelers als Marcus Davenport en Cameron Jordan onder contract. Voor de Saints wordt het belangrijk om hun topspelers fit te houden, omdat ze dit jaar minder kunnen leunen op een brede selectie. Mits fit bestaat er nog steeds een goede kans dit dat een top tien defense wordt.

CONCLUSIE

De Saints zijn een groot vraagteken. Er is veel veranderd in New Orleans, maar tegelijkertijd bulken ze nog steeds van het talent. Vanwege de vele afwezigen is het begin van het seizoen cruciaal. Om een kans te maken op de play-offs mag de ploeg van Sean Payton daar niet te veel laten liggen. Ten opzichte van de Bucs is het gat groter geworden waardoor prolongatie van de divisietitel niet reëel lijkt. De Saints moeten hopen om met een goed record alsnog de stap naar de play-offs te maken.

Dat kan zeker. Al helemaal als Winston een stuk minder interceptions gooit dan in Tampa Bay. De lines van de Saints zijn nog altijd in orde. Sterker nog, de offensive line is op papier één van de allerbesten. Als Payton de boel weer aan de praat krijgt, liggen de play-offs binnen handbereik. Lukt dit pas te laat in het seizoen, dan kan het wel eens een tussenjaar worden.

Voorspelling: 9 – 8

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: New Orleans Saints (LinkedIn)

Dutch Watch: slecht nieuws voor Ozzie en Xander, koppositie voor Jansen

Hans Mulder
-
0
Dutch Watch: slecht nieuws voor Ozzie en Xander, koppositie voor Jansen

SEIZOENSSTATS: 513 AB, .259/.317/.483, .800 OPS, 82 R, 86 RBI, 34 2B, 23 HR, 17 SB, 107 OPS+

Ozzie Albies en de Atlanta Braves hadden een 9-0 road trip achter de rug, maar daarna werd het ze niet gemakkelijk gemaakt. Eerst waren er die twee nederlagen in eigen huis tegen de Yankees en vervolgens brachten de San Francisco Giants een bezoek aan Truist Park. De road trip verliep niet helemaal naar wens voor onze landgenoot, maar de lucht in Georgia deed hem schijnbaar goed. Lang mocht de infielder er niet van genieten, want deze week stapte het gezelschap op het vliegtuig naar Los Angeles voor een serie tegen de Dodgers.

Albies en de Braves wilden tegen de Giants die nare smaak wegspoelen die ze hadden overgehouden aan het bezoek van de Yankees. Binnen de kortste keren keek de ploeg ook tegen San Francisco tegen een 3-0 achterstand aan. Atlanta herpakte zich en dat gold ook voor Ozzie Albies. Zijn eerste drie AB’s liepen op niets uit, maar de tweedehonkman gaf het startsein voor een productieve zevende inning. Met een RBI-double bracht hij de achterstand terug tot 3-4 en een homerun van Jorge Soler deed de rest. De Braves wonnen met 6-5.

Een 2-for-4 van Albies in de tweede ontmoeting konden een 5-0 nederlaag niet voorkomen. Met singles in de eerste en de achtste inning trachtte Albies de tegenstander onder druk te zetten, maar helaas zonder succes. Halverwege deze maand timmerde Ozzie vier wedstrijden op rij een bal de tribunes in, maar nu werd zijn geduld op de proef gesteld. Na 14 augustus lukte het hem niet meer. Tot afgelopen zondag. In de zevende inning kwam hij door met zijn 34e double van het jaar en een inning later verzorgde hij het slotakkoord. Met een 8-0 voorsprong al op zak was deze long ball niet de belangrijkste van de 23, maar daarom niet minder welkom. Atlanta won de wedstrijd met 9-0 en daarmee deze serie.

PIJNLIJKE SERIE

Het goede gevoel waarmee de Braves naar de westkust trokken, verdween in LA al snel. Albies trok naar de westkust met in het achterhoofd dat hij .333 sloeg tegen de Dodgers en van zijn 4 hits tegen deze tegenstander er drie keer een double uitrolde. Zo mooi werd het dit keer bepaald niet voor de kleine infielder. Hij moest maandag lang wachten op zijn eerste en enige hit, maar in de achtste inning kwam hij alsnog door met een single. Hij tilde zijn hitting streak daarmee naar zes wedstrijden, maar moest dit duel met 5-3 aan de titelverdediger laten.

De hitting streak eindigde in de tweede ontmoeting, maar dat was nog het minst vervelende. Atlanta genoot van een 2-0 voorsprong na vier innings, maar kreeg in de vijfde een flinke tegenvaller te slikken. Albies was 0-for-2 toen hij in de vijfde weliswaar contact maakte, maar de bal ging via zijn knie fout. De tweedehonkman had veel pijn en moest door leden van de staf van het veld worden gedragen. De eerste berichten zijn dat de schade meevalt, maar de kans is aanwezig dat Ozzie Albies wel wat wedstrijden moet missen. Helaas konden de Braves hem niet opvrolijken. De tweede wedstrijd ging ondanks de voorsprong nog verloren en ook de derde werd een prooi voor de Dodgers. Het waren nipte nederlagen voor Atlanta, maar helaas voor de Braves tellen die even zwaar.

SEIZOENSSTATS: 459 AB, .298/.366/.4501, .867 OPS, 77 R, 70 RBI, 33 2B, 20 HR, 5 SB, 130 OPS+

De grip op de divisie zijn de Boston Red Sox al lang verloren, maar nog altijd is er wel het zicht op een wildcard. Vorig weekend troffen ze in de Cleveland Indians een tegenstander die te pakken was. Voor Xander Bogaerts was het zaak om op het nippertje nog iets van de maand augustus te maken. De kortestop begon furieus aan het seizoen, maar rond de ASG kwam de klad er toch een wat in. Cijfermatig is het zo slecht nog niet. Zo sloeg hij meer runs binnen dan in juli, maar een groot deel daarvan was in de 20-8 overwinning tegen de Rays. En dat was ook de volgende tegenstander voor de BoSox.

In de hoop dat de knuppel van Bogaerts na wat rust in gang zou schieten, mocht de kortestop de laatste wedstrijd tegen de Twins laten schieten. Het plan pakte niet lekker uit. Met drie K’s in vier at-bats keerde Bogaerts terug in de line-up tegen Cleveland. Zijn ploeggenoten compenseerden het gebrek aan slagkracht van hun infielder en versloegen de Indians met 4-3. Met z’n 33e double van het seizoen begon Xander Bogaerts goed aan de tweede wedstrijd. Een error van de defensie stelde J.D. Martinez in staat te scoren en zelf strandde Bogey op het derde honk. Hij was 1-for-5 in dit, na extra innings, met 5-3 gewonnen duel.

OPMERKELIJKE ACTIE

Boston was goed op weg om met een sweep te vertrekken uit Cleveland. Mede dankzij een single en een run van Bogaerts stond er een 4-0 voorsprong op het bord na vijf innings. De Indians bleken echter veel taaier dan gedacht. Met 7 runs in de laatste drie innings sloeg de thuisploeg hard terug en wendden ze een sweep af door met 7-5 te winnen. Xander Bogaerts was 2-for-13 in deze serie en zag zijn slaggemiddelde voor het eerst sinds 6 april onder de .300 duiken.

De Red Sox vervolgden hun road trip in Florida en in de vierde inning van de eerste wedstrijd had Bogaerts zijn eerste hit te pakken. Voor de kortestop was dit leuk, maar zijn team schoot er niets mee op. De Rays versloegen hun opponent maandag vrij eenvoudig met 6-1. Met twee uit en het tweede honk bezet kwam Bogaerts in de tweede ontmoeting door met een RBI-single. J.D. Martinez kon vanaf het tweede honk de thuisplaat passeren, maar de aangewezen slagman kon op dat moment niet vermoeden dat die single voorlopig het laatste wapenfeit was van Xander Bogaerts. De kortestop werd in de tweede inning letterlijk van het veld gehaald vanwege een positieve coronatest en zal de komende dagen moeten toekijken. Boston verloor dit vreemde duel met 8-5, maar won de series finale met 3-2.

SEIZOENSSTATS: 280 AB, .221/.274/.393, .666 OPS, 27 R, 41 RBI, 14 2B, 10 HR, 3 SB, 80 OPS+

In tegenstelling tot Xander Bogaerts kan Didi Gregorius juist terugkijken op een goede maand. De kortestop van de Phillies heeft zijn jicht aardig onder controle en daarmee lijkt een last van zijn schouders gevallen. Afgelopen weekend speelde hij een serie tegen de Arizona Diamondbacks en voor aanvang van dat drieluik had hij al vijf multi-hit games in augustus. Daar zou het overigens niet bij blijven. Na de serie thuiswedstrijden vertrokken Gregorius en de Phillies naar Washington. Met in het achterhoofd dat Atlanta tegen de Dodgers speelde, hadden de Phillies hier louter zeges nodig.

De start van de serie van vier tegen de Diamondbacks liet even op zich wachten. Er waren wat positieve gevallen uitgerold bij de Phillies, waardoor er wat geschoven moest worden in de line-up. Arizona trok zich niets van de vertraging aan en leek op weg naar een eenvoudige zege. Didi Gregorius was nog niet verder gekomen dan een infield single in de zesde, maar in de negende maakte de kortestop het nog serieus spannend. Een single leverde Philadelphia 2 runs op en bracht de achterstand terug tot 7-8. Verder dan dat lieten de D-Backs het echter niet komen.

EVEN NAAR HUIS

Ook in de tweede ontmoeting dreigde Sir Didi deze tegenstander pijn te doen. Met twee honken bezet en één uit in de zevende kon Gregorius, met een 4-2 voorsprong al op zak, een vorentscheidung afdwingen. In plaats daarvan sloeg hij de bal in een dubbelspel en bleef hij 0-for-5. Na extra innings werd er wel gewonnen: 7-6. Met 3-for-4 nam Gregorius zaterdag op grandioze wijze revanche voor die 0-for-5 van vrijdag. Het betroffen 3 doubles en 2 ervan leverden hem ook nog een RBI op. Zijn slaggemiddelde schoot omhoog naar .221 en de 7-0 overwinning maakte deze avond compleet. Zondag wonnen de Phillies opnieuw, nu met 7-4, maar deze liet Gregorius schieten.

Na deze home stand trokken de meeste Phillies naar Washington voor een serie tegen de Nationals, maar dat gold niet voor Didi Gregorius. De kortestop stapte op het vliegtuig naar Curaçao om daar bij de geboorte van zijn kind te zijn. Op het moment van schrijven is nog niet duidelijk wanneer Sir Didi terugkeert. Wel is duidelijk dat zijn Phillies de druk op Atanta aardig opvoeren. De naweeën van Ida gooiden hier en daar wat roet in het eten, maar de Phillies sloegen zich stoïcijns naar drie overwinningen.

SEIZOENSSTATS: 55.1 IP, 2-4 (30 SV), 2.60 ERA, 1.157 WHIP, 3.25 FIP, 20 R, 16 ER, 32 BB, 68 K, 153 ERA+

Voor Kenley Jansen stond augustus in het teken van revanche. De closer van de LA Dodgers wilde zich wreken voor een erg matige juli, waarin onze landgenoot in 7.2 innings maar liefst 15 hits en 8 runs om zijn oren kreeg. Het gewenste eerherstel kwam er inderdaad deze maand. Dave Roberts zond zijn closer bovengemiddeld vaak naar de heuvel en Jansen beschaamde het vertrouwen niet. Tegen de Rockies kreeg hij van zijn manager nauwelijks tijd om bij te komen en daarna volgde een interessante herhaling van de NLCS van vorig seizoen.

Na een korte, maar succesvolle road trip naar San Diego moesten de Dodgers de eerste wedstrijd in een serie van drie aan de Colorado Rockies laten. Vorige week zaterdag kwam de titelhouder in deel twee wat voor de dag. Dankzij 3 runs in de achtste inning mocht Kenley Jansen met een 5-2 voorsprong op zak beginnen aan de negende. Jansen had al 3 saves tegen deze tegenstander en had 14 pitches nodig voor zijn vierde. Veel te duchten van de Rockies had de closer niet. Trevor Story werd met drie slag opzij gezet en de overige twee nullen kostten Jansen in totaal 10 pitches. Na de 4-2 nederlaag op vrijdag herstelden de Dodgers de orde met een 5-2 overwinning. Voor Jansen betrof het zijn 29e save van het seizoen.

Tijdens de series finale op zondag mocht Jansen opnieuw zijn opwachting maken, maar dit keer niet uit luxe. De bullpen van de Dodgers had aardig wat te verduren gehad, waardoor Jansen zelfs met een 5-0 achterstand in de achtste inning aan het werk werd gezet. Hij had 13 pitches nodig voor twee ground outs en een strikeout, liet zijn ERA daardoor zakken naar 2.65 en zag even later hoe Justin Turner zelfs de negende inning voor zijn rekening moest nemen. Voor het eerst in tijden verloren de Dodgers weer eens een serie en lieten ze na in te lopen op de Giants.

SWEEEEEEP!

Tegen de Braves had de titelverdediger het weer helemaal op de rit. Gesteund door een sterke start wonnen de Dodgers afgelopen maandag de eerste wedstrijd met 5-3. Blake Treinen werd in dit duel als closer gebruikt. Die rol was in de tweede weer weggelegd voor Kenley Jansen. Nu sloeg de thuisploeg toe in de late innings en was het aan Jansen om de 3-2 voorsprong over de streep te trekken. De closer had het in juli moeilijk (ERA van 9.39) maar tegen de Braves was daar niets meer van te merken. Austin Riley maakte nog contact, maar werd een simpele out. De volgende twee tegenstanders konden na een strikeout gaan zitten.

Daarmee stelde Jansen niet alleen de zege veilig, maar voor de zevende keer in acht jaar tikt hij de grens van 30 saves aan. Tijdens het ingekorte 2020 bleef hij steken op 11 saves. Zijn ERA liet hij dalen naar 2.60 en in de gehele maand augustus kreeg hij slechts 3 runs tegen. Op 17 augustus waren het de Pirates die als laatste wisten te scoren tegen Jansen. Niet alleen Jansen is op dreef de laatste weken, maar zijn Dodgers hebben hun vertrouwde plek aan kop van de divisie weer ingenomen.

SEIZOENSSTATS: 117 AB, .239/.345/.419, .764 OPS, 17 R, 16 RBI, 3 2B, 6 HR, 16 SB, 110 OPS+

Augustus was voor Carter Kieboom de maand van zijn definitieve doorbraak. Nadat zijn Washington Nationals tijdens de trade deadline uitverkoop hielden, kreeg de jeugd een kans en Kieboom greep deze met alle mogelijke ledematen aan. Hij begon de maand met een 6-game hitting streak, sloeg de nodige runs binnen en tilde zijn slaggemiddelde zelfs even boven de .400. Helaas verliep de serie tegen de New York Mets niet geheel naar wens voor de derdehonkman, maar tegen de Phillies kreeg hij alle gelegenheid om dat weer recht te breien.

Met 2 hits in zijn laatste 10 AB’s verliep het einde van de road trip niet geheel naar wens voor Carter Kieboom. Die twee tikken kwamen ook nog eens in één wedstrijd. Helaas voor de derdehonkman en de Washington Nationals ging het tijdens de start van de home stand al niet veel beter. De New York Mets kwamen buurten in de hoofdstad en troffen een ijskoude Kieboom. Voor het eerst in meer dan drie weken bleef de infielder drie wedstrijden op rij verstoken van een hit. Alleen in de achtste inning van de derde wedstrijd bereikte Carter Kieboom de honken. Dit gebeurde middels vier wijd. Door de 0-for-11 in deze serie viel het slaggemiddelde terug van .253 naar .226.

BACK-TO-BACK

Na vier nederlagen in de laatste vijf wedstrijden werd het voor Kieboom en de zijnen niet eenvoudiger. Toch beet de derdehonkman tegen de hoger aangeslagen Phillies afgelopen maandag behoorlijk van zich af. In de tweede inning zette Kieboom de Nats op het bord nadat hij even daarvoor was doorgekomen met een single. Een inning later, bij een 6-2 achterstand, raakte de infielder de bal nog veel beter. Zijn vijfde homerun bracht de achterstand terug tot 6-3, maar de Phillies raakten er niet door in de war. Ondanks de productieve avond van Kieboom wonnen zij met 7-4.

Dinsdag schoof Kieboom een behoorlijk stuk op in de line-up. Vanaf de zevende plek vond hij zichzelf nu opeens terug op de tweede plek. Hij opende met een walk in de eerste inning en in de vierde maakte hij opnieuw een fan blij met een souvenir. De zesde homerun van Kieboom hielp Washington aan 2 runs, maar de Phillies pakten uit met in totaal 12 runs en zegevierden opnieuw: 12-6. Nadat de staart van Ida woensdag over het noordoosten trok, werd donderdag de series finale gespeeld. Ook deze ging, al zag het daar lang niet naar uit, naar de Phillies (7-6). Kieboom moest zich tevreden stellen met een single in de vierde en een walk in de vijfde inning. Hij komt daarmee op een slaggemiddelde van .239.

SEIZOENSSTATS: 290 AB, .245/.350/.341, .691 OPS, 39 R, 29 RBI, 15 2B, 3 HR, 10 SB, 96 OPS+

Het venijn zat deze maand in de staart voor Jurickson Profar. Mede vanwege zijn verblijf op de IL kon hij nauwelijks iets betekenen voor de San Diego Padres, maar tegen de LA Angels maakte hij toch het een en ander goed. De veelzijdige Profar mocht opeens weer opdraven in de starting line-up en met name in de eerste wedstrijd kreeg manager Jayce Tingler geen spijt van die keuze. Of er voor Profar een rol is weggelegd in de strijd om de wildcards zal de komende weken duidelijk worden. Er leek niet zo heel veel aan de hand voor de Friars, maar inmiddels zit de ambitieuze organisatie in zwaar weer.

MEER MINUTEN

Na die zo teleurstellende sweep tegen de Dodgers waren de Padres nog niet verlost van tegenstanders uit LA. Eind vorige week werd er een bezoek gebracht aan de Angels en daar bewees Profar weer eens zijn waarde voor de ploeg. Met twee honken bezet hielp de tweede triple van deze jaargang San Diego aan de eerste runs van de wedstrijd. Dankzij Jake Marisnick liep Profar zelf de 3-0 over de thuisplaat. Na vier nederlagen mochten de Friars eindelijk weer juichen: 5-0. Dat was niet het geval in de tweede wedstrijd. Met 0-for-3 bleef de bijdrage van Profar beperkt. In de achtste inning werd hij geraakt door de pitcher, maar het werd voor hem en de Padres een wedstrijd om snel te vergeten: 2-10.

Na die 0-for-3 was het slaggemiddelde van Profar voor het eerst in augustus onder de .240 gezakt. In het eerste duel met Arizona kreeg hij de kans hier iets aan te doen. Profar startte niet, maar kwam als pinch hitter nog wel twee keer aan slag. Die twee slagbeurten legden hem geen windeieren, want twee keer was een single het resultaat. Productief was hij niet, maar zijn teamgenoten compenseerden dit ruimschoots door met 7-5 te winnen. Een dag later, als starter dit keer, was Profar wel productief. Na een infield single in de derde inning mocht hij in de zesde z’n vijfde RBI van de maand bijschrijven. De RBI-single van Profar hielp Adam Frazier over de thuisplaat en daarmee was direct de eindstand op 3-0 bepaald. Een sweep zat er niet in voor de Friars. Arizona won woensdag de series finale met 8-3 en met 0-for-3 kon Profar geen potten breken.

SEIZOENSSTATS: 516 AB, .279/.320/.434, .754 OPS, 68 R, 71 RBI, 24 2B, 18 HR, 11 SB, 111 OPS+

De prestatiecurve van Jonathan Schoop heeft wel iets weg van de stand van de zon. In april en mei werkte hij langzaam toe naar juni om daar volop te schitteren. Eenmaal het hoogste punt bereikt, vlakte het in juli en augustus weer wat af. Schoop kwam er deze maand wat karig af wat RBIs betreft en ook lukte het hem slechts één keer de bal het stadion uit te slaan. Afgelopen weekend tegen de Blue Jays waren de runs duur. Daarna stond er een interessante clash met de Twins op het programma.

Schoop besloot de road trip in St. Louis met een 3-hit game en gaf dit thuis tegen de Blue Jays een vervolg. Hij moest daarvoor wel even geduld hebben, want zijn hits kwamen pas in de tweede helft van de wedstrijd. Met één uit kwam Schoop in de zesde inning door met een single en in de achtste herhaalde hij dit, maar nu met twee nullen op het bord. Het resulteerde niet in runs of RBIs, maar de Tigers wonnen wel: 2-1. In de zevende inning van de tweede wedstrijd zette Jonathan Schoop zijn team op het scorebord. Na zijn single was het Jeimer Candelario die zijn ploeggenoten over de thuisplaat sloeg. De achterstand werd daarmee teruggebracht tot 1-2. Uiteindelijk had Toronto extra innings nodig om er met een 3-2 zege vandoor te gaan.

WEINIG SPEKTAKEL

Jonathan Schoop was 0-for-4 in de series finale, die opnieuw erg close was. De infielder bereikte na een error de honken en scoorde wat later de eerste en enige run namens Detroit. Opnieuw scoorden de Blue Jays er één meer en trokken daarmee deze serie naar zich toe. Door de 3-for-12 in dit drieluik veranderde er nauwelijks iets aan ’t slaggemiddelde van Schoop, dat bleef hangen rond de .285. Tijdens de inhaalwedstrijd tegen de Twins was onze landgenoot 0-for-4 met 2 K’s. Voor de derde keer op rij werd verloren door de Tigers. Nu met 3-2.

Oakland was de volgende tegenstander tijdens deze home stand en helaas voor Schoop en de Tigers kreeg de losing streak een vervolg op dinsdag. In de zevende inning was er nog wel een single voor Jonathan Schoop, maar voor Detroit was er geen eer te behalen: 3-9. Aan alles komt een einde, dus ook aan de losing streak van de Tigers. Schoop speelde hierin een belangrijk rol. Zijn RBI-single in de zevende inning bracht Detroit naast Oakland en zijn ploeggenoten maakten het karwei vervolgens af. Na vier nederlagen lieten de Tigers zich het zoet van de overwinning goed smaken: 8-6. Dat zoet werd donderdag weer ingeruild voor een zure 8-6 nederlaag. Schoop verscheen slechts twee keer aan slag, maar keerde beide keren onverrichter zake terug.

SEIZOENSSTATS: 363 AB, .220/.284/.275, .559 OPS, 35 R, 28 RBI, 11 2B, 3 HR, 1 SB, 59 OPS+

Het was voor Andrelton Simmons vlees noch vis in augustus. De kortestop uit Mundo Nobo werkte een, voor zijn doen, vrij gemiddelde maand af en dat is in dit geval niet al te positief. Defensief is het bij Simba vrijwel altijd wel goed verzorgd, maar om een nieuw contract te verdienen, zal hij met zijn bat toch ook iets moeten laten zien. Dat was dit seizoen ver onder de maat en ook in augustus kon Simmons dat tij niet keren. Minnesota worstelde zich in augustus knap door een lastig schema, maar helaas kon Andrelton Simmons zich niet onderscheiden. Af en toe leefde zijn knuppel op. Wat dat betreft was de serie tegen Milwaukee typerend voor zijn seizoen.

Met een infield single in de tweede inning begon Simmons goed aan ’t drieluik tegen de Brew Crew. De kortestop herhaalde dit kunstje nog eens in de zesde inning. In beide gevallen stonden er ploeggenoten op de honken, maar gescoord werd er niet. Daarvoor was één klap van Josh Donaldson nodig, die Minnesota in de tweede inning aan de enige runs van de wedstrijd hielp: 2-0. Afgelopen zaterdag bleef Simmons (0-for-3) zonder hits, maar mocht hij wel zijn 28e RBI bijschrijven. Onze landgenoot nam de uitdrukking “take one for the team” in dit geval letterlijk. Met de honken vol werd hij geraakt door de werper. Met 6-4 ging ook dit duel naar de Twins, die niet voor het eerst een koploper in een divisie pootje lichtten. De series finale duurde voor Simmons zeven innings. De infielder was 0-for-2 en moest de zege aan Milwaukee laten: 2-6.

KNUPPEL ZWIJGT WEER

Na twee wedstrijden zonder hit was het maandag weer tijd voor Simmons om zijn knuppel weer eens in stelling te brengen. Zijn ploeg won de inhaalwedstrijd tegen Detroit met 3-2 en in de zevende tekende de kortestop voor een single. Op de sweep tegen de Yankees na hadden de Twins in augustus een naam opgebouwd als reuzendoder. Grote teams werden door hen verslagen, maar de Cubs bleken deze week een maatje te groot voor Simmons en de zijnen. In twee wedstrijden scoorden de Twins slechts één run en de knuppel van onze landgenoot zweeg (0-for-4). In beide wedstrijden haalde Simmons het einde van de wedstrijd niet en werd hij voortijdig vervangen.

Cover photo: Omar Rawlings/Getty Images

NFL 32-in-32 | Baltimore Ravens: stilstand is achteruitgang

Chris Van Dijk
-
0
NFL 32-in-32 | Baltimore Ravens: stilstand is achteruitgang

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. In deel 27 het team dat een toonbeeld van stabiliteit is: de Baltimore Ravens.

De Baltimore Ravens zijn het laatste decennium het voorbeeld voor de NFL. Sinds de komst van John Harbaugh in 2008 heeft de ploeg maar één losing season gehad (2015). In tegenstelling tot een andere franchise die dit millenium erg succesvol was, gebeurde dit zonder schandalen. Het enige wat je de club kunt verwijten, is dat het in al die succesvolle jaren maar één Super Bowl won.

Twee jaar geleden zette de ploeg – op zoek naar een nieuwe ring – echter een nieuwe succesperiode in. Lamar Jackson verbaasde vriend en vijand met zijn optreden. Onhoudbaar op de grond en succesvol door de lucht op de momenten dat het moest. Hij werd de terechte MVP en een nieuwe ster leek te zijn geboren. Vorig jaar zette de progressie zich echter niet door. Jackson was nog steeds onhoudbaar in de running game, maar passend was het minder dan in zijn MVP-jaar. Toch kwam de ploeg een ronde verder voor het door de Buffalo Bills werd uitgeschakeld. Kunnen de Ravens dit jaar weer een ronde verder komen?

FREE AGENCY

De Ravens hebben de laatste jaren bewezen een uitstekende scouting te hebben en precies te weten welke spelers de ploeg beter kunnen maken. Het is te hopen dat dit ook dit jaar het geval is. Op het oog zijn de Ravens er in free agency namelijk niet beter op geworden. Matt Judon en Yannick Ngakoue verlieten de ploeg. Voor de verdediging van de ploeg is het een groot verlies dat deze pass rushers weg zijn, want zelfs met deze spelers hadden de Ravens moeite om de quarterbacks van de tegenstander onder druk te zetten. Justin Houston moet dit gat opvullen. Hij werd vlak voor de start van het trainingskamp nog vastgelegd door de ploeg.

Ook op de offensive line zijn er een paar wisselingen in Baltimore. De ploeg durfde het niet aan om Orlando Brown een nieuw contract te geven en kozen voor een trade met de Kansas City Chiefs. Dat is de ploeg waar de Ravens juist langs moeten om eindelijk weer de Super Bowl te halen. Alejandro Villanueva moet de leegte opvullen die Brown achterlaat. Ook wisten de Ravens Kevin Zeitler vast te leggen. De center is de vervanger van Marshal Yanda, die in 2019 een punt achter zijn loopbaan zette. Vorig jaar bleek het verlies van Yanda lastig op te vangen en met Zeitler moet dit gat nu worden gevuld.

Een andere behoefte van de Ravens was een extra receiver. De aanval door de lucht was in 2020 minder goed dan het jaar ervoor en het idee was om Jackson met meer wapens te omringen. Op die manier moet de aanval een nieuwe impuls krijgen. Sammy Watkins was niet de oplossing waar de Ravens-fans op hadden gehoopt, maar wel waar de leiding van de Ravens op uitkwam. Watkins is blessuregevoelig en het blijft daarom een vraag wat hij kan bijdragen.

NFL DRAFT

Daar waar de Ravens er niet echt in lijken geslaagd om Jackson meer wapens te geven in free agency was de draft een heel ander verhaal. Met hun eerste ronde pick koos Baltimore voor Rashod Bateman. De receiver van Minnesota is atletisch en snel en door zijn lengte een uitstekende aanwinst voor de Ravens. Waarschijnlijk zal hij aan de buitenkant starten, waar hij een belangrijke toegevoegde waarde kan zijn voor Jackson.

Bateman was niet de enige receiver die door Baltimore werd opgepikt, want in de vierde ronde kozen de Ravens ook nog voor Tylan Wallace van Oklahoma State. De verwachting was dat de receiver in de derde ronde gekozen zou worden, maar hij was er voor de Ravens nog in de vierde ronde. Daardoor kan dit wel eens de steal van de draft worden.

Door de trade met de Chiefs hadden de Ravens laat in de eerste ronde nog een extra pick. Deze werd gebruikt om Odafe Oweh te selecteren. De edge rusher van Penn State vervult een belangrijke behoefte voor de Ravens, waarmee de ploeg het verlies van Judon en Ngakoue hoopt te compenseren. Door ook nog guard Ben Cleveland aan de ploeg toe te voegen, hadden de Ravens één van de beste drafts in de NFL. Zeker gezien de kwaliteit van de coachingstaf, die al jaren heeft bewezen het beste uit spelers te kunnen halen.

NFL 32-in-32: Baltimore Ravens 2021 preview

OFFENSE

De aanval van de Ravens ligt al vanaf de doorbraak van Jackson onder vuur. In een league waar alles draait om de pass zijn de Ravens een uitzondering. Afgelopen jaar rende de ploeg op bijna 60 procent van alle snaps. Veruit het hoogste in de NFL en alleen de Titans zaten eveneens boven de 50 procent.

De aanpak had succes in het reguliere seizoen, want Jackson heeft 81 procent van zijn wedstrijden als starter gewonnen. Alleen na drie snelle nederlagen in de play-offs zwelt de kritiek aan. Niet alleen van buiten de club, want ook Marquise Brown liet na de nederlaag tegen de Bills weten dat er iets moet veranderen. “Als je de nummer één rushing offense bent en ergens in de dertig in de passing game, dan klopt er iets niet”, zo verwees hij naar de 171 passing yards per game, het laagste in de NFL. “Dat is geen balans. We moeten een manier vinden om meer balans in ons spel te brengen.”

De Ravens hebben geprobeerd deze zwakte aan te pakken door Jackson meer wapens te geven. Watkins, Bateman en Wallace zijn drie nieuwe receivers die Harbaugh meer mogelijkheden moeten geven de aanval verder te ontwikkelen. Op die manier zou de terugval van Jackson als passer het hoofd geboden moeten worden. Over Jackson als runner bestaan geen twijfels, want hij is de enige quarterback ooit met twee 1.000 yards rushing in zijn loopbaan.

Een grote domper voor de Ravens is wel het verlies van J.K. Dobbins. De running back liep een zware knieblessure op in het preseason en voor hem is het seizoen al ten einde voor het echt begon. Door het vele rennen van Jackson had Dobbins vorig jaar nooit meer dan vijftien carries. Omdat de Ravens plannen hadden om de back meer in de passing game te gaan gebruiken, is het echter een significant verlies voor de Ravens. Gus Edwards zal proberen om Dobbins te vervangen. Mogelijk kiest Jackson ook nog wat vaker zelf de benen.

DEFENSE

De pass rush van de Ravens is het grootste vraagteken van de ploeg. Naast Judon en Ngakoue vertrok ook Jihad Ward bij de ploeg. Calais Campbell was met vier sacks de overgebleven speler met de meeste sacks. Justin Houston moet deze leegte opvullen. Hij werd begin augustus voor een jaar vastgelegd. Houston is nooit meer in de buurt gekomen van zijn recordseizoen met 22 sacks, maar de afgelopen vier jaar had hij steeds minimaal acht sacks. Als hij dat in Baltimore ook kan laten zien, kan hij een belangrijk stukje in de puzzel zijn.

De Ravens hebben ook Oweh gedraft om extra druk te kunnen zetten, maar de rookie had in zijn laatste jaar in college geen enkele sack. Wel zijn de coaches van de Ravens te spreken over zijn snelheid en hoe atletisch hij is. De verwachting is dat hij in de pass rush een belangrijke rol gaat spelen.

Ondanks de middelmatige pass rush hebben de Ravens wel gewoon een goede defensie. Dit komt omdat de secondary bij de beste van de NFL hoort. Hierdoor zijn de Ravens niet afhankelijk van de pass rush, maar kunnen ze het teams moeilijk maken door alle receivers te kunnen volgen. De coverage van de Ravens is buitengewoon goed. Een belangrijke reden om cornerbacks Marlon Humphrey en Marcus Peters contractverlengingen te geven. Het is ook waarom de Ravens mogen verwachten dat ook komend jaar de defensie niet in grote problemen gaat komen.

CONCLUSIE

Stilstand is achteruitgang. Daarvan zijn de Ravens het belangrijkste voorbeeld. Na het MVP-seizoen van Jackson leken de Ravens de belangrijkste uitdager van de Chiefs te gaan worden in de komende jaren. Afgelopen seizoen werden de Ravens echter al ingehaald door de Bills. Voor komend seizoen zijn de voortekenen niet veel beter. De draft was goed, maar in free agency heeft de ploeg enkele belangrijke spelers verloren.

Dit betekent niet dat de Ravens ineens voor de play-offs moeten gaan vrezen. Baltimore heeft nog steeds de belangrijkste bouwstenen in handen voor een goed seizoen, maar het halen van de play-offs is niet voldoende in Baltimore; en dat terwijl clubs om de Ravens heen beter zijn geworden. De Browns lijken minimaal even goed te zijn als de Ravens en de AFC North lijkt weer één van de beste en spannendste divisies te gaan worden.

Overigens hebben de Browns een goede kans om die divisie te winnen. Niet dat het voor de Ravens veel uit zal maken, want alles draait in Baltimore alleen nog maar om de play-offs. Met een 1-3 record zijn alle ogen in januari gericht op de voormalig MVP. Lukt het dit jaar wel om een gooi te doen naar de Super Bowl? Alles wat daarvoor gebeurt, is iedereen in Baltimore al snel weer vergeten.

Voorspelling: 11-6

FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we – indien mogelijk – bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Baltimore Ravens: Klaas-Jan ter Veen.

“Ik heb als fan van de Baltimore Ravens niet zoveel te klagen. We doen praktisch ieder jaar mee om de divisietitel en we zijn competitief in de play-offs. Met Lamar Jackson is na het Joe Flacco era een frisse wind door het playbook gegaan en iedere snap zit ik op het puntje van mijn bank.”

“Vlak voor de coronapandemie bezocht ik Amerika en zag ik de Ravens in de stromende regen van de San Francisco 49ers winnen met een winnende field goal van Justin Tucker. Een week later werd in de kou van Orchard Park van de toen al zeer sterke Buffalo Bills gewonnen. Wat een weelde!”

“Er zijn twee grote vragen nu we op de drempel van een nieuw seizoen staan. De eerste gaat over COVID. Blijven de Ravens dit jaar wel gevrijwaard van perikelen rond het virus? Dan kijk ik vooral naar Lamar, die zich niet heeft laten inenten; de sukkel.”

“De tweede vraag is of de Ravens nog een stap in hun ontwikkeling kunnen zetten en kunnen meedoen voor een plekje in de AFC Championship game. Dat lijkt alleen te gaan lukken als Lamar zijn passing game verbetert. Met de toevoegingen van Sammy Watkins (Chiefs) en Rashod Bateman in de draft heeft hij twee fijne nieuwe wapens, naast onder andere Mark Andrews, Marquise Brown en Miles Boykin.’

“De zware blessure van tweedejaars running back JK Dobbins was een tik, maar geen positie is zo vervangbaar als RB. Alle ballen op Gus the Bus, dus. Over de defense heb ik verder weinig te klagen. Die ziet er, mits gezond, uit als een top-10 unit in de league.”

“Zeven van de acht laatste wedstrijden op het schema zijn tegen teams die de play-offs hebben gehaald in 2020. Daarom is een sterke start nodig en die gaat er komen. Ik voorspel dat de Ravens 8-2 gaan voordat ze aan de zware tweede helft beginnen.”

“De Ravens gaan de play-offs halen en daarin zal Lamar moeten opstaan. IJs, corona en weder dienende zit ik samen met NFL op Woensdag-co-host Pieter in november op Soldier Field(s) bij Ravens @ Bears. Een week later zitten we in Baltimore bij Browns @ Ravens. Op een paar duels na spelen de Ravens topaffiches. Wedstrijden om de tv voor aan te zetten. Of voor af te reizen naar Murica.”

“We zijn dan misschien wel niet de mooiste stad van Amerika, maar we heten Charm City om een reden. De Ravens zijn de hoop voor een stad in puin waar drugs en geweld aan de orde van de dag zijn. Dat is pijnlijk om te zien. Als een baken in de nacht staat vlakbij de Inner Harbor het M&T Bank Stadium. Het paars verlichte stadion van de Ravens. De grote vraag is of ik dit jaar een glimp opvang van de toekomstig Super Bowl MVP. Hopelijk speelt hij in het paars. Met nummer 8 op de rug.”

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Evan Habeeb/USA Today Sports

NFL 32-in-32 | Cleveland Browns: het jaar van de waarheid

Laurens Van Heuverswijn
-
0
NFL 32-in-32 | Cleveland Browns: het jaar van de waarheid

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. In deel 26 het team dat met een zeer compleet team vooral afhankelijk is van de man under center: de Cleveland Browns.

De Cleveland Browns maakten het tot in de play-offs en klopten daar de Pittsburgh Steelers na een memorabele wedstrijd. Nadien was het rijk van Baker Mayfield en co. opnieuw uit. Het team bleef dit offseason weg uit de headlines, maar kreeg toch weer een stevige kwaliteitsinjectie. Voor de quarterback – en bijgevolg het ganse team – wordt dit het jaar van de waarheid.

FREE AGENCY

De Browns hadden een duidelijke missie: hulp halen voor de secondary zodat een voorsprong veilig blijft. Met John Johnson werd één van de beste safeties in het spelletje gehaald. Het voordeel van zo’n safety is bovendien dat ze in vergelijking met hun spelniveau behoorlijk onderbetaald zijn. Naast Johnson werd ook cornerback Troy Hill weggehaald uit LA, waardoor de Browns hun huiswerk af hadden. Met Jadeveon Clowney werd nadien een grote naam binnengehaald, maar achter zijn naam staat toch een dik vraagteken. Een toptalent sowieso, maar zijn productie en mentaliteit laten te wensen over. Zijn eenjarig contract is gelukkig geen molensteen om de nek van de Browns.

De belangrijkste vertrekkers uit Ohio waren twee defensive tackles: Larry Ogunjobi en Sheldon Richardson. De andere vertrekkers kwamen vooral te kort en werden op hun positie vervangen door sterkere spelers. Daarom blijft de vaststelling dat de Browns andermaal een stap vooruit zetten met hun roster.

NFL DRAFT

De Cleveland Browns kenden een goede draft met enkele steals in latere ronden. In de eerste ronde koos de trots van Ohio voor cornerback Greg Newsome II. In zijn laatste jaar in college liet hij geen enkele catch toe op third down. Vervolgens werd in de tweede ronde eigenlijk een eersteronder opgepikt. Jeremiah Owusu-Koramoah is een linebacker die van het scherm spat met zijn explosiviteit, veelzijdigheid en instinct voor de bal. Zijn kleinere statuur leidde tot een val naar de tweede ronde, maar hij kan de Browns echt wel een stuk vooruit helpen. Met speedster Anthony Schwartz kreeg ook het receiving corps een boost. Een belangrijke hulp om het veld voor de verdediging groter te maken terwijl ze aan de andere kant proberen die twee running backs te dekken.

NFL 32-in-32: Cleveland Browns 2021 preview

OFFENSE

De offensive line van de Cleveland Browns is al een tijd geen gatenkaas meer. Dat is ook nodig met een QB van waarde en twee running backs die zich laten gelden. Alle starters van vorig seizoen staan ook in 2021 klaar om Baker Mayfield te beschermen. Jedrick Wills hoopt na zijn transitie van right naar left tackle op een nieuwe stap vooruit.

Op de running back-positie zijn de Cleveland Browns bijzonder gestoffeerd. Nick Chubb en Kareem Hunt vormen wellicht de beste tandem in de NFL. Als de Browns voorstaan en hun secondary beter is dan vorig jaar kunnen deze twee kanjers de klok melken als geen ander. Alle elf starters van vorig jaar zijn overigens terug op alle posities. Voeg daar Odell Beckham Jr ook aan toe. Hij wil de vraagtekens na enkele moeilijke seizoenen en een zware blessure wegspelen in Ohio.

De front office deed er alles aan om Mayfield zo goed mogelijk te beschermen en wapens te geven. Het is aan hem om te tonen dat zijn goede 2020 opgevolgd kan worden met een uitstekend 2021. Een belangrijk jaar voor Baker, want de Browns moeten heel binnenkort beslissen over zijn toekomst. Een terugval zou wel eens het einde van het tijdperk-Mayfield kunnen betekenen. De Browns zijn namelijk ongeduldig nu ze voor het eerst in mensenheugenis een Super Bowl-waardig team hebben.

DEFENSE

De 25ste verdediging op third down: zo wordt het moeilijk om een grote voorsprong makkelijk vast te houden. Dat bleek in 2020, dus werden er vooral investeringen gedaan in de secondary. Newsome II werd gehaald in de draft, terwijl met safety John Johnson een stevige aanwinst gekocht werd. Ook veteraan Troy Hill en Greedy Williams, terug van een blessure, moeten helpen in de back end. De grootste problemen liggen in het midden van de defense. Een topper op linebacker is er niet zoals JOK een rookie is, terwijl defensive tackles Larry Ogunjobi en Sheldon Richardson weg zijn.

De defensive line werd verrijkt met Jadeveon Clowney. Hij was erg lang op de open markt en tekende een eenjarig contract. Als hij echter fit is en eindelijk zijn enorme potentieel ontplooit kan dit een formidabele aanwinst zijn. Hetzelfde geldt eigenlijk voor Takkarist McKinley. Myles Garrett hoeven we allang niet meer te introduceren. Deze beer is elk jaar goed voor een sollicitatie als Defensive Player of the Year.

CONCLUSIE

De Cleveland Browns zijn niet langer het lelijke eendje in de NFL. Alle puzzelstukken liggen klaar, maar de grote vraag blijft of Baker Mayfield ze allemaal kan doen passen. Head coach Kevin Stefanski werd coach van het jaar, dus hij heeft de plicht om alles te doen slagen voor zijn quarterback en de rest van het team. Zeker omdat de secondary een boost krijgt, waardoor de offense in principe meer vrij spel krijgt om te lopen met de bal. De winst in de divisie moet de ambitie zijn, de Super Bowl een verre maar mogelijke droom.

Voorspelling: 13-4

FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we – indien mogelijk – bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Cleveland Browns: Nick Willems.

“Als Browns fan is het nogal een vreemde gewaarwording om zo positief ingesteld aan een seizoen te beginnen. De organisatie weet dit vaak zelf vakkundig weg te nemen. Sinds vorig seizoen heb ik echter goede hoop voor mijn favoriete team. Afgelopen seizoen begonnen de Browns onder de nieuwe leiding van Kevin Stefanski nog wat stroef. Dit kwam mede door het gemis van een pre-season, maar al snel bleek dat deze coach precies was wat we nodig hadden.”

“Mijn verwachtingen zijn dat die groei doorgezet kan worden. De offense is loaded met talent en hoewel er nog altijd een duidelijke run-first-offense visie heerst, is er ook in de passing game genoeg talent om hoge ogen te gooien. Dit offseason zijn er verschillende zwakke punten aangepakt via de draft en free agency. Jadeveon Clowney kan naast Myles Garrett zorgen voor een angstaanjagende D-Line. Rookies Greg Newsome II en Jeremiah Owusu-Koramoah lijken goede picks om de defense van de nodige diepte te voorzien.”

“Kortom, het is een goed gebalanceerd roster in Cleveland. Waarom zijn dan niet meer mensen zo enthousiast? Ik vermoed dat dit komt omdat de belangrijkste positie op het veld er één is met grote vraagtekens. De NFL-carrière van voormalig number one overall pick Baker Mayfield is er tot zover één met ups en downs. Ja, hij was de QB die de Browns naar de eerste overwinning in 635 dagen leidde. Ja, hij was ook degene die de eerste play-off win sinds 1994 voor zijn rekening nam. Toch zijn er echter grote twijfels.”

“Na die heerlijke start van zijn carrière volgde echter een behoorlijk dramatisch tweede seizoen. De visie van de Stefanski om veel gebruik te maken van de run game kun je uitleggen als een gebrek aan vertrouwen in de QB. Ook ziet men het gebrek aan chemie met ster receiver Odell Beckham Jr als tegenvallend. Baker is aan zijn laatste contractjaar bezig. Waar Nick Chubb rijkelijk beloond werd voor zijn prestaties is dit bij Mayfield nog allerminst zeker. Als fan heb ik vertrouwen in hem om een hoop critici de mond te snoeren.”

“Mijn grootste zorg is gebaseerd op de geschiedenis van de hele organisatie. Ik hoop van harte dat ze dit seizoen die twijfel kunnen wegspelen.”

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Jason Getz/USA Today Sports

NFL 32-in-32 | Los Angeles Rams: Stafford mag zich bewijzen

Laurens Van Heuverswijn
-
0
NFL 32-in-32 | Los Angeles Rams: Stafford mag zich bewijzen

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. In deel 25 het team dat met een nieuwe quarterback een nieuwe gooi doet naar de Super Bowl: de Los Angeles Rams!

FREE AGENCY

De Los Angeles Rams maakten één van de grootste trades in dit offseason. Jared Goff, voormalig nummer één pick in de draft, werd verscheept naar Detroit met twee eersteronders en een derderonder. Matthew Stafford maakte de omgekeerde beweging. Hij werd door Sean McVay de voorbije maanden net niet heilig verklaard als zijn nieuwe speeltje. McVay is een genius als het draait om offense, dus het échte potentieel van Stafford ontplooien in Los Angeles is de reële verwachting voor de Rams.

Stafford kan eindelijk de vraag beantwoorden waar iedereen zich al jaren op kapot staart: is Stafford een top-QB die achteruit gehouden werd door de zielige Lions of heeft hij niet het talent om een team naar het dromenland te leiden? Als ergens de Lions in de weegschaal gaan, ben ik alvast geneigd om te kiezen voor wat er in de andere schaal ligt. Wat dat ook moge zijn.

Ondanks alle perikelen om al het geld dat geïnvesteerd werd in de toppers, konden de Rams alsnog Leonard Floyd aan boord houden. De keuze voor Floyd en niét voor John Johnson (vertrokken naar de Browns) was voor velen een verrassing, omdat Floyd ook een product is van spelen naar monster Aaron Donald. De Rams goochelden stevig met cijfertjes om alles onder de cap te krijgen, en dat lukte ook. Stevig goochelen zal er ook moeten gedaan worden bij de kinés, want ene DeSean Jackson arriveerde in LA. Een gigantisch wapen in de diepte in zijn betere dagen, maar die lijken door blessures en ouderdom ver weg.

NFL DRAFT

De Rams en de draft zijn gewoon geen goede vrienden. Sinds McVay vier jaar geleden arriveerde, kozen de Rams nog nooit in de eerste ronde. Dat hoefde eigenlijk ook niet, want McVay vond onder anderen Cooper Kupp, John Johnson, Cam Akers, Gerald Everrett in de latere ronden. Ook nu kozen ze in LA weer voor projectjes, met Tutu Atwell als voornaamste uitschieter. Hij is van beperkte gestalte, maar eens hij de bal in handen heeft… Dan heeft de verdediging een probleem met zijn snelheid en kwieke voetjes. McVay probeert hem intussen ook uit als punt returner.

OFFENSE

Hierboven heb ik natuurlijk al een stuk kruit verschoten: Stafford is de nieuwe quarterback en met Jackson en Atwell haalde men twee nieuwe wapens met stevige snelheid. Dat ontbrak nog in het systeem van McVay, zo’n echte speedster. Cupp en Robert Woods toonden zich al jaren een complementair duo, maar echte afterburners hebben ze niet.

De pijnlijkste blessure viel wellicht ook in LA: running back Cam Akers leek klaar om zijn uitstekende rookie seizoen op te volgen als echte RB1, maar hij blesseerde zich en is out voor gans het seizoen. De Rams bleven niet bij de pakken zitten en haalden Sony Michel als vervanger. Darrell Henderson is een degelijke RB2 en complementair met de nieuwe starter.

DEFENSE

Met Aaron Donald hebben de Rams misschien wel de allerbeste speler in de NFL, als je de waarde van de quarterback gelijk trekt met elke andere positie. Donald is zo dominant dat hij elk jaar een zekerheid is voor top drie in de Defensive Player of the Year award. Leonard Floyd en Dante Fowler zijn tientallen miljoenen rijker omdat ze naast hem kunnen spelen terwijl Donald drie spelers opeet en toch nog tot bij de QB geraakt. Elk team dat tegen de Rams speelt, begint zijn team meeting met: “Hoe stoppen we Aaron Donald?” Het antwoord? Niet.

Jalen Ramsey roept en schreeuwt tegen alles en iedereen. Op en naast het veld. Maar het is vooral één van de beste lockdown cornerbacks in een tijdperk waarin dit nog maar zelden mogelijk is. Dankzij alle regeltjes in het voordeel van de aanval zou Ramsey in het nadeel zijn, maar daar merk je erg weinig van. Als hij een keertje aan het kortste eind trekt, is dat nieuws. Dat op zich spreekt voor zijn excéllence.

Voor John Johnson zocht m’n geen vervanging. Ook de rest van de defense is niet echt om wild van te worden. Een vermelding waard is Taylor Rapp, één van de betere jonge safeties vorig jaar.

CONCLUSIE

De Los Angeles Rams hebben een gokje gewaagd door veel in te zetten op Matthew Stafford. Een berekende gok, dat wel. Maar als dit niet goed uitdraait en Stafford kan niet veel beter doen dan Goff, dan gaat men in L.A. toch stevig vloeken. De vele goochelwerken met de salary cap zorgen ervoor dat de Rams erg top heavy zijn; de dure vogels zijn ook echt kanjers. De rest van het roster is eigenlijk middelmatig. De coaching en de kwaliteit van die kanjers verdoezelen natuurlijk veel, zo niet alles. De Rams hebben met de trade van Stafford meteen ook een excuus weggevaagd waarom het niét zo lukken. Namelijk Jared Goff.

Voorspelling: 13-4

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: C. Morgan Engel/USA TODAY Sports

NFL 32-in-32 | Indianapolis Colts: te vroeg voor een Super Bowl run

Luuk Dokter
-
0
NFL 32-in-32 | Indianapolis Colts: te vroeg voor een Super Bowl run

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. In deel 24 het team dat dichtbij is, maar waar de Super Bowl run nog te vroeg komt: de Indianapolis Colts.

De Indianapolis Colts zijn toe aan hun vierde quarterback in vier jaar tijd. Een mooie uitdaging voor quarterbackfluisteraar Frank Reich, maar de vraag is of zijn nieuwste project er eentje voor de lange termijn is. Na het pensioen van Philip Rivers kreeg Carson Wentz namelijk the keys to the kingdom. Sinds een All-Pro performance in 2017 – onder Frank Reich – domineren blessures echter zijn carrière. Bij het Colts ownership, general manager Chris Ballard en Reich leeft na de play-offnederlaag tegen Buffalo het besef dat meedoen om de Super Bowl binnen handbereik is. Een goede quarterback is daarvoor echter wel een vereiste; net als een sterk offseason.

FREE AGENCY

Naast de trade voor Carson Wentz stond de free agency periode van de Indianapolis Colts vooral in het teken van spelersbehoud. In het kader van consistentie en continuïteit is dat over het algemeen een goede zet. Zeker als je voorafgaand aan free agency in de cap space top vier staat. In de aanval werden de contracten van onder andere Marlon Mack, T.Y. Hilton, Braden Smith, Mo-Alie Cox en Zach Pascal verlengd. De terugkeer van Hilton betekent dat de Colts hun WR1 van de afgelopen jaren behouden. Doordat ook Pascal bijtekende en Michael Pittman Jr. nog steeds aanwezig is, blijven de beste drie targets in Indianapolis. De effectiviteit van Hilton is de laatste jaren door blessures wel afgenomen, maar het eenjarige contract van 8 miljoen dollar doet de Colts weinig pijn. Met het behouden van Marlon Mack houdt Indy een diverse en gevaarlijke running back groep.

Verdedigend zorgde Indianapolis ervoor dat onder andere Darius Leonard, Xavier Rhodes, Al-Quadin Muhammad en T.J. Carrie op de loonlijst blijven. De terugkeer van Rhodes – de beste Colts cornerback in 2020 – is essentieel in een defense waar pass rusher nog steeds een need is en waar de linebacker depth te wensen overlaat.

De voornaamste nieuwe aanwinsten in free agency waren back-up quarterback Brett Hundley, linebacker Isaac Rochell en left tackle Eric Fisher. De komst van Fisher helpt de O-line; Ondanks dat hij nog steeds herstellende is van een blessure is de komst van Fisher belangrijk voor de Colts. Zeker nu Sam Tevi het seizoen zal missen door een gescheurde voorste kruisband. Noemenswaardige uitgaande spelers zijn back-up quarterback Jacoby Brissett, startende quarterback Philip Rivers, linebacker Justin Houston en defensive end Denico Autry. De quarterback room is daarmee compleet veranderd ten opzichte van vorig seizoen. Het vertrek van Houston en Autry werd gedeeltelijk opgevangen in de draft.

NFL DRAFT

Kwity Paye, de defensive end van Michigan, is de man die het vertrek van Houston en Autry moet opvangen. De twee waren goed voor ruim 15 sacks en daarmee laten ze een gapend gat achter in de defense. Paye had in zijn tijd bij Michigan slechts 11,5 sacks en dat is een punt van zorg. Echter, de keuze voor hem met de eerste ronde pick onderstreept de focus van GM Ballard op de trenches. Er was wellicht een vergelijkbare need op de tackle positie, maar dat liet Indy aan zich voorbijgaan. Gezien de blessures op de O-line kan dat op de korte termijn een dure beslissing blijken.

In de tweede ronde kozen de Indianapolis Colts wederom een defensive end. Ditmaal was het Dayo Odeyingbo (Vanderbilt). Ook hij moet bijdragen aan het opvullen van het gat dat Autry en Houston achterlieten. Door deze beslissing werd de O-line wederom niet geadresseerd. In ronde drie hadden de Colts geen picks, maar in de vierde ronde kozen ze tight end Kylen Granson (SMU). Na het vertrek van Trey Burton had die positie meer diepte nodig.

Met de laatste vier picks lag de focus op de offense, maar de eerste van de vier was nog wel een toevoeging aan de defense. Safety Shawn Davis (Florida) is een diepte-investering. In de zesde ronde werd quarterback Sam Ehlinger (Texas) opgepikt om mee te dingen naar de QB3-plek – tot zijn blessure – en wide receiver Mike Strachan (Charleston) moet een flinke sprong maken van zijn Division-II college naar de NFL. Met de allerlaatste pick werd eindelijk de O-line versterkt. Met Carson Wentz under center is het verrassend dat deze keuze niet eerder kwam. Het aantrekken van Will Fries (Penn State) brengt echter de nodige strijd en diepte op de positie.

OFFENSE

Met de vierde quarterback in vier jaar tijd hoopt Ballard de positie eindelijk duurzaam ingevuld te hebben. Het herenigen van Wentz met Reich lijkt een goede zet, maar sinds zijn All-Pro seizoen is de carrière van Wentz met vragen omgeven. De Colts denken dat zij Wentz wel aan de praten krijgen, omdat zij hem betere bescherming kunnen bieden dan de Eagles deden. In Philadelphia had hij een gebrek aan solide offensive linemen en targets. Beide zijn van een hoger niveau in Indianapolis, maar de vraag blijft of het voldoende zal zijn. De vraag is overigens ook wanneer Wentz under center verschijnt. In het offseason liep hij namelijk een voetblessure op.

In 2020 was Philip Rivers succesvol omdat de O-line zo sterk was. Komend seizoen zal die linie degelijk zijn, maar niet zo goed als vorig jaar. Een bijkomend geluk is de groep running backs. Met Jonathan Taylor, Nyheim Hines en Marlon Mack moet iedere defense constant de running game in de gaten houden. In de O-line ligt in principe een grote rol voor tackle Eric Fisher, maar hij liep dezelfde blessure op als Wentz en zal daarom niet direct starten. Lineman Sam Tevi liep in het preseason een blessure op. Ondanks dat hij niet werd gezien als een starter is dit toch een aderlating voor de O-line als het om depth gaat.

Qua targets zijn de Indianapolis Colts wat dunnetjes bezet. T.Y. Hilton tekende natuurlijk bij, maar zijn laatste Pro Bowl was in 2017. Dat betekent dat tweedejaars Michael Pittman de rol van WR1 moet grijpen. In 2020 speelde hij een sterke wedstrijd tegen Tennessee, maar zijn consistentie moet omhoog als hij de top dog wil zijn. Op de tight end positie heeft Wentz veteranen Jack Doyle en Mo-Alie Cox. In de draft werd Kylen Granson aan die positiegroep toegevoegd. Wentz en Reich zijn dol op tight ends dus zij kunnen rekenen op veel targets.

DEFENSE

Met het vertrek van Autry en Houston en het gebrek aan pressure op Josh Allen in de play-offs was het draften van twee defensive ends in de eerste twee rondes geen grote verrassing. De meeste druk kwam van All-Pro defensive tackle DeForest Buckner. Hij was goed voor 26 quarterback hits; meer dan twee keer zo veel dan Autry en Houston. Paye en Odeyingbo zijn dus welkome aanvullingen in de Colts defense. Laatstgenoemde zal wat langer de tijd nodig hebben dan Paye, want hij herstelde recentelijk van een gescheurde achilles. Het contract van Al-Quadin Muhammad werd verlengd voor de nodige ervaring op DE.

Qua defensive ends veranderde er dus best wat in Indy, maar gelukkig bleef één van de voornaamste posities hetzelfde. Defensive coordinator Matt Eberflus keert namelijk terug in 2021. Even zo belangrijk was het waarborgen van de kwaliteit in de linebackergroep. Dit werd gedaan met het verlengen van Darius Leonard. Hij had zijn derde All-Pro seizoen op rij en is de man waar de hele Colts defense om draait. Daarom kreeg hij ook een monstercontract: 98,5 miljoen dollar over vijf jaar.

De secondary is over het algemeen vrij solide. Kenny Moore II geldt als één van de betere nickel cornerbacks in de NFL en veteraan Xavier Rhodes tekende bij na een sterk 2020. Rock Ya-Sin blijft in potentie een goede cornerback, maar hij weet altijd veel penalty’s te veroorzaken. Qua safeties zit het ook goed, maar het lijkt erop dat de Colts de druk op Khari Willis een beetje willen opvoeren. Julian Blackmon is een gevestigde naam, maar Shawn Davis werd gedraft om Willis te pushen.

CONCLUSIE

Het lijkt erop dat de Colts onder Ballard en Reich de goede kant op gaan. De pijn van het vertrek van Luck is twee jaar later omgeslagen in een serieuze window. Veel is afhankelijk van de ontwikkeling van Carson Wentz, maar toch ziet het er goed uit voor Indianapolis. Zelfs zonder Wentz in de eerste wedstrijden zou de quarterback van dat moment potten moeten kunnen breken. De O-line is solide, de targets zijn geschikt en de coaching van Reich is exceptioneel. Jonathan Taylor zal in 2021 de lijn van 2020 doortrekken en met Hines en Mack achter de hand hoeft hij niet steeds het veld op.

De jeugdigheid in de defense – met name de edge rushers – en de onzekerheid rondom Wentz zorgen er echter voor dat de Super Bowl dit seizoen nog te hoog gegrepen is. De play-offs zijn zonder meer binnen bereik, maar dit jaar dient er vooral toe om uit te vogelen welke cruciale stukken nog ontbreken voor een Super Bowl run.

Voorspelling: 10-7

FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we – indien mogelijk – bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Indianapolis Colts: Bertram Heemink.

“Voor het vierde jaar op rij starten de Indianapolis Colts met een nieuwe quarterback under center. De vraag is: krijgen we de Carson Wentz te zien van 2017-2019? Of die van 2020? Het jaar waarin hij in niets meer leek op de MVP kaliber speler uit het begin van zijn carrière. Voordeel: tijdens de eerste, meest succesvolle jaren van Wentz was huidige head coach Frank Reich zijn offensive coordinator. Reich heeft bewezen het optimale uit de hem beschikbare quarterbacks te kunnen halen. De verwachting is dat hem dit met Wentz weer gaat lukken.”

“Met Chris Ballard hebben de Colts een top GM in huis, die een jong en talentvol roster heeft samengesteld. Twee van de grootste deals tijdens het offseason werden door de Colts gedaan met de verlenging van RT Braden Smith en linebacker Darius Leonard. Echter op een aantal posities zijn er vraagtekens.”

“Aan de offensieve kant zal dus veel afhangen van Wentz. Daarnaast is left tackle Anthony Castonzo vervangen door Eric Fisher, die door een achillespeesblessure de eerste wedstrijden van het seizoen moet missen. Komt Fisher terug op het niveau dat we bij de Chiefs van hem hebben gezien? Dan kan de O-line van de Colts weer domineren.”

“De defense van de Colts miste de afgelopen jaren vooral een sterke pass rush. Met het draften van Kwity Paye en Dayo Odeyingbo hopen de Colts de dagen van Mathis en Freeney te doen herleven. Het enthousiasme rond beide mannen is groot in het Colts kamp, maar ze moeten zich eerst nog maar bewijzen.”

“Met het grote arsenaal aan jong talent komt de doorbraak richting Super Bowl steeds dichterbij. Ik verwacht dat er nog één jaar van ontwikkeling nodig is om het championship window te bereiken. Vanaf een roze wolk gaat deze ontwikkeling zo snel dat het dit jaar al gaat leiden tot een diepe play-off run, maar er zijn wat mij betreft te veel vraagtekens en blessures op key posities. Ik voorspel daarom voor 2021-2022 een 10-7 seizoen met vroege uitschakeling in de playoffs.”

Voorspelling: 10-7

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Justin Casterline/Getty Images

NFL 32-in-32 | Pittsburgh Steelers: het laatste kunstje van Big Ben?

Laurens Van Heuverswijn
-
0
NFL 32-in-32 | Pittsburgh Steelers: het laatste kunstje van Big Ben?

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. In deel 23 het team dat met Big Ben Roethlisberger en een ijzersterke defense het postseason weer wil bereiken: de Pittsburgh Steelers.

De Steelers gingen dit offseason in met enkele muizenissen na de vernedering tegen de Browns. Wat was er mis met quarterback Ben Roethlisberger en zijn favoriete target JuJu? De ervaren offensive line werd in stukken gekapt en Bud Dupree moest weg door een nijpende salary cap situatie. Het leek moeilijk om hun uitstekende begin van 2020 voort te kunnen zetten in 2021, maar uiteindelijk slaagde Pittsburgh erin om de meeste kanjers aan boord te houden en zich te versterken in de draft.

FREE AGENCY

Het voornaamste wapenfeit in free agency van de Pittsburgh Steelers staat op zondagen niet tussen de lijnen. De offensive coordinator werd namelijk vervangen. De welluidende Matt Canada werd aangetrokken als vervanger van Randy Fichtner. Canada heeft meteen werk te doen: de volledige offensive line die aanwezig was bij de seizoensopener van vorig seizoen is verdwenen. Gelukkig kreeg hij met Trai Turner wel een stevige guard met ervaring erbij.

Door de capproblemen moesten de Pittsburgh Steelers Bud Dupree laten gaan. Mike Hilton en James Conner, na een minder 2020, werden vrijgegeven. Door diezelfde capproblemen leek ook JuJu Schmith-Schuster op weg naar de uitgang, maar hij koos uiteindelijk voor een nieuw verblijf in Pittsburgh.

NFL DRAFT

Ondanks het feit dat de Steelers het seizoen openden met elf overwinningen op rij was het duidelijk dat vooral de offense versterking kon gebruiken. De running game was te voorspelbaar en te afwezig, waardoor het postseason al snel voorbij was voor de Steelers. De eerste ronde-pick werd dan ook gebruikt om een running back te halen: Najee Harris van Alabama is een stevige aanwinst op dat vlak. In het preseason oogde hij alvast uitstekend.

Net als die pick uit de tweede ronde overigens, Pat Freiermuth. De tight end uit Penn State zal het starter Eric Ebron moeilijk maken voor zijn plaatsje, zeker omdat Freiermuth in de running game een betere blocker is dan Ebron. De picks in de derde en vierde ronde werden voornamelijk gespendeerd aan het aanvullen van de gedecimeerde O-line. Guard Kendrick Green en tackle Dan Moore Jr. vergroten de diepte. Verder koos men in de vierde ronde ook nog voor Linebacker Buddy Johnson. Devin Bush is nog herstellende en Vince Williams wordt een dagje ouder dus Johnson is een welkome aanvulling.

Van de laatste vier picks werden er drie gebruikt om de defensieve diepte te vergroten. Met de allerlaatste pick werd een punter binnengehaald. De defensieve aanwinsten zijn Isaiahh Loudermilk (DE), Quincy Roche (OLB) en Tre Norwood. Roche kan dienen als special teams speler en voor Norwood is het vooral zaak om zich op het roster of de practice squad te knokken. Loudermilk is echter een ander verhaal. Het was de Steelers een toekomstige vierde ronde pick waard om hem in de vijfde ronde op te pikken. Hij is groot en kende een flinke productie in college, maar er bestaan vraagtekens over zijn pass rush kwaliteiten.

NFL 32-in-32: Pittsburgh Steelers 2021 preview

OFFENSE

Van de top vijf naar de bodem vijf: de O-line kreeg een stevige spoeling door de capproblemen van de Steelers. Center Maurkice Pouncey, right tackle Alejandro Villanueva en guard David DeCastro: ze zijn alle drie weg en echte vervangers op hetzelfde niveau zijn er behalve Trai Turner niet gekomen. Aangezien de gezondheid van Ben Roethlisberger altijd een probleem is, moet het team hier hopen op een betere situatie op het veld dan op papier.

De wapens voor Ben, die er nog een jaartje bijdoet, zijn niet min. JuJu Smith-Schuster, Diontae Johnson, Chase Claypool, James Washington en Ray-Ray McCloud zijn wellicht de vijf receivers, terwijl met Eric Ebron en Pat Freiermuth twee goede tight ends klaarstaan. De running game kreeg met Najee Harris ook een upgrade. Achter hem vechten Benny Snell Jr, Anthony McFarland, Derek Watt en Kalen Ballage voor een roster spot. James Conner werd na een moeilijk seizoen verscheept naar Arizona.

DEFENSE

De defensive line van de Pittsburgh Steelers behoort ook na het verlies van Bud Dupree tot één van de beteren in de NFL. T.J. Watt is één van de top tien spelers in de league, terwijl Cameron Heyward en nieuwkomer Melvin Ingram ervaring met productie combineren. De Steel Curtain helemaal terug in het leven roepen, is misschien wat vroeg, maar dit team won vorig jaar véél wedstrijden op basis van de verdediging.

Een QB die schrikt van Watt in zijn gezicht en de bal maar snel diep gooit, komt tot de vaststelling dat er met safety Minkah Fitzpatrick één van de beste ball hawks in de league op de loer ligt. Cornerback Mike Hilton is naast Dupree de enige echt belangrijke vertrekker hier. Devin Bush Jr kende in 2020 het jaar van de doorbraak als linebacker, maar raakte richting het einde geblesseerd. Dat bleek een belangrijke aderlating, want hij lijkt het kloppende hart van deze defense.

De verdediging blijft een solide mix van jonge en sterke spelers met ervaring op alle niveau’s. Daarmee doet een NFL-team in principe altijd mee om de play-offs.

CONCLUSIE

De Pittsburgh Steelers konden ondanks alle perikelen met hun salary cap toch de meeste van hun toppers behouden. Dit team was vorig jaar goed voor een reeks van elf overwinningen op rij, maar eindigde met een crash in de play-offs. De running game was toen een gigantisch manco, maar dat werd aangepakt in de draft. Alle pijlen lijken dus in de goeie richting te wijzen, maar er zijn toch wat onzekerheden. De offensive line is een vraagteken en degene die zij moeten beschermen, Roethlisberger, puurt er andermaal een jaartje uit. De vraag is of hij zichzelf voldoende op niveau kan houden om dit team naar de play-offs te sturen. Als hij geblesseerd raakt of Vadertje Tijd komt aankloppen, is er geen waardig alternatief.

Voorspelling: 10-7

FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we – indien mogelijk – bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Pittsburgh Steelers: Erik Mendel.

“Na de ongekende 11-0 start van vorig jaar zakten de Steelers ver weg. Er werd maar één van de laatste vijf wedstrijden in het reguliere seizoen gewonnen. In de playoffs was het vervolgens snel klaar. Met name het gebrek aan een run game en de ouder wordende Big Ben braken de Steelers op. De play-offs werden bereikt, maar daar was de divisiegenoot uit Cleveland het eindstation in de wildcard ronde.”

“In het off-season werd duidelijk dat Big Ben er nog een jaar aan vast plakt en dat de running game versterking krijgt met eerste ronde keuze Najee Harris. De O-line blijft daarentegen een vraagteken na het vertrek van Villanueva en het pensioen van Pouncey. De startende wide receivers zijn dezelfde als vorig jaar en zijn net als voorgaande jaren niet het probleem. Hier heeft Pittsburgh altijd wel talent lopen. Tight end is een iets minder dik bezette positie. Hier strijden de wisselvallige Eric Ebron en rookie Pat Freiermuth om de snaps.”

“De defense is ook dit jaar weer elite en moet het verschil gaan maken. Met het aantrekken van Melvin Ingram van de Chargers is het vertrek van Bud Dupree naar de Titans goed opgevangen. Verder zijn de belangrijke spelers gebleven.”

“Ondanks de sterke defense gaat Pittsburgh waarschijnlijk een moeilijk jaar tegemoet. Dat komt met name doordat ze het zwaarste speelschema hebben en door de vraagtekens op de O-line. Het halen van de play-offs is gezien het schedule en de sterkte van de divisie naar mijn mening erg lastig. Het vertrouwen in coach Tomlin om wederom een non-losing season neer te zetten is er echter wel.”

Voorspelling: 9-8

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Justin K. Aller/Getty Images

NFL 32-in-32 | Seattle Seahawks: Russell Wilson weer op titeljacht

Toon Aerts
-
0
NFL 32-in-32 | Seattle Seahawks: Russell Wilson weer op titeljacht

Het NFL-seizoen komt er langzaam aan en om jou als volger van SportAmerika optimaal voor te bereiden op het nieuwe seizoen, nemen we in de 32-in-32 reeks elk team onder de loep! Van de nieuwkomers, tot de jonge ‘draftees’ en de nieuwe stand van zaken op de ‘depth chart’: alles komt aan bod. In deel 22 het team dat opnieuw zal vallen en staan bij de prestaties van Russell Wilson: de Seattle Seahawks.

Het was een woelige winter in Seattle. Na de pijnlijke en vroege uitschakeling in de play-offs, kwamen er steeds meer geruchten dat de ster van het team – Russell Wilson – ongelukkig zou zijn met de gang van zaken. Het ging zelfs zo ver dat Wilson weg zou willen uit Seattle en de Chicago Bears een potentiële bestemming zouden zijn. Even leek het er ook op alsof de ervaren head coach Pete Carroll plaats moest maken om Wilson aan boord te houden. De storm ging echter liggen en uiteindelijk gaan Wilson en Carroll opnieuw samen op zoek naar een tweede Super Bowl.

FREE AGENCY

De grootste bron van ontevredenheid bij Wilson was het gebrek aan bescherming in 2020. Vaak moest Russ lopen voor zijn leven omdat de O-line in elkaar stortte. Die O-line moest dus wel aangepakt worden tijdens het off-season. De Seahawks kwamen uit bij guard Gabe Jackson die overkwam via een trade met de Oakland Raiders. De verdediging moest ook grondig herschikt worden. Die was namelijk behoorlijk rampzalig, vooral in het eerste deel van vorig seizoen. Cornerback Ahkello Witherspoon kwam ter vervanging van de vertrokken Shaq Griffin. Dat is niet meteen een upgrade, maar wel een fors goedkopere optie.

Elders in de verdediging ging de aandacht vooral naar de D-line met de komst van DT Al Woods – het is al zijn derde passage in Seattle – en DE Kerry Hyder. Ook voormalig All-Pro Aldon Smith tekende een contract, maar moest in augustus alweer zijn biezen pakken. Aanvallend werd het pensioen van tight end Greg Olsen opgevangen met het aantrekken van Gerald Everett. De Seahawks besteedden voorts veel middelen aan het verlengen van enkele sleutelspelers. Carlos Dunlap, die vorig jaar de onbestaande pass rush nieuw leven inblies, tekende bij. Ook nose tackle Poona Ford wilde blijven en running back Chris Carson tekende een tweejarige deal. De belangrijkste contractverlenging was echter weggelegd voor safety Jamal Adams. De Second-Team All-Pro van 2020 tekende een contract voor vier seizoenen ter waarde van 70 miljoen dollar. Hij werd daarmee de bestbetaalde safety in de NFL.

NFL DRAFT

Over de draft van de Seahawks kunnen we kort zijn. Er waren namelijk niet veel picks te besteden in Seattle. Met name de trade voor Jamal Adams liet de Seahawks zonder picks in de eerste en derde ronde. Uiteindelijk moesten de Seahawks genoegen nemen met amper drie picks in de 2021 NFL Draft.

In de tweede ronde kozen de Seahawks voor wide receiver D’Wayne Eskridge uit Western Michigan. Eskridge is met zijn 24 jaar wat aan de oudere kant, maar met zijn snelheid geloven de Seahawks rotsvast in zijn potentieel. In de vierde ronde werd cornerback Tre Brown uit Oklahoma gekozen. Brown is niet de grootste, maar in Seattle denken ze dat ze de nieuwe D.J. Reed te pakken hebben. De derde en laatste keuze van de Seahawks was tackle Stone Forsythe uit Florida.

NFL 32-in-32: Seattle Seahawks 2021 preview

OFFENSE

De Seahawks-offense was bij momenten spectaculair vorig seizoen. Zeker tijdens het eerste deel van het seizoen vonden de tegenstanders geen antwoorden op het vuurwerk van Russell Wilson en zijn tweekoppige monster Tyler Lockett en DK Metcalf. Dit levensgevaarlijke trio keert terug en zal hulp krijgen van rookie D’Wayne Eskridge vanuit de slot. Ook de nieuwe tight end Gerald Everett geeft Wilson extra mogelijkheden om de bal bij kwijt te kunnen.

Dat was in de tweede helft van vorig seizoen namelijk een probleem. Teams wisten dat, indien ze Metcalf en Lockett uit de wedstrijd konden houden, Wilson nog weinig andere opties over had om schade aan te richten. Vooral Metcalf hoopt dat hij het door deze bliksemafleiders nog beter kan doen dan zijn break-out season van 2020. In het backfield keert Chris Carson terug. Carson kende een terugval tegenover 2019, maar is nog steeds een betrouwbare running back die de druk wat kan wegnemen van alleskunner Russell Wilson.

De O-line moet ook de druk weghouden bij Wilson. Ondanks de grieven van de quarterback, deed de linie het toch zo slecht nog niet in 2020. Volgens PFF waren ze de 14e O-line in de NFL; een middenmoter dus. Met de toevoeging van Gabe Jackson op right guard moet het nog beter kunnen in 2021. De rest van de groep is hetzelfde gebleven; met left tackle Duane Brown nog steeds als voortrekker. Hij lijkt elk seizoen nog beter te worden. Hij zal alleszins de koning van de regelmaat moeten blijven, want de druk van de top-defensies in de NFC West die de Hawks gaan ervaren, zal niet gering zijn.

DEFENSE

Verdedigend was het niet best in Seattle vorig seizoen. Zeker de pass defense was in het eerste deel van 2020 dramatisch. De Seahawks leken een recordaantal yards te zullen gaan opgeven, tot ze er eindelijk in sloegen om, mede met de komst van Carlos Dunlap, het roer om te gooien. Dunlap gaf de pass rush een boost en die ommekeer zou zich in 2021 moeten doorzetten. Achter de D-line kunnen de Seahawks nog steeds rekenen op de voortreffelijke Bobby Wagner. Na 2020 mocht hij zich al voor de zesde keer een First-Team All-Pro noemen. Naast hem zullen we dit seizoen geen K.J. Wright meer zien. Wrights contract werd niet verlengd en hij is nog steeds een vrije speler. De Seahawks zetten vol in op home-grown talent Jordyn Brooks. De 27ste pick uit 2020 mag in zijn tweede seizoen laten zien dat dat vertrouwen gegrond is.

De secondary is ondanks de aanwezigheid van Jamal Adams een vraagteken in Seattle. Dat komt voornamelijk door de verandering op cornerback. Shaq Griffin en Quinton Dunbar zijn er niet meer bij en dus krijgen we dit seizoen twee nieuwe starters op de corners. Ahkello Witherspoon kwam erbij en D.J. Reed mag na zijn succesvolle vervanging van de geblesseerde Dunbar vorig seizoen nu echt als volwaardige starter het seizoen aanvatten. Er zijn echter twijfels over dit duo. Op papier is de kwaliteit van de corners alvast verminderd tegenover 2020; die pass defense was al geen groot succes. Gelukkig kunnen de Seahawks op safety rekenen op twee echte zekerheden. Jamal Adams en Quandre Diggs zijn toppers op hun positie.

CONCLUSIE

De Seahawks komen met een aantal twijfels aan de start van het nieuwe seizoen. De ontevredenheid van Russell Wilson heeft voor stress gezorgd in de front office en verdedigend lijkt er aan kwaliteit ingeboet. Toch staat er nog steeds een solide roster en zijn er aanvallend wat meer keuzemogelijkheden voor Russell Wilson. Het ontbreekt de Seahawks echter aan diepte op meerdere posities. Uiteindelijk zal het team gaan waar Russell Wilson gaat. Als Russ opnieuw gaat koken, zullen de wins volgen. De geschiedenis leert ons dat de kans op een zwak seizoen van Wilson klein is. Daarom zullen de Seahawks opnieuw meedoen voor de prijzen, ook al is de concurrentie in de NFC West moordend. De divisietitel wordt een dubbeltje op zijn kant, maar onmogelijk is het allerminst; ondanks de twijfels.

Voorspelling: 10 – 7

FANZONE

In de SportAmerika NFL 32-in-32 reeks laten we – indien mogelijk – bij ieder team een fan aan het woord om hun licht op het aankomende seizoen te laten schijnen. Voor de Seattle Seahawks: Sander Smeets.

“Sinds Russell Wilson in 2012 werd gedraft door de Seahawks, hebben de Seahawks elk jaar een winning record gehad. Op 2017 na hebben ze elke keer de play-offs gehaald, maar dat ene jaar was Wilson niet 100%. De afgelopen maanden was er nog een klein drama dat Wilson wellicht weg wilde, maar dat werd allemaal een stuk minder groot dan in Green Bay. De verwachtingen voor de Seahawks onder Wilson zijn elk jaar hoog, aangezien hij al een Super Bowl wist te winnen en er nog één verloor, maar daar wil ik het niet over hebben. Zeker de laatste jaren komen ze elke keer tekort om serieus mee te doen voor de Lombardi Trophy. Vorig jaar was de defense belabberd en stortte de fenomenaal begonnen “Let Russel Cook”-show na zeven wedstrijden helemaal in toen teams doorhadden dat de offense weinig kon als de diepe passes werden voorkomen.”

“De belangrijkste wijziging dit jaar is dat Shane Waldron is binnengehaald als offensive coördinator, de voormalig passing game coordinator van de LA Rams. Onder Waldron is de hoop dat de aanval van Seattle minder voorspelbaar wordt, meer divers en zo de krachten van spelers als Wilson en rising star DK Metcalf beter uit de verf komen. Een groot vraagteken is de offensive line, waarbij beste speler LT Duane Brown momenteel wegblijft, omdat hij een nieuw contract wil.”

“Aan de defensieve kant is de deal van vier jaar en 70 miljoen dollar voor Jamal Adams de belangrijkste stap. Adams werd voor twee first rounders gehaald van de Jets en was direct een centrale speler voor de Seahawks. Hij speelt als een zeer diverse safety, die ook wordt ingezet als pass rusher. Hij wilde eigenlijk meer geld, maar besloot uiteindelijk te tekenen onder druk van zijn moeder. Vorig jaar was Seattle een van de slechtste passing defenses in de NFL, maar werd steeds beter naar het einde van het jaar. Er zijn geen spelers gehaald die daar veel verschil lijken te maken, maar Pete Caroll staat erom bekend spelers te kunnen ontwikkelen. Ik heb dus enige hoop dat de defense de groei zal doorzetten, maar verwacht niet dat er opeens een top 10 defense staat.”

“Dan blijft de druk dus behoorlijk op Russel Wilson staan om de Seahawks overeind te houden. Een taak die hij goed aan kan, maar dit jaar is de uitdaging groot. De NFC West is bijzonder sterk, met Arizona die stappen maakt, de Rams die een QB upgrade hebben in Stafford en 49ers die als ze gezond blijven een zeer sterk team hebben. Zelf verwacht ik dat de NFC West dit jaar zo sterk is, dat het voor alle NFC West teams moeilijk wordt om mee te doen voor de Super Bowl. Zes wedstrijden tegen deze tegenstanders is andere koek dan de zes wedstrijden die bijvoorbeeld Tampa Bay speelt tegen de Falcons, Saints en Panthers.”

“Veel mensen verwachten daarom dit jaar minder van Seattle, maar onder Wilson was het slechtste seizoen ooit 9-7. Ik verwacht daarom uiteindelijk dat de Seahawks ook dit jaar weer de play-offs halen. Het zullen ongetwijfeld weer veel wedstrijden worden die slecht voor je hart zijn, waarin de laatste minuten beslissend worden. Juist die wedstrijden weet Seattle echter vaak te winnen. De Super Bowl lijkt me te hoog gegrepen, maar uiteraard is niets onmogelijk. “Why not us?” was niet voor niets de slogan in het jaar dat Seattle de Super Bowl won.”

Lees hier alle artikelen in de NFL 32-in-32 reeks voor het aankomende seizoen!

Coverfoto: Ted S. Warren/AP File

Wat gaat er dit jaar mis bij de Padres?

Sander Grasman
-
0
Wat gaat er dit jaar mis bij de Padres?

Na een sterk 2020 en een bloedhete winter leken de San Diego Padres zich dit jaar definitief als gevaarlijke uitdager van de Los Angeles Dodgers op te werpen. Met Yu Darvish, Blake Snell en Joe Musgrove kreeg de rotatie een injectie waar Barry Bonds zelfs van zou dromen en aan slag beschikt de organisatie met Manny Machado en Fernando Tatis Jr. over twee MVP-kandidaten. Hoe kan het dan dat de ploeg zo’n veertig wedstrijden voor het einde van het reguliere seizoen een straatlengte achter de Dodgers en San Francisco Giants staat en men op dit moment de tweede Wild Card zelfs aan de Cincinnati Reds moet laten?

BLESSURES

Al in de voorbereiding zagen we wonderkind Tatis in het slagperk naar de grond gaan met een schouder die ogenschijnlijk uit de kom vloog. Het zou niet de laatste keer dit seizoen zijn dat de jongeling in de lappenmand verdween. En hij is zeker niet de enige. Vooral de pitching staff van de Friars moet het ontgelden. Darvish, Dinelson Lamet, Chris Paddack, Drew Pomeranz en Matt Strahm stonden alleen al de afgelopen maand één of meerdere wedstrijden langs de kant met blessures. Toch is het te makkelijk om de problemen op blessures af te schuiven.

DODGERS

Ook de directe concurrent uit LA heeft genoeg pijntjes te verduren en staat er al met al een stuk beter voor. (Al zullen ook zij gedacht hebben in dit stadium van het seizoen voor de Giants te staan in de pikorde.) Bovendien kwam op Austin Nola na de gehele verwachte lineup van de Padres uit in ruim drie kwart van de wedstrijden. Tatis is met 97 duels na de 40 van Nola de speler met het laagste aantal achter zijn naam. Vergelijk dat eens met enkele belangrijke pionnen van de Dodgers (Mookie Betts 88, Cody Bellinger 69 en Corey Seager 61) en dan komen de slagmannen van de Padres er tot nog toe genadig vanaf.

BULLPEN

Als we dan toch bezig zijn met afstrepen van mogelijke oorzaken, dan kunnen we meteen de bullpen meepakken. Hier is natuurlijk de blessure van Pomeranz kostbaar. In de 27 wedstrijden waarin de reliever actief was, kwam hij tot een ERA+ van 219. Hij is dus 119% beter dan de gemiddelde werper als hij op de heuvel staat. Dat is moeilijk op te vangen, maar veel van zijn collega’s gooien dit jaar bovengemiddeld, met Mark Melancon (188 ERA+), Austin Adams (148), Pierce Johnson (144) en Craig Stammen (129) als belangrijkste exponenten.

VELDFOUTEN

We hebben het er in de podcast al meermaals over gehad, maar waar Tatis gemaakt lijkt om uit te blinken in het slagperk, geldt dat niet voor zijn veldspel op kortestop. Hij begon het seizoen met een groot aantal errors en heeft gedurende het jaar die lijn niet weten te doorbreken. Inmiddels is hij zelfs – ook uit voorzorg vanwege zijn aanhoudende blessureleed – naar het outfield verhuisd en daar lijkt hij beter voor de dag te komen. Dat mes snijdt voor de organisatie mogelijk aan twee kanten, want van Tommy Pham en Wil Myers viel daar verdedigend niet heel veel te verwachten.

JONG WERPTALENT

Dan hebben we nu genoeg om de hete brij heen gedraaid. De oplettende lezer zal inmiddels wel kunnen raden waar de ware schuld van het falen van de Padres dit seizoen schuilt. Er blijft immers niet veel meer over dan de startende werpers van de organisatie. Er werd zoals gezegd bijzonder veel geld geïnvesteerd in armen van buitenaf om de talentvolle, maar wisselvallige rotatie van een kwaliteitsinjectie te voorzien. Dat die investeringen hun vruchten nog niet hebben afgeworpen, is zwak uitgedrukt.

ERVAREN KRACHTEN STELLEN TELEUR

Musgrove en Cy Young-winnaars Darvish en Snell moesten de top van de rotatie gaan vormen dit jaar, waarachter Paddack, Ryan Weathers, Lamet en mogelijk MacKenzie Gore zich aan hun niveau zouden kunnen optillen en in de luwte hun potentieel waarmaken. Waar op de prestaties van de oud-Pirate, die dit jaar ook de eerste no-hitter uit de historie van de organisatie gooide, weinig valt aan te merken, blijven die van Darvish en Snell ver achter op de verwachtingen. Het kostte onlangs pitching coach Larry Rothschild de kop, maar of dat veel verschil zal maken, valt te betwijfelen.

SNELL 2021 VERBLEEKT BIJ SNELL 2018

De Japanse ace is met een ERA+ van 100 exact league average, terwijl Snell daar met 83 zelfs ver onder blijft. Ook de onderliggende statistieken schetsen een weinig rooskleurig beeld van de 28-jarige werper. In ERA (4.58), FIP (4.17) en WHIP (1.447) blijft hij ver achter op de cijfers uit zijn geweldige Cy Young-campagne in 2018. Vooral zijn controle baart zorgen. Hij gooit gemiddeld meer dan 5 keer vier wijd per negen innings. Hij kent hiermee het slechtste seizoen uit zijn carrière.

SCHERZER

Geen wonder dus dat de Padres maar wat graag Max Scherzer aan hun selectie wilden toevoegen deze zomer. De ervaren pitcher leek ook te komen, maar werd voor de grijpgrage handen van AJ Preller weggegrist door de Dodgers, die en passant ook Trea Turner in Washington oppikten. De 37-jarige righty gooide tot dusver 5 wedstrijden voor de Dodgers en liet daarin zien hoeveel hij kan toevoegen. Zijn slashline in LA is op zijn zachtst gezegd indrukwekkend: 1.55 ERA, 1.96 FIP, 0.828 WHIP en daarmee een ERA+ van 257. Het zijn statistieken waarvan Snell en co alleen maar kunnen dromen. Leg dat bijvoorbeeld naast de 3.1 innings die Jake Arrieta, de pitcher die uiteindelijk wel kwam, voor de Padres op de heuvel stond, dan vertelt dat wel het verhaal van deze tweede seizoenshelft: zeven honkslagen, een geraakt werper en vijf verdiende punten…

HOE NU VERDER?

De Padres wacht een zwaar laatste kwart van het seizoen, waarin zij onder andere uitkomen tegen de Dodgers, de Atlanta Braves en de Houston Astros. Dat en de kleine achterstand op de Reds betekent dat Fangraphs en Baseball Reference er inmiddels een hard hoofd in hebben dat de Padres het postseason bereiken en geven de club respectievelijk een 20,3% en 11,8% kans op een plek in de Wild Card Game. Dat zal niet zijn waarop AJ Preller en de Friar Faithful vooraf gehoopt zullen hebben.

Coverfoto: San Diego Padres Twitter

1...295296297...805Pagina 296 van 805

SportAmerika.nl bestaat al sinds 1 december 2010. Vanaf dat moment is deze site dé Nederlandstalige plek voor Amerikaanse sporten.

©SportAmerika 2021 | Developed by CSSdsign

Laatste nieuws

MeNU