Monday Night Football betekende een wedstrijd tussen de AFC North en de AFC South. In Indianapolis speelden de Pittsburgh Steelers namelijk tegen de Colts. Beide teams zullen met weemoed terugkijken naar de eerste elf weken van dit seizoen, maar mocht er nog enige hoop zijn op de play-offs dan moest deze wedstrijd gewonnen worden.
COLTS SLAPJES IN EERSTE HELFT
De openingsdrive begon goed voor Pittsburgh. Kenny Pickett vond met een aantal goede passes zijn receivers en hield op die manier de chains in beweging. Uiteindelijk hield de Colts-D de Steelers tot een field goal. Vanaf 45 yards maakte Matthew Wright geen fout en zette hij zijn team op voorsprong. Het duurde niet lang voor de Steelers de bal weer in bezit kregen. Twee plays na de kick-off onderschepte James Pierre een pass van Matt Ryan. Toch had het geen consequenties. De verdediging hield zich sterk en forceerde een punt.
Iets wat de Steelers-D vervolgens ook deed. Het gaf de offense een kans om de voorsprong uit te breiden. Dit deden ze door wederom een field goal te scoren. Na een razendsnelle 3-and-out kreeg Pittsburgh de bal weer in bezit. Deze keer scoorden de Steelers wel een touchdown. Een korte run van Najee Harris zorgde voor een 13-0 voorsprong. Harris zou overigens nog voor het einde van de eerste helft het veld verlaten vanwege een blessure. Na de TD lieten de Colts eindelijk een teken van leven zien. Chase McLaughlin haalde met een field goal die hatelijke 0 van het bord.
Pickett speelde een goede eerste helft. Hij was accuraat en zorgde op het veld voor constante progressie. Toch was zijn laatste pass in de eerste helft net niet goed genoeg om Pickens in de endzone te vinden. Wel scoorden de Steelers een field goal. Indianapolis zette daarna met nog 56 seconden een snelle drive weg. McLaughlin probeerde nog een 59-yard FG te scoren, maar die blokte de Steelers-D.
COLTS NEMEN DE VOORSPRONG
De Colts ontvingen de aftrap in de tweede helft en daar profiteerden ze volledig van. Indianapolis verkreeg een geweldige startpositie nadat Dallis Flowers tijdens de kick-off return de bal naar de 19-yardlijn van de Steelers rende. Zo’n twee minuten daarna was het raak. Met een 2-yard rush scoorde Jonathan Taylor de eerste touchdown van de wedstrijd voor de Colts. Vervolgens forceerde de defensie van Indy een punt.
Na de punt werd er weer een veelbelovende aanval weggezet. Toch scoorden ze geen punten. Net voor de goalline fumblede Matt Ryan na een slechte hand-off. Zo namen de Steelers de bal weer over. Ook in de tweede drive van de tweede helft scoorde Pittsburgh geen punten. De Colts sloten het derde kwart wel scorend af. Ryan gooide een mooie bal in de endzone naar Michael Pittman Jr. Zo scoorde Pittman Jr. pas zijn eerste TD van het jaar. Het gaf de Colts hun eerste voorsprong van de wedstrijd.
Ryan to Pittman Jr. ➕ the extra point gives the @Colts the lead!
Het antwoord van de Steelers kwam na vijf minuten in het vierde kwart. Benny Snell, die de geblesseerde Harris verving, liep net zoals zijn collega vanaf net buiten de endzone de bal binnen voor een touchdown. Ook de two-point conversion was succesvol. Het gaf de Steelers een 24-17 voorsprong. Na punts over en weer hadden de Colts nog genoeg tijd om de stand gelijk te trekken. Ruim vier minuten zelfs. Een aantal goede completions bracht Indianapolis al snel op de helft van Pittsburgh.
Steelers are back in the lead thanks to @benny_snell
Helaas voor de Colts bleek clock management nog een lastig onderdeel van het spelletje voor Jeff Saturday. Hij koos er telkens niet voor om een time-out te nemen. Daardoor moest de offense steeds in de hurry-up spelen. Dit leverde slordig spel op. De eerste time-out van de Colts kwam net voor een cruciale 4th down. Toen stonden er nog dertig seconden op de klok, een volle twintig seconden na de play daarvoor. Na de time-out moest Indy een 4th-and-3 goedmaken om niet te verliezen, maar de pass van Ryan kwam niet aan. Door de eerdere time-out van de Colts en het feit dat er slechts 24 seconden op de klok stonden hoefden de Steelers vervolgens een enkele keer te knielen om de overwinning veilig te stellen.
Het was wederom een week lang vol hoogte- en dieptepunten. Zo strandde de waanzinnige streak van New Jersey Devils door arbitraire dwalingen, maar behaalde Lindy Ruff wel zijn achthonderdste overwinning als head coach. Zijn de Bruins nog altijd ongenaakbaar in de Atlantic Division en zagen we een ‘Houdini act’ van Edmonton Oilers op bezoek in Madison Square Garden. En komen we superlatieven tekort voor de grootste Star in Dallas: Jason Robertson. Begin je week goed met de hoogtepunten uit de NHL.
Door Dennis Bakker en Hans Mulder
HIGH FIVE
DAVID PASTRNAK vs CAROLINA HURRICANES
De Boston Bruins zijn on-waar-schijn-lijk hot. En David Pastrnak is de heetste van allemaal. Afgelopen vrijdag namen de B’s het in eigen huis op tegen de Carolina Hurricanes. Een clash die aan het einde van de rit zomaar de Eastern Conference Final kan zijn. Daar waren de spelers nu nog niet met de gedachten. Boston wilde, na de 5-2 nederlaag in Florida, de draad weer oppakken. Een overwinning op de Canes zou de twaalfde thuiszege betekenen en dat was dan weer een nieuw record in de NHL.
Niets wees er aanvankelijk op dat dit record er ook daadwerkelijk kwam. Na een prima eerste periode zochten de bezoekende Hurricanes namelijk met een 2-0 voorsprong de kleedkamer op. Stefan Noesen opende de score en met pas zijn tweede van het seizoen verdubbelde Jesperi Kotkaniemi de marge. Geen man overboord voor de Bruins, zo bleek. David Krejci is daar teruggekeerd en niet voor niets. Met behulp van zijn landgenoot David Pastrnak repareerde Krejci de schade in de tweede en derde periode.
David Pastrnak, als aangever betrokken bij de 1-2, schoot de Bruins eigenhandig naar de overwinning. Carolina was in ondertal na een bench minor voor teveel spelers en Boston strafte dit foutje genadeloos af. Met zijn veertiende van dit seizoen (32e punt) hielp Pastrnak zijn Bruins aan een nieuw record. Nooit eerder begon een team met twaalf opeenvolgende thuiszeges aan een seizoen. De Blackhawks in 1963-1964 en de Panthers vorig jaar kwamen tot elf.
EVGENY KUZNETSOV vs CALGARY FLAMES
We stellen ons af en toe de vraag of Washington Capitals meer is dan alleen Alex Ovechkin. Op de vrijdag na Thanksgiving kwam het antwoord. Dit werd overigens gegeven door een landgenoot van The Great Eight. Met een fantastische goal tegen de Calgary Flames liet Evgeny Kuznetsov zien dat de Caps over meer smaken beschikken. Zijn treffer in de tweede periode was overigens pas zijn tweede van dit seizoen. En daar wringt waarschijnlijk ook de schoen voor dit Washington.
Eerst maar eens aandacht voor de klasse van Kuznetsov, die praktisch in zijn eentje Calgary te kijk zet. Dit was voor de 30-jarige Rus dus nog maar zijn derde van deze jaargang, terwijl hij doorgaans geen moeite heeft om (ruim) over de 20 te gaan. Natuurlijk kan Kuznetsov dit nog altijd halen, maar dan moet hij wel opschieten. Helaas voor de Capitals is Kuznetsov geen uitzondering. De ploeg had na deze wedstrijd tegen Calgary slechts één speler in de dubbele cijfers qua goals: Alex Ovechkin.
De jacht van Ovi op het record van Wayne Gretzky gaat onverminderd door. Er gaat, bij wijze van spreken, geen wedstrijd van de Capitals voorbij of Ovechkin verschijnt wel op het scoreformulier. Zo ook tegen Calgary. Met alweer zijn zesde PPG bepaalde Ovi in de derde periode de eindstand op 3-0.
Het was de eerste keer dit seizoen dat de Flames niet tot scoren kwamen, maar het was voor Ovechkin ook zijn 791e in zijn carrière. Nog 10 goals scheiden hem van Gordie Howe op de all-time topscorerslijst. Weet Ovechkin zijn huidige gemiddelde vast te houden, dan zal hij rond de jaarwisseling de 801 treffers van Mr. Hockey gaan evenaren.
JACK HUGHES vs WASHINGTON CAPITALS
Het zou in Noord-Amerika zomaar een vraag in een pubquiz kunnen worden: wie was de laatste club die New Jersey wist te verslaan voor deze aan hun 13-game winning streak begonnen? Het antwoord: de Washington Capitals. Het was zaterdag dus tijd voor revanche. Hoewel de uitslag (5-1) anders doet vermoeden, ging het bepaald niet vanzelf voor de Devils. Dat team heeft echter een surplus aan jong talent. En heeft in Jack Hughes één van de toekomstige supersterren in de NHL. Dat liet de first overall pick van 2019 ook in dit duel weer eens zien.
Broer Quinn was deze zaterdag met 2 assists belangrijk voor de Vancouver Canucks, die met 5-1 wonnen in Sin City. Met het kerstdiner in aantocht zorgde Jack er echter voor dat hij het hoogste woord mag hebben in ’t bijzijn van de familie. Twee keer verschalkte Jack Hughes goalie Charlie Lindgren op lepe wijze en halverwege de derde periode mocht hij juichen voor zijn eerste hattrick in de NHL.
Een primeur dus voor Jack Hughes, maar de winst op Washington betekende voor zijn coach een mijlpaal. Lindy Ruff is de vijfde coach in de historie die 800 wedstrijden in de NHL wint. Hij begon op 37-jarige leeftijd als coach bij de Sabres en bereikte met die club in ’99 de Stanley Cup Final. Ruff was tussen 2013 en 2017 werkzaam in Dallas en is vanaf 2020 in dienst bij de Devils.
Daar lijkt de nu 62-jarige Canadees goud in handen te hebben. Zijn ploeg won immers 15 van de laatste 16 wedstrijden. Ken Hitchcock (849), Barry Trotz (914), Joel Quenneville (969) en Scotty Bowman (1244) zijn de enige coaches met meer overwinningen dan Ruff.
ZACH PARISE vs PHILADELPHIA FLYERS
Heeft Lane Lambert op Long Island dan de winnende formule gevonden? Zaterdag versloegen de Islanders tegenstander Philadelphia met 5-2 en boekten daarmee de vijftiende overwinning van dit seizoen. Een aantal dat ze in 2021-2022 pas op 25 januari bereikten. Ook toen overigens tegen de Flyers. John Tortorella zag zijn manschappen voor de tiende keer op rij onderuit gaan. De Flyers begonnen nog zo aardig aan het seizoen, maar met tegenstanders als de Isles, Devils, Lightning en Avalanche in de komende wedstrijden dreigt nu opeens een negatief clubrecord.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) November 27, 2022
Na veertig minuten zag het er voor de Flyers helemaal niet zo somber uit in de UBS Arena. De thuisploeg was weliswaar op voorsprong gekomen, maar goals van Lukas Sedlak en Joel Farabee kantelden de wedstrijd in het voordeel van de bezoekers. Een PPG van Zach Parise bracht het evenwicht terug, maar leek tegelijk een mentale dreun voor de toch als zo aangeslagen Flyers van Tortorella.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) November 27, 2022
In de derde periode trokken de Islanders, de nummer twee in de sterk bezette Metropolitan Division, de wedstrijd naar zich toe. Ze hadden daar slechts 23 seconden voor nodig, want zoveel tijd zat er tussen de 3-2 van Brock Nelson en de 4-2 van Anthony Beauvillier. Met zijn tweede PPG van de avond velde Parise het vonnis definitief. Voor de 38-jarige veteraan wat ’t voor het eerst sinds 12 april dat hij twee keer scoorde in één wedstrijd.
DANIEL SPRONG vs ANAHEIM DUCKS
In deze High Five kwamen we in de Devils en Islanders als teams tegen die totaal anders op het ijs staan vergeleken met vorig seizoen, maar aan de westkust kunnen ze er ook wat van. Na de entree van de Vegas Golden Knights werd er vorig seizoen ook het nodige van de Seattle Kraken verwacht. In 2021-2022 loste de nieuwe franchise die belofte niet in, maar dit seizoen zijn de Kraken bij kans niet te stoppen. Zondag wonnen ze voor de tiende keer in twaalf wedstrijden. In wat ook wel een blik in de toekomst van de NHL kan worden genoemd, werd Anaheim met 5-4 verslagen.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) November 28, 2022
Op het scoreformulier verschenen zondag de sterren van morgen. Zo waren er 3 assists van Trevor Zegras te bewonderen, een goal van Mason MacTavish en een goal (op aangeven van Sprong) en 2 assists van Matty Beniers. De belangrijkste goal van allemaal kwam echter op naam van een jongen uit Amsterdam. Seattle wist de Ducks maar niet van zich af te slaan, maar tegen zijn oude werkgever wierp Daniel Sprong zich op als gamewinner. Al vroeg in de derde periode scoorde hij de vijfde namens Seattle en deze bleek genoeg voor de overwinning. Voor onze landgenoot zijn vierde van dit seizoen en zijn elfde punt in 14 gespeelde wedstrijden.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) November 28, 2022
De Kraken maken dit seizoen weliswaar indruk, maar de PK laat de laatste wedstrijden veel te wensen over. Zo ook tegen de Ducks. De bepaald niet fameuze PP van Anaheim was zeven keer trefzeker in de eerste 21 wedstrijden van dit seizoen. Tegen Seattle scoorden de Ducks drie keer op de PP. Voor het percentage en het vertrouwen leuk, maar uiteindelijk hielden ze er niets aan over. De twee punten gingen mee naar Seattle, dat bezig is aan de tweede 5-game winning streak van dit seizoen en op een meer dan uitstekende tweede plaats in de Pacific staat.
SAVE OF THE WEEK
CONNOR HELLEBUYCK VS DALLAS STARS
Alles wat Connor Hellebuyck dit seizoen aanraakt, verandert in goud. De 29-jarige goalie van Winnipeg Jets laat er — ondanks zes tegentreffers tegen Minnesota Wild — met een seizoens sv% van .926 geen gras over groeien. Afgelopen weekend stond de Central Division kraker tegen concurrent en lijstaanvoerder Dallas Stars op het menu. Mede door een excellerende Jason Robertson trok de wedstrijd richting overtime, die de Jets binnen de minuut naar zich toe trokken. Desondanks drukte Hellebuyck met een fabelachtige redding in de derde periode zijn persoonlijke stempel op de overwinning.
In het Canadese Winnipeg lopen de fans dit seizoen de polonaise. Waar het in het 2021 – 2022 binnen de kleedkamer muren van het Canada Life Centre flink borrelde, heeft Rick Bowness vrij snel de grip op het roster gekregen. Pierre-Luc Dubois bewoog geregeld met de ziel onder zijn arm over het ijs, maar daar is dit seizoen niets meer van terug te zien. Met zeventien punten (acht goals, negen assists) is de 24-jarige winger weer ouderwets op de brommer.
Over brommers gesproken. De verrassende puntenleider in Winnipeg is blue-liner Josh Morrisey. De first rounder van 2013 heeft zijn beste start na twintig wedstrijden ooit en vergaarde reeds twintig punten (vier goals, zestien assists). Bij gebrek aan captain in Winnipeg heeft de 27-jarige Canadees zich als figuurlijke leider opgeworpen.
Bijzondere vermelding: Cal Petersen vs New York Rangers
Wat mij (Dennis) betreft nu al de Save of the Year!
Despite the tight finish going New York's way, this desperation stop by Cal Petersen was a five-beller! 🔔🔔🔔🔔🔔 pic.twitter.com/S3lCSNKcN2
Het was op papier al een heerlijk affiche: Winnipeg – Jets tegen Dallas Stars. Twee ploegen die de smaak dit seizoen flink te pakken hebben en serieus meedoen in de strijd om de titel in de Central Division. Waar de ploeg uit Texas de trotse koploper is, staan virtueel Colorado Avalanche en Winnipeg Jets bovenaan in de Central. Dat beide ploegen aan elkaar gewaagd zouden zijn, was op voorhand al enigszins duidelijk. Deze voorspelling kwam echter naadloos uit.
Mede een bizarre goal — door een maas in het reglement — deed de uitslag (5-4)uiteindelijk na overtime in het voordeel van de Jets uitvallen.
EDMONTON OILERS VS NEW YORK RANGERS
Winnipeg Jets tegen Dallas Stars was al ‘finger lickin’ good’, maar Edmonton Oilers op bezoek bij New York Rangers was ook reclame voor het ijshockey. De ploeg van head coach Jay Woodcroft werd in de eerste twee periodes van het kastje naar de muur getikt (ondanks een schotenoverwicht van 24:17) en niets wees erop dat de Oilers een comeback zouden maken.
Na twee goals van Evan Bouchard, de gelijkmaker van Dylan Holloway haalde Leon Draisaitl nog voor het verstrijken van de reguliere speeltijd de trekker over. Hiermee sloot Edmonton haar ‘Big Apple Trip’ winnend af – na een 0-3 nederlaag op Long Island –. Met de overwinning tegen de Rangers staat het record nu op 11-10-0, om aankomende nacht in eigen huis Florida Panthers te ontvangen.
STAR OF THE WEEK
JASON ROBERTSON (DALLAS STARS)
Dit seizoen staat er geen maat op Dallas Star Jason Robertson. De voorbije week was hij andermaal de speler die met zes goals en twee assists de meeste punten van allemaal vergaarde. Ondanks het feit dat de koploper van de Central Division wat moeite had om de ‘flow’ te behouden, valt men weinig ‘JR’ te verwijten. In drie van de vier wedstrijden noteerde de 23-jarige forward twee treffers en staat met een totaal van achttien goals bovenaan het NHL-klassement.
Bovendien bezet hij met een totaal van 35 punten achter Connor McDavid de tweede plaats in het puntenklassement. Robertson is met zijn huidige spel hard op weg naar een xGF van 67 en een xP van 130 (!). Ter vergelijking: Zijn beste seizoen was ’21 – ’22, waarin de forward tot 41 goals en 38 assists noteerde.
Dit na een enigszins valse start van zijn voorbereiding. Pas vlak voor aanvang van het seizoen, zette de Amerikaan zijn krabbel onder een vierjarige contractverlenging — $7.75 miljoen dollar AAV –, maar heeft zijn hengel in deze fase al uitgeworpen naar een toekomstige monsterdeal. Als één van de gevaarlijkste ‘snipers’ in de League én zijn nog jonge leeftijd van 23 lentes gaat de forward geheid cashen.
Ondanks de Thanksgiving-wedstrijden stonden er vier games op het programma tijdens de late zondagavond. De Chiefs ontvingen de Rams, de Saints gingen op bezoek bij de 49ers, Seattle nam het op tegen Las Vegas en de Chargers clashten met de Cardinals. Voor Sunday Night Football stond Packers @ Eagles op het programma.
CHIEFS HEBBEN GEEN MAHOMES MAGIC NODIG
Los Angeles Rams @ Kansas City Chiefs | 10-26
Net zoals Thanos is de Patrick Mahomes/Travis Kelce-connectie onvermijdelijk. Dit lieten ze na zo’n negen minuten in het eerste kwart nog maar eens zien. Mahomes kreeg genoeg tijd in de pocket en gooide een strakke pas naar zijn TE. Kelce kreeg net voor de goalline drie verdedigers over zich heen, maar dat was geen probleem voor hem. Hij sleurde ze namelijk mee de endzone in voor de touchdown. Bij de Rams liep het aanvallend allemaal wat minder. Daarnaast was de QB1 deze week Bryce Perkins, dit door een blessure bij Matthew Stafford. Toch zette Perkins samen met zijn team een goede drive weg aan het einde van het eerste kwart.
In deze drive stopte de Chiefs-D uiteindelijk de Rams-O af. LA moest hierdoor genoegen nemen met een field goal. Matt Gay maakte geen fout en zette de eerste punten voor zijn team op het bord. Daarna bevonden de Chiefs zich al snel in de redzone van de Rams, maar ze profiteerden hier niet volledig van. Wel breidde Harrison Butker de voorsprong uit met een field goal.
Hoewel de Chiefs-D goed speelde in de eerste helft waren de Rams niet bang om het hen lastig te maken. Goede voorbeelden hiervan waren de meerdere runs van Perkins en een succesvolle fake punt. Helaas voor Los Angeles drukte deze bravoure zich niet uit in meer punten of veel yards. Sterker nog, ze hadden na dertig minuten 75 totale yards waarvan er slechts drie yards van passes kwamen. Het gevolg waren drie punts. De laatste leverde een drive van 93-yards op voor Kansas City. Die sloten ze af met een field goal. Zo gingen de Chiefs met een 13-3 voorsprong de rust in.
KANSAS CITY KOMT NIET MEER IN DE PROBLEMEN
De Rams begonnen de tweede helft met de bal, maar hun eerste drive leverde -2 yards op. De eerste drive van Kansas City was stukken beter. Isiah Pacheco rondde de drive met een korte TD-rush. Zo zette hij de stand op 20-3 in het voordeel van de Chiefs. Na de touchdown zette LA hun beste drive van de wedstrijd weg. De Rams kwamen tot diep op de helft van KC en scoorden uiteindelijk hun eerste touchdown van de wedstrijd na een 7-yard pass van Perkins naar Van Jefferson. De eerste touchdown uit de NFL-carrière van de rookie.
In de drive daarna had het er alle schijn van dat de Chiefs genoegen moesten nemen met een field goal, maar een face mask-penalty tegen Aaron Donald gaf KC een nieuwe set downs. Overigens beschermde de O-line Mahomes erg goed tegen Donald en consorten. Ze sackten hem niet tijdens deze wedstrijd. De penalty zou niet fataal blijken, integendeel, Nick Scott onderschepte een slechte pass van Mahomes in de endzone. De bal bleef niet lang in het bezit van LA. Twee plays later onderschepte L’Jarius Sneed een pass van Perkins. De schade bleef echter beperkt voor LA, want KC scoorde slechts een field goal. Zo kwam het verschil tussen de teams op dertien punten. Later zou Butker zijn vierde FG van de wedstrijd scoren. Met nog 1:47 minuten op de klok liet hij enige hoop op een onwaarschijnlijke Rams-comeback vervliegen.
EAGLES RENNEN HISTORISCH GOED
Green Bay Packers @ Philadelphia Eagles| 33-40
De Eagles begonnen de wedstrijd spetterend. Tijdens een 3rd-and-10 nam Jalen Hurts de benen en verkreeg hij met een 24-yard run de first down. Hurts verbeterde dit even later met een 28-yard run. Twee plays later vond Kenneth Gainwell de endzone om de Eagles op een 7-0 voorsprong te zetten. Drie plays later hadden de Eagles de bal weer terug op de 29-yardlijn van de Packers. Josiah Scott onderschepte een pass van Aaron Rodgers na een tip van een medespeler. De eerste INT uit zijn carrière.
Gainwell gains yards and scores the TD 🔥 #FlyEaglesFly
Zijn offense had drie plays nodig om hem te bedanken. Deze keer liep Miles Sanders de bal binnen, maar wel miste Jake Elliott het extra punt. Na de kick-off deed Green Bay het aanvallend een stuk beter. Eerst had Aaron Jones een 30-yard run, vervolgens liep AJ Dillon de bal in de endzone na een 20-yard rush. Na de touchdown stopten de Packers de Eagles af tijdens een 4th-and-inches op hun eigen 37-yardlijn. Het gaf Green Bay de ultieme kans om razendsnel terug te komen in de wedstrijd. Ook de Packers gingen ervoor tijdens 4th downen zij waren hier wel succesvol in. Direct daarna vond GB weer de endzone. Deze keer gooide Rodgers een mooie pass naar Randall Cobb. Mason Crosby scoorde zijn tweede extra punt wel en gaf zo zijn team de voorsprong.
De Eagles gaven de voorsprong makkelijk uit handen, maar namen de voorsprong ook weer net zo makkelijk over. Na een 42-yard scramble van Hurts, waardoor hij meer dan 100 yards rushing had in het eerste kwart, stonden de Eagles op de drempel van de endzone.
OOK TWEEDE KWART SPECTACULAIR
Twee plays later, net na de start van het tweede kwart, scoorden de Eagles hun derde touchdown van de wedstrijd. Wederom was het Sanders die de bal binnenliep. Daarna leken de Packers weer een goede drive weg te zetten, maar Reed Blankenship stak hier met een INT een stokje voor. Net zoals zijn collega Scott was dit voor Blankenship de eerste interception uit zijn carrière. De drive eindigde na een fumble van A.J. Brown. Quay Walker pikte de fumble op namens de Packers en liep ermee naar de 13-yardlijn van Philly. Green Bay benutte de geweldige startpositie een aantal plays later. Met een strakke pass bereikte Rodgers wederom Jones in de endzone voor de touchdown. Wel miste Crosby het extra punt waardoor de stand op 20-20 bleef staan.
Quay Walker almost took the fumble back for a TD ‼️
Na de offensieve explosie van de eerste 22 minuten forceerden beide verdedigingen een 3-and-out. Daarna hadden de Eagles een sterke two-minute drill nodig aangezien ze de bal terugkregen met nog 2:16 op de klok. Deze keer was Philly wel succesvol bij een 4th-and-short-attempt. Het bleek cruciaal, want een aantal plays later vonden de Eagles weer de endzone. Deze keer ging het door de lucht. Een pass van Hurts bereikte Quez Watkins. Een verdediger dekte Watkins kort, maar toch ving hij de bal en scoorde hij de TD. Zo zette hij de ruststand op 27-20 in het voordeel van Philadelphia.
RODGERS VALT GEBLESSEERD UIT
Ook de tweede helft begon spetterend. Deze keer door een 52-yard kick-off return van Keisean Nixon. Helaas voor de Packers leverde de goede startpositie niet meer op dan een 3-and-out. De Philly-O begon het derde kwart veel beter. Een aantal grote rushing-plays zorgde ervoor dat de Eagles gemakkelijk de yards bij elkaar sprokkelden. Toch was het een pass waarmee Philadelphia de drive afrondde. Een korte pass van Hurts naar Brown gaf de Eagles een 34-20 voorsprong.
In de drive daarna werd het duidelijk dat Rodgers met een ribblessure speelde. Die liep hij tijdens de eerste drive van de tweede helft op. Daarnaast speelde hij al met een gebroken duim aan zijn werphand. Na elke worp grimaste Rodgers door de pijn. Philly had dit door en liet elke keer vijf verdedigers blitzen. Met succes, de Eagles stonden slechts een field goal toe. Rodgers zocht direct daarna de kleedkamer op voor onderzoek. Hierdoor speelde Jordan Love de rest van de wedstrijd als quarterback van de Packers.
LOVE MAAKT HET NOG SPANNEND
De Eagles hadden geen boodschap aan de blessure van Rodgers, zij gingen gewoon door met scoren. De vele runs zorgden ervoor dat ze weer ver op de helft van de Packers kwamen. Niet alleen rende Philly veel, dit leverde ook historisch veel yards op. Ze eindigden de wedstrijd met 363 yards over de grond. De meeste yards sinds 1948. Toch eindigden ze deze drive niet met een touchdown. Wel maakte Elliott met een FG het verschil weer twee touchdowns met nog 11:14 minuten op de klok in het vierde kwart.
Love had geen betere start van zijn wedstrijd kunnen wensen. Zijn eerste twee passes leverden maar een paar yards op, maar de derde was gelijk een touchdown. Met een goede pass vond hij Christian Watson. Watson zette vervolgens de afterburners aan en ontweek met zijn snelheid de verdediging. Het leverde een 63-yard touchdown op en maakte de wedstrijd weer spannend. De TD zorgde er ook voor dat Watson de eerste Packer-rookie werd sinds 1958 met een touchdowns in drie wedstrijden achter elkaar.
Jordan Love. Christian Watson. One-possession game in Philly 👀
De TD van GB beantwoordde Philly met een field goal om het verschil weer tien punten te maken. Toch was de wedstrijd allesbehalve over met nog 2:16 op de klok. De Packers hadden alle time-outs nog en Nixon zorgde wederom met een goede kick-off return voor een goede startpositie. Uiteindelijk bracht Crosby met een field goal de achterstand terug naar zeven punten. De daaropvolgende onside kick was onsuccesvol. Uiteindelijk pikte Sanders met — uiteraard — een run een 1st down op. Die 1st down stelde de winst voor Philadelphia veilig.
49ERS BEZORGEN SAINTS EERSTE SHUTOUT SINDS 2001
New Orleans Saints @ San Francisco 49ers | 0-13
Robbie Gould opende met een field goal de score in deze wedstrijd. Dit waren de enige punten in het eerste kwart. De wedstrijd had duidelijk even nodig om echt los te komen, ondanks alle wapens die de 49ers-aanval bezit. Ook het tweede kwart begon gezapig. Zo stopte de Saints-D de aanval van SF net voor de goalline. Daarnaast viel Deebo Samuel in de play daarvoor uit met een blessure, wel keerde hij later terug. Ondanks de tegenslagen sloten de 49ers de eerste helft positief af. Tyrann Mathieu zat nog aan de pass van Jimmy Garoppolo, maar desalniettemin kon Jauan Jennings de pass vangen en de touchdown scoren.
De Niners begonnen de tweede helft met de bal. Een touchdown scoorden ze niet, wel werd de voorsprong uitgebreid met een field goal. Daarna probeerden de Saints terug te slaan met een field goal, maar deze misten ze. Dit betekende dat New Orleans zonder punten aan het vierde kwart begon. Na vijf minuten leken de Saints eindelijk te scoren, maar een fumble van Alvin Kamara net voor de goalline hield ze zonder punten. Later overleefde de Niners-D nog een goalline-stand. Deze keer door Andy Dalton te sacken tijdens 4th-and-goal. San Francisco liet de bal in daaropvolgende zes minuten niet meer aan de Saints en stelde zo de overwinning veilig. De shut-out van de San Francisco betekende een historisch dieptepunt voor New Orleans. De laatste keer dat ze geen punten scoorden was in 2001.
JOSH JACOBS RENT SEAHAWKS AAN GORT
Las Vegas Raiders @ Seattle Seahawks | 40-34
De wedstrijd begon allesbehalve goed voor de Raiders. Na vijf seconden gooide Derek Carr al een interceptie. Slechts 22 seconden later strafte Kenneth Walker die fout af door een touchdown te scoren. Ondanks de slechte start sloegen de Raiders snel terug door vijf minuten later een TD te scoren. Toch was het niet alleen rozengeur en maneschijn voor de Raiders. Carr raakte rond het middelpunt van het eerste kwart geblesseerd, maar kwam wel terug. Toch leek hij niet 100% fit, dit werd duidelijker toen hij zijn tweede interceptie van de eerste vijftien minuten gooide. Uiteindelijk eindigde Seattle het eerste kwart met de voorsprong door een field goal.
Ook het tweede kwart zat vol met highlights. Na een field goal van Seattle scoorden de Raiders een TD om de voorsprong over te nemen. Kort daarna onderschepte hun defensie een pass van Geno Smith. Josh Jacobs strafte de turnover af met een rushing-TD. Seattle liet zich niet zomaar uit het veld slaan, want Tyler Lockett scoorde in de daaropvolgende drive een touchdown. Tot slot scoorden de Raiders een field goal om het eerste half uur af te sluiten.
Bijna alle runs van Walker werden opgeslokt door de defensie van de Raiders. Hij eindigde de wedstrijd met 26 yards na veertien pogingen. Toch startte hij de tweede helft sterk door zijn tweede touchdown van de wedstrijd te scoren. Dit gaf Seattle een 27-24 voorsprong, maar de Raiders trokken de stand bijna zeven minuten later gelijk met een field goal. De defenses van beide teams hadden moeite om de offenses af te stoppen. Toch forceerden de Raiders een fumble, maar profiteerden hier niet van omdat Seattle ze afstopte tijdens een 4th-and-1. Vervolgens namen de Seahawks weer de voorsprong over door een touchdown van Travis Homer. LV beantwoordde de touchdown door zelf een touchdown te scoren met nog 1:54 minuten op de klok. Beide teams scoorden daarna niet meer met overtime als gevolg.
Net zoals vorige week wonnen de Raiders de toss. Waar Las Vegas vorige week snel werk maakte van Denver, lukte dat deze week niet tegen Seattle. Daarnaast ging de field goal-poging van Daniel Carlson mis. Gelukkig voor Las Vegas forceerden hun defensie een 3-and-out en kreeg de aanval een nieuwe kans. Deze keer lieten de Raiders er geen gras over groeien. De eerste play van deze drive leverde gelijk een touchdown op. Jacobs onderstreepte zijn ijzersterke wedstrijd met een 86-yard run, een touchdown en dus de overwinning.
CHARGERS NIPT LANGS CARDINALS
Los Angeles Chargers @ Arizona Cardinals | 25-24
Na de afgelopen wedstrijden gemist te hebben met een blessure, maakte Kyler Murray zondagavond zijn rentree. Murray luisterde zijn rentree op door in het eerste kwart een diepe pass te gooien naar DeAndre Hopkins. Hopkins liep daarmee de endzone in voor een touchdown. LA speelde overigens een slechte eerste vijftien minuten. Ze sprokkelden slechts zestien yards bij elkaar.
De Cardinals openden het tweede kwart met een field goal. Dat zette de tussenstand op 10-0. LA schudde in het tweede kwart de slechte start van zich af met een touchdown. Kort daarop onderschepte de Chargers-D een pass van Murray. Het duurde vervolgens niet lang voor Justin Herbert zijn tweede touchdown-pass van de wedstrijd gooide. Toch namen de Chargers de voorsprong niet mee de kleedkamers in. Murray scoorde namelijk net voor het einde van de eerste helft een rushing-TD.
Punten waren schaarser in het derde kwart. De Chargers scoorden slechts een field goal. dit trok wel de stond gelijk. Na anderhalve minuut in het vierde kwart was het weer raak voor de Cardinals. Deze keer was het James Conner met een receiving-TD. Een tijdje later had LA na een punt een kleine twee minuten om de stand gelijk te trekken. Austin Ekeler scoorde vervolgens de TD met nog vijftien seconden op de klok. Chargers-coach Brandon Staley staat bekend om zijn agressieve plays. Het was dan ook geen verrassing dat hij voor twee punten en de winst ging. Met succes. Hierdoor namen de Chargers een 25-24 voorsprong. Zonder time-outs hadden de Cards geen kans meer om terug te komen.
Tom Brady leek op weg naar nieuwe records in het duel met de Browns, maar kon de wedstrijd voor de verandering niet over de streep trekken. Dat deed Trevor Lawrence wel. En hoe. Lees dat en meer in alle recaps van de vroege duels in de NFL op zondag.
BROWNS VERRASSEN BUCS IN OVERTIME
Tampa Bay Buccaneers @ Cleveland Browns | 17-23 (OT)
Jacoby Brissett heeft met een zege afscheid genomen van zijn startende positie bij de Browns. Vanaf volgende week mag Deshaun Watson het stokje overnemen. Tegen de Bucs zag het er lang niet naar uit dat hij nog een keer een overwinning zou boeken. De Bucs namen in het derde kwart een 17-10 voorsprong, waarna de defensie lang standhield. Tot Brissett in de slotminuut David Njoku wist te vinden met een schitterende pass voor een touchdown en de gelijkmaker.
In de verlenging leek het duel naar de Bucs te gaan nadat Tom Brady als eerste de bal kreeg en een paar first downs wist te halen. De quarterback, die één zege in overtime minder heeft dan Drew Brees, kon echter niet op gelijk hoogte komen, ondanks dat de ploeg twee keer de bal kreeg. Brady leek zo op weg naar de eerste tie van zijn indrukwekkende loopbaan, maar Brissett vond Amari Cooper voor 45 yards in de buurt van de endzone. Nick Chubb kon vervolgens de bal de endzone inlopen voor de winnende touchdown.
LATE TWO-POINT CONVERSIE BEZORGT JAGUARS ZEGE
Baltimore Ravens @ Jacksonville Jaguars | 27-28
De Jaguars hebben na een spectaculair einde een verrassende zege geboekt op de Ravens. De bezoekers leken na een touchdown van Josh Oliver, na eerder in de drive een fantastische pass van Lamar op DeSean Jackson, de zege te pakken. De Ravens kwamen met 27-20 voor. Maar na een indrukwekkende touchdowndrive van Trevor Lawrence besloot coach Doug Pederson bij een 26-27 achterstand voor de two point conversie te gaan. Lawrence vond inderdaad Zay Jones in de endzone voor de twee punten en de voorsprong.
Toch was het duel hiermee nog niet gedaan. Er stonden nog veertien seconden op de klok. De Ravens wisten met een kickoff return in de buurt van de range van Justin Tucker te komen. Uiteindelijk mocht de kicker aanleggen voor een field goal van 67 yards, 1 yard verder dan zijn eigen record. De bal was kaarsrecht, maar een paar yards te kort, waardoor de Jaguars de zege boekten.
BENGALS WINNEN TOPDUEL IN TENNESSEE
Cincinnati Bengals @ Tennessee Titans | 20-16
De Bengals hebben in Tennessee een belangrijke zege geboekt in de strijd om de play-offs. In een gelijk opgaand duel wisten de bezoekers pas in het vierde kwart echt het verschil te maken. Joe Burrow gooide een prima wedstrijd zonder fouten te maken, maar het leverde tot het laatste kwart niet veel punten op. Hier kwam verandering in toen hij zijn ploeg met een paar goede passes over het veld leidde. Uiteindelijk was het Tee Higgins die de 27-yard touchdown pass wist te vangen voor de voorsprong.
De Titans kregen hierna nog wel de kans om terug in het duel te komen. De thuisploeg, die Derrick Henry op 38 yards gehouden zag worden, scoorde een field goal om het verschil terug te brengen tot vier punten. De verdediging slaagde er vervolgens in de Bengals op een field goal te houden, maar hierbij raakte één van de verdedigers de kicker, waardoor de Bengals een first down kregen. Die haalden vrolijk de score van het bord om zo met kneel downs de zege binnen te halen.
COMMANDERS BLIJVEN OP KOERS VOOR PLAY-OFFS
Atlanta Falcons @ Washington Commanders | 13-19
De Commanders blijven op koers voor de play-offs, maar gemakkelijk was het niet tegen de Falcons. Taylor Heinicke gooide voor twee touchdowns, maar had ook een interceptie. De Falcons slaagden erin om in de buurt van de Commanders te blijven, al wist de ploeg maar één keer de endzone te vinden.
In de slotfase kregen de bezoekers een laatste kans op de winnende touchdown. Marcus Mariota bracht zijn ploeg in de redzone, maar gooide vervolgens een interceptie in de endzone. Hierdoor pakten de Commanders hun zevende overwinning van het seizoen en blijft de volledige NFC East op play-offkoers. De Falcons blijven ondanks de nederlaag en hun 5-7 record ook nog in de race om de play-offs. De Bucs gingen tenslotte ook onderuit, waardoor beide ploegen nog altijd vijf overwinningen hebben met nog een onderling duel op het programma.
OVERIGE GAMES
Chicago Bears @ New York Jets | 10-31: Mike White had zich geen betere tegenstander kunnen wensen voor zijn eerste wedstrijd van het jaar als quarterback van de Jets. De Bears hadden niet alleen hun gebruikelijke defensieve problemen, door de blessure van Justin Fields liep de aanval van Chicago ook niet. White was goed voor drie touchdowns en bezorgde de Jets zo een cruciale zege in de strijd om de play-offs. De Bears zouden starten met Trevor Siemian, maar hij leek zich in de warming-up te hebben geblesseerd. Hierdoor zou Nathan Peterman in de basis staan, maar op het laatste moment werd het toch Siemian. Voor de wedstrijd maakte het weinig uit, want de Bears-offense was kansloos tegen de Jets.
Houston Texans @ Miami Dolphins | 15-30: De Dolphins hadden een onbezorgde dag tegen de Texans. Onder leiding van Tua Tagovailoa stond de thuisploeg bij rust al met 30-0 voor. Voor de Dolphins het teken om Tua en Tyreek Hill aan de kant te houden. Hierdoor konden de Texans in de tweede helft wat terugdoen. Kyle Allen, die de voorkeur boven Davis Mills heeft gekregen, gooide nog wel een touchdown, maar spannend werd het nooit in Florida.
Denver Broncos @ Carolina Panthers | 10-23: De Panthers mogen blijven dromen van de play-offs. In het seizoensdebuut van Sam Darnold had de ploeg geen enkel probleem met de geplaagde Denver Broncos. Opnieuw was er voor Denver geen enkele lijn te herkennen in de aanval en dit keer gaf ook de defensie niet thuis. Darnold leidde zijn ploeg naar een 23-3 voorsprong, waarna de Broncos in de slotminuten de eer nog een klein beetje mochten redden. Al was aan de woordenwisselingen aan de zijlijn te merken dat de ploeg dit zelf niet zo zag. Het is de vraag welke gevolgen deze nederlaag gaat hebben in Mile High. Voor de Panthers was het een cruciale zege, want door de nederlagen van de Falcons en Bucs heeft Carolina maar één zege minder dan de divisieleider.
Afgelopen week is er weer genoeg gebeurd in de NFL, zowel op het veld als ernaast. Hoog tijd dus voor de NFL redactie van SportAmerika om haar licht te laten schijnen over een aantal zaken! We bespreken deze week de toekomst van OBJ, de situatie van Zach Wilson in New York en de in bloedvorm verkerende Travis Kelce. We eindigen met een upset-voorspelling.
1. Odell Beckham Jr. lijkt binnenkort te gaan beslissen over zijn nieuwe team. De favorieten zijn de Giants en de Cowboys, die toevallig deze week tegen elkaar spelen. Waar denken jullie dat OBJ binnenkort zijn kunsten gaat vertonen?
Chris van Dijk: Hij was donderdag bij het duel tussen de Cowboys en de Giants om met beide teams te praten. Het lijkt dan ook voor de hand te liggen dat hij voor een van deze teams kiest. Bij de Cowboys is de kans op een titel dan groter, dus ik zou dit de meest logische keuze voor hem vinden.
Luuk Dokter: Als het er eentje van deze twee wordt, zal dat Dallas wel zijn. Hij gaat logischerwijs alleen maar voor een echte kanshebber. De Bills zie ik hem ook nog wel binnenhalen. Zeker gezien de constante rekruteringspogingen van Von Miller.
Seán van Zon: De wedstrijd tussen de Cowboys en Giants voelde een beetje als de strijd om OBJ. De commentatoren vergeleken het ook met college recruiting. Ik zie OBJ, deels door de uitslag, tekenen bij de Cowboys. Dallas is dit jaar een serieuze contender, maar OBJ weet dat hij daar toch één van de sterren kan zijn.
Marc Dorenbos: Ik zou het persoonlijk wel tof vinden als OBJ terugkeert bij de Giants, maar ik ga er vanuit dat hij naar een team wil met de beste Super Bowl kansen. Dat zou betekenen dat hij naar de Cowboys gaat. Dallas heeft dit seizoen en zeker afgelopen week laten zien dat het tot één van de beste teams in de NFC behoort.
Breaking: During a team meeting minutes ago, Jets players were informed that Zach Wilson is not starting Sunday's game vs. the Chicago Bears, sources tell ESPN.
Wilson — who had a 5-2 record as a starting QB this season, with both losses coming vs. the Pats — is being benched. pic.twitter.com/fdl3mBmIHq
2. Zach Wilson speelde een dramatische wedstrijd vorige week. Na de tijd vond hij dat hij zijn team niet in de steek had gelaten. Wilson is voor aankomende week op de bank gezet. Is dit einde verhaal voor Wilson in New York?
Chris van Dijk: Ik geloof niet dat dit het einde van Wilson is, maar vooral een leerproces. Robert Salah kon niets anders, anders was hij de kleedkamer zeker kwijt geweest. Het is nu aan White, al is hij zeker niet beter dan Wilson. Zodra de Jets uit de race om de play-offs zijn, komt Wilson ongetwijfeld weer terug.
Luuk Dokter: Niets is zo opportunistisch (lees: wispelturig) als de NFL. Als Mike White de boel nog erger verpest, zie ik Wilson zo maar weer under center staan. Ondanks dat bijna al zijn stats hem een zeldzaam slechte startende NFL quarterback maken.
Seán van Zon: Ik ben het eens met zowel Luuk als Chris. Ik zie Wilson dit seizoen zeker terugkomen, dan wel door slechte prestaties van White of het missen van de play-offs. Ik ben wellicht de grootste non-believer bij SportAmerika als het gaat om Zach Wilson, zijn prestaties dit seizoen hebben die mening alleen nog maar meer versterkt. Ach, een back-up QB in de NFL hoeft ook niet op een houtje te bijten.
Marc Dorenbos: Mike White en Joe Flacco zijn beide niet het antwoord voor de Jets, daar zal iedereen het over eens zijn. Maar Wilson is dit seizoen tot nu toe niet best geweest. Na zijn reactie van afgelopen week na zijn optreden is dit misschien wel even goed voor hem. Ik denk niet dat het einde verhaal is voor Wilson, maar als hij vroeg of laat weer terugkomt in het elftal zal dat wel zijn laatste kans zijn.
According to @PatrickMahomes, Travis Kelce is "the greatest tight end of all time."
3. Travis Kelce speelde afgelopen week weer een monsterwedstrijd. Hij is nu recordhouder van het aantal 100 yard games voor een tight end. Is Kelce de beste TE aller tijden, of kiezen jullie toch voor iemand anders?
Chris van Dijk: Verschillende tijden maken het moeilijk om spelers uit verschillende tijdperken met elkaar te vergelijken. Er wordt nu veel meer gegooid, dus dit soort cijfers komen nu veel vaker voor. Kelce is top, maar niet echt de allerbeste. Dan denk ik eerder aan Tony Gonzalez die veertien keer de Pro Bowl heeft gehaald. Of aan Gronk die misschien nog wel dominanter was als hij fit was. Maar vraag het mij na de play-offs nog een keer. Met een nieuwe ring denk ik er misschien wel anders over.
Luuk Dokter: Ik ben niet zo goed thuis in de categorie ‘legendarische tight ends,’ maar zolang ik de NFL volg, heb ik er geen meegemaakt die serieus met hem kan meedingen naar deze titel.
Seán van Zon: Ik zie mezelf als te jong (25) om echt te kunnen bepalen over all-time TE’s. Natuurlijk, je ziet en leest dingen. Mike Ditka, Tony Gonzalez, Antonio Gates, zulke spelers zijn voor mij all-time greats, maar ik heb ze nooit zien spelen. Bij Kelce en Gronk is dat anders, die twee hebben de evolutie van de positie afgerond. Als ik zou moeten kiezen dan ga ik voor Kelce, simpelweg omdat hij het spelletje op een frivole manier speelt.
Marc Dorenbos: Ik denk dat Kelce de beste tight end aller tijden is, of in ieder geval gaat zijn aan het einde van zijn loopbaan. Rob Gronkowski was misschien dominanter en heeft meer gewonnen, maar zijn prime duurde minder lang. Kelce staat al jaren aan de top. Wat hij dit jaar ook weer laat zien met Mahomes na het vertrek van Tyreek Hill gaat nergens over.
4. Aankomende week staan er weer een aantal heerlijke potjes op de agenda. Zien jullie nog ergens een upset op de loer liggen?
Chris van Dijk: De Titans zijn blijkbaar underdog in de thuiswedstrijd tegen de Bengals. Dat lijkt me een goede kans op een ‘verrassing.’ Maar als echte upset kies ik voor de Jaguars van die van de Ravens winnen.
Luuk Dokter: De Packers verslaan de Eagles en de Patriots winnen van de Vikings, want we moeten het weer doen met Prime Time Cousins. De andere duels krijgen logische winnaars.
Seán van Zon: De Packers gaan tijdens SNF de Eagles verslaan. Philly doet me de laatste tijd steeds meer denken aan de 2020 Steelers. Een vrij simpel programma met hier en daar een lastige tegenstander om iedereen te overtuigen. Toch zien we de laatste weken steeds meer scheurtjes ontstaan in alle delen van het team. Het is te hopen voor Eagles-fans dat ze niet hetzelfde lot staat te wachten als die Steelers.
Marc Dorenbos: Ik zie Green Bay wel winnen van de Eagles. Philadelphia heeft de afgelopen twee potjes niet al te best gespeeld. Als de Packers dit keer wel op de run game blijven focussen en het niet halverwege omgooien, kunnen ze prima voor een upset zorgen tegen de #1 seed.
Het NBA-seizoen 2022-23 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.
21 NOVEMBER – 26 NOVEMBER
EASTERN CONFERENCE STAND
Boston Celtics: 15-4
Milwaukee Bucks: 13-5
Cleveland Cavaliers: 12-7
Indiana Pacers: 11-7
Atlanta Hawks: 11-8
Philadelphia 76ers: 10-9
Washington Wizards: 10-9
Toronto Raptors: 10-9
New York Knicks: 9-10
Brooklyn Nets: 9-11
Miami Heat: 9-11
Chicago Bulls: 8-11
Charlotte Hornets: 6-14
Orlando Magic: 5-14
Detroit Pistons: 5-16
IN DE SPOTLIGHT
CHICAGO BULLS VERSLAAN TOPTEAMS
Vorige week hingen er nog donkere wolken boven de Chicago Bulls, nadat sterspeler Zach LaVine zich had uitgelaten in de media over het feit dat hij het niet eens was met de beslissingen van head coach Billy Donovan. Deze week trokken deze wolken weer weg en scheen de zon fel, want de Bulls wisten zowel de Boston Celtics als de Milwaukee Bucks, de beste teams uit de Eastern Conference, te verslaan.
Op maandagavond kwamen de Celtics naar het legendarische United Center, maar kwamen van een koude kermis thuis. De Bulls kenden namelijk een sterke eerste helft, waarna de zege in de tweede helft niet meer in gevaar kwam: 107-121. Uitblinker bij de thuisploeg was DeMar DeRozan, die met 28 punten, 8 rebounds en 4 assists een groot aandeel had in de zege. Ook Nikola Vucevic en LaVine vulden het scoreformulier goed. Vucevic had 12 punten, 13 assists en 6 rebounds, terwijl de shooting guard goed was voor 22 punten, 5 rebounds en 5 assists.
Twee dagen later speelden de Bulls in Milwaukee, waarbij dit keer het verschil werd gemaakt in de tweede helft. Chicago ging met een achterstand van één punt de rust in, maar draaide dit in de tweede helft om naar een 118-113 overwinning. Opnieuw was DeRozan de belangrijkste man voor de Bulls, met 36 punten, 4 rebounds en 8 assists.
MIAMI HEAT KRUIPEN LANGZAAMAAN OMHOOG
Na een matige seizoenstart met maar twee overwinningen in zeven wedstrijden, probeert de Miami Heat de weg naar boven weer te vinden. Deze week werd daar een goede stap in gezet, want er werd tweemaal gewonnen van de Washington Wizards, één van de verwachte concurrenten voor een play-off-ticket.
Dat beide teams goed aan elkaar gewaagd zijn, bleek zowel op als naast het veld. Zo miste Miami sterspeler Jimmy Butler in beide ontmoetingen, terwijl ook Duncan Robinson en Omer Yurtseven niet in actie kwamen. Voor de Wizards ontbrak hun sterspeler Bradley Beal in de eerste wedstrijd en bleven Rui Hachimura, Delon Wright en Monte Morris beide wedstrijden aan de kant. Desondanks waren beide wedstrijden zeer spannend.
In de eerste ontmoeting in Miami vloog de thuisploeg uit de startblokken en gingen ze de rust in met een voorsprong van maar liefst zeventien punten. Kyle Lowry had hier een groot aandeel in, met vierentwintig punten in de eerste helft. De bezoekers gaven zich echter niet gewonnen en vochten zich knap terug. In het vierde kwart een driepunter van Kyle Kuzma de Wizards zelfs op voorsprong, maar waren het uiteindelijk vier rake driepunters in het vierde kwart van Tyler Herro die de Heat de overwinning brachten.
Twee dagen later kregen de Wizards een herkansing, opnieuw in Miami. Dit keer waren de Wizards wel direct alert en wonnen ze eerste kwart 38-28. De thuisploeg vocht zich echter in het tweede kwart goed terug, waardoor het spannend was bij rust: 59-56. Bij ingang van het vierde en laatste kwart was de stand gelijk, maar trok Miami toch uiteindelijk aan het langste eind: 107-110. Bam Adebayo scoorde 12 van zijn 38 punten in het slotkwart en bracht Miami daarmee de zege.
DE TEGENVALLERS
BOL BOL ÉÉN VAN DE WEINIGE LICHTPUNTEN IN ORLANDO
Met Paolo Banchero als eerste pick in de draft en veel jong talent aan boord, waren er misschien wel hogere verwachtingen voor de Orlando Magic dan hun huidige prestaties. Na drie nederlagen op rij staan de Magic weer veertiende in de Eastern Conference, maar zijn er toch nog altijd wat lichtpuntjes die Magic-fans wat hoop geven.
Na twee jaar zonder play-offs beschikken de Magic namelijk nog altijd over veel talent. Rookie Paolo Banchero maakte in eigenlijk alle wedstrijden die hij speelde dit jaar indruk, maar niet alleen de nummer één pick kent een sterk jaar. Zo blijft sophomore Franz Wagner zich sterk ontwikkelen en noteert ruim 19 punten, 4 rebounds en 4 assists per wedstrijd. Echter is Bol Bol de grootste verrassing.
De 2 meter 18 lange forward kwam vorig seizoen na drie trades naar Orlando, maar verrast nu vriend en vijand. Bol scoort gemiddeld 13 punten per wedstrijd, pakt 8 rebounds en blockt 2 schoten, maar de manier opent veel ogen. Hij beschikt namelijk over een goed driepuntsschot, een bovengemiddelde balbehandeling voor iemand van zijn lengte en slechts vier spelers in de NBA hebben een langere wingspan dan Bol Bol. De zoon van NBA legende Manute Bol gebruikt deze wingspan zowel aanvallend als verdedigend en met maar pas klein aantal wedstrijden op echt NBA niveau, zal er nog veel potentie zitten in het spel van Bol.
SPELER VAN DE WEEK
Giannis Antetokounmpo is voor de tweede keer dit seizoen verkozen tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. De Greek Freak kende een ouderwets dominerende week maar liefst 37 punten per wedstrijd, gecombineerd met 9 rebounds en ruim zes assists. Daarnaast schoot hij maar liefst 62% van zijn schoten raak en wist hij samen met zijn ploeggenoten van de Milwaukee Bucks twee van de drie wedstrijden te winnen.
De minste punten scoorde Giannis tegen Chicago toen hij voor 36 punten tekende, terwijl hij de meeste punten deze week scoorde tegen de Cleveland Cavaliers: 38 punten. Tegen de Portland Trail Blazers haalde hij dus precies het gemiddelde van deze week: 37 punten. Het was dus een enorm consistente week voor Antetokounmpo.
VOORUITBLIK
De komende week zijn er helaas weinig echt grote wedstrijden tussen de topploegen uit de Eastern Conference. Voor de mooiste wedstrijden moeten we deze week kijken naar de Philadelphia 76ers, die het opnemen tegen de Atlanta Hawks (dinsdag, 1:00 uur) en de Cleveland Cavaliers (donderdag, 1:00 uur). Tyrese Maxey en James Harden zullen sowieso niet actie komen, maar hopelijk is Joel Embiid weer fit genoeg om uit te blinken.
Linkshandige quarterbacks, we komen ze weinig tegen. Sterker nog, in de historie van de NFL zagen we slechts 33 linkshandige quarterbacks op de gridiron verschijnen. Momenteel is Tua Tagovailoa de enige. Ondanks het lage aantal zijn er toch een aantal lefties geweest die een impact hebben gemaakt. Wij zetten ze voor je op een rijtje.
FRANKIE ALBERT
Iemand moet de eerste zijn. Frankie Albert debuteerde in 1950 in de NFL. Dit gebeurde nadat zijn team, de San Francisco 49ers, de overstap maakte van de All-American Football Conference naar de NFL. Overigens werd Albert in 1948 als co-MVP van de AAFC gekozen, samen met Otto Graham. In zijn tijd in de NFL gooide Albert 27 touchdowns en 43 interceptions. Wel was hij in 1950 een Pro Bowl’er. Ook was Albert de bedenker van de bootleg-pass.
KEN STABLER
De eerste Hall-of-Famer op deze lijst. Ken Stabler maakte zijn NFL debuut in 1970 voor de Oakland Raiders, maar pas in 1973 startte Stabler voor de Silver and Black. Het jaar daarop won Stabler direct de MVP-award, daarnaast won hij Offensive Player of the Year. Ook leidde hij de NFL in TD-passes (26). In dat seizoen bracht hij de Raiders naar het duel om de AFC Championship. Daar verloren ze tegen de uiteindelijke Super Bowl-kampioen, de Pittsburgh Steelers.
Overigens zou voor de Raiders het seizoen in de jaren ’70 tot vier keer toe eindigen in de AFC Championship. In 1976 was het een ander verhaal, toen won Oakland namelijk eindelijk die felbegeerde Super Bowl door de Minnesota Vikings te verslaan. Na zijn tijd bij de Raiders speelde Stabler nog een aantal jaren voor de Houston Oilers en de New Orleans Saints. In 2016, een jaar na zijn dood, trad hij toe tot de Pro Football Hall of Fame.
De Cincinnati Bengals kozen Boomer Esiason als achtendertigste speler in de draft van 1984. Zijn eerste jaar was Esiason vooral een back-up, maar in zijn tweede jaar liet hij zijn klasse zien. In het seizoen van 1985 gooide hij namens de Bengals 27 touchdowns tegenover 12 interceptions. Het jaar daarop gooide hij voor 3959 yards, het meeste uit zijn carrière. Ook leidde hij de league in yards-per-pass, maar het beste zou nog komen. In 1988 won Esiason namelijk MVP en bracht hij de Bengals naar de Super Bowl. Die zouden ze uiteindelijk verliezen.
In 1993 vertrok hij naar de New York Jets waar hij drie middelmatige seizoenen speelde. Ook speelde hij in 1996 nog een jaartje voor de Arizona Cardinals. Het jaar daarop zou Esiason terugkeren naar de Bengals. In zijn laatste jaar als speler gooide hij in zeven wedstrijden 13 touchdowns tegenover slechts twee interceptions.
STEVE YOUNG
De Tampa Bay Buccanneers kozen Steve Young als eerste pick in de Supplemental Draft van 1984. Zijn eerste twee jaar in de NFL waren niet goed. Hij gooide 21 interceptions, maar slechts 11 touchdowns. Zijn spel was zo slecht dat Young als bust werd gezien, daarom kozen de Bucs met hun eerste pick in de draft van 1987 een quarterback, Vinny Testaverde. Toch zagen de San Francisco 49’ers potentie in hem. De eerste jaren bij de Niners was Young de back-up voor Joe Montana. Als second-stringer won hij overigens wel twee Super Bowls.
In 1991 raakte Montana geblesseerd en nam Young het stokje van hem over. In het jaar daarna speelde San Francisco met hem under center geweldig. Young hielp ze naar een 14-2 record, ook won hij de eerste MVP-titel van zijn carrière en Offensive Player of the Year. Drie jaar later, 1994, was het beste jaar uit Youngs loopbaan. Hij gooide 35 touchdowns en won wederom de MVP-award. Nog belangrijker, de 49ers wonnen de Super Bowl en Young werd verkozen tot Super Bowl-MVP.
Uiteindelijk zouden, net zoals zijn voorganger Montana, blessures Young de das om doen. Hij kreeg meerdere hersenschuddingen te verduren tijdens zijn carrière. Die zorgden ervoor dat Young in 1999, een jaar nadat hij de NFL aanvoerde met passing touchdowns (36), zijn cleats noodgedwongen aan de wilgen moest hangen. In 2005 kwam ook zijn buste te staan in de Pro Football Hall of Fame. Nog steeds wordt hij beschouwd als de beste linkshandige quarterback aller tijden.
MARK BRUNELL
Ook Mark Brunell startte zijn loopbaan als back-up. Zijn eerste twee jaar in de league spendeerde hij achter Green Bay Packers franchise-QB Brett Favre. De Jacksonville Jaguars ruilden voor het seizoen van 1995 voor Brunell. Daar zou hij het gros van zijn carrière, negen seizoenen, spelen. In zijn tijd bij de Jaguars haalde Brunell drie keer de Pro Bowl, daarnaast gooide hij in 1996 de meeste yards van de hele NFL. In zijn negen seizoenen in Jacksonville gooide hij veel franchise records bij elkaar, onder andere meeste passing TD’s en meeste passing yards. Records die hij nog steeds in handen heeft.
Na zijn tijd in Jacksonville vertrok Brunell naar Washington. Van de vier jaar dat hij daar speelde was hij drie jaar de starter. In 2006 zette hij het toenmalige NFL-record neer voor de meeste succesvolle passes op een rij (22) in een wedstrijd tegen de Houston Texans. Na Washington vertrok Brunell naar de New Orleans Saints, hier was hij de understudy van Drew Brees. In 2010 kon hij dan ook een Super Bowl op zijn palmares bijschrijven. Na twee seizoenen NOLA was hij nog twee jaar de back-up quarterback voor de New York Jets voor hij stopte.
MICHAEL VICK
De Atlanta Falcons kozen Michael Vick als eerste in de draft van 2001. Na een jaar rijpen als back-up was hij klaar voor het echte werk. Vick haalde gelijk de Pro Bowl. Wat vooral opviel waren zijn rushes. De NFL had nooit eerder een quarterback als Vick gezien, eentje met de kwaliteiten van zowel een elite-QB als elite-RB. De seizoenen erna speelde Vick als maar beter. In 2007 stopte dit abrupt. Toen schorste de NFL Vick namelijk omtrent een onderzoek naar hondengevechten. Vick pleitte uiteindelijk schuldig en zat vervolgens 21 maanden in de cel.
Na zijn celstraf tekende Vick een contract bij de Philadelphia Eagles. Na een jaar achter Donovan McNabb benoemdde coach Andy Reid Vick tot starter. Hier zal Reid geen spijt van hebben gehad. De Eagles eindigden als eerste in de NFC East met Vick als quarterback. Vick gooide in dat jaar 21 touchdowns en slechts 6 interceptions, daarnaast liep hij zelf zes keer de bal in de endzone. Hierdoor won hij in 2010 Comeback Player of the Year.
Na dat top jaar was Vick wel over zijn top heen. In 2011 gooide hij dan wel de meeste passing yards uit zijn carrière (3303), maar ook de meeste interceptions (14). Daarnaast kreeg hij te maken met blessures en concurrentie. In 2014 vertrok hij naar de New York Jets waar hij het grootste gedeelte van de tijd de back-up was. Een jaar later sloot hij zijn loopbaan af in Pittsburgh bij de Steelers. Vick bezit nog steeds het record voor meeste rushing yards door een quarterback en meeste yards-per-carry voor een quarterback. Zijn nalatenschap zien we tot vandaag de dag terug in de NFL met spelers als Lamar Jackson en Kyler Murray.
Afgelopen donderdag kwam het nieuws naar buiten, dat voormalig Toronto Maple Leafs legende Börje Salming is overleden. De Zweed groeide in de jaren ’70 en jaren ’80 uit tot een steunpilaar in Canada en vestigde in het shirt van de Leafs menig franchiserecord. Naast de gloriejaren in Toronto werd de blue-liner in eigen land ook één van ’s lands bekendste spelers uit de geschiedenis en opende het pad naar de NHL voor vele Europeanen. In juli van dit jaar werd bekend dat de Hall of Famer aan ALS leed. Een ode aan de bakermat van de Europeanen in de NHL.
Borje Salming zag op 17 april 1951 in Salmi het levenslicht. IJshockey was buiten het werken in de mijnen de favoriete bezigheid van de familie Salming in Zweeds Lapland en de kleine Borje kreeg deze liefde met de paplepel ingegoten. Na het overlijden van zijn vader bij een mijnongeluk in 1956, verkaste Salming samen met zijn moeder iets zuidelijker richting Kiruna.
Het talent van Borje bleef niet onopgemerkt en via zijn schoolmeester kreeg hij de kans om zijn kunsten te vertonen in de jeugd van Kiruna AIF. Aan het begin van het seizoen 1967 – 1968 kreeg de toen zestienjarige blue-liner al de kans in de Zweedse Division 2, om uiteindelijk in 1970 Kiruna AIF in te ruilen voor Brynäs in de Swedish Hockey League. In de periode 1970 – 1973 won de ploeg uit Gävle drie kampioenschappen op rij (1970, 1971 en 1972).
TORONTO KRIJGT LUCHT VAN ZWEEDS SUCCES
De legendarische scout Gerry McNamara kreeg aan het begin van de jaren ’70 lucht van de successen, maar bovenal het aanwezige talent op het roster van Brynäs. In een tijd waar het nog allesbehalve gebruikelijk was dat er ”buitenstaanders” in de NHL actief waren, trok de voormalig goalie toch de stoute schoenen aan en vloog naar Zweden.
Waar de scout in eerste instantie op de tribune zat voor opponent Inge Hammarström — later eveneens Maple Leafs en St. Louis Blues —, viel zijn oog op het gemak waarmee Salming zijn stempel op de wedstrijd drukte. Op 12 mei 1973 tekende de blueliner als één van de eerste Europeanen ooit een contract in de NHL — zelfs na een keiharde nee van Maple Leafs eigenaar Harold Ballard —.
Zijn beslissing om naar Noord-Amerika te verkassen maakte aan beide kanten van de oceaan flink wat tongen los. In de jaren ‘70 stond het Zweedse ijshockey vooral bekend om haar ’finesse’ in plaats van het bikkelharde spel wat men in de NHL tot orde van de dag zagen. Ondanks het feit dat Salming doelwit was van menig tegenstander, sloten de Canadese fans de blue-liner snel in de harten. Zonder ook maar enige vorm van angst te tonen smeet de Zweed zich in de duels en beet hij ook in fights van zich af — vooral tegen heethoofd Dave Schultz van Philadelphia Flyers—.
In Zweden beschouwde men de overstap van Salming als een verraad richting zijn eigen land en competitie. In hun ogen koos de blue-liner voor het geld in plaats van nostalgisch in Zweden actief te blijven. Ondanks dat Salming met zijn oversteek naar de andere kant van de oceaan bakken met kritiek kreeg, bleef de Zweed met trots zijn landskleuren verdedigen.
UITGEGROEID TOT EEN LEGENDE
In totaal stond ‘The King’ zeventien seizoenen op het ijs in Toronto en Detroit. Tussen 1973 en 1989 domineerde Salming de blue-line van de Maple Leafs met zijn fabelachtige two-way spel. Bij de fans in Toronto zal Borje altijd bekend staan als de Europeaan die het Europese stereotype ‘softy’ definitief uit het collectieve geheugen wiste.
Aan het einde van zijn periode in Toronto, had de Zweed menig franchiserecord achter zijn naam geschreven. Nadat Salming reeds als eerste Europeaan de grens van 1000 NHL wedstrijden passeerde, eindigde de Leafs teller op 1099 wedstrijden. Tot aan de dag van vandaag is zijn aantal assists (620) en punten (760) goed voor een franchiserecord en is bovendien zijn rugnummer 21 definitief met pensioen in Toronto.
In 1986 waren er echter twee incidenten die zijn carrière enigszins vroegtijdig deden eindigen. Zo gaf hij in een interview met een bekende krant uit Toronto toe, dat hij in het verleden wel eens cocaïne had gebruik en hiermee ook wedstrijden had gespeeld.
Als klap op de vuurpijl raakte de Zweed niet veel later levensgevaarlijk gewond in een wedstrijd tegen Detroit Red Wings. Huidig New York Rangers head coach Gerard Gallant schaafde met zijn schaats over het gezicht van Salming, die diverse snijwonden uiteindelijk met 200 hechtingen gedicht zag worden. Uiteindelijk hing ’The King’ in 1990 toevalligerwijs na een jaar Detroit Red Wings zijn schaatsen en stick definitief aan de wilgen.
HALL OF FAME EN ALS
Na 1148 wedstrijden en 787 punten in de NHL vergaard te hebben, kreeg Salming als eerste Europeaan ooit in 1996 een plek in de Hockey Hall of Fame. Twee jaar later kreeg de voormalig blue-liner ook deze eer in de Hall of Fame van de IIHF.
Nadat de Zweed in februari van dit jaar zijn spieren niet meer onder controle had, werd in juli de diagnose Amyotrofe Laterale Sclerose gesteld (ALS). Twee weken geleden was de toen al flink afgetakelde Zweed nog te gast bij het Hall of Fame weekend, ter ere van de inauguratie van landgenoten Daniel en Henrik Sedin en Daniel Alfredsson. Samen met voormalig ploeggenoten en boezemvrienden Darryl Sittler en Mats Sundin ontving de blue-liner nog één keer de staande ovatie die hem zestien jaar lang als speler ten gehore kwam.
Een kwart van het seizoen ligt nu achter ons en de eerste trades dienden zich deze week al aan. Het was echter ook de week van Cale Makar, die maar weer eens een record op zijn naam zette. Blessures waren er deze week helaas ook weer. En er sneuvelden de nodige streaks. Ga er maar weer lekker voor zitten, want na deze NHL Power Play van SportAmerika ben je weer helemaal op de hoogde van ’t reilen en zeilen in de National Hockey League.
CALE MAKAR ONDERSTREEPT ZIJN KLASSE
In onze rubriek At The Rink kwam deze week de naam van Bobby Orr voorbij, maar mogelijk hebben wij het geluk getuige te mogen zijn van een verbeterde versie. De legendarische Bruin was de eerste offensieve blueliner en het is dus niet raar dat Cale Makar met hem vergeleken wordt. Vanaf het moment dat de jonge verdediger debuteerde namens de Avalanche is hij een ware attractie in de NHL.
Vorig seizoen won hij natuurlijk al de Stanley Cup, de Norris en de Conn Smythe. De Calder nam Makar in 2020 al mee naar huis. Het geeft zijn klasse aan, maar die werd afgelopen maandag voor de zekerheid nog eens extra onderstreept. In Dallas speelde de blueliner zijn 195e wedstrijd in het reguliere seizoen.
Zijn goal in de eerste periode betekende niet alleen de openingstreffer, maar ook het 200e punt in zijn carrière. Cale Makar snoept daarmee het record af dat op naam stond van Sergei Zubov, die 207 wedstrijden nodig had voor die mijlpaal. De reeds gememoreerde Bobby Orr deed er 216 wedstrijden over. De Avs wonnen het duel overigens na een shootout met 3-2.
MIJLPAAL VOOR BERGERON
Patrice Bergeron zal maandag 21 november niet snel vergeten. Met de Boston Bruins won hij die avond met 5-3 van de Tampa Bay Lightning, de zevende overwinning op rij voor de B’s. Voor de captain zelf was het ook een bijzondere dag. In de tweede periode was Bergeron als aangever betrokken bij de 4-1 van Brad Marchand. Met die assist bereikte de Bruins-captain een mooie mijlpaal, want het betekende zijn 1000e punt in de NHL.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) November 22, 2022
Patrice Bergeron is de vierde speler in de clubhistorie die deze milestone aantikt. Hij debuteerde voor de Bruins op 8 oktober 2003 in de wedstrijd tegen de Devils. Zijn eerste punt, ook een assist, noteerde Bergeron een week later tegen de Dallas Stars. Bijna 20 jaar later heeft hij de grens van 1000 punten bereikt. In de historie van de B’s deden alleen Ray Bourque (1506 punten), Johnny Bucyk (1339) en Phil Esposito (1012) het beter. Die laatste had daar overigens maar 625 wedstrijden voor nodig.
MEER ZORGEN VOOR DE MAPLE LEAFS
Vorige week meldden we op deze plek al de blessure van Jake Muzzin, maar deze week werd het voor de Toronto Maple Leafs nog erger. Afgelopen maandag bogen de Leafs na OT met 3-2 het hoofd voor de Islanders, maar erger was het verlies van sterkhouder Morgan Rielly. In de derde periode kwam de 28-jarige verdediger in botsing met Kyle Palmieri. Hij stapte daarna nog één keer op het ijs, maar besloot snel de strijd te staken.
Morgan Rielly took one shift after his collision with Kyle Palmieri and then went straight to the Leafs dressing room.
Het vervelende vonnis liet daarna niet lang op zich wachten. Rielly werd met een knieblessure op de LTIR geplaatst en is daarmee de derde belangrijke blueliner die in korte tijd wegvalt. T.J. Brodie lijkt binnenkort weliswaar terug te keren, maar dan nog zal het gemis van Rielly en Muzzin zich laten voelen. De club riep onder meer Victor Mete op ’t AHL-filiaal, maar dat is met alle respect slechts een doekje voor het bloeden. Zijn 16 assists in 20 wedstrijden geven wel aan hoe belangrijk Morgan Rielly is. Alleen Mitch Marner is bij de Leafs vaker als aangever betrokken bij een goal.
REAVES VERRUILT RANGERS VOOR WILD
De Minnesota Wild hebben geen geweldig eerste kwart achter de rug en dus besloot GM Bill Guerin dat er wat moest gebeuren. Hij besloot een balletje op te gooien in New York, waar Ryan Reaves het eigenlijk wel voor gezien wilde houden. Reaves is weliswaar geen goalgetter, getuige ook zijn 54 goals in bijna 770 wedstrijden, maar hij weet het vuurtje altijd wel op te stoken. Zijn 992 PIM zeggen wat dat betreft voldoende.
In ruil voor een 5th round draft pick speelt de 35-jarige Reaves de rest van dit seizoen in Minnesota. Daar hoopt hij op de minuten die hem bij de Rangers niet meer gegeven waren. De laatste wedstrijden was hij daar een healthy scratch.
De Wild kunnen wel wat aanvallende impulsen gebruiken. Natuurlijk hebben ze het fenomeen Kirill Kaprizov, die uitstekend presteert met 11 goals en 22 punten in 19 wedstrijden. De Rus is echter de enige met een doelpuntenaantal in de dubbele cijfers. Ze hebben sowieso maar vijf spelers met minimaal 10 punten, dus is het niet moeilijk om daar de vinger op de zere plek te leggen.
De ploeg die vorig seizoen nog zoveel opzien baarde, staat nu vierde in de Central met 20 punten en slechts 55 doelpunten voor. Reaves zal dit probleem niet oplossen, maar hij zorgt ongetwijfeld voor reuring.
DE EERSTE…
JAKE SANDERSON OPENT ZIJN REKENING
We kwamen Jake Sanderson al tegen op de Olympische Spelen vorig jaar en ook maakte de jonge Amerikaan naam tijdens de WJC. Het was dan ook niet voor niets dat de Ottawa Senators hem in de draft van 2020 als vijfde kozen. Generatiegenoten als Alexis Lafreniere (first overall), Tim Stutzle en Lucas Raymond hebben al de nodige goals achter hun naam in de NHL en deze week was het ook tijd voor de eerste van Jake Sanderson. Tegen de Vegas Golden Knights vond de jongeling voor het eerst de weg naar het doel, maar zijn treffer mocht niet baten. Met 1-4 dienden de Knights hun tegenstander de dertiende nederlaag van dit seizoen toe.
Acht wedstrijden op rij hadden de Buffalo Sabres verloren. Een serie die begon op 4 november en waarin de ploeg maar liefst 38 goals te slikken kreeg. Ook in de NHL geldt dat aan alles een einde komt en zo ook aan deze losing streak. Don Granato zag zijn troepen afgelopen dinsdag furieus van start gaan in Montreal. Rasmus Dahlin en JJ Peterka scoorden binnen een minuut en Alex Tuch maakte er na 133 seconden al 3-0 van. De Canadiens gaven de moed niet op, maar zouden uiteindelijk keihard met 7-2 onderuit gaan. Twintig dagen na hun laatste zege was het eindelijk weer eens raak voor de jonge Sabres.
Klaar waren ze nog niet, die van de Sabres. Een dag na hun eerste overwinning sinds 2 november troffen ze in eigen huis de St. Louis Blues. En die waren juist bezig aan een uitmuntende reeks van zeven opeenvolgende overwinningen. Weer had Buffalo een pikstart, want dankzij Jeff Skinner lag de puck al na 18 tellen in het netje.
De aanvaller gaf daarmee de aanzet tot een doelpuntenfestijn. Buffalo had opnieuw geen enkele moeite met scoren en versloeg de red hot Blues met 6-2. Voor St. Louis kwam daarmee dus een einde aan hun 7-game winning streak. Een reeks waarmee ze wel weer aansluiting in de Central hebben gevonden.
DEVILS EN BRUINS KUNNEN NOG VERLIEZEN
Woensdag 23 november 2022 gaat de boeken in als een historische dag in de NHL. Nooit eerder kwam er op één dag een einde aan drie winning streaks van minimaal 7 wedstrijden. In New Jersey waren de Toronto Maple Leafs, nog zonder de van Arizona overgekomen blueliner Conor Timmins, op wonderbaarlijke wijze met 2-1 te sterk voor de New Jersey Devils. De thuisploeg had de voorgaande 13 duels gewonnen en zou bij winst op de Leafs een nieuw clubrecord vestigen. Zowel Toronto als de arbitrage wilde daar echter niet aan meewerken.
Lindy Ruff zag dat maar liefst 3 goals van zijn team werden afgekeurd. De coach zag met lede ogen aan hoe de scheidsrechters zijn Devils in de wielen reden, want lang niet altijd was het waarom van de annulering goed duidelijk. Voor de fans bleek dit een reden zich te misdragen, maar de Maple Leafs bleven stoïcijns. Met een defensie die drie sterkhouders miste, pakten zij knap 2 punten tegen dé ploeg in vorm. De langste winning streak in de NHL komt daardoor voorlopig nog niet in gevaar. Aan het begin van de jaren negentig zetten de Penguins een reeks van 17 zeges op rij neer.
In Sunrise maakten de Florida Panthers een einde aan de 7-game winning streak van de Boston Bruins. Sam Reinhart, Aleksander Barkov en Matthew Tkachuk waren allen trefzeker op de powerplay en daar ligt momenteel het probleem voor de Boston Bruins. De ploeg die zo riant aan de leiding gaat in de Atlantic kreeg de laatste vijf wedstrijden in totaal 8 PPG tegen. Florida, dat ook wel weer eens een goed resultaat kon gebruiken, won uiteindelijk met 5-2. Voor Boston pas de tweede nederlaag sinds 20 oktober.
FLYERS EN BLACKHAWKS HARDLEERS
Op Long Island wonnen de Islanders woensdag met 3-0 van de Oilers, waardoor er voor Connor McDavid en de zijnen een einde kwam aan een reeks van 56 uitwedstrijden op rij waarin ze telkens wisten te scoren. Bleven er deze week dan ook nog streaks intact? Jazeker! Daarvoor moeten we bij John Tortorella en zijn Philadelphia Flyers zijn. Met 5 overwinningen in de eerste 7 duels begonnen de Flyers voortvarend aan deze campagne, maar de klad zit er behoorlijk in.
Op 8 november werd voor het laatst gewonnen en daarna volgden 8 nederlagen op rij. Deze week was Alex Ovechkin in OT de boosdoener namens de Washington Capitals. Ovi, die zijn tiende van het seizoen scoorde, konden de 3-2 zege goed gebruiken, maar voor de Flyers komt het negatieve clubrecord van 13 nederlagen op rij toch langzaam in zicht. Een record dat overigens nog niet lang staat. Het dateert van vorig seizoen.
Na vier nederlagen op rij dachten de Chicago Blackhawks deze week eindelijk weer eens te winnen. Op bezoek bij de Dallas Stars hadden zij een comfortabele 4-1 voorsprong halverwege de derde periode. Het bleek niet genoeg voor de bezoekers. Minder dan vier minuten had de koploper in de Central nodig om langszij te komen. Chicago leek murw gebeukt, want in de slotminuten maakten Radek Faksa en Jason Robertson (met alweer zijn zestiende van het seizoen) het feest compleet in Big D. Dallas blijft de Central Division aanvoeren, terwijl de Blackhawks door hun vijfde nederlaag op rij steeds verder wegzakken.
Thanksgiving is de Amerikaanse feestdag van de dankbaarheid. En dankbaar kunnen we zijn voor de drie leuke games die we geserveerd kregen op donderdag. Naar goede traditie mochten zowel de Detroit Lions als de Dallas Cowboys een thuiswedstrijd verzorgen. De Lions leken op weg naar een stunt tegen de Bills, maar gingen in het slot alsnog ten onder. De Cowboys hielden wel de W thuis. In een sterke tweede helft legden ze de New York Giants over de knie. Het toetje werd verzorgd door de Minnesota Vikings en New England Patriots. In een spannende wedstrijd trokken de thuisspelende Vikings aan het langste eind.
Bills kunnen pas aan het einde afstand nemen van moedige Lions
Buffalo Bills @ Detroit Lions | 28-25
Geen Thanksgiving-sprookje voor de Detroit Lions. Daar zag het nochtans wel lange tijd naar uit. Tegen de verwachtingen in hielden de Lions gedurende de volledige wedstrijd gelijke tred met de Buffalo Bills, die hun normale spel niet konden ontwikkelen. Vooral quarterback Josh Allen had het moeilijk. Zijn elleboogblessure speelde hem duidelijk parten. Allen miste makkelijke targets en wierp opnieuw een interceptie in de redzone. De vierde reeds in vijf games. De pijn in zijn elleboog had echter weinig invloed op zijn benen. Allen rende 78 yards bij mekaar en was daarmee de belangrijkste rusher van zijn team. Op defense moest Von Miller al vroeg het veld verlaten met een blessure.
De Lions bleven hierdoor gedurende de gehele wedstrijd aanklampen. Jamaal Williams speelde opnieuw een grote rol met alweer zijn dertiende touchdown van het seizoen. De grootste rol was echter weggelegd voor Amon-Ra St. Brown. De sophomore uit USC ving 9 passes voor 122 yards en een touchdown. Ook D.J. Chark deed zijn duit in het zakje door een touchdownpass van Jared Goff te vangen in het vierde kwart. Nadat D’Andre Swift een 2-point conversie lukte, leken de Lions op weg naar de stuntzege, maar toen trok Josh Allen zijn superheldencape aan.
Twee fantastische drives leverden de twee scores op die voldoende waren voor de winst. Stefon Diggs werkte een drive van 14 plays en 90 af met een touchdown en met nog 23 seconden te spelen vuurde Allen een fenomenale bal af naar diezelfde Stefon Diggs die de Bills dicht genoeg brachten om de game-winning field goal te trappen. Tyler Bass miste niet en trapte het Lions-sprookje -en de 3-game winning streak- aan diggelen.
Cowboys aan het feest na perfecte tweede helft
New York Giants @ Dallas Cowboys | 20-28
De New York Giants gingen met een goed gevoel de kleedkamers in in Jerryworld nadat ze de Cowboys helemaal lam hadden gelegd in de eerste helft. De running game kwam maar niet op gang bij Dallas en de Giants onderschepten niet één, maar twee passes van Dak Prescott. Door een touchdown van Saquon Barkley en een field goal van Graham Gano konden de Giants met een 13-7 voorsprong aan de koffie. De zeven punten van de Cowboys kwamen op het conto van Ezekiel Elliott, die echter pas in de tweede helft echt onder stoom kwam.
Mike McCarthy had zich tijdens de rust duidelijk boos gemaakt, want het vuur waarmee de Cowboys uit de kleedkamers kwamen, was opmerkelijk. De eerste drie drives na de rust leverden allemaal touchdowns op. Tight end Dalton Schultz ving de eerste twee touchdowns en verdrievoudigde daarmee meteen zijn totaal dit seizoen. Een andere tight end, Peyton Hendershot, nam de derde touchdown voor zijn rekening. Dak Prescott was duidelijk op een missie in de tweede helft en haalde uiteindelijk nog 261 yards. 106 van die 261 yards werden gevangen door CeeDee Lamb, die weer met een aantal atletische catches uitpakte.
De Giants kwamen er in de tweede helft niet meer aan te pas. Daniel Jones, die in de eerste helft nog een fantastische pass voltooide naar Darius Slayton, maakte te veel fouten na de rust. Dat had ongetwijfeld te maken met de aanwezigheid van ene Micah Parsons. Parsons liet vier QB pressures en twee sacks optekenen. Hij zorgde voor chaos langs de offensive line van de Giants, waardoor er offensief niets meer lukte. Een troost-touchdown van Richie James die in het vierde kwart was het enige dat de Giants nog konden serveren. De Cowboys haalden hun achtste overwinning dit seizoen en blijven zo een bedreiging voor de Eagles in de NFC East.
Afgelopen zondag scoorden de Vikings slechts drie punten. Tijdens deze wedstrijd hadden ze nog geen vijf minuten nodig om dit te verdubbelen. Met een korte pass vond Kirk Cousins zijn wide receiver Justin Jefferson in de endzone. De Patriots zouden snel antwoord geven. Iets meer dan twee minuten later vond een 34-yard pass van Mac Jones namelijk Nelson Agholor. Agholor liet het vervolgens niet na om te scoren. Nadat beide teams de bal een keer moesten punten ging Minnesota weer op zoek naar de voorsprong, maar schoot in plaats daarvan zichzelf in de voet. Jonathan Jones onderschepte namelijk een slechte worp van Cousins. Uiteindelijk zou de interceptie een 34-yard Patriot-field goal tot gevolg hebben.
De Vikings beantwoordden de field goal van New England door zelf een field goal te scoren. Na een pass-heavy drive zette Greg Joseph de teams op 10-10. Overigens was passen de name of the game tijdens deze wedstrijd. De Pats pikten 364 passing yards op, de Vikings 301. Veel vergeleken de rushing yards. 57 om 45, in het voordeel van de Vikings.
Nog geen drie minuten later zette Folk met een field goal de Patriots weer op voorsprong. De Vikings hadden deze week echter duidelijk geen moeite met punten scoren. Met nog zo’n vier minuten op de klok scoorde T.J. Hockenson namelijk zijn eerst TD als een Viking na een korte pass van Cousins te hebben gevangen. Het extra punt werd wel gemist. Het gaf Nick Folk de kans om voor rust de stand gelijk te trekken namens New England.
Penalty wordt Patriots fataal
De Patriots begonnen de tweede helft met de bal. Ze lieten niet na om te scoren. Jones vond met een pass Hunter Henry. Henry ontweek vervolgens drie verdedigers om de touchdown te scoren. Minnesota zou de stand vrijwel direct weer gelijk trekken. Kick returner Kene Nwangwu had wat blockers, ontweek wat tegenstanders en liep zo onaangeraakt de bal binnen na een 97-yard kickoff-return. De Patriots lieten zich niet zomaar afstoppen en scoorden rond het middelpunt van het derde kwart een field goal om de voorsprong weer over te nemen. Misschien had het een touchdown moeten zijn. Even leek Henry zijn tweede TD-catch van de avond te hebben, maar de officials waren van mening dat het een no-catch was. Zo moest NE genoegen nemen met een field goal.
Minnesota zette vervolgens een lange drive weg die de wedstrijd naar het vierde kwart bracht. Uiteindelijk schoot Joseph zijn team weer op gelijke hoogte. Nadat de Minnesota-D een punt forceerde leek de defensie van de Pats hetzelfde te doen. Een running into the kicker-penalty zorgde voor een nieuwe set downs, het zou cruciaal blijken. De Vikings maakten maximaal gebruik van de nieuwe set downs door niet veel later een touchdown te scoren. Een diepe worp van Cousins naar Jefferson bracht Minnesota op de helft van New England. De play daarna vond Cousins Adam Thielen in de endzone na een goedgeplaatste 15-yard pass.
Het betekende bijgevolg een 33-26 voorsprong voor de Vikings. De Minnesota-D hield zich daarna meerdere possessions sterk en liet geen score meer toe. De overwinning zorgt ervoor dat de Vikings nu vijf overwinningen meer hebben de de Lions en Packers, de NFC North lijkt dus wel in de tas. Voor de Patriots is het allemaal een stukje lastiger geworden. Het verlies betekent dat ze nu laatste in de AFC East staan, al kan dat nog veranderen als de Jets zondag ook verliezen.
De previews voor de overige games dit weekend vind je hier. De laatste update van onze wekelijkse Power Rankings vind je hier.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
