Het NFL-seizoen zit er nu echt zo goed als op. Nog maar een wedstrijd rest ons. Maar wat voor wedstrijd! De Eagles en Chiefs staan in de Super Bowl. We kijken in deze editie van de 4-on-4 of we dit een terechte finale vinden en hoe we terugkijken op het seizoen. De echte voorspellingen komen uiteraard volgende week.
1. De Chiefs en Eagles staan in de Super Bowl. Is dit, ook gebaseerd op de wedstrijden van afgelopen weekend, de terechte finale?
Marc Dorenbos: “Dat denk ik wel. Met name de Eagles hebben bevestigd hoe dominant ze zijn in de NFC. Tuurlijk hadden de 49ers qua blessures op QB heel veel pech, maar dat neemt niet weg dat de Eagles meer dan verdiend hebben gewonnen. Ik denk dat de Chiefs ook terecht in de Super Bowl staan, al was die wedstrijd een stuk spannender. Dat de Bengals zo’n domme penalty tegen krijgen vlak voor het einde, is iets wat me nog wel wakker gaat houden, maar goed.. Ik denk dat de Chiefs de terechte vertegenwoordiger zijn van de AFC in de Super Bowl.”
Seán van Zon: “Uiteindelijk wel. Voor de Divsional Round had ik gedacht dat de Bills of Chiefs de Super Bowl zouden halen, maar de Bengals hebben zich toen dusdanig laten zien dat ik ook hun in de Super Bowl terecht zag komen. Toch bleek ‘Burrowhead’ nog steeds Arrowhead. De Chiefs waren vooral defensief erg sterk. Daarnaast was Patrick Mahomes verre van 100% en nog wonnen ze. In de NFC was ik er stellig van overtuigd dat de 49ers de Super Bowl zouden halen. Wow, wat zat ik fout. Tuurlijk, geen Brock Purdy, veel penalty’s tegen, maar de ware kracht van de Eagles kwam tijdens Championship Sunday echt naar boven. De Chiefs en Eagles steken momenteel met kop en schouders boven de rest uit.”
Chris van Dijk: “De Eagles hebben de NFC vanaf dag 1 gedomineerd en hadden zonder de blessure van Jalen Hurts de eerste seed al weken eerder binnengehaald. Alle verhalen over het gemakkelijke programma van de Eagles zijn dan ook zwaar overdreven, want de grootste concurrenten in de divisie (49ers en Cowboys) hadden een vergelijkbaar schema. In de AFC lag het dichter bij elkaar. Daar vond ik de Bills over het hele seizoen iets beter dan de Chiefs. Je weet niet wat voor invloed Damar Hamlin in de laatste weken heeft gehad. Je had hier kunnen zeggen dat de Bills (of eventueel de Bengals) hadden moeten staan, maar uiteindelijk is dit wel een terechte finale.”
Toon Aerts: “Uiteindelijk moet je concluderen dat de twee sterkste teams in de finale staan. De Eagles hebben met Jalen Hurts slechts één keer verloren dit seizoen, play-offs inclusief. Dat is heel indrukwekkend. Ze domineerden de 49ers bovendien in de NFC Championship, zelfs in de drive waarin Brock Purdy geblesseerd raakt. In de AFC Championship game had het muntje beide kanten kunnen vallen, maar Joe Burrow en de Bengals missen wel zelf de kans om de game-winning drive af te maken. Dat Mahomes op één been en met tig geblesseerde receivers alsnog 326 passing yards haalt, zegt eigenlijk voldoende. Dit is de terechte Super Bowl.”
2. Hoe kijken we over een paar jaar terug op dit seizoen?
Marc Dorenbos: “Een seizoen vol slecht football, eerlijk gezegd. Ik kan me niet herinneren dat ik de afgelopen jaren zo ontzettend veel matige wedstrijden heb gezien. Slecht football heeft gelukkig niet te betekenen dat er geen vermaak is, dus ook voor die wedstrijden zet je de tv aan, maar het is wel opvallend.”
Seán van Zon: “Een seizoen van Let’s Ride, dramatische wedstrijden, pretenders en matig football. Kies een willekeurige Broncos TNF-game uit en je hebt het allemaal. We zagen legendes als Tom Brady en Aaron Rodgers bijwijlen spelen als Tim Tebow en David Carr. Tuurlijk, dit seizoen had ook mooie en memorabele momenten. Toch verbleken die bij het tragische football wat ons soms werd voorgeschoteld.”
Chris van Dijk: “Uiteraard als het laatste seizoen van Tom Brady. Het symboliseert de overgang van de wacht. De ervaren quarterbacks hebben plaats gemaakt voor de jonge garde.”
Toon Aerts: “Toch een seizoen vol verrassingen. Wie had gedacht dat de Jaguars de AFC South zouden winnen? Of dat de Giants zo goed zouden zijn en de gehele NFC East boven .500 zou eindigen? Of wat dan gezegd van de Seattle Seahawks met Geno Smith? Ook de Lions bleken veel verder te staan dan we allemaal hadden voorspeld. De onvoorspelbaarheid maakt de NFL zo mooi en dat mag zich wat mij betreft ieder seizoen herhalen!”
3. Het offseason gaat voor alle overige ploegen beginnen. Welk team gaat in de komende maanden de grootste sprong maken?
Marc Dorenbos: “Ik zet mijn geld op de Seahawks. Die hebben een solide basis, een hoge draft pick en hun divisie ligt op de 49ers na op apegapen. Ik heb verwachtingen voor die franchise.”
Seán van Zon: “Ik ben het volledig eens met Marc. Afgelopen jaar waren ze al ijzersterk in de draft. Sterke coaching, een goede core, spelers met veel potentie en een front-office die weet hoe het moet draften. Ik zei het laatst al in een podcast: de toekomst van de Seattle Seahawks ziet er zonnig uit.”
Chris van Dijk: “Twee teams uit de NFC North gaan grote stappen zetten. De Bears hebben de picks en het capspace om flinke versterkingen aan te trekken. Dit kan ze zo op de rand van de play-offs brengen. En de Lions gaan de volgende stap zetten. Ze hebben het talent en krijgen langzaam de ervaring. Met de juiste versterkingen is dit een ploeg die een diepe play-offrun neer kan zetten. Niet een stap als de Eagles, maar het gaat wel in de buurt komen.”
Toon Aerts: “Ietwat tot mijn verbazing blijken de Patriots aardig wat cap space te hebben voor komend seizoen. Ik denk dat ze eindelijk eens een échte top Wide Receiver gaan halen (neen, ik bedoel niet Nelson Agholor) en zo Mac Jones de kans gaan geven om écht die grote sprong voorwaarts te maken.”
4. Het gaat de komende anderhalve week natuurlijk vooral over de Super Bowl. Wat is de verhaallijn die jij het meest interessant vindt de komende tijd?
Marc Dorenbos: “De meest interessante verhaallijn is toch die van de Chiefs voor mij. Je kunt nu al een sterk argument maken dat ze een dynastie zijn, maar toch hebben ze nog ‘maar’ 1 Super Bowl gewonnen de afgelopen jaren. Als ze er nu weer 1 pakken, dan kan dat argument veel makkelijker gemaakt worden. Als ze deze Super Bowl ook weer verliezen, dan kan je een (in mijn ogen ietwat vergezocht) argument maken dat de Chiefs het vaak laten liggen op het moment suprème.”
Seán van Zon: “De enkel van Mahomes. Aanvankelijk zag het er goed uit. Dit was tot hij uit de pocket moest om te werpen, toen werd duidelijk dat hij verre van 100% was. Deze vorm van verstuiking kan soms maanden duren voordat het volledig genezen is. Spelen kan Mahomes, zolang hij niet geblesseerd raakt tijdens de training, sowieso. De vraag is hoe fit hij zal zijn voor de ontmoeting op 12 februari.”
Chris van Dijk: “Wisten jullie al dat er voor het eerst twee broers tegenover elkaar staan in de Super Bowl? Het verhaal van de Kelces is natuurlijk leuk, maar ik vind de geschiedenis van de beide coaches wel interessant. Andy Reid die twaalf jaar coach in Philadelphia was, terwijl Nick Sirianni zijn loopbaan juist bij de Chiefs begon. Daar was hij vier jaar assistent, tot hij ontslagen werd door Reid die zijn eigen assistent mee wilde nemen en daarom afscheid nam van Sirianni, die op dat moment de wide receivers coach was.”
Toon Aerts: “Laten de Eagles zien dat roster building een kunst is? Howie Roseman heeft een ogenschijnlijke master class neergezet dit seizoen. Plukt hij hier de ultieme vrucht van in de vorm van een Lombardi Trophy? Zo ja, dan ben ik vooral benieuwd naar wat het effect op de rest van de NFL zal zijn. Wie zal zich willen spiegelen aan Howie en de Eagles?”
Lees hier alles over Andy Reid en Nick Sirianni als coaches in de Super Bowl.
Volgende week kan iedereen die de NFL een warm hart toedraagt weer klaar gaan zitten voor de grootste wedstrijd van allemaal: de Super Bowl. In State Farm Stadium in Arizona nemen de Kansas City Chiefs het op tegen de Philadelphia Eagles. Het is ook een strijd tussen de ervaren Andy Reid (64, Chiefs) en jonge Nick Sirianni (41, Eagles). Wie zijn deze head coaches? Hoe ziet hun CV eruit? Wat is hun coachingstijl? Lees het in de Head-to-Head Coach voor Super Bowl LVII van SportAmerika.
Andy Reid en Nick Sirianni hebben ieder een geschiedenis bij hun tegenstander in de Super Bowl. Reid was 14 relatief succesvolle jaren head coach van de Eagles. Sirianni was vanaf 2009 eerst offensive quality control coach en later wide receivers coach bij de Chiefs. Saillaint detail: Sirianni kon vertrekken bij de Chiefs toen Reid daar werd aangesteld als head coach in 2013. De twee troffen elkaar als head coach eenmaal eerder. In 2021 wonnen de Chiefs met 42-30 van de Eagles.
ANDY REID, ERVAREN EN SUCCESVOL
Andy Reid’s kennismaking met de NFL was bij de Green Bay Packers. Van 1992 tot 1998 vervulde hij daar verschillende rollen als assistent- en positiecoach. In 1999 werd Reid aangesteld als head coach van de Philadelphia Eagles. De Eagles hadden op dat moment net een seizoen achter de rug met een 3-13 record. Reid maakte bij zijn interview indruk met een 13 centimeter dik boekwerk waarin stond hoe hij de Eagles zou gaan leiden als hij werd aangenomen. Toen Reid werd aangenomen was was hij de op één na jongste head coach in de NFL en de eerste head coach die werd aangesteld zonder eerst offensive of defensive coordinator te zijn geweest.
Reid’s periode bij de Eagles was een relatief succesvolle periode. Tussen 2001 en 2004 behaalde hij de NFC East titel. In diezelfde periode gingen de Eagles ook vier keer op rij naar de NFC Championship Game. Alleen in het seizoen 2004 wonnen de Eagles en gingen ze naar de Super Bowl. Deze werd verloren van de New England Patriots. Na het verlies wist Reid de Super Bowl niet meer te halen met de Eagles. Alleen in 2008 werd de NFC Championship Game nog gehaald, maar die werd verloren van de Arizona Cardinals. In 2012 werd Reid ontslagen bij de Eagles na een 4-12 seizoen.
Lang zat Reid niet zonder werk. In 2013 werd hij aangesteld als head coach van de Chiefs. Voor zowel Reid als de Chiefs was dit het begin van een zeer succesvolle periode. Vanaf 2016 hebben de Chiefs elk jaar de AFC West gewonnen en vanaf 2018 stond het team van Reid in de AFC Championship Game. In 2019 en 2020 stonden de Chiefs in de Super Bowl. De eerste keer wonnen ze van de San Francisco 49ers, de 2020 editie van de Super Bowl werd verloren van de Tampa Bay Buccaneers.
Sirianni heeft als jonge head coach aanzienlijk minder ervaring dan Reid. Nadat hij verschillende functies als positiecoach had vervuld bij de Chiefs en de San Diego / Los Angeles Chargers, werd hij onder Frank Reich aangesteld als offensive coordinator van de Indianapolis Colts. Als OC werkte hij in drie jaar met drie verschillende quarterbacks, namelijk Andew Luck, Jacoby Brissett en Philip Rivers. In die drie jaar haalden de Colts de play-offs twee keer.
In 2021 werd Sirianni aangesteld als head coach van de Eagles als opvolger van de ontslagen Doug Pederson. Twee maanden na zijn aanstelling werd quarterback Carson Wentz getrade naar de Colts. Hierdoor moest Sirianni met een relatief jong team onder leiding van twee ronde draft pick Jalen Hurts opereren. Ondanks een 2-5 start aan het seizoen, wisten de Eagles de playoffs te halen in het eerste jaar van Sirianni. In de Wild Card ronde werd er verloren van de Buccaneers.
Sirianni valt op in de NFL. Waar de meeste, veelal ervaren head coaches het toonbeeld van rust zijn – neem Andy Reid – is Sirianni niet bang om zijn emoties hun beloop te laten langs de zijlijn. Zo verwees Sirianni weinig subtiel naar het ontslag van zijn goede vriend Frank Reich bij de Colts nadat hij de Colts had verslagen dit jaar. Zijn emoties werken echter als goede motivatie voor zijn spelers, die Sirianni als normaal en één van hen zien.
Nick Sirianni was Colts' OC under Frank Reich from 2018-20.
De Chiefs zijn de afgelopen jaren onder Andy Reid een aanvallende juggernaut geweest waar maar weinig teams mee om konden gaan. Nu heeft Reid met Patrick Mahomes en Travis Kelce respectievelijk de beste quarterback en tight end van de NFL tot zijn beschikking. Tot afgelopen seizoen hoorde Tyreek Hill ook tot één van de belangrijkste aanvallende spelers van de Chiefs. Nadat Hill was vertrokken, meenden velen dat het aanvallend een stuk minder zou worden in KC. Reid en Mahomes hebben dit jaar bewezen prima zonder Hill te functioneren. Mahomes eindigde het reguliere seizoen met 5.250 yards en 41 touchdowns en maakt een grote kans op de MVP-titel. De hand van Reid in dit topseizoen is moeilijk te ontkennen.
Sirianni is van zichzelf ook een offensieve coach. In zijn eerste jaar deed hij na de 2-5 start een stap terug wat betreft playcalling. Deze beslissing toont de volwassenheid van Sirianni als coach. Dit jaar loopt de aanval van de Eagles bij vlagen als een trein. Met name de run game is van grote klasse. Verdedigend doen de Eagles het ook uitstekend. Met 18,8 punten gemiddeld staan de Eagles vierde in het Opponents Point per Game klassement. Hier staan de Chiefs met hun 15e plek in de middenmoot.
Sirianni neemt als HC aanzienlijk vaker dan Reid risico’s. De Eagles hebben dit jaar 32 4th down attempts ondernomen, tegenover de 12 van de Chiefs. Beide teams zijn wel zeer succesvol in hun 4th down attemps. De Chiefs staan met een 75% win percentage tweede in dat klassement, de Eagles met een 68,8% win percentage vierde. Als deze head coaches ervoor gaan, is dit vaak ook succesvol.
Zoals gezegd is Andy Reid de ervarene van de twee head coaches. Aankomende Super Bowl wordt zijn derde trip naar de grootste wedstrijd van het jaar. Sirianni staat voor het eerst in de Super Bowl in zijn tweede jaar. Gaat Reid zijn status als één van de beste head coaches in de NFL weer eens bevestigen door zijn tweede Super Bowl te winnen met de Chiefs? Of laat Sirianni zien dat hij the new kid on the block is door net als Doug Pederson in zijn tweede jaar als Eagles head coach een Super Bowl te winnen? Over anderhalve week weten we het.
Tom Brady gaat (weer) met pensioen, lees het hier!
Het NBA-seizoen 2022-23 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.
26 JANUARI – 02 FEBRUARI
WESTERN CONFERENCE STAND
Denver Nuggets 35-16
Memphis Grizzlies 32-19
Sacramento Kings 29-21
Los Angeles Clippers 29-25
Dallas Mavericks 27-25
Minnesota Timberwolves 28-26
Golden State Warriors 26-25
Phoenix Suns 27-26
Utah Jazz 27-26
New Orleans Pelicans 26-26
Portland Trail Blazers 25-26
Oklahoma City Thunder 24-27
Los Angeles Lakers 24-28
San Antonio Spurs 14-38
Houston Rockets 13-38
IN DE SPOTLIGHT
KINGS IN UITSTEKENDE VORM
Dat de Kings het dit jaar beter doen dan verwacht, hebben veel fans en teams inmiddels door. De Kings, die al tientallen jaren de playoffs niet meer hebben gehaald, wonnen zeven van hun laatste tien duels en zijn momenteel bezig met een winning stream van twee games. Zeges op de Timberwolves en Spurs kwamen na twee nederlagen achter elkaar (vs Raptors en Timberwolves). Vooral het duel tegen de Timberwolves leverde genoeg spektakel op. De Kings staan nu derde in de Western Conference met 5,5 games achterstand op de Nuggets.
DE TEGENVALLER
PELICANS STORTEN COMPLEET IN
De Pelicans begonnen vorige week al te voelen dat ze Brandon Ingram en Zion Williamson missen, maar de afgelopen week is dat ondanks de terugkeer van Ingram niet beter geworden. Het team verloor van de Wizards, Bucks en Nuggets. Met een negen game losing streak zakt het team weg van de tweede plaats naar de tiende plaats in de stand. Het geeft aan hoe spannend het is in de Western Conference, waar er maar drie teams boven de rest uitstijgen momenteel.
SPURS RICHTING #1 PICK?
De Spurs doen het hele seizoen al niet echt mee om de plekken die recht geven op een plek in het play-in toernooi, maar de vorm is nu wel erg ver te zoeken. Met een zeven game losing stream staat het team met een 14-38 record nu voorlaatste. Alleen de Rockets hebben momenteel een slechter record, waardoor ze richting Scoot Henderson gaan tijdens de Draft van 2023. Er is echter zeker nog een kans dat het team zakt richting de laatste plaats, waardoor het Victor Wenbayama alsnog zou kunnen draften. Het zal de droom zijn van alle Spurs-fans en waarschijnlijk ook van het front office. De Spurs verloren afgelopen week van de Clippers, Suns, Wizards en Kings.
SPELER VAN DE WEEK
De SportAmerika Speler van de Week kan niemand anders dan Damian Lillard zijn. De point guard van de Trail Blazers scoorde 60 punten, 30 punten, 42 punten en 42 punten tegen de Jazz, Raptors, Hawks en Grizzlies. De Blazers eindigde 3-1 in die duels en verloren alleen van de Raptors. Het is voorlopig niet genoeg om virtueel in de playoffs te staan, maar Lillard kent in ieder geval een fantastisch seizoen.
VOORUITBLIK
Komende week gaan onder meer Nuggets – Warriors, Mavericks – Warriors, Nuggets – Timberwolves (2x), Mavericks – Kings en Clippers – Mavericks gespeeld worden. De drie topteams ontmoeten elkaar echter niet e komende week.
Tom Brady gaat met pensioen. Voorgoed. Dat heeft de quarterback van de Tampa Bay Buccaneers dinsdag bekendgemaakt. Hiermee komt er een officieel einde aan zijn indrukwekkende loopbaan, waarin hij zeven Super Bowls wist te winnen, meer dan elk team in de league.
Brady kondigde vorig jaar al zijn afscheid aan, maar bedacht zich enkele weken later en kwam terug voor een 23e seizoen. Hierin zagen we bij vlagen nog wel de klasse, maar ook hij kon zijn ploeg niet meer naar grote hoogten brengen. De Bucs wonnen met moeite de NFC South (met een losing record) en werden in de play-offs uitgeschakeld door de Dallas Cowboys.
Het zullen uiteindelijk slechts voetnoten zijn in de indrukwekkende palmares van Brady, onbetwist de beste quarterback die de league ooit heeft gezien. Brady werd in 2000 door de Patriots gedraft; als 199e. Zonder veel bombarie werd de weinig atletische Brady als 199e gekozen door de New England Patriots. Weingen geloofden in hem, maar dat vond Brady niet erg. Aan zelfvertrouwen had de jongen uit San Mateo, California namelijk geen gebrek. Hij vertelde Robert Kraft, eigenaar van de Patriots, bij hun eerste ontmoeting: “Ik ben de beste beslissing die deze organisatie ooit maakte.”
Tom Brady's 23-season career:
– 7x Super Bowl Champion – 5x Super Bowl MVP – 3x League MVP – 89,214 regular season passing yards (1st all time) – 649 regular season TDs (1st all time) – 13,400 Playoff passing yards (1st all time) – 88 playoff TDs (1st all time) pic.twitter.com/sW05kBRP91
Brady begon nog als vierde quarterback op de depth chart, maar werkte zich in zijn rookiejaar al op naar de positie van back-up. In 2001 was het moment van Brady gekomen. In de tweede game van het seizoen, tegen de New York Jets, raakte toenmalige starter Drew Bledsoe geblesseerd. Tom Brady kwam in de ploeg en ging er nooit meer uit. Meer zelfs, hij leidde zijn ploeg helemaal tot in Super Bowl XXXVI tegen de St. Louis Rams. In de AFC Championship blesseerde hij zich nog aan de knie, maar daar was in zijn eerste Super Bowl nog weinig van te merken. Zijn Patriots wonnen met een beslissende field goal van Adam Vinatieri en Brady zelf kreeg zijn eerste Super Bowl MVP. Het zou niet zijn laatste zijn.
TIEN SUPER BOWL DEELNAMES
Tom Brady was gearriveerd in de NFL. Hij zou in twee decennia de Patriots-franchise omvormen van matige meelopers — ze verloren twee Super Bowls voor de komst van Brady — tot allesoverheersende dynasty. De AFC East-titel werd een formaliteit voor Brady en de co-architect van het succes, Bill Belichick. Maar liefst zeventien keer ging de AFC East naar het team uit Foxborough. Negen van die zeventien divisietitels wist Brady met zijn ploeg om te zetten in een Super Bowl deelname. Na Super Bowl XXXVI won Brady nog eens vijf wereldtitels met de Patriots. Enkel tegen de Philadelphia Eagles in Super Bowl LII en tweemaal tegen zijn zwarte beest Eli Manning ging het mis voor Tom Terrific. Dankzij Brady prijken de Patriots nu naast de Pittsburgh Steelers als team met de meeste Lombarditrofeeën in de kast.
Tom Brady werd een toonbeeld van duurzaamheid. Hij speelde altijd en raakte slechts één keer ernstig geblesseerd in zijn carrière. Hij miste bijna het volledige seizoen 2008 wegens gescheurde kniebanden. Tot die blessure had Brady 111 games op een rij gestart. Vanaf 2009 startte hij opnieuw 112 keer op een rij, tot een schorsing hem in 2016 even aan de kant hield. De opmerkelijke houdbaarheid van Brady zorgde ervoor dat hij de laatste paar jaren nog wat extra records aan zijn resumé toevoegde. Zo werd hij de oudste League MVP (40 jaar) en de oudste Super Bowl MVP (43 jaar) ooit.
NIET ZONDER CONTROVERSE
Tom Brady werd altijd gezien als de ideale schoonzoon. Al zou je tegenwoordig beter van de ideale schoonvader kunnen spreken. Toch had hij niet alleen medestanders. Er waren natuurlijk de hordes NFL-fans die de dominantie van Brady en de Patriots al snel waren beu geraakt. Brady zelf hielp zijn eigen reputatie ook niet altijd vooruit. Hij toonde zich meermaals een slechte verliezer. Zo schudde hij na de verloren Super Bowl LII niet de hand van Super Bowl MVPNick Foles. Er was ook het schandaal rond Deflategate. In de AFC Conference Championship van 2014, waarin de New England Patriots het opnamen tegen de Indianapolis Colts, zou Tom Brady gevraagd hebben om lucht uit de ballen te laten, om zo een betere grip te kunnen behouden op het leer. De Patriots verpletterden de Colts in die wedstrijd met 45-7. Brady heeft altijd ontkend er iets mee te maken te hebben. Niettemin leverde het hem een schorsing van vier wedstrijden op in het seizoen 2016.
Ook zijn relatie met personal trainer Alex Guerrero vormde steeds een topic van discussie binnen de NFL-community. Guerrero is allerminst een onbesproken figuur, met bizarre uitspraken en valse claims als zou hij kanker, AIDS en Parkinson kunnen genezen met alternatieve geneesmiddelen. De Argentijnse goeroe kreeg sancties opgelegd omdat hij zichzelf ten onrechte voordeed als dokter. Brady ontwikkelde samen met Guerrero de TB12-methode, een programma dat een gezonde levensstijl promoot op basis van een zorgvuldig gekozen dieet. Guerrero was geen graag gezien figuur in Foxborough en werd in 2017 door Bill Belichick de toegang ontzegd tot het trainingscomplex van de Patriots.
GROOTSTE ALLER TIJDEN
Guerrero zorgde voor spanningen in de relatie tussen Brady en de Patriots. Na twintig jaar kwam er in 2020 een einde aan de samenwerking. Tot groot verdriet van Patriotsfans wereldwijd was Tom Brady toe aan een nieuwe uitdaging. Hij tekende een contract in Tampa Bay, bij de Buccaneers. Ook bij de Bucs bewees Brady dat de tand des tijds geen invloed had op hem. In zijn eerste seizoen in Florida leidde hij zijn team meteen naar de Super Bowl, waar hij Patrick Mahomes en de Kansas City Chiefs versloeg.
Nadat de Bucs vorig jaar onderuit gingen in de play-offs kondigde hij zijn pensioen aan. Brady tekende een contract bij Fox om daar analist te worden. Toch kwam hij op deze beslissing terug. Volgens geruchten speelden privéomstandigheden hierin een belangrijke rol. Zo verdween hij tijdens trainingskamp een ruime week om dingen te regelen en tijdens het seizoen werd bekend dat hij en Gisele Bündchen gingen scheiden.
OPNIEUW MET PENSIOEN
Of dit de reden was voor nog een jaartje Tampa heeft hij nooit bevestigd. Zoals er ook na zijn laatste wedstrijd weinig uitlekte over zijn toekomst. Brady werd in verband gebracht met elke club die een quarterback kan gebruiken, maar zover kwam het niet. Brady heeft laten weten opnieuw met pensioen te gaan en dat het dit keer voorgoed zal zijn. Helemaal de NFL verlaten hoeft hij niet, want Fox gaf deze zomer al aan dat ze zijn contract (tien jaar voor 375 miljoen dollar) ook na zijn loopbaan in willen laten gaan. Dus de kans is groot dat we hem snel weer op tv horen.
Lees hier alles over de Pro Bowl Games van komend weekend.
Vanaf het seizoen 2022 – 2023 introduceert SportAmerika een nieuwe, vaste rubriek op woensdag: NHL At The Rink. Roemrijke jaargangen, prospects, Farm reports en nog veel meer onderwerpen zullen de revue uitgebreid passeren.Vorige week doken we in het verleden, heden en de toekomst van de Washington Capitals. Deze week kijken we weer eens door een oranje bril. Niet één, niet twee, maar liefst drie spelers staan centraal in deze uitgebreide versie van Dutchies: de familie Staal!
EEN UNIEKE FAMILIE
In deze rubriek hebben we ’t al gehad over de roots van Daniel Sprong en Matt Murray. Deze keer gaan we een stapje verder. Niet één, niet twee, maar drie spelers staan centraal in deze editie. Drie broers die samen meer dan 3000 wedstrijden in de NHL hebben gespeeld. Er is nog een vierde, maar de bijdrage van Jared aan de NHL bleef beperkt tot slechts twee wedstrijden. We richten ons in deze editie van Dutchies dus voornamelijk op de Eric, Marc en Jordan. Stuk voor stuk jongens van Staal.
Af en toe moet je zoeken naar een link met Nederland, maar bij de familie Staal is het overduidelijk. De achternaam heeft ’t als het ware al weg en toevallig is dat niet. De stamboom van de familie is diep geworteld in ons land. In ’t oosten om helemaal precies te zijn. Vanuit Drenthe vertrokken de ouders van vader Henry Staal in de jaren vijftig naar Canada. Hij trouwde in Canada met Linda, wiens roots in Overijssel liggen.
Hun afkomst wordt niet vergeten, maar Henry Staal wordt in Canada gegrepen door de nationale sport. Hij gaat ’t ijshockey volgen en toen hij eenmaal zelf een boerderij bezat, zorgde senior ervoor dat zijn zoontjes naar hartenlust konden spelen. Op hun eigen baan. Met echte doeltjes en zelfs licht voor de donkere dagen van ’t jaar. We kunnen inmiddels wel stellen dat de inspanningen van pa hebben geloond, want al zijn vier jongens schopten het tot de National Hockey League.
HOLLANDSE KOST
Ruim 15 jaar geleden kregen in een interview ook de grootouders van de broertjes de credits. Henry kreeg tijdens de zomer hulp van zijn kroost op de boerderij en ’s winters mochten de jongens dus hun gang gaan op de door pa gebouwde baan. Wat niet van seizoenen afhankelijk was, was de Nederlandse groentesoep van de oma’s. En de Staal-broers zijn groot geworden van de typisch Nederlandse kost. Niet zelden stond er stamppot of aardappelen met vlees op het menu.
Het moge duidelijk zijn waarom deze familie een plekje in deze rubriek verdient. Wat ook al heel snel duidelijk was, was het talent van de gebroeders uit Thunder Bay. Eric, de oudste, stak (letterlijk en figuurlijk) met kop en schouders boven zijn leeftijdsgenootjes uit. Zo tikte hij voor de Onder-15 van de Thunder Bay Kings in 1999-2000 na 59 wedstrijden de 100 punten aan. Hartstikken leuk, maar hoe deed Eric het met meer tegenstand? Het antwoord volgde een jaar later al in de OHL. Daarin scoorde hij als tiener 19 goals en 49 punten namens de Peterborough Petes.
ERICSPRINGT IN HET DIEPE
De nog altijd piepjonge Eric Staal had inmiddels ook nationaal een beetje naam gemaakt. Die lange centre behoorde tot de beste spelers van zijn lichting en liet in zijn tweede jaar bij de Petes zien dat hij nog een versnelling hoger kon schakelen. Met 23 goal en 62 punten verbeterde hij moeiteloos zijn eerste jaar. Staal mocht zich in 2001-2002 melden bij Canada U18 voor het WK. In een team met onder andere Corey Perry droeg Eric Staal de “A” en was hij in 8 potjes goed voor 2 goals en 7 punten.
Eric had zich inmiddels op verschillende niveaus bewezen. En nog veel meer dan dat zelfs! In 2003 kwam de volgende stap. Zijn naam zong rond in de bovenste regionen van de draft en achteraf hadden de kenners het goed gezien. Marc-Andre Fleury werd als eerste gekozen en direct daarna rolde de naam van Eric Staal over de lippen van de Carolina Hurricanes. Het zou overigens een historische draft worden, want alleen al in de eerste ronde volgden grote namen als Ryan Getzlaf, Brent Burns, Corey Perry en Zach Parise.
Op het moment dat Eric Staal gekozen werd, zaten de Canes net even in een mindere fase. In 2002 verloren ze de Stanley Cup Final van de Red Wings. Een jaar later kwamen ze onder Paul Maurice in het stuk niet voor. Een geluk bij een ongeluk, want het gaf de franchise de kans een geweldige centre op te pikken in de draft. Een centre die op 9 oktober 2003, op 18-jarige leeftijd, aan zijn lange en succesvolle reis door de NHL begon. Maar dat wist de oudste Staal op dat moment zelf natuurlijk nog niet.
VREEMDE EEND IN DE BIJT
Eric had zijn plek in de NHL dus veroverd, maar hoe zat het dan met de volgende Staal? Marc is drie jaar jonger dan Eric en kreeg in dienst van de Thunder Bay Kings dus al te maken met de druk die zijn achternaam met zich meebracht. Helemaal terecht was dit niet, want in tegenstelling tot zijn oudere broer was Marc veel meer een verdediger.
Hij bracht minder punten op het bord, maar ook Marc had niet lang nodig om naam te maken. Zijn naam dook ook al snel op in de vertegenwoordigende teams en verschillende scoutingsrapporten. Marc Staal legde echter wel een andere route af, want hij speelde voor de Sudbury Wolves zijn wedstrijden in de OHL.
Marc viel op in de OHL en AHL, speelde voor Team Canada tijdens verschillende jeugdtoernooien en dan is de NHL Entry Draft de logische volgende stap. Voor de in januari 1987 geboren Marc kwam dit moment in het late voorjaar van 2005. Net als bij zijn broer had ook deze draft over grootheden niet te klagen.
Ene Sidney Crosby werd als eerste gekozen. Carey Price kwam als vijfde voorbij en Anze Kopitar als elfde. Direct na de Kings-legende volgde Marc Staal. Het waren de New York Rangers die hem z’n eerste kans in de NHL gaven. De blueliner kreeg nog wel even de tijd om te rijpen, want pas op 4 oktober 2007 volgde zijn debuut. In MSG tegen de Florida Panthers.
JORDAN OOK EEN AANVALLER
Zo’n 18 maanden na Marc kwam Jordan ter wereld. Op het baantje bij de boerderij bleek dat ook de derde heel aardig met stick en schaatsen overweg kon, dus wreven ze zich bij de Thunder Bay Kings al in de handen toen Jordan zich meldde. Als junior kwam deze Staal in 2003-2004 tot 44 goals en 92 punten in 49 wedstrijden.
Ze hadden daar natuurlijk al gezien dat Jordan in de voetsporen van Eric zou treden en als aanvaller de vijandelijke blueliners de stuipen op het lijf ging jagen. Wéér werd er één afgeleverd voor de vertegenwoordigende Canadese jeugdteams en ook Jordan schoot met scherp voor de Petes in de OHL.
Een jaar na de draft van Marc kon de familie Staal opnieuw afreizen naar de Entry Draft. In 2006 was zoonlief snel aan de beurt, want nadat St. Louis van Erik Johnson de first-overall maakte, werd Jordan Staal gekozen door de Pittsburgh Penguins. Jonathan Toews, Phil Kessel en Nicklas Backstrom zijn zomaar wat namen die na Jordan de revue passeerden.
Pittsburgh, dat een jaar eerder Sidney Crosby drafte, had een hoge pet op van de derde Staal. Al heel snel, namelijk op 5 oktober 2006, mocht Jordan Staal het gelijk van deze roemrijke franchise bewijzen. Net 18 jaar maakte hij zijn debuut in de met 4-0 gewonnen Battle of Pennsylvania tegen de Flyers.
AL SNEL SUCCES
In een tijdsbestek van vier jaar hadden de drie oudste gebroeders Staal onderdak gevonden in de NHL. En niet bij de minste franchises. Eric kwam binnen bij een franchise die in minder dan geen tijd van de top naar de kelder was gegaan en samen met de oudste Staal begonnen de Hurricanes aan de lastige klim terug naar die top. Met 11 goals en 31 punten kwam Eric redelijk goed door zijn eerste jaar. Op zijn tweede moest hij even wachten, want 2004-2005 werd vanwege een lock-out niet gespeeld.
Tijdens die lock-out zat Eric niet stil. Hij speelde zijn wedstrijden in de AHL voor de Lockwell Lock Monsters. Een naam die past bij z’n seizoen, want Eric Staal speelde monsterlijk goed met 77 punten in 77 wedstrijden. Een jaar later, terug in de NHL, plukte hij daar de vruchten van. Na twee seizoenen zonder play-offs keerden de Hurricanes terug in het postseason.
Eén speler in het bijzonder viel op tijdens het reguliere seizoen. Een lange, 21-jarige jongen noteerde maar liefst 100 punten voor de Canes. Eric Staal veroverde de NHL en was ook tijdens ’t postseason van onschatbare waarde. Mede dankzij zijn 28 punten (8 daarvan tegen de Oilers in de SCF) pakten de Hurricanes hun eerste en tot nu toe enige Stanley Cup. Slechts 21 jaar oud, twee seizoenen ervaring in de NHL en nu al stond Eric Staal samen met onder meer Rod Brind’Amour op de top van de berg.
EERSTE BROEDERTWIST
Slechts een paar maanden nadat zijn broer de Cup won, debuteerde Jordan voor de Penguins. Hij trof in Pittsburgh een vergelijkbare situatie aan. Een franchise die veel succes had gekend, maar nu in opbouw was. Mario Lemieux was als speler nog maar net afgezwaaid, maar in Sidney Crosby stond zijn natuurlijke opvolger al klaar. De goals van Jordan Staal kwamen ook als geroepen voor de ploeg in de steigers. Staal scoorde 29 goals in zijn eerste jaar, verzamelde 42 punten en eindigde achter ploeggenoot Evgeni Malkin en Paul Stastny als derde in de Calder Trophy.
Op 14 oktober van 2006 stonden voor het eerst twee Staal-broertjes tegenover elkaar in de NHL. De al wat ervaren Eric bracht met titelhouder Carolina een bezoek aan zijn jongere broertje en opende ook nog eens de score in die wedstrijd. De geslepen Canes hadden geen kind aan de Penguins en vertrokken met een 5-1 zege uit de Mellon Arena. Aan het einde van de rit lachte Jordan het hardst, want in tegenstelling tot de Hurricanes haalden zijn Penguins wel de play-offs. Tegen Ottawa waren die overigens al wel na vijf wedstrijden voorbij.
DEGELIJKE KRACHT IN NY
In 2007 werd het pas echt druk voor Henry en Linda Staal. Marc debuteerde namens de Rangers, maar als blueliner had hij wat minder impact op het scoreformulier vergeleken met zijn broers. Waar zij al snel hun rekening openden, moest Marc 12 wedstrijden wachten op zijn eerste punt. Een assist tegen de Capitals. Twee weken later volgde z’n eerste goal in de burenruzie tegen de Devils. Marc besloot z’n eerste seizoen met 2 goals en 10 punten. Zijn Rangers plaatsten zich voor ’t postseason, maar zij waren daarin niet opgewassen tegen de Penguins van broer Jordan.
Eric Staal zou bij Carolina uitgroeien tot een gekende goalgetter in de NHL. Voor minimaal 20 goals draaide de oudste van de broers zijn hand doorgaans niet om, maar hij had ook jaren met ruim 30 of zelfs meer doelpunten. Met de Hurricanes verliep het minder voorspoedig.
Na de Cup in 2006 bereikten ze pas in 2009 weer de play-offs. Pas in de Conference Final viel het doek voor Carolina. Toch stond er een Staal in de Stanley Cup Final, want het was Jordan die zijn broer de voet dwars zette. Aan de hand van Crosby en Malkin bliezen de Penguins de Canes in vier wedstrijden weg.
AAN DE HAND VAN SID EN GENO
De oudste Staal pakte de Cup in 2006 en in 2009 kreeg Jordan zijn kans. Tijdens het reguliere seizoen waren Crosby (113 punten) en Malkin (103 punten) weergaloos. Jordan Staal eindigde als derde op de topscorerslijst, maar wel op een straatlengte afstand van de twee supersterren. Met 22 goals en 49 punten besloot hij ’t reguliere seizoen. In de play-offs was het al niet veel anders. Malkin en Crosby trokken de kar en de rest volgde.
Met 4 goals en 9 punten was Jordan niet overdreven productief, maar één van die goals scoorde hij wel in de ontzettend belangrijke Game 6 van de Stanley Cup Finals. Detroit won 3 van de eerste 5 wedstrijden, maar Pittsburgh wist er mede dankzij die goal van Staal een Game 7 uit te slepen. In het hol van de leeuw werd deze ook nog eens gewonnen! Zo had de familie Staal al twee Cup-winnaars aan tafel tijdens familiebijeenkomsten!
BIJNA EEN DERDE!!!
Helaas heeft Marc dat genoegen nog niet mogen smaken. Hij ontwikkelde zich in de loop der jaren tot een meer dan degelijke kracht op de blauwe lijn in New York, maar het ultieme doel werd niet bereikt. Eén keer kwam hij in de buurt van de Cup. In 2014, met een erg sterke Henrik Lundqvist onder de lat, reikten de Blueshirts tot de Final. Daar liepen ze zich stuk op een LA Kings, die op dat moment de wind aardig in de zeilen hadden.
Op weg naar die Final klopten de Rangers onder meer de Penguins. Van een broedertwist was op dat moment echter al geen sprake meer. Vanaf 22 juni 2012 was Jordan namelijk in dienst van de Hurricanes, waar hij nog een paar jaar samen zou spelen met Eric. Die ging op zijn beurt Marc een paar maanden gezelschap houden in New York. Om te voorkomen dat de oudste van de broers voor niets op de free agent markt belandde, werd hij door de Canes op 28 februari 2016 getrade naar de Rangers. In de zomer van dat jaar tekende Eric bij de Wild, waar hij met name in 2017-2018 een geweldig seizoen beleefde met 42 goals.
TEGENSLAGEN
Marc Staal was aanvankelijk ’t meest honkvast. Dertien jaar verdedigde hij de kleuren van de New York Rangers, maar lang niet altijd ging dit over rozen. In het off-season van 2011 maakten de Rangers bekend dat Staal kampte met de naweeën van een hersenschudding. Deze werd mogelijk veroorzaakt door broer Eric in februari van dat jaar. Pas in januari 2012 keerde Marc terug op het ijs. Een jaar later sloeg de pechduivel opnieuw toe. In maart 2013 kreeg hij een puck tegen z’n hoofd en miste Marc opnieuw de nodige wedstrijden.
In september 2020 trok Marc Staal na 13 seizoenen en 892 wedstrijden (43 goals, 145 assists) de deur van MSG achter zich dicht. In Detroit begon voor hem een nieuw avontuur, maar door Covid-19 begon dit pas in januari 2021. Voor die franchise speelde de blueliner twee seizoenen en 127 wedstrijden.
MAGISCH
De sneller rekenaar weet dan al dat Marc in ’t shirt van de Red Wings de magische grens van 1000 wedstrijden passeerde. Dit gebeurde vorig seizoen en Marc was daarmee de derde van de broers die deze barriere slechtte. Jordan, helaas ook niet gevrijwaard van blessures, deed het in 2021 en Eric brak er in 2016-2017 in dienst van de Wild al doorheen.
With Marc Staal hitting the 1,000 game milestone, he joins his brothers Eric and Jordan as the first trio of brothers to play 1,000 games in the NHL. 💪
Voor een speler is het al heel bijzonder dat ze 1.000 wedstrijden op het allerhoogste niveau spelen. Dat dit drie spelers uit hetzelfde gezin lukt, is simpelweg uniek. Dat de drie broers nu al jaren achtereen een hoog niveau aantikken, maakt de prestatie nog knapper. Marc is inmiddels een gerespecteerde blueliner bij de Florida Panthers en heeft een team om zich heen dat zomaar een Stanley Cup kan winnen. Tot dat team behoort tegenwoordig ook Eric Staal.
BOLTS ZITTEN ERIC DWARS
In september 2020 betrok Minnesota de oudste Staal in een trade naar Buffalo, maar daar bleef hij niet lang hangen. Vlak voor de trade deadline in 2021 streek Eric naar in Montreal en daar beleefde hij een zeer onverwacht sprookje. Gedragen door een uitmuntende Carey Price schopten de Canadiens het in de bubbels van Toronto en Edmonton zeer verrassend tot de Stanley Cup Final. Een tweede Cup kwam er niet voor Eric. De Tampa Bay Lightning bleken in die finale een paar maten te groot en mochten na vijf wedstrijden al aan de champagne.
Met 2 goals en 8 punten droeg Eric Staal wel degelijk zijn steentje bij in de play-offs, maar een nieuwe club vond hij daarna niet. Even dreigde het verhaal van de spreekwoordelijke nachtkaars, maar vanwege de bekende pandemie kwam Staal opeens in aanmerking voor Team Canada op de Spelen van Beijing. De NHL vaardigde geen spelers af en het jonge Canada kon wel een mentor op het ijs gebruiken. Bij de Iowa Wild in de AHL liet Staal zien het kunstje nog wel degelijk te beheersen en niet geheel onverwachts werd hij benoemd tot captain van Team Canada.
TRIPLE GOLD CLUB
Eric Staal was al van de partij tijdens de historische Spelen van Vancouver in 2010. Zeven keer kwam hij in actie en tekende voor een goal en 5 assists op weg naar het legendarische goud. Zo mooi als toen werd het in China zeker niet. Canada begon, zoals altijd, als favoriet maar al in de kwartfinale vonden ze tegen Zweden hun Waterloo. Een tweede gouden plak kwam er niet, maar dankzij z’n Cup in 2006 en wereldtitel met Canada een jaar later behoort Eric Staal wel tot de Triple Gold Club.
Die wereldtitel veroverde Eric met broer Jordan aan zijn zijde. Samen waren ze in Rusland goed voor 12 punten. Daarvan kwamen er 10 (5G, 5A) op het conto van Eric. Zijn jongere broertje kwam met zijn 18 jaar toen pas net kijken en droeg met 2 assists bij aan het succes. Marc Staal heeft als senior nooit voor zijn land op een groot toernooi gespeeld. Hij is overigens ook de enige Staal die nooit voor de Hurricanes heeft gespeeld. Eric begon er natuurlijk zijn carriere, Jared speelde er twee wedstrijden en Jordan is momenteel captain van de club.
ONGEKENDE CIJFERS
Na zijn trade in 2012 tekende Jordan een contract voor tien seizoenen in Raleigh. Dit ging een jaar later in en loopt komende zomer dus af. Voor de inmiddels 34-jarige Jordan breken dan ook spannende tijden aan. Met 13 goals in de eerste 48 wedstrijden is de jongste Staal ook dit seizoen gewoon weer belangrijk voor de club. Zo trefzeker als Eric is hij nooit geweest, maar leiderschap zat de broers wel in de genen. Eric (zeven seizoenen) en Jordan (vijf seizoenen) droegen of dragen allebei de “C” bij Carolina en Marc was tien seizoenen alternate captain in New York.
Na de Winterspelen blies Eric zijn NHL-loopbaan nieuw leven in bij de Panthers. Hoewel de inmiddels 38-jarige Eric Staal minder minuten (13.26 ATOI) maakt dan vroeger, is hij met 7 goals en 15 punten in 42 wedstrijden wel degelijk van waarde. Waar hij in Raleigh al teamgenoot was van Jordan, daar deelt Eric in de late herfst van zijn loopbaan dus ook nog de kleedkamer met Marc.
TOEKOMST
Hoe het na dit seizoen loopt met de broertjes Staal is op het moment van schrijven nog volstrekt onduidelijk. Al hun contracten lopen af en inmiddels zijn ze elk de 30 al ruimschoots gepasseerd. Waar er nu drie van Staal in de NHL spelen, daar komt het moment dat er één of zelfs geen enkele Staal meer actief is in de League ook dichterbij. Als het moment daar is, dan kunnen de broers terugkijken op geweldige carrières. Eric (448G, 601A), Marc (49G, 170A) en Jordan (272G, 363A) hebben samen 3547 wedstrijden gespeeld en met Jared er nog bij komt het aantal op 3549.
— Hockey Daily 365 l NHL Highlights (@HockeyDaily365) February 1, 2023
Eric en Jordan hebben een Stanley Cup en een wereldtitel, terwijl Eric ook nog een olympische titel op zijn palmares heeft. Marc maakt dit seizoen met de Panthers nog kans op ’t allerhoogste, maar weet dat hij als blueliner zeer gewaardeerd werd en wordt. Stuk voor stuk zaken die niemand had verwacht vroeger op het baantje bij de boerderij in Thunder Bay.
Mogelijk keren ze daar na hun loopbaan nog eens terug om elkaar nog eens als broers het leven zuur te maken. En misschien nog eens te genieten van echte Hollandse kost. Hoe dan ook mogen we als Nederland ook best een beetje trots zijn op Eric, Marc en Jordan. Het zijn en blijven jongens van Staal.
De jaarlijkse Pro Bowl, de seizoensafsluiter voor de beste spelers die de Super Bowl niet haalden, is fans en spelers al jaren een doorn in het oog. Het duel had in 2022 de minste kijkers sinds 2006. Een indicatie dat het tijd was voor verandering. Daarom heeft de NFL dit seizoen de skill games teruggebracht, gecombineerd met drie flag football games, om de beste Conference te bepalen. Een poging om de minst enerverende All Star game in Amerika nieuw leven in te blazen.
De Pro Bowl Games vinden plaats in het stadion van de Las Vegas Raiders, Allegiant Stadium, op donderdag 2 en zondag 5 februari. Het is voor de tweede keer op rij dat de Pro Bowl hier gespeeld wordt. Tijdens de twee dagen verdelen de Conferences 36 punten in skill competitions en flag football games. De eerste twee flag football games leveren ieder zes punten op voor de winnaar. De acht skill competitions leveren ieder drie punten op voor de winnaar. Gehaalde punten worden opgeteld en gebruikt als de beginstand van de derde en laatste flag football game. Coaches voor dit duel zijn broers Eli Manning en Peyton Manning. Klik hier voor de Pro Bowl Games rosters.
Epic Pro Bowl Dodgeball: Een potje trefbal deluxe waarin vier teams van vijf het tegen elkaar opnemen. In de eerste ronde zijn het divisie-onderonsjes: de defense neemt het op tegen de offense. De finale gaat tussen de twee winnaars. De eindoverwinning levert drie punten voor de Conference op.
Lightning Round: In drie eliminatierondes bepalen 16 spelers per Conference wie de drie punten claimt. In de eerste ronde, Lightning Round – Splash Catch, gooien duo’s waterballonnen naar elkaar; steeds van grotere afstand. Elk duo dat alle worpen voltooit, gaat door naar de volgende ronde. De tweede ronde, Lightning Round – High Stakes, gaat om het vangen van punts. De spelers die overblijven vertegenwoordigen hun Conference in de finale. In de finale, Lightning Round – Thrill of the Spill, mikken de overgebleven spelers op een emmer die boven het hoofd van de coach van de tegenstander hangt. Het eerste team dat de emmer doet vallen, wint drie punten.
Longest Drive: Vier spelers per Conference laten hun golfkunsten zien. Ieder heeft drie kansen om de bal zo ver mogelijk te slaan vanaf de tee. De speler die de bal het verst slaat wint drie punten voor zijn Conference. De bal moet echter wel op de fairway eindigen.
Precision Passing: De drie quarterbacks van iedere Conference strijden tegen elkaar in één minuut. Ze moeten zoveel mogelijk doelen raken en de QB met de hoogste individuele score wint drie punten. Er zijn in totaal tien targets die statisch kunnen zijn, maar ook vast kunnen zitten aan een robot of drone. Afhankelijk van de moeilijkheid zijn deze één tot vijf punten waard. De Long Toss Bucket, op een afstand van 60 yards, is 10 punten waard.
Best Catch (eerste ronde): Deze competitie gaat niet alleen om het vangen van de bal, maar ook om creativiteit, vindingrijkheid en talent. Twee spelers per Conference laten hun beste vangballen zien op iconische locaties in Vegas. Fans kiezen online wie daarin het best slaagt en de twee winnaars nemen het zondag tegen elkaar op in de finale.
Josh Allen is skipping the NFL's Pro Bowl Games to play golf. The league replaced him with Tyler Huntley, who had 2 TD passes this season and 3 INT.
Best Catch (finale): De twee winnaars van donderdag laten wederom hun beste vangballen zien, maar ditmaal ten overstaan van een celebrity jury. De pass-catcher met de hoogste score wint drie punten voor zijn Conference.
Gridiron Gauntlet: Een estafette met obstakels waarin het gaat om kracht, snelheid en behendigheid. Zes spelers van iedere conference nemen het tegen elkaar op over vier segmenten. Spelers moeten muren slopen, onder tafels door, over muren heen, een tire run (zoals gezien bij Ninja Warrior) en tenslotte een blocking sled met daarop een Legend coach.
Kick Tac Toe: Een skill game voor kickers, punters en long snappers. Het eerste team dat drie op een rij scoort, of vijf vakjes in totaal raakt, wint.
Move The Chains: Vier teams van vijf, twee per conference, laten hun kracht zien in deze best-of-three challenge. Ieder team trekt een muur, verzwaard met gewichten, over een afstand van 10 yards. Hierbij maken ze gebruik van first-down chains.
The Sun God is going to the 2023 Pro Bowl Games ☀️🔥#OnePride
Flag football wordt door de NFL ingezet om het saaie karakter van de Pro Bowl op te vijzelen. Immers, spelers waren niet bereid om hun gezondheid op het spel te zetten voor een wedstrijd die er niet toe doet. Het resultaat was een wedstrijd met halve inzet, op halve kracht, waarin vaak de meest gekke capriolen te zien waren, maar niet in positieve zin. Flag football vermindert de kans op blessures, maar biedt wel de kans om explosief en spectaculair te zijn. Tevens is flag football een instrument van de NFL om de sport toegankelijker te maken.
Op zondag worden alle drie de flag football games gespeeld; onder leiding van Eli en Peyton Manning. Hierin nemen zeven skill players van iedere Conference het tegen elkaar op en kunnen ze zes punten verdienen in de eerste twee duels. Het veld beslaat 50 yards met twee endzones van 10 yards. Tevens is er een No Run Zone die begint op de 5-yard line van de tegenstander.
De wedstrijden bestaan uit twee helften van 10 minuten met een play clock van 25 seconden. De klok stopt op dezelfde momenten als in de NFL: incomplete passes, scores, penalty’s, verandering in balbezit en natuurlijk time-outs. Qua scores zijn touchdowns nog steeds zes punten waard, maar extra punten kunnen, afhankelijk van de afstand, één of twee punten waard zijn. Voor één punt speelt het aanvallende team vanaf de 3-yard line en voor twee vanaf de 10-yard line. Er mag hierbij echter geen gebruik gemaakt worden van kickers.
Lees hier de recaps van de duels waarin de Chiefs en Eagles de Super Bowl bereikten.
Het college basketbal-seizoen 2022-23 is inmiddels al een tijdje bezig, en elke maand blikken we terug op de maand en de prestaties van de Nederlanders die actief zijn in college basketbal.
POWER FIVE CONFERENCE
Sinds de afgelopen maand zijn er weer drie Nederlanders in de power five conferences actief. Jesse Edwards blij zelf goed presteren als power forward/center, maar Syracuse zelf wisselt zeges af met nederlagen en komt zo niet in een bepaald ritme dat nodig is is richting de belangrijke maanden februari en maart. Edwards speelt de meeste minuten van alle Nederlanders (30 min per duel) en noteert hierin 13.4 PPG, 10.0 RPG en 2.7 BPG. Bij Kansas State speelt David N’Guessan een belangrijke rol bij een team dat #7 staat in college basketbal, volop meedoet om de titel in de BIG 12 en waarschijnlijk richting March Madness gaat. N’Guessan, die center speelt, speelt bijna 22 minuten per duel en weet tijdens deze minuten 7.3 PPG en 4.4 RPG te noteren.
Toch is het grote nieuws de terugkeer van center Quinten Post, die voor Boston College speelt. Zijn team is, op zijn zachtst gezegd, niet al te best. Post zelf is echter uitstekend uit de startblokken geschoten in januari. Na negen gespeelde duels noteert hij gemiddeld 16.2 PPG en 6.3 RPG in 25 minuten per duel.
Buiten de power five zijn er genoeg Nederlanders actief die ook veel minuten maken. Malevy Leons (PF Bradley) speelt 30 minuten per duel en scoort hierin 11.7 punten per duel met 6.3 rebounds. Teamgenoot Rienk Mast (C Bradley) speelt 28 minuten per duel en scoort hierin 14 punten er duel en 8 rebounds. Beide spelers staan in de basis van een team dat 15-8 is en kans maakt op March Madness.
Verder spelen ook Tristan Enaruna (PF Cleveland State), Kenan Sarvan (C Stony Brook) en Bas Leyte (PF UCN Greensboro) meer dan 23 minuten bij hun team. Enaruna scoort meer dan tien punten per duel, terwijl Leyte 7.8 PPG noteert en Sarvan 8.3 PPG. Alledrie rebounden ze ook prima. Leyte is met Greensboro 14-9, Enaruna met Cleveland State ook 14-9 en Sarvan met Stony Brook 8-14. De drie Nederlanders lijken geen kans te maken met hun team om March Madness.
Tot slot ook nog aandacht voor Jacco Fritz (PF Canisius) en Tyler Patterson (SG Montana State) die meer dan twintig minuten per duel spelen. Fritz scoort 7.9 PPG, terwijl Patterson niet verder komt dan vijf punten per duel. Fritz lijkt March Madness echter nu al te kunnen vergeten, terwijl Patterson met Montana State (15-8) mag blijven hopen.
Gisteravond werd het nieuws naar buiten gebracht dat Chicago en Winnipeg legende Bobby Hull is overleden. Zijn blonde haar, (schiet)snelheid en rushes leverden hem de bijnaam “Golden Jet” op. De twaalfvoudig All-Star en tweevoudig Hart Trophy winnaar overleed maandag op 84-jarige leeftijd. Details van zijn overlijden zijn op het moment van publicatie nog niet bekend.
In het dorpje Point Anne, Canada — tussen Toronto en Ottawa — zag Bobby op 3 januari 1939 het levenslicht. Als zoon van Robert Hull — een meer dan verdienstelijk amateurspeler — werd al gauw duidelijk dat de appel in de familie Hull niet ver van de boom zou vallen. Op zesjarige leeftijd (de Tweede Wereldoorlog speelde parten) sloot Bobby zich in het najaar van 1945 in Belleville bij de plaatselijke ijshockeyclub aan.
Vanaf midden jaren ’50 ging het rap met “The Golden Jet”. In het seizoen 1955 – 1956 moest de zestienjarige winger namens St. Catharines Teepees nog de duels aan met “big boys” en eindigde de jaargang met achttien punten (elf goals, zeven assists). Het seizoen 1956 – 1957 werd de grote doorbraak voor de Canadees. In 52 wedstrijden stopte de teller bij 61 punten (33 goals, 28 assists). Hockey Hall of Famer en toenmalig Western Canada Hockey scout voor Chicago Black Hawks Tiny Thompson besloot na een wedstrijd tussen de St. Catharine teams toe te happen en Hull te verleiden tot een carrière in de NHL. Grappig detail: Stan Mikita was in die bewuste wedstrijd de opponent van Hull.
MATCH MADE IN HEAVEN
De winger begon voortvarend aan zijn rookie season. Onder de vleugels van het duo Ed Litzenberger en Ted Lindsay eindigde Hull met 47 punten (dertien goals, 34 assists) achter Toronto Maple Leaf Frank Mahovlich als tweede in de Calder Memorial Trophy. Nadat ook Stan Mikita bij aanvang van het seizoen 1958 – 1959 het rood-zwarte shirt om de schouders trok, ging het snel in Chicago. Met twee generational prospects drongen de Hawks direct door tot de playoffs, waar latere winnaar Montreal Canadiens in de halve finale over zes wedstrijden te sterk bleek.
1959 – 1960 stond bol van de mijlpalen. Aan de hand van een ontketende Bobby Hull, stootten de Hawks ook ditmaal door tot de halve finale van de playoffs (in die tijd overigens de openingsronde van het postseason). Met 81 punten (39 goals, 42 assists) won de nog altijd maar 21-jarigeCanadees zijn eerste van drie Art Ross Trophy’s. Bovendien eindigde “The Golden Jet” op de eerste plaats in zowel het goal-, als het assistenklassement. En passant kreeg Hull zijn eerste uitverkiezing voor het NHL All-Star Team.
Het meest opvallende detail aan het seizoen 1959 – 1960 is de stick waar Hull zijn wedstrijden mee speelde. Als één van de eerste spelers in de NHL, trok de winger met een gebogen stick ten strijde en werd zijn slapshot (191 km/h) de meest gevreesde in de NHL. Later zou deze “bananenstick” leiden tot de Bobby Hull-Rule.
We are saddened by the passing of Blackhawks legend, the Golden Jet – Bobby Hull. pic.twitter.com/SKuRDwtcQB
De verwachtingen voorafgaand aan het seizoen 1960 – 1961 waren hooggespannen. Met Pierre Pilote als captain en het gretige, jonge duo Hull – Mikita begon de ploeg uit “Windy City” voortvarend aan de missie genaamd Stanley Cup. De journalisten en de media raakten na de eerste maand met een 6-1-2 record niet uitgepraat over de ploeg van head coach Rudy Pilous. Hoge bomen vangen veel wind, want rond de jaarwisseling waren de zonnestralen in Chicago ingeruild voor een dik pak donderwolken. Met een .412 winstpercentage hing het lot van Pilous aan een zijden draadje en was de ploeg in een hevige strijd met Detroit Red Wings en New York Rangers om plaatsing voor het postseason verwikkeld.
Het seizoen werd mede door een seven-game winning streak voor het eerst sinds 1945 – 1946 met een winstpercentage boven de .500 afgesloten en behaalde de Hawks met 75 punten de meeste ooit uit de franchise geschiedenis.
EINDELIJK VERLOST VAN DE HABS VLOEK
Jaar in, jaar uit werd Chicago in de eerste ronde van het postseason met vakantie gestuurd door recordkampioen Montreal Canadiens. Ook in de halve finale van het seizoen ’60 – ’61 stond de strijd der titanen wederom op de agenda. Met de aanvallende power van onder meer Bernie Geoffrion en Jean Beliveau leek na de eerste wedstrijd (2-6) ook dit jaar de eerste ronde het eindstation te gaan worden voor de Hawks. Desalniettemin vocht de rood-zwarte formatie zich voorbij de Canadezen (met onder meer een overtime thriller in Game 3) en mocht Chicago zich voor het eerst sinds 1944 opmaken voor de finale van de Stanley Cup.
De andere halve finale werd verrassenderwijs door Detroit Red Wings gewonnen, die Toronto Maple Leafs met maar liefst 4-1 van het ijs poetsen en werd het de eerste All-American Final sinds 1950.
Het stond voorafgaand in de sterren geschreven dat de Hawks de eerste Cup sinds 1938 in de prijzenkast bij mochten gaan schrijven. Twee dagen voor aanvang van de Final trad head coach Rudy Pilous in het huwelijk en in diezelfde week werd captain Pierre Pilote vader. Gesteund door de roze wolken walsten de Hawks over Detroit heen. Na vier wedstrijden stond het weliswaar 2-2 in de Series, maar was Chicago verreweg de bovenliggende partij. Aan de hand van het duo Mikita – Hull werden de Red Wings uiteindelijk over zes wedstrijden verslagen en was de tweede vloek in Chicago opgeheven: Stanley Cup Champions!
OVERSTAP NAAR DE WORLD HOCKEY ASSOCIATION
Ondanks het feit dat Hull als één van de absolute supersterren in de NHL te boek stond, was Goldie ontevreden over zijn “magere” salaris. Na een flirt van de pas opgerichte World Hockey Association — die moesten wedijveren met de NHL — reageerde Hull met de woorden: “I would jump to your League for a million bugs”. Zo gezegd, zo gedaan. Na uitvoerig beraad tussen alle hoge bazen van de WHA, tekende de winger in 1972 voor het eerst in het professionele ijshockey een contract van meer dan $1 miljoen dollar als speler/coach bij Winnipeg Jets.
Hiermee kwam er een einde aan vijftien jaar Chicago Black Hawks, waarin de “Golden Jet” goed was voor 604 goals — nog altijd het all-time record in Windy City –. Na de gewonnen Stanley Cup in ’61 won Hull midden jaren zestig nog back-to-back Hart Memorial Trophy’s in ’64 – ’65 en ’65 – ’66.
De zeven seizoenen in de World Hockey Association legde de winger echter geen windeieren. In 1976 en 1978 leidde hij de Jets naar de winst van de Avco Cup en werd hij in 1973 en 1975 uitgeroepen tot de League’s Most Valuable Player. Met Anders Hedberg en Ulf Nilsson aan zijn zijde werd het trio één van de meest gevreesde linies in de jaren ’70. Later bekend als “Hot Line”. In het seizoen ’74 – ’75 noteerde Hull het beste seizoen uit zijn carrière. Met 142 punten in 78 wedstrijden zette hij wereldwijd een nieuw goalrecord (77) neer.
SAMEN MET GORDIE HOWE EN LAATSTE POGING IN NEW YORK
Geremd door blessures en de bereikte leeftijd van 40 jaar, hing de all-time topscorer zijn schaatsen aan het einde van het seizoen 1978 – 1979 aan de wilgen. Toch kroop het bloed bij Hull waar het niet laten kan (of waren het toch de persoonlijke financiële problemen?) en besloot de winger in 1981 vanuit zijn pensioen terug te keren op het ijs bij Hartford Whalers. Samen met niemand minder dan Gordie Howe kwam er echter alweer na negen optredens een einde aan dit kortstondige avontuur.
De Hall of Famer trok nog één laatste keer de stoute schaatsen aan en waagde in 1982 een poging bij New York Rangers, waar head coach Herb Brooks Hull weer herenigde met zijn vrienden Hedberg en Nilsson. Ook dit sprookje bleef beperkt tot een aantal oefenwedstrijden, waar vrij snel de conclusie werd getrokken dat vadertje tijd de legende daadwerkelijk had ingehaald.
Met 1063 wedstrijden, 610 goals, 560 assists, 1170 punten en 640 penalty-minutes in de NHL kwam er een einde aan de carrière van één van de meest getalenteerde spelers aller tijden. Tel je de uitpuilende statistieken in de WHA erbij op, kom je tot een duizelingwekkend aantal van 1018 goals, ware het niet dat de National Hockey League heeft besloten om de statistieken uit de WHA niet mee te tellen in de geschiedenisboeken.
HALL OF FAME EN CONTROVERSES
Al tijdens zijn carrière werd tot Ridder in de Canadese Order benoemd. In 1983 volgde “logischerwijs” zijn ticket naar de Hockey Hall of Fame. Bovendien werd later zijn rugnummer “9” zowel in Chicago, Winnipeg als latere opvolger Arizona Coyotes met pensioen gestuurd. Twee uitzonderingen hierop kwamen er in de personen Brett Hull en Evander Kane. Zoon Brett kreeg het familienummer in zijn Coyotes periode om de schouders gehangen en Evander Kane kreeg van Bobby Hull zelf toestemming om het nummer bij de huidige Winnipeg Jets te dragen.
Een onbedoeld bruggetje van enfant terrible Evander Kane naar het markante (zij)leven van Bobby Hull. Zo kreeg de voormalig winger de internationale pers over zich heen, nadat hij in een interview pro-nazi commentaren gaf. Zo noemde hij de ideologie van Hitler een voorbeeld voor de maatschappij, alleen ging hij op sommige momenten iets te ver. Iets wat hij later in alle toonaarden ontkende. Veel meer leek Hull een abonnement op de rechtbank te hebben. Zo beschuldigden meerdere vrouwen de Canadees van fysiek en seksueel geweld en kreeg hij bij twee vrouwen buitenechtelijke kinderen. Een behoorlijk smet op zijn verder glansrijke carrière.
Het NBA-seizoen 2022-23 is in volle gang en er gaat bijna geen dag voorbij zonder ontwikkelingen in de grootste basketbalcompetitie ter wereld. Elke week brengt SportAmerika u twee wekelijkse overzichten: één van de Eastern Conference en één van de Western Conference. Deze overzichten bevatten de hoogtepunten, teleurstellingen, de speler van de week en een vooruitblik op de aankomende week.
Giannis Antetokounmpo is één van de twee captains voor het All-Star Weekend van 17 tot 19 februari. The Greek Freak ontving de meeste stemmen van de fans van alle spelers uit de Eastern Conference en is daardoor voor de derde keer captain, na 2019 en 2020. In de Western Conference won LeBron James de stemming, die voor het zesde jaar op rij de meeste stemmen van alle spelers wist te krijgen.
Antetokounmpo wist met een eindsprint alsnog Kevin Durant te verslaan, die mede door zijn blessure op het einde stilviel qua stemmen. Wel was de voorsprong van Durant groot genoeg op de concurrenten, om ook tot All-Star Starter verkozen te worden. Jayson Tatum, Kyrie Irving en Donovan Mitchell zijn de drie andere starters vanuit de Eastern Conference. Vanuit de Western Conference zijn het Stephen Curry, Luka Doncic, Nikola Jokic en Zion Williamson die in de starters pool zitten.
In tegenstelling tot de vorige jaren, zullen Antetokounmpo en James vlak voor de All-Star Game in Salt Lake City de teams samenstellen. Naast de acht starters hebben de twee captains ook nog keuze uit veertien ‘reserves’ die op donderdag 2 februari bekend gemaakt zullen worden.
VIJF ZEGES OP RIJ WASHINGTON WIZARDS
Inconsequentie is een woord dat de middenmoot van de Eastern Conference dit seizoen goed typeert. Dit keer slaat het vooral op de Washington Wizards, die na maar 7 zeges in 23 wedstrijden, nu vijf keer op rij wisten te winnen. Door de overwinningen zijn ze opgeklommen naar de tiende plaats in de Eastern Conference.
Vorige week wisten de Wizards te winnen van de New York Knicks en Orlando Magic, voordat ze naar Dallas trokken voor de wedstrijd tegen de Mavericks. In Dallas werd er dankzij dertig punten van Kyle Kuzma en een double-double van Deni Avdija nipt gewonnen. De Wizards trokken na sterke eerste helft aan het langste eind: 128-127.
Vervolgens werd er wat ruimer gewonnen van de Houston Rockets: 108-103. Opnieuw was het Kuzma die uitblonk, ditmaal met 33 punten en 9 rebounds. Ook Avdija noteerde een weer double-double. Nadat de Rockets werden verslagen, werd er opnieuw ruimer gewonnen. Nu werden de New Orleans Pelicans verslagen met 113-103. Avdija kwam één rebound te kort voor drie double-doubles op rij, maar het was Daniel Gafford die uitblonk. Met 21 punten, career-high 12 rebounds en 5 blocks leidde hij de Wizards naar de vijfde zege op rij.
DE TEGENVALLER
DRIE NEDERLAGEN VOOR KOPLOPER BOSTON
Koploper of niet, ook de Boston Celtics kunnen drie wedstrijden op rij verliezen. De ploeg van interim coach Joe Mazzulla verloor een back-to-back in Florida tegen de Orlando Magic en Miami Heat. Later in de week werd er in een thuiswedstrijd verloren van de New York Knicks. Desondanks staan de Celtics nog altijd eerste in de Eastern Conference.
De nederlagen van de Celtics zijn geen teken aan de wand van problemen die al langer aanwezig zijn. Wel is er één punt van de Celtics waar ze dit seizoen meer moeite mee hebben gemiddeld. De Celtics hebben slechts het 16e schotpercentage uit de gehele NBA, maar bij de laatste drie nederlagen zakten ze verder. Zo waren ze het op één na slechtste team. Daarnaast hadden ook 24 teams gemiddeld meer assists dan de Celtics.
Het zal dus geen wonder zijn dat goede defense tegen de Celtics leidt tot een kans op winnen. Zowel de Orlando Magic als de Miami Heat wisten de Celtics onder de honderd punten te houden. Dat gebeurde twintig keer, het afgelopen anderhalf jaar, waarvan de Celtics er 16 verloren. Scoort Boston meer dan 100 punten, dan winnen ze 72,5% van haar wedstrijden. Alleen de Phoenix Suns en Philadelphia 76ers weten dit percentage hoger te leggen.
SPELER VAN DE WEEK
Kyrie Irving is verkozen tot de SportAmerika Eastern Conference Speler van de Week. De point guard van de Brooklyn Nets moet het al ruim twee weken doen zonder Kevin Durant aan zijn zij, maar dat geeft hem de ruimte om individueel indruk te maken. In 4 wedstrijden (2-2 record) noteerde Irving gemiddeldes van 35 punten, 5 rebounds en 8.5 assists.
Met name in het vierde kwart neemt Uncle Drew het heft in handen. Met gemiddeld 13.5 punten scoort hij ruim 4.5 punten meer dan welke speler dan ook. Daarnaast doet hij dit met shooting splits van 50-50-90. Zo scoorde hij tegen de New York Knicks 21 punten in het vierde kwart, waarvan vier rake driepunters.
VOORUITBLIK
Komende week is er één absolute kraker in de Eastern Conference: de Brooklyn Nets gaan op bezoek bij de Boston Celtics. Voor beide teams is de opdracht duidelijk. Brooklyn heeft een ijzersterke Kyrie Irving nodig en Nic Claxton moet de Celtics in toom houden, terwijl de thuisploeg Irving moet bedwingen en zelf meer dan honderd punten moet scoren. In de nacht van woensdag op donderdag, om 1:30 uur: Brooklyn-Boston.
De All-Star Game staat voor de deur, maar afgelopen weekend gaven de teams nog even vol gas. Zo beleefde Logan Couture in Pittsburgh een geweldige avond, was Claude Giroux ouderwets op dreef en frustreerde Carter Hart de Winnipeg Jets. Voor de Star of the Week trekken we naar Sunrise, waar Aleksander Barkov louter hoogtepunten kende.
Door Dennis Bakker en Hans Mulder
HIGH FIVE
LOGAN COUTURE (SAN JOSE SHARKS) vs PITTSBURGH PENGUINS
Het leven van een Sharks fan gaat dit seizoen niet bepaald over rozen. Toch is er met een nieuw Front Office en een nieuwe head coach dit seizoen een eerste stap in een nieuwe richting gezet. Met 41 punten houdt de ploeg uit het zuiden van ‘de States’ echter nog altijd Anaheim Ducks onder zich in de “strijd om de first overall pick”.
Desondanks vinden we deze week Logan Couture terug in onze NHL High Five. De Sharks “captain” is naast de excellerende Erik Karlsson, Timo Meier en Thomas Hertl één van de weinige lichtpunten op het roster van head coach David Quinn. In de wedstrijd tegen Pittsburgh Penguins liet de 33-jarige centre zien waarom hij de aanvoerder is. Met een totaal van vijf punten (twee goals, drie assists) schoot hij de Sharks hoogstpersoonlijk langs Sidney Crosby en consorten. Hiermee staat de seizoensteller op reeds 42 punten (negentien goals, 23 assists).
De ninth overall van 2007 is overigens de laatste week voer voor gesprek in de wandelgangen der Trade Deadline. Met onder meer een anonieme flirt van een franchise is het tradevuurtje ook in San Jose aangewakkerd. Toch lijken onder meer een No-Trade clausule, een cap hit van $8 miljoen dollar en bovendien zijn 33 lentes het plaatje niet makkelijk te maken. Rebuild technisch zou het echter een mooie eerste stap in de toekomst kunnen zetten.
CLAUDE GIROUX (OTTAWA SENATORS) vs MONTREAL CANADIENS
Het was misschien wel één van de grootste signings van afgelopen zomer. Claude Giroux streek na 1000 wedstrijden in maart neer bij Florida Panthers, om in het postseason niets klaar te spelen en als Free Agent redelijk anoniem de Floridiaanse deuren achter zich dicht te trekken. Begin juli tekende de forward voor drie jaar een contract in Ottawa, die na een daadkrachtige zomer klaar leken voor een voorzichtige run naar het postseason.
Eind januari weet eigenlijk nog altijd niemand hoe de vlag er nou exact voor hangt in Canada. Met 49 punten staat de equipe van head coach D.J. Smith op een voorlaatste plaats in de Atlantic Division, maar is de hoop op een Wildcard nog altijd niet opgegeven. Tegen Montreal Canadiens lieten de Canadezen namelijk zien dat er wel degelijk rekening gehouden dient te worden met de Senators.
Grote uitblinker aan de kant van Ottawa was Giroux. Voor de 35-jarige Canadees was het met twee goals en een assists wederom een geslaagde campagne, na eerder deze week New York Islanders hoogstpersoonlijk over de knie te leggen. De first-rounder van 2005 staat met een seizoenstotaal van 47 punten (negentien goals, 28 assists) op een tweede plaats in het franchiseklassement en ziet alleen Brady Tkachuk boven zich in de pikorde.
NICKLAUS PERBIX (TAMPA BAY LIGHTNING) vsS LOS ANGELES KINGS
Wie zegt u? Nicklaus Perbix? Jazeker! De 24-jarige blue-liner van Tampa Bay Lightning was afgelopen weekend in de wedstrijd tegen Los Angeles Kings de uitblinker aan de kant van de “Bay”. Het is voor de sixth round pick van 2017 sowieso een vruchtbare maand, na eerder al op de scoreformulieren tegen St. Louis Blues en Vancouver Canucks te zijn gekomen.
Het onderonsje met de Kings werd voor heel Tampa Bay een feestje. Zo noteerde Brayden Point zijn 29e treffer van het seizoen en met een 5-2 overwinning wonnen de Lightning voor de twaalfde keer op rij voor eigen publiek. Een nieuw franchise record. Perbix hield er drie assists op na en vestigde zijn career high.
Met 38 wedstrijden in de hoofdmacht, kan je de Amerikaan gerust in het rijtje breakout season scharen. Namens St. Cloud State University speelde de blue-liner vooral vorig seizoen behoorlijk wat klaar. In 31 optredens in de NCAA noteerde Perbix 31 punten (vijf goals, 26 assists). Bovendien kwam hij viermaal in actie tijdens de voorbije Olympische Spelen.
Nick Perbix on what he’s going to do on the break…
NICK SCHMALTZ (ARIZONA COYOTES) vs ST. LOUIS BLUES
‘Always look on the bright side of life. De plaat van Monthy Python is een veelbeluisterde plaat in de huiskamers van Coyotes-fans. Met wederom een troosteloos seizoen, ligt de franchise uit Tempe, Arizona op koers voor een top pick in de Entry Draft van 2023.
Nick Schmaltz is echter één van de weinige zonnestralen in de woestijn. De 26-jarige centre staat in de volksmond niet bepaald als een doelpuntenmachine bekend, maar in de divisiestrijd tegen St. Louis Blues noteerde de Amerikaan de eerste hattrick uit zijn nog altijd jonge carrière. Met twee goals in de tweede periode en een “pettengoal” in de derde werd in wedstrijd 401 zijn eerste driepunter een feit. Bovendien voegde Schmaltz een assist aan zijn wedstrijdtotaal toe.
Voor de laatste hattrick van Schmaltz moet men terug naar oudejaarsavond 2012. Namens Green Bay Gamblers kwam hij driemaal op het scorebord in een 6-5 overwinning tegen Muskegon in de United States Hockey League.
JOHN TAVARES (TORONTO MAPLE LEAFS) VS WASHINGTON CAPITALS
John Tavares mocht zich afgelopen nacht tegen Washington Capitals opmaken voor zijn duizendste wedstrijd in de NHL. De 32-jarige centre werd tijdens de pre-game in het zonnetje gezet met een video, waarin onder meer Josh Bailey, Cal Clutterbuck, Sam Gagner, Mitch Marner en Auston Matthews zoete woorden over hadden voor de first overall van 2009. Uit handen van NHL Executive Colin Campbell en GM Kyle Dubas kreeg de Canadees de geprezen zilveren stick uitgereikt. Tijdens de wedstrijdbespreking eerder die middag pakten zijn kinderen het podium om de starting line-up onder toeziend oog van papa op te dreunen.
De wedstrijd zelf (5-1 overwinning, red.) werd overigens niet alleen voor Tavares — twee assists — een feestje. Morgan Reilly kon na 36 wedstrijden eindelijk de hatelijke “nul” achter zijn naam wegkuisen. In de tweede periode vinkte het scoreformulier namelijk voor het eerst dit seizoen de naam Reilly aan. Dit tot grote opluchting met alles wat een Leafs hart heeft.
Met de overwinning blijven de Leafs in eigen huis een onneembare vesting. Na een stroeve start, hebben de Leafs met een 20-4-4 record één van de beste home records in de League. Met een totaal van 31-12-8 staan de Leafs met 70 punten op een keurige tweede plaats, achter de ontketende Bruins (81 punten).
SAVE OF THE WEEK
CARTER HART vs WINNIPEG JETS
Carter Hart staat misschien wel symbool voor het seizoen van de Philadelphia Flyers. Er werd weinig van verwacht, maar op gezette tijden mogen de prestaties er wel degelijk zijn. Afgelopen zaterdag was weer eens zo’n avond waarop het allemaal samen viel. Voor zowel Hart als de Flyers. Voor de tweede keer binnen een week stond het keurkorps van John Tortorella tegenover de Winnipeg Jets. In Philly pakten de Jets met 5-3 de volle buit. In het Canadese Manitoba liepen de Jets aan tegen een geweldige Carter Hart.
Felix Sandstrom moest vorige week vier keer vissen. Dit keer maakte Carter Hart dus zijn opwachting tussen de palen. Na mindere optredens Minnesota en LA (in beide gevallen verloren in OT) was de goalie er veel aan gelegen beter voor de dag te komen. Dat gold ook voor de Jets, want na hun zege in Philadelphia gingen zij onderuit tegen Nashville en Buffalo. In ’t eigen Winnipeg volgde een derde nederlaag op rij voor Rick Bowness en zijn mannen.
Aan de doelpogingen lag ’t niet, want met 40 SOG kreeg Carter Hart genoeg te doen. De Jets hadden echter de pech aan te lopen tegen een Hart in vorm. De goalie gaf niets, maar dan ook niets weg en leidde zijn team naar een 4-0 zege. Waar All-Star Connor Hellebuyck in de derde periode naar de kant werd gehaald, daar straalde de ster van Carter Hart. Hij noteerde zijn vierde shutout in zijn loopbaan en zijn eerste sinds 2 november 2021. Voor de Flyers was het ook een flinke opsteker.
In een echte vechtwedstrijd gingen ze een paar dagen eerder in OT onderuit tegen de Wild, maar een ander topteam uit de Central kregen de Flyers dus wel op de knieën. Heel, heel stiekem mogen zij tegen alle verwachtingen in nog steeds hopen op een wildcard. Om dat voor elkaar te krijgen, hebben ze wel veel vaker de Carter Hart van zaterdag 28 januari nodig.
GAMES OF THE WEEK
DALLAS STARS – NEW JERSEY DEVILS
In Big D speelde zich dit weekend een topper af in de NHL. De Stars ontvingen de New Jersey Devils en weg mogen wel stellen dat we beide teams niet in de allerhoogste regionen hadden verwacht dit seizoen. Dallas begon ijzersterk aan dit duel der giganten, maar aan de hand van Jack Hughes kwamen de Devils langszij.
Diezelfde Jack Hughes was ook het goudhaantje in OT. De jonge ster had dit kunstje waarschijnlijk afgekeken van ploeggenoot Dougie Hamilton. Hij tekende afgelopen week zowel tegen de Penguins als de Golden Knights voor de gamewinner in de verlenging.
CAROLINA HURRICANES – BOSTON BRUINS
Kregen we zondag in Raleigh een glimp van de toekomst te zien? Het zou zomaar kunnen. De Carolina Hurricanes ontvingen de Boston Bruins in een clash tussen dé twee zwaargewichten in de League. Boston begon aan deze topper in de wetenschap dat het voor ’t eerst dit seizoen twee duels op rij had verloren. Vreemd was het dan ook niet dat de Canes deze dag bloed roken.
In november verloren de Hurricanes 5 wedstrijden op rij en eerder deze maand was er nog een 4-game losing streak. Niemand die er echter aan twijfelt dat de ploeg van Rod Brind’Amour zich kan meten met de Bruins. Het bewijs daarvoor werd zondag geleverd. Halverwege de eerste periode schoot Sebastian Aho weg van zijn belagers, aan zijn afronding mankeerde vervolgens niets en de Fin legde met zijn openingstreffer de basis voor een mooie avond in Raleigh.
STAR OF THE WEEK
ALEKSANDER BARKOV (FLORIDA PANTHERS)
We maakten ons zorgen over de Florida Panthers. Zo eerlijk moeten we zijn. Ging de winnaar van de laatste Presidents’ Trophy ondanks alle wijzigingen nu de play-offs missen? Het antwoord moeten we helaas nog een paar maanden schuldig blijven, maar de Cats zijn in elk geval aan de beterende hand. Op regelmaat kunnen we de troepen van Paul Maurice nog niet betrappen, maar ze beginnen in elk geval met een winning record aan de All-Star break. Dit is niet in de laatste plaats te danken aan Aleksander Barkov, die zich na een moeizame start nu ook aan ’t front heeft gemeld.
#FlaPanthers Aleksander Barkov recorded 3 points (1-2-3) tonight against BOS to extend his point streak to 11 games (5-12-17), the longest of his career and tied for the fifth-longest in franchise history. His assist on Sam Reinhart’s GWG marked his 600th NHL point. pic.twitter.com/lWKkHzmezw
Een hoop spelers zijn tevreden als ze 4 punten in 7 wedstrijden scoren, maar bij Barkov ligt dit toch anders. De Fin tikt doorgaans een gemiddelde van een punt per wedstrijd aan, dus konden we gerust spreken over een koude start. De laatste weken maakt hij dit echter ruimschoots goed. De 27-jarige captain van de Panthers is bezig aan een 11-game point streak. Die knappe reeks begon op 10 januari en leverde hem tot nu toe 17 punten op. Daarvan noteerde hij er 7 in de afgelopen week.
Het was voor Barkov sowieso een prachtige week. Hoewel de reden (blessure Auston Matthews) niet leuk is, is het voor de voormalig first-round pick van Florida wel erg mooi dat hij zich komend weekend mag melden bij de ASG in eigen huis. Afgelopen zaterdag kwam daar ook nog een prachtige mijlpaal bij.
De Panthers kregen in OT de Bruins met 4-3 op de knieën en met een goal en 2 assists was Barkov weer eens ontzettend belangrijk voor de ploeg. Dat derde punt, een assist op de gamewinner van Sam Reinhart betekende zijn 600e punt in de NHL. Barkov is daarmee na Jonathan Huberdeau (inmiddels Calgary) de tweede Panther die deze barrière slecht. En tevens de negende Fin.
We gebruiken cookies om ervoor te zorgen dat onze site zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze site, gaan we er vanuit dat je ermee instemt.
